Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τρία κι ένα λευκά άλμπατρα

Posted by sarant στο 3 Δεκεμβρίου, 2010


Τις προάλλες που συζητήσαμε για «λεξικά που διαβάζονται», η συζήτηση είχε ξεκινήσει από το βιβλίο Word Histories του J. Ayto, που το είχε αναφέρει σαν παράδειγμα τέτοιου βιβλίου, τερπνού και εγκυρου, ο φίλος που μου έστειλε το ηλεμήνυμα. Στο βιβλίο αυτό, που περιέχει ενδιαφέρουσες ετυμολογίες, τερπνά δοσμένες σαν ιστορίες (αγγλικών) λέξεων, υπάρχει και η ιστορία της λέξης albatross, του άλμπατρος.

Στα νέα ελληνικά, πρόκειται φυσικά για δάνειο, μάλλον από τα γαλλικά ή τα αγγλικά, όμως σύμφωνα με την άποψη του Ayto η απώτερη προέλευση της λέξης είναι ελληνική, από τη λέξη κάδος. Η ιστορία της λέξης είναι μια σαγηνευτική περιπλάνηση στο χώρο, το χρόνο και τις σημασίες.

Η αρχαία ελληνική λέξη κάδος, με σημασία παρόμοια με τη σημερινή, πέρασε στα αραβικά ως kadus, διατηρώντας τη σημασία της. Τώρα μπαίνει στην εικόνα ο πελεκάνος: για το πουλί αυτό πίστευαν ότι γεμίζει το μεγάλο στόμα του με νερό και το μεταφέρει για να ποτίσει τα μικρά του. Γι’ αυτό άλλωστε και στα αραβοπερσικά είχε την ονομασία saqqa (= νερουλάς). Λοιπόν, αυτό το πουλί με το τεράστιο, μεγάλο σαν κάδο, στόμα, ονομάστηκε, πράγμα καθόλου παράλογο, al-kadous, «το πουλί-κάδος» θα λέγαμε. Η λέξη ταξιδεύει προς τη Δύση και φτάνει στα πορτογαλικά και με τις δυο σημασίες: alcatruz λέγεται ο κάδος του πηγαδιού, και alcatraz ο κορμοράνος ή ο πελεκάνος (όπως συνήθως, το αραβικό άρθρο αλ ενσωματώθηκε στη δανεισμένη λέξη). Από εκεί, η λέξη περνάει στα αγγλικά, όπου πλέον σημαίνει όχι μόνον τον πελεκάνο ή τον κορμοράνο αλλά και το άλμπατρος.

Όμως, το άλμπατρος είναι εκτυφλωτικά λευκό. Και επειδή έχει πλέον χαθεί κάθε ετυμολογική σύνδεση με τον κάδο, λειτουργεί η παρετυμολογία και, υπό την επίδραση του λατινικού albus (λευκός) το alcatras τρέπεται σε albatross. Με τη μορφή αυτή, από τα αγγλικά περνάει σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες. Στα πορτογαλικά επιστρέφει ως albatroz και κάποτε παλιννοστεί και στα ελληνικά, το άλμπατρος, πουλί ταξιδιάρικο από μακρινές θάλασσες, χωρίς να θυμίζει σε τίποτα τον ταπεινό κάδο.

Οσο για τον πελεκάνο, αυτός κράτησε στα αγγλικά την παλιότερη ονομασία του, alcatras. Και οι περιβόητες αμερικανικές φυλακές υψηλής ασφαλείας του Αλκατράζ, πάνω στο ομώνυμο νησάκι, ονομάστηκαν έτσι επειδή πριν εμφανιστούν δεσμοφύλακες και κρατούμενοι οι μόνοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι πελεκάνοι.

Πρέπει εδώ να πω ότι πολλά λεξικά δεν δέχονται την άποψη αυτή (που βεβαίως δεν είναι του Ayto μόνο, υπάρχουν άλλα λεξικά που τη δέχονται). Υπάρχει ομοφωνία ότι το σημερινό albatross προήλθε από το alcatraz, τον κορμοράνο, με παρετυμολογική επίδραση του albus, αλλά για την προέλευση της πορτογαλικής λέξης υπάρχει μια άλλη θεωρία (που τη δέχεται π.χ. το ετυμολογικό λεξικό του Μπαμπινιώτη), ότι προέρχεται από άλλη αραβική λέξη, al-gattas «ο βουτηχτής», από άλλο πουλί δηλαδή –που δεν έχει ελληνική αρχή. Γι’ αυτό, το άλμπατρος δεν θα το θεωρούσαμε σίγουρο αντιδάνειο αλλά ενδεχόμενο.

Όμως, το άλμπατρος είναι και ο τίτλος ενός περίφημου ποιήματος του Μποντλέρ, που έχει επανειλημμένα μεταφραστεί στα ελληνικά. Σε μια παλιότερη συζήτηση, το είχαμε αναφέρει στα σχόλια.

Να δούμε λοιπόν τρία τέτοια παράλληλα κείμενα, τρία κι ένα κατάλευκα άλμπατρα να ζυγιάζονται πάνω στον απέραντο ωκεανό.

Το πρώτο, από τον Αλέξανδρο Μπάρα:

L’Albatros (Charles Baudelaire) ΑΛΜΠΑΤΡΟΣ (μτφρ. Αλέξανδρος Μπάρας)
Souvent, pour s’amuser, les hommes d’équipage
Prennent des albatros, vastes oiseaux des mers,
Qui suivent, indolents compagnons de voyage,
Le navire glissant sur les gouffres amers.
Συχνά για να περάσουνε την ώρα οι ναυτικοί
άλμπατρος πιάνουνε, πουλιά μεγάλα της θαλάσσης,
που ακολουθούνε σύντροφοι, το πλοίο, νωχελικοί
καθώς γλιστράει στου ωκεανού τις αχανείς εκτάσεις.
À peine les ont-ils déposés sur les planches,
Que ces rois de l’azur, maladroits et honteux,
Laissent piteusement leurs grandes ailes blanches
Comme des avirons traîner à côté d’eux.
Και μόλις στο κατάστρωμα του καραβιού βρεθούν
αυτοί οι ρηγάδες τ’ ουρανού, αδέξιοι, ντροπιασμένοι,
τ’ αποσταμένα τους φτερά στα πλάγια παρατούν
να σέρνονται σαν τα κουπιά που η βάρκα τα πηγαίνει.
Ce voyageur ailé, comme il est gauche et veule!
Lui, naguère si beau, qu’il est comique et laid!
L’un agace son bec avec un brûle-gueule,
L’autre mime, en boitant, l’infirme qui volait!
Πώς κείτεται έτσι ο φτερωτός ταξιδευτής δειλός!
Τ’ ωραίο πουλί τι κωμικό κι αδέξιο που απομένει!
Ένας τους με την πίπα του το ράμφος του χτυπά
κι άλλος, χωλαίνοντας, το πώς πετούσε παρασταίνει.
Le Poète est semblable au prince des nuées
Qui hante la tempête et se rit de l’archer;
Exilé sur le sol au milieu des huées,
Ses ailes de géant l’empêchent de marcher.
Ίδιος με τούτο ο Ποιητής τ’ αγέρωχο πουλί
που ζει στη μπόρα κι αψηφά το βέλος του θανάτου,
σαν έρθει εξόριστος στη γη και στην οχλοβοή
μέσ’ στα γιγάντια του φτερά χάνει τα βήματά του.

Το δεύτερο, από τον Νίκο Φωκά:

L’Albatros (Charles Baudelaire) Τεράστιοι γλάροι (μτφρ. Νίκος Φωκάς)
Souvent, pour s’amuser, les hommes d’équipage
Prennent des albatros, vastes oiseaux des mers,
Qui suivent, indolents compagnons de voyage,
Le navire glissant sur les gouffres amers.
Συχνά για να σκοτώσουνε τον άδειο τους καιρό
οι ναύτες παίζουν με «άλμπατρος» που πιάνουν επιτήδεια·
τεράστιους γλάρους που πετούν απάνω απ’ το νερό
κι ακολουθούν, νωχελικοί συντρόφοι, τα ταξίδια.
À peine les ont-ils déposés sur les planches,
Que ces rois de l’azur, maladroits et honteux,
Laissent piteusement leurs grandes ailes blanches
Comme des avirons traîner à côté d’eux.
Μόλις πάνω στου καραβιού τα ξύλα με χαρές
τους βασιλιάδες του γλαυκού ο ναύτης ακουμπάει,
αφήνουν τις φτερούγες τους εκείνοι χαλαρές
να τους κρεμούν σαν δυο κουπιά αχρείαστα στο πλάι.
Ce voyageur ailé, comme il est gauche et veule!
Lui, naguère si beau, qu’il est comique et laid!
L’un agace son bec avec un brûle-gueule,
L’autre mime, en boitant, l’infirme qui volait!
Οι αγέρωχοι ταξιδευτές πώς φαίνονται δειλοί!
Τι αστείοι που ‘ναι κι άσκημοι οι ωραίοι αιθεροβάτες!
Κάποιος το ράμφος τους με το τσιμπούκι του ενοχλεί
ή αναγελά κουτσαίνοντας τους φτερωτούς σακάτες.
Le Poète est semblable au prince des nuées
Qui hante la tempête et se rit de l’archer;
Exilé sur le sol au milieu des huées,
Ses ailes de géant l’empêchent de marcher.
Όμοια μ’ αυτούς τους πρίγκιπες του αιθέρα κι ο Ποιητής
ούτε για βέλη νοιάζεται ούτε αν βροντά κι αστράφτει·
μα μέσ’ στη χλεύη εξόριστος μιας κοινωνίας αστής
απ’ τα γιγάντια του φτερά στο βάδισμα σκοντάφτει.

Και το τρίτο, από τον Γ. Σημηριώτη, ο οποίος μετέφρασε ολόκληρη τη συλλογή του Μποντλέρ:

L’Albatros (Charles Baudelaire) Το άλμπατρος (μτφρ. Γ. Σημηριώτης)
Souvent, pour s’amuser, les hommes d’équipage
Prennent des albatros, vastes oiseaux des mers,
Qui suivent, indolents compagnons de voyage,
Le navire glissant sur les gouffres amers.
Πολλές φορές οι ναυτικοί, την ώρα να περνάνε,
πιάνουν τους άλμπατρους – πουλιά της θάλασσας τρανά–
που ράθυμα, σαν σύντροφοι του ταξιδιού, ακλουθάνε
το πλοίο που μες στα βάραθρα γλιστράει, τα πικρά.
À peine les ont-ils déposés sur les planches,
Que ces rois de l’azur, maladroits et honteux,
Laissent piteusement leurs grandes ailes blanches
Comme des avirons traîner à côté d’eux.
Μα μόλις σκλαβωμένα εκεί στην κουπαστή τα δέσουν,
οι βασιλιάδες τ΄ ουρανού, σκυφτοί κι άχαροι πια,
τ΄ άσπρα μεγάλα τους φτερά τ΄ αφήνουνε να πέσουν
και στα πλευρά τους θλιβερά να σέρνονται κουπιά.
Ce voyageur ailé, comme il est gauche et veule!
Lui, naguère si beau, qu’il est comique et laid!
L’un agace son bec avec un brûle-gueule,
L’autre mime, en boitant, l’infirme qui volait!
Αυτοί που είναι τόσο όμορφοι, τα σύγνεφα όταν σκίζουν,
πώς είναι τώρα κωμικοί κι άσκημοι και δειλοί!
Άλλοι με πίπες αναφτές τα ράμφη τους κεντρίζουν,
κι άλλοι για να τους μιμηθούν, πηδάνε σαν κουτσοί.
Le Poète est semblable au prince des nuées
Qui hante la tempête et se rit de l’archer;
Exilé sur le sol au milieu des huées,
Ses ailes de géant l’empêchent de marcher.
Μ΄ αυτούς τους νεφοπρίγκιπες κι ο Ποιητής πώς μοιάζει!
Δεν σκιάζεται τις σαϊτιές, τις θύελλες αψηφά
μα ξένος μες στον κόσμο αυτόν που γύρω του χουγιάζει,
σκοντάφτει απ’ τα γιγάντια του φτερά σαν περπατά..

Ποια από τις τρεις μεταφράσεις είναι η καλύτερη; Δεν μπορώ να πω –και οι τρεις έχουν στοιχεία που μ’ αρέσουν πολύ, και στις τρεις βρίσκω μικρά ψεγάδια (π.χ. τη ρίμα επιτήδεια-ταξίδια στην πρώτη στροφή του Φωκά). Παρεμπιπτόντως, αν κανείς έχει πρόχειρον τον Σημηριώτη, παρακαλώ τον να ελέγξει τον τρίτο στίχο της πρώτης στροφής –κανονικά θα έπρεπε να είναι «ακλουθάνε», όχι «ακολουθάνε».

Υπάρχουν φυσικά κι άλλες μεταφράσεις, μία από τις οποίες (μαζί με δυο αγγλικές) μπορείτε να δείτε σε μια παλιά σελίδα που είχα φτιάξει, αλλά δεν την παραθέτω διότι βρίσκω πως επιβεβαιώνει το παλιό ρητό για τις πιστές και τις ωραίες μεταφράσεις (στο οποίο γενικά δεν πιστεύω). Αν έχει κανείς υπόψη άλλη μετάφραση, κι αν έχει όρεξη, ας την παραθέσει στα σχόλια. Ειδικά αν βρείτε τη μετάφραση του Πρωτοπάτση.

Στα σχόλια μπορείτε επίσης να δηλώνετε την προτίμησή σας για τη μια ή την άλλη μετάφραση. Πάντως, η πρώτη μετάφραση (του Αλέξανδρου Μπάρα) πήρε μια βαριά ψήφο από τον Νίκο Ξυδάκη, ο οποίος τη μελοποίησε (δεν ξέρω βέβαια αν είχε δει τις άλλες). Ιδού και το γιουτουμπάκι με ωραίες φωτογραφίες και με τη φωνή του Σωκράτη Μάλαμα:

http://www.youtube.com/watch?v=jJ0BG4eSTlQ

Μόνο τελειώνοντας το σημείωμα μού έκοψε να ψάξω να δω αν έχει γραφτεί κάτι για το άλμπατρος στη Λεξιλογία –και, βέβαια, είχε γραφτεί από τον Λίγγρη και δεν το είχα πάρει είδηση. Το βλέπετε εδώ.

Όπως επισημαίνει ο Λίγγρης, το άλμπατρος, καθώς είναι πολύ πιο οικείο στους ναύτες των ωκεανών παρά στη δική μας Μεσόγειο, έχει πολύ ενδιαφέρουσες μεταφορικές σημασίες κι έχει γεννήσει θρύλους. Διαβάστε τα εκεί, δείτε και τα σχετικά γιουτουμπάκια. Εγώ κλείνω χαιρετώντας τον όσιο Κόντογλου που φυσικά δεν άφησε άκλιτα τα άλμπατρα στον πληθυντικό, και προς τιμή του άλλαξα τον τίτλο και το σημείωμά μου, όπου το είχα πριν άκλιτο (αν και δεν έγραψα: του άλμπατρου) και επισημαίνοντας ότι στα αγγλικά albatross είναι μεταφορικά ο βραχνάς, το μεγάλο βάρος, ο σταυρός που κουβαλάς. Εμείς το λέμε μνημόνιο.

127 Σχόλια προς “Τρία κι ένα λευκά άλμπατρα”

  1. Alfred E. Newman said

    Από την έκδοση του 1949 του Σημηριώτη:

    Πολλές φορές οι ναυτικοί, την ώρα να περνάνε,
    πιάνουν τους άλμπατρους -πουλιά της θάλασσας τρανά,-
    που ράθυμα, σα σύντροφοι του ταξιδιού, ακλουθάνε
    το πλοίο που μες τα βάραθρα γλιστράει τα πικρά.

    Μα μόλις σκλαβωμένα εκεί στην κουπαστή τα δέσουν,
    οι βασιλιάδες τ’ουρανού, σκυφτοί κι άχαροι πια.
    τ’άσπρα μεγάλα τους φτερά τ’αφίνουνε να πέσουν
    και στα πλευρά τους θλιβερά να σέρνουνται κουπιά.

    Αυτοί που είναι τόσο όμορφοι, τα σύγνεφα όταν σκίζουν,
    πώς είναι τώρα κωμικοί κι άσκημοι και δειλοί!
    Άλλοι με πίπες αναφτές τα ράμφη τους κεντρίζουν,
    κι άλλοι για να τους μιμηθούν, πηδάνε σαν κουτσοί.

  2. Dralion said

    Ευχαριστω για τις γνωσεις Νικο. Επιβεβαιωνεται για μια ακομα φορα η αποψη μου για την μαγεια της ετυμολογιας.

    Εχω ωστοσο μερικες αποριες. Αποριες ενος αδαους φυσικα.

    1) Ακομα και για εναν αδαη ειναι οφθαλμοφανης η εξελιξη καδος -> kadus -> al-kadous -> alcatraz.
    Αλλα δεν μπορω να διακρινω πως γινεται να ισχυει το alcatraz -> albatross. Βλεπω το κοινο al και tr. Αλλα πως μετατρεπεται το c σε b και το az σε oss;

    2) Ολοι οι λαοι που συμμετειχαν στην εξελιξη της λεξης εχουν μεγαλη σχεση με την θαλασσα. Πως ειναι δυνατον να δινουν την ιδια λεξη σε 3 τοσο διαφορετικα πουλια; Η γλωσσα εξειδικευεται διαρκως, ιδιως στα πραγματα με τα οποια ασχολιομαστε περισσοτερο. Ενας θαλασσινος π.χ. κατεχει 5 διαφορετικες λεξεις για το κυμα. Εδω εχουμε το αντιθετο, 1 λεξη για 3 διαφορετικα ζωα.

    3) Τα λιγα αγγλικουλια που ξερω, αναφερουν τον κορμορανο σαν cormoran και τον πελεκανο σαν pelican. Στο ποστ γραφεις οτι ο κορμορανος και ο πελεκανος λεγονται στα αγγλικα alcatraz ;;;

    Ευχαριστω για την υπομονη σου.

  3. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Ωραία ανάρτηση, Νίκο! (και λίγο μελαγχολική; -Η τελευταία φράση σου λίγο την καταδικάζει. Αν και, μεταξύ μας, μακάρι το μνημόνιο να ήταν άλμπατρος…)

    Προσθέτοντας ταπεινά κάτι σε όσα ωραία μάς γράφεις, θυμάμαι ότι «Άλμπατρος» λεγόταν και το σκάφος στον «Ρωβύρο τον Κατακτητή» του Βερν, το ¨ελαφρύτερο του αέρα¨.

  4. sarant said

    1) To πουλί alcatraz, επειδή ήταν άσπρο (albus) και επειδή η λέξη είχε χάσει την ετυμολογική της διαφάνεια, δηλ. δεν σήμαινε τίποτε, παρετυμολογήθηκε και έγινε, έστω, albatraz. Τέτοιοι παρετυμολογικοί σχηματισμοί είναι συχνότατοι, αν και συνήθως δεν επικρατούν. Π.χ. παλιότερα πολλοί λαϊκοί άνθρωποι έλεγαν ότι ο τάδε πήρε «επιτυχίο» (η λέξη πτυχίο δεν τους έλεγε τίποτε, οπότε την παρετυμολογούσαν ότι σημαίνει την επιτυχία).

    2) Είναι πολύ συνηθισμένο μια λέξη να αναφέρεται, κατά καιρούς, σε διαφορετικό πουλί-ζώο-φυτό. Δεν δίνει ο ίδιος άνθρωπος ή ομάδα ανθρώπων την σημασία σε δύο λέξεις. Σε μια περιοχή η λέξη σημαίνει τον κορμοράνο, σε μιαν άλλη τον πελεκάνο -ή σε μιαν άλλη εποχή.

    3) Εννοώ ότι περί το 1600 μπήκε στα αγγλικά η λέξη alcatras (με διάφορες ορθογραφίες), δάνειο από τα πορτογαλικά, και σήμαινε πελεκάνο, κορμοράνο και μετά το άλμπατρος.

  5. s0phia said

    Δεν ξέρω γαλλικά και δεν εχω ιδέα από ποίηση, οπότε δε νομίζω να μετράει η γνώμη μου ιδιαίτερα, αλλα η δεύτερη μετάφραση μου άρεσε πολυ! (Τα καημένα τα άλμπατρα…)

    Κι εδω ένα κινούμενο σχέδιο του ’70 με τον chilly willy και τον φίλο του, την πολική αρκούδα που προσπαθούν να μάθουν προσγειώσεις σε ένα αλμπατρος. (είναι από την παρέα το Γούντι του Τρυποκάρυδου)

  6. Αυτά τα άρθρα με τρελλαίνουν!

    Όσο για μένα, θυμήθηκα και το συμβολικό άλμπατρος στην Μπαλάντα του γέρου ναυτικού, του Κόουλριτζ, που έχει και καταπληκτική εικονογράφηση του Γκυστάβ Ντορέ.

  7. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Πάντως, ξαναδιαβάζοντας τις μεταφράσεις που εδώ μας προσφέρεις, κρίνεται μάλλον απαράδεκτη η μετάφραση των «άλμπατρος» απ’ τον Φωκά σε «τεράστιους γλάρους». (Γιατί; Τι εξυπηρετεί; Σε άλλα στάθηκε, ομολογουμένως, πολύ πιο εύστοχος).

    Η «μπαλάντα» του Κόουλριτζ έχει μεταφραστεί στα ελληνικά, Δύτη;

  8. #7 ναι, και μάλιστα με την εικονογράφηση του Ντορέ.

  9. george said

    Την μετάφραση του Φωκά την είδα πρώτη φορά εδώ, ήξερε τις άλλες δύο μονάχα. Του Μπάρα από την (εξαιρετική) μελοποίηση του Μάλαμα, και του Σημηριώτη γιατί σε δική του μετάφραση έχω τα «Ανθη του Κακού». Σε γενικές γραμμές, αν έπρεπε να ψηφίσω, αφήνω στην άκρη σίγουρα το Σημηριώτη, και αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στους άλλους δύο. Γενικότερα, θεωρώ τη μετάφραση του Σημηριώτη λίγο «στεγνή», όχι μόνο στο «Αλμπατρος», αλλά και σε ολόκληρο τα «Ανθη του Κακού». Οπότε, μάλλον Μπάρας, αν και προφανώς με έχει επηρεάσει το τραγούδι.

    Αλήθεια, ο Μπάρας έχει μεταφράση όλο το βιβλίο, η αποσπασματικά ποιήματα; Θα με ενδιέφερε να έχω τα «Ανθη του Κακού» με τη μετάφρασή του.

  10. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Teşekkür ederim!
    (Το βρήκα κι εγώ αμέσως μετά -πού να φανταστώ τέτοια αμεσότητα απαντήσεως! Να μάθω, λοιπόν, να κυττάζω πριν να υποχρεώνομαι…)

  11. Ποντικαρέος said

    Έχω την εντύπωση ότι η μετάφραση του Μπάρα μελοποιήθηκε από τον Ν. Ξυδάκη (και ερμηνεύτηκε από τον Σ. Μάλαμα), όπως αναφέρει και ο σύνδεσμος που δίνετε στο youtube.

  12. bernardina said

    Κι εγώ -με μικρή διαφορά- προτιμώ την πρώτη μετάφραση.
    Αν και το ποίημα του Coleridge μ’ αρέσει περισσότερο -ειδικά για κείνη τη συγκινητική αποστροφή: He prayeth best/Who loveth best/All things/Both great and small

  13. Ποντικαρέος said

    (Συμπλήρωμα στο προηγούμενο σχόλιο). Στα στοιχεία του δίσκου (όπως αναφέρονται στα αρχεία της δισκογραφικής εταιρίας) αναφέρεται ως συνθέτης ο Ξυδάκης.

  14. Τώρα το πρόσεξα:

    στα αγγλικά albatross είναι μεταφορικά ο βραχνάς, το μεγάλο βάρος, ο σταυρός που κουβαλάς

    Αυτό, αν είναι έκφραση που δεν συναντάται πριν από το 19ο αιώνα, είμαι σχεδόν βέβαιος ότι θα προέρχεται από τον Κόουλριτζ.

  15. Τώρα διάβασα το σημείωμα του Νίκελ στη Λεξιλογία.
    Και τώρα είμαι εντελώς βέβαιος ότι η έκφραση βγαίνει από το ποίημα: ο ναυτικός σκοτώνει ένα άλμπατρος, συμβαίνουν τα μύρια όσα και το κουβαλάει δεμένο στο λαιμό του μέχρι να εξιλεωθεί. Το παράδειγμα του OED είναι: The Director of Recruiting, with the albatross of ‘165,000’ removed from about his neck

    Είδα και τον Σάπερε που τον έχουμε χάσει ένα χρόνο τώρα.

  16. gbaloglou said

    Σκεφτόμουν και εγώ ότι ακόμη και ένας λαός τόσο θαλασσοπόρος όσο οι Πορτογάλοι δεν θα ήταν άξιος να ονομάσει αυτά τα υπερωκεάνεια πουλιά, που το όνομα τους πολύ καλύτερα θα ήταν να το είχαμε πάρει από λαούς και γλώσσες νησιώτικες — και όσο πιο μικρό και απομονωμένο το νησί, τόσο καλύτερα. Πλέοντας ακυβέρνητος λοιπόν στον ωκεανό του διαδικτύου … πέφτω στην ονομασία «Διομηδιοειδή» («Diomedeidae») για τον άλμπατρο και τα ξαδέρφια του, θυμάμαι και τα νησιά Μέγας Διομήδης (Ρωσσία) και Μικρός Διομήδης (ΗΠΑ) και λέω «μάλιστα, αυτός ο Διομήδης θα πρέπει να περιπλανήθηκε πιο πολύ και από τον Οδυσσέα», πλην όμως η πραγματικότητα είναι αφόρητα πιο πεζή: ονομάστηκαν έτσι επειδή τα ανακάλυψε ο Βερίγγειος (Vering) την ημέρα λέει που η Ρωσσική Ορθόδοξη Εκκλησία (αλλά και η δική μας απ’ ότι βλέπω) γιορτάζει την μνήμη του Αγίου Διομήδη, 16 Αυγούστου (1728)!

    Υποθέτω λοιπόν ότι τα αλμπατροειδή ονομάστηκαν Διομηδιοειδή ακριβώς λόγω Μεγάλου και Μικρού Διομήδη, αλλά επιβεβαίωση δεν βρήκα … και *τώρα* ξέρω γιατί: τα ονόμασε έτσι τα λεγάμενα ο Κάρολος ο Λινναίος … ακριβώς επειδή σε κάποια γωνιά της Μυθολογίας υπάρχει όντως Ομηρικός Διομήδης του οποίου κάποιοι σύντροφοι μεταμορφώθηκαν μεταομηρικά σε πουλιά — βρείτε τα μόνοι σας, δεν την μπορώ με τίποτα την μυθολογία, χίλια συγγνώμη 🙂 🙂

  17. Qq said

    Συγνώμη, αλλά εγώ γιατί δεν μπορώ να διαβάσω καμία μετάφραση στο κείμενο?

  18. Immortalité said

    Και Μπωντλέρ και Μάλαμας και ετυμολογικό ταξίδι, φχαριστούμε Νίκο!

    Προτιμώ την μετάφραση του Μπάρα, μερικές εικόνες μου ταιριάζουν καλύτερα. Γιατί όμως η μετάφραση του Σημηριώτη που παραθέτεις έχει τόσες διαφορές με αυτή που παραθέτει ο Αλφρεντ στο 1; (απ’ όπου λείπει και η τελευταία στροφή;)

    Πάντως, αν και γενικότερα είμαι υπέρ της κλίσης των ξένων λέξεων, τα άλμπαντρα λίγο με ξενίζουν. Σαν να χάνουν κάτι από την αρχοντιά τους. Και στη γενική πληθυντικού πώς;

  19. Έστω και αν η λέξη alcatras πέρασε και στα αγγλικά (μια ματιά στο OED, που δεν το έχω τώρα πρόχειρο, θα μας πείσει), το διαβόητο νησάκι με τους βαρυποινίτες, που βρίσκεται στην Καλιφόρνια, πρέπει να πήρε το όνομά του από την αντίστοιχη ισπανική λέξη

  20. sarant said

    Ευχαριστώ για όλα τα σχόλια. Διόρθωσα την αναφορά στον συνθέτη του τραγουδιού. Ιμόρ, ο Αλφρέδος έχει το βιβλίο, εγώ όχι -και το πήρα από κάπου, πριν από χρόνια, δεν θυμάμαι από πού. Οι διαφορές οφείλονται είτε στο ότι η δική μου πηγή είναι αναξιόπιστη είτε στο ότι ο Σημηριώτης ξαναδούλεψε τα κείμενα. Η τελευταία στροφή σαφώς υπάρχει, ίσως ο Αλφρέδος να μην την έγραψε επειδή δεν είχε διαφορά.

    17: Εννοείς ότι δεν φαίνεται το κείμενο των μεταφράσεων; Οι άλλοι τι λένε, το βλέπουν;

    Τον άλλο Διομήδη δεν τον ήξερα (του Βεριγγείου), ευχαριστώ.

    Να λέμε λοιπόν ο άλμπατρος, οι άλμπατροι; Λογικό, καλύτερα ακούγεται.

    19: Το OED έχει τη λέξη, φυσικά ως obsolete. Το νησάκι, ναι: από τα ισπανικά.

  21. gbaloglou said

    #20:

    Μα τους Διομήδηδες τους ξέρει ακόμη και η Sarah Palin:

  22. Μπουκανιέρος said

    14
    …με αποτέλεσμα να βρίσκουμε σε ελληνικές μεταφράσεις αποδόσεις όπως «η Ζαν […] έγινε ο άλμπατρος των Καθαρών».
    Δύτη, πώς και δε διόρθωσες αμέσως εκείνο το «ελαφρύτερο του αέρα»;

    Η ετυμολογική οδύσσεια του κουβά λίγο τραβηγμένη μού φαίνεται αλλά ποιος ξέρει…

  23. Μα φυσικά, βαρύτερο. Οπαδοί του ελαφρύτερου ήταν οι άλλοι, οι απαχθέντες (θυμάμαι μόνο το όνομα του υπηρέτη, του … του… Φρικολίνου, ή κάπως έτσι).

    (#17, 20 εγώ βλέπω και το πρωτότυπο και τις μεταφράσεις στο πινακάκι)

  24. Μπουκανιέρος said

    18
    Στην έκδοση «Χρυσής Δάφνης» του Σημηριώτη (χ.χ.) οι διαφορές απ’ αυτό που δίνει ο Αλφ είναι:
    Πρώτη στροφή: κόμμα στο «γλιστράει»
    Δεύτερη στροφή: κόμμα στο «πέσουν»
    Τρίτη στροφή: που είναι = που ‘ναι (στ. 1)
    το «τούς» θέλει τόνο (στ. 3)
    κόμμα στο «κι άλλοι» (στ. 4)

    Στην Τέταρτη στροφή, σε σχέση με το ποστ:
    «Δεν σκιάζεται» = «δε σκιάζεται»
    άνω τελεία στο «αψηφά»
    «γιγάντια» = «γιγάντεια»

  25. …και Ροβύρος. Τα πρόσωπα, Μπαρμπα-Συνετός, Φιλ Έβανς, Φρυκολίνος (αυτό το θυμόμουν).

  26. Κι εγώ στη θέση των μεταφράσεων έβλεπα μόνο τρεις φορές το πρωτότυπο, ώσπου μίκρυνα τα στοιχεία (Ctrl+- στον IE) και άρχισαν να εμφανίζονται δεξιότερα και οι μεταφράσεις.

  27. «Πώς και διατί ερυμουλκήθη ο θεράπων Φρυκολίνος» ήταν ένας τίτλος κεφαλαίου της έκδοσης Σιδέρη του Ροβύρου του Κατακτητή, τον οποίο συνήθιζε να αναφέρει ο πατέρας μου, ως δείγμα της γλώσσας των αλησμόνητων αυτών μεταφράσεων. Βλέπω τώρα ότι ο πρωτότυπος τίτλος ήταν «Chapitre X – dans lequel on verra comment et pourquoi le valet Frycollin fut mis à la remorque» – άρα σωστά το θυμόταν.

  28. Υπάρχουν και πιο χαρντ-κορ: παιδάκι στο κατάστρωμα του Σάνσελλορ (ή ήταν στον Δεκαπενταετή πλοίαρχο;) λέει στη μαμά του «Μήτερ, δός μοι τεμάχιον σακχάρεως ίνα δώσω εις τον μικρόν κύνα» (δεν κάνω πλάκα).

  29. Στο λινκ που έδωσα, βλέπω και την άποψη ότι στο βιβλίο αυτό (1875) ο Βερν ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον ιστορικό ενεστώτα σε ολόκληρο μυθιστόρημα.
    Αλλά το τεμάχιον σακχάρεως ήταν μάλλον από τον Δεκαπενταετή.

  30. http://en.wikipedia.org/wiki/Albatross_%28composition%29

  31. Alfred E. Newman said

    > Η τελευταία στροφή σαφώς υπάρχει, ίσως ο Αλφρέδος να μην την έγραψε επειδή δεν είχε διαφορά.<

    Excellent. I cried. Elementary said he.

  32. Qq said

    @26 Αυτό διαπίστωσα εκ των υστέρων. Αλλά ήταν πολύ μικρά τα γράμματα και δεν τα διάβαζα, είναι και η οθόνη τόσο μικρή. Οπότε, αφαίρεσα την διαμόρφωση σελίδας και τα βλέπω πάλι κανονικά.

  33. sarant said

    Και να σας βάλω κι ένα αίνιγμα με άλμπατρος, που το λέγαν σε μια φοιτητική παρέα.

    Σε ένα εστιατόριο της Νέας Υόρκης που φημίζεται ότι έχει τα πάντα, ένας πελάτης, εμφανώς ναυτικός, παραγγέλνει σούπα από άλμπατρος. Μόλις τη δοκιμάζει, φωνάζει τον μετρ και τον ρωτάει αν όντως η σούπα είναι από άλμπατρος. Όταν αυτός τον διαβεβαιώνει ότι, ναι, είναι από άλμπατρος, βγάζει ένα πιστόλι από την τσέπη του σακακιού του και αυτοκτονεί.

    Ήταν καπετάνιος σε ένα πλοίο που είχε ναυαγήσει και λέγαν γι’ αυτόν ότι ήταν πολύ ηθικός άνθρωπος και δεν θα μπορούσε να ανεχτεί τη σκέψη ότι αμάρτησε, έστω και άθελά του.

    Γιατί αυτοκτόνησε;

  34. Immortalité said

    @31 δεδομένου του σχολίου του Μπουκάν στο 24, όχι και τόσο elementary τελικά…

  35. #33 κάπου δεν το είχα αναφέρει αυτό εδώ, και έλεγες ότι δεν σου αρέσαν τέτοιου είδους γρίφοι; ή έχει προχωρήσει τόσο ο Γερμανός; 🙂
    Το σημαντικό είναι ότι το αίνιγμα πρέπει να λυθεί μόνο με ερωτήσεις ολικής άγνοιας (ναι/όχι).

    Ρελάνς στον Στάζυ:

  36. Immortalité said

    @33 Μόνος του ναυάγησε;

  37. Μπουκανιέρος said

    33
    Με πιγκουίνο δεν ήταν;

  38. @36 Όχι

  39. Immortalité said

    @ 38 Μάλιστα… Το προφανές είναι ότι με την δοκιμή αναιρέθηκε μία βεβαιότητα. Η βεβαιώθηκε μια υπόνοια. Τώρα θέλει μάλλον κι άλλες ερωτήσεις… Το ποτάμι δεν περνάει ακόμα;

  40. Alfred E. Newman said

    Νίκο
    Στο αφιέρωμα της Νέας Εστίας για τον Μπωντλαίρ (τ. 971 Χριστούγεννα 1967) υπάρχει διαφορετική μετάφραση του Μπάρα του Άλμπατρος (σελ. 99).

  41. #39 Το ποτάμι το λένε γούγλη στις μέρες μας

  42. Immortalité said

    @41 Είπαμε να παίζουμε τίμια.

  43. Alfred E. Newman said

    Και για να μη παιδεύεστε
    http://tinyurl.com/283alv8

  44. bernardina said

    Γιατί αυτοκτόνησε ο καπετάνιος;
    Για τον ίδιο λόγο που θα αυτοκτονούσε και κάποιος απο τους δύστυχους που είχαν πέσει τότε με το αεροπλάνο στις Άνδεις το ’72… (αν οι σύντροφοί του τού έλεγαν ότι το κρέας που δοκίμαζε ήταν, πχ, από λάμα 😉 )

  45. Μπουκανιέρος said

    Η εκδοχή του ποστ υπάρχει στο βιβλίο «Baudelaire 16 ποιήματα, Rimbaud Μεθυσμένο καράβι, Aragon Τα μάτια της Έλσας» (Γκοβόστης χ.χ.). Η αντιγραφή είναι ακριβής.
    Την άλλη μετάφραση που έδωσε ο Αλφ δεν την ήξερα.

  46. #42 εσύ ρώτησες για ποτάμι.

  47. Immortalité said

    @45 χ.χ. ;

  48. babis said

    @33 Είχε πάρει όρκο να μη φάει ποτέ άλμπατρος;

  49. Μπουκανιέρος said

    47 χωρίς χρονολογία, sine data

  50. Μπουκανιέρος said

    Πάντως, Αλφ, έμεινα με την απορία αν έχουμε την ίδια έκδοση του Σημηριώτη.
    Η δική μου δεν έχει χρονολογία (όπως ξαναείπα) αλλά έχει σε επίμετρο τα σχετικά με την «αναψηλάφηση» του 1949…

  51. Immortalité said

    @ 47 μερσί.

    @ 48 αυτή η εξήγηση αγγίζει τα όρια της ψυχασθένειας.

    @46 Ε,ναι αλλά προτιμούσα το άλλο ποτάμι. Το διαλογικό.

  52. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Βερναρδίνα (@44),
    εδώ το ’72, στις Άνδεις, φάγανε ανθρώπινο κρέας (μου μυρίζει) και δεν πάθανε τίποτα, λες να αυτοκτονούσαν αν κάποιος τους έλεγε ότι φάγανε κρέας λάμα; (το οποίο, σημειωτέον, τρώγεται στο Περού τού σήμερα κομμένο σε εξαίσιες chuletas -νουβέλλ cuisine περουβιένν, λένε οι εξεταζόμενοι της κας Μανωλίδου…) Ως εκ τούτου, ο γρίφος παραμένει, όπως άλλωστε και η προσπάθεια για την ανακάλυψη του πρώτου έλληνα μάστερσεφ συνεχίζεται.

    (Κοίτα που τα άλμπατρος τείνουν να ξεπεράσουν αυτήν την ίδια τη δασκάλα του Μεγαδέρειου!)

  53. bernardina said

    Γιώργο, @52 (μου επιτρέπεις να σε προσφωνώ με το μικρό σου; Αν όχι, με διορθώνεις, ε;)
    Ακριβώς αυτό υπαινίχθηκα, για να… το πάρει το ποτάμι!
    Ο ναυαγός ΔΕΝ είχε δοκιμάσει κρέας άλμπατρος τότε στο ξερονήσι! Όχι επειδή δεν έκανε καλή σούπα (πώς λέμε: «μη φας, έχουμε γλαρόσουπα»; κάπως έτσι!) αλλά επειδή είχε τραφεί με σάρκα συντρόφου του, επίσης ναυαγού.
    Λέω τώρα εγώ…
    Κύριε Σαραντάκο, να το πάρει το ποτάμι;

  54. Nicolas said

    Το ξέρω, αλλά δεν μαρτυράω (παλιό)*.
    Πάρτε ένα αεροπλάνο:
    http://www.commeaucinema.com/bandes-annonces/malabar-princess,17716

    * Κάποια θα πει « Ça m’étonne pas », αλλά σας βεβαιώνω: δεν τα ξέρω όλα τα ανέκδοτα (σχεδόν όλα) και περιμένω κάνα καινούργιο.

  55. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Εν τοιαύτη περιπτώσει, βρε Βρεναρδίνα μου, (και βιάζομαι πριν το πάρει το ποτάμι), γιατί δεν παρήγγειλε τη σούπα της προτίμησής του, αφού μάλιστα βρέθηκε «σε εστιατόριο της Νέας Υόρκης, που φημιζόταν ότι έχει τα πάντα»;
    Γιώργος

  56. Alfred E. Newman said

    Μπουκάν
    Πρώτο κάποια κόμματα που λείπουν είναι δική μου απροσεξία. Δεύτερον το «που είναι» έπρεπε να είναι «πού ‘ναι».
    Τώρα τα «βιβλιογραφικά στοιχεία.
    Στο εξώφυλλο Αθήνα 1949. Στην πρώτη σελίδα ΕΚΔΟΣΗ «ΧΡΥΣΗΣ ΔΑΦΝΗΣ» ΑΘΗΝΑ 1949.Στη σελίδα 8 κείμενο του Ουράνη. 11-18 βιογραφία του ποιητή.
    Στον κολοφώνα (σελ. 160 χωρίς αρίθμηση): Το βιβλίο τυπώθηκε στην Αθήνα τον Ιούλιο 1949 στο τυπογραφείο Ροδάκη-Παύλου, Παλλάδος 18 σε 2000 αντίτυπα. Τα 750 σε χαρτί μπουφάν και τα 1250 σε κοινό χαρτί.
    Το δικό μου αντίτυπο είναι σε κοινό χαρτί!
    Στο οπισθόφυλλο αγγελία «Τα απαγορευμένα ποιήματα. Μεταφραστής Γιώργης Σημηριώτης. Εξεδόθησαν σε ξεχωριστή έκδοση πολυτελείας με ξυλογραφίες του κ. Α. Κορογιαννάκη. Πωλούνται στα μεγάλα βιβλιοπωλεία Δρ. 10.000.

  57. #55 γιατί τον βασάνιζε μια τρομερή υποψία.
    (#35 αλλού το είχα αναφέρει, μπερδεύτηκα)

  58. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Συνάδελφος, πάντως, στο γραφείο, που τής μετέφερα μόλις τώρα το γρίφο, απελπισμένος ομολογουμένως, μου απάντησε με μια εκνευριστική φυσικότητα ότι «αυτοκτόνησε, επειδή δεν πρόλαβε να τη φάει (τη σούπα)».
    Είναι αυτό δυνατόν, κύριε Σαραντάκο;

  59. Μπουκανιέρος said

    Το δικό μου (λέω τις διαφορές):
    Στο εξώφυλλο λείπει η χρονολογία, υπάρχει σκίτσο, στο οπισθόφυλλο (κάτω από ένα σκίτσο με κρανίο) λέει «η πρωτότυπη σύνθεση του εξώφυλλου οφείλεται στον Γ. Γρηγόρη».
    Ο Ουράνης είναι 7-9.
    Τα ποιήματα τελειώνουν στη σελ. 156 και από 157 ως 164 υπάρχει το κείμενο «Η αναθεώρηση της δίκης του Μπωντλαίρ» – ακολουθούν περιεχόμενα αλλά δεν υπάρχει κολοφώνας.
    Προφανώς είναι κάποια επόμενη έκδοση από τη δική σου, αλλά δε δίνεται χρονολογία.

    (Φεύγω τώρα – επιστροφή αύριο το βράδυ ίσως)

  60. Εναλλακτικά θα μπορούσε απλώς να είχε δεις στο εστιατόριο την υποτιθέμενη νεκρή πρώην του, που τον έφτυσε επιδεικτικά. Και δεν το άντεξε (οπότε η σούπα είναι το παραπλανητικό στοιχείο).

    #54 Ξέρεις και του Μπέκετ με το ράφτη και το θεό; 🙂

  61. Διαβάζω εδώ (http://en.wikipedia.org/wiki/Albatross_(disambiguation)) ότι Άλμπατρος λέγεται και μία αλβανική αεροπορική εταιρεία. Βρε μπας και μας πήραν μέχρι και το Άλμπατρος οι Αλβανοί;

  62. «albatross είναι μεταφορικά ο βραχνάς, το μεγάλο βάρος, ο σταυρός που κουβαλάς.»

    Όχι πως αλλάζει τίποτα, αλλά θα έλεγα πως άλμπατρος είναι μάλλον η μεγάλη απειλή που πλανάται, με τα μεγάλα φτερά της, πάνω απ’ τα κεφάλια κάποιων (βραχνάς δηλαδή!).
    Η παρομοίωση με τα μεγάλα φτερά έχει χρησιμοποιηθεί και για το Άλμπατρος του Όφενμπαχ όπως και για ένα πειραματικό ανθρωποκίνητο(;) αεροπλάνο.

  63. bernardina said

    Γιώργο,
    όπως σου λέει και ο Δύτης στο #57, τον βασάνιζε μια φριχτή υποψία. Όντας ναυαγός, είχε τραφεί με κάποιου είδους σάρκα που ένας πονετικός σύντροφός του είπε ότι ήταν από άλμπατρος.
    Επιστρέφοντας στον -χμ- πολιτισμό, όπως λένε και τα κλισέ, βασανισμένος από την υποψία ότι το κρέας δεν ήταν από το εν λόγω πτηνόν, πηγαίνει στο εστιατόριο που φημιζόταν για την ποικιλία των εδεσμάτων του (μιας και είναι μάλλον δύσκολο να βρεις αλμπατρόσουπα στο μαγέρικο της γειτονιάς), παραγγέλνει τη σούπα και διαπιστώνει ότι η σάρκα έχει άλλη γεύση από εκείνη που τον είχε κρατήσει ζωντανό. Επειδή η μόνη άλλη που θα μπορούσε να έχει φάει στο ερημονήσι ήταν των νεκρών συντρόφων του, τρελαίνεται από φρίκη και τύψεις και αυτοκτονεί.
    Αυτά.
    Ηθικόν δίδαγμα: το «μη φας έχουμε γλαρόσουπα» (και όχι αλμπατρόσουπα, επειδή στην Ελλάδα δεν υπάρχουν άλμπατροι, όχι για κανέναν άλλο λόγο) δεν είναι ανοστιάς δηλωτικόν αλλά παραίνεση προς ευαίσθητες ψυχές για να μην προβούν σε απονενοημένο διάβημα 😆

  64. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Με κάλυψες.
    Να δούμε τι θα πει κι ο δικαστής (:Sarant)

    Καλό Σαββατοκύριακο!

  65. bernardina said

    Επίσης!

  66. Τώρα που λύθηκε ο γρίφος, να προσθέσω ότι αυτά τα αινίγματα ήταν πολύ δημοφιλή στις αρχές της δεκαετίας του ’90, θυμάμαι. Τα αγαπημένα μου ήταν δύο, αλλά μάλλον χρειάζονται ξεχωριστό νήμα γιατί θα γίνει εδώ της δασκάλας από το Μεγαδέρειο:
    !) Κάποιος οδηγεί, ξαφνικά σταματά το αμάξι στην άκρη του δρόμου και τινάζει τα μυαλά του στον αέρα.
    2) Κάποιος είναι κρεμασμένος στον αέρα. Το δωμάτιο είναι κλειδωμένο από μέσα, δεν υπάρχει κανένα έπιπλο, στο πάτωμα μόνο ένα ραβδί και μια λιμνούλα με νερό. Α, και λίγα πριονίδια.

  67. Immortalité said

    Πάντως η λογική μπάζει. Εδώ μια απλή κοτόσουπα και από κότα σε κότα και νοικοκυρά σε νοικοκυρά αλλάζει παντελώς η γεύση και αυτός με την πρώτη κουταλιά πείστηκε και αυτοκτόνησε; Δε με πείθει…

    @60 Θα μπορούσε επίσης στην αντανάκλαση της κουταλιάς να είδε την γυναίκα του αγκαλιά με τον αδερφό του στο πίσω τραπέζι και να μην άντεξε. Και η σούπα ήταν το βοηθητικό στοιχείο.

    @60β Σιγά μην δεν το ξέρει 🙂

  68. Immortalité said

    @ 66 Το δεύτερο είναι πανευκολάκι. Το πρώτο τώρα σηκώνει πολλές αναγνώσεις 🙂

  69. 67β,
    Σ’ αυτήν την περίπτωση έφαγε χυλόσουπα

  70. Συμπληρώνω ότι, από τη στιγμή που θα βάλετε τους φίλους σας (όσους δεν διαβάζουν Σαραντάκο) στο τριπάκι αυτών των γρίφων (πολύ καλύτερο από επιτραπέζια!), ένα ωραίο κόλπο είναι να ξεκινάς έναν γρίφο με μια απλή φράση (πχ «κάποιος βρίσκεται δολοφονημένος σε ένα κλουβί του ζωολογικού κήπου») χωρίς να έχεις τη λύση στο μυαλό σου: απαντάς στις ερωτήσεις με ένα ορισμένο σχέδιο (πχ τρεις αρνητικές, μία καταφατική απάντηση) και βγαίνει μια περίπλοκη αστυνομική ιστορία.

  71. 68 πανευκολάκι; για πες να δούμε.

  72. Immortalité said

    Ας ρωτήσω το αυτονόητο: κρεμασμένος στον αέρα εννοείς κρεμασμένος από το ταβάνι. Έτσι;

  73. ε ναι, δεν είπα ότι αιωρείται κιόλας

  74. περίμενε το φαινόμενο του θερμοκηπίου

  75. Immortalité said

    Εντάξει λοιπόν. Αφού θες το δίνω. Αποφάσισε ν’ αυτοκτονήσει (οι λόγοι ελέγχονται), μπήκε μέσα στο δωμάτιο, μαζί με μια κολόνα πάγο και λίγο πριονίδι, σκόρπισε το πριονίδι, έβαλε απάνω τον πάγο για να μη γλυστράει ανέβηκε απάνω κρεμάστηκε και όταν έλιωσε ο πάγος πέθανε κιόλας. Το ραβδί δεν ξέρω τί χρησιμεύει αλλά αμα ψάξουμε όλο και κάτι θα βρούμε.

  76. Πες μας τώρα και πού βρέθηκε το πριονίδι και -το κυριότερο- γιατί αυτοκτόνησε.

    (Στάζυ, μαζί με το #60 επιβεβαιώνεις το #70 🙂 )

  77. Immortalité said

    Αφού είπα ότι το πριονίδι το έφερε μαζί του. Μαζί με το σκοινί τον πάγο κτλ. Γιατί αυτοκτόνησε… Θέλεις όλους τους πιθανούς λόγους;

  78. Ένας είναι ο λόγος.

  79. Immortalité said

    Αν είναι ένας και συνάγεται από τα στοιχεία που δίνει ο γρίφος πάσο. (Αλλά θα φάω τις κοτσίδες μου).

  80. Το ραβδί εξηγεί οτι πρόκειται για ατύχημα: Ο τύπος ήθελε να χτυπήσει το ταβάνι με το ραβδί για να σταματήσουν την φασαρία οι αποπάνω, που κάνανε ηχηρότατο πάρτυ με μουσική ραπ. Επειδή το ραβδί ήταν κοντό (το είχε μόλις πριονίσει για άλλους λόγους άνευ σημασίας για τον γρίφο), έβαλε πάγο πάνω στα πριονίδια, ανέβηκε πάνω στον πάγο, αλλά και πάλι ζοριζόταν. Πιάστηκε τότε από το καλώδιο του πολυέλαιου που κρεμόταν από το ταβάνι και το τύλιξε γύρω του, αλλά γλύστρισε, φουρκίστηκε, κλπ κλπ.
    Προφανές!

  81. Immortalité said

    Σωστά Μιχάλη, γιατί όλοι έχουμε μια κολόνα πάγο σε κάθε δωμάτιο, έτσι για ώρα ανάγκης 🙂

  82. #70 Δύτη, αυτό είναι ομαδική πλάκα. Συνεννοούνται όλοι ότι θα φτιάξουν μια ιστορία που το κορόιδο της παρέας θα προσπαθήσει να μαντέψει, με τέτοιες ερωτήσεις. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ιστορία, αλλά η συνεννόηση όλες οι ερωτήσεις που τελειώνουν με φωνήεν να παίρνουν απάντηση «ναι», ενώ με σύμφωνο «όχι». Όσο αντέχει το θύμα και δεν τρελαίνεται από τις αντιφάσεις που προκύπτουν, προκύπτουν σουρεάλ σενάρια.

    Το κακό είναι ότι για να το ξαναπαίξεις, χρειάζεται νέο αίμα στην παρέα.

  83. Voulagx said

    #66 Καποιος οδηγει, ακουει στο ραδιο την δραματικη πτωση του ΧΑΑ, μερες ’98, καταλαβαινει οτι ταχασε ολα, σταματαει στην ακρη του δρομου και τιναζει τα μυαλα του στον αερα!

  84. Ήταν από ψυγείο πάγου! 🙂

  85. Λοιπόν,
    α) Στάζυ, ακριβώς.
    β) Ιμόρ, είναι όπως είπαμε ομαδικό παιχνίδι. Δεν συνάγεται η λύση από τα στοιχεία που σου δίνονται, πρέπει να κάνεις ερωτήσεις ολικής άγνοιας, όχι να φαντάζεσαι εξαρχής μια εξήγηση.
    γ) Μιχάλη, στο ότι το ραβδί είχε πριονιστεί απαντώ ναι, στα άλλα όχι.

  86. …με το οποίο απέφευγε να πληρώνει κάθε μήνα πάγειο στην ΔΕΗ

  87. #83 ούτε καν στα πάγja του δεν ήρθε ο κακομοίρης;

  88. Immortalité said

    Δύτη, πολύ ιρασιονέλ για τα γούστα μου… Είμαι υπέρ των γρίφων που όλα τα στοιχεία είναι εκεί.

    Βουλαγξ, μπιεν ζουέ 😉

    Στάζυ φαντάζομαι αντιλαμβάνεσαι πόσες αναγνώσεις έχει αυτό που έγραψες…

  89. Ωραία η ιδέα του Βουλάγξ, αλλά: όχι.

    (κάπου εδώ εμφανίζεται ο Νικοκύρης και μας κατσαδιάζει που το κάναμε καλοκαιρινό)

  90. Immortalité said

    Αυτός άναψε τη σπίθα Δύτη 🙂

  91. Ίσως είναι καλύτερα να σας πω τις λύσεις και να το παίξετε κανονικά μετά με την παρέα σας;

  92. #79 Μη σου πω και τα μουστάκια σου.

    Κοτσίδες, ε;

  93. 82, αυτήν την πλάκα την είχα πάθει (τραβάτε με κι ας κλαίω, δηλαδή) σε εκδρομή του Πολυτεχνείου με πούλμαν στη Χαλκιδική. Κράτησε από τα Καμμένα Βούρλα μέχρι την Θεσσαλονίκη. Ο κανόνας ήταν ΝΑΙ = τόνος στη λήγουσα, ΟΧΙ αλλιώς. Με διάφορα ευτράπελα σε λέξεις με αμφιλεγόμενο τονισμό («Αυτό το ντοκιμαντέρ με τετράποδα μή ζωντανά όντα ήταν αμερικάνικό;»)

  94. Immortalité said

    @92 Αμάν πια! σε λίγο θ’ αρχίζω τα σχόλια με τη φράση: Και πριν απ’ όλα είμαι κορίτσι! 🙂

    Ειδικά τώρα που κάνει ζέστη…

  95. Mindkaiser said

    Μιας και ο Δύτης με πρόλαβε για το «The Rime of the Ancient Mariner» -προσθέτω μόνο ότι το έχουν μελοποιήσει μεταξύ άλλων οι Iron Maiden στο δίσκο τους «Powerslave»-, προσφέρω λοιπόν κι εγώ στο πιάτο ολίγη από Άλμπατρος για να καλοχωνευτεί το άρθρο του Νικοκύρη.

  96. Voulagx said

    #89 Ε οχι και καλοκαιρινο, Δυτη, ενα απλο «ιτσ φαϊβ ο κλοκ» xeneroi tea-party ειναι, το καλοκαιρινο ειναι συνυφασμενο με το γερμανικο! Αχ τι εποχες κι αυτες! 😛

  97. sarant said

    Ο Νικοκύρης ζητάει συγνώμη γιατί πετάχτηκε να τσιμπήσει κάτι και βρήκε παρέα και έκατσε ένα τρίωρο, ενώ δεν είχε τέτοιο σκοπό.

    Λοιπόν, το αίνιγμα το βρήκε η Μπερναρντίνα στο 63 -τα λέει τόσο καλά που δεν έχω να προσθέσω τίποτα. Εύγε!

  98. Immortalité said

    @ 91 Δύτη θα το πεις; ή θα μας σκάσεις; 🙂

  99. Θέλετε να το πω;

  100. sarant said

    Εδώ υπάρχουν δυο ακόμα έμμετροι άλμπατροι:
    http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=488&page=20&magazine=&author=&title=%CE%AC%CE%BB%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%82&content=&act=%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7

  101. 99, θέλουμε!

  102. Λοιπόν, άντε:
    Πρώτον, αυτό με το ραβδί. Επρόκειτο για ένα νάνο. Τον πιο κοντό νάνο του κόσμου, και ως εκ τούτου διάσημο στο τσίρκο. Όντας αγχώδης τύπος, ωστόσο, ο νάνος μας κάθε βράδυ μετρούσε το μπόι του με ένα ραβδί που του έφτανε ως την κορφή του κεφαλιού, και ικανοποιημένος ότι παραμένει ο κοντύτερος στον κόσμο έπεφτε για ύπνο.
    Ώσπου μια μέρα, ένας ανταγωνιστής του (και αντεραστής του πιθανώς) πριόνισε την άκρη του ραβδιού. The rest is history, τον ρόλο του παγόκυβου τον βρήκατε ήδη (στην πραγματικότητα, εδώ συγχώνευσα δύο γρίφους σε ένα).

  103. Και αυτό με το αμάξι:
    Ο Βουλάγξ είχε δίκιο ως προς το ότι άκουγε ραδιόφωνο ο τύπος. Επάγγελμα παραγωγός ραδιοφώνου, την ώρα της εκπομπής του είχε βάλει ένα LP (είπαμε, αρχές δεκαετίας ’90 ή και πιο πριν) στο πικάπ του στούντιο, πετάχτηκε σπίτι του και με ακλόνητο άλλοθι σκότωσε τη γυναίκα του.
    Ακλόνητο; Όχι ακριβώς. Διότι στο δρόμο του γυρισμού, την ώρα που άκουγε ικανοποιημένος την εκπομπή του, κόλλησε η βελόνα. Φόνος εκ προμελέτης αποδεδειγμένος λοιπόν, και αν θέλετε πιο πειστικό, ήταν στο Τέξας και τον περίμενε σίγουρη ηλεκτρική καρέκλα.

  104. sarant said

    Καλό αυτό, στο 103.
    Σαν εκείνον που δούλευε στους δίδυμους πύργους αλλά το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 είχε κάνει κοπάνα και είχε πάει στη γκόμενα και είχε κλείσει το κινητό. Βγαίνοντας από της γκόμενας ανοίγει το κινητό, αλλόφρων η γυναίκα του τον καλεί, πού είσαι, «Στο γραφειο είμαι», λέει. «Μ’ έχεις τρελάνει με τη ζήλια σου!»

  105. Immortalité said

    Δύτη να μην αρχίσω τις ερωτήσεις ε; 🙂

  106. Immortalité said

    @ 104 😀

  107. Κι άλλες ερωτήσεις;

  108. Immortalité said

    Ναι όλες αυτές τις ορθολογικές ερωτήσεις του τύπου καλά δεν είδε ότι η άκρη του μπαστουνιού ήταν πριονισμένη, το μπαστούνι με ποιο κριτήριο χρησίμευε ως μέτρο, αφού ήταν νάνος πώς τα κατάφερε ν’ ανέβει στην παγοκολόνα και να φτάσει να κρεμαστεί, γιατί χρησιμοποίησε παγοκολόνα, ο άλλος δεν μπορούσε να πει ότι ήταν στην τουαλέτα όταν κόλλησε ο δίσκος; προλάβαινε σε έξι τραγούδια που έχει η πλευρά να πάει και να ρθει με τ’ αμάξι, δεν τον είδε κανείς να βγαίνει από τον σταθμό και του έφταιξε το κόλλημα της βελόνας και και άλλα τέτοια εκνευριστικά… (ξέρω ξέρω…)

  109. Ωφουουου… Έπρεπε να σε τηγανίζω όλο το βράδυ μέχρι να το βρεις, μόνο με «ναι» και «όχι», να δεις αν θάχες κουράγιο για άλλες ερωτήσεις. 🙂

  110. Immortalité said

    Μπα… μην ορκίζεσαι για το ποιος θα τηγάνιζε ποιον 🙂

  111. (κι εγώ μόνο το γαλλικό κείμενο έβλεπα γιατί χρησιμοποιούσα την μισή οθόνη, η άλλη μισή ήταν κατειλημμένη από τον γυιο μου που έβλεπε ενα βιντεάκι («θα πάμε εκδρομή με ρουκέτα φοβερή…»))

    πολύ καλό το ανέκδοτο για την 11/9 😀

    επίσης, δεν είναι κάπως παράλογοι όλοι οι γρίφοι αυτού τού τύπου;

    κι όσο για την αυτοκτονία πάνω απ’ την σούπα, δύσκολα να μας εντυπωσίασει πλέον.. υπάρχουν πολλά περισσότερα σουπικά πάθη σήμερα στην εποχή του τοπ και τού μάστερchεφ..

  112. Ω Φαροφύλαξ, φυσικά είναι παράλογοι, γιαυτό έχουν γούστο όταν γίνονται λάιβ σε παρέα. 🙂

  113. θυμάμαι, πρώτη φορά άκουσα τέτοιον γρίφο παιδί, μου τον έθεσε μια κοπέλα σε μια παραλία. Κι εγώ έπρεπε να κάνω ερωτήσεις που να απαντιούνται μοναχά με «ναι» ή «όχι».

    Τώρα που το σκέφτομαι ο γρίφος ήταν ο εξής: Στο σαλόνι ενός ξενοδοχείου προσέρχονται γύρω στις 12 το μεσημέρι μαζικά κάμποσοι άνθρωποι. Είναι όλοι μονόχειρες. Κάθονται και περιμένουν και τότε καταφθάνει ένας υπάλληλος και αφήνει εκεί μπροστά τους ένα κουτί με την οδηγία να το ανοίξουν. Όταν το ανοίγουν βρίσκουν μέσα ένα κομμένο χέρι.

  114. #108 Αν είχε εκπαιδεύσει το σκύλο του, όμως, μόνο ο Μονκ θα τον έβρισκε…

  115. Φαροφύλακα, ωραίος κι αυτός ο γρίφος, τον θυμάμαι αλλά όχι τόσο καλά.
    Στάζυ, τώρα που το λες το γρίφο σκέφτηκα όταν είχα δει εκείνο το επεισόδιο!

  116. Γιὰ δὲς τί μαθαίνει κανείς! Τὰ ἄλμπατρος τὰ πρωτόμαθα ἀπὸ ἕνα παλιὸ παιδικὸ μὲ αὐτὸν τὸν τίτλο ποὺ ἔβλεπα νήπιο. γιὰ τὸν πελεκᾶνο πίστευαν πὼς τάιζε τὰ μικρά του μὲ τὸ ἴδιο του τὸ αἷμα ἢ κάτι τέτοιο. ἐξ οὗ καὶ ὁ στίχος τοῦ ἐγκωμίου ἀπὸ τὸ αἰ γενενεαὶ πᾶσαι:

    Ὥσπερ πελεκάν, τετρωμένος τὴν πλευράν σου Λόγε, σοὺς θανόντας παῖδας ἐζώωσας, ἐπιστάξας ζωτικοὺς αὐτοῖς κρουνούς.

  117. Immortalité said

    @114 Μ΄αρέσουν οι αναφορές σου 🙂

  118. #113 πὼ τί μοῦ θύμισες τώρα! αὐτὸ τὸ παιχνίδι τὸ παίζαμε κάποτε καμιὰ δεκαπενταριὰ δόκιμοι.

  119. sarant said

    Ε, ναι -αυτοί οι γρίφοι λάιβ και σε παρέα είναι πολύ πιο νόστιμοι.

  120. θα ήταν ωραία πρόκληση να δημιουργήσουμε νέους τέτοιους γρίφους με θέμα γλωσσικό/λογοτεχνικό.. που θα ταίριαζαν και καλύτερα στην παρέα. 🙂

  121. Immortalité said

    Να πω την αμαρτία μου, προτιμώ την παντομίμα…

  122. sarant said

    Ηλεπαντομίμα;

  123. ακούω κανόνες..

  124. Immortalité said

    Αναφερόμουν στις λάιβ παρέες 🙂

  125. 116,
    …άρα, «εκκλησιά μολυβοκοντυλοπελεκανητή» 🙂

  126. Nicolas said

    Για τους γλάρους, έχω να προσθέσω μόνον μία φράση:

  127. Επανέρχομαι στο σχόλιο 16 (για τα διομηδοειδή=αλμπατροειδή) και τα γύρω του (για τον «Ροβύρο τον κατακτητή»), γιατί μόλις θυμήθηκα ότι στην έκδοση Σιδέρη το σκάφος του Ροβύρου λεγόταν (όχι Άλμπατρος αλλά) Διομήδεια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: