Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Με γεια το κούρεμα!

Posted by sarant στο 6 Δεκεμβρίου, 2010


Σήμερα, βέβαια, ο Νικοκύρης του ιστολογίου γιορτάζει -και ήδη το ηλεγραμματοκιβώτιο έχει γεμίσει ευχές και σας ευχαριστώ πολύ! Για να μη λέτε ότι επισκεφθήκατε τη σελίδα και δεν σας τρατάρισα τίποτε, το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην Αυγή χτες, 5.12.2010. Εδώ το αναδημοσιεύω με μερικές προσθήκες.

Τη φράση αυτή τη λέμε σε κάποιον φίλο που παρουσιάζεται μπροστά μας φρεσκοκουρεμένος, και στα μαθητικά μου χρόνια, επί χούντας, όπου κουρευόμασταν συχνά, όσο κι αν προσπαθούσαμε, βρέχοντας με λεμόνι τα μαλλιά μας και πατηκώνοντάς τα, να αναβάλουμε το μοιραίο για λίγες μέρες, τότε λοιπόν η φράση «με γεια το κούρεμα» συνοδευόταν απαραιτήτως από μια φάπα στο αποψιλωμένο σβέρκο, συνήθως χαϊδευτική και φιλική, αλλά κάποτε γερή από κανέναν άγαρμπο συμμαθητή. Όμως η Αυγή δεν μου παραχωρεί γενναιόδωρα τις στήλες της για να παρουσιάζω τις παιδικές μου αναμνήσεις αλλά για να λεξιλογώ –και αυτό ακριβώς σκοπεύω να κάνω και να σας μιλήσω για το κούρεμα και για άλλα συναφή.

Η λέξη «κούρεμα» πράγματι βρίσκεται στην επικαιρότητα, αλλά όχι με την κυριολεκτική της σημασία, αφού όλο και συχνότερα διαβάζουμε στις εφημερίδες ότι το κούρεμα του χρέους, με άλλα λόγια η αναδιάρθρωσή του με γενναία περικοπή του, είναι η πιθανότερη εξέλιξη όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, ίσως και άλλες χώρες της ευρωζώνης (και αναρωτιέμαι τι να λένε τώρα όσοι εγχώριοι αναλυτές μάς επέπλητταν που δεν αδράξαμε την ευκαιρία να γίνουμε Ιρλανδία).

Το κούρεμα λοιπόν του χρέους είναι απόδοση του αγγλικού haircut, που σημαίνει το ίδιο. Στην πιο καθωσπρέπει οικονομική ορολογία λέγεται «περικοπή» αλλά στη γλώσσα της δημοσιογραφίας το «κούρεμα» είναι ακαταμάχητο, όσο κι αν το ψαλίδισμα θα ήταν σωστότερο. Κούρεμα λοιπόν, λέξη που ανήκει σε μια πολύ μεγάλη αρχαία οικογένεια λέξεων. Από το ρήμα κείρω, που δεν σήμαινε μόνο «κουρεύω» αλλά και γενικώς «κόβω», έχουμε το κέρμα, το κομματάκι δηλαδή, που γρήγορα εξειδικεύτηκε στη σημασία του μικρού νομίσματος. Από εκεί και η κουρά, που σήμαινε ακριβώς το κούρεμα, π.χ. των προβάτων, και που τη διατηρούμε στη σημερινή μας γλώσσα για την τελετή χειροτονίας των μοναχών πριν μπουν στο μοναστήρι -και χρησιμοποιούμε, τότε, τον άχρηστο πια αόριστο του ρήματος, όταν λέμε «εκάρη μοναχός», που μας θυμίζει και την απολιθωμένη μετοχή παρακειμένου κεκαρμένος που έδωσε τον τίτλο στο μυθιστόρημα Κεκαρμένοι του Νίκου Κάσδαγλη για τη ζωή στο στρατό.

Από την ίδια οικογένεια και ο κουρεύς, και το κουρείον, που όλα τους είναι αρχαία, και το ρήμα κουρεύομαι και κουρεύω, αλλά υπάρχουν και μερικά απρόσμενα ξαδερφάκια. Καταρχάς, αν θυμάστε τη Βαβυλωνία, ο μεγάλος καβγάς ανάμεσα στον Κρητικό και τον Αλβανό έγινε όταν ο Κρητικός του είπε ότι οι Αλβανοί «έφαγαν κουράδια» στην Κρήτη, εννοώντας κοπάδια με αιγοπρόβατα –και φυσικά ο Αλβανός κατάλαβε το κακέμφατο ομόηχό του. Αυτά τα κρητικά κουράδια μάλλον, αν και όχι σίγουρα, προέρχονται από την κουρά, αφού τα πρόβατα τα κουρεύουμε για το μαλλί τους. Επειδή όμως στον μεσαίωνα το κούρεμα, είτε του δόκιμου μοναχού που αμάρτησε είτε της γυναίκας που λοξοκοίταξε στον έρωτα, ήταν μια επίπονη και εξευτελιστική τιμωρία (δεν θα γινόταν και με τις ανέσεις των σημερινών κομμωτηρίων, αλλά μάλλον με την προβατοψαλίδα), από την κουρά βγήκε το ρήμα «κουράζω» με σημασία τιμωρώ, ταλαιπωρώ, για να πάρει αργότερα τη σημερινή σημασία της καταπόνησης. (Κατά σύμπτωση, σε κάτι στίχους του Σαχλίκη που έπεσαν στα χέρια μου, βρίσκω τον στίχο ‘Όποιος λυπάται πολ’τικήν, Θεός να τον κουράσει», δηλαδή να τον τιμωρήσει).

Κι επειδή οι ευτυχείς θεατές της κουράς και της διαπόμπευσης αποκαλούσαν «κουρόγιδο», κουρεμένο γίδι, τον δύστυχο ή τη δύστυχη που υπέφερε, πιθανώς να βγήκε από εκεί η λέξη «κορόιδο» και το ρήμα κοροϊδεύω.

Τους προηγούμενους αιώνες, τον κουρέα τον είπαμε μπαρμπέρη και το κουρείο μπαρμπέρικο, λέξεις που είχαν προσωρινά επικρατήσει –είναι δάνειο από το ιταλικό barbiere, που ανάγεται στο barba, τη γενειάδα. Από εκεί είναι και ο βαρβάτος αλλά και ο μπάρμπας, ο θείος δηλαδή, όμως αν ξεστρατίσουμε δεν θα μας πάρει ο χώρος. Πάντως, ενώ ο μανάβης και ο μπακάλης και άλλες δάνειες ονομασίες επαγγελματιών διατηρήθηκαν, ο μπαρμπέρης δεν τα κατάφερε ίσως επειδή το ρήμα κουρεύομαι παρέμεινε πάντοτε σε χρήση.

Και μάλιστα, πρόκειται για ρήμα που έχει έντονη φρασεολογική και παροιμιακή παρουσία. Ακριβώς από το κούρεμα της διαπόμπευσης βγήκε η περιφρονητική φράση άστον να κουρεύεται ή άντε να κουρεύεσαι!, δήλωση αδιαφορίας λέμε για πρόσωπα που δεν αξίζουν προσοχή ή σεβασμό. Και ίσως επειδή τα μαλλιά είναι ένδειξη αφθονίας και πλούτου, όταν κάποιος στήνει μια (συνήθως όχι πολύ καθαρή) επιχείρηση για να κερδίσει αλλά τελικά βγαίνει ζημιωμένος, λέμε ότι πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος. Για μπερδεμένα ή παράλογα πράγματα από τα οποία δεν βγαίνει νόημα, λέμε πιάσ’ τ’ αυγό και κούρεφ ’το –οι αρχαίοι έλεγαν «Ωόν τίλλεις», και κατά σύμπτωση αυτές τις μέρες γίνεται στη Λεξιλογία μεγάλη συζήτηση αν πρέπει να γράφουμε κούρεφ’το ή κούρευ’ το). Όσο για τον αρχάριο επαγγελματία που πειραματίζεται με αποτέλεσμα να υποφέρουν οι πελάτες του, λέμε ότι μαθαίνει κουρευτική στου κασίδη το κεφάλι, φράση που θα μπορούσαμε κάλλιστα να τη χρησιμοποιήσουμε για τους κυβερνώντες μας, τους τωρινούς και τους περασμένους.

Όπως και κάμποσες άλλες από τις παραπάνω φράσεις. Και για να μην υποστούν κι άλλο κούρεμα τα κεκτημένα δεκαετιών, η λύση ίσως είναι ένα γενναίο κούρεμα του χρέους, αλλά με τέτοιους όρους ώστε να φύγουν κουρεμένοι όσοι ήρθαν για μαλλί. Μ’ άλλα λόγια, να τους στείλουμε να κουρεύονται. Και να πούμε στο τέλος «Με γεια το κούρεμα!»

145 Σχόλια to “Με γεια το κούρεμα!”

  1. Δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσιάζουν όλες αυτές οι μεταφορές ξένων ιδιωματισμών στη γλώσσα μας. Σκελετοί, κουρέματα και άλλα. Ξιπασιά μου δείχνουν. Ομολογώ ότι δεν ήξερα τίποτα περί κουρέματος του χρέους.

    Χρόνια πολλά, νικοκύρη!

  2. voulagx said

    «Όποιος λυπάται πολτικήν, Θεός να τον κουράσει»
    Σαραντ,Δεν καταλαβαίνω την πολτικήν, μηπως πολιτικήν;

  3. sarant said

    Στάζι, ευχαριστώ!

    Βουλάγξ, ίσως ήθελε απόστροφο: πολ’τικήν.
    Πολιτικήν εννοεί.

  4. gbaloglou said

    Μια άλλη λέξη του συρμού — πως λέμε trendy — είναι η Ελληνικότατη «επιμήκυνση» (περιόδου αποπληρωμής χρέους), στο δε «Ποντίκι» της 2-12-10 υπήρχε και το σχόλιο «ότι παίρνεις σε μήκος το δίνεις σε βάθος» 🙂

  5. Χρόνια μας πολλά συνονόματε!

  6. Alexis said

    ‘Άρμεγε λαγούς και κούρευε χελώνες’
    ‘Κουρεμένα κι άκουρα’ (για κάποιον που λέει πολλά μπερδεύοντας αλήθειες με ψέμματα, σοβαρά με αστεία)
    Άλλες δύο παροιμιακές εκφράσεις για το κούρεμα…
    Χρόνια πολλά Νίκο.

  7. Μπουκανιέρος said

    «Στου κασίδη το κεφάλι, έμαθα να μπαρμπερίζω», την ξέρω την έκφραση.
    Πρόσθεσε και τη λέξη «ο κούρος», από τη γλώσσα των βοσκών (αφού, καλώς-κακώς, εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα βοσκοί).

    [Περίμενα τίποτα καλύτερο για σήμερα. Τέλος πάντων, χρόνια πολλά Νίκο – και στους αποδέλοιπους.]

  8. Ευστάθιος Σταθάκος said

    Μια και ο νοικοκύρης έχει γιορτή ας πω και εγώ κάτι για κουρέματα.
    Πρώτα απ’ όλα χρόνια πολλά στον εορτάζοντα με υγεία και ευτυχία
    για να μας ξυπνάς από το λήθαργο που μας έχουν κοιμήση οι ιθύνονται
    με το ξεπούλημα της χώρας μας.
    Για αυτό κι εγώ τους λέω να πάνε να κουρεύονται γιατί δεν μασά η κατσίκα ταραμά..
    Λοιπόν ας αφήσουμε τα παλικάρια που ήρθαν να μας σώσουν γιατί εμείς είμαστε κουρεμένη.
    Χρόνια πολλάααααααααααα

  9. Immortalité said

    Ψαλίδισμα του χρέους το ήξερα. Το κούρεμα πρέπει να είναι νέας κοπής.
    Τo κουράδι, με την έννοια του κοπαδιού γενικότερα νομίζω, απαντάται και στον Ερωτόκριτο. (ενδεικτικά 437-440)

    Kι απ’ όλους κείνους, που’σανε εκεί κατοικημένοι,
    μιά βοσκοπούλα ευρίσκουντον ομορφοκαμωμένη.
    Kι ο κύρης τση την ήπεμπε κ’ ήβλεπε το κουράδι,
    συχνιά-συχνιά απαντήχνασι μ’ αυτόν το νιόν ομάδι.

  10. Immortalité said

    @7 Μπουκάν γιατί καλώς κακώς; μόνο καλώς και ευτυχώς!

  11. Γ.Ε.Β. said

    Άρμεγε και κούρευε, χέζε και δεμάτιαζε.

  12. Ηρώ Διαμαντούρου said

    ευτυχώς που το είπαν οι άλλοι γιατί «Σάραντ» σε έχω στο μυαλό μου και πού να το θυμηθώ… χρόνια πολλά λοιπόν!

  13. sarant said

    Ευχαριστώ και πάλι για τις ευχές και με τη σειρά μου αντεύχομαι σε όλους τους συνονόματους του ιστολογίου!

    Ευχαριστώ πολύ επίσης για τις προσθήκες/παραλλαγές.

  14. Χρόνια Πολλά Νικοκύρη
    Και να θυμίσουμε ότι κούρεμα γυναικών δεν εγινόταν μόνο στον Μεσαίωνα αλλά και κατά τη δεκαετία του ΄40: οι ταγματασφαλίτες κούρευαν (και όχι μόνο) τις ΕΠΟΝίτισες και μετά οι ΕΛΑΣίτες (ή μάλλον κάποιοι που θέλαν να το παίξουν ΕΛΑΣίτες) κούρευαν(και μόνο)τις γερμανο- ή ιταλο-****μένες.

  15. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Χρονιάρα μέρα χωρίς μουσική;

  16. Μπουκανιέρος said

    14 Χιροσίμα αγάπη μου

  17. Μπουκανιέρος said

    10
    Ε, ναι.
    (ήταν κρυφό -όχι και τόσο- σχόλιο σε μια φράση)

  18. Η περικοπή στην ακόμα πιο καθωσπρέπει ορολογία λέγεται και περιτομή; (Για χρέος μιλάμε πάντα.)

  19. …κι ο Νικοκύρης του σπιτιού χρόνια πολλά να ζήσει.

  20. Μαρία said

    >την απολιθωμένη μετοχή παρακειμένου κεκαρμένος
    Το πλήρες απολίθωμα είναι «εν χρω κεκαρμένος».

    Για το χρέος κι εγώ δεν είχα ιδέα.

  21. Mindkaiser said

    Χρόνια πολλά Νίκο, να χαίρεσαι την οικογένειά σου.

    Εξαιρετικό το άρθρο σου όπως πάντα, αν και έψαχνα την αναφορά στον νόμο 4000 στα περί τιμωρίας μέσω κουρέματος. 😉

  22. sarant said

    Δίκιο έχεις, ξέχασα τελείως να αναφερθώ σε αυτό -ίσως σε χωριστό άρθρο!

  23. Κλέων Νεμέας said

    Σκηνή από τηλεοπτική σειρά εποχής, νομίζω από το «Χατζημανουήλ»
    http://blo.gr/3hy

    Βγαίνει ένας από το κουρείο, καλοκουρεμένος, έτοιμος με τη λεβάντα του,
    και κοιτάζει την ταμπέλα επάνω από την πόρτα.
    Μονολογεί:
    -Κουρείο … δηλαδή αν βγάλεις το κάππα … ουρείο … βρε τους άτιμους τους κομμουνιστές τι κάνουνε … παντού έχουν βάλει το χέρι τους

    Σουρρεαλισμός, στα παιδικά μου μάτια,
    ακόμη προσπαθώ να καταλάβω τι εννοούσε.

  24. Κλέων Νεμέας said

    Και, βεβαίως, χρόνια πολλά και δημιουργικά, όπως τώρα κι ακόμα καλύτερα.
    Μες από την καρδιά μου.

  25. aerosol said

    Και βέβαια, ο νόμος 4000 είχε πίσω του την μακριά ιστορία της διαπόμπευσης (του «πομπέματος» με κούρεμα, περιφορά ανάμεσα στον επιθετικό όχλο, χτυπήματα, φτυσίματα και βρισιές).

    [Χρόνια πολλά Νικοκύρη μας!]

  26. sarant said

    Ευχαριστώ και πάλι για τις ευχές!

  27. Ο Ροϊδης στα «Είδωλα» γράφει, ειρωνευόμενος τους καθαρολόγους της εποχής του, πως αναζητούν λέξεις αρχαιοπρεπείς και πολυσύλλαβες, αντί των απλούστερων αρχαίων μεν λέξεων, οι οποίες όμως επιβίωσαν στη νέα ελληνική και προτείνει αντί για ραφεία να λέμε ενδυματοποιεία και αντί για κουρεία – τριχοκοπτήρια>
    Λοιπόν, στην κεντρική αγορά της Ερμούπολης είδα με τα μάτια μου ένα κουρείο που είχε την επιγραφή «Τριχοκοπτήριον». Προφανώς ο ιδιοκτήτης του είχε διαβάσει ΡοΊδη και διέθετε χιούμορ.

  28. #16 Τα παρακάτω λινκ αυτή τη στιγμή δεν δουλεύουν, ελπίζω όμως ότι θα φτιάξουν μέχρι το βράδυ:
    http://silezukuk.tumblr.com/post/683841882
    http://silezukuk.tumblr.com/post/683729062
    http://silezukuk.tumblr.com/post/683717287
    http://silezukuk.tumblr.com/post/683703002

  29. skolotourou said

    Ως γνωστόν γιορτάζουμε κι εμείς στο σπίτι (ο δικός μου Νικο-κύρης δηλαδή) και δεν προλαβαίνω να διαβάσω πολλά, πέρασα όμως για να ευχηθώ! Χρόνια πολλά Νικοκύρη!

  30. Επίχαρμος said

    Χρόνια πολλά και καλά Νικοδέσποτα

  31. Μισιρλού... said

    Νικολάκη !!! Νικολάκη !!!
    Εγκάρδιες ευχές !!!
    Χρόνια καλά, υγιεινά, εμπνευσμένα και δημιουργικά !!!
    «Χρόνια πολλά σου εύχομαι στη σημερινή γιορτή σου,
    να σε χαρεί η μανούλα σου κι όλοι οι συγγενείς σου».

    [Μανεδάκι με τη Ρόζα Εσκενάζυ, από αμερικάνικη ηχογράφηση του 1948. Σμυρναίικος μπάλλος είναι κατ’ ουσίαν, αλλά ονομάζεται «Αθηναίικο Μινόρε». Στο κλαρίνο, ο περίφημος Σουκρού Τουνάρ.]

    Διαβάζοντας το κείμενο, σιγοτραγούδησα τον Σαββόπουλο και το «Μην περιμένετε αστειάκια» (από τον πολυπαρεξηγημένο του δίσκο, του 1989, «Το κούρεμα»)
    …μα εμείς που είμαστε οι ίδιοι ποιητές πώς να κρυφτούμε
    οι κουρεμένοι επαναστάτες τι να πούμε, τι να πούμε…

    [Ο συσχολιαστής κάπου-κάπου κι εδωπέρα fvasileiou, φέτος το καλοκαιράκι έγραψε κάποιες ενδιαφέρουσες σημειώσεις για το δίσκο : «Στο Κούρεμα ο Δ. Σαββόπουλος εξαπέλυσε μια σφοδρότατη επίθεση εναντίον της Αριστεράς και του Πασόκ, καταμετρώντας τα λάθη και τα αδιέξοδά τους». – Βεβαίως, δεν έλειψε απ’ το σχολιασμό τού κειμένου και ο δικός μας Δύτης (ο Διονυσιακός!)]
    Στο avopolis, μόλις πέτυχα και μιαν άλλη -πολλή καλή- ανατομία τού δίσκου.

    ***

    Ωραία η ιδέα σου για άρθρο με …νομοθετικό κούρεμα ! Θα το περιμένουμε.
    (ελπίζω μόνο, μην ξεστρατίσουμε απ’ τη συζήτηση και πάλι και από την κουρά εν χρω καταλήξουμε στον…Σύριζα !!!)
    😆

    ΣΗΜ. για να μην το ξεχάσουμε :
    Κούρεμα με την ψιλή, ψαλίδισμα του μύστακος, κόψιμο του μανικιού και διαπόμπευση -το 1893- ήταν τα όπλα τού περιβόητου και τρομερού Δημητρίου Μπαϊρακτάρη (πρώτος Αστυνομικός Διευθυντής Αθηνών) που κυνήγησε ανελέητα όλους τους παραβατικούς-περιθωριακούς τύπους (κουτσαβάκηδες, τραμπούκους, νταήδες, μόρτηδες και μάγκες).
    ***
    Κι έχει ενδιαφέρον που αρκετοί συντελεστές τού ρεμπέτικου και λαϊκού μας τραγουδιού είχαν σχέση -παράδοσης ή και εργασίας- με μπαρμπέρικα! (Καπλάνης, Παντελίδης, Χιώτης, Ζαμπέτας, Καρνέζης, Χοντρονάκος κλπ…)

  32. sarant said

    Ευχαριστώ και πάλι για τις ευχές, είσαστε όλοι πολύ καλοί!

    Μισιρλού, ευχαριστούμε για τις πληροφορίες για το κούρεμα -οι κουτσαβάκηδες είχαν κάμποσο μαλλί, αν θυμάμαι καλά.

  33. Jimakos said

    Αφού ευχηθώ τα καλύτερα στον οικοδεσπότη, να θυμίσω και την ταινία με τον Βέγγο που κάνει τον κουρέα και που η μαρκίζα του μπαρμπέρικου πιάνει και τις δύο όψεις (γωνιακό γαρ) για το όνομά του (Χατζηπαπαγεωργακοπουλοκωνσταντινογιαννόπουλος)!

  34. REISIS said

    Αγαπητέ Νικολά χρόνια πολλά αντικομφορμιστικά δημιουργικά και με υγεία.
    Το «εν χρω» κούρεμα, που πρωτακούσαμε στα μαθηματικά μας χρόνια, σημειολογικά (ή/και ακουστικά) παραπέμπει σήμερα στην ολική παύση πληρωμών (χρεωκοπία).

  35. Λευτέρης said

    #9
    Για το κουράδι ο Ξανθινάκης λέει πως δεν έχει
    σχέση με την κουρά αλλά προέρχεται από το
    ιταλικό kuratulu=ποίμνιο.
    Επίσης δείχνομε λύπηση ή αγανάκτηση με το
    «κουρέματά σου»=αλίμονό σου
    Κι αυτός που κουρεύει τα ωζά λέγεται κουρίσκος.
    Κολόκουρο δε ή κουλουκουρίδα ή κουλουκουρές λέγεται
    το μαλλί που αφαιρείται από το πίσω μέρος της κοιλιάς
    μεταξύ των πίσω ποδιών.
    «Τα ποιμενικά» του Γιάννη Μαυρακάκη

    Κύριε Νίκο Σαραντάκο χρόνια πολλά με υγεία.

  36. sarant said

    Ευχαριστώ για ευχές και για πληροφορίες.

    Λευτέρη, ότι το κουράδι μπορεί να μην προέρχεται από το κουρεύω το ξέρω και το αναφέρω, πολύ σύντομα βέβαια, στο άρθρο. Αλλά το άλλο που μου θύμισες, και είναι απορία μου, είναι το κολόκουρο, το οποίο σημαίνει κυριολεκτικά μεν αυτό που είπες, μεταφορικά όμως σημαίνει τη δωροδοκία -και αναρωτιέμαι πώς έφτασε από το ένα στο άλλο.

  37. Λευτέρης said

    Πώς φτάσαμε απ’ το μαλλί στη δωροδοκία δεν ξέρω.
    Όμως τα κολόκουρα έχουν το καιρό τους,
    τέλος Φλεβάρη με αρχές Μάρτη τα κουρεύουν
    όπως μπορεί να δει κανείς στην πρώτη έκδοση
    των ποιμενικών του Μαυρακάκη μαζί με αναρίθμητους
    τεχνικούς όρους της βοσκικής τέχνης!!!

    Click to access pimenika.pdf

  38. nikiplos said

    χρόνια πολλά ολόψυχα!
    και πάντα αειθαλλής..

  39. Αμα φτάσαμε από το μαλλί στα λεφτά, γιατί να μη φτάσουμε από το κωλόκουρο (υποθέτω θέλει ω, αν είναι από κει που λέτε!) στη δωροδοκία; 🙂

  40. sarant said

    37: Πολύ ωραίο το βιβλίο, δεν ήξερα ότι υπήρχε και μάλιστα ονλάιν, ευχαριστώ!
    38: Να είσαι καλά!
    39: Ναι, ωμέγα θέλει κανονικά.

  41. Immortalité said

    @ 35 Ο Πιτυκάκης πάλι λέει ότι προέρχεται από το κουρεύω – κουρά (τόμος Α΄σελ. 496). Δυτική ή Ανατολική Κρήτη, διαλέγετε και παίρνετε 🙂

  42. Μαρία said

    Νίκο, το κωλόκουρο το ξέρω απ’ την αργκό των μηχανικών. Στους μειοδοτικούς διαγωνισμούς είναι το μπαχτσίσι που δίνει ένας εργολάβος στους υπόλοιπους για να αποχωρήσουν. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν πρόκειται ακριβώς για δωροδοκία, μια και το παιχνίδι είναι σικέ και κάποιοι συμμετέχουν μόνο, για να τσεπώσουν το κωλόκουρο.

  43. Λευτέρης said

    Την ίδια γνώμη με το Πιτυκάκη έχει και ο Στέφ. Ξανθουδίδης
    (ΠΟΙΜΕΝΙΚΑ ΚΡΗΤΗΣ) που είναι κι αυτός ανατολητικοκρητικός
    όπως εξάλλου και ο Μαυρακάκης που είναι απ’ την άλλη άκρη.
    Όμως ο Ξανθin;akhw με αναφορά και στον Κοντοσόπουλο
    υποστηρίζει ιταλική προέλευση < λατ. curator=φροντιστής

  44. Λευτέρης said

    #43
    Ξανθινάκης

  45. Μαρία said

    42 Απο πρόχειρο γούγλισμα, προτίμησα τον κρητικό ιστότοπο.
    http://www.pancreta.gr/content/view/455/71/

  46. Immortalité said

    @43 Αφού οι γνώμες διίστανται ας αποφασίσουν οι αρμόδιοι. Αν το πάρουμε δημοκρατικά έχουμε τρία – δύο. Από την άλλη μου φαίνεται τραβηγμένο όλες οι άλλες λέξεις να έχουν σχέση με την κουρά, όπως αναφέρεις στο 35 και ειδικά το κουράδι να προέρχεται από το λατινικό.

  47. Μπουκανιέρος said

    39-40
    Ε, τότε να βάλουμε επειγόντως ωμέγα και στον Κολοκοτρώνη!
    (Για να πω την αλήθεια, εγώ και τη βασική λέξη με όμικρον την ήξερα. Είναι επίσης αλήθεια ότι τότε η λέξη αυτή δεν κυκλοφορούσε ακόμα στα σαλόνια. Κι ότι, τότε, η ορθογραφία στης μυλωνούς τον πισινό ήταν απλώς μια έκφραση – δεν την είχαμε πάρει τοις μετρητοίς!)

  48. skolotourou said

    Αν βάλατε ωμέγα στον Κολοκοτρώνη, την πάτησα!

  49. sarant said

    42: Ναι, αυτό είναι το κολόκουρο, δεν είναι ακριβώς δωροδοκία.

    47: 🙂
    Ο Στάθης, πάντως, σε γελοιογραφία του, είχε πριν από μερικά χρόνια βάλει ωμέγα στον Κολοκοτρώνη: Κωλοκοτρώνης.
    http://www.sarantakos.com/language/dyopseis.html

  50. Μαρία said

    Μπουκάν, τον Κολοκοτρώνη τον έγραψαν στα κατάστιχα με ο απο σεβασμό στο αρχαιοπρεπές κόλον, μετά γίναμε κώλος. Οπότε, Σοφία, μην ανησυχείς. Όλα τα κακέμφατα επώνυμα κολο- έχουν.

  51. Μπουκανιέρος said

    50 Αλλά πότε γίναμε κώλος, και γιατί ακριβώς;

  52. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Κι αν δεν μπορούμε να πετύχουμε το «κούρεμα του χρέους», ας δοκιμάσουμε τουλάχιστον το ξύρισμα (έτσι κι αλλιώς, η χώρα βρίσκεται επί ξυρού ακμής)…

  53. Φρύνις said

    Άλλα μου λέει το κάρμα μου και άλλα η καρδιά μου
    κουράστηκα να κόπτομαι όλο για τα παιδιά μου
    Την κόρη να κουράρω σαν κόρη οφθαλμού
    κι ο κούρος μου ο ακούρευτος όλο κορτάρει αλλού
    Κουράδια δε μου βρίσκονται για να τον ξαποστείλω
    στρώσου και κάνε -μου ‘μεινε- κουράδα από ξύλο

  54. Μαρία said

    51 Μα απο τότε που γράφουμε τη λέξη:-) Μη μου πεις οτι μπορείς να φανταστείς την κωλοφωτιά με ο;
    Παρόμοια συζήτηση είχε γίνει και για το καθ(ο)ίκι.

  55. sarant said

    50-54: Ο Μπαμπινιώτης λέει ότι η λέξη «κώλος» είναι μεσαιωνική και προέρχεται από το κώλον «μέλος του σώματος, σκέλος» και δεν σχετίζεται με το κόλον «τμήμα του παχέος εντέρου».
    Από την αρχαιότητα πάντως τα μπέρδευαν αυτά τα δυο.

    53: Πολύ ωραίο!

  56. betatzis said

    # 42, 49

    Νομίζω ότι η ερμηνεία του κολόκουρου είναι η εξής : Το μαλλί που προέρχεται από τα κολόκουρα είναι ποιοτικά αλλά και ποσοτικά κατώτερο από το μαλλί π.χ. της πλάτης, αφού στην κοιλιά και τα πόδια έχουμε λιγότερη τριχοφυϊα από αυτή της πλάτης.

    Έτσι στους σικέ διαγωνισμούς, αυτός που παίρνει την εργολαβία παίρνει το «καλό μαλλί», την σύμβαση με το Δημόσιο, ενώ οι υπόλοιποι αρκούνται στα κολόκουρα (μικρότερα χρηματικά ποσά για να μείνουν απέξω).

    Διαισθητικά, χωρίς να έχω επιχειρήματα, προτιμώ την γραφή με όμικρον.

    Σκηνή κουρέματος και διαπόμπευσης ελληνίδας που πήγαινε με ιταλούς, δίνει και ο Παύλος Μάτεσης στην Μητέρα του Σκύλου.

    Χρόνια πολλά στον οικοδεσπότη και στους Νίκους, με μία ημέρα καθυστέρησης.

  57. voulagx said

    Είχαν μουστάκι οι Σπαρτιάτες;
    «Διό και προεκήρυττον οι έφοροι τοις πολίταις εις την αρχήν εισιόντες ως Αριστοτέλης φησί, κείρεσθαι τον μύστακα και προσέχειν τοις νόμοις, ίνα μη χαλεποί ώσιν αυτοίς, το του μύστακος, οίμαι, προτείνοντες, όπως και περί τα μικρότατα τους νέους πειθαρχείν εθίζουσι»,»
    http://stavrochoros.pblogs.gr/2009/05/oi-dwrieis-h-sparth-kai-o-mythos-.html

  58. Καλημέρα και καθυστερημένα χρόνια πολλά στο Νίκο!
    Η φάπα στον φρεσκοκουρεμένο σβέρκο συνοδευόταν από τον χαρακτηρισμό «κουρεμένο π’λάρ’ «(πουλάρι) ή ακόμα και από το λόγιο «σβέρκος ασκεπής περισπάται»!
    Ξεστρατίζω λίγο για να θυμηθώ πόση εντύπωση μου έκανε όταν έμαθα ότι από το κείρω (κουρέυω) βγαίνει και το κέρμα. Προφανώς από την κοπή του μετάλλου σε νόμισμα, κάτι σαν κούρεμα δηλαδή, αλλά δεν είμαι σίγουρος…

  59. sarant said

    Ποτέ δεν είναι αργά για τις ευχές, ευχαριστώ πολύ!

    56: Αυτή πρέπει να είναι η σωστή εξήγηση.
    57: Δηλαδή, τους διάταζαν να ξυρίζουν το μουστάκι τους για να μάθουν να πειθαρχούν στους νόμους ακόμα και στα πιο μικρά πράγματα.
    58: Μπράβο που μας θύμισες το «σβέρκος ασκεπής περισπάται» -το άλλο δεν το λέγαμε στην Αθήνα.

  60. Φρύνις said

    55: Ευχαριστώ, σπολλάτη νικοδέσποτα.

  61. Ηρώ Διαμαντούρου said

    ξέρει κάποιος να μου εξηγήσει γιατί οι κεντρο-βορειοευρωπαίες, μετά τα 35-40 χρόνια τους, κουρεύουν κοντά και ως επί το πλείστον αντρικά τα μαλλιά τους -και μάλιστα θεωρείται ολίγον τι απρεπές, ίσως και vulgaire, πάντως καθόλου chic το μακρύ μαλλί στις μιλφ, ειδικά αν αυτές προέρχονται από τζάκι;

  62. μιλφ;

  63. Ηρώ Διαμαντούρου said

    εχμ.. όμορφες πενηντάρες+, για να το πω απλά (δεν είναι τόσο κατάλληλος ο χώρος εδώ θα με κράξει ο Σάραντ). Δες http://www.urbandictionary.com./define.php?term=milf και εδώ http://www.slang.gr/lemma/show/milf___milf_9287:milf___%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CF%86

  64. Ηρώ Διαμαντούρου said

    τι λέω, αφού είχες βρει ένα λινκ, τώρα το είδα.

  65. μα ναι, δεν ρωτούσα τι είναι, αλλά αν εννοούσες όντως αυτό. Πάντως, δεν έχω κάνει την παρατήρηση αυτή.

  66. Ηρώ Διαμαντούρου said

    εγώ το έχω δει επανειλημμένως, και μάλιστα έτυχε να γνωρίσω μια ελβετοβραζινιάνα «καλής κοινωνίας», η οποία ήταν πενηνταπεντάρα με φοβερά μαλλιά μέχρι τη μέση και, όταν σχολίασα τα ωραία της μαλλιά, μου είπε ότι ο πατέρας της (90άρης) είναι έξαλλος μαζί της που δεν τα κουρεύει σε αυτή την ηλικία «πια’. Δεν μπόρεσα να ρωτήσω τότε κάτι, μιλάγαμε βιαστικά και ήταν κι άλλοι μπροστά, το είχε πετάξει ψιθυριστά και παρενθετικά τελείως.

    Το φαινόμενο δεν το έχω παρατηρήσει μόνο στο χάι σοσάιετι (μπορώ να πω ότι δεν συμβαίνει τόσο συχνά εκεί, παίζει πχ και ο κότσος ως υποκατάστατο κουρέματος), το βλέπεις όμως κατά κόρον στις επαρχίες, καθώς και στην εργατική αστική τάξη (στη χαμηλόμισθη νοικοκυρά πχ0, αλλά και στο γιάπικο, παντού (σε μας ισχύει επίσης στις γυναίκες μικρού εισοδήματος, αλλά όχι σε τέτοια έκταση).

    Μέχρι πρότινος το εξηγούσα ως εξής: κάτι το κρύο, κάτι το ότι αυτοί οι λαοί αθλούνται πολύ, είναι πολύ πρακτικοί, Δεν είναι σπάταλοι (τα μακριά μαλλιά στοιχίζουν) και επίσης δεν έχουν το μεσογειακο-ανατολίτικο / αμερικάνικο κόλλημα με την εμφάνιση, όλ’ αυτά έλεγα ότι τις κάνουν να τα κουρεύουν κοντά. Όμως γιατί όταν είναι νεότερες δεν το κάνουν; Αργότερα άκουσα ότι δεν θεωρείται «σικ», είναι λίγο δεύτερο το μακρί μαλλί στην σιτεμένη γυναίκα. Αλλά πάλι δεν μου δόθηκαν εξηγήσεις, κι έχω μείνει με την απορία.

  67. gbaloglou said

    Δηλαδή οι Ελληνίδες σαραντοπενηντάρες είναι μακρυμαλλούσες;! Νομίζω το φαινόμενο της περικοπής των μαλλιών ύστερα από κάποια ηλικία είναι διεθνές και μια τουλάχιστον εξήγηση είναι ότι το βαμμένο μαλλί είναι καλύτερα να είναι συμμαζεμένο 😦

  68. marulaki said

    Πολύ σωστά. Επιπλέον, το βαμμένο μακρύ μαλλάκι είναι και ακριβό και χρονοβόρο σπορ, δε βάφονται τα άσπρα και γκρίζα τόσο εύκολα χωρίς κομμωτήριο, και ταλαιπωρούνται και πολύ. Η δε περιποίησή τους (χτένισμα κλπ) είναι σκέτο βάσανο όταν είναι μακριά, ειδικά αν έχεις υποχρεώσεις, δουλειά, παιδιά, σπίτι, κοινωνική ζωή κλπ. Εγώ πάλι έχω την αίσθηση ότι οι γυναίκες τα κόβουν μετά την εγκυμοσύνη, όχι μετά τα σαράντα απαραιτήτως.

  69. Μπουκανιέρος said

    54
    Δε θα το τραβήξω άλλο, να σου πω όμως ότι μπορώ (δηλ. έτσι τη γράφω).

  70. sarant said

    Είναι και μπελάς, ίσως πάλι το μακρύ μαλλί να θεωρείται ένδειξη επιπολαιότητας. Το τραγούδι λέει «Είσαι γυναίκα που δεν μοιάζει με καμιά, με μακριά μαλλιά και λίγη γνώση…»

  71. Immortalité said

    @61 Ομολογώ ότι πρώτη φορά άκουσα τον όρο «μιλφ» και με εξέπληξε λίγο και η χρήση του στο σχόλιο. Σαν να επικεντρώνεται το ζήτημα (;) στις όμορφες, για να μη το πω αλλιώς, 50+. Εν πάση περιπτώσει η αισθητική και αντίληψη της κομψότητας είναι εξ ορισμού μη αντικειμενική και εντελώς προσωπική, οπότε η όποια ανάλυση ή γενίκευση είναι νομίζω ανεδαφική. Όλα βέβαια εξαρτώνται και από το χρόνο που έχεις να διαθέσεις ν’ ασχολείσαι με τρίχες. Κάποτε όμως το κοντό μαλλί ήταν σύμβολο αντίστασης στα καθεστώτα ήθη και κυρίως σε νεαρές ηλικίες. Δες και τα τραγουδάκια: μόρτικα κομμένα τα μαλλιά σου, σαν αγοροκόριτσο η μιλιά σου και το άλλο κορίτσι κορίτσι με τα παντελόνια και τ’ αγορίστικα μαλλιά. Όλα είναι σχετικά δηλαδή.

  72. Μπουκανιέρος said

    71
    «Εν πάση περιπτώσει η αισθητική και αντίληψη της κομψότητας είναι εξ ορισμού μη αντικειμενική και εντελώς προσωπική»

    Ναι, καταρχήν ναι. Το θέμα είναι ότι έχουμε δει πολλές φορές π.χ. μια ολόκληρη γενιά (εννοώ: μια μεγάλη πλειοψηφία της) να αλλάζει «αισθητική και αντίληψη της κομψότητας». Δηλ. όλοι (σχεδόν) μαζί σταματούν να θεωρούν κομψό το Α κι αρχίζουν να βρίσκουν κομψό το Β – και μάλιστα το δικιολογούν με το προσωπικό τους γούστο.
    Αυτό, νομίζω, σηκώνει μάλλον κάποια εξήγηση.

  73. Ηρώ Διαμαντούρου said

    Λογικό αυτό που είπες Νίκο. Τέλος πάντων, σιγά και το ζήτημα, εννοείται. Πάσο, κι ας εξακολουθώ να θεωρώ ότι οι ελληνίδες, οι μεσόγειες γενικά, οι ανατολίτισσες και οι αμερικάνες δεν έχουν στο σύνολό τους τόσο κοντά μαλλιά από μια ηλικία κι έπειτα όσο οι κεντροβορειοευρωπαίες. Ας μην ασχολούμαστε άλλο με τρίχες…

  74. Immortalité said

    Μπουκάν αυτό που αλλάζει νομίζω είναι η μόδα. Όχι η αντίληψη περί αισθητικής. Και στις περασμένες δεκαετίες, όταν υπήρχαν ακόμα πράγματα να ανακαλυφθούν, η μαζική αποδοχή της τρέχουσας μόδας δεν σήμαινε απαραίτητα και αποδοχής της ως κομψότητας αλλά αφενός σημάδι ένταξης σ’ ένα ρεύμα νεωτερισμού και αφετέρου (κτγν) αδυναμία υποστήριξης ενός διαφορετικού προσωπικού μοντέλου από το φόβο του αισθητικού αποκλεισμού. Ποια θα φόραγε μάξι στη δεκαετία του ’70 επειδή (αντικειμενικά) δεν της πήγαινε το μίνι; Άρα (και) κατά τη γνώμη της το μίνι ήταν κομψό. Αν με ρωτήσεις προσωπικά θα αρνιόμουν να φορέσω βάτες ακόμα και με απειλή φυλάκισης. Αλλά τη γλίτωσα τη δεκαετία και έτσι δεν πιάνεται η γνώμη μου. Είναι αλήθεια βέβαια ότι σήμερα, επειδή με πόσους διαφορετικούς τρόπους να σχεδιάσεις πια μια φούστα, η εμφάνιση είναι περισσότερο δημοκρατική και δεν περιμένεις να δεις μια γενικότερη ομοιομορφία. Άρα η προσωπική αντίληψη της κομψότητας, όταν υπάρχει, βρίσκει έδαφος. Από την άλλη, επειδή ακριβώς έχουν εξαντληθεί οι τρόποι να σχεδιάσεις μια φούστα, για χάρη του εντυπωσιασμού κρίνεται απαραίτητη η προσφυγή στο (όλο και πιο) κραυγαλέο και έτσι, απουσία αισθητικής, έχουμε φαινόμενα ψυχαναγκασμού (ντε και σώνει να βάλουμε τις μπότες τις πάνω από το γόνατο και ας είμαστε 1.50 και σαν θρομύλι).

  75. betatzis said

    Μα γιατί να μην ασχολούμαστε ;;;.

    Μια λαϊκή έκφραση που έχω ακούσει παλιά και μ΄αρέσει (δεν είναι άσχετη και με το ποστ) λέει :

    «Το βυζί και το μαλλί καθημερινή στολή».

    Λαογραφικά το καταγράφω 🙂

    Δεν γνωρίζω Ηρώ από ξένες γλώσσες, αλλά δεν νομίζω να υπάρχει ανάλογη έκφραση στις κεντροευρωπαϊκές γλώσσες. Και αυτό μπορεί να είναι μέρος της απάντησης στο ερώτημα που έβαλες 🙂

  76. Μαρία said

    71, 72
    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=114&artid=101472&dt=23/01/2000

  77. Jimakos said

    Νικοδέσποτα, η λέξη Κούρος (τα αρχαία αγάλματα) καθώς και η σύνθετη επίκουρος, συνδέονται με τα παραπάνω?

  78. Νατάσσα said

    Κι από μένα καθυστερημένες, λόγω απουσίας, ευχές.
    Όσο για κουρείς και κουρέματα, δείτε και αυτό το bit of Fry and Laurie…

    http://abitoffryandlaurie.co.uk/sketches/haircut

  79. gbaloglou said

    Με την ευκαιρία, και όσον αφορά την σημασία βοστρύχων και πλοκάμων, ένα αγαπημένο (μου) ποίημα

  80. gbaloglou said

    Και ένα τραγούδι

  81. Immortalité said

    Μα βρε Μπαλό, Νταλάρα; Δεν τον λυπάσαι τον Δύτη; (και μερικούς άλλους;) 😛 Να ορίστε τραγούδι για μαλλάκια, και το πιο διάσημο.

  82. Βάλε Νταλάρα κι ἄσε τους νὰ λένε. Ἐμένα μοῦ ἀρέσει.

  83. Μαρία said

  84. Immortalité said

    Μπράβο Μαρία! Αυτό κι αν μ’ αρέσει. Το κατσαρά με χαλάει λίγο, αλλά το καταπίνω 🙂

  85. ἐγὼ τὰ χρόνια πολλὰ τὰ εἶπα σὲ ἄλλο νῆμα, σὲ αὐτὸ θὰ ῥίξω κι ἕνα τραγουδάκι.

  86. Ένας Χασάπης Από Τα Παλιά said

    Καθυστερημένα λόγω πανουκλίασης Χρόνια Πολλά Νίκο.

  87. sarant said

    77: Όχι, Τζιμάκο, δεν συνδέονται ετυμολογικά ο κούρος και ο επίκουρος με το κείρω.

    Χασάπη, ευχαριστώ!

  88. #87 συνδέεται ὅμως ὁ κορμός!

  89. κλέα said

    Χρόνια πολλά και καθυστερημένα και από μένα. Το haircut με την οικονομική του έννοια το συνάντησα κι εγώ πρώτη φορά πέρσι, όταν αλλόφρων προσπαθούσα να καταλάβω τι μας περιμένει. Ήδη τότε το συζητούσαν κάποιοι από τους πολλούς που φώναζαν εν τη ερήμω ότι τα νούμερα δε βγαίνουν…

  90. sarant said

    Τα νούμερα εμφανώς δεν βγαίνουν -θα ήθελα να γράψω για το θέμα αυτό, αλλά ο καθένας στο είδος του.
    Και ένας φίλος που τον έχω κάνει χρυσό να γράψει, λουφάρει…

    ΥΓ Και βέβαια, ευχαριστώ για τις ευχές!

  91. skolotourou said

    Εγώ στα 18 μου είχα ένα μαλλί ως τη μέση, τώρα που κοντεύω τα 38 δεν γίνεται ρε παιδιά, δεν το σηκώνει η τρίχα, πως το λένε; (είναι και λεπτό και ίσιο). Ισα ως τον ώμο και πολύ είναι… Εγώ νομίζω ότι απλά οι Βραζιλιάνες έχουν κατσαρό μαλλί με γερή ρίζα που αντέχει να είναι μακρύ ως τα 50. Ας πούμε, η Ελευθερία Αρβανιτάκη στα καθ’ ημάς πρέπει να έχει τα δικά της μαλλιά (νομίζω) ενώ οι περισσότερες μετά τα 40 (μην πω και νωρίτερα) στην τηλεόραση είναι τίγκα στα εξτένσιον (και βλέπεις ένα λεπτό/ίσιο μαλλί αφύσικα μακρύ…)

  92. http://24wro.blogspot.com/2010/12/blog-post_5299.html

    δὲν εἶναι ἐθνικιστικό, αὐτὰ ὑπῆρχαν ἤδη ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἐποχή.

  93. ἐμένα ἡ γιαγιά μου, γεννηθεῖσα τὸ ’32 τὸ μαλλί της τὸ δένει κότσο καὶ φοράει τσεμπέρι. ἀλλὰ ὅταν τὸ λύνει καὶ τὸ χτενίζει εἶναι τόσο πλούσιο καὶ πυκνὸ ποὺ νομίζεις πὼς θὰ σπάσῃ ἡ κτένα.

  94. παροράματα: λύνῃ χτενίζῃ

  95. Αμάν, Κορνήλιε, με την αυτοκριτική σου! 🙂
    Στα σοβαρά τώρα (αν και το ερώτημα δεν έχει πια πρακτική σημασία), γιατί να είναι υποτακτικής οι τύποι στο «όταν η γιαγιά μου λύνει και χτενίζει το μαλλί της»; Στο «όταν λύσει και χτενίσει» είναι, φυσικά· στο «όταν έλυνε και χτένιζε», εξίσου αναμφισβήτητα είναι οριστική· αλλά στη φράση σου, που φανερώνει όχι κάτι που θα γίνεται στο μέλλον, παρά κάτι που γίνεται τακτικά μέχρι σήμερα, γιατί να μην είναι οριστική – αφού μάλιστα, αν θυμάμαι καλά την ορθογραφία των σχολικών μου χρόνων, το απολύτως συνώνυμο «όποτε λύνει και χτενίζει» γραφόταν ως οριστική; Μόνο και μόνο επειδή ιστορικά το «όταν», τον καιρό που διακρινόταν από το «ότε», εμπεριείχε το δυνητικό αν και συνεπώς συντασσόταν με υποτακτική; – Την ίδια ένσταση θα είχα και για το υποθετικό «αν», σε φράσεις όπως «αν μένει ακόμα εκεί, θα τη βρούμε», όπου φανερά σημαίνει ενεστώτα. – Ευτυχώς, η μεταπολιτευτική ορθογραφική μεταρρύθμιση μας γλύτωσε από αυτές τις έννοιες!

  96. skolotourou said

    Εμένα άλλο με απασχολεί Αγγελε. Η γιαγιά του Κορνήλιου γεννήθηκε την ίδια χρονιά με τον συγχωρεμένο τον πατέρα μου. Αρα πόσων ετών είναι ο Κορνήλιος;! (για δυνατούς λύτες).

  97. Μπουκανιέρος said

    76 Ε, ναι, προβληματισμοί ανάλογοι με το λινκ (αν και λιγότερο τεκμηριωμένοι, και με μικρότερο ντόρο)

    74 Ιμόρ, υπάρχει τουλάχιστον ένα πράγμα που το σιχαινόμαστε κι οι δύο.
    (Άσχετο: ιστορική διόρθωση: έπαιζε το μάξι στο δεύτερο μισό του ’70)
    Και, α, ναι, υπάρχουν πάντα πράγματα για να ανακαλυφθούν.

  98. Μισιρλού... said

    Κορνήλιε, συγκινημένη και κατευχαριστημένη για το @85 σου…

    Immor (@84)
    Μα είναι παιδικό αγχωτικό βίωμα, καλή μου, εκείνη η σατέν κορδέλλα -που γλύστραγε πάντα στο αψεγάδιαστο …ίσ(ι)ωμα !
    😛

    Μαρία (@83)
    Το θέμα εκεί, δεν είναι -πιθανά- τα μαύρα κατσαρά μαλλιά, αλλά : το άσπρο πρόσωπο σαν κρίνο και στο μάγουλο ελιά !!!
    Άλλο δράμα και αγώνας, αυτός με τις ελιές… (και ειδικά όταν κάνεις ο ίδιος τη συγκομιδή !!!)
    😆
    (και πού να φας και καψάλα, ακριβώς την ώρα τής ροής τού χλιαρού αγουρόλαδου! – Μόλις μαζεύτηκα… Λαδωμένη σα φρεσκοβαφτισμένη!)

    ***

    [για τις ανακαλύψεις-αποκαλύψεις τού Μπουκάν μας !]

    Αααα! Καλά… Λέμε για τρίχες και μαλλί και δεν μπήκαμε ακόμα στο κυρίως θέμα;
    (έψαξα για γιουτουμπάκι, αλλά τίποτις… Είναι πολύ εξειδικευμένη τούτη η κομμωτική τέχνη (!) Κι έτσι σας βρήκα το σκέτο ντοκουμέντο-ηχογράφημα.)

    Η μια πάνω στην άλλη μάς βρήκαν συμφορές
    κι εσύ γυρεύεις χάδια, παιχνίδια και χαρές.
    Προβλήματα χιλιάδες να λύσω εγώ μαζί σου
    κι εσύ μπρος στον καθρέφτη, χτενίζεις το μαλλί σου.

    Τελεβίτα κουέ, Τελεβίτα κουέ, Τελεβίτα κουέ.

    Για τίποτα η κυρά μου δεν σεκλετίζεται
    γελάει-γελάει-γελάει και το μαλλί χτενίζεται…

    Τελεβίτα κουέ, Τελεβίτα κουέ, Τελεβίτα κουέ.
    Αϊ λαβ γιου… Αϊ λαβ γιου, μον αμούρ… Ιο τι άμο !

    κλπ…
    ΤΟ ΜΑΛΛΙ (Βεβαίως -και μόνον: ο Ζαμπέτας στον «φευγάτο» δίσκο του «Το διάταγμα και άλλα», από το 1980)

    ΥΓ:
    Παρεμπιπτουάρ, στο λιοτρίβι είχα κουβέντα, την ώρα τής καψάλας (με τη συνοδεία βεβαίως από μοναδικό φιλέρι) για τα εδώ κουρέματά μας, κι ένας γερόφιλος μού θύμισε πως λέγαμε [υβριστικά; περιπαικτικά;] στα παιδικάτα μας, το τραγουδάκι :
    «Κουρεμένο γίδι, που πας στο πανηγύρι».
    Δε βρήκαμε-θυμηθήκαμε τι εννοούσαμε!!!
    Πάντως, τα’πιαμε …
    (κι ήρθαμε κουρεμένοι!)

  99. Immortalité said

    @ 96 Πιτσιρικάκι είναι Σοφία.

    @97 Χαίρομαι και μερσί για τη διόρθωση 🙂
    Μπορεί να υπάρχουν. Όσο όμως υπάρχουν γυναίκες που μπορούν να τις υποστηρίξουν, οι φούστες πένσιλ μέχρι τη μέση της γάμπας, θα είναι πάντα η επιτομή της κομψότητας…

  100. Ἄγγελε, νομίζω ὅτι ἐδῶ τὸ «ὅταν» σημαίνει ἀόριστη ἐπανάληψι, γι’αὐτὸ ὁ ἐνεστῶτας. τὸ ὅταν ἔλυσε εἶναι ὄντως ὅτε.

    96,99 🙂 τὴν ἡλικία μυ τὴν ἔχω πεῖ μὲ χρονολογία καὶ ἡμερομηνία γεννήσεως, δὲν εἶναι μυστικό!

  101. παρόραμα:

  102. Μαρία said

    99 Έπαιξε και ο συνδυασμός μάξι παλτό με μίνι φούστα ή σορτς.

    Την επιτομή, που δεν σου επιτρέπει να ανοίξεις το βήμα σου, ας μην την συζητήσουμε.

  103. gbaloglou said

    #99 & #102:

    Αρχίζει το ντέρμπυ! 🙂 🙂

  104. κλέα said

    Απλώς να επιβεβαιώσω τον Κορνήλιο στο 100 σχετικά με την αόριστη επανάληψη.

  105. sarant said

    Καλημέρα!

    Μισιρλού, όλα όσα γράφεις ωραία, αλλά αν ευκαιρήσεις και έχεις όρεξη γράψε σε παρακαλώ τι ξέρεις για τον φευγάτο δίσκο του Ζαμπέτα, από τον οποίο βρήκα κάποτε σε μια γωνιά του Διαδικτύου 5-6 σκόρπια τραγούδια.

  106. Earion said

    Παράγωγο του κολόκουρου το επώνυμο Κολοκούρης.
    Αναρωτιέμαι όμως το Κολοτούρος αν έχει καμιά σχέση.

  107. Immortalité said

    @102 Μα δεν είπα ποτέ ότι εκτός από κομψή είναι και βολική.

  108. Μπουκανιέρος said

    99-102 (107)
    Έχει κάποιο ενδιαφέρον… Αν σκεφτούμε και τα γυναικεία τακούνια, μπορούμε να πούμε ότι, για τη γυναίκα, κομψότητα (ίσως και θηλυκότητα) σημαίνει να δυσκολεύεται να περπατήσει.
    Στον πολιτισμό μας αυτά, όμως αλλού μπορεί να είναι και χειρότερα, π.χ. Κίνα.
    Δεν είναι παράξενο;

  109. Immortalité said

    Σίγουρα έχει. Τακούνια πάντως δεν σημαίνει απαραίτητα δυσκολία στο περπάτημα. Όταν αρχίζουν να δυσκολεύουν είναι και λάθος και άκομψα. Το ίδιο και για τη στενή φούστα. Εμένα προσωπικά δεν με βολεύει γιατί δεν μπορείς να κάνεις ποδήλατο. Αλλά ξέρω γυναίκες που μια χαρά περπατούν και τις βολεύει κιόλας. Προσπαθείς να κάνεις κάποια σύνδεση μεταξύ κομψού – θηλυκού και ενδυματολογικής καταπίεσης; Όπως εδώ ας πούμε; Μέχρι πρόσφατα ίσχυε απολύτως και στον πολιτισμό μας όπου οι γυναίκες μαρτυρούσαν (στο 0.19 κλασσική σκηνή) πραγματικά θέτοντας σε κίνδυνο και την υγεία τους και τη σωματική τους ακεραιότητα χωρίς καμία δυνατότητα αποφυγής. Ευτυχώς ήρθε η Σανέλ και μας απάλλαξε. Και τώρα το μαρτύριο είναι προσωπική επιλογή και όχι κοινωνική επιταγή.

  110. Μπουκανιέρος said

    109
    Ο Marcel Mauss (που, μεταξύ άλλων, στάθηκε και πρόδρομος του μοδάτου σήμερα embodied – όπως ίσως θα ξέρεις) ομολογούσε κάπου ότι δεν μπορούσε να καταλάβει πώς καταφέρνουν να περπατούν οι γυναίκες με τακούνια. Θα μπορούσα να πω το ίδιο (το λένε και μερικές φίλες μου, άλλωστε). Όπως και νάχει, και μολονότι έχω δει μερικές πολύ επιδέξιες τακουνοφόρες, είμαι σίγουρος (όσο μπορεί νάναι σίγουρος κάποιος για κάτι) ότι είναι πολύ πιο εύκολο και βολικό να περπατήσεις χωρίς τακούνια…

    Όχι, δεν ήθελα να μιλήσω για κάτι τόσο γενικό όπως η «ενδυματολογική καταπίεση» (που αφορά, εξίσου τουλάχιστον, και τους άντρες). Αναρωτήθηκα μόνο για κάποια πιθανή σχέση ανάμεσα στο επίτηδες στρεβλωμένο βάδισμα και το κομψό/θηλυκό (κι αυτό με αφορμή τρία μόνο παραδείγματα, δηλ. αυτό που είπες εσύ, τα τακούνια και το γνωστό κινέζικο βασανιστήριο). Δεν ξέρω…

    Κατά τα άλλα, ως προς την πίστη σου στην απελευθερωτική πρόοδο και την προσωπική επιλογή, χαίρομαι για την αισιοδοξία σου. 🙂

  111. gbaloglou said

    περπάτημα και ποδήλατο λοιπόν

  112. Immortalité said

    @110 Οχι δεν ήξερα την απορία Marcel Mauss. Είναι και δική μου απορία αλλά όχι για όλα τα τακούνια ούτε για όλα τα παπούτσια. Τώρα το τι είναι πιο άνετο ή εύκολο είναι θέμα άλλης συζήτησης μια και το προφανές με ή χωρίς δεν είναι ούτε τόσο προφανές ούτε τόσο απόλυτο. Τώρα δεν έχει νομίζω νόημα να γράψω ότι δεν έχεις πρόβλημα στο βάδισμα με όλες τις στενές φούστες μια και εξαρτάται από το ύφασμα, το κόψιμο, το σκίσιμο κτλ κτλ. Μιλούσα μόνο για ενδυματολογική απελευθερωτική πρόοδο μια και πολύ πολύ χαίρομαι που δεν είμαι υποχρεωμένη να φορώ τριάντα κιλά ύφασμα και κορσέ. 🙂

    @111 🙂

  113. Μπουκανιέρος said

    112
    Ποτέ δεν ήσουν υποχρεωμένη (εχτός αν φορούσες την αντίστοιχη ιδεολογία, η οποία ζυγίζει πάνω από τριάντα κιλά – και πάντα το ίδιο βαραίνει, ακόμα κι αν είσαι γυμνός ή γυμνή..)

  114. Immortalité said

    @ 113 Θες να το αναλύσεις λίγο; Αυτό το ποτέ δεν ήσουν υποχρεωμένη.

  115. Μπουκανιέρος said

    Ε, ξεκινώντας απ’ το «πολύ πολύ χαίρομαι που δεν είμαι υποχρεωμένη» του 112, μόνο που η απάντηση «ποτέ δεν ήσουν υποχρεωμένη…» περνάει από το προσωπικό β’ πρόσωπο στην απρόσωπη έκφραση – και γι’ αυτό στο τέλος δεν ξέρω αν θα πρέπει να γράψω γυμνός ή γυμνή.

    Έγινε καθόλου σαφέστερο;

  116. Immortalité said

    Αυτό το κατάλαβα, δεν κατάλαβα γιατί θεωρείς ότι κάποτε (να μην το προσδιορίσω χρονικά γιατί με τις χρονολογίες δεν τα πάω καλά)οι γυναίκες είχαν την επιλογή να ντύνονται όπως πιθανόν θα ήθελαν και όχι όπως ήταν επιβεβλημένο από την κοινωνική τους θέση.

  117. Μπουκανιέρος said

    Μάλιστα. Για τον ίδιο λόγο που ένας άντρας σήμερα δεν είναι υποχρεωμένος να φορέσει γραβάτα, παρότι όχι και λίγοι άντρες σήμερα θεωρούν ότι είναι υποχρεωμένοι να φοράνε γραβάτα.

    Για να είμαι ακριβέστερος, και πάνω στη φράση σου του 116, δεν πιστεύω ότι «είχαν την επιλογή να ντύνονται όπως πιθανόν θα ήθελαν» (αυτό, εξαρτάται!), πιστεύω όμως ότι είχαν την επιλογή να μη ντύνονται «όπως ήταν επιβεβλημένο από την κοινωνική τους θέση». Με κάποια ρίσκα, προφανώς. Όπως πάντα.

  118. ἐγὼ προτιμῶ ἡμίψηλο μοινὸκλ καὶ μπαστουνάκι. τὸ τρίκωχο καὶ ἡ πουδραρισμένη περούκα εἶναι δελεαστικά, ἀλλὰ κάπως τολμηρά.

  119. Μαρία said

    117 Στη μεταπολίτευση κάποιοι φίλοι δικηγόροι είπαν να κάνουν την επανάστασή τους και να παραστούν σε δίκη χωρίς γραβάτα αλλά ατύχησαν. Ο πρόεδρος τους πέταξε έξω και έκτοτε την έχουν στην τσάντα και τη βάζουν τελευταία στιγμή.

  120. Immortalité said

    Δεν μιλάω για κείνους που φοράνε γραβάτα επειδή έτσι θεωρούν ότι τους υπολογίζουν περισσότερο, ούτε σε αυτούς που είναι υποχρεωμένοι (πχ όταν παρίστανται σε ένα δικαστήριο). Ούτε γι αυτό που γενικότερα ονομάζεται επαγγελματική περιβολή. Είτε είναι νομοθετημένη είτε κοινωνικά επιβεβλημένη. Όσο για το β. του 117 εγώ δεν το πιστεύω. Όταν το ρίσκο είναι ο κοινωνικός στιγματισμός οι επιλογές περιορίζονται. Σήμερα, κανείς δεν σου επιβάλλει τί να φορέσεις, αν και πολλές φορές σε κρίνει από αυτό.

  121. Immortalité said

    119 δεν λες που δεν μας επιβάλουν να φοράμε μόνο μαύρα…

  122. Μπουκανιέρος said

    118 Μερικές φορές (όχι πάντα) είσαι χαριτωμένος.

    119 Ναι, είχα το παράδειγμα στο νου αλλά δεν ήθελα να φέρω σε δύσκολη θέση όσους υπηρετούν τη Θέμιδα, ή όπως το λένε τέλος πάντων.

  123. Μπουκανιέρος said

    120
    Μήπως λέμε το ίδιο με άλλα λόγια; (ή, ίσως, απ’ την άλλη μεριά του οδοφράγματος)
    Όταν «ο κόσμος σε κρίνει» (με αρνητικό τρόπο) δεν είμαστε μακριά απ’ τον «κοινωνικό στιγματισμό», ίσως μάλιστα να είναι ακριβώς το ίδιο.

  124. Immortalité said

    @120 Ποια είναι η σωστή μεριά; 🙂

    Το «σε κρίνει» στη φράση μου είχε τη σημασία του «βγάζει συμπέρασμα» θετικό ή αρνητικό, δεν έχει σημασία. Σήμερα πάντως ελάχιστα πράγματα «στιγματίζουν» κοινωνικά. Και όσα το κάνουν, με τα κατάλληλα μέσα και τα ανάλογα φράγκα και ξεπλένονται και ξεχνιούνται.

    Πάντως αναρωτιέμαι· όταν πρωτοδείς έναν άνθρωπο, άντρα ή γυναίκα, το πως φέρει τον εαυτό του δεν σε επηρεάζει; Άσχετα από το συμπέρασμα που θα βγάλεις άμα τον γνωρίσεις τελικά.

  125. Μαρία said

    123 Μα γιατί μετατοπίσατε τη συζήτηση; Εγώ περίμενα έναν ορισμό της κομψότητας.

  126. Immortalité said

    @ 125 από μένα μην τον περιμένεις. Θα αντιγράψω τον εαυτό μου και θα επιμείνω ότι: η αισθητική και αντίληψη της κομψότητας είναι εξ ορισμού μη αντικειμενική και εντελώς προσωπική, οπότε η όποια ανάλυση ή γενίκευση είναι νομίζω ανεδαφική.

  127. Μπουκανιέρος said

    Επειδή τεγιώσανε και τα τσιγάρα, λέω να μετατοπιστώ προς το κρεβάτι μου.

  128. Μπουκανιέρος said

    124
    «Ποια είναι η σωστή μεριά;»

    Αυτή που κινδυνεύεις να στιγματιστείς μάλλον παρά να στιγματίσεις.

  129. Μαρία said

    127 Δεν έχεις καβάντζα κανένα μπίντις;

  130. Μπουκανιέρος said

    129
    Μπα, θάχουνε ξεραθεί τελείως.
    (Παράξενο που το λες, σούχα στείλει το αντίστοιχο ποιματάκι;)

  131. Immortalité said

    @128 Και τι σε κάνει να πιστεύεις ότι εγώ είμαι από την άλλη;

    Πάω και γω…

  132. Μαρία said

    130 Όχι. Αλλά τα είχαμε αναφέρει σε ποστ για τσιγάρα.

  133. sarant said

    Καλημέρα -αργά το πήγατε. Γραβάτα είχα φορέσει στον γάμο μου -και μετά, μια φορά που με πήγανε σ’ ένα καζινο προ 20ετίας, όπου συνειδητοποίησα ότι ξέχασα πώς τη δένουν.

  134. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Να πω κι εγώ ένα προσωπικό ανεκδοτάκι για τη γραβάτα, που κάπου το είχα ακούσει, χωρίς να θυμάμαι πια αλλά το υιοθέτησα στην παρακάτω σκηνή κι έτσι έγινε δικό μου 🙂

    Γραβάτα, είναι ζήτημα αν θα φορέσω δύο άντε τρεις, το πολύ, φορές το χρόνο. Κάποιο πρωί λοιπόν, φεύγοντας φρεσκολουσμένος για το γραφείο, φορώ άσπρο πουκάμισο και μούρχεται να βάλω λαιμοδέτη. Και αρχές καλοκαιριού, μάλιστα. Με το που μπαίνω, βλέπω μια δεκαριά ανθρώπους να μένουν μ’ανοιχτό το στόμα κι ένας συνάδελφος ρωτάει: Καλά, τι έπαθες, τι συμβαίνει; Οπότε, χωρίς χρονοτριβή, απαντώ «έχω κάτι σπουδαία τηλεφωνήματα να κάνω σήμερα».

    Κι αυτή τη μικρούλα ατάκα, τη θυμόμαστε ακόμα σήμερα, μετά είκοσι έτη, κάποιοι φίλοι.

  135. Νατάσσα said

    Συμφωνώ ότι τα πάντα, μαζί και το ντύσιμο, είναι θέμα προσωπικής επιλογής και στάσης. Και υπάρχουν τρόποι να επιβάλεις αυτό που πιστεύεις. Απόδειξη τρανή ο Μένιος,καλή του ώρα, στο δικαστήριο χειμώνα – καλοκαίρι με το κοντομάνικο πουκαμισάκι χωρίς, φυσικά, γραβάτα.

  136. ἐγὼ ἅμα παντρευτῶ σκέφτομαι νὰ βάλω παπιγιόν. μοῦ ἀρέσει πιὸ πολύ.

  137. gbaloglou said

    πολυτονιάτισσα;

  138. Μισιρλού... said

    sarant είπε
    8 Δεκεμβρίου, 2010 στο 08:52

    Καλημέρα!

    Μισιρλού, όλα όσα γράφεις ωραία, αλλά αν ευκαιρήσεις και έχεις όρεξη γράψε σε παρακαλώ τι ξέρεις για τον φευγάτο δίσκο του Ζαμπέτα, από τον οποίο βρήκα κάποτε σε μια γωνιά του Διαδικτύου 5-6 σκόρπια τραγούδια.

    [Αν και με καθυστέρηση, ευτυχώς είδα την ερώτησή σου…άσχετα αν έκανα κοντά 10 μέρες να αξιωθώ να απαντήσω!]

    Ο δίσκος τού Ζαμπέτα «ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ…ΚΑΙ ΑΛΛΑ» (COLUMBIA 71163 – Νοέμβρης 1980) έχει μια ενδιαφέρουσα πράγματι ιστορία…
    Ο Γιώργος Ζαμπέτας όλη εκείνη την περίοδο, στο τέλος τής δεκαετίας τού ’70, θα μπορούσαμε να πούμε πως είχε αρχίσει να περιθωριοποιείται. Η σχέση του με το κατεστημένο των δισκογραφικών εταιριών δεν ήταν «ανθηρή» (όπως θα ‘λεγε ο ίδιος, στη γλώσσα του). Η δισκογραφική παρουσία του, όλο αυτό το διάστημα, είναι ελάχιστη.
    Είχε να ηχογραφήσει προσωπικό του δίσκο από το 1978 («Ο άραψ και… έτερα άσματα»), και ενώ είχε αρκετό υλικό για δισκογραφία, του ζητούσαν να δίνει σκόρπια 3-4 τραγούδια μόνο για τους δίσκους διαφόρων τραγουδιστών (Αλεξίου, Λαβίνα, Αλεξάνδρα, Θυμάκης, Μενιδιάτης κ.α.).
    Βέβαια, είναι ήδη -για τα καλά πια- η εποχή τού παραγκωνισμού των δημιουργών και έχει επικρατήσει στο χώρο η εξουσία των ερμηνευτών (stars). Και ακριβώς το ίδιο πράμα σαν τον ΓΖ. εισπράττουν όλοι οι συνθέτες τής παλιότερης γενιάς.

    Ακριβώς εκείνη την εποχή, το 1979, ο Ζαμπέτας δουλεύει για το μεροκάματο στο νυχτερινό κέντρο «Φαντασία» με τον Σταμάτη Κόκοτα, παλιό κι αγαπημένο φιλαράκι του, που είχε τραγουδήσει μόνο κάπου 12 τραγούδια του, έως τότε .
    Το μαγαζί πηγαίνει πολύ καλά, αλλά έρχεται η στιγμή που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής βγάζει Νομοθετικό Διάταγμα* για να κλείνουν τα μαγαζιά στις 2 το βράδυ και όχι να ξημερώνονται -μέχρι πρωίας! Με τη σφικτή εισοδηματική πολιτική Καραμανλή (για να πετύχει τους όρους ένταξής μας στην ΕΟΚ), τον πληθωρισμό να εκτοξεύεται στο 24% και την τότε -δεύτερη; – πετρελαιϊκή κρίση, τα μαγαζιά δέχτηκαν ισχυρό σοκ με αυτό το μέτρο, που εντασσόταν στα προγράμματα λιτότητας για να αντιμετωπιστούν οι επιπτώσεις της κρίσης.
    Ο ευφυής Ζαμπέτας εμπνέεται αστραπιαία, για να το παίζει τα βράδια στο μαγαζί, το τραγούδι «Διάταγμα» :

    Διάταγμα πρώτον. Παράγραφος 100.
    Εβγάλανε διάταγμα να κλείνουμε στις δύο
    Ελλάδα μου σε σάξανε σωστό γεροκομείο.

    Διάταγμα δεύτερον. Παράγραφος 1122.
    Το διάταγμα το έβγαλε ο Μήτσος και ο Τάκης
    ο μπρόκολας, ο σέσουλας, ο μπάμιας κι ο σπανάκης.

    Διάταγμα τρία. Κάθετος 4, παράγραφος 8.
    Πολλά τα διατάγματα μα τίποτα δεν τρέχει
    και όσο να φωνάζουμε για κείνους πέρα βρέχει.

    Διάταγμα τέσσερα. Εδάφιον 1623.
    Μα ο καιρός πλησίασε και θα μας θυμηθούνε
    εδώ δεν έπρεπε ποτέ έτσι να ξηγηθούνε.

    [εδώ, το τραγούδι (πλαίη-μπακ) από μια εμφάνιση του ΓΖ σε ελληνική ταινία].

    Η ιδιότυπη και καυστική του γλώσσα, οι γλωσσοπλασίες του και το χιούμορ του, επιστρατεύονται πολύ εύστοχα και πάλι για να σχολιάσει τα κακώς κείμενα. Η κριτική του και οι αναφορές του είναι με ονοματεπώνυμο. Ο Κώστας Μητσοτάκης, ως Υπουργός Συντονισμού τότε, αναφέρεται στο τραγούδι για πρώτη φορά στην ελληνική δισκογραφία ! («Το διάταγμα το έβγαλε ο Μήτσος και ο Τάκης»). Η πολιτική του θέση για την αναλγησία τής εξουσίας, αλλά και για τις επικείμενες εκλογές είναι σαφέστατη.

    Στο κέντρο το τραγούδι λεγόταν με ουκ ολίγα παρελκόμενα… Βωμολοχίες και προκλητικά υπονοούμενα!
    [ακούστε τον ίδιο τον Ζαμπέτα να αφηγείται για το περιστατικό και πώς έκανε και την ακρόαση ο ίδιος ο Μητσοτάκης με την κουστωδία του].
    Το ενδιαφέρον είναι πως, με το μεγάλο σουξέ τού Ζαμπέτα καθημερινά απ’ το μαγαζί περνάει όλη η Αθήνα. Πολιτικοί, εταιριάρχες, καλλιτέχνες…
    Στο μαγαζί τού ΓΖ και με αφορμή αυτή την επιτυχία εμπνέεται ο Τσιτσάνης και ηχογραφεί (πρώτος) το δικό του «διάταγμα»: «Πω πω! ζημιά που πάθαμε» [περίπου Οκτώβρη ή Νοέμβρη 1979]
    «Πω! πω! Ζημιά που πάθαμε
    και με Δημοκρατία.
    Να φάμε τέτοιο μάντρωμα
    και τέρμα το ξεφάντωμα,
    τέρμα και στην πρωία!
    Βρε, πώς μαντρωθήκαμε
    και σε νταλκάδες μπήκαμε…»

    Το άλλο αξιόλογο σημείο όλης αυτής τής ιστορίας είναι πως, ενδιαφερθήκανε και τον πλευρίσανε πια οι εταιρίες!
    Ξαφνικά, από το καλοκαίρι τού 1979 μέχρι να ηχογραφηθεί και να κυκλοφορήσει σε δίσκο το «Διάταγμα» ο Ζαμπέτας ξαναμπαίνει στο στούντιο για προσωπικούς δίσκους !
    Για να δώσει στην εταιρία το σουξέ του, τους υποχρεώνει να του ηχογραφήσουν πρώτα (γιατί το ήθελε και το πάλευε καιρό…) δυο ορχηστρικούς του δίσκους !!!
    Κι έτσι με αυτό το αντάλλαγμα-συναλλαγή, έχουμε εμείς σήμερα τα εξαιρετικά σολιστικά του ντοκουμέντα : ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ Νο3 και ΟΙ ΛΑΪΚΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΜΑΣ

    Η πλάκα στην όλη ιστορία είναι πως ο Ζαμπέτας καθυστερεί πολύ να ηχογραφήσει το δίσκο «Διάταγμα». Ίσως επίτηδες, για να σιγουρευτεί πως θα βγουν οι ορχηστρικοί του δίσκοι ή και πιθανά για να δώσει αέρα στον Τσιτσάνη -που τον σεβόταν απεριόριστα- με το παρεμφερές σε θεματολογία τραγούδι.
    Αρχίζει να ηχογραφεί τα τραγούδια τού δίσκου το Δεκέμβρη του 1979 (κατά τις γιορτές) και ολοκληρώνει τις ηχογραφήσεις τον… Οκτώβρη του 1980 !!!

    Στο δίσκο μοιράζεται τις ερμηνείες με τον Κόκοτα, που λέει μόνο ένα καινούργιο τραγούδι («Πότε θα ‘ρθεις») και τα υπόλοιπα είναι επανεκτελέσεις.
    Ο ΓΖ. ερμηνεύει στο δίσκο -εκτός το «Διάταγμα»- κι άλλα εντυπωσιακά σε στίχους τραγούδια. Με χιουμοριστικές και κοινωνικοπολιτικές πινελιές. [Ο πρωθυπουργός: «Τον Πάριο θα έστελνα μια βόλτα στο Παρίσι να βρει τραγούδια ερωτικά να τα μεταγλωτίσσει», σχολιάζει με το μοναδικό και ιδιόρρυθμο δηκτικό του τρόπο την κατάσταση στο ελληνικό τραγούδι – Η κόλαση: Η κάθοδός του στις αίθουσες τού Άδη και η συνάντησή του με την παλιά φρουρά, τους απόντες αγαπημένους του (Στράτος, Μάρκος, Μπάτης, Παπαϊωάννου, Χατζηχρήστος, Λαύκας, Χιώτης, Κηρομύτης, Πρετεντέρης, Πυθαγόρας…) και η ειδική άδεια απ’ τον Αρχισατανά για μια μεγαλειώδη συναυλία ! – Ο Δικαστής : «Το άρθρο Ψου και Φου και Σου και Μου για την παρανομία…»Το μαλλί (που προαναφέραμε και έτσι μας δόθηκε η αφορμή για το σχόλιο) και βεβαίως το Αποσπάσματα από έρωτες-Part II: Το συστημένο γράμμα από την κεντρική Ευρώπη στην κυρία… Η συνέχεια -μετά από επτά χρόνια- της πασίγνωστης «βρόχας» που τώρα εδώ πέφτει πλέον «ράιτ-θρου» : «Να σου ρίξω κι ένα… Αϊ λαβ γιου»…

    Τα τραγούδια του δίσκου:

    01. Το διάταγμα (Ν. Μπακογιάννη) – Γ. Ζαμπέτας
    02. Από Αύγουστο σε Μάη (Δ. Χριστοδούλου) – Στ. Κόκοτας
    03. Το μαλλί (Ν. Ελευθερίου) – Γ. Ζαμπέτας
    04. Αγάπη μου (Δ. Χριστοδούλου) – Στ. Κόκοτας
    05. Του κυρ Σπύρου το γαϊδούρι (Ν. Μπακογιάννη) – Γ. Ζαμπέτας
    06. Αποσπάσματα από έρωτες Νο 2 (Γ. Ζαμπέτα) – Γ. Ζαμπέτας
    07. Ήρθα κι απόψε στα σκαλοπάτια σου (Χ. Βασιλειάδη) – Στ. Κόκοτας
    08. Ο πρωθυπουργός (Ν. Μπακογιάννη) – Γ. Ζαμπέτας
    09. Πότε θα ‘ρθεις (Γ. Ζαμπέτα) – Στ. Κόκοτας
    10. Δικαστής (Ν. Μπακογιάννη) – Γ. Ζαμπέτας
    11. Μιας πεντάρας νιάτα (Κ. Πρετεντέρη) – Στ. Κόκοτας
    12. Κόλαση (Ν. Μπακογιάννη) – Γ. Ζαμπέτας

    [Στο γρηγοροψαχουλευτήρι μουσικών λίκνων, βρήκα και το ποθούμενο -πλήρως ολοκληρωμένο και σπέσιαλ ψηφιοποιημένο- πακετάκι]
    :mrgreen:

    Κι ένα άλλο «τυχαίο και συμπτωματικό» συμβάν-παρατήρηση:
    Ακριβώς ένα χρόνο μετά (Νοέμβρης 1981) ο Ζαμπέτας καλείται από το Σταμάτη Κραουνάκη και συμμετέχει στο δίσκο του «Σκουριασμένα χείλια» με την Βίκυ Μοσχολιού κι έτσι έχουμε το υπέροχο-προκλητικό «Επεμβαίνεις» (σε στίχους Κώστα Τριπολίτη).

    Σημ:
    Έχω την εντύπωση πως κάλυψα τις απορίες σου…
    Για την τεκμηρίωση των σημειώσεων μου, να παραθέσω την κύρια πηγή μου:
    Γιώργος Ζαμπέτας: Βίος και πολιτεία – Και η βρόχα έπιπτε… στρέιτ θρου – Ιωάννας Κλειάσιου, εκδόσεις Ντέφι, 1997 (που περιέχει και πλήρη δισκογραφία).

    __________

    * Ερώτηση :
    Πού μπορούμε να βρούμε ποιο είναι το Νομοθετικό Διάταγμα και πότε ακριβώς ψηφίστηκε και εφαρμόστηκε;

  139. Μισιρλού... said

    Νίκο, καλησπέρα !
    Η σπαμοπαγίδα έχει μπλοκάρει μόλις ένα σχόλιό μου!
    Δικαίως βέβαια…
    Περιέχει 315 λίνκους, 732 bold, 267 italics, 69 θαυμαστικά, καμια δεκαριά εισαγωγικά, 5-6 καθέτους, παύλες και κάτι ψιλά….
    😆

  140. ἄσχετο ἀλλὰ νομίζω ὅτι τὸ ψάχνατε. ἀλλάζω λίγο τὸν λίκνο. μεταξύ p καὶ 8 δὲν θέλει κενό.

  141. sarant said

    Μισιρλού, σε υπερ-ευχαριστώ!
    Το σχόλιό σου είναι εξαιρετικό και με προσθήκη κάποιων πληροφοριών για το «διάταγμα» μπορεί να γίνει ένα πολύ ωραίο ποστ, κρίμα είναι να μένει στα σχόλια -δεν υπόσχομαι, αλλά θα προσπαθήσω να βρω κάτι στον τύπο της εποχής.

    Κι όμως, εγώ άλλον δίσκο νόμιζα ότι εννοούσες, αυτόν που έχει το τραγούδι «το 2004 τα μάτια δεκατέσσερα» (με τον Γερολυμάτο) και το «Έλληνας χωρίς κομπίνα πεθαμένος απ’ την πείνα» και το «αν δηλώσει κουκουές ο μίστερ Ρήγκαν» (τότε μόνο θα πάψει να την αγαπάει τη λεγάμενη). Θα κοιτάξω τώρα τις γιορτές να βρω το βιβλίο της Κλειασίου μήπως λέει κάτι περσότερο.

    Ξαναματαευχαριστούμε!

  142. Μισιρλού... said

    Αααα… τώρα το είδα το σχόλιό σου, Νίκο !

    Όχι… Ο δίσκος που λες εσύ, δεν είναι προσωπικός τού Γ. Ζαμπέτα.
    Είναι ο δίσκος «Της Αθηνοελλάδας τα τραγούδια» (μουσική Σπύρου Παπαβασιλείου-στίχοι Τάσου Οικονόμου – 1985) με ερμηνευτές : Γιώργο Γερολυμάτο, Γιώργο Βεντουζά, Τερέζα Δελή και την Ονειρική Κομπανία.
    Και βέβαια τον Γιώργο Ζαμπέτα, που λέει τα τέσσερα πιο πιασάρικα τραγούδια (Κακόμοιρη Αθήνα, Μίστερ Ρήγκαν, Έλληνας χωρίς κομπίνα και Το τρόλεϊ).

    Κι αυτά τα τραγούδια βάζουν προβληματισμούς, με σκωπτικό και καυστικό τρόπο, για τα κοινωνικά προβλήματα της τότε εποχής.
    Ο δίσκος είναι δυσεύρετος, αλλά μη χολοσκάς!!!
    Θα τον αποκτήσεις (ψηφιοποιημένο) ώς το τέλος της χρονιάς!
    😛

  143. sarant said

    Α… τι ωραία!
    Περιμένω!!

  144. knatchev17 said

    Γεια σας Μισιρλού, είμαι από τη Βουλγαρία και πραγματικά θέλουμε αυτό το άλμπουμ: “Της Αθηνοελλάδας τα τραγούδια” (μουσική Σπύρου Παπαβασιλείου-στίχοι Τάσου Οικονόμου – 1985)

  145. Μάκης Διάκος said

    Στον προβληματισμό σας ίσως θα μπορούσανε να προσθέσουμε και «Το κούρεμα» , τον δίσκο του Σαββόπουλου με το ομώνυμο τραγούδι εκεί στο ’89, όπου γιαυτον σημαίνει τη μεταστροφή του ειδικώς αλλά και γενικώς θα πρόσθετα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: