Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ζωγραφίζοντας τον αρσύρη

Posted by sarant στο 2 Δεκεμβρίου, 2010


Μια φορά, πριν από πολλά χρόνια, καθώς έψαχνα κάτι σε μια βιβλιοθήκη, είχα πέσει πάνω σ’ ένα απόσπασμα, καμιά σελίδα, που ήταν γραμμένο στα μεσαιωνικά λατινικά και που με ενδιέφερε. Επειδή δεν μπορούσα να το φωτοτυπήσω (η βιβλιοθήκη είχε μάλλον αυστηρούς κανόνες και απέκλειε από τη φωτοτύπηση όλα τα παλιά βιβλία για να μην φθαρούν), κι επειδή δεν είχα ακόμα ψηφιακή φωτογραφική μηχανή, η μόνη λύση ήταν να το αντιγράψω στο χέρι για να το δείξω αργότερα σε κάποιον λατινομαθή. Ευτυχώς, την εποχή εκείνη έγραφα ακόμα με το χέρι, όχι όπως τώρα που, εξαιτίας του πληκτρολογίου, έχω ξεμάθει, και ύστερα από πέντε λεπτά χειρόγραφης ταλαιπωρίας το χέρι μου αρνείται να με υπακούσει. Ωστόσο, και πάλι δυσκολεύτηκα, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν ήξερα τις μισές λέξεις του κειμένου κι έτσι έπρεπε να τις κοιτάζω δυο και τρεις φορές για να το αντιγράψω σωστά. Μ’ άλλα λόγια, ζωγράφιζα το κείμενο, όπως λέγαμε στα φοιτητικά μου χρόνια.

Τώρα, ξέρω ότι το ρήμα «ζωγραφίζω» έχει κάμποσες άλλες μεταφορικές σημασίες’ η πιο συνηθισμένη πρέπει να είναι στα γήπεδα, όταν λέμε ότι ένας παίχτης ζωγραφίζει στο γήπεδο, ή και μια ομάδα, όταν κάνει περίτεχνους συνδυασμούς, που τους παρομοιάζουμε με έργο τέχνης, σαν τη Μπαρτσελόνα προχτές. Για περισσότερα, σας παραπέμπω στο λήμμα του slang.gr. Ωστόσο, εμείς στο Πολυτεχνείο είχαμε μια άλλη σημασία για το ρήμα «ζωγραφίζω», που αν δεν κάνω λάθος ήταν διαδεδομένη και σε άλλες σχολές. Όταν το μάθημα ήταν πολύ προχωρημένο ή όταν για κάποιο λόγο είχαμε χάσει την επαφή με την παράδοση, και απλώς αντιγράφαμε μηχανικά όσα έγραφε ο καθηγητής στον πίνακα, συνήθως κατεβατά με μαθηματικούς τύπους, χωρίς να τα καταλαβαίνουμε, τότε λέγαμε ότι ζωγραφίζουμε, π.χ.

– Κράτησες σημειώσεις από τη Θερμοδυναμική;
– Κάτι ζωγράφισα, αλλά δεν κατάλαβα χριστό.

Δεν ξέρω αν η έκφραση εξακολουθεί να λέγεται και σήμερα στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, όμως τη θυμήθηκα σήμερα, διαβάζοντας τη στήλη του Στάθη στην ηλέκδοση της Ελευθεροτυπίας. Διότι ο Στάθης έχει τη συνήθεια, τον τίτλο του καθημερινού του σημειώματος να τον γράφει με το χέρι και ελαφρώς καλλιγραφικά (τον στολίζει κι όλας με αλεξαντριανά σκουληκάκια, αλλά ας μη σταθούμε εκεί σήμερα). Κι έτσι σήμερα έδωσε τον τίτλο «Σεισάχθεια και άχθος αρούρης», όπως βλέπετε εδώ:

Ολοφάνερα, ο Στάθης ξέρει την έκφραση και τη γράφει σωστά (αν εξαιρέσουμε το χελιδονάκι που βάζει για πνεύμα στην πρώτη λέξη). Όμως, φαίνεται πως έπεσε λίγο παραπάνω σινική μελάνη στη λιγαδούρα του ο με το ύ, κι ο υπεύθυνος για τους τίτλους, που μάλλον δεν ξέρει ούτε το άχθος ούτε… τον αρούρη μπερδεύτηκε, διάβασε λάθος, κι έτσι ζωγράφισε τον αρσύρη, μια και έδωσε τίτλο Σεισάχθεια και άχθος αρσύρης!

Ελπίζω το λάθος να περιορίστηκε στην ηλέκδοση, φοβάμαι όμως πως θα υπάρχει και στη χάρτινη έκδοση. Δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω’ αν κάποιος αγόρασε την εφημερίδα ας μας το πει.

Θα μου πείτε, γιατί το σχολιάζω -τόσο σοβαρό είναι; Όχι βέβαια. Αλλά έχω δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι πρόκειται για ένα μάλλον σπάνιο (πια) είδος τυπογραφικού λάθους, μια και σήμερα ελάχιστοι παραδίνουν χειρόγραφα στις εφημερίδες. Φαντάζομαι ότι και ο Στάθης δακτυλόγραφα θα παραδίνει -με εξαίρεση, βέβαια, τους καλλιγραφημένους τίτλους του. Πέρα όμως από τη σπανιότητα, έχω κι έναν προσωπικό λόγο να μην προσπεράσω το λαθάκι, μια και το «Άχθος Αρούρης» ήταν το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του παππού μου, του επίσης Νίκου Δ. Σαραντάκου (1903-1977), και όσο και να πεις του έχω αδυναμία (το έχω χρησιμοποιήσει μερικές φορές κι εγώ).

Οπότε, για να μη μείνουμε μόνο στη λαθολογία, να πούμε και δυο λόγια για το ψευδώνυμο αυτό. Η έκφραση είναι ομηρική, εμφανίζεται στο Σ1ο4 της Ιλιάδας. Όταν η Θέτιδα προειδοποιεί τον Αχιλλέα ότι αν σκοτώσει τον Έκτορα για εκδίκηση στο θάνατο του Πάτροκλου, γρήγορα θα πεθάνει κι ο ίδιος, ο Αχιλλέας λέει ότι αδιαφορεί για το θάνατο αφού δεν μπόρεσε να βοηθήσει τον αγαπημένο του και ότι τώρα αλλ’ ήμαι παρά νηυσίν ετώσιον άχθος αρούρης, δηλ. κάθομαι κοντά στα καράβια άχρηστο βάρος της γης. Το ετώσιος (μάταιος, άχρηστος, ανώφελος) δεν άφησε απογόνους στα νέα ελληνικά, αλλά το «άχθος αρούρης» έγινε παροιμιώδες και χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα -ενώ από τις δυο λέξεις του, το άχθος το έχουμε ακόμα, αν και πιο συχνά είναι τα σύνθετά του (αχθοφόρος, επαχθής κτλ.) ενώ η άρουρα διατηρείται στη λέξη αρουραίος.

Ο παππούς μου λοιπόν διάλεξε αυτό το πολύ πετυχημένο (αλλά δεν είμαι αμερόληπτος) ψευδώνυμο στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Περισσότερα για τον άγνωστο ποιητή Άχθο Αρούρη μπορείτε να διαβάσετε στη σελίδα που έχω στον παλιό μου ιστότοπο (έχει και συνδέσμους στο κάτω μέρος προς  άλλες σελίδες). Την εποχή εκείνη, πρέπει να το πω, ήταν αρκετά συνηθισμένα τα ψευδώνυμα που απαρτίζονταν από δυο λέξεις, μια αρσενική ή ουδέτερη και μια θηλυκή στη γενική, που να μπορούν να εκληφθούν σαν ονοματεπώνυμο. Πολύ πετυχημένο είναι και το Στέφανος Δάφνης (κανονικά Θρασύβουλος Ζωιόπουλος), όπως και το Άγγελος Δόξας που κατά σατανική σύμπτωση το ανέφερα στο προηγούμενο ακριβώς σημείωμα (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ν. Δρακουλίδη). Βέβαια, άλλες απόπειρες με παρόμοια ψευδώνυμα ήταν λιγότερο πετυχημένες. Ίσως κάποτε παρουσιάσω έναν κατάλογο -και με τα εύστοχα και με τα άλλα. Προς το παρόν όμως, ας αρκεστούμε στον… Αρσύρη!

 

 

 

39 Σχόλια to “Ζωγραφίζοντας τον αρσύρη”

  1. Ελπίζω το λάθος να περιορίστηκε στην ηλέκδοση, φοβάμαι όμως πως θα υπάρχει και στη χάρτινη έκδοση

    Οι τίτλοι αυτοί εμφανίζονται μόνο στην ηλεκτρονική έκδοση, η έντυπη δεν έχει τίτλο στήλης.

    Κάποιο στίχο του Σιγανίδη έχω στο μυαλό μου με το «άχθος αρούρης», αλλά τελευταία η θρυλική μνήμη του Δύτη κάνει κόνξες.

  2. Και στην έντυπη το ίδιο είναι, Δύτη. Τώρα το κοίταξα.

  3. Μαρία said

    1
    Σιγανίδη δε βρίσκω αλλά Δειπνοσοφιστές http://www.youtube.com/watch?v=17dAIv6KoCc

    Για τις σημασίες του ζωγραφίζω στο σλανγκ, λέγαμε και λέμε: κέντησε, μια τέχνη ταπεινή.

  4. Σκύλε, εννοείς το χειρόγραφο; Εγώ λέω ότι η έντυπη δεν έχει στοιχειοθετημένο, ας πούμε, τίτλο.

    Μαρία, το βρήκα:
    κι ενώ κυλιόμουνα ως άχθος αρούρης / μου αποκαλύπτεται ο Μίλτος Σαχτούρης
    («Ο τρελός λαγός – με όλη του την κρέμα», από το δίσκο «Το τραίνο φάντασμα φίλος»).

  5. xasodikis said

    @2

    Στην ηλεκτρονική έκδοση έχει τον τίτλο της στήλης μεταγραμμένο με κανονικά (=δακτυλογραφημένα) στοιχεία, πάνω από το σκίτσο, κι εκεί εντοπίζεται το λάθος. Η στήλη της εφημερίδας τον έχει μόνο ζωγραφισμένο όπως στο σκίτσο του ποστ, όπου μπορεί να το διαβάσει κανείς είτε έτσι είτε αλλιώς, αν δεν ξέρει την έκφραση.

  6. xasodikis said

    Ωπ, φίλε Δύτη συμπέσαμε (μούουουουτσοοοοο)

  7. …και δείχνουμε κι οι δυο την ηλικία μας: στοιχειοθετημένο ο ένας, δακτυλογραφημένο ο άλλος (μα πώς να το πεις; α ναι, τυπωμένο -ή ούτε;)

  8. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Αμφιλεγόμενο το λογοτεχνικό ψευδώνυμο (ή ψευδόνυμο;) του παππού σου, Νίκο: Αφού «Ahthos Arouris» (έτσι, αγγλιστί) υπήρξε ένα μυθιστόρημα 150 σελίδων, περίπου, νεοφασιστικής εμπνεύσεως, γραμμένο απ’ τον Φραγκίσκο Παπαγεωργίου (γνωστό και ως «Φράνκι»), που εκδόθηκε τη δεκαετία του ’80 από τις εκδόσεις «Εθνική Σταυροφορία». Τίποτα δεν είναι τυχαίο, πραγματικά.
    Εκείνο που είναι αληθινά απίστευτο, είναι ότι ο φέρελπις συγγραφεύς του δακρύβρεχτου «Αρούρη» και εκφραστής ανεξίτηλων αρχών της ελληνικής ψυχής υπήρξε και μαστροπός (ή μαστρωπός;), γιατί και οι καλλιτέχνες πρέπει να ζήσουν, κατά κάποιον τρόπο, και ιδιοκτήτης του πορνοκλάμπ «Venus».
    Κουτσομπολιά; Βλ. περισσότερα στον «Ιό» της 10/01 και 12/12/1993…

  9. Κε Λυκοτραφίτη, πού θυμηθήκατε τον Φράνκι με το βαμμένο κόκκινο μαλλί; Αυτός ήταν όντως βάρος της γης. Και μιας πλαστικής κότας, την οποία καμωνόταν ότι βάτευε στο πορνοκλάμπ. Multitasking πριν δυόμιση δεκαετίες, λέμε!

  10. Mιχαλιός said

    Το «άχθος» δε θέλει οξεία;;;

  11. #10 με περισπωμένη είναι πιο βαρύ το άχθος.

    (αντιπαρέρχομαι το εύκολο λογοπαίγνιο που θα ακολουθήσει με τη βαρεία)

  12. nikosl said

    @8,9 Τελευταία φορά που έμαθα νέα του Φράνκι ήταν πριν από καμιά 5ετία σε ένα σκουπιδοκάναλο (από αυτά που μ’αρέσουν). Είχε γίνει -στα γεράματα- καλόγερος κάποιου παλαιοημερολογίτικου ανεξέλεγκτου τάγματος και από το μοναστήρι εξέπεμπε τσόντες. Σημειωτέον ότι οι κεραίες ήταν στολισμένες με σταυρούς (Εθνική σταυροφορία). Δεν ξέρω αν πλέον έχει εγκαταλείψει τα εγκόσμια.

  13. Qq said

    Εγώ δεν βλέπω να υπάρχει λάθος στην ζωγραφιά. Αρούρης γράφει. Αν προσέξετε, αλλιώς ζωγραφίζει το σ, και αλλιώς το ο. το ο είναι πιο στρογγυλό, ενώ η ουρίτσα στο σ είναι χαρακτηριστική. Πολύ όταν γράφουν το όμικρον του κολλάνε και μία ουρίτσα πάνω ψιλά και το συνδέουν με το επόμενο γράμμα. Ειδικά στο δίφθογγο «ου» συναντιέται πολύ. Και από τεχνικής άποψης δεν καταλαβαίνω, ο Στάθης παραδίδει την ζωγραφιά και όπως την δίνει τυπώνετε, ή λέει κάποιον άλλον τι να ζωγραφίσει.

  14. sarant said

    8: Τι τα θέλετε, κύριε Λυκοτραφίτη, μας μαγάρισε το ψευδώνυμο ο πλαστικοκόκορας. Τα ήξερα βεβαίως τα καμώματά του.

    10: Ο τόνος στο άχθος είναι χελιδονάκι. Ψιλή-οξεία καταρχάς, αλλά μ’ έναν καλό δικηγόρο περνάει και για ψιλή-περισπωμένη αν χρειαστεί.

  15. sarant said

    Qq, ποιος είπε ότι έχει λάθος η ζωγραφιά; Φυσικά και γράφει Αρούρης η ζωγραφιά -ο τίτλος γράφει Αρσύρης.

  16. Qq, λέμε ότι ο συντάκτης ύλης της ηλεκτρονικής έκδοσης πήρε τη χειρόγραφη ζωγραφιά από το Στάθη και αντέγραψε στον τίτλο του θέματος (στην ιστοσελίδα) τη λέξη. Τυπογραφικό λάθος.

  17. π2 said

    Όπως είχα πει και σε προηγούμενες Σταθειάδες, Νίκο, εγώ θα ήμουν πολύ λιγότερο επιεικής με τα ατάκτως ερριμμένα τονικά σημάδια του Στάθη (που είναι συνεχή). Τα πολυτονικά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους πολυτονιστές: αλλιώς να μην μας κάνουν κηρύγματα περί ορθής γραφής και τρισχιλιετούς γλώσσας. Για την ακρίβεια, ο ζωγραφικός πολυτονισμός του Στάθη αποτελεί εξαιρετικό επιχείρημα εναντίον του πολυτονικού.

  18. Και το άροτρο από την άρουρα (είναι έτσι στην ονομαστική;)
    …και το rural λέει.

  19. Δημήτρης Φύσσας said

    1. » O ζωγραφικός πολυτονισμός του Στάθη αποτελεί εξαιρετικό επιχείρημα εναντίον του πολυτονικού». Έγραψε η λιτή εκφραστικότητα του/της Π2. Ή, για να μείνω στο πνεύμα της σημερινής συζήτησης, ζωγράφισε.

    2. Το «ζωγραφίζω» χρησιμοποιείται (ημισκωπτικά) και με την έννοια «προσπαθώ να νοηματοδοτήσω». Παράδειγμα:
    Α: Πες το πιο λιανά.
    Β: Δεν μπορώ πιο λιανά.
    Α: Πές το με δικά σου λόγια.
    Β: Μα με δικά μου λόγια σάς το ΄πα, ρε παιδιά.
    Α: Ε τότε,ζωγράφισέ το.

    Υ.Γ. Τώρα που το ΄φτιαξα, συνειδητοποιώ ότι το ΄γραψα στο στιλ των παραδειγμάτων του slang.gr.

  20. Μαρία said

    18 Μιχάλη, άρουρα (οργωμένη γη), άροτρο απ’ το αρόω.
    Η άρουρα στα λατινικά έγινε arva (terra).
    To ruralis απο το rus-ris δες κι εδώ:http://www.etymonline.com/index.php?search=rural&searchmode=none

  21. Immortalité said

    Νίκο τα δακτυλόγραφα για μένα τα έγραψες; 😉

    @ 7 Μα βρε Δύτη άλλο το τυπωμένο άλλο το στοιχειοθετημένο ανεξαρτήτως ηλικίας του γράφοντος. 😉

    Χασοδίκη μπορούμε επίσης να πούμε, έχει τον τίτλο της στήλης μεταγραμμένο με τυπογραφικά στοιχείακαι ας καταλάβει ο Δύτης την ηλικία μας δεν πειράζει.

    Πάντως το ζωγραφίζω, το χρησιμοποιούμε για το ο,τιδήποτε γίνεται με αριστοτεχνικό τρόπο. Μπορεί να ζωγραφίζει ένας παίχτης, μια μοδίστρα (σπάνιο πράμα), ένας μουσικός, ένας δικηγόρος 🙄 κτλ. Με την έννοια που λες εσύ δεν το είχα ξανακούσει. Το κεντάει το λέμε συνήθως όταν η δουλειά είναι πολύ ψιμυδευτή.

  22. sarant said

    21: Ναι, για την ψιλοδουλειά λέμε πράγματι ‘κέντημα’, όπως βέβαια και το ‘κεντάει η ομάδα’ που είπε η Μαρία προηγουμένως.

    17: Αγαπητέ π2 (με ένα σμπάρο να προσδιορίσω και το φύλο σου να μην απορεί ο Δημήτρης Φύσσας) 🙂 συμφωνώ απόλυτα ότι τα σημάδια του Στάθη είναι επιχείρημα κατά του πολυτονικού. Πάντως, μερικά τα βάζει σωστά.
    Όπως έλεγε άλλωστε κι ένας βουλευτής (της ΝΔ) στη συνεδρίαση της Βουλής του 1976 όταν καθιερώθηκε η δημοτική: βάζουμε ένα σημάδι στριφτό, μια τζίφρα που να μπορεί να περάσει και για ψιλή και για δασεία.

  23. Στην αρχαία Αίγυπτο, πάντως, άρουρ ονομάζανε τη μονάδα μέτρησης της επιφάνειας, ισοδύναμη περίπου με το στρέμμα.

  24. κλέα said

    «Όπως έλεγε άλλωστε κι ένας βουλευτής (της ΝΔ) στη συνεδρίαση της Βουλής του 1976 όταν καθιερώθηκε η δημοτική: βάζουμε ένα σημάδι στριφτό, μια τζίφρα που να μπορεί να περάσει και για ψιλή και για δασεία.»

    Πωπω, μου θύμισες κάτι που είχα χρόνια να θυμηθώ: μαθητής μου σε Γυμνάσιο της Κρήτης ζωγράφιζε κάτι σα λουλουδάκι αντί για πνεύμα, λίγο για να με μπερδέψει και λίγο γιατί του φαινόταν πιο προσεγμένο, πιο καλλιτεχνικό!

  25. Εἶναι ὁπωσδήποτε ὑπερβολὴ νὰ ζητῆται ἀπὸ κάποιον πολυτονιστὴ νὰ εἶναι ἀλάθητος, μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ εἶναι ὑπὲρ τοῦ πολυτονικοῦ. ἀπὸ τὴν ἄλλη εἶναι σίγουρο πὼς ὁ Στάθης εἶναι συνειδητὸς πολυτονιστὴς ἢ ἁπλῶς γράφει ἔτσι ἀπὸ συνήθεια;

  26. gbaloglou said

    Θυμήθηκα ξαφνικά το παρακάτω (που δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω τραγουδισμένο στο γιουτούμπ ή όπου αλλού):

    Αγία Τηλλυρία,
    πώς να ιχνογραφήσω τη μορφή σου
    πώς να σου ιστορήσω εικόνισμα,
    πώς να σε ζωγραφίσω;
    Που δεν έχεις, καημένη μου,
    άλλο από μαυρίλα και θάνατο.
    Αύγουστος μήνας, και φωτιά, και θάνατος
    Πού νάβρω χρώμα;…

    Αγία Τηλλυρία σταχομαζώχτρα
    και ζητιάνα μου.
    Και τι να ζητιανέψεις πια
    πού τάχεις όλα: τόση ζωή και τόσο θάνατο;…

    Κι’ όμως ήτανε Αύγουστος ζεστός
    κι’ ούτε βροχή ούτε λύτρωση
    μπόραε νάρθη από ψηλά.
    Ήταν Αύγουστος και δεν έβρεχε.
    Κι’ οι φωτιές που άναψαν τ’ αεροπλάνα
    έγλειφαν τη γη θυμωμένες
    από κάτω στο παραθαλάσσι
    μέχρι ψηλά στα φαλακρά υψώματα.

  27. Qq said

    15,16
    Μάλιστα. Μέα κούλπα λοιπόν. Βιάστηκα πριν ερευνήσω.

  28. Λευτέρης said

    #23
    Ενώ σύγχρονη μονάδα μετρήσεως επιφανείας ar
    ισούται με 100 τετραγωνικά μέτρα.

  29. Μαρία said

    28 Και συνηθίζεται στα σταυρόλεξα.

  30. sarant said

    25: Αν γράφει από συνήθεια, χαλάλι’ αν από αναβάπτιση…

  31. eréndira said

    Το χελιδονάκι θα το έλεγα μάλλον γλαράκι -τουλάχιστον έτσι συνήθιζα να ζωγραφίζω τους αγαπημένους μου γλάρους, μέχρι εκεί φτάνουν οι ζωγραφικές μου ικανότητες.

    Τα ποιήματα του παππού Άχθου Αρούρη με συγκίνησαν.

    Χαιρετώ!

  32. sarant said

    Καλημέρα, σε ευχαριστώ!

    Γλαράκι, γιατί όχι; Αν σκεφτούμε ότι φαίνεται από μακριά, πιο ταιριαστό είναι.

  33. Θυμήθηκα το «αρσίζης» ‘η «αρσούζης» που έλεγε η μάννα μου.
    Αυτός ο πεισματάρης που στυλώνει τα πόδια και δεν κάνει ρούπι πίσω.

  34. Θυμήθηκα ένα περιστατικό που περιγράφει ο John E. Littlewood στο «A mathematician’s miscellany»:

    Είχε στείλει ένα (μαθηματικό) άρθρο προς δημοσίευση και σε κάποιο σημείο του άρθρου υπήρχε η πρόταση «Άρα το σ πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν μικρότερο». Αυτή όμως η πρόταση δεν εμφανίστηκε ποτέ στην τελική μορφή του άρθρου. Αντίθετα στην θέση της εμφανίστηκε μια κηλίδα. Ήταν ένα μικροσκοπικό σίγμα…

  35. sarant said

    Δημήτρη, πολύ καλό!

  36. Το κάζο του Λίτλγουντ και η κουβέντα για το ζωγράφισμα μου θύμισαν μια χαριτωμένη φράση από μια άλλη επιστημονική αυτοβιογραφία, του ρωσογάλλου φυσικού Ανατόλ Αμπραγκάμ (με τον πολύ πετυχημένο τίτλο De la physique avant toute chose). Μιλώντας για τα εφηβικά του χρόνια υπαινίσσεται με πολλή συστολή ότι φυσικά τον ενδιέφεραν τα κορίτσια και το σεξ, και προσθέτει:
    «Je n’ai pas besoin de vous faire un dessin, et puis, dessiner quoi?» [Κυριολεκτικά, «Δεν χρειάζεται να σας κάνω και ζωγραφιά, και άλλωστε να ζωγραφίσω τι;» — μόνο που στα γαλλικά πρόκειται για κοινότατη έκφραση, που σημαίνει περίπου «δεν θέλει φιλοσσοφία».]
    Αλήθεια, έχει όνομα αυτό το χιουμοριστικό σχήμα, που έγκειται στη χρησιμοποίηση της ίδιας λέξης μεταφορικά και (σχεδόν) ταυτόχρονα κυριολεκτικά; Π.χ. «τά ‘κανε θάλασσα, σαν Πειραιώτης που ήταν»

  37. sarant said

    Δεν νομίζω η μελέτη των ευφυολογημάτων να έχει προχωρήσει τόσο, Άγγελε. Αλλά, αν θυμηθούμε ότι το «νίκησε νίκη» λέγεται σύστοιχο αντικείμενο, να το λέγαμε «σύστοιχο καλαμπούρι»;

  38. Λογοπαίγνιο/pun;

  39. βικυ said

    καλησπερα σε ολους!θα ηθελε να σας πληροφορησω οτι ο ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ γνωστος ως » ΦΡΑΝΚΙ» εχει εγκαταληψει τα εγκοσμια εδω και 4 χρονια περιπου στις 13/01/2007 μετα απο 3 μερες που νοσηλευτικε στην εντατικη του νοσοκομειου τζανειο. θα ηθελα λοιπον οποιος εχει καποια πληροφορια για την ζωη του ΠΑΤΕΡΑ μου να μου στειλει ενα email θα χαρω πολυ να μαθω για την ζωη του που δεν ηξερα μεχρι σημερα. σας ευχαριστω πολυ
    με τιμη και σεβασμο η κορη του
    παπαγεωργιου βασιλικη!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: