Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Βιτριόλι που καίει

Posted by sarant στο 4 Δεκεμβρίου, 2010


Αν αναρωτιέστε τι με έπιασε σαββατιάτικα και ασχολούμαι με όχι ευχάριστα και όχι επίκαιρα θέματα, η απάντηση είναι ότι το τραγούδι (που στάθηκε αφορμή για το ποστ) μού έχει κολλήσει εδώ και δυο μέρες και δεν λέει να ξεκολλήσει. Οπότε, λέω, είναι γραφτό να γράψω γι’ αυτό.

Ποιο τραγούδι; Το Βιτριόλι, του Τσιτσάνη. Θα ήθελα να σας βάλω ένα γιουτουμπάκι με το τραγούδι, αλλά περιέργως δεν βρήκα πουθενά, κι επειδή δεν ξέρω πώς να φτιάχνω γιουτουμπάκια και να τα ανεβάζω θα πρέπει να αρκεστείτε σε ήχο χωρίς εικόνα:

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που βρήκα,  το τραγούδι κυκλοφόρησε σε δίσκο τον Μάιο του 1950. Είναι του Τσιτσάνη, σε στίχους του Νίκου Μπρίλη και δικούς του και τραγουδάει η Μαρίκα Νίνου, ο συνθέτης, ο Ν. Βούλγαρης και ο Θ. Γιαννόπουλος (όλα αυτά από rebetiko.sealabs.net). Τα λόγια του τραγουδιού:

Κίνδυνος θάνατος, για πάρτε το χαμπάρι,
καινούργια μέτρα οι γυναίκες έχουν πάρει.
Κι όποιος στον έρωτα σωστά δεν περπατήσει.
ένα μπουκάλι βιτριόλι θ’ αντικρίσει.

Το εξευτέλισαν το αντρικό το φύλο
κι όπως τρωγόμαστε σαν γάτα με το σκύλο,
το θηλυκό σε μια στιγμή, στην παραζάλη,
σου αμολάει το βιτριόλι στο κεφάλι.

Είναι να χάνεις το μυαλό σου εδώ και πέρα,
μας έχουν πάρει οι πανούργες τον αέρα.
Γι’ αυτό την τσάντα όταν βλέπεις ανοιγμένη,
βγάλε συμπέρασμα, ζημιά σε περιμένει!

Το τραγούδι φαίνεται να γεννήθηκε από ένα περιστατικό της επικαιρότητας. Ψάχνοντας βρίσκω ότι στις 15 Απριλίου 1950 τις στήλες των εφημερίδων απασχόλησαν ταυτόχρονα δύο υποθέσεις. Στην Αγία Παρασκευή μια κοπέλα έριξε βιτριόλι στον (παντρεμένο) εραστή της αδελφής της, που την είχε μεθύσει και την είχε «διαφθείρει», ενώ ταυτόχρονα στο Γ’ Κακουργιοδικείο δικαζόταν μια κοπέλα και η μητέρα της επειδή είχαν προσπαθήσει να ρίξουν βιτριόλι στον αρραβωνιαστικό της κοπέλας, ο οποίος την είχε «διαφθείρει» και ύστερα ανέβαζε διαρκώς τις απαιτήσεις του, φτάνοντας στις 700 λίρες προίκα, για να την «αποκαταστήσει» (τελικά αθωώθηκαν, ίσως επειδή η απόπειρα δεν είχε βρει στόχο). Το πρώτο περιστατικό έφτασε να γίνει και χρονογράφημα, που το παραθέτω εδώ αριστερά, διότι έχει το πλεονέκτημα ότι δεν αναφέρει ονόματα των πρωταγωνιστών -βέβαια, αν ζούνε θα διανύουν τώρα την ένατη δεκαετία της ζωής τους, αλλά και πάλι καλύτερα να είμαστε διακριτικοί. Φυσικά, το χρονογράφημα είναι γραμμένο στο πνεύμα της εποχής.

Εννοείται ότι  δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι αυτά τα δυο συγκεκριμένα περιστατικά βρίσκονται στην αφετηρία του τραγουδιού, αλλά δεν το αποκλείω. Η λαϊκή έμπνευση λειτουργεί αστραπιαία, οπότε σε δεκαπέντε μέρες μέσα δεν αποκλείεται να γράφτηκε και να δισκογραφήθηκε το τραγούδι.

Πάντως, τέτοια περιστατικά ήταν πολύ συχνά και στην προπολεμική και στην μεταπολεμική Ελλάδα, έως τη δεκαετία του 1970, σε σημείο να αποτελούν ακόμα και καθημερινό φαινόμενο. Για παράδειγμα, βρίσκω στην Απογευματινή της 24.7.56 για μια επίθεση με βιτριόλι στην Κοκκινομηλιά Ιστιαίας, την επόμενη μέρα σε τοπική εφημερίδα των Τρικάλων (Αναγέννηση) για αγρότη που πήγε να ρίξει βιτριόλι στη σύζυγό του αλλά κάηκε ο ίδιος, και την ίδια μέρα στην αθηναϊκή Ελευθερία για κοπέλα στη Λάρισα που έριξε βιτριόλι στον εραστή της  και τα σκάγια πήραν όχι μόνο αυτόν αλλά και μια άσχετη γυναίκα που περπατούσε δίπλα.

Λένε ότι και η Σωτηρία Μπέλλου, νεότατη, προπολεμικά,  είχε ρίξει βιτριόλι στον σύζυγό της, και ότι είχε κάνει μερικούς μήνες φυλακή -διότι, γενικά, οι ποινές στις βιτριολίστριες δεν ήταν βαριές. Δεν βρήκα κάποιο τεκμήριο σε εφημερίδες της εποχής (1938-39), αλλά δεν έψαξα και πολύ -βρήκα όμως κάμποσες ειδήσεις για άλλα περιστατικά, όπως και δύο ή τρία χρονογραφήματα.

Στην εποχή μας οι σχέσεις των δυο φύλων δεν είναι πια τόσο ετεροβαρείς κι έτσι δεν νομίζω να χρησιμοποιείται το βιτριόλι σαν μέσο εκδίκησης από τις γυναίκες, διαβάζω όμως για διάφορες εγκληματικές επιθέσεις -και βέβαια, δεν ξεχνάμεμ πως βιτριόλι χρησιμοποιήθηκε εναντίον της Κωνσταντίνας Κούνεβα.

Από την άλλη, σε χώρες της Ασίας κυρίως, το βιτριόλι εξακολουθεί να αποτελεί βασικό όπλο κατά των γυναικών (η Βικιπαίδεια λέει ότι το 80% των θυμάτων τέτοιων επιθέσεων είναι γυναίκες).

Επειδή έπιασα δυσάρεστα θέματα, καταφεύγω στα γλωσσικά. Το βιτριόλι είναι το θειικό οξύ. Για την ιστορία του θα μπορούσα να γράψω πολλά -βλέπω στη Βικιπαίδεια ότι το αναφέρει ήδη ο Ζώσιμος ο Πανωπολίτης, ο καταπληκτικός αλχημιστής του 4ου μΧ αιώνα, αλλά με ποιο όνομα δεν ξέρω. Η λέξη ‘βιτριόλι’ είναι δάνειο από το γαλλικό vitriol, που ανάγεται στο μεσαιωνικό λατινικό vitreolus (υαλώδης) επειδή τα θειικά άλατα παρουσιάζουν υαλώδη όψη, λέει το λεξικό. Δηλαδή το βιτριόλι, ετυμολογικά, είναι ξαδερφάκι της βιτρίνας και του βιτρό.

Τα τελευταία χρόνια ακούγεται στη γλώσσα μας και το «βιτριολικός», προκειμένου για καυστικά σχόλια, για το ύφος κάποιου δημοσιογράφου ή συγγραφέα, για μια αρνητική κριτική, κτλ. Νόμιζα ότι είχε σχολιαστεί στη Λεξιλογία, αλλά δεν βρίσκω τίποτε τώρα που ψάχνω. Τα μεγάλα λεξικά μας δεν έχουν τη λέξη, αν και βγάζει χιλιάδες γκουγκλιές (πιο πολλές στο ουδέτερο, π.χ. βιτριολικό χιούμορ, και στο θηλυκό, παρά στο αρσενικό).

Η λέξη είναι βέβαια δάνειο από το αγγλικό vitriolic, και που θα μπορούσε κανείς να τη θεωρήσει περιττό δάνειο, αφού έχουμε το καυστικός, έχουμε το δηκτικός (που συχνά το γράφουν ‘δεικτικός’), έχουμε το φαρμακερός, δηλητηριώδης, πιθανώς και άλλα -από την άλλη όμως η λέξη έχει διαύγεια κι έτσι δεν με ενοχλεί το δάνειο. Άλλα δάνεια είναι αβάσταχτα και μας καίνε, όχι τα γλωσσικά.

92 Σχόλια to “Βιτριόλι που καίει”

  1. Υπάρχει και μια ιστορία του Σέρλοκ Χολμς με κρούσμα βιτριολισμού.

    .
    .
    .

    (Δυο χρόνια περάσανε από την επίθεση κατά της Κούνεβα. Ο ΥΠΡΟΠΟ όπως θα ξέρετε τήρησε την επανειλημμένη υπόσχεσή του, όπως πάντα, και η αστυνομία με τη χρήση των υπερσύγχρονων τεχνολογιών της εντόπισε και συνέλαβε τους αυτουργούς, ηθικούς και φυσικούς, ενώ ριζικές αλλαγές υπέρ των εργαζομένων επιβλήθηκαν στο εργασιακό καθεστώς των εταιρειών καθαρισμού αλλά και γενικότερα στο θέμα της νοικιασμένης εργασίας.)

  2. Το url του τραγουδιού μέσα στο [audio] έχει μια παραπάνω κάθετο (slash):
    http://www.fileden.com/files/2009/10/28/2624536//Τσιτσάνης Β.-Το βιτριόλι.mp3

  3. π2 said

    Σε ύστερα αλχημιστικά αποσπάσματα μαρτυρείται το βιτρίολον ρωμάνον (δεν είμαι βέβαιος για το γένος, καθώς μαρτυρείται μια φορά σε αιτιατική και μια σε δοτική, πάλι με το ίδιο επίθετο, αλλά το ουδέτερο μου φαίνεται πιθανότερο). Το πεντεφάκι στο οποίο παραπέμπει η wiki για τον Ζώσιμο και άλλους αρχαίους είναι ανοιχτό και έχει και πολλές πληροφορίες για το βιτριόλι στους Άραβες και τους Ινδούς. Ο Γαληνός, ο Διοσκουρίδης, ο Ζώσιμος και άλλοι το λένε χάλκανθο (θηλ.).

  4. Απ’ την εφήμερη επικαιρότητα ξεπήδησαν κι άλλα τραγούδια…

  5. Πάντως, για τον χάλκανθο (και κάποια οξείδια του χαλκού) έχουμε συζητήσει στη Λεξιλογία, με αφορμή το verdigris, που ετυμολογείται από παλιό γαλλικό verte grez, παραλλαγή του vert-de-Grèce, «πράσινο της Ελλάδας»:

    http://www.lexilogia.gr/forum/showthread.php?t=6321

  6. Μαρία said

    http://acidsurvivorspakistan.org/
    Και για Μπαγκλαντές, όπου η πρώτη αιτία: οι κτηματικές διαφορές
    http://www.acidsurvivors.org/statistics.html

  7. sarant said

    Ευχαριστώ για τα σχόλια και για τη βοήθεια, τώρα παίζει το τραγούδι.

    Πιδύε, όπως λέει και ο Δόκτορας στο 5, χάλκανθος είναι θειικό αλάτι του χαλκού, όχι; είναι και το οξύ;

    Στάζιμπε, από τα επικαιρικά του Ρασούλη μ’ αρέσει πολύ εκείνο με την πλημμύρα:

  8. π2 said

    Για το χάλκανθον (όντως είναι πιο συχνό στην ουδέτερη μορφή του παρά στη θηλυκή) ως βιτριόλι, δηλαδή ως θειικό οξύ, βασίστηκα, ξαναλέω, στο πεντεφάκι του χημικού στον οποίο παραπέμπει η wiki. To LSJ το θεωρεί όντως θειικό άλας (blue vitriol). Πέραν τούτου, δεν μπορώ να πω κάτι, καθώς στη χημεία ήμουν πάντοτε σκράπας, πολλώ δε μάλλον στην αλχημεία. 😛

  9. Μαρία said

    Το ΛΣ δίνει ως πρώτη σημασία τη γαλαζόπετρα αλλά αναφέρει οτι οι Διοσκουρίδης και λοιποί που αναφέρονται στο πεντεφάκι, «συνέχεαν τον θειικόν χαλκόν(κυανούν) προς τον θειικόν σίδηρον(πράσινον) ως και παρα νεωτέροις το όνομα βιτριόλιον εδόθη εις αμφότερα. Δεν πρέπει δε να συγχέωμεν τούτο προς το χαλκού άνθος»
    Πιδύε, το blue vitriol είναι ο θειικός χαλκός όχι το οξύ.
    http://en.wikipedia.org/wiki/Copper%28II%29_sulfate

  10. π2 said

    Πιδύε, το blue vitriol είναι ο θειικός χαλκός όχι το οξύ.

    Ε, αυτό λέω, ότι κατά το LSJ δεν είναι το οξύ.

    Τι είναι «το του χαλκού άνθος»;

  11. Μισιρλού... said

    Την καλησπέρα μου (μετά από μια μικρή απουσία, λόγω κάποιων μικροπροβλημάτων υγείας, ευτυχώς περαστικών!)

    Νίκο…για να σου’χει κολλήσει το «Βιτριόλι» (Μας έχουν πάρει οι γυναίκες τον αέρα) του Τσιτσάνη, κάτι θα έχεις κάνει εσύ…. Δε μπορεί !!!
    🙂
    Nα! ορίστε (δώρο για τα προεόρτιά σου) για να έχεις πληρότητα στα μπουκαλάκια σου με τα βιτριόλια! και ακόμα μια ωραία (και σπάνια) εκτέλεση του τραγουδιού.
    Μας έχουν πάρει οι γυναίκες τον αέρα (Το βιτριόλι) – Θόδωρος Καβουράκης- Αγγελική Παλλαγούδη.
    Αμερικάνικη ηχογράφηση του 1953. Μπουζούκι : ο Νίκος Πουρπουράκης που διευθύνει και την ορχήστρα.
    [Όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες, έζησαν και δημιούργησαν κυρίως στην Αμερική, τη δεκαετία του ’50.]

    Έχουμε πει και κάποια άλλη φορά για τα τραγούδια-ρεπορτάζ, που γράφονταν και κυκλοφορούσαν στα γρήγορα, με αφορμή σημαντικά κάποια γεγονότα. (π.χ. Γιαγιάδες & Μπόμπα-Ρούκουνα, Πλημμύρα-Μάρκου, Βαπόρι απ’ την Περσία-Τσιτσάνης κ.α.).
    Συμπτωματικά, προ ημερών, έπεσα πάνω στο εξώφυλλο της εφημερίδας, με το βαπόρι που πιάστηκε στην Κορινθία, με τους μυρωδάτους 11 τόνους !

    *

    Πολύ μ’ άρεσε που έμαθα (αλήθεια, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ!…) από πού μπορεί να προέρχεται η λέξη βιτριόλι και όλα τα glassy και glossy ξαδελφάκια της!

    *

    Σωστά τα είπε μόλις η Μαρία μας ! Το «πράσινο» απόσταξε ο μέγας αλχημιστής και βγήκε το βιτριόλι.
    Μόλις διάβασα (στα γρήγορα κι όχι αναλυτικά) πως, το 1482, ο σπουδαίος αλχημιστής Βασίλειος Βαλεντίνος ονομάζει πρώτος το θειικό οξύ «έλαιο του βιτριολίου», ονομασία που διατηρεί ακόμα και σήμερα.
    Στα γκουγκλοβιβλία με αναζήτηση : vitriol Basilius Valentinus of Erfurt βγάζει μπόλικα αποτελέσματα (όποιος έχει χρόνο και διάθεση ας τα δει).

    Και εδώ, στο βιβλίο Of Natural and Supernatural Things – Also of the first Tincture, Root, and Spirit of Metals and Minerals, how the same are Conceived, Generated, Brought forth, Changed, and Augmented του Basilius Valentinus, μεταφρασμένο στα αγλλικά, αναφέρεται πολλές φορές τη λέξη βιτριόλι [στο Chap. IV – Of the Spirit of Copper].

    & όπως είδα :
    Meaning «bitter or caustic feelings» first attested 1769, in allusion to the corrosive properties of vitriol.

    Καλό Σαββατοκύριακο!
    Θα σας επισκεφτώ τη Δευτέρα (δια θαλάσσης…)

  12. Μισιρλού... said

    Τσα !!! Νίκο, περιμένει την έγκρισή σας κατιτίς…
    🙂

    Ξανακαλησπέρα!
    (η προηγούμενη είναι ακόμα αόρατη)

  13. Μισιρλού... said

    Αααα! Ξέχασα να πω πως ο αλχημιστής μας ασχολείται και με το αντιμόνιο !
    (κάτι θα ήξερε, γιατί ήταν μοναχός κι αυτός… κκαι το αντιμόνιο σκότωνε καλόγερους).
    🙂

  14. skolotourou said

    Από τότε που έγινε η επίθεση κατά της Κούνεβα δεν μπορώ αν διαβάσω τη λέξη βιτριόλι χωρίς να σκεφτώ την Κούνεβα. (για την οποία έχω γράψει αυτό: http://www.sofiakolotourou.gr/poems/6/45 )

    Από την άλλη, πριν συμβεί η επίθεση στην Κούνεβα, σκεφτόμουν πάντα το βιτριόλι σαν μέσο ερωτικής αντεκδίκησης κατά των γυναικών, γι αυτό και εντυπωσιάστηκα που διάβασα ότι είχε χρησιμοποιηθεί και κατά των αντρών.

    Τελικά το καλύτερο σχόλιο είναι του Νίκου, το: «Στην εποχή μας οι σχέσεις των δυο φύλων δεν είναι πια τόσο ετεροβαρείς κι έτσι δεν νομίζω να χρησιμοποιείται το βιτριόλι σαν μέσο εκδίκησης από τις γυναίκες», γιατί η βία φέρνει κι άλλη βία, κι όσο κρατάς το ένα φύλο (το γυναικείο δηλαδή) υποταγμένο στο άλλο, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για έναν ακήρυχτο πόλεμο και για πράξεις αντεκδίκησης (γνωστές και ως γυναικεία πονηριά).

    Η ισότητα των φύλων μπορεί να είναι λυτρωτική και για τους άντρες, αν το σκεφτούν μακροπρόθεσμα και όχι κοντόφθαλμα.

    Θυμήθηκα τώρα και κάποιες περιγραφές από την πριγκηπέσα Ιζαμπώ του Τερζάκη – πάνε πολλά χρόνια που τη διάβασα – στις οποίες ο συγγραφέας περιέγραφε (μέσω του ΄κεντρικού ήρωα) πόσο αβάσταχτο βάρος ήταν γι αυτόν η σκέψη πως πρέπει να «αποκαταστήσει» ντε και καλά τη γυναίκα με την οποία σχετίζεται και πως όλες οι νεαρές γυναίκες «πωλούνται» κυριολεκτικά στον καλύτερο πλειοδότη – άντρα που θα τις πάρει.

  15. Μαρία said

    Χαμός στο ίσωμα.
    Πιδύε, το ΛΣ, αν δεν το έχεις ήδη δει, στο χαλκός ΙΙΙ: λατ. flos aeris, η ουσία ήτις εκπίπτει απο του χαλκού εν ω ψύχεται, είδος σκωρίας.
    Flos aeris αποδίδεται και στην αγγλική μετάφραση:
    http://tinyurl.com/23lzh4z

    Το χάλκανθον όμως δεν χάθηκε σαν λέξη μια και υπάρχει ο χαλκανθίτης
    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82

  16. Immortalité said

    Ένα από τα διασημότερα τραγούδια αστυνομικού δελτίου, αν και ο φόνος ήταν πιο παραδοσιακός.

    Πάντα αναρωτιόμουν όμως· είναι τόσο εύκολο να προμηθευτεί κανείς βιτριόλι;

  17. betatzis said

    Πολύ δυνατό και παραστατικό το ποίημα της κ. Κολοτούρου. Μας υπενθυμίζει την βαρβαρότητα, δεν της έριξαν απλώς βιτριόλι στο πρόσωπο, την υποχρέωσαν και να το καταπιεί.

    Όχι μόνο δεν βρέθηκε ο ένοχος Δύτη, αλλά, απ΄ ό,τι γνωρίζω, ακόμα οι δημόσιοι οργανισμοί, (δεν μιλάμε για τους ιδιώτες), αναθέτουν την καθαριότητα των κτιρίων τους σε εξωτερικούς «εργολάβους», αντί να προσλάβουν ελάχιστο μόνιμο προσωπικό με πολύ λιγότερο κόστος.

    Ένα βιβλίο με τον τίτλο Βιτριόλι έχει γράψει και ο Γιώργης Ζάρκος (1936).

    http://www.greekbooks.gr/books/logotehnia/vitrioli.product

    Το βιβλίο δεν ασχολείται με το φαινόμενο του βιτριολισμού, ο Ζάρκος απλώς εκτοξεύει βιτριολικά σχόλια κατά του πνευματικού κατεστημένου της εποχής. Βέβαια σε ένα σημείο του βιβλίου περιγράφει μία αυτοκτονία με κατάποση βιτριολιού, ίσως από το συμβάν αυτό εμπνεύστηκε τον τίτλο.

    Σχετικά βρίσκω αυτό τον σύνδεσμο, δημοσίευση ενός λιβέλου του Ζάρκου, (με φωνητική γραφή), όπου αναφέρεται ο ίδιος στο βιβλίο του αυτό.

    http://moggolospolemistisvalkaniosagrotisoklonos.wordpress.com/2010/06/26/giorgis-zarkos/

    Ελπίζω να μην βγαίνω πάλι (εντελώς) εκτός θέματος.

  18. sarant said

    Ευχαριστώ για όλα τα νέα σχόλια. Μισιρλού, πολύ καλή και η δεύτερη εκτέλεση του τραγουδιού, και αρκετά διαφορετική από την πρώτη!

    Ιμόρ, κι εμένα είναι απορία μου το γιατί ήταν τόσο εύκολο να βρεις βιτριόλι. Διότι, αν δεις, το έβρισκαν εύκολα κοπέλες, και σε χωριά ακόμα. Τίποτα στο νοικοκυριό;

    Μπετατζή, άξιζε να θυμηθούμε τον Ζάρκο, καλά έκανες κι έδωσες το λινκ -όσο κι αν δεν έχει δίκιο σε όλα όσα γράφει.

  19. Μπετατζή, φαντάζομαι κατάλαβες ότι όλη η παράγραφος στην παρένθεση ήταν ειρωνική!

  20. sarant said

    19: Εννοείς στο 1. Φαντάζομαι πως ναι.

  21. Μαρία said

    18 Στο νοικοκυριό χρησιμοποιούσαμε και χρησιμοποιούμε κεζάπι.

  22. betatzis said

    18 : Χωρίς να γνωρίζω πολλά για την εποχή, σαφώς και μου φαίνονται και μένα υπερβολικά κάποια από αυτά που γράφει στο «Βιτριόλι», όχι τόσο σε επίπεδο θέσεων και απόψεων, όσο σε επίπεδο χαρακτηρισμών που αποδίδει σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Εντύπωση μου έκανε ότι αναφέρεται στον Πέτρο Πικρό, σαν τύπο που σύχναζε σε κοσμικές συγκεντρώσεις «αλλάζοντας κοστούμια»,τον χαρακτηρίζει μάλιστα ως Φασουλή !!!. Μόνο και μόνο όμως για την ιδιορρυθμία της γραφής του (δεν γνωρίζω άλλον να έχει γράψει σε φωνητική γραφή), τον κατά πάντων πόλεμο στον οποίο επιδίδεται, καθώς και για τις πληροφορίες που δίνει για την εποχή, (οι διαθέτοντες τα ανάλογα κιτάπια μπορούν να τις διασταυρώσουν, εγώ δεν έχω), το λιγότερο που μπορείς να πεις για τον Ζάρκο είναι ότι έχει ενδιαφέρον.

    19 : Το κατάλαβα Δύτη, δεν έχω «καεί» ακόμα εντελώς :-), απλώς ήθελα να συμπληρώσω ότι οι ιδιώτες εργοδότες των εταιρειών καθαρισμού, στις οποίες εσύ αναφέρθηκες, κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα, εκμεταλλεύονται τους (κυρίως τις) εργαζόμενους/ες, μέχρι θανάτου, όπως έδειξε η υπόθεση Κούνεβα. Κάποιος καλόπιστος τρίτος όμως θα περίμενε, όχι από τους ιδιώτες, αλλά από το δημόσιο, μια άλλου είδους αντιμετώπιση και να μην συνεχίσουν να συνεργάζονται με τις εταιρείες αυτές, αλλά να προσλάβουν μόνιμο προσωπικό, (αφού έρχεται και πολύ φθηνότερα). Όμως ακόμα και σήμερα σε τέτοιους εργολάβους αναθέτει το δημόσιο τους καθαρισμούς κτιρίων. Θέμα μίτζας προφανώς. Αν κάποιος ξέρει κάτι διαφορετικό, ας με διορθώσει.

    Έθιξα δηλαδή το θέμα από την πλευρά του δημοσίου. Το σχόλιο μου ήταν ενισχυτικό – συμπληρωματικό στο δικό σου σχόλιο και όχι διορθωτικό – επανορθωτικό.

    Ώρες ώρες με κουράζει πολύ η διαδικτυακή επικοινωνία και πόσο πρέπει να προσέξεις για να γίνει επακριβώς κατανοητό αυτό που θέλεις να πεις 🙂 και πόσα πρέπει να γράψεις μετά για να σε καταλάβουν, εάν δεν προσέξεις πολύ την πρώτη φορά 🙂

  23. skolotourou said

    Το ακουαφόρτε δεν είναι βιτριόλι; (θειικό οξύ; )

    Μπετατζή ευχαριστώ, αυτό το σημείο με τρέλανε κι εμένα, που την υποχρέωσαν να το καταπιεί. Για μένα ήταν προφανής ο σεξουαλικός συνειρμός.

  24. Μπετατζή, ήμουν βέβαιος, απλά είχα μια σπίθα αμφιβολίας επειδή στο τέλος ανέφερα και γω το γενικότερο ζήτημα της νοικιασμένης εργασίας 🙂

  25. #23 όχι, νιτρικό οξύ είναι.

    #22 Υποστηρίζω κι εγώ ότι πρέπει να υπάρχει προσωπικό καθαριότητας – δημόσιοι υπάλληλοι. Αλλά εσύ οφείλεις να αποδείξεις τον ισχυρισμό σου ότι αυτό αποτελεί φτηνότερη λύση από τις εξωτερικές εργολαβίες.

  26. Voulagx said

    #23 Σοφια, ακουαφορτε ειναι το υδροχλωρικο οξυ

  27. Voulagx said

    Ωχ λαθος θυμαμαι Σταζυ;

  28. skolotourou said

    Βρήκα αυτή τη συζήτηση, όπου φαίνεται ότι το ακουαφόρτε είναι.. το καζάπι που λέει η Μαρία (δεν την ήξερα αυτή τη λέξη). Πιο αναλυτικά για τη σύσταση τα παρακάτω:

    http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:9Gs9r8DZnnIJ:el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%85%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7:%CE%91%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%B1%CF%86%CF%8C%CF%81%CF%84%CE%B5+%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%B1%CF%86%CF%8C%CF%81%CF%84%CE%B5&cd=3&hl=el&ct=clnk&gl=gr

  29. Επίσης, πάντα μού έκαναν εντύπωση, στις ελληνικές ταινίες, «τα κινίνα» που έκανε πως έπαιρνε κάποια κοπέλα που δήθεν ήθελε να αυτοκτονήσει. Κι αυτά πρέπει να ήταν πολύ κοινά.

    Η βρόμικη επίθεση κατά τής Κούνεβα είναι για εμένα η πιο συγκλονιστική σύγχρονη περίπτωση βίας. Θέλω να πιστεύω πως μια μέρα η Κούνεβα θα γίνει σύμβολο υπέρ των δικαιωμάτων τής εργατικής τάξης και κατά τής δικτατορίας τού κεφαλαίου.

  30. betatzis said

    # 25 : Μα νομίζω είναι απλό.

    1η περίπτωση : Εάν το δημόσιο αναθέσει σε εργολάβο την καθαριότητα, ο εργολάβος πρέπει να βγάλει και κέρδος για τον ίδιο, δηλαδή έχουμε :

    κόστος για το δημόσιο = μισθοί εργαζομένων + κέρδος εργολάβου *

    2η περίπτωση : Εάν υπάρχουν μόνιμοι, τότε έχουμε :

    κόστος για το δημόσιο = μισθοί εργαζομένων μόνο.

    * και φυσικά ο εργολάβος έχει την δυνατότητα να συμπιέζει όσο μπορεί προς τα κάτω το κόστος των μισθών των εργαζομένων, με οιοδήποτε τρόπο, συνήθως παράνομο, για να βγάλει περισσότερο κέρδος. Π.χ. (μπορεί να) χρεώνει το δημόσιο με τους νόμιμους μισθούς, σύμφωνα με τις ΣΣΕ (αυτές που οδεύουν προς κατάργηση), το δε δημόσιο του πληρώνει αυτό το κόστος, αυτός στη συνέχεια (μπορεί να) πληρώνει τις εργαζόμενες με μισθούς κάτω από τις ΣΣΕ, ιδίως εάν είναι «παράνομες», δεν έχουν χαρτιά κλπ. κλπ.

    Ελπίζω να έγινα κατανοητός, με την επισήμανση ότι δεν σου απάντησα επειδή νιώθω ότι οφείλω να αποδείξω κάτι, αλλά επειδή βρίσκω ενδιαφέροντα αυτά που γράφεις γενικότερα 🙂

    Ο ήλιος (μπορεί να) βγαίνει από την ανατολή και (μπορεί να) δύει από την Δύση.

  31. sarant said

    Ακουαφόρτε είναι το νιτρικό οξύ. Καταχρηστικά, η λέξη χρησιμοποιείται και για το υδροχλωρικό οξύ.

    Ο πατέρας μου που τον ρώτησα θυμάται ότι ο εκ μητρός παππούς του, που είχε μπακάλικο στη Μόρια (χωριό έξω από τη Μυτιλήνη), πουλούσε και ακουαφόρτε, και βιτριόλι, και ‘σπίρτο του άλατος’ (υδροχλωρικό), και μάλιστα το είχε απόμερα και ψηλά να μην το φτάνουν τα παιδιά. Δεν ξέρει όμως να μου πει σε ποιαν ακριβώς δουλειά του νοικοκυριού το χρησιμοποιούσαν.

  32. LandS said

    «Wikipedia non ha ancora una voce con questo nome»

    Και αφού οι Ιταλοί δεν την χρησιμοποιούν την λέξη, και οι Καναδοί έχουν ολόκληρη πόλη με το όνομα αυτό κλπ. κλπ. ας καταλήξουμε ότι είναι ελληνική λέξη. (Ελληνικής χρήσης με την έννοια του οξέως δηλαδή).

    Προσωπικά την πρωτοάκουσα για το υδροχλωρικό οξύ, αλλά και την έχω ακούσει και για το θειϊκό οξύ, και για το νιτρικό οξύ. Επίσης και αντί του βιτριολιού.
    Επειδή πρόκειται για κοινή/εμπορική ονομασία, δεν πολυκαταλαβαίνω τους Ελ.Βικιπαιδίζοντες που θέλουν ντε και καλά να την συνδέσουν αποκλειστικά με συγκεκριμένη χημική ένωση. Θα μπορούσαν να πουν ότι χρησιμοποιείται για τα σχετικά ισχυρά οξέα που μπορεί να τα βρεις στο εμπόριο. Άσε που η παντελής έλλειψη αναφορών σε πηγές ή προσπάθεια τεκμηρίωσης με έβαλε σε σκέψεις.

    Καλά κάνω και διαβάζω μόνο την Εγγλέζικη.

  33. LandS said

    Έγραφα ταυτόχρονα με τον Νικοκύρη.

    Όλοι μας στο τι έχει τύχει να αγοράσουμε (ή να αντιληφθούμε τι αγόρασαν οι μεγάλοι) από τον μπακάλη μας αναφερόμαστε.

    Όσο για την χρήση, νομίζω ότι είχε την ίδια με του σημερινού του-μπο-φλο.

    Φαίνεται ότι στο χωριό του δικού μου προπάππου, που ήταν στην Πελοπόννησο, (Μωριάς), είχαν λιγότερο πολύπλοκα υδραυλικά, από ότι στην Μόρια

  34. Jimakos said

    Αν θυμάμαι, στην ιστορία του Αστερίξ »η διχόνοια», ο κακός πρωταγωνιστής (ένας που η μούρη του μοιάζει με σκουμπρί, όπως παρατηρούν σε διάφορα σημεία της ιστορίας) ονομάζεται Βιτριολίξ. Βέβαια, απ’όσο είδα, έχει επανακυκλοφορήσει με τον τίτλο »το Ζιζάνιο», αλλά δεν το έχω ξεφυλλίσει για να τσεκάρω πιθανή αλλαγή και του ονόματος.

  35. Φρύνις said

    …και ‘σπίρτο του άλατος’ (υδροχλωρικό)…

    Σίγουρα θα ‘χε και σπιρτοντιβίνο, στο παρακάτω ράφι.

  36. sarant said

    Τζιμάκο, στη Διχόνοια ο φιτιλιάρης είναι Ρωμαίος και λέγεται Φούλιους Ζιζάνιους, τουλάχιστο στο τεύχος που είδα (με τίτλο «Η Διχόνοια»). Στα γαλλικά Tullius Detritus.

  37. Ο Βιτριολίξ που μοιάζει με ρέγγα (και μυρίζει ανάλογα) είναι στη «Μεγάλη τάφρο».

  38. Jimakos said

    Νικοδέσποτα γράψε λάθος! Ο χαρακτήρας που έλεγα είναι απο τη »Μεγάλη Τάφρο» (με όλα τα λοιπά χαρακτηριστικά). Δεν θυμόμουν καλά, αλλά το βρήκα.

  39. Jimakos said

    Γράφαμε μαζί με τον Δύτη και με πρόλαβε! Bλέπω μάλιστα οτι στα αγγλικά τον έχουν μεταφράσει Codfix (cod = μπακαλιάρος). Εύστοχο, δεν μπορώ να πω…

  40. sarant said

    Ε, η Μεγάλη Τάφρος δεν είναι στα 24 γκοσινικά αστερίξ!
    Στα γαλλικά πάντως τον λένε Acidenitrix τον ψαροπρόσωπο (Νιτρικό οξύ).

  41. «Το Ζιζάνιο» είναι η ποντιακή έκδοση τής ιστορίας «η Διχόνοια». Αξίζει! 🙂

  42. LandS (32), όχι πως έχει καμία σημασία, αλλά οι Ιταλοί χρησιμοποιούν τη λέξη, μόνο που τη γράφουν acquaforte – και υπάρχει σχετικό άρθρο στην ιταλική βικιπαίδεια, όπου λέει επί λέξει ότι «anticamente designava l’acido nitrico, detto anche mordente. Oggi indica un tipo di stampa ed il modo per produrla.»

    Στην Ελλάδα, πιστεύω κι εγώ ότι αυτό που πουλιέται στα μπακάλικα ως ακουαφόρτε είναι σήμερα υδροχλωρικό οξύ και μόνο, και ότι άλλα ισχυρά οξέα μόνο σε καταστήματα χημικών προϊόντων βρίσκει κανείς.

  43. Μαρία said

    31 Σουμπλιμέ πουλούσε ο παππούς;

    42 Το «υδατικό διάλυμα υδροχλωρικού οξέως» που αγοράζω απ’ το μπακάλη κρατάει την παράδοση και γράφει στο κάτω μέρος της ετικέτας «κεζάπι».

  44. sarant said

    Δεν ξέρω για σουμπλιμέ, πάντως τα άλλα τα πουλούσε -ο προπάππος.

    Αλλά, Μαρία, τώρα πρόσεξα το κεζάπι, που αν είχε γίνει πλατιά γνωστό πεντέξι δεκαετίες νωρίτερα θα είχε δώσει λύσεις σε ένα οξύτατο πρόβλημα της νεοελληνικής στιχουργικής, πώς να ριμάρεις την «αγάπη», πέρα από τα πασίγνωστα και τετριμμένα.

    Σούδωσα αφειδώλευτην αγάπη
    και συ κακούργα μούριξες κεζάπι!

  45. Μαρία said

    44 Νόμιζα οτι ήταν πανελλήνιο. Μεγάλη έμαθα για ποιο οξύ πρόκειται, μια και το αγόραζαν στο σπίτι χύμα, δεν υπήρχαν ετικέτες να διαβάσουμε.

  46. Immortalité said

    @44 Σε καλό μου τόσα γέλια! 🙂

  47. τὴν ῥιμάρεις καὶ μὲ τὸ «χασάπη».

    σοῦ ‘δωσα, κακοούργα, ὅλη τὴν ἀγάπη
    καὶ τὄσκασες μιὰ νύχτα μαζὶ μὲ τὸν χασάπη.

    τὴν ῥιμάρεις καὶ τὸ «ντουλάπι».

    σοῦ ‘δωσα ἀφειδώλευτα ὅλη τὴν ἀγάπη
    κι ἔκρυβες τὸν γκόμενο γυμνὸ μὲς τὸ ντουλάπι.

    τὴν ῥιμάρεις μὲ τὸ «ἀράπη».

    σοῦ ‘δωσα ἀχάριστη ἀμέριστη ἀγάπη
    μὰ σὺ προσόντα γύρευες σ’ἐκεῖνον τὸν ἀράπη.

    τὴν ῥιμάρεις μὲ τὸν Λιάπη

    σοῦ ‘δωσα τὰ νιάτα μου κι ἀστέρευτη ἀγάπη
    κι ἐσὺ κακίστρω μ’ἄφησες καὶ πῆγες μὲ τὸν Λιάπη.

    τὴν ῥιμάρεις μὲ τὸν σατράπη:

    σοὔ ‘δωσα ἁπλόχερα χρήματα κι ἀγάπη
    μὰ σὺ κακὸ μὲ ἤθελες κι ἀλύπητο σατράπη.

    κ.ο.κ.

  48. sarant said

    Κορνήλιε, υπάρχει και το χάπι!

  49. ναί, ἀλλὰ ἀνήκει στὰ «τετριμμένα».

  50. sarant said

    Εγώ έρωτα της πρόσφερα και φλογερήν αγάπη
    αλλά εκείνη τό’σκασε και εις φυγήν ετράπη

  51. Μαρία said

    εγώ της πρόσφερα έρωτα και φλογερήν αγάπη
    αλλά ο νους της αυτηνής ήταν στο τασκεμπάπι.

  52. καλό! ὁ ἀρχαΐζων παθητικὸς ἀόριστος β’ εἶναι καλὴ πηγή.

    π.χ. Σοῦ πρόσφερα γονατιστὸς ὁλόχρυση ἀγάπη
    μὰ κάπου τὴν παράριξες καὶ κάποια νύχτα ἐκλάπη.

  53. Μαρία said

    Κι εγώ που νόμισα οτι επιτρέπονται μόνο τα αραβοτουρκικά..

  54. Ἀγάπη δίχως πείσματα σωστὴ δὲν εἶναι ἀγάπη,
    μὲ πείσματα ἀγάπησαν παπποῦδες καὶ προπάπποι.

  55. Τ’ἀραβοτουρικὰ εἶναι χρησιμοποιημένα:

  56. Ἀγάλι άγάλι γίνεται μουστάρδα τὸ σινάπι,
    ἀγάλι ἀγάλι ὁ ἔρωτας λειαίνεται σ’ἀγάπη.

  57. Ὴταν ψιχάλα σιγανὴ ἡ πρώτη μας ἀγάπη,
    κι ὁμάδι τὴν ἐκάμαμε πλημμύρα καὶ δρολάπι.

  58. sarant said

    Εγώ έρωτα της πρόσφερα και φλογερήν αγάπη
    -ενώ γλυκιά η μουσική έπαιζε στο πικάπι-
    άδικα πήγε ο έρωτας, χαμένη η αγάπη
    εκείνη με απάτησε και μ’ έκανε αζάπη (*)
    κι απ’ τον πολύ τον έρωτα και τας πολλάς αγάπας
    μου τόπανε κατάμουτρα πως είμαι μέγας μάπας

    (*) Δυστυχισμένος, φίλος: λέξη του Ερωτόκριτου που ριμάρει με την αγάπη από το 1616.

  59. κι απ’ τον πολύ τον έρωτα και τας πολλάς αγάπας
    μου τόπανε κατάμουτρα πως είμαι μέγας μάπας

    ἀπὸ τὰ ἐξυπνότερα δίστιχα ποὔχω διαβάσει στὴν μάταιη ζωή μου.

  60. Τί κι ὰν σ’ἀγάπησα πολὺ μ’ἀληθινὴ ἀγάπη;
    ἤμουνα, μοὖπες, ἄξεστος κι ἀγροῖκος Φιλισταῖος
    καὶ μ’ἄφησες γιὰ ἕνανε χαρτογιακὰ καὶ γιάπη
    ποὺ τάχα σοῦ φαινότανε λιγώτερο χυδαῖος.

  61. π2 said

    Στην εποχή της ύφεσης μα και του δουνουτού,
    νέους φετφάδες θα μας φέρ’ η διοίκηση του ΓΑΠ·
    ζουνάρια σφίγγουμε ξανά, απρόθυμοι για ντου.
    Μηδέ καιρός για ποιήματα, μηδέ και για αγάπ’.

  62. Το πανηγύρι τόχασα ξανά. Με πήρε
    ο ύπνος νωρίς, και δεν μου επετράπη
    να βρω και γω τις ρίμες που εξήρε
    κοτζάμ Κορνήλιος. Στέλνω σας την αγάπη. 🙂

  63. sarant said

    Καλημέρα -πρέπει να υπάρχει τηλεπάθεια, διότι ξύπνησα με τη σκέψη ότι δεν είχαμε αξιοποιήσει τον γιάπη και τον ΓΑΠ στις ρίμες -και βλέπω ότι και τα δύο τα είχαν προλάβει ο Κορνήλιος και ο Π2.

    Τέλος πάντων, κι άλλο ένα:

    Σου πρόσφερα τον έρωτα και φλογερήν αγάπη
    και συ με απαράτησες και πήγες μ’ έναν γιάπη
    Τέτοια ζημιά που μούκανες το Σύμπαν ανετράπ’
    θα γίνω μνημονιακός και θα ψηφίζω ΓΑΠ!

  64. Voulagx said

    A la maniere de Sarant

    Σου πρόσφιρα κι έρουτα κι γίδια κι αγάπ’η
    αλλά ισύ μι έδιουξις μ’ένα ψυχρό τσαπ-τσαπ
    Τέτοια ζημιά που μ’έκανις του Σύμπαν μ’ ανιτράπ’η
    κι κάθουμι μπρος στην Τι-βι, κι κάνου όλου ζαπ-ζαπ

  65. sarant said

    Θαυμάσιο!

  66. skolotourou said

    Αυτοί κι αν είναι νέοι ήχοι στο Παμπάλαιο Νερό! Είστε όλοι υπέροχοι!

  67. skolotourou said

    Εχω σκεφτεί και το κιτάπι, αλλά δεν ξέρω αν είναι δόκιμος ο ενικός, είναι;

  68. skolotourou said

    Επίσης, για τον κόσμο και τον δυόσμο (έλεος όμως, δεν το αντέχω πια) τι άλλο λέτε;

  69. sarant said

    Σοφία, ευχαριστούμε!

    Το κιτάπι δοκιμότατο είναι και το έχει ήδη χρησιμοποιήσει ο Γκάτσος στο Δίχτυ για να ριμάρει την αγάπη:
    Αυτό το δίχτυ έχει ονόματα βαριά
    που είναι γραμμένα σ’ επτασφράγιστο κιτάπι
    άλλοι το λεν του κάτω κόσμου πονηριά
    κι άλλοι το λεν της πρώτης άνοιξης αγάπη

  70. Σοφία, για το κιτάπι, υπάρχει ο στίχος του Γκάτσου (#55):
    το δίχτυ αυτό έχει ονόματα πολλά
    πούναι γραμμένα σ’ εφτασφράγιστο κιτάπι
    άλλοι το λεν του κάτω κόσμου συμφορά
    κι άλλοι το λεν της πρώτης άνοιξης αγάπη

  71. ωχ, μα πια!

  72. γι’ αυτό δεν τόγραψα εγώ 🙂
    Αλλά περίμενα το δύτη να ριμάρει το φατσοκιπάπι

  73. Οι σωστοί στίχοι είναι στο 69, εγώ έγραφα από μνήμης.
    Το είχαμε ριμάρει παλιά το φατσοκιτάπι, ο Κορνήλιος δηλαδή.

  74. χαρη said

    και ας μην ξεχνάμε ΝικοΚύρη (και με αφορμή τό #1 τού Δύτη το λέω) πως ακριβώς πάνω στην χρήση τού βιτριολιού για ερωτικούς λόγους (αν και όπως σωστά επισημαίνεις, σπανίως από άντρες (στην ελλάδα)) πάτησε κουτοπόνηρα (και ο ηθικός αυτουργός) και η αστυνομία για να παραπέμψει το ζήτημα τής δολοφονικής απόπειρας κατά τής κ. κούνεβα στις καλένδες ως «επίλυση ερωτικών διαφορών»

  75. προφανῶς ἐννοεῖς στὶς ἑλληνικὲς καλένδες. ἀλλὰ γιατί τόση σιγουριά;

  76. skolotourou said

    A, δίκιο έχετε, μάλλον το έχω διαβάσει στο Δίχτυ (δεν λέω ακούσει) και από εκεί μου ήρθε.

  77. skolotourou said

    Κι ο Βιστωνίτης λέει κάπου σήμερα στο Βήμα για βιτριολικό σχόλιο.

  78. sarant said

    χάρη, σωστά όλα αυτά που λες!

    Κορνήλιε, κι εγώ σκέτες καλένδες λέω ως ανύπαρκτη ημερομηνία -διότι, στις μέρες μας, καλένδες (είτε ρωμαϊκές, είτε ελληνικές, είτε αργεντίνικες) δεν υπάρχουν.

  79. Ο Νικοδεσπότης, που είναι θαυμαστής του Μποστ, ίσως να θυμάται ότι ο Μποστ, νομίζω στα πρώτα χρόνια της χούντας (που είχε πάψει να γράφει), πουλούσε κάποια αντικείμενα όπου έγραφε με το γνωστό του στυλ «τα κακά κόποις κτώνται» (μπολ σε σχήμα καθικιού), «ωοθήκη ανδρική / ωοθήκη γυναικεία» (αυγουλιέρες), «ο καπνίζων σταθερώς καρκινοβατεί» (τασάκια) και «βιτριόλη [sic] δι’ απίστους εραστάς» (μπουκαλάκια από σκούρο γυαλί).

  80. #78 τότε γιατί δὲν λέμε στὶς νόννες ἢ στὶς εἰδούς; σάματις ὑπάρχουν;

  81. LandS said

    #80

    Μα οι Λατίνοι δεν είπαν «στις νόννες/ειδούς των Ελλήνων» αλλά στις καλένδες. Όταν τέλειωσαν οι καλένδες, τέλειωσε και η ανάγκη προσδιορισμού.

    Σάματις η «35 και 1/3 του μηνός», σε εμάς, υπάρχει; Έτσι μας την έκατσε και λέμε «στις 32 του μηνός»

  82. χαρη said

    Κορνήλιε (#75) για το «ελληνικές» με (ελληνο)κάλυψε ο Νικοκύρης που νομίζω έχει ξαναμιλήσει γι’ αυτό παλιότερα (;) (Νίκο, διόρθωσε)

    αλλά κι εσύ τι εννοείς με το «γιατί τοση σιγουριά»; Πόσο να περιμένουμε δλδ, τους απαγωγείς παναγόπουλου και τους πύρινους πυρήνες δεν είδες πώς τσακίζονται να τους βρούνε; άδικο έχω;

  83. sarant said

    Ναι, έχω γράψει για τις καλένδες, αλλά στον ιστότοπο και στο βιβλίο, όχι εδώ:
    http://www.sarantakos.com/language/kalendes.html

  84. pros87 said

    Για το θειικό οξύ-βιτριόλι…

    Λόγω της ισχυρής εξωθερμικής του αντίδρασης με το νερό, στα εργαστήρια αναλυτικής χημείας
    από τα πρώτα πράγματα που ακούνε οι φοιτητές είναι «Μην δίνετε στο τέρας να πιει!»

    Αν προσθέσετε νερό σε θειικό οξύ θα βρεθείτε μέσα σ’ ένα νέφος ατμών με σταγόνες τέρατος…
    Θα έχετε άραγε την τύχη να γράψουν τραγούδι για τον «αυτοβιτριολισμό» σας:

  85. sarant said

    Αν όμως θυμάμαι καλά, μπορείς να προσθέσεις θειικό οξύ στο νερό.

    Πάντως, αυτό με το τέρας δεν μας το είχαν πει -προφανώς η κάθε σχολή έχει τα δικά της συνθήματα, από τα δικά μας θυμάμαι «πού το πας το μιλιγκράμ;»

  86. pros87 said

    Ναι, αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να γίνει…

    Ίδια σχολή, άλλη χώρα και άλλη δεκαετία…
    scuola di ingegneria chimica, Pisa in via diotisalvi, 1980
    με αντικείμενο σπουδών, όπως λέγαμε τότε, brevi cenni sul universo.

    Η σύμπτωση στο όνομα του δρόμου έδειχνε τι σε περιμένει!

  87. Εάν ψάχνετε ακόμα ρίμες για την αγάπη, υπάρχει και το ζουλάπι.
    🙂

  88. sarant said

    86: Ο Θεός να σε σώσει, δηλαδή!

  89. Immortalité said

    Ήθελα από χτες να πω ότι τα στιχάκια για την αγάπη είναι καταπληκτικά με πρώτο αυτό του Νίκου στο 58 όπου το τελευταίο δίστιχο είναι όλα τα λεφτά! Και οι τριακόσιες χιλιάδες! 🙂

  90. ἐγὼ ἐπιμένω γιὰ τὶς ἑλληνικὲς καλένδες. ὅτι ἄλλαξε τὸ ἡμερολογιακὸ σύστημα δὲν πάει νὰ πῇ τίποτε, ἡ ἔκφρασι προέρχεται ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἴσχυε ἕνα ἄλλο ἡμερολογιακὸ σύστημα. δὲν νομίζω ὅτι τέτοιου εἴδιους παροιμιακὲς ἐκφράσεις προσαρμόζονται στὶς ἐποχές. ἐκτὸς ἂν τὸν ἄφραγκο τὸν λέμε πλέον ἄευρο ἢ τὸν βασιλικώτερο τοῦ βασιλέως τὸν λέμε προεδρικώτερο τοῦ προέδρου κλπ

  91. sarant said

    Κορνήλιε, δεν έχεις άδικο στα παραδείγματα που φέρνεις, αλλά θα σου επισημάνω ότι υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά, η έκφραση «παραπέμπω στις ελληνικές καλένδες» δεν είναι λαϊκή (όπως το ‘τέρμα τα δίφραγκα’), οπότε οι ρίζες της είναι πιο ρηχές. Και εκτός αυτού, και στα γαλλικά τώρα το grecques συνήθως το παραλείπουν.

  92. χαρη said

    Νίκο (#83) αυτά τα παλιότερα θυμόμουνα λοιπόν εγώ!

    σ’ αυτό που λες στον Κορνήλιο να επαυξήσω; ότι οι ρίζες τού «ελληνικές» είναι όχι απλώς «ρηχές» αλλά τής φλούδας; επί χρόνια, για να μην πω αιώνες, έτσι δεν λεγότανε, χωρίς το «ελληνικές» αφού;

    (εγώ πάντως έτσι το ήξερα από ανέκαθεν 😥 (τότε που οι γονείς μας μιλούσαν κακά ελληνικά καθότι έκαναν αρχαία απ’ το πρωί μέχρι το βράδι και σ’ όλες τίς τάξεις του σχολείου) αλλά να το διορθώσουμε ν’ ανοίξει κι αυτός ο ασκός μαζί με τους άλλους ασκούς 😛 )

    τι μανία κι αυτή να διορθώνουμε ό,τι λέμε ζωντανό – όπως εκείνο το «πάμε πουθενά να φάμε τίποτα» τσκ τσκ (τό’χω πρόσφατο επειδή)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: