Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Θα πάρετε έναν κουραμπιέ;

Posted by sarant στο 20 Δεκεμβρίου, 2010


 

Ένα από τα μεγάλα διλήμματα της ζωής, πλάι στο Αθήνα ή Θεσσαλονίκη,  Ολυμπιακός ή Παναθηναϊκός, Καζαντζίδης ή Μπιθικώτσης, Βουγιουκλάκη ή Καρέζη, Βίσση ή Βανδή (έβαλα κι ένα νεότερο για ξεκάρφωμα), είναι και το «κουραμπιέδες ή μελομακάρονα»;  Ομολογώ ότι η δική μου προτίμηση πηγαίνει πιο πολύ στα μελομακάρονα, ή φοινίκια που τα έλεγε η συχωρεμένη η γιαγιά μου η Αιγενήτισσα, αλλά το σημερινό άρθρο θα αφιερωθεί στο άλλο μέλος του χριστουγεννιάτικου δίδυμου, τους κουραμπιέδες.

Η λέξη κουραμπιές είναι δάνειο από το τουρκικό Kurabiye, που προέρχεται από τα αραβικά. Όπως θα περιμεναμε, παρόμοια γλυκίσματα με παρεμφερή ονόματα βρίσκουμε όχι μόνο στα τούρκικα, αλλά και σε άλλες γλώσσες της περιοχής, σαν το αζέρικο ghorabiye.

Σαν χριστουγεννιάτικο έθιμο, ο κουραμπιές είναι πολλά χρόνια μαζί μας -περισσότερα από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, και μάλλον περισσότερα από τα μελομακάρονα, αν κρίνω από το γεγονός ότι στις χριστουγεννιάτικες διαφημίσεις που βρίσκω σε παλιές εφημερίδες των αρχών του 20ού αιώνα γίνεται αναφορά μόνο σε κουραμπιέδες και σε βασιλόπιτες, όχι όμως και σε μελομακάρονα.

Η παλιότερη μνεία της λέξης κουραμπιές που έχω βρει είναι στο διήγημα του Εμμ. Ροΐδη «Ιστορία μιας γάτας», όπου ο συγγραφέας αναπολεί την παιδική του ηλικία και λέει ότι Όταν μ’ εκούραζεν η ανάγνωσις ή μάλλον η έντασις της συγκινήσεως, συνεπαίζαμεν με την Σεμίραν ή εμοιράζαμεν αδελφικώς κουραμπιέν, τσουρέκι, χριστόψωμον ή άλλο φιλοδώρημα της καλής μου κηδεμόνος. Αναφορά σε κουραμπιέδες υπάρχει και σε διήγημα του Παπαδιαμάντη, αλλά δεν το έχω πρόχειρο. Απεναντίας, η λέξη δεν υπάρχει στο λεξικό του Βυζάντιου (μέσα 19ου αιώνα) ή σε κάποια παλιότερα που κοίταξα, αλλά αυτό δεν σημαίνει και πολλά πράγματα.

Ένα χρονογράφημα που βρήκα παρουσιάζει έναν ηλικιωμένο που θρηνεί την κατάργηση του κουραμπιέ, δήθεν επειδή λερώνει, αλλά στην πραγματικότητα επειδή οι (τότε) νεότερες γενιές δεν μπορούν να τον φτιάξουν. Και δεν μπορούν διότι «Το βούτυρο της εποχής σας είναι νοθευμένο όπως η πολιτική σας, οι έρωτές σας, οι ιδέες σας, η ζωή σας. Η ζάχαρή σας είναι αστεία. Και η γυναίκα σας, η γυναίκα της εποχής σας … δεν είναι μέσα στην κουζίνα της. Είναι στο πιάνο και στην οδόν Ερμού». Επίτηδες εκσυγχρόνισα την απλή καθαρεύουσα του κειμένου, γιατί, αν εξαιρέσουμε την αναφορά στο πιάνο, τέτοιες γεροντογκρίνιες θα μπορούσαμε να τις ακούσουμε και σήμερα, ή, έστω, στη δεκαετία του 1950, αλλά το χρονογράφημα που σας λέω είναι δημοσιευμένο το 1904 στο Σκριπ (το υπογράφει ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου) και ο γέρος που παρουσιάζει θυμάται τους κουραμπιέδες της νεότητάς του, επί Όθωνα, και ανακηρύσσει τον κουραμπιέ σε σύμβολο «σπιτισμού, ελληνισμού, χριστιανισμού». Πάντως, παρ’ όλα όσα λέει ο νοσταλγός του Όθωνα, οι κουραμπιέδες άντεξαν στο χρόνο.

Και όχι μόνο άντεξαν, αλλά από πολύ παλιά απέκτησαν και μεταφορική σημασία, διότι κουραμπιές δεν είναι μόνο το γνωστό γλύκισμα αλλά και ο απόλεμος στρατιωτικός, που επιδιώκει να μένει στα μετόπισθεν -και, κατ΄επέκταση, ο νωθρός και άβουλος άντρας. Τη σημασία αυτή την έχουν τα λεξικά, την έχει και το σλανγκρ, αλλά πρέπει να έχει παλιώσει αρκετά, ιδίως η στρατιωτική. Από τη δική μου πείρα και από όσες πληροφορίες έχω από νεότερους, στα σημερινά στρατόπεδα δεν πρέπει να λέγεται καθόλου η λέξη ‘κουραμπιές’ με τη μεταφορική μειωτική σημασία και δεν θα με παραξενέψει αν πολλοί σημερινοί 25ρηδες δεν ξέρουν  αυτή τη σημασία της λέξης. (Αν κάνω λάθος, διορθώστε με!) Ο κουραμπιές έχει υποχωρήσει, στη μεν πολιτική ζωή στο βουτυρόπαιδο (που κι αυτό έχει παλιώσει), στη δε στρατιωτική ζωή… αλήθεια, υπάρχει σήμερα ανάλογη φανταρίστικη λέξη;

Γιατί ονομάστηκε κουραμπιές ο απόλεμος φαντάρος ή αξιωματικός; Ίσως επειδή είναι μεν ωραίος στην όψη αλλά εύκολα θρυμματίζεται. Η πιο παλιά ανεύρεση της μεταφορικής σημασίας της λέξης που έχω βρει χρονολογείται από την εποχή των βαλκανικών πολέμων, αλλά περιμένω να είναι αρκετά παλιότερη, πριν από το 1897. Βρίσκω χρονογράφημα του Κονδυλάκη, από τον Μάιο του 1913, όπου λέει ότι άκουσε «κουραμπιέν» να λέει προς άλλον «κουραμπιέν»: — Διάβολε, πάλι βάσανα θα’ χομε! Όπου βάσανα, οι μάχες στο Παγγαίο και οι προσπάθειες των «κουραμπιέδων» να παραμείνουν στα μετόπισθεν. Θα θυμάστε άλλωστε το «ευζωνάκι γοργό» του τραγουδιού που καμαρώνει: «ποιος ντιστεγκές, ποιος κουραμπιές μπορεί να βγει μπροστά σε μένα». Ντιστεγκές, όπως είπαμε παλιότερα, είναι ο κομψευόμενος.

Φτάνουν αυτά για τον κουραμπιέ, θαρρώ -θα παρατηρήσω όμως ότι ως λέξη ο κουραμπιές αποδείχτηκε πανίσχυρος. Παρόλο που έχει τη λαϊκότατη κατάληξη -ές,  αντιστάθηκε σε κάθε προσπάθεια εξευγενισμού και εξελληνισμού (βέβαια ο Γιάκωβος Διζικιρίκης είχε προτείνει να τον πούμε αλευράχνη, αλλά ευτυχώς δεν εισακούστηκε) και μπαίνει τροπαιούχος ακόμα και στα πιο αριστοκρατικά σαλόνια.

Πάνω που έκλεινα το άρθρο, μου μπήκε η σκέψη «υπάρχει τάχα άλλη λέξη που να τελειώνει σε -μπιές»; Και, ω του θαύματος, το αντίστροφο λεξικό (Αναστασιάδη-Συμεωνίδη) δίνει όχι μία αλλά τέσσερις λέξεις: μουσαραμπιές, πομπιές, ρουμπιές και τερμπιές. Το πρώτο δεν γκουγκλίζεται αλλά ίσως είναι ο χορός που λέγεται και «αραμπιές» (υπάρχει ως αραμπιέν στο Καραντουζένι του Βαμβακάρη), τα άλλα δύο δεν έχω ιδέα τι είναι -και δεν γκουγκλίζονται τα άτιμα-, αλλά ο τερμπιές, αν και δεν υπάρχει σε κανένα συμβατικό λεξικό, έχει κάμποσες γκουγκλιές, τις πιο πολλές από βορειοελλαδίτες σαν τον Χρόνη τον Μίσσιο, αλλά και σε σχετικά πρόσφατο άρθρο της Ρίτσας Μασούρα (που έχει και ιστολόγιο) στην Καθημερινή: Τελικά εμάς τους Ελληνες μας θέλγει ο μικρόκοσμός μας. Μέσα σ’ αυτόν την καταβρίσκουμε, εξαντλούμε τις γνώσεις και τις δυνάμεις μας, μετράμε την ισχύ, την καπατσοσύνη μας και τη μαγκιά μας. Ο χώρος μας, μεγάλη υπόθεση. Μετρήσιμος χώρος, γι’ αυτό και τον κουμαντάρουμε εύκολα, του επιβάλλουμε τα θέλω μας, κάποιες φορές του δείχνουμε ότι έχουμε και «τερμπιέ», που έλεγαν οι Μικρασιάτες πρόσφυγες, ερωτοτροπούμε μαζί του, γιατί μήπως είναι δύσκολο;

Η Ρίτσα Μασούρα δεν θεωρεί σκόπιμο να εξηγήσει τι σημαίνει η λέξη. Και έτσι που το διαβάζετε, εσείς οι μη μικρασιάτες, τι καταλαβαίνετε ότι είναι αυτός ο τερμπιές που δείχνουμε ότι έχουμε; Βρίσκω μια άλλη ανεύρεση σε ηπειρώτικη εφημερίδα, από παλιό κείμενο όμως: Κακόν Τερμπιέ είχε ο πατήρ στα τέκνα του, όσο ήταν μαθητές, ακόμα κι απ’ το δημοτικό!, που μας κατατοπίζει λίγο περισσότερο για τη σημασία, και τελικά, βρίσκω ένα διήγημα του Τάσου Αθανασιάδη, «Η επίσκεψη του δεσπότη», όπου η δράση εκτυλίσσεται στην Πόλη, και όπου μια Ρωμιά εμφανίζεται να λέει «Έδωσα τερμπιέ στα παιδιά μου κι ας έμεινα αγράμματη» -και ο συγγραφέας, υποχρεωτικότατος, βάζει υποσημείωση και μας πληροφορεί ότι τερμπιές είναι η ανατροφή, οπότε λύνεται η απορία μας.

Λοιπόν, θα πάρετε έναν κουραμπιέ;

 

 

 

137 Σχόλια προς “Θα πάρετε έναν κουραμπιέ;”

  1. rodia said

    Οι καλύτεροι κουραμπιέδες, παλιά, ήταν του Μπούσιου απο τη Λαμία. Υπαρχουν ακόμα άραγε;
    Ωραιο θεμα, εορταστικο 🙂 μονο που δεν μπορουμε να αποκτησουμε το κοπυράιτ ονομασιας προέλευσης…

  2. terbiye η ανατροφή στα αραβικά και τουρκικά. Ο ρουμπιές πρέπει να είναι το χρυσό τέταρτο της λίρας (rub’iye, κατά λέξη «εν τέταρτο» στα αραβικά). Για τον μουσαραμπιέ, βρίσκω müşârebe που σημαίνει να πίνει κανείς μαζί με κάποιον άλλο. Για τον πομπιέ, δεν ξέρω (συμβαίνει κι αυτό 😉 )

    Στη διαφήμιση του Παζάρ που έχεις, μου έκανε εντύπωση η ονομαστική «κουραμπιέν» επί το γαλλικότερον!

    Κατά τα άλλα κι εγώ ψηφίζω μελομακάρονα, αν και τελευταία άρχισαν να μου αρέσουν και οι κουραμπιέδες αφού πρώτα τινάξω τη σκόνη τη ζάχαρη άχνη.

  3. AnD said

    Θα πάρουμε έναν κουραμπιέ κι ευχαριστούμε.
    Ωστόσο κι εγώ προτιμώ μελομακάρονα ή φοινίκια.
    Νομίζω οτι τα δεύτερα είναι διαφορετικά, τουλάχιστον στο σχήμα τους εκτός αν η γιαγιά μου τους έδινε τριγωνικό σχήμα για να χωράν περισσότερα στο ταψί.

    Ελπίζω μόνο να μην έρθει κάποιος με «αλευραχνοφοβία» και μείνει νηστικός…

    Καλημέρα.

  4. Σκέφτομαι τώρα ότι όλα αυτά τα τερμπιέ, ρουμπιέ κλπ έχουν δισύλλαβη κατάληξη, θέλω να πω κάτι σαν τερμπι(γ)έ, ρουμπι(γ)έ. Δεν έχω ακούσει τη λέξη κουραμπιέ στα τούρκικα, αλλά έτσι όπως γράφεται πρέπει να προφέρεται κουραμπι(γ)έ. Αναρωτιέμαι αν το προφέραν έτσι παλιότερα.

  5. silia said

    Στα μεγάλα … «διλήμματα ζωής» ξέχασες το … προ κάποιων 10ετιών «TOYOTA ή NISSAN» και το διαχρονικό «Coca-Cola ή Pepsi-Cola» .
    Εγώ προσωπικά , είμαι fun ΚΑΙ των κουραμπιέδων (να δοκιμάσετε , αν δεν το έχετε κάνει ήδη , τους κουραμπιέδες Νέας Καρβάλης) , αλλά ΚΑΙ των (σωστά μελωμένων , εξυπακούεται) μελομακάρονων (κι εμείς εδώ στην Θράκη , φοινίκια τα λέμε) , γιατί είμαι και λιχούδα και αυτά τα δυό , μαζί και με το σαραγλί (τυλιχτός μπακλαβάς), είναι και οι μόνοι λόγοι , που αγαπώ τα Χριστούγεννα .
    Καλές γιορτές και γαλήνιες να έχετε (έχουμε) όλοι .

  6. Τα φοινίκια που έφτιαχνε η γιαγιά μου (γεννήθηκε σε ένα ψαροχώρι κοντά στην Πόλη) είχαν γέμιση (δεν γνωρίζω συνταγή) και επιφάνεια σαγρέ που γινόταν με πίεση στον ξύστη του τυριού.
    Τα μελομακάρονα δεν είναι γεμιστά, έχουν μόνο επικάλυψη με μέλι και καρύδια.

  7. πολὺ ὡραῖοι οἱ κουραμπιέδες, ἔτρωγα τὸν Ἰούλιου κουραμπιέδες Καρβάλης, εἶχε φέρει ἕνας Καβαλιώτης.

    τὰ μελομακάρανα τὰ ρῶω τὴν σαρακοστὴ τῶν Χριστουγέννων, τοὺς κουραμπιέδες κυρίως τὸ δωδεκαήμερο.

    ΥΓ πέθανε ἡ ντὲ Ρομιγύ.

  8. babis said

    Τον τερμπιέ τον λέει και η κυπραία γιαγιά μου στην έκφραση ΄θα σε βάλω σε τερμπιέ΄, δηλαδή θα σε στρώσω, θα σε κάνω άνθρωπο.

  9. babis said

    Παρεμπιπτόντως, τα μελομακάρονα δεν έχουν καθόλου ετυμολογικό ενδιαφέρον; Θέλω να πω, από πού προέρχεται η λέξη μακαρόνι και γιατί στα ελληνικά (και μόνο στα ελληνικά απ’όσο ξέρω) λέμε όλων των ειδών τις πάστες μακαρόνια; (tongue in cheek, γλώσσα στο μάγουλο κι έτσι). Επίσης, η Βικιπαιδεία λέει ότι το μακαρόνι ετυμολογείται από κάποιο ammacare, ενώ το ηλελεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας το θεωρεί αντιδάνειο από τη μακαρία. Τέλος, έχουν καμιά σχέση τα μεκαρόνια με αυτό που οι γάλλοι λένε μακαρόν και που, στη βόρεια Ελλάδα τουλάχιστον, το λέμε εργολάβο;

    Κι ένα τελευταίο, επειδή η γλώσσα στο μάγουλο μου ακούγεται προς το παρόν ανυπόφορος αγγλισμός, ποια είναι κατά τη γνώμη σας μια απόλυτα ισοδύναμη ελληνική έκφραση;

  10. k2 said

    Να συμπληρώσω τον Δύτη: το terbiye στα τουρκικά χρησιμοποιείται συνήθως στην καθομιλουμένη με την έννοια της «καλής ανατροφής», των «καλών τρόπων». Έτσι, με το στερητικό -siz στο τέλος φτιάχνεται και το terbiyesiz, ο ανάγωγος. Επίσης, ονομάζονται έτσι ορισμένες σάλτσες (που συνοδεύουν, άρα δίνουν «αγωγή», χαρακτήρα στο φαγητό;), π.χ. ό,τι συνοδεύει τα ντολμαδάκια, δηλαδή γιαούρτι ή αυγολέμονο κατά περίπτωση.
    Δύτη, δεν έχεις ακούσει τον kurabiye στα τουρκικά; Υπάρχει στα περισσότερα συνοικιακά ζαχαροπλαστεία της Τουρκίας, σε σχήμα διαφορετικό απ’ό,τι στην Ελλάδα (κάπως τετράγωνο), είναι επίσης μεγαλύτερος και για κάποιο λόγο τον βρίσκω πολύ άνοστο σε σχέση με τον ελληνικό… Αν και νομίζω ότι συχνά χρησιμοποιούν τη λέξη kurabiye και για κάθε είδους κουλουράκια και μπισκότα.

  11. andreas said

    Αν λάβουμε υπόψη την καταγωγή της γιαγιάς του ΜΕ αυτά που αναφέρειδεν είναι μελομακάρονα είναι ισλί και το κέντημα της επιφάνειας ήταν (είναι 😉 ολόκληρη τέχνη

  12. k2, σαν τα χιόνια! πού εξαφανίστηκες;

    Ωραία μας τά ‘πες, δεν είπες όμως (αφού έχεις ακούσει τον κουραμπιέ τουρκιστί), προφέρεται όπως ο δικός μας ή κουραμπι(γ)έ κατά το τερμπιγέ;

  13. Immortalité said

    @10 Σχετικά με τις σάλτσες, η μάνα μου λέει «ντερμπιέ» τα ρεβύθια σούπα στην κλασική παρασκευή τους με λεμόνι και λίγο αλεύρι για να δέσουν.

    Αλλά και γω προτιμώ τα μελομακάρονα, αν και ένας εξαιρετικός κουραμπιές παραμένει εξαιρετικό συνοδευτικό του καφέ…

    @9.2 Μπάμπη δεν κατάλαβα τί ρωτάς.

  14. Αφού πιάσαμε τους κουραμπιέδες-φαντάρους, να τιμήσουμε και τους εύπεπτους λαπάδες-ποιητές, όπως τους είχε αποκαλέσει ο αλήστου μνήμης υπουργός της ΝΔ Σωτήρης Κούβελας. Τον εθυμάστε; Όχι; Καλώς!

  15. Μαρία said

    Ο τερμπιές απο τη σημασία της καλής ανατροφής έγινε σε μας συνώνυμο της πειθαρχίας. Τη λέξη την άκουγα με μορφή εντολής: -Τερμπιέ! όπως ησυχία ή σκασμός.

    Ο πομπιές υποψιάζομαι οτι είναι γάλλος. Η πόμπα υπάρχει για την αντλία στη ναυτική γλώσσα.

    Α και ψηφίζω κουραμπιέδες σαν αυτούς της Σίλιας.

    Ανδρέα,11, αυτά που λέγαμε φοινίκια ήταν γεμιστά όπως και το ισλί. Η διαφορά τους πρέπει να είναι εκτός απ’ το σχήμα και στη ζύμη.

  16. gbaloglou said

    #10:

    Άνοστοι οι Τούρκικοι κουραμπιέδες σε σχέση με τους Ελληνικούς, ε; Άντε, ας ακούσουμε και ένα καλό νέο τέλος πάντων 🙂

    [Μου είπαν επίσης να μην δοκιμάσω το ρακί τους γιατί είναι απαίσιο — πίνοντας βέβαια ελάχιστα δεν θα έμπαινα εύκολα σε τέτοιο πειρασμό (όταν μάλιστα υπήρχε και το ayran)!]

  17. π2 said

    Κι εγώ με τη Σίλια είμαι: και κουραμπιέδες και μελομακάρονα. Δεν κάνουμε διακρίσεις στα καλά γλυκά. Πρέπει πάντως να πω ότι το άλλο δίλημμα που θέτει (coca / pepsi) ου κείται: η πέπσι απλώς δεν πίνεται.

  18. Η μακαρίτισσα η μάνα μου όργωνε όλη την αγορά για να βρει το σωστό βούτυρο για τους κουραμπιέδες της. Οσους επώνυμους και σπιτικούς δοκίμασα δεν την φτάνανε, όπως και τους κουραμπιέδες από συνομίληκές της φίλες και συγγένισσες. Δοκίμασα να τους φτιάξω επανειλημένα χωρίς να τα καταφέρω, αντίθετα με τα μελομακάρονα όπου είναι πιο εύκολο να βρεις καλό λάδι και κονιάκ και γευστικά πορτοκάλια και μέλι. Ισως να έφταιξε που δεν θυμήθηκα να πάρω κρεμόριο από το φαρμακείο όπως έκανε εκείνη.
    Κατά τον γκάγκαρο πατέρα μου, κουραμπιέδες αποκαλούσαν και τους αποτυχημένους δικηγόρους, ίσως επειδή κι’ αυτοί δεν τα κατάφερναν στις μάχες.
    Οσον αφορά τα διλήμματα :

  19. Τρε κουραμπιέν ποστ! Ωστόσο στο θεμελιώδες δίλημμα ψηφίζω μελομακάρονο δαγκωτό. (pun intended ουφκόρς)

    Υπάρχει και πέμπτη λέξη σε -μπιές, και μάλιστα απείρως συχνότερη από τις προαναφερθείσες: το εϊμπιές (ABS). :p

    @ 14 Δυστυχώς τον θυμόμαστε… Αλήθεια, πού χάθηκε αυτός ο πολιτικός γίγαντας;

  20. Χρηστος Κ. said

    Φοινικια τα λεμε και στη Δραμα. Με γεμιση απο καρυδια και χυμο πορτοκαλιου. Κλασικη Ροδολιβιανη εκφραση «θα σε βαλω σε ντερμπιε» Ασχετο, δε ξερω αν γραφτηκε και σε αλλο ποστ, ο Μαρινος ζητησε συγνωμη για τη παπαρα που ειχε γραψει για τον Κισσινγκερ. http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=373607&ct=123&dt=17/12/2010

  21. Μέσα στη γενική μελαγχολία των καιρών το blog σου είναι ένας κουραμπιές. Μακάρι να έχεις το κουράγιο να μας κερνάς έναν κάθε μέρα και μεις να τον τρώμε.Εγώ πάντος προσωπικά τον περιμένω κάθε πρωί και μου τρέχουν τα σάλια σα μικρό παιδί.

  22. Immortalité said

    @17 Π2 Συμφωνώ, ου κείται. Δεν έχω πιει ποτέ μήτε coca μήτε pepsi 🙂

    @18 Στους κουραμπιέδες δεν παίζει ρόλο μόνο το βούτυρο, αλλά και το σωστό καβούρντισμα και σπάσιμο των αμυγδάλων, το είδος του αλευριού, το πόσο αφράτο θα γίνει το ζυμάρι, το σωστό ζαχάρωμα να μην ανεπαλιάσουν κτλ κτλ. Ύστερα οι γεύσεις έχουν να κάνουν και με τις παιδικές μας μνήμες, άρα είναι λογικό, ανεξάρτητα από την αντικειμενικότητα της παρατήρησης, τους κουραμπιέδες της μαμάς σου να μην τους κάνει κανείς άλλος τόσο καλά 🙂

    @19 Εϊμπιές : ντουζ πουάν! 🙂

  23. Και το τζιπιές υπάρχει. Και το ντε-πιες, αν το λέει κανείς ακόμη.

  24. @20 Το ωραίο στο ανασκευαστικό άρθρο του Γιάννη Μαρίνου είναι ότι τελειώνει με ένα ακόμη αμφίβολο τσιτάτο (με πολύ προσεκτική διατύπωση, είναι αλήθεια):

    Πολύ περισσότερο που δικαίωσε και τον πάντοτε λατρευόμενο στην Ελλάδα Λένιν, ο οποίος φέρεται ειπών πρώτος ότι «αν θέλεις να αλώσεις έναν λαό, κατάστρεψε τη γλώσσα του».

  25. Τι ηλίθια αυτή η ετικέτα cite, έβαλε κεφαλαία σε όλες τις λέξεις του τσιτάτου… 😦

  26. Μπουκανιέρος said

    7 Κορνήλιε τι έγινε η καλή ανατροφή σου (ο τερμπιές σου ήθελα να πω); Άκου «πέθανε»!
    Απλώς πήγε στα Ηλύσια, όπως εξηγεί η Ελευθεροτυπία.

    15β Κι εγώ για γάλλο τον έκοψα τον πομπιέ, δηλ. για πυροσβέστη.

  27. Δόκτωρ και Χρήστο Κ., νομίζω αναφέρθηκε φύρδην-μίγδην σε άλλα δύο νήματα η «ανασκευή» Μαρίνου και το «τσιτάτο» του «Λένιν»… 🙂
    (τα εισαγωγικά, σε συνδυασμό με το του Μπουκάν παραπάνω, φόρος τιμής στον Τιπούκειτο)

  28. Μπουκανιέρος said

    Νίκο, ο απόλεμος στρατιωτικός-κουραμπιές πρέπει να εξαφανίστηκε μαζί με τους εμπόλεμους στρατιωτικούς – δηλ. πρέπει να έχασε κάθε νόημα η διάκριση.

  29. Immortalité said

    Δόκτωρ, Χρήστο και Δύτη εδώ και εδώ.

  30. Immortalité said

    @23 Δύτη ακόμα λέμε το ντε-πιές. Υπάρχει και σε υποκοριστικό «ντεπιεδάκι»

  31. @ 9 Ναι, αγγλισμός όσο δεν πάει άλλο η γλώσσα στο μάγουλο. Το μόνο αντίστοιχο στα ελληνικά που μπορώ να σκεφτώ είναι το «μεταξύ σοβαρού κι αστείου».

    @ 23 Επ, μην κλέβεις, –μπιές είναι η κατάληξη. Αλλιώς, θα πρόσθετα και τον κου(ν)τουπιέ. 🙂

  32. Immortalité said

    Ανταλού το κουντεπιέ εννοείς; 😉

  33. #31, ΟΚ, υπάρχουν και οι «γκλομπιές» που είναι και στην επικαιρότητα.

  34. sarant said

    Σας ευχαριστώ πολύ για όλα τα σχόλια -δυστυχώς έλειπα όλη μέρα σήμερα και μόνο τώρα τα βλέπω, οπότε εκ των πραγμάτων δεν μπορώ να απαντήσω σε όσα αξίζουν απάντηση.

    Τα μελομακάρονα έχουν πολύ ενδιαφέρον ετυμολογικό (αν και όχι παροιμιακό), αλλά δεν έχω καταλήξει σε συμπεράσματα -κι άλλωστε, κάτι πρέπει να φυλάξουμε για του χρόνου.

    Αυτό που λέει ο Κ2 στο 10, ότι το ντερμπιγέ είναι η σάλτσα που «δίνει ανατροφή» στο πιάτο, εξηγεί γιατί η μαμά της Ιμόρ λέει ντερμπιέ στο 13 το αυγολέμονο.

  35. Immortalité said

    @ 34 Όχι το αυγολέμονο Νίκο, το λεμόνι με το αλεύρι. Αυγοκομμένα ρεβύθια δεν έχω φάει ακόμη 🙂

  36. Μαρία said

    32 Ιμόρ, στα ελληνικά κουτουπιές λέγεται. Οι τσαγκαράδες δεν ήξεραν γαλλικά.

    Μπουκάν, το κακό είναι οτι δεν έχουμε συμφραζόμενα ούτε ξέρουμε πού το βρήκε η Αναστασιάδου. Αν απο Έλληνες μετανάστες σε γαλλόφωνο περιβάλλον, είναι σίγουρα ο πυροσβέστης κατά το ο καρτιές. π.χ. ερώτηση που μου έγινε: Είναι καλός ο καρτιές σου; Τα σε ε αφομοιώνονται πολύ εύκολα.

  37. Πάνω που έκλεινα το άρθρο, μου μπήκε η σκέψη “υπάρχει τάχα άλλη λέξη που να τελειώνει σε -μπιές”; Και, ω του θαύματος, το αντίστροφο λεξικό (Αναστασιάδη-Συμεωνίδη) δίνει όχι μία αλλά τέσσερις λέξεις: μουσαραμπιές, πομπιές, ρουμπιές και τερμπιές.

    Τί είναι αυτό το αντίστροφο λεξικό; Το χρησιμοποιούσαν και οι ποιητές για να βρίσκουν εύκολα τις ομοιοκαταληξίες;

  38. Μαρία said

    Σοφία
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/index.html

    Για τις ομοιοκαταληξίες υπάρχει λεξικό, που το χρησιμοποιούν πολύ οι στιχουργοί.

  39. Πάντως επειδή αυτές οι 4 λέξεις δεν χρησιμοποιούνται σήμερα, αν έπρεπε να γράψω «ο κουραμπιές» και να το ομοιοκαταληκτήσω ντε και καλά (αν και σαφώς θα έγραφα: «τον κουραμπέ» ) θα το έβαζα με τις.. τσιμπιές !

  40. # 38 Μαρία: σοβαρά, δεν το ήξερα.

  41. Mιχαλιός said

    Στην Άγκυρα έλεγαν «κουραμπιέ» κάτι σαν συμπαγές κουλουράκι σχεδόν άγλυκο, το πουλάγανε στο δρόμο οι κουλουράδες μαζί με τα σιμίτια και τις μπουγάτσες (που και αυτές δεν είναι μπουγάτσες όπως τις ξέρουμε αλλά μικρά τσουρεκάκια). Άραγε στην Πόλη έχουν άλλη ορολογία;

  42. # 19, 23: δεν είχα δει τα σχόλια πριν γράψω την απάντησή μου! Εχετε δίκιο!

  43. cours-habillé

  44. sarant said

    Σοφία, υπάρχουν τέτοια λεξικά ομοιοκαταληξιών αλλά τα αντίστροφα λεξικά (ξέρω ένα του Κουρμούλη για την αρχαία και ένα της Αναστασιάδη-Συμεωνίδη για τη νέα γλώσσα) δεν έχουν αυτό το βασικό σκοπό, αφού δίνουν μόνο την ονομαστική του ενικού -είναι πάντως χρήσιμα για φιλολογικές έρευνες.

    Μιχάλη, από κει λες να βγήκε ο λεπτεπίλεπτος, γαλλοτραφής, ντιστεγκές κουραμπιές;

  45. Immortalité said

    @36 Μαρία τη λέξη την έμαθα από τον πατέρα μου (που δεν ξέρει γαλλικά) και σε σχέση με την μπάλα. Ο τάδε παίχτης έχει καλό κουντεπιέ. Στο ουδέτερο. Δεν είχα ακούσει τσαγκάρη να το λέει.

  46. π2 said

    Ιμμόρ, περίεργο που το έλεγε κουντεπιέ χωρίς να ξέρει γαλλικά: ο ποδοσφαιρικός κου(ν)τουπιές (λέγεται και ουδέτερο: το κου(ν)τουπιέ) από τον τσαγκαράδικο πρέπει να προέρχεται, αφού οι αθλητικογράφοι δεν φημίζονταν για τη γνώση της γαλλικής.

  47. Nicolas said

    Ακόμη μια discussion byzantine. Τελικά, δεν ξέρω αν κατέληξαν σε κάτι για το γένος των αγγέλων (και όταν λέω κάτι εννοώ pas grand chose), αλλά οι ωραιώτεροι κουραμπιέδες είναι Νέας Καρβάλης Ιωσηφίδη:
    http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=24&t=141048
    Και κατά την ταπεινή μου γνώμη (σε τέτοιους καιρούς) είναι και οι καλύτεροι, εξαιρετέων μερικών σπιτικών (αλλά όχι όποιων όποιων).
    Είναι the bright side of the moon κι όλα τ΄ άλλα είναι ερζάτς χειρίστης ποιότητας.
    Όποιος έχει αντίθετες αποδείξεις, πρέπει να είναι τουλάχιστον δυο οκάδες και να αποσταλούν ταχυδρομικώς στη διεύθυνση που διαθέτει ο Νικοκύρης 🙂
    Η κριτική επιτροπή θα αποφασίσει μετά από εμπεριστατωμένη μελέτη και θα αποφανθεί!

  48. espectador said

    Ανάμεσα στον κουραμπιέ και μελομακάρονο (φοινίκι στα ημετερα) προτιμώ το….κανταίφι 🙂 Τριχοειδές, γεμάτο καρύδι και με το σωστό σιρόπι (μιαμ). Αλλά χρειάζεται προσοχή γιατ΄’ι εκείνο το ζάκχαρο καραδοκεί.
    Την λέξη τερμπιγιέ (το γ ακούγονταν ελάχιστα) την προλαβα φυσικά. Είχε περίπου την έννοια της τάξης, της πειθαρχίας.

  49. Μαρία said

    45, 46 Μπορεί τώρα τα περιοδικά μόδας να γράφουν κουντεπιέ.
    Ιμόρ, η λέξη χρησιμοποιούνταν απ’ όλο τον κόσμο π.χ. αυτός έχει φαρδύ κουτουπιέ.

  50. Ιμμόρ @29, Δύτη @27, ομολογώ. Έκανα δύο μέρες απουσίες (αλλά ήταν για καλό σκοπό :-))

  51. Immortalité said

    @47 Σιγά μην δεν το ‘λεγες! Κουραμπιέδες και μελομακάρονα με το ταχυδρομείο είναι για να φαγωθούν με το κουταλάκι, οπότε μην κάνεις όρεξη 😛

  52. Παύλος said

    Μια και αναφέρθηκαν οι οκάδες στο #47, μήπως ξέρει κανείς πώς προέκυψε αυτό το δ από την οκά; Δεν θα έπρεπε να λέμε οκές;

  53. Immortalité said

    @ 52 Χωρίς να ξέρω τον κανόνα ή αν υπάρχει κανόνας, με τη λογική σου δεν θα έπρεπε να λέμε μαμές αντί μαμάδες και κυρές αντί κυράδες;

  54. Παύλος said

    #52
    Κατόπιν ωρίμου σκέψεως βλέπω ότι αυτό το δ δεν πάει μόνο στην οκά αλλά και στον πατέρα και στη μάνα και στη μαμά και σε πολλά άλλα…

  55. Παύλος said

    Αθανασία γράφαμε μαζί:-)

  56. Στο «Αμάρτημα της μητρός μου» ο Βιζυηνός αναφέρει τους ρουμπιέδες, κάποιο τούρκικο νόμισμα της εποχής.

  57. Immortalité said

    Παύλο σύνηθες 🙂

  58. Προσκυνητή, δες #2. 🙂

  59. #58 Έχεις δίκιο Δύτα, δεν το πρόσεξα…

  60. Μαρία said

    54 Η μάνα κι ο πατέρας το έκλεψαν το δ απο κάπου που υπήρχε: απ’ τις εβδομάδες, τους λογάδες κλπ, ήδη απ’ το μεσαίωνα. Άτιμη αναλογία.
    Αν περάσει απο δω ο ΤΑΚ θα σου πει και λεπτομέρειες.

  61. Καλά, Παύλο, τώρα μόνο αντιλήφθηκες ότι η γλώσσα μας έχει ολόκληρη κατηγορία ονομάτων (τα λεγόμενα ανισοσύλλαβα) που σχηματίζουν τον πληθυντικό τους σε -δες; Τα περισσότερα βέβαια είναι αρσενικά (όλα τα οξύτονα σε -άς και -ές και ουκ ολίγα σε -ής, συν κάμποσα βαρύτονα, όπως ο σκουπιδιάρης και ο φούρναρης), υπάρχουν όμως και θηλυκά, όπως αυτά που αναφέραμε και όλα όσα λήγουν σε -ού.
    Ιστορικά, η ανισοσύλλαβη κλίση μάλλον από αναλογία με τα «φυγάς», «μιγάς» και τα όμοια θα προέκυψε.

    Ο «μουσαραμπιές» του αντίστροφου λεξικού υποθέτω ότι θα είναι το καφασωτό· τουλάχιστον αυτό σημαίνει moucharabieh στα γαλλικά, και βέβαια θα είναι αραβικής προέλευσης. Οι αραβομαθείς ας μας πουν περισσότερα.

  62. Κατά τη γαλλική βικιπαίδεια, η αραβική ρίζα ŝrb σημαίνει «πίνω» και miŝrabah είναι η στάμνα, που την έβαζαν στα καφασωτά για να δροσίζεται το νερό. Αυτό εξηγεί και το τούρκικο müşârebe του Δύτη.

  63. Μαρία said

    62 Απ’ την ίδια ρίζα και η ντουμπλέτα σιρόπι-σορμπέ, που συζητήσαμε άλλη φορά.

  64. @8: Επιβεβαιώνω όσα γράφει ο Μπάμπης. «Βάλλω τερπιέ(ν)» στα κυπραίικα θα πει βάζω πόστα σε κάποιον, του επιβάλλω πειθαρχία με αυστηρό τρόπο.

  65. silia said

    @ 56 ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ
    Λοιπόν , είναι καταπληκτικό , το πόσα πράγματα μπορεί να σου θυμήσει μια διαδικτυακή κουβέντα … Μ’ αυτό που αναφέρατε φίλε μου (Ρουμπιέδες) , θυμήθηκα ένα ποιηματάκι-λογοπαίγνιο-γλωσσοδέτης , που λέγαμε στην πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωνα , σαν ήμασταν παιδιά , πριν από πολλά πολλά χρόνια δηλαδή :
    Ο γιος του Ρουμπή του Κουμπή
    του Κουμπορομπολογή
    Επήγε στη Ρουμπία , τη Κουμπία
    την Κουμπορομπολογία ,
    και καζάντησε ρουμπιέδες και κουμπιέδες
    και κουμπορομπολογιέδες
    Και τον πιάσαν οι Ρουμπίες οι Κουμπίες
    οι Κουμπορομπολογίες
    Και του πήραν τα Ρουμπιά του , τα κουμπιά του
    τα κουμπορομπολογιά του .
    ———————–
    Αν λάβει κανείς υπ’ όψιν , ότι ο Βιζυηνός ήταν Θρακιώτης , και η ιστορία που σας αναφέρω λαμβάνει χώρα σε μια μικρή πόλη της Θράκης στην δεκαετία του ’50 … θαρρώ πως αυτό έχει μάλλον , κάτι να μας πει …

  66. Μισιρλού... said

    Σας εγκατέλειψα λίγες μερούλες, αλλά είχα έκτακτες Αλλουφανικές μουσικές εργασίες -και πολλά και διάφορα άλλα εξωτερικά τρεξίματα!
    Αλλά, δεν άντεξα στη μυρουδιά των βουτυράτων κουραμπιέδων κι ήρθα για ένα γρήγορο κέρασμα.
    🙂

    ΚΟΥΡΑΜΠ(γ)ΙΕΔΕΣ
    Σαφέστατα ψηφίζω κουραμπ(γ)ιέ !!! (αναντιναχτό βεβαίως, πανομοιότυπα με τον Δύτη, χωρίς τον Βεζούβιο τής ζαχαρίλας).
    Τέτοιους κουραμπ(γ)ιέδες μοσχοβουτυράτους, με χοντροκοπανισμένα καβουρδισμένα αμύγδαλα (χωρίς τη φλούδα τους), με μπόλικο ανθόνερο και με ολίγη άχνη, έφτιαχνε η γιαγιάκα, και δεν έχω φάει καλύτερους!
    Και Χατζή έχω φάει και Gulluoglou και Κοσμικόν και Πελίτ και Πετέκ και Κυθήρων και Καρβάλης και Λιβαδειάς και…και…και!!!
    Μόνο η κυρά-Μηλίτσα, σ’ ένα χωριό τής Αρκαδίας, τους πετυχαίνει ισάξια.
    Το χαριτωμένο είναι πως -μικρή- ηδονιζόμουνα με καθαρίζω-ξεφλουδίζω τα βρασμένα αμύγδαλα, πριν μπουν για το καβούρδισμα. Εκείνη η μικρή πίεση και το «κλιτςςςς» που έκανε η φλουδίτσα και πεταγότανε έξω το ολόλευκο μυγδαλάκι, με γέμιζε απίστευτη ικανοποίηση !!!
    Το μόνο που σιχαινόμουνα ήταν να βλέπω να «μπουχίζουν» τους κουραμπιέδες με το ανθόνερο… Μπλιαχχχ!
    Ακόμα και τώρα, όταν μυρίζω ανθόνερο, ένα τεράστιο μπουκωμένο στόμα θυμάμαι!

    Στο ΣΚΡΙΠ (31/12/1895) βρήκα ένα ωραίο οδοιπορικό-ρεπορτάζ για τα μαγαζιά τής γιορτινής Αθήνας.
    ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΤΟΥΣ
    Περιγράφει πως μοσχομυρίζει το σύμπαν από κουραμπιέδες και είναι θαυμασίας κατασκευής, «ευρίσκονται εις το γερμανικόν αρτοπωλείον ΛΙΒΕΡΤ και Σα, παρά τους Αγίους Θεοδώρους».

    Κουραμπιέδες (τραγανούς και ζωντανούς για φάγωμα και έτοιμους να γίνουν τρίμματα, όπως λέει σε δυo περιγραφές του -πάλι, μα τι κόλλημα είχε αυτός με τους κουραμπιέδες;- ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, για μια έκθεση ζωγραφικής (τον Ιούνη του 1898 και το Μάη του 1900) έχει ζωγραφίσει ο Αλέξανδρος Καλλούδης (1850-1923), που υπήρξε κατά κύριο λόγο, ζωγράφος «νεκρών φύσεων» μικρών διαστάσεων (κυρίως φρούτων).
    Έψαξα να τους εντοπίσω, αλλά βρήκα μόνο εξαιρετικά ζουμερά Πεπόνια

    Έπεσα όμως, σε μια ενδιαφέρουσα διαφήμιση ζαχαροπλαστείου το 1898.
    Το αριστοκρατικότατον ζαχαροπλαστείο τού Ζαβορίτη ΑΪ ΛΑΪΦ (στην πλατεία Συντάγματος) αναφέρει πως η Αθήνα θα δει για πρώτη φορά κουραμπιέδες και βασιλόπιτες «υπό γάλλου τεχνίτου»!!!

    ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΑ
    Και μελομακάρονα τρώω βεβαίως… Και από αυτά πολλά!!!
    Αλλά, από το κάζο που έπαθα τέτοιες μέρες πρόπερσι, που με έπιασε η προκοπή να φτιάξω (για πρώτη μου φορά) και -από απληστία- αυτοσχεδίασα στη συνταγή και κατάντησα να ψήνω μέχρι τις 4 τα ξημερώματα, κάπου 250 μελομακάρονα… εεεε, δεν με αποτρελλαίνουν πια !

    Όσο για τη διαφορά μελομακάρονα – φοινίκια, είναι κάποιες μικρές παραλλαγές στη συνταγή.
    Στα φοινίκια (ισλί) χρησιμοποιούν μόνο αλεύρι, είναι μαλακά και παραμελωμένα και συνήθως είναι γεμιστά τα κανελογαρύφαλλά τους.
    Στα μελομακάρονα χρησιμοποιούνται -σχεδόν- ισόποσες δόσεις αλευριού και σιμιγδαλιού και τ’ άλλα παρελκόμενα είναι ζυμωμένα μέσα τους.

    Για το αραμπιέν & το καραντουζένι :
    [Στο τραγούδι του ο Μάρκος λέει : Να’κουσεις και το αραμπιέν και το καραντουζένι και σε λιγάκι θα ‘λεγες ο αργιλές να γένει….]
    Είναι ντουζένια, δηλαδή κουρδίσματα, για το μπουζούκι.
    Οι οργανοπαίκτες λένε πως το αραμπιέν είναι το κούρδισμα Ρε-Σολ-Σι και ακολουθεί το δρόμο Χουζάμ.
    Ενώ το καραντουζένι είναι το Ρε-Σολ-Λα και υποστηρίζει το δρόμο Ουσάκ.

    Σκέψη :
    Επειδή το καραντουζένι είναι πιο «βαρύ» και το αραμπιέν πιο «παιχνιδιάρικο, γλυκό και τρυφερό», γιαυτό Νίκο το έβαλες εδώ μαζί με τον… κουραμπιέν ;;!!!
    [Μα πώς σου ήρθε ο συνειρμός !!!]
    ΤρεΜπιέν !!!
    😆

    ________________
    ΑΠΟΡΙΑ (άσχετη):
    Ξέρεις κάποιος, αν στο ΕΜΠΡΟΣ (1897) η υπογραφή Τμς μπορεί να αφορά στον Τίμο Μωραϊτίνη ;
    [Εκεί χρησιμοποιούσε και το ψευδώνυμο «Ο περίεργος»]

  67. Μισιρλού... said

    Σίλια,
    το ξέρεις πως αυτό το τραγουδάκι (τής ανώνυμης δημιουργίας), το διασκεύασε και το ηχογράφησε ο Άκης Πάνου (με τη φωνή του Μενιδιάτη) το 1972;
    Και μάλιστα (όπως διάβασα σ’ ένα ρεμπέτικο φόρουμ – που υπάρχει και η περίληψη του κειμένου στο επισυναπτόμενο βιντεάκι) ο Άκης είχε μπλεξίματα με την Ασφάλεια, για το τι εννοούσε με αυτό το σαχλό πλην «πονηρό» στα λόγια τραγούδι.
    «…Τον Ρουμπή, τον Κουμπή, τον Ρουμποκομπολογή, τονε πιάσανε οι Ρουμπήδες, οι ρουμποκομπολογήδες…»
    Ο Α. Πάνου ηχογράφησε αυτό το τραγούδι σαν «διαμαρτυρίας», να περάσει (με τον δικό του τρόπο) κάποια μηνύματα.
    Στην πίσω πλευρά τού μικρού δίσκου είχε το άλλο τέτοιο τραγούδι «Ο Ψύλλος»
    «Τον Ψύλλο τον επιάσανε ένα-δυο-τρία-τέσσερα, στη φυλακή τον πάνε, πέντε-έξι-εφτά. Τον Ψύλλο τον σκοτώσανε…Ο Ψύλλος βρυκολάκιασε… Τον κυνηγάει το ιππικό κι η αεροπορία….».

  68. Μαρία said

    Μισιρλού, η γιαγιάκα σου δεν έβαζε σταχτόνερο στους κουραμπιέδες;

    Απ’ τον ψύλλο θυμάμαι την πρώτη στροφή μιας άλλης παραλλαγής που τραγουδούσαμε μικρά: Τον ψύλλο τον επιάσανε, σου λεν μου λεν, στη φυλακή τον πάνε, ίστιμεν γκίτιμεν χανουμάκι με το φερετζέ.

  69. Μισιρλού... said

    Ωωωω Μαρία μου! Ναι!!! Ξέχασα την αλισίβα.
    (τον «Ψύλλο» δεν τον βρίσκω στα γιουτούμπια. Κρίμα… Κάποια στιγμή θα τον φέρω προς τα εδώ, με ωραίο λίκνο!)

  70. ΣοφίαΟικ said

    Οι καλύτεροι κουραμπιέδες είναι με αλισίβα και με βούτυρο καλό, όχι το κοινό, το άλλο, που έιναι σκληρό και άσπρο (που βλέπω ότι στα ελληνικά λεγεται κλαριφιέ).
    Εννοείται ότι προτιμώ μελομακαρονα, αλλά δε λεώ όχι και στο τριτο γλυκό των εορτών, τις δίπλες.
    Κατά τ’αλλα τα μελομακαρονα δεν είναι γεμιστά, τα φοινίκια μου λένε ότι είναι σα μελομακαρονα αλλα με άλλα μπαχαρικά, δεν ξερω δεν απαντώ.
    Επίσης Νίκο, μο έλυσες μαι κινηματογραφική απορία που έιχα. Στην ταινία Προδοσία έχει μια σκηνή όπου ο γερμανός αξιωματικός Φυσσούν εξηγέι στην οικογένεια που τον φιλοξενεί (επίταξη κλπ) κάτι περί στρατιωτικής σταδιοδρομίας και σε κάποιο σημείο δε βρισκει τη λέξη στα ελλήνικος και λεει κάτι στα γερμάνικος και μεταφραζει ο πατερ φαμίλιας Κατρακης: κουραμπιέδες. Κι η μικρή Σοφία που έβλεπε την ταινία αναρωτιόταν τι σχέση έχει ο κουραμπιές με το στρατό (ήξερα βεβαίως ότι σημαίνει τον τεμπελη).

  71. Ελένη said

    μελομακάρονα από μέλι + macarons. Δεν το έχω ψάξει αλλά μου φαίνεται το πιο λογικό.

  72. Μισιρλού... said

    Λες Ελένη, τη ζύμη απ’ τα αμυγδαλωτά να την αντικαταστήσανε με κανελοκαρυδόψυχες;!
    Χμ…

    [αχχχ…πως το λένε το μικρά σιροπιαστά πολίτικα αμυγδαλωτά;]

  73. Μισιρλού... said

    Σεκέρ παρέ !!! (επιτέλους…)
    [Στον μέγα Χατζή]
    Σοφία, έχει και φοινίκια (βεβαίως) πασπαλισμένα όπως πρέπει με καρύδα.

  74. sarant said

    Ευχαριστώ για όλα τα σχόλιά σας!

    Μισιρλού, όπως συνήθως πλούσιες οι προσφορές σου!
    Ο Τμς θα μπορούσε να είναι και ο Τιμολέων Σταθόπουλος -πρέπει να δω αν λέει κάτι ο Μάγιερ στην ιστορία του ελληνικού τύπου.

  75. ΣοφίαΟικ και Ηλεφούφουτος: οι βετεράνοι μάστορες του hit and run.

  76. Παύλος said

    #60, 61
    Ναι, η αναλογία είναι μια καλή εξήγηση.

  77. basilis said

    Καλημέρα. Να προσθέσω και το πρες-παπιέ.

  78. sarant said

    77 -οπότε κάνει ρίμα:
    Κι αντί να με κεράσει κουραμπιέ
    με χτύπησε με ένα πρες-παπιέ

  79. Απ’ ότι φαίνεται σε διάφορα μέρη έχουν διαφορετικές αντιλήψεις και ονομασίες για τα γλυκά. Αγνοώ πως είναι τα φοινίκια αλλά κατανοώ ότι τα σπιτικά μελομακάρονα δεν ήταν ποτέ δυνατόν να πωλούνται από ζαχαροπλαστεία για πρακτικούς λόγους. Διότι τα μελομακάρονα είναι ενα σκληρό «μπισκότο» που κολυμπάει στο μελοσίροπο μέσα σ’ ενα πιάτο, δίσκο, ταψί και δεν μπορεί να στιβάζεται για οικονομία χώρου, πρέπει το κάτω μέρος του να μαλακώνει μεσ’ στο σιρόπι. Η επιφάνεια που θα απαιτούσε σε ποσότητες ζαχαροπλαστείου θα ήταν απαγορευτική γι’αυτό φιάχνουν
    αυτά τα μαλακά διαποτισμένα από κάποιο ελαφρύ σιρόπι που δεν έχει σχέση με το μέλι όπως σαφώς καθορίζει η ονομασία.

    #65 το τραγουδάκι το λέγαμε πιτσιρίκια σαν

    Ο Ρουμπής , ο Κουμπής, ο Ρουμποκουμπογιαννής
    κ.λ.π., κ.λ.π.

  80. ΣοφίαΟικ said

    75: Δε φταίω εγώ δύτη, η μοίρα που με φόρτωσε δουλειές και με το ζόρι ανασάινω που και που και ρίχνω μια ματιά…
    Και μια που λέμε για ανασα, φέτος δεν παώ Ελλάδα (οι δουλειες που λεγαμε) και βλέπω στην τηλεόραση την ταλαιπωρία όλων των αλλων και σκεφτομαι πως κατάφερα και τη γλύτωσα.
    Ωραία αίσθηση παντως να περπατάς στο απατητο χιόνι, να μην υπαρχει ψυχή γύρω σου, να μην περνάνε αυτοκίνητα καθόλου, απόλυτη ησυχία και να ακούς μόνο τα βηματά σου, κι από πανω εναστρος ουρανός. Εντελώς ευχετήρια καρτα.

  81. Μισιρλού... said

    Κοίτα ρε φίλε μου, για ιδές!
    Πίνω το δεύτερο το νες
    -τον συνοδεύει κουραμπιές
    σε σχήμα αμυγδαλοειδές.

    Έλα και βγες και πες -αν θες
    είν’ τώρα τούτο αγενές
    που έφαγα έξι αποψές;
    (τσακίζω κι άλλον! Γιές! Γιές! Γιές!!!)

    ***

    Μα πώς ξεχάσαμε τον ακανέ;
    [κανας Σερραίος δεν γυροφέρνει εδώ;]

    🙂

    Καλημέρες!

  82. sarant said

    Και για να μη σε γκώσει ο κουραμπιές
    ένα ποτήρι δροσερό νερακι πιές!

  83. Ρούμπιές λέγαμε πιτσιρικάδες τις βολές με τις οποίες ολοκληρωνόταν ένας ρούμπος όπου ρούμπος το σύνολο πόντων ενός γύρου. Ο καυγάς στα παιχνίδια μας γινόταν για το ποιός θα αναλάβει να χτυπήσει την κρίσιμη ρουμπιά αφού θα κερδίζαμε ρούμπο με αυτήν.

  84. silia said

    @ 83 Κλείτωρ
    Μήπως από εκεί προέρχεται και η φράση «Με ρούμπωσε» που λέμε όταν κάποιος μας επιβάλλεται σε κάτι … μας αποστομώνει … μας νικά ;

  85. @84 ναι Silia

  86. george said

    Χμμ, για μένα δεν υπάρχει δίλλημα στα χριστουγεννιάτικα γλυκά : το αγαπημένο μου (αν και από ότι βλέπω, λιγότερο δημοφιλές) ηταν και είναι οι δίπλες! Για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο, απ’ό,τι βλέπω φέτος, είναι και το πιο ακριβο! (Μα, 15 ευρώ το κιλό;;)
    Σχετικά με την μειωτική χρήση της λέξης κουραμπιές, η πιο πρόσφατη που (νομίζω) ότι θυμάμαι, είναι σε μια αντιπαράθεση ΚΚΕ – Σύριζα :

    http://www.ethnos.gr/general2.asp?catid=11378&subid=20110&pubid=312402

    Καλές γιορτές σε όλους!

  87. Alexis said

    Χωρίς να το έχω ψάξει ιδιαίτερα, έχω κι εγώ την αίσθηση ότι ο κουραμπιές έχει πολύ βαθύτερες ρίζες στην ελληνική παράδοση απ’ ότι το μελομακάρονο.
    Στον τόπο καταγωγής της γυναίκας μου (Αιτωλοακαρνανία), ο κουραμπιές αποτελεί το κατεξοχήν παραδοσιακό γλυκό που συνοδεύει γάμους, βαφτίσεις, αρραβώνες, ονομαστικές γιορτές, χαρμόσυνα γεγονότα γενικά. Για πρακτικούς λόγους, για να μην τινάζεται η ζάχαρη, τον προσφέρουν και τυλιγμένο με αλουμινόχαρτο ή σελοφάν. Τον έχω δει ακόμα σε γάμους να προσφέρεται τυλιγμένος με σελοφάν, τούλι και κορδέλες, σα μπομπονιέρα.
    Μισιρλού σ’ ευχαριστώ που μου θύμισες το τραγουδάκι του Άκη Πάνου, είχα χρόνια να το ακούσω!
    #53, Immortalite, ο πληθυντικός ‘κυρές’ αντί για ‘κυράδες’ υπάρχει και λέγεται, αν δεν κάνω λάθος, στην Κρήτη. Θυμίσου και τον στίχο από τον ‘Πραματευτή’ του Μουντάκη:
    «Πέστε μου κυρές, παντρεμένες, γριές και νιές
    η δικιά μου αγάπη πού ‘ναι, και χαλάλι οι πραματειές»

  88. Μισιρλού... said

    Μπράβο Αλέξη! Μου θύμισες πως, και το Δεκαπενταύγουστο -που είναι νηστεία- στην ανατ. Πελοπόννησο το γιορτινό γλυκό είναι νηστίσιμοι κουραμπιέδες, με αγνό λάδι (και όχι βούτυρο).
    Είναι πολύ τραγανοί και βασικά, διατηρούνται πολύ καιρό.
    Βεβαίως, είναι εξίσου πεντανόστιμοι και (ολίγον…) πιο διαίτης!

  89. Μισιρλού... said

    Συγγνώμη… Ένα-ένα τα θυμάμαι!
    Χτες που έψαχνα στον Τύπο για κουραμπιέδες, παρατήρησα πως αναφορές στα μελομακάρονα, είδα στις εφημερίδες, μόνο μετά το 1925…
    Κάτι λέει αυτό! Σαν να μην τα είχαμε εδώ και τα φέρανε οι πρόσφυγες.
    Εκτός αν δεν καλοείδα…
    [σε λογοτεχνικά κείμενα υπάρχουν μελομακάρονα νωρίτερα, άραγε;]

  90. sarant said

    Μισιρλού, ούτε εγώ είχα βρει αναφορές. Όμως κατά διαβολικη σύμπτωση, σήμερα βρήκα!

    Είναι βέβαια από περιοδικό του 1929, το Ημερολόγιο του Μπουκέτου, μια πανηγυρική έκδοση που έβγαινε κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, και για την οποία ίσως γράψω, αλλά βέβαια είναι Σουρής, άρα είναι παλιότερο του 1919 και όπως το κόβω είναι πιθανότατα παλιότερο του 1900.

  91. Μισιρλού... said

    Εξαιρετικό !!! Νίκο…
    Βρήκα στο ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΣΚΟΚΟΥ, ένα κείμενο-λίβελλο- για τον χαρακτηρισμό: Κουραμπιές.
    Το υπογράφει ο Προκλής Παπαρρούπας [που βρήκα να υπάρχει αυτό το όνομα μόνο σαν μέλος τής διοίκησης του Παναχαϊκού Γυμναστικού Συλλόγου, 1891. – Αυτός να’ναι;]

    «… Το Πατραϊκόν φαινόμενον των Κουραμπιέδων είνε άξιον πολλής προσοχής….
    Διότι ιδού πώς χαρακτηρίζεται υπό της λοιπής κοινωνίας η κοινωνία των : Kουραμπιέδες είνε το γελοίον απόσταγμα του βίου των αιθουσών, με το βαλάντιον κενόν ή πλήρες αλλά πάντοτε την καρδίαν κενήν, αριστοκράται της φαρίνας ή της σαράγιας* …… οι ακολουθούντες μόνον του Επικούρου την φιλοσοφίαν υπό την κτηνοδεστέραν της όψιν….»

    ΟΙ ΚΟΥΡΑΜΠΙΕΔΕΣ (ΠΑΤΡΑΪΚΗ ΗΘΟΓΡΑΦΙΑ) – Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμ. 9(1894)

    ***

    Ωραιότατα !
    Θα ψάχνουμε για μελομακάρουνα, πλέον!!!

    _______________
    * Τι νά’ναι άραγε αυτή η σαράγια ;

  92. Μισιρλού... said

    (διόρθωσέ μου σε παρακαλώ το >> Λουραμπιέδες)

  93. Immortalité said

    @ 65 Σίλια και μεις το λέγαμε αυτό το τραγουδάκι σαν γλωσσοδέτη. Μόνο που λέγαμε οι ρουμπέδες αντί για ρουμπιέδες

    @87 Αλέξη δίκιο έχεις. Μου φαίνεται όμως ότι το «κυρές» είναι λίγο πιο σπάνιο.

  94. Μπουκανιέρος said

    #33 «υπάρχουν και οι “γκλομπιές” που είναι και στην επικαιρότητα.»

    Δύτη, υπάρχουν κι οι λιγότερο γνωστές «γλομπιές»:
    1. Χτυπήματα με γλόμπους (πρβλ. τις βρυσιές του γνωστού ανέκδοτου).
    2. (μτφ) Ξαφνικές λαμπρές εμπνεύσεις (πρβλ. φλασιές και βλ. διάφορα κόμιξ).

  95. panoss said

    Kurabiye=κουραμπιές=Cookies=Κουλουράκια
    Καλό!!!

  96. panoss said

    sorry, «cooky», ο πληθυντικός από ταχύτητα κεκτημένη..

  97. ΣοφίαΟικ said

    Δεν ξέρω πόσο παλια είναι τα μελομακαρονα, αλλά το βρίσκω απίθανο να είναι του 20ου αιώνα και να ήρθε με τους μικρασιάτες, γιατι απλούστατα η γιαγιά μου (γεννηθείσα το 1913 και αισίως βαδιζει στα 100 υγιής) μελομακάρονα έφτιαχνε ενώ άλλα μικρασιατικα εδέσματα που εγιναν πανελλήνια ποτέ δεν βγήκαν από την κουζίνα της. Μου είπε παντως ότι στον Καναδά που είχαν παρε δώσε με Ουκρανούς, τα ήξεραν τα μελομακάρονα ή τέλος παντων, φτιάχνανε κι αυτοί κατι παρομοιο.
    Όσο για τους κουραμπιέδες και τα μπισκότα, νομίζω ότι η συνταγή του κουραμπιέ κυκλοφορεί σε όλη την Ευρώπη σε μικρές παραλλαγές. Στο ΗΒ κλασσικά, shortbread που ειναι ο κουραμπιές χωρίς τη ζάχαρη.

  98. Shortbread δεν είναι εκείνα τα ζαχαρένια μπισκότα, σπεσιαλιτέ του Γιορκσάιρ; Δεν μου θύμιζαν κουραμπιέδες, αλλά μ’ άρεσαν πολύ όταν δοκίμασα.

  99. Και όμως η υβριστική χρήση του κουραμπιέ φαίνεται πως συνεχίζεται.

  100. austerlitz said

    @81
    Οι ακανέδες παίζουν all-year-round και κάθε τεμάχιο πρέπει να έχει μερικές χιλιάδες θερμίδες.

    Ανήκει στην οικογένεια των σουτζουκ-λουκουμοειδών αλλά νομλιζω πως η διαφορά τους είναι πως ο ακανές έχει βούτυρο.

    Τώρα από που προέρχεται η ονομασία ακανές, δεν ξέρω. Έχω ακούσει δύο θεωρίες: Από το «ακάν» (=ανακάτευε, εντολή που έδινε ο Τούρκος αρχιμοντέρ στον έλληνα που έπρεπε να ακακατεύει το μίγμα) και την απάντηση του Έλληνα «ναι».
    Η άλλη εκδοχή είναι από το «χακανέ χελβά».

    Οι ειδικοί επί των τουρκικών και λουκουμιών ίσως να μας διαφωτίσουν.

    Ένας τέντζερης χαιρετισμοί και ακάνεδες από τα Shέρραsh

  101. sarant said

    99: Εξαιρετικό, το είχα δει και το είχα ξεχάσει!

    100: Ευχαριστώ, αγαπητέ’ θα δείτε ότι υπάρχει ακμάζουσα σερραϊκή παροικία στο ιστολόγιο.

    97: Σοφία, χρόνια πολλά -και στη γιαγιά!

  102. ΣοφίαΟικ said

    98: Της Σκωτίας, όχι του Γιορκσάιρ. Αν δεις την κλασσική συνταγή και τη συγκρίνεις με τη συνταγη του κουραμπιέ είναι το ίδιο πράμα. Και επιπλεόν πολλοί αλλοδπαοί που δοκίμασαν κουραμπιέδες μου έιπαν «σαν σορτμπρεντ είναι», ΟΕΔ.
    101: Ευχαριστω Νίκο. Η γιαγιά πλέον βέβαια δε μαγειρέυει (όχι πως ήταν ποτέ καλή μαγέιρισσα), αλλά παραμενει πηγή λαογραφικών πληροφοριών.

  103. ΤΑΚ said

    ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ!

    Δυστυχώς με έχει φάει η πολλή δουλειά και έτσι, ενώ σας διαβάζω, δε σχολιάζω.

    Αλλά σήμερα μέρα που είναι είπα να προσθέσω κι εγώ ένα σχόλιο.

    Εμένα μου αρέσουν με τη σειρά φοινίκια, δίπλες και κουραμπιέδες. Τα φοινίκια τα έφτιαχνε με μοναδικό τρόπο η σμυρνιά γιαγιά μου (και βέβαια μόνο φοινίκια τα λέγαμε στο σπίτι, τη λέξη μελομακάρονο την άκουσα για πρώτη φορά στο σχολείο). Και χρησιμοποιούσε οπωσδήποτε αλισίβα/σταχτόνερο (θυμάμαι την αγωνία μας να βρούμε κάθε χρόνο στη Θεσσαλονίκη όπου μέναμε σε διαμέρισμα χωρίς τζάκι…) και ΔΕΝ ήταν γεμιστά.

    Επειδή η ιστοσελίδα του φιλόξενου Νικοκύρη είναι κατά βάση γλωσσική να πω δυο λόγια για τα φοινίκια, που ίσως τα ξέρετε ίσως έχουν ξαναειπωθεί (αν ισχύει το τελευταίο, συγχωρέστε με προκαταβολικά).

    Τα φοινίκια ονομάζονται έτσι λόγω σχήματος: μοιάζουν με τους καρπούς της φοινικιάς, κοινώς χουρμάδες. Για αυτό και τα καλά φοινίκια για τους Μικρασιάτες δεν έπρεπε να είναι μπαμπατσάνικα, αλλά μικρά σε μέγεθος.

    Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι πρόκειται για κοινό γλυκό των λαών της οθωμανικής αυτοκρατορίας, κρίνοντας και από το ίδιο το γλυκό αλλά και από το όνομά του:
    στα τούρκικα τα λένε «hurma tatlısı», δηλαδή χουρμά γλυκό (δείτε μερικές εικόνες και συνταγές από το google images)
    στην Κροατία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, και ίσως και σε άλλες βαλκανικές σλαβικές γλώσσες τα λένε «hurmasice» (δείτε πάλι εικόνες και συνταγές από την ίδια πηγή)

    Τα «μελομακάρονα» πρέπει να είναι μεταφραστικό δάνειο από το ιταλικό (ή ίσως ακόμη πιο συγκεκριμένα σιτσιλιάνικο γλυκό) «pasta di miele» (δείτε εδώ μια συνταγή). Τα ιταλικά μελομακάρονα πάντως δεν είναι τα φοινίκια που τρώμε, μοιάζουν περισσότερο με μπισκότα (από τη συνταγή, δεν έχω φάει). Υποθέτω ότι η λέξη μπήκε στα ελληνικά από τις βενετοκρατούμενες περιοχές, αλλά δεν μπορώ να αποκλείσω το ενδεχόμενο να πηγαίνουν ακόμη πιο πίσω στο χρόνο, όταν και η Σικελία ήταν μέρος ενός ενιαίου πολιτικού χώρου (Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία).

    Τα υπόλοιπα θα μας τα πει, υποθέτω του χρόνου, ο Νικοκύρης (εκτός αν του έκανα χαλάστρα, οπότε απολογούμαι προκαταβολικά που λέμε και στην Κύπρο! Παρεμπιπτόντως, στην Κύπρο, παραδοσιακά, δεν τα ξέρουν ούτε τα φοινίκια ούτε τα μελομακάρονα – ξέρουν όμως ως χριστουγεννιάτικο γλυκό τους κουραμπιέδες).

    Να είστε καλά και ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!

    ΤΑΚ

  104. gbaloglou said

    Τάσο στο πρόσφατο (σχετικά) ταξίδι μου στην Τουρκία δοκίμασα παγωτό χουρμά: να μια γεύση παγωτού που δύσκολα θα δούμε εδώ!

  105. sarant said

    Τάσο Καπλάνη, ευχαριστώ που μας γλύκανες με τόση τέχνη -αύριο, πάντως, κάτι δικό σου θα υπάρχει εδώ!

    Γιώργο, σε ζηλεύω που σε λίγες ώρες μπορείς να είσαι στην Πόλη

  106. gbaloglou said

    Ποιά Πόλη;! Στο Ικόνιο (και ύστερα στην Καππαδοκία) πήγα, μέσω Σμύρνης (στάση 2 ωρών) κλπ — καθαρά προσκυνηματικό ταξίδι στην πατρίδα του πατέρα μου για πρώτη και, λογικά, τελευταία φορά. Κανένα ενδιαφέρον για Istanbul, sorry 🙂
    [Πάντως η ξεναγός (Ελληνίδα της Πόλης) μας είπε ότι το Ικόνιο είναι η μαγειρική πρωτεύουσα της Τουρκίας … και, ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη, η πιο αλκοολόφιλη πόλη της Τουρκίας (κρυφά βέβαια)!]

  107. Μαρία said

    105 Όχι και σε λίγες! Μη παίζεις με τον πόνο μας. Αεροπλάνο δεν έχουμε και το πούλμαν κάνει 9 ώρες. Μόνο οι Αθηναίοι φτάνουν σε 55 λεπτά.

    Νικοκύρη, μας χρωστάς ένα άρθρο για το χουρμά. Δανείσαμε τους δακτύλους μας, φαλιρίσαμε και μετά δανειστήκαμε απ’ τους φίλους του Μπαλό.

  108. gbaloglou said

    Μαρία έχει και τραίνο για Πόλη, μια Ελληνικό και μια Τούρκικο — διάβασα πως το Τούρκικο έχει και μισοφέγγαρα χαραγμένα στα παράθυρα, έτσι προς χάριν της Ελληνοτουρκικής φιλίας…

    [Χουρμάδες βλέπω/παίρνω από Καλιφόρνια, Τυνησία, Ισραήλ — Τούρκικους περιέργως δεν έχει πάρει το μάτι μου.]

  109. Μαρία said

    108 Γιώργο, αυτό δεν το ανέφερα, γιατί κάνει περισσότερες ώρες. Υπήρχαν μέχρι πρόσφατα ταξί απο Αλεξανδρούπολη αλλά κόπηκαν κι αυτά.

  110. gbaloglou said

    Μα ποιός υπονομεύει την Ελληνοτουρκική φιλία τέλος πάντων!

  111. @ 108-109
    Για το τρένο έχω ακούσει τα χειρότερα από φίλη που ταξίδεψε το καλοκαίρι από Θεσσαλονίκη. Μου είπε ότι είναι της υπομονής, και ότι τους έκαναν έλεγχο διαβατηρίων συνολικά πέντε (5) φορές! Μου είπε κι άλλα που τα ξεχνάω τώρα. Aegean και πάλι Aegean (φαντάζομαι ότι η διάφορα τιμής δεν είναι φοβερή).

  112. Μαρία said

    110 Το σπατόσημο.

  113. sarant said

    Με γιωταχί πάει κανείς αν θέλει;

  114. Μαρία said

    113 Ναι. Έχω γνωστούς που το κάνουν. Το παρκάρουν βέβαια στο ξενοδοχείο. Για να κυκλοφορήσεις μέσα στην Πόλη, χρειάζεται να εξοικειωθείς με την τρέλα των ταξιτζήδων.

  115. Ο Μιχαλιός said

    #111 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι της υπομονής, αλλά όχι και πέντε φορές έλεγχο. Μια στα ελληνικά και μια στα τούρκικα τα σύνορα. Το σπαστικό είναι πως τα περνάς στη μέση της νύχτας. Σου παίρνουν το διαβατήριο και σου το ξαναφέρνουνε στην κουκέτα. Καμμιά σχέση με παλιότερα, όταν σε βγάζανε ώρες να στέκεσαι στην αποβάθρα του Ουζούν Κιοπρού και σε φυλάγανε τριγύρω οι στρατιώτες με τις ξιφολόγχες.

    Αυτό που είναι μεγαλείο είναι η άφιξη στην Πόλη τα χαράματα, καθώς το τραίνο φέρνει βόλτα γύρω-γύρω τα Θεοδοσιανά τείχη από τη μεριά της Προποντίδας.

    Μπαλόγλε, ο λογότυπος των κρατικών σιδηροδρόμων της Τουρκίας έχει μέσα ένα μισοφέγγαρο. Πού το βλέπεις το παράξενο;

  116. Μαρία said

    http://www.tcdd.gov.tr/

  117. @ 115 Φαίνεται τότε ότι η φίλη μου έπεσε στην περίπτωση…

  118. Μπουκανιέρος said

    115 Πολλαπλός έλεγχος διαβατηρίων και αποσκευών (χωρίς προφανή λόγο) και σπάσιμο γενικώς (π.χ. έξτρα καψόνια για όσους διαμαρτύρονταν) μου έτυχε πρόσφατα στην είσοδο στην Τουρκία από την άλλη μπάντα (Χόπα).

  119. gbaloglou said

    #115

    Δεν θα με ενθουσίαζε να έχω το μισοφέγγαρο, έστω και αχνό, ‘πάνω’ στα μάτια μου την ώρα που κοιτάω από το παράθυρο. Άλλο να βλέπεις την σημαία πιο συχνά απ’ ότι σε άλλα κράτη … και άλλο να βλέπεις το ισοδύναμο της σημαίας *συνεχώς*!

  120. Ο Μιχαλιός said

    #119 Ένα καθησυχαστικό ανάγνωσμα για το συγκεκριμένο πρόβλημα:

    http://www.kairatos.com.gr/afieromata/ilioselinata.htm

  121. gbaloglou said

    #116

    Δεν ξέρω τι γράφει, αλλά βλέποντας τον Νταβούτογλου και κάτι περί Άγκυρας-Ικονίου έχω να πω το εξής: ο Νταβούτογλου δεν γεννήθηκε ακριβώς στο Ικόνιο αλλά στο Τατκόϊ (Tatkoy), ένα χωριό της περιοχής δίπλα στην Σύλλη (πατρίδα του πατέρα μου)^ είναι πιθανό οι παππούδες του να δούλευαν κάποτε σε κτήματα Ελλήνων της Σύλλης (που είχαν το πάνω χέρι στην περιοχή γενικώς), και ο δήμαρχος ή περιφερειάρχης μας είπε πως ενδιαφέρεται πολύ (ο Νταβούτογλου) για την Σύλλη (Sille).

  122. Μπουκανιέρος said

    119 Βρε Μπαλό, αφού το ξέρεις ότι σε χαλάει το μισοφέγγαρο, τι τα θες τα εξωτικά ταξίδια;

  123. Μαρία said

    121 Χα, χα. Είναι το επίσημο σάιτ των σιδηροδρόμων και το έβαλα για να ευχαριστηθείς το λογότυπο.

  124. Μαρία said

    122 Λες να μην τρώει ούτε κρουασάν;

  125. gbaloglou said

    122

    Είπαμε, είχα τον σκοπό μου (106). Και εν πάση περιπτώσει σε μισοφεγγαράτο τραίνο εγώ δεν μπήκα, με Ελληνικό λεωφορείο ταξίδεψα (από Χίο μέχρι Ικόνιο και Καισάρεια).

  126. gbaloglou said

    123

    Νέα υπερταχεία Άγκυρας-Ικονίου, αυτό είναι το μεγάλο νέο.

  127. Μαρία said

    126 Είδες και πόσο μειώνεται ο χρόνος του ταξιδιού; Εντυπωσιακό.

  128. Argo said

    @1, 10 και αλλού:
    Σκληρά φαίνεται ότι δοκιμάζονται, για άλλη μία φορά, οι εξαιρετικά πολύπαθες ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ο λόγος είναι η χρήση της ονομασίας KAVALA σε συσκευασία κουραμπιέδων προελεύσεως Τουρκίας. Αν και ο όρος kurabiye χρησιμοποιείται στην τουρκική ζαχαροπλαστική για τα βουτήματα και κουλουράκια γενικώς, όπως σωστά επισημαίνει ο Κ2, το εν λόγω προιόν, το οποίο παρασκευάζεται με παρόμοιο τρόπο με τους ελληνικούς κουραμπιέδες, χρησιμοποιεί στη συσκευασία του το τοπωνύμιο KAVALA, βεβαρυμένου, όσο και να το κάνουμε, παρελθόντος. Η συνταγή παρασκευής των KAVALA kurabiyesi, οι οποίοι, σημειωτέον, δεν εντάσσονται στα ΠΟΠ/ΠΓΕ, αν και δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως ευρέως διαδεδομένη στην Τουρκία, είναι, πάντως, αρκετά γνωστή, ιδίως στις περιοχές εκείνες, στις οποίες η επαφή με το ελληνικό στοιχείο υπήρξε εντονότερη.
    Οι εν λόγω κουραμπιέδες παρασκευάζονται οικιακώς, από βιοτεχνίες-εργαστήρια ζαχαροπλαστικής, αλλά κι από μεγαλύτερες εταιρείες σε συσκευασμένη μορφή. Ενδεικτικά αναφέρονται οι εταιρείες ARSLANZADE, SALIH USTA, AYSO-GALORE KUKES και TATSAN HELVA.

    Όμως αυτός ο γλυκός ανταγωνισμός δεν εξαντλείται στους κουραμπιέδες. Εκτός από τους KAVALA kurabiyesi, υπάρχουν και τα «παξιμαδάκια Θεσσαλονίκης» («Selanık Gevreği), ικανά να ικανοποιήσουν και τα πιο δύσπιστα λαρύγγια.

  129. gbaloglou said

    108 κλπ

    Παρόν το ανθρώπινο μισοφέγγαρο ακόμη και όταν υπάρχει δίπλα του το πραγματικό:

  130. Μια και έγινε λόγος για το τρένο (ή τραίνο) Θεσσαλονίκης-Κωνσταντινούπολης (108, 111, 115), δείτε αυτό:
    Αναστέλλεται η κυκλοφορία των διεθνών αμαξοστοιχιών του ΟΣΕ
    και αυτό:
    Καταργούνται οι υπηρεσίες κατάκλισης και εστίασης της ΤΡΑΙΝΟΣΕ από τον Μάρτιο

  131. Ουπς, το σωστό λινκ για το δεύτερο άρθρο είναι http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231078485

  132. gbaloglou said

    110, 130

    χαράς ευαγγέλια

  133. Στα Γιαννιτσά της δεκαετίας του 1950, τα φινίκια ήταν απο αλεύρι, σουσαμόλαδο και σοροπιαστά. Στην βιτρίνα του Στάχταρη ήταν στην πλευρά με τις τουλούμπες. .Μόνο που είχαν τη μισή τιμή ανά τεμάχιο (50 λεπτά έναντι μιας δραχμής) Τα βαρέως σοροπιαστά, μπακλαβάδες, καταιφια και τέτοια ήταν στη φάτσα. Μαστιχωτό και ποτέ σε ζαχαροπλαστείο, αλλα σε μεριδούλες 3Χ3 εκατοστά, πάντα απο πλανόδιους και δη καραμανληδες ήταν το σάμαλι (η, «σάμαλι-καράμαλι» ) με λίγο σιρόπι που ποτέ δεν έσταζε.

  134. […] άρθρο για τον κουραμπιέ στο αγαπημένο μου ιστολόγιο  «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» , είδα σε ένα από τα σχόλια ότι και οι Τούρκοι έχουν […]

  135. Penelope Kambakis Vougiouklis said

    Ντερμπιγιέ το έλεγαν οι παππούδες κι η μαμά μου κι είχε μια χρήση πιο γενική, κάτι σαν ´αυστηρή υπόδειξη¨ ´Τώρα ντερμπιγιέ θα μας καν´;´

  136. […] για τον κουραμπιέ στο αγαπημένο μου ιστολόγιο  «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» , είδα σε ένα από τα σχόλια ότι και οι Τούρκοι έχουν […]

  137. […] για τον κουραμπιέ στο αγαπημένο μου ιστολόγιο  «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» , είδα σε ένα από τα σχόλια ότι και οι Τούρκοι έχουν […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: