Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η επικράτεια της κοτσάνας: ποδαρικό στα μεζεδάκια

Posted by sarant στο 11 Ιανουαρίου, 2011


Σήμερα έχουμε την πρώτη πιατέλα με μεζεδάκια για το 2011, δηλαδή με μικρά αξιοσχολίαστα, συνήθως ευτράπελα, συχνά μαργαριτάρια, που ψαρεύω, κυρίως από τον γραπτό Τύπο, και που δεν είναι τόσο σπουδαία ώστε να αξίζουν ιδιαίτερο σημείωμα. Οπότε, έχουμε ποδαρικό στα μεζεδάκια –με το δεξί παρακαλώ!

Ποδαρικό αργοπορημένο, επειδή λόγω της γιορταστικής ατμόσφαιρας, δεν παρακολουθώ εφημερίδες όσο συνήθως. Ευτυχώς παρακολουθούν άλλοι, κι έτσι επισημάνθηκε έγκαιρα μια σημαντική προσχώρηση στη Στρατιά των Ανύπαρχτων, που πραγματοποιήθηκε ανήμερα της πρωτοχρονιάς. Παρένθεση για τους νεοφερμένους: η Στρατιά των Ανύπαρχτων περιλαμβάνει στις γραμμές της όλους εκείνους που ήρθαν στον κόσμο όχι από μάνα και πατέρα αλλά από μεταφραστική ανικανότητα. Περισσότερα για τη στρατιά, δείτε εδώ ή εδώ. Το νέο απόκτημα, και μάλιστα σημαντικό, καθότι γαλαζοαίματος, είναι ο πρίγκιπας Ρήτζεντ. Στο πρωτότυπο είναι Prince Regent το οποίο σημαίνει πρίγκιπας αντιβασιλέας για τους πολλούς, όχι όμως και για τους μεταφραστές της ψηφιακής ΕΡΤ. Το μαργαριτάρι ψαρεύτηκε στη σύντομη παρουσίαση της ταινίας «The Gypsy and the Gentleman» στο ψηφιακό μενού της DIGEA. (σινέ+ 1/1/11, ώρα 16:15: «Ο Βαρώνος και η Τσιγγάνα», αγγλιστί «The Gypsy and the Gentleman» με την αείμνηστη Μελίνα). Επισημαίνεται το αρχοντικό η του Ρήτζεντ για να μην προσβληθεί ο πρίγκιψ.

Το επόμενο μεζεδάκι, από το άρθρο της Λιάνας Κανέλλη στον Ριζοσπάστη της περασμένης Κυριακής, δεν είναι ακριβώς μαργαριτάρι –η Κανέλλη θυμάται το δημοσιογραφικό της παρελθόν και θυμίζει λίγο τη «συνεννόηση Λοΐζος»:

Πάνε πάρα πολλά χρόνια πίσω που πάτησα το πόδι μου στο Ερζερούμ, στο δρόμο προς Ιράν όταν μαινόταν ο πόλεμος με το Ιράκ και είχε ξεσπάσει η κρίση των ομήρων στην αμερικανική πρεσβεία της Τεχεράνης. Ήταν λίγες εβδομάδες μετά το πραξικόπημα του Ετσεβίτ. Στο Ερζερούμ εξορίζονταν αριστεροί και αντιφρονούντες. Από την ίδια πόλη είχαν στρατολογηθεί απελπισμένοι θεόφτωχοι κατσαπλιάδες ως κορμός του σώματος εισβολής στην Κύπρο. Οι γυναίκες κυκλοφορούσαν με μπούργκα. Η ιστορία διδασκόταν διαφορετικά απ’ όλη την υπόλοιπη Τουρκία και συνάμα ο νομάρχης επόπτευε ένα τεράστιο τηλεοπτικό δορυφορικό κανάλι που δίδασκε τούρκικα τους πληθυσμούς με αλταϊκές ρίζες στις ασιατικές δημοκρατίες του σοβιετικού υπογάστριου. Ήταν 1979.

Αν προσέξουμε τα στοιχεία που δίνονται, το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι δεν μπορεί να ήταν το 1979. Η κρίση των ομήρων άρχισε βέβαια τον Νοέμβριο του 1979, αλλά διάρκεσε δεκατέσσερις μήνες. Ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ άρχισε Σεπτέμβριο του 1980, κάτι που αποκλείει το 1979. Όσο για το πραξικόπημα του… Ετσεβίτ, φυσικά τέτοιο πράγμα δεν έγινε ποτέ· εννοείται εδώ το πραξικόπημα του Εβρέν, το οποίο έγινε στις 12 Σεπτεμβρίου 1980. Άρα, η επίσκεψη την οποία θυμάται (όχι με απόλυτη ακρίβεια) η Λιάνα Κανέλλη έγινε γύρω στον Οκτώβριο του 1980.

Και τελειώνω με το χτεσινό κύριο άρθρο της Ελευθεροτυπίας, το οποίο επικρίνει το σχέδιο που διέρρευσε από το υπουργείο Παιδείας για το Νέο Λύκειο.

Υποτίθεται ότι ένα κύριο άρθρο, επειδή εκφράζει την εφημερίδα, είναι ακόμα πιο προσεγμένο από τα άλλα άρθρα, αλλά το συγκεκριμένο μόνο προσεγμένο δεν είναι, ίσως για να ταιριάζει με τον τίτλο του (Και πάλι προχειρότητες στην Παιδεία). Ανάμεσα στα άλλα μαργαριτάρια και τις ελληνικούρες (π.χ. παρά τις εκ του αντιθέτου διαβεβαιώσεις), ξεχωρίζω στην πρώτη παράγραφο ένα μεγαλούτσικο μαργαριτάρι που δεν το είχα ξαναδεί τόσα χρόνια που ψαρεύω:

ΔΕΝ ΞΕΦΥΓΕ από την προχειρότητα και τα ευχολόγια η πρόταση του υπουργείου Παιδείας για αποσύνδεση του Λυκείου από την ανώτατη εκπαίδευση. Επιπροσθέτως, η επικράτεια του τεχνικού, οικονομικού προσανατολισμού εξακολουθεί έναντι του ανθρωπιστικού και της προσωπικότητας του μαθητή.

Σύμφωνα με ένα βιβλίο που μερικοί δημοσιογράφοι θεωρούν ταμπού και αρνούνται κατηγορηματικά να το ανοίξουν, επικράτεια είναι η γεωγραφική έκταση στην οποία ισχύει η εξουσία ορισμένου κράτους.

Ολοφάνερα, όταν ο αρθρογράφος της «Ε» γράφει για επικράτεια του τεχνικού προσανατολισμού δεν εννοεί αυτό που λέει το βιβλίο-ταμπού, αλλά κάτι άλλο: εννοεί ας πούμε την πρωτοκαθεδρία. Προφανώς, σκέφτηκε το ρήμα επικρατώ, αναρωτήθηκε για το ουσιαστικό του (οι αληθινοί άντρες δεν ανοίγουν λεξικά, είπαμε) και σκάρωσε την επικράτεια αντί της επικράτησης!

Κάτι ανάλογο είχε κάνει πριν από κάμποσο καιρό και ο Νίβο, που είχε γράψει (στο 2.28 του βιντεακιού):

Στρατιώτης σημαίνει να ’σαι πάντοτε βράχος
Και περήφανος κυρίως άμα είσαι και βλάχος
Να αντέχεις να κάνεις θυσίες συνέχεια
Και να ’σαι οπλισμένος με μεγάλη ανέχεια.

εννοώντας μάλλον την αντοχή, ή τέλος πάντων το να μπορείς να ανέχεσαι πολλά, αλλά τουλάχιστον ο Νίβο έχει το ελαφρυντικό πως επιδίωκε τη ρίμα, ενώ ο αρθρογράφος της Ελευθεροτυπίας ούτε αυτή τη δικαιολογία δεν έχει, κι έτσι έμπασε σούμπιτη την εφημερίδα του στην επικράτεια της κοτσάνας. Και του χρόνου!

ΥΓ: Το ξέρω ότι σήμερα έχουμε 11/1/11, αλλά σε δέκα μήνες θα έχουμε 11/11/11, οπότε τότε ταιριάζει καλύτερα να γραφτεί κάτι σχετικό.

Advertisements

131 Σχόλια to “Η επικράτεια της κοτσάνας: ποδαρικό στα μεζεδάκια”

  1. newagemama said

    Αρκετά μεζεδάκια μαζεύτηκαν στην πιατέλα κι είναι μόλις 11/1! Πιο πολύ με εντυπωσίασε η «επικράτεια του τεχνικού» από την Ελευθεροτυπία. Υποψιάζομαι πως ο διορθωτής το εντόπισε (δεν μπορεί, βγάζει μάτι) αλλά δεν τόλμησε να παρέμβει για να το σώσει, γιατί το κύριο άρθρο δεν το γράφει όποιος όποιος…

    Αντε καλό ξεκίνημα! Σύντομα θα γίνει πολύ πλούσιος ο μπουφές με ποικιλία μεζέδων και εδεσμάτων κάθε λογής!

    http://newagemama.com

  2. Mιχαλιός said

    Δίπλα με την επικράτεια βλέπω το «επιπροσθέτως». Είναι η καινούργια must ελληνικούρα; Τις προάλλες η φιλόλογος της κόρης μου (α΄Γυμνασίου)το προπαγάνδιζε συστηματικά για να το χρησιμοποιούν τα παιδιά.

  3. ἡ στρατιὰ τῶν Ἀνυπάρκτων θὰ μποροῦσε νὰ γίνῃ καὶ ὡραῖο θεατρικό, κάτι σὰν τὰ ἕξι πρόσωπα ποὺ ζητοῦν συγγραφέα!

  4. bernardina said

    Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ πού διάβασα πρόσφατα ότι απαγορεύτηκε η παραγωγή και χρήση άσβεστου (ο τόνος στην πρώτη συλλαβή, φυσικά). Άς μην ανησυχούν όμως οι σοβατζήδες -πρόκειται απλώς για τον… αμίαντο!

    Όσο για την επικράτεια, προφανώς ο άνθρωπος μπερδεύτηκε με την επικράτηση.
    Ειδικά στις ηλεκτρονικές εκδόσεις των εφημερίδων βλέπω καθημερινά αμέτρητα ασυγχώρητα λάθη.

  5. rodia said

    Ευτυχώς που είδες μονάχα ένα φιλμ, γιατί αλλιώς θα.. βαρυστομαχιαζαμε! :))
    Καλή χρονιά να έχουμε Νίκο, προβλέπω οτι -ιδιως τωρα, μετα τις αθρόες απολυσεις δημ/φων- τα ΜΜΕ δεν θα μας αφησουν να… πεινάσουμε! :-Ρ

  6. sarant said

    Ευχαριστώ για τα σχόλια!

    Ώστε προπαγάνδα για το «επιπροσθέτως»; Καλό!

  7. ro_g said

    Το έχω ξαναγράψει, εδώ και αλλού: ας δείχνουμε μεγαλύτερη κατανόηση σε μαργαριτάρια σε υπότιτλους, και ακόμα μεγαλύτερη όσο περνάει ο καιρός. Εκτός του ότι ολοένα λιγότεροι εργοδότες πληρώνουν για νέους υπότιτλους (οι περισσότεροι ανακυκλώνουν παλιούς), είθισται πλέον στον υποτιτλιστή να μη δίνεται καν γραπτό σενάριο, και η απόδοση να γίνεται εξ ακοής. Για να μη μιλήσουμε βέβαια για τις εταιρείες που απλώς «τσιμπάνε» δωρεάν υπότιτλους απ’ το ίντερνετ και τους κοτσάρουν στα προγράμματά τους. Θα πει κάποιος: και τι φταίει ο τηλεθεατής; Νομίζω ότι ψιλοφταίει στο βαθμό που εξακολουθεί να τηρεί στάση τηλεθεατή και να μην το πολυαπασχολεί πώς βγαίνει το προϊόν που παρακολουθεί. Πολύ φοβάμαι ότι όπου να ‘ναι η κριτική στους υποτιτλιστές θα μοιάζει κάπως σαν κριτική σε μετανάστες π.χ., που δεν ξέρουν καλά τη γλώσσα.

    Και σε σχέση με τα παραπάνω μεζεδάκια: αν βάλεις δίπλα-δίπλα τα τρία, ο Ρήτζεντ ασφαλώς βγαίνει λάδι. Όταν η Λιάνα ξαναγράφει την παγκόσμια ιστορία όπως γουστάρει και η διεύθυνση της «Ε» (που είναι και ευαίσθητη εσχάτως με τα εθνικά μας ζητήματα, τρομάρα της) γράφει σαν μαθητούδι δημοτικού, που τώρα μαθαίνει λεξούλες, πραγματικά τι να λέμε…

  8. Immortalité said

    Έχει και δύο μικρά στην διαδικτυακή έκδοση του χτεσινού Έθνους. Εκτός αν όντως στην επαρχία Αμπουγέι κάνει όντως πολύ ζέστη και τους αδίκησα.

    @3 Ωραία ιδέα! Δεν στρώνεσαι στο γράψιμο; 😉

    Γιατί το επιπροσθέτως είναι ελληνικούρα;

  9. Νομίζω ότι πρέπει σιγά σιγά να αρχίσουμε να οργανώνουμε τον διοικητικό μηχανισμό της Νομανσλάνδης, καθώς και τις ανά τον κόσμο διπλωματικές αποστολές της. Ορίστε η δική μου ταπεινή συμβολή:

    * Η Στρατιά των Ανυπάρκτων υπάγεται κατ’ εξαίρεση στο Υπουργείον Επικρατείας της Νομανσλάνδης, το οποίο είναι αρμόδιο για θέματα παπαρολογισμών και γονατογραφίας.

    * Επίτιμος πρόξενος της Νομανσλάνδης στην Αθήνα είναι ο κ. Χρήστος Μιχαηλίδης, διακεκριμένος μεταφραστής αγγλόφωνων δημοσιογραφικών άρθρων, τιμημένος με βραβείο Τσαπατσούλιτζερ.

  10. Immortalité said

    @7 Να υποθέσω ότι δεν είσαι εκείνος με τον οποίο σχολιάζαμε χτες τον υποτιτλισμό της «Soul Kitchen». 🙂
    Μερικά πράγματα ακόμα και εξ ακοής δεν δικαιολογούνται. Και δεν μιλάω για τον Ρήτζεντ. Όσο για τους δωρεάν υπότιτλους από το ίντερνετ έχω πέσει πάνω σε εξαιρετικές δουλειές με εξ ακοής απόδοση. Τώρα ο τηλεθεατής τί να κάνει δηλαδή; Να γράψει στο κανάλι;

  11. ro_g said

    @10
    Να γράψει στο κανάλι; Να μια ιδέα. Να γράψει όμως για τους κακούς του υπότιτλους; Δεν γράφει καλύτερα για τα ελεεινά του δελτία ειδήσεων; Λέω εγώ τώρα…

    Συμφωνώ για τους εξ ακοής υπότιτλους, κι εγώ έχω βρει πολύ καλούς. Αλλά παραμένουν εξ ακοής: τα μαργαριτάρια είναι στην ημερήσια διάταξη. Μάλλον δεν γίνομαι αντιληπτός πάντως. Το θέμα δεν είναι αν δικαιολογούνται ή όχι κάποια πράγματα εξ ακοής, αλλά ότι είναι απαράδεκτο να δουλεύει κάποιος έτσι.

  12. Immortalité said

    @11 Θα συμφωνήσουμε ότι αν κάποιος αποφασίσει να βάλει μια κόλλα αναφορά μπροστά του θα έχει πολλά να γράψει σ’ ένα κανάλι. Από την άλλη να δεχτώ ότι οι συνθήκες δουλειάς των υποτιτλιστών είναι αντίξοες, όμως αν αρχίσουμε να δικαιολογούμε τα πάντα στο όνομα της αντιξοότητας τότε γιατί να μην το κάνουμε και για άλλα επαγγέλματα; Και μήπως οι εργοδότες δεν πληρώνουν καλά τη δουλειά διότι πάντα κάποιος θα βρεθεί να την κάνει σε χρόνο λιγότερο από τον απαιτούμενο, με ελάχιστα λεφτά και εξίσου ελάχιστη επαγγελματική συνείδηση ζητώντας μετά την επιείκειά μας επειδή δούλευε σε αντίξοες συνθήκες;

  13. Immortalité said

    κόλα αναφοράς

  14. Εγώ πολύ στενοχωρέθηκα με την άρνηση της κυρίας ΓαρουφαΛιά(να)ς Κανέλλη να δεχθεί την προεδρία του ΠΑΟ κάπου μάλιστα ακούστηκε ότι θεωρεί την θέση «μολυσμένη» από την προηγούμενη θητεία του κ. Κωνσταντόπουλου.
    Αναγκάζει όμως το ιστορικό σωματείο- μετά τις θητείες του χουντικού Κιτσίου και του Νεοδημοκράτη Φιλιππίδη- μιά που το ΠΑΣΟΚ αποκλείεται λόγω συγγενικών χρωματων, να στραφεί προς την εξωκοινοβουλευτική αριστερά εις αναζήτησην προέδρου.
    Ισως όλα αυτά να ετάραξαν την ηρεμία της κας Κανέλλη και να εξέπεσεν εις ατοπήματα !!

  15. george said

    @ #2, #6

    Όπως τα λέει ο Μιχαλιός είναι για το «επιπροσθέτως» και την εποχή που πήγαινα γυμνάσιο-λύκειο κι εγώ (1997-2002). Ήταν από τις λέξεις που φοριόντουσαν πολύ στο μάθημα της έκθεσης, και στο σχολείο αλλά κυρίως στο φροντηστήριο. Το θυμάμαι κυρίως σαν λέξη με την οποία αρχίζαμε παραγράφους. Αφού μου είχε μείνει από τότε, και πολλές φορές έπιανα τον εαυτό μου να το γράφει και σε γραπτά εξεταστικής στο πανεπιστήμιο, δυο-τρία χρόνια πριν.

  16. sarant said

    7: Συμφωνούμε ότι ο Ρίτζεντ είναι ελαφρότερο λάθος από την επικράτεια!

  17. Lurker said

    Δε θυμάμαι έχετε αναφέρει τους Πόλακ ως μέλος της στρατιάς; Το είδα στους υποτίτλους του The Wire (προφανώς εννοούνται οι Πολωνοί). Αν δεν το έχετε να προσπαθήσω για screenshot.

  18. Δέσποτα, ἔχεις σκεφτῇ νὰ γράψῃς κανένα βιβλίο γιὰ τὴν στρατιὰ τῶν Ἀνυπάρκτων καὶ γενικὰ γιὰ ὅλα τὰ ἀνύπαρκτα ποὺ προκύπτουν ἀπὸ μεταφραστικὲς ἀβλεψίες; νομίζω κάτι σχετικὸ (δὲν τὄχω διαβάσει) ἔχει γράψει ὁ καθηγητὴς κλασσικὴς φιλολογίας Δ. Χρηστίδης γιὰ διάφορες παρανοήσεις ἀρχαίων κειμένων, ὄχι εἰδικὰ γιὰ μεταφράσεις. πάντως τὸ θέμα ἔχει ψωμὶ καὶ ἱστορία παράλληλη τῆς μεταφραστικῆς ἱστορίας.

  19. sarant said

    Για βιβλίο δεν ξέρω, αλλά για κεφάλαιο σε βιβλίο σίγουρα υπάρχει πολύ ψωμί!

  20. rodia said

    Μόλις άκουσα στο δελτίο ειδήσεων του καναλιού της Βουλής το εκπληκτικό: «υδρογονανθρακών»

  21. sarant said

    Αυτοί έχουν μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε άνθρακα κι έτσι πέφτει ο τόνος στη λήγουσα 🙂

  22. * Εγώ πάλι δεν μπορώ να ερμηνεύσω την συγχρονισμένη σύνταξη του «αφορώ» με εμπρόθετο από όλους ανεξαιρέτως τους δημοσιογράφους εδώ και 7-8 χρόνια. Έχουμε ξανααναφερθεί στο θέμα, εγώ το αποδίδω στον Αβραμόπουλο, ο Νικοκύρης στον Μπαμπινιώτη. Όπως και να έχει, είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακός ο συγχρονισμός των. Παλαιότερα λέγαμε «αφορά το» και όχι «αφορά στο».
    * Πάλι καλά που δεν έχουμε δοτική, θα έλεγε «υδρογονανθρακί».
    * Δεν απαντήσατε στο #8, τι κακό έχει το «επιπροσθέτως»;
    * Σχετικά με το άρθρο της Ελευθεροτυπίας συμφωνώ με το σχόλιο 1, μάλλον δεν το «κοκκίνισε» η αυτόματη διόρθωση και έτσι δεν θα το πρόσεξε ο συντάκτης.

    Πάντως σχετικά με τις ελληνικούρες νομίζω ότι κάπου σφάλετε. Ακόμη και λανθασμένες τις προτιμώ από τις αγγλικούρες του τύπου «power to you», «daily deal», «click2bye», «unlimited», «its up to you» και άλλες αμερικανιές που ακούμε από το πρωί ως το βράδυ στο κουτί.
    Papoutsi apo ton topo sou…

  23. bernardina said

    Και τι να πούμε πια γι’ αυτό το έρμο haven που από αγκυροβόλιο και καταφύγιο έγινε παράδεισος για… φορολογικούς λόγους, επειδή κάποιος κάπου κάποτε το μπέρδεψε με το heaven;

    (haven [háyv’n]
    (plural havens)
    noun
    1. sheltered place: a place sought for rest, shelter, or protection
    a haven for wildlife
    2. anchorage: a harbour or port facility where ships and boats come in and tie up (literary)

    [Pre-12th century. < Old Norse höfn 'place that holds (ships)']

    όπως μας ενημερώνει και η Microsoft® Encarta)

    Αλλά εκεί, απτόητοι οι δημοσιογράφοι να διαιωνίζουν το λάθος:
    http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_1_11/01/2011_372668

    Ξέρω, ξέρω, ψιλά γράμματα και καθιέρωση δια της χρήσεως…

  24. sarant said

    Χμ…. δεν είναι τόσο απλό το tax haven. Καταρχάς, το «λάθος» (φορολογικός παράδεισος) έχει πια διαιωνιστεί τόσο που έχει ριζώσει, διότι το βρίσκεις και σε λεξικά, π.χ. στο ηλεκτρονικό της Ματζέντας.

    Δεύτερον, δεν είναι βέβαιο ότι το πήραμε από τα αγγλικά. Υπάρχει το γαλλικό paradis fiscal, ως απόδοση του tax haven, και δεν έχω ψάξει (είναι θέμα για άρθρο, ασφαλώς) πώς δημιουργήθηκε αυτό.

    Αν μάλιστα σκεφτούμε ότι μερικοί από τους γνωστότερους φορολογικούς παραδείσους της Ευρώπης είναι γαλλόφωνοι (Ελβετία, Μονακό, Λουξεμβούργο) δεν αποκλείεται το μεταφραστικό δάνειο να έγινε (π.χ. στη δεκ. του 1960) από τα γαλλικά.

    Τώρα που το σκέφτομαι, δεν θα ήταν εντελώς αδύνατο να είναι λάθος το… tax haven (αν αποδειχτεί ότι παλαιότερο είναι το paradis fiscal) -στ’ αστεία το λέω, αλλά δεν το αποκλείω εντελώς.

    Δες και
    http://www.lexilogia.gr/forum/showthread.php?t=3207

  25. bernardina said

    Διαβάζοντας και τα σχόλια του φόρουμ, κατανοώ πως η λέξη «παράδεισος» σαφώς ακούγεται πιο «έντονη» από το «καταφύγιο». Συνειρμικά όμως, και έχοντας υπόψη την ουσία που εκφράζει ο όρος, εμένα μού πάει καλύτερα η λέξη «άντρο» (των ημι-παράνομων – ημι-νόμιμων φοροφυγάδων) παρά το «παράδεισος» που παραμπέμπει σε.. παραδεισένιες καταστάσεις.

    Δυστυχώς ούτ’ εγώ γνωρίζω αν προϋπήρχε ο γαλλικός όρος ή ο αγγλικός. Πάντως από υπεύθυνες «γραφίδες» το βρίσκω πάντα ως haven και ποτέ heaven. (Δες, για παράδειγμα, και τον τίτλο του βιβλίου κάτω από το άρθρο της Καθημερινής).
    Αν έχεις όρεξη, ας το ψάξουμε λιγάκι κάποια στιγμή.

    ΥΓ. Όσο για το ηλεκτρονικό της Ματζέντας, βλέπω ότι το έχει σε εισαγωγικά, πράγμα που (φαντάζομαι πως) υπονοεί ότι το μεταφέρει με επιφύλαξη, ακριβώς επειδή επικράτησε δια της χρήσεως:

    ([hEivn] ουσ. (απαρχ.) λιμάνι # μτφ. (τόπος καταφυγής και ανάπαυσης) «καταφύγιο»: haven of refuge λιμάνι σωτηρίας § tax haven φορολογικός «παράδεισος»)

    Πάντως ευχαριστώ για την απάντηση.

  26. ro_g said

    @12 Με ολίγη καθυστέρηση: δεν πρόκειται φυσικά να δικαιολογήσουμε τα πάντα στο όνομα της αντιξοότητας, για ένα Ρήτζεντ μιλάμε. Μην το ρίχνουμε στις σοφιστείες, γιατί τη βλέπω τη συνέχεια: όπου να ‘ναι θ’ αναφερθεί ο κακοπληρωμένος γιατρός που αφήνει τον άρρωστο να πεθάνει…

    Ας μου επιτραπεί να προσθέσω ότι σοφιστεία είναι και το «πάντα κάποιος θα βρεθεί να την κάνει [τη δουλειά] σε χρόνο λιγότερο από τον απαιτούμενο, με ελάχιστα λεφτά και εξίσου ελάχιστη επαγγελματική συνείδηση ζητώντας μετά την επιείκειά μας επειδή δούλευε σε αντίξοες συνθήκες». Κανείς ποτέ δεν έσπευσε να γίνει μειοδότης από μόνος του, επειδή είναι …παλιάνθρωπος. Όσοι γίνονται, ανεξάρτητα από το ποιόν τους και την ευσυνειδησία τους, γίνονται επειδή τους το έχει επιβάλει η αγορά.

    Να προλάβω και τη συνέχεια του σοφίσματος: και όσοι επιδίδονται στη «μαύρη» εργασία, να είμαστε βέβαιοι ότι δεν το κάνουν για να κλέψουν τ’ ασφαλιστικά ταμεία ή για να φάνε τη δουλειά των νομότυπων συναδέλφων τους. Αναγκασμένοι είναι. Ομοίως οι μετανάστες (για να προλάβω και τις παρεκτροπές του σοφίσματος).

  27. Μπουκανιέρος said

    25 [«ΥΓ. Όσο για το ηλεκτρονικό της Ματζέντας, βλέπω ότι το έχει σε εισαγωγικά, πράγμα που (φαντάζομαι πως) υπονοεί ότι το μεταφέρει με επιφύλαξη, ακριβώς επειδή επικράτησε δια της χρήσεως:»]

    Όχι. Το ηλεκτρονικό της Ματζέντας κάνει κατάχρηση των εισαγωγικών, σε τρομερό βαθμό.
    Ψάξτο και θα δεις (ή ρώτησε τον Τιπούκειτο!).

  28. Immortalité said

    @ 26 Θα μπορούσα να σου ζητήσω να ορίσεις τη σοφιστεία και μετά να ελέγξεις μήπως η φράση σου «Κανείς ποτέ δεν έσπευσε να γίνει μειοδότης από μόνος του, επειδή είναι …παλιάνθρωπος. Όσοι γίνονται, ανεξάρτητα από το ποιόν τους και την ευσυνειδησία τους, γίνονται επειδή τους το έχει επιβάλει η αγορά» εμπίπτει στον ορισμό. Αλλά το ζήτημα δεν είναι ότι βλέπεις σοφιστείες εκεί που δεν υπάρχουν. Ούτε ότι προβαίνεις σε γενικεύσεις και απολυτότητες του τύπου «κανείς ποτέ» και «γίνονται επειδή», ούτε ότι εμφανίζεσαι να «ξέρεις» τη συνέχεια του επιχειρήματός μου ή μάλλον του σοφίσματός μου καθώς και τις πιθανές παρεκτροπές του. Το ζήτημά μου είναι ότι στο σχόλιό σου και ειδικά στη φράση που παραθέτω παραπάνω, εγώ διαβάζω την παντελή απουσία της ατομικής ευθύνης γενικώς. Για όλα φταίει η αγορά. Και για τα σοβαρά και για τον πρίγκηπα. Ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω. Άλλωστε, κάποιοι κάνουν τη δουλειά τους αξιοπρεπώς και υπό πολύ αντίξοες συνθήκες. Ευτυχώς δηλαδή.

  29. rodia said

    #26, #28
    Εντόπισα ένα δεκαπεντασύλλαβο και αναζητείται η συνέχεια:
    «κανείς δεν έσπευσε ποτέ να γίνει μειοδότης»
    Λέξεις ομοιοκατάληκτες παρακαλώ, (όσες και) αν έχετε ευχαρίστηση 🙂
    (συγγνωμη Νικο, δεν αντεξα στον πειρασμο)

  30. Immortalité said

    @29 Αφιερωμένο 🙂

  31. bernardina said

    «Κανείς δεν έσπευσε ποτέ να γίνει μειοδότης»
    (ναι, κατά τύχη έγινε της γλώσσας του προδότης!)
    Ενώ οι ευσυνείδητοι μοχθούνε μέρα-νύχτα
    εσύ βρε ασυνείδητε φώναζε και αλύχτα
    πως επειδή πληρώνεσαι με πενταροδεκάρες
    στη γλώσσα πάνω ασελγείς κι όλο γράφεις παπάρες…

    Αχ, βρε Ροδιά, με βάζεις στα αίματα (δεν θέλω και πολύ για να τσιμπήσω, όπως βλέπεις! Ας μας συγχωρήσει ο Νικοκύρης. Θα μπορούσα να συνεχίσω σ’ αυτό το στυλ επ’ άπειρον, αλλά φοβάμαι μήπως καταχραστώ τη φιλοξενία :lol:)

    @27. Ναι, έχεις δίκιο. Ξέρω την αγάπη της Ματζέντα για τα εισαγωγικά. Μάλλον προσπαθεί να… αποποιηθεί την ευθύνη 😉 Θα ήθελα να μάθω όμως τι έχει να πει επ’ αυτού και ο Τιπούκειτος, γιατί δεν ξέρω σε τι αναφέρεσαι.

  32. rodia said

    @30, @31,
    Μερσι κορίτσια! :)))
    καταλαβαινόμαστε…

  33. Immortalité said

    @31 Μπερναντίνα εγώ λέω ότι ο Νίκος δεν θα έχει πρόβλημα να συνεχίσεις 🙂

    Για τα εισαγωγικά δες εδώ.

  34. bernardina said

    Imor,
    Ευχαριστώ για την παραπομπή. Πράγματι οι αναρτήσεις του Τιπούκειτου αλλά και τα σχόλια που ακολουθούν είναι άκρως ενδιαφέροντα.
    Ομολογώ ότι κι εγώ συχνά κάνω κατάχρηση κάποιων σημείων στίξεως, ειδικά του θαυμαστικού. Αλλά και των αποσιωπητικών… Τι να κάνουμε, «πετριές» είναι αυτές!

    Τώρα, ως προς το αν ο Νίκος θα είχε ή όχι πρόβλημα να συνεχίσω… 😆

    Yγ. Με τα εισαγωγικά, θυμήθηκα ένα επεισόδιο από τα Φιλαράκια που σατίριζε τη συνήθεια των Αμερικανών να σχηματίζουν τα εισαγωγικά στον αέρα κατά τον προφορικό λόγο. Το αποκορύφωμα ήταν όταν ο Τζόι έβαλε σε… εναέρια εισαγωγικά τη λέξη thanks. Αν το βρω στο γιουτούμπι θα σας το χαρίσω.

  35. Κανείς δεν έσπευσε ποτέ να γίνει μειοδότης
    μα πάνω που τους ξέφυγε του λογισμού η ισότης*
    σκεφτήκαν κ’ εψηφίσανε υπέρ του μνημονίου
    και από τότε απαντούν μονάχα τσίου τσίου
    (*ισολογισμός)

  36. rodia said

    Κανείς δεν έσπευσε ποτέ να γίνει μειοδότης
    κι όσο κι αν παρακάλαγε συχνά η ανθρωπότης
    για να γλιτώσει απ’ τα δεινά παράνοιας και τρόμου
    ντούροι όλοι μέναν, λογικοί, με το τουφέκι επ’ ώμου…

  37. bernardina said

  38. συνέχεια…
    δεν ήξεραν, δεν ρώτησαν, κάναν την μαλακία;
    και ήξεραν και ρώτησαν μα εκείνοι σημασία;
    τι νόημα έχει τώρα πια αφού η μειοδοσία
    είν΄ αμαρτία ταυτόσημη μ΄ εσχάτη προδοσία.

  39. Immortalité said

    @37 Αυτό πρέπει να το αφιερώσουμε στον Τιπούκειτο 😀

  40. sarant said

    Ο Νικοκύρης ποτέ δεν λέει όχι σε στιχουργικές εκτροπές, δυστυχώς όμως δεν έχει αυτή τη στιγμή έμπνευση να συνεχίσει το γαϊτανάκι της… μειοδοσίας!

  41. bernardina said

    @39 «Oh, yes!»

  42. @37, 39, 41: Ο Τιπού ευχαριστεί για την αφιέρωση και επιφυλάσσεται να ανταποδώσει!

  43. Βάλτε τώρα τὸ κανάλι τῆς Βουλῆς καὶ ἀπολαύσατε λατινικὰ ἐρωτηματικὰ σὲ ἑλληνικοὺς ὑπότιτλους!

  44. μόλις τώρα «πήμνειο»!!!

    μὰ καλά, ἀπὸ torrents κατεβάζουν τοὺς ὑπότιτλους στὴν Βουλή;

  45. rodia said

    @44,
    Κορνηλιε, δεν φταιει το torrent, οι υπότιτλοι κατεβαλινουν απο εδώ: http://www.greeksubtitlesproject.com/

  46. rodia said

    κατεβαίνουν, εννοείται. Καλα κανω και δεν βαζω τόνους! 😉

  47. Κάπου το είχα ξαναγράψει εδώ για τους υπότιτλους της Βουλής στον Ιβάν τον Τρομερό του Αϊζενστάιν. Όπου εμφανίστηκαν και οι μνημειώδεις Τσαλντεάνοι. Δεν είναι κάποιο βογιάρικο αξίωμα, είναι οι Χαλδαίοι (Chaldeans).

  48. rodia said

    Δύτη, σκεψου να μην υπηρχε και η περιφημη υπηρεσια «μεταγλωτισμού, υποτιτλισμού και ελέγχου» τι θα βλεπαμε! 😉

  49. #47 δὲν εἶναι οἱ Χαλδαῖοι, εἶναι βαθμὸς ἀνωτάτων ἀξιωματικῶν τῆς στρατιᾶς τῶν Ἀνυπάρκτων, λάτρεων τοῦ Ἀζαζιήλ, μελῶν τοῦ συμβουλίου τοῦ Ντίν!

  50. Immortalité said

    @ 47 Εδώ το είπες 😉

  51. -Θὰ δικαστῇς γιὰ μειοδοσία ἀπὸ τὸ Συμβούλιο τοῦ Ντίν, γρύλλισε φανερὰ ἐξωργισμένος ὁ Τσαλντεᾶνος καὶ τὰ κρόσσια τῶν φανταχτερῶν ἐπωμίδων του πήγαιναν πέρα δῶθε καθὼς κουνοῦσε μὲ δύναμι τοὺς ὥμους του.
    -Ἀπὸ τὸ Συμβούλιο τοῦ Ντίν! τραύλισε ψιθυριστὰ κάποιος ὑπολοχαγὸς δίπλα μου κι ἔριξε μιὰ ματιὰ στὸν δύστυχο πρίγκηπα Ῥῆτζεντ.
    -Μᾶλλον τὴν ἔχει ἄσχημα, πρόσθεσα σκύβοντας στὸ ἀφτί του. Ποιός εἶναι ὁ ἑπόμενος στὴν σειρὰ τῆς διαδοχῆς;

  52. Να! η Μαρία σ’ άφησε στο πόδι της βλέπω 🙂

  53. rodia said

    #51
    Respect._

  54. Immortalité said

    @52 🙂

    Κορνήλιε για δε το συνεχίζεις; καλά το πας 🙂

  55. sarant said

    51: Ωραίο, να βρούμε και τίτλο. Προτείνω: Έγκλημα στη Νομανσλάνδη.

  56. Immortalité said

    Κορνήλιε αν γράψεις αστυνομικό, καλό όμως έτσι; από μένα ό,τι θες! 🙂

  57. Γιώργος Νικολόπουλος said

    Με την ευκαιρία του πρίγκηπα Ρήτζεντ θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες από τις όμορφες στιγμές που μου έχουν χαρίσει οι δαιμόνιοι έλληνες τηλε-μεταφραστές. Δυστυχώς δεν έχω κάτι φρέσκο, αλλά είναι δυο περιπτώσεις που μου έχουν μείνει αξέχαστες.
    Η μία περίπτωση θα μπορούσε να ενταχτεί και στη στρατιά των Ανύπαρκτων, ο ατρόμητος καουμπόυ Τεν Μπακς.
    Σκηνή από γουέστερν, αν θυμάμαι καλά, και ο πρωταγωνιστής λέει «Ten bucks says that I can…» (στοιχηματίζω ένα δεκαδόλλαρο ότι μπορώ να… – τη συνέχεια του στοιχήματος δεν τη θυμάμαι). Και φυσικά η μετάφραση: «ο Τεν Μπακς λέει ότι μπορώ να…»

    Και το άλλο, που παραμένει η πιο cult μετάφραση που έχω ποτέ συναντήσει στην ελληνική τηλεόραση. Θρίλλερ στο ιστορικό New Channel, με ένα φονικό ιό και μεταλλαγμένους. Ατάκα: «a dog that may be rabid or even worse» (ένας σκύλος που μπορεί να είναι λυσσασμένος ή κάτι ακόμα χειρότερο). Και η μετάφραση: «ένας σκύλος, ένα κουνέλι, ή ίσως ένα άλογο…»

  58. ppan said

    Γιώργο Νικολόπουλε, κλαίω από τα γέλια.

  59. Κι αυτό ίσως το έχω ξαναπεί: σινεμά, «Όσα παίρνει ο άνεμος», Κλαρκ Γκέιμπλ: She was my only dream. Υπότιτλοι: «ήταν το μόνο μου δέντρο».

  60. sarant said

    57: Αγαπητέ, καλώς ήρθες -και τα δυο σου μαργαριτάρια είναι εξαιρετικά. Ο Τεν Μπακς ήδη πήρε τη θέση του στη Στρατιά, αλλά το κουνέλι με το άλογο είναι πράγματι καλτ!

  61. #56 φτάνει ποὺ τὸ εἶπες!

    #57 πλούσιο ὑλικὸ γιὰ τὸ ἔγκλημα στὴν Νομανσλάνδη!

    Ὁ ἐπιθεωρητὴς Τὲν Μπὰξ ξεφύλλιζε τὴν ἀτζέντα του ὅταν μιὰ καλοδεχούμενη αὔρα χάιδεψε τὸ πρόσωπό του. Κάποιος εἶχε ἀνοίξει τὴν βαριὰ ξύλινη πόρτα κι εἶχε κυριολεκτικὰ εἰσβάλει στὸ μικρὸ καφὲ φέρνοντας μαζί του κάτι ἀπὸ τὴν ἠλεκτρισμένη ἀτμόσφαιρα τῶν δρόμων τῆς πόλεως. «Γιὰ ὄνομα τοῦ Θεοῦ!» φώναξε μόλις κατάφερε νὰ δαμάσῃ τὸ λαχάνιασμά του, «γιὰ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἐπιθεωρητά! Τί εἶναι πάλι αὐτό;». Μόνο τότε ὁ ἐπιθεωρητὴς Μπὰξ παρατήρησε πὼς ὁ παράξενος νεραὸς κράδαινε μιὰ τσαλακωμένη ἐφημερίδα μὲ τὸ δεξί του χέρι. Ἄρχισε νὰ σκέφτεται ὅτι αὐτὸς ὁ ἀσουλούπωτος φωνακλᾶς μὲ τὰ σγουρὰ μαλλιὰ μπορεῖ τελικὰ καὶ νὰ μὴν έρχόταν κατ’ εὐθεῖαν ἀπὸ την διαδήλωσι, ὅπως ἀρχικὰ εἶχε ὑποθέσει μὲ τὴν πρώτη ματιὰ ποὺ τοῦ ἔριξε. Ἀπὸ μακρυὰ ἀκούγονταν ἀκόμη συνθήματα, ὅμως τίποτε στὰ μάτια τοῦ νεαροῦ δὲν πρόδιδε πρόσφατη ἐπαφὴ μὲ δακρυγόνα. «Κι ὅμως» συλλογιζόταν ὁ Μπάξ, «εἶμαι σίγουρος ὅτι ἀπὸ τὸ πρωὶ ἔχουν πέσει πολλὰ ἀπὸ δαῦτα». «Γιὰ ὄνομα τοῦ Θεοῦ!» οὔρλιαξε γιὰ τρίτη φορὰ ὁ νεοφερμένος κι ὁ σερβιτόρος ποὺ ὡς ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἔδειχνε νὰ μὴ νοιάζεται καθόλου βγῆκε ξαφνικὰ ἀπὸ τὸ μπὰρ καὶ μὲ μεγάλα ἀπειλητικὰ βήματα προχώρησε βουβὸς πρὸς τὴν μισάνοιχτη ἀκόμη πόρτα. «Ὁ πρίγκηπας Ῥῆτζεντ δικάζεται αὔριο ἀπὸ τὸ συμβούλιο τοῦ Ντίν!» πρόλαβε νὰ πῇ τελικὰ ὁ σγουρομάλλης κι ἔπειτα, σὰν γιὰ νὰ κορυφώσῃ τὴν δραματικότητα τῆς σκηνὴς σωριάστηκε φαρδὺς πλατὺς μ’ὅλους τοὺς ἑκατὸν ὀγδόντα πέντε περίπου πόντους του στὰ πλακάκια τοῦ πατώματος. «Ἄλλο πάλι καὶ τοῦτο!»μονολόγησε ἀμήχανα ὁ σερβιτόρος ἐν ᾦ ὁ πάντα ἀτάραχος Μπὰξ ἔσβηνε τὸ τσιγάρο του στὸ γυάλινο τασάκι τὴν στιγμὴ ἀκριβῶς ποὺ ἀπὸ τὸ ἤχεῖο πίσω του οἱ πρῶτες νότες τῆς Ἐνάτης τοῦ Μποχεμιὰν διαδέχονταν μιὰ ὄχι καὶ πολὺ εὐχάριστη στ’ ἀφτιά του ἄρια ἀπὸ τὴν «Βασίλισσα τῶν Spades» .

  62. rodia said

    #51 (συνεχεια)
    -Θὰ δικαστῇς γιὰ μειοδοσία ἀπὸ τὸ Συμβούλιο τοῦ Ντίν, γρύλλισε φανερὰ ἐξωργισμένος ὁ Τσαλντεᾶνος καὶ τὰ κρόσσια τῶν φανταχτερῶν ἐπωμίδων του πήγαιναν πέρα δῶθε καθὼς κουνοῦσε μὲ δύναμι τοὺς ὥμους του.
    -Ἀπὸ τὸ Συμβούλιο τοῦ Ντίν! τραύλισε ψιθυριστὰ κάποιος ὑπολοχαγὸς δίπλα μου κι ἔριξε μιὰ ματιὰ στὸν δύστυχο πρίγκηπα Ῥῆτζεντ.
    -Μᾶλλον τὴν ἔχει ἄσχημα, πρόσθεσα σκύβοντας στὸ ἀφτί του. Ποιός εἶναι ὁ ἑπόμενος στὴν σειρὰ τῆς διαδοχῆς;

    -Δεν υπάρχει Συμβούλιο του Ντιν! ακούστηκε μια κραυγή σαν από σκουριασμένη κλειδαριά που αγωνίζεται να ξεκλειδώσει, ταυτόχρονα με το ξέπνοο ποδοβολητό ιδρωμένου αλόγου, και η φάτσα του Τεν Μπακς μπήκε γκρο πλαν στο πανί φτύνοντας ταμπάκο ανάμεσα από τα μαυρισμένα δόντια της πάνω μασέλας.

    Εσκυψα ασυναίσθητα μη με πάρουν τα σκάγια, σφίγγοντας το χέρι του κολλητού μου, λάτρη των γουέστερν με ανατολικές προεκτάσεις -γουέστερν Σιβηρίας, που λένε.
    -Ποιος είναι τούτος ο άγριος; ρώτησα σιγανά, αλλά και δυνατά να ρώταγα τη φωνή μου θα επισκίαζε ο αποπίσω που είχε πνιγεί με πασατέμπο κι έβηχε φτύνοντας κι αυτός. Μεταξύ δύο πυρών, μπροστά ο Τεν Μπακς, πίσω ο πασατέν-μποκς, ήθελα να την κάνω ακροποδητί, να εξανεμιστώ, να διακτινιστώ ακόμα και σε άλλο πλανήτη, έλα όμως που είχα δώσει λόγο πως θα κάτσω να δω το φιλμ ίσαμε το τέλος…
    -Αυτός είναι ο από μηχανής θεός, μόλις έφτασε από Αριζόνα για να δώσει λύση κι όπως βλέπεις δε μασάει, σίγουρα το Συμβούλιο Ντιν είναι μούφα, με πληροφόρησε ο δικός μου. Και πώς να μασήσει, με δόντι παρά δόντι κομματάκι δύσκολο, σκέφτηκα και βούλιαξα λίγο παρακάτω στο βελουτέ καθισμα που έτριξε, χρώματος μπλε ξεθωριασμέ.

  63. rodia said

    #61
    Ωχ! Κορνηλιε συγγνωμη.. έγραφα και δεν σε είδα.. 😦

  64. sarant said

    Συμπέσανε τα μεγάλα πνεύματα 🙂

    Μου φαίνεται θα βγάλω υπόμνημα -ή ίσως και ειδικό άρθρο, αύριο-μεθαύριο.

  65. #63 ὦ, ἴσα ἴσα ποὺ διακέδασα πολὺ μὲ τὴν ῥοδιακὴ ἐκδοχὴ τοῦ Μπάξ!

  66. rodia said

    #64, #65,
    Μερσι παίδες! 🙂 το διασκεδασα επισης, ειναι γνωστη η διαστροφη αποδομησης κειμένων! 😛

  67. rodia said

    συμπλρ. Κορνήλιε, αυτο το γυάλινο τασάκι με εξιτάρει, κάτι πρέπει να το κάνω, μάλλον απο αύριο όμως..
    Καληνύστα σας 🙂

  68. Immortalité said

    Βγήκαν τα ταλέντα παγανιά 🙂

    @61 α Και το εννοώ και απολύτως! Γιαυτό στρώσου στο γράψιμο! (Αν υποθέσουμε ότι μπορείς να θέλεις κάτι διαπραγματεύσιμο από μένα 😉 )

  69. VoiD said

    Σε κάποια από τις συνέχειες της «Εμμανουέλα» διάβαζα συνέχεια τη φράση ηθική πραγματικότητα. Η αυτοεκτίμηση μου είχε γίνει σμπαράλια αφού δεν μπορούσα να κατανοήσω τα φιλοσοφικά ζητήματα που έθετε. Ώσπου να καταλάβω πως μετέφραζε έτσι, συστηματικά, το virtual reality.

  70. Μπουκανιέρος said

    31
    Όπως θα κατάλαβες, τιπουκειτίζοντας, δεν είναι μήτε επιφύλαξη μήτε αποποίηση ευθύνης, είναι horror metaphorae.

  71. Mιχαλιός said

    (με πολλή καθυστέρηση)

    #15 Μάλλον γέρασα κι εγώ…

    #22 (8) Ό,τι κακό έχουν και οι πανταχού παρούσες σαπουνόφουσκες του τύπου «γίγνεσθαι» και «δρώμενα», και οποιαδήποτε σοφολογιωτατίστικη λέξη των πέντε συλλαβών που αντικαθιστά μία κοινολεκτούμενη των δύο.

  72. π2 said

    Όπως έχω πει πολλές φορές, η αθλητική δημοσιογραφία είναι μια υπέροχη πηγή γλωσσικών θαυμάτων. Φρέσκο φρέσκο, τα «11 χρόνια συναπτούς παρουσίας στο Καμπιονάτο».

    Όπως θα έλεγε και ο ποιητής, κάπου ανάμεσα συνεχούς και συναπτής πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου λέξη.

  73. sarant said

    Επιπλέον δε, στο ίδιο ρεπορτάζ:
    ο Ατρόμητος είναι πολύ πιθανό να αποτελέσει τον πρώτο σταθμό εκτός Ιταλίας της πλούσιας καριέρας του Μπλάσι, έχοντας δεχτεί μία άκρως δελεαστική πρόταση

    Ποιος έκανε την πρόταση σε ποιον;

  74. bernardina said

    Και από το «Όνομα του Ρόδου» χτες, στο κανάλι της Βουλής: «Someone took great pains in order to hide his secret», λέει ο μοναχός-ντετέκτιβ στον ηγούμενο της μονής, εννοώντας αυτόν που μόχθησε πολύ προκειμένου να κρατήσει κρυφό το περιεχόμενο του σημειώματος (που εξέταζε) γράφοντάς το με συμπαθητική μελάνη. Και ο μεταφραστής: «Καποιος θα πρέπει να πονούσε πολύ αλλά το κράτησε μυστικό». Ναι, όπως κι εσύ το νόημα της φράσης (συμπληρώνω εγώ).
    Απροπό, ΚΑΙ αυτός ο υποτιτλισμός ήταν ένας απέραντος λειμώνας με μαργαρίτες, αλλά πού να τους συγκρατήσει όλους η φτωχή μνήμη μου…

  75. sarant said

    Ωχ -τελικά το κανάλι αυτό έχει μόνιμο πρόβλημα στους υποτίτλους. Καλά κάνεις και το επισημαίνεις!

  76. #74 τὰ σχόλια ποὺ ἔκανα χθὲς ἦταν γιὰ τὴν ἴδια ταινία. ἔμεινα μὲε τὴν ἐντύπωσι ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ κυριολεκτικῶς ἐρασιχτεχνικὴ δουλειά. θὰ ἐκπλαγῶ ἂν μάθω ὅτι ἔγινε ἀπὸ ἐπαγγελματία.

  77. bernardina said

    Kορνήλιε,
    την παρακολουθούσα αποσπασματικά, κάνοντας παράλληλα και άλλες δουλειές. Και όποτε έβλεπα μια σκηνή έμενα ξέπνοη… από τα γέλια. (Πράγμα που μάλλον δεν ήταν στις προθέσεις ούτε του συγγραφέα ούτε του σκηνοθέτη. Άτιμη μετάφραση που μετατρέπεις τα ρόδα σε… πατάτες!)
    Μολονότι δεν διεκδικώ κανένα αλάθητο, μιας και δεν είμαι ο πάπας, συχνά αναρωτιέμαι με τι κριτήρια προσλαμβάνουν τα κανάλια τους μεταφραστές τους. Και τι @%&)#%^ δουλειά κάνει ο επιμελητής.

  78. bernardina said

    Επίσης από το ίδιο κανάλι… επί παλαιοτέρου. Σε μαυρόασπρη ταινία αγνώστων (σ’ εμένα) λοιπών στοιχείων, (επειδή συχνά τις πιάνω από τη μέση), επέμεναν να να προσφωνούν τη βασίλισσα όχι «μεγαλειοτάτη», αλλά «αυτής μεγαλειότης». Π,χ. «Όπως επιθυμείτε, Αυτής Μεγαλειότης!» «Καλώ αμέσως τον υπουργό, Aυτής Μεγαλειότης!»
    Μάλλον έτσι του έκατσε το «your Μajesty» του μεταφραστή!

  79. ro_g said

    @77, 78: Οι ερωτήσεις «με τι κριτήρια προσλαμβάνουν τα κανάλια τους μεταφραστές τους. Και τι @%&)#%^ δουλειά κάνει ο επιμελητής» είναι από τον πλανήτη του Ρήτζεντ και του Τεν Μπακς. Τα κανάλια δεν προσλαμβάνουν μεταφραστές και ο επιμελητής δεν κάνει καμιά δουλειά γιατί δεν υπάρχει. Ανύπαρχτος είναι. Γι’ αυτό δεν έχει και ατομική ευθύνη.

    Τα στιχάκια με τον μειοδότη ωραία ήταν, btw.

  80. sarant said

    79: 🙂 Ο επιμελητής επομένως έχει αναλάβει την επιμελητεία της Στρατιάς των Ανύπαρχτων!

  81. Ὅτι ὁ καθηγητὴς Ῥεβιστὶνκτ εἶχε σ’ὅλη τὴν Νομανσλάνδη τὴν φήμη τοῦ δικηγόρου τῶν ἀδικημένων ἦταν κοινὴ γνῶσι ἀκόμη καὶ σὲ ξένους ὅπως ἐγώ. Ἐκεῖνος ὁ κοντόχοντρος συνταγματολόγος μὲ τὸ γκρίζο μουστάκι, τὰ ὁλοστρόγγυλα καὶ βαλμένα σὲ χρυσὸ σκελετὸ ματογυάλια του, τὶς μαῦρες τιράντες καὶ τὸ ἐμπριμέ παπιγιὸν ποὺ μόλις καὶ μετὰ βίας συγκρατοῦσε μιὰ συνεχῶς ἔτοιμη νὰ ξεχειλίσῃ πλαδαρὴ μᾶζα λαιμοῦ ἦταν γιὰ περισσότερες ἀπὸ τρεῖς δεκαετίες ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος ὅλων τῶν ἐπὶ πτυχίῳ φοιτητῶν τῆς Νομικῆς. Ἂν καὶ εἶχαν περάσει περισσότεροι ἀπὸ ἕξι μῆνες ἀπὸ τὸ τελευταῖο του μάθημα μέσα στὸ μεγάλο ἀμφιθέατρο τῆς Σχολῆς, ἕνα μάθημα ποὺ ὅπως μὲ διαβεβαίωνε σὲ κάθε εὐκαιρία ὁ Μπὰξ εἶχε προσελκύσει ὡρισμένα ἀπὸ τὰ πιὸ μεγάλα ὀνόματα τοῦ παγκόσμιου ἀκαδημαϊκοῦ στερεώματος ὅπως τὸν περιώνυμο δόκτορα Τάλαντ Μπλὲντ ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ καμμιὰ τριακοσαριὰ τίτλους δημοσιεύσεων μετροῦσε στὸ ἐνεργητικό του καὶ περισσότερα ἀπὸ 4 παγκόσμια πρωταθλήματα, ἐν τούτοις δὲν εἶχε πάψει ἀκόμη νὰ διατηρῇ τὸ δικό του γραφεῖο στὸ Πανεπιστήμιο. Ὄχι ἀντικανονικὰ καὶ παράνομα βέβαια, ἦταν κάτι ποὺ ἐπιτρεπόταν σὲ ὅλους τοὺς ὁμότιμους, μόνο ποὺ ἐκεῖνοι εἶχαν παραιτηθῆ ἀπὸ τὸ τελευταῖο τους αὐτὸ δικαίωμα ἀναγνωρίζοντας τὰ τεράστια χωροταξικὰ προβλήματα τοῦ ὑπερτετρακοσιετοῦς ἱδρύματος. Οἱ κακὲς γλῶσσες πάντως δὲν εἶχαν σταματήσει ἀκόμη νὰ ὑπενθυμίζουν στοὺς πιὸ ἀνυποψίαστους ὅτι ἐν ᾧ ἡ συνταξιοδότησι τῶν ἄλλων καθηγητῶν συνωδευόταν ἀπὸ μιὰ ἐυγενικὴ ὑπόμνησι αὐτῶν ἀκριβῶς τῶν προβλημάτων σύμφωνα μὲ μιὰ ἐθιμικὰ πιὰ παγιωμένη πρακτικὴ τῆς κοσμητείας, γιὰ τὸν καθηγητὴ Ῥεβιστὶνκτ τηρήθηκε μιὰ διακριτικὴ σιωπή. «Σίγουρα οἱ σχέσεις τοῦ καθηγητῆ μὲ τὸν πρίγκηπα Ῥῆτζεντ μέτρησαν» εἶπε ὁ Μπὰξ καὶ μοῦ ‘κλεισε μὲ νόημα τὸ μάτι καθὼς ἀνεβαίναμε τὰ σκαλιά. Ὁ ὅροφος μὲ τὰ γραφεῖα τῶν καθηγητῶν ἔμοιαζε περισσότερο μ’ἕναν μακρὺ διάδρομο γεμᾶτο μὲ πόρτες σὲ καθεμιὰ ἀπὸ τὶς πλευρές του. «Καὶ πῶς θὰ βροῦμε τώρα τὸ γραφεῖο τοῦ Ῥεβιστίνκτ;» ῥώτησα λαχανιασμένος ὅταν μὲ τρόμο σχεδὸν διαπίστωσα ὅτι στὶς πόρτες δὲν ὑπῆρχε κανενὸς εἴδους ἀρίθμησι. «Αὐτὸ εἶναι τὸ μόνο εὔκολο» ἀποκρίθηκε ὁ Μπὰξ καὶ χαμογέλασε ἰσιώνοντας τὸ καπέλο του. «Στὸ ἐξωτερικὸ ὑπέρθυρο τοῦ γραφείου του θὰ δῇς ἕνα μεγάλο πορτραῖτο τοῦ Μπασὲν ντὲ Λάντρ». Ἤθελα νὰ ῥωτήσω πῶς ἦταν δυνατὸν τὸ πορταῖτο νὰ βρίσκεται ἀκόμη στὴν θέσι του, μὰ γρήγορα θυμήθηκα πὼς δὲν βρισκόμουν πιὰ στὴν Ἑλλάδα κι ἔτσι ἀρκέστηκα μόνο νὰ ἐκφράσω τὴν δεύτερη ἀπορία μου: «Γιατί εἰδικὰ τοῦ Κόμητος ντὲ Λὰντρ;». Ἀλλὰ ἀντὶ γι’ἀπάντησι ὁ Μπὰξ ἄφησε ἕναν σιγανὸ ἀναστεναγμὸ νὰ δραπετεύσῃ ἀπὸ τὰ ξεραμένα του χείλη καὶ μοῦ ‘κανε νόημα νὰ τὸν ἀκολουθήσω στὸ βάθος τοῦ διαδρόμου.

  82. πρωταθλήματα σκακιοῦ

  83. Rodia said

    #81 (συνεχεια, αν επιτρεπουν οι τηλεθεατες)

    Στο βάθος του διαδρόμου παραμόνευε το μαντρόσκυλο της παρέας των συνωμοτών, ο πρίγκηψ Ρήτζεντ. Η σκιά του δεν απλωνόταν αρκετά ώστε να τον πάρει πρέφα ο Τεν Μπακς, που έτρεχε σαν σίφουνας κι αυτός ο ανοητος μέσ’ στα σκοτάδια και δε γλίτωσε την τρικλοποδιά. Πλαφ! έσκασε καταγής το βαρύ του σώμα και τού’φυγε και το ταμπάκο από την τσέπη του πουκαμίσου, χρώματος μπλε ξεθωριασμέ και αυτό.

    -Γαμώτο! έκραξε ο πασατέν-μποκς, ο απο πίσω, που του κόπηκε απότομα ο βήχας.
    Σήκωσα λίγο περισσότερο το κεφάλι μου, να διακρίνω καλύτερα και μια άλλη φωνή, τσιριχτή, εσκουξε «κάτω τα κεφάλια είπαμε!» κι έτσι ξαναχαμήλωσα τσουλώντας την πλάτη στο κάθισμα, αντιμετωπη με το αέναο πρόβλημα των υψηλών προσώπων. Ο κολλητός, μού έσφιξε το χέρι με συμπόνοια «κάνε λιγη υπομονή ακόμα» λέγοντάς μου και’γώ ψήλωσα απομέσα αυτή τη φορά.

    Ο πρίγκηψ Ρήτζεντ έπεσε πάνω στον Αριζόνιο και τού’ριχνε μπουνιές με το καντάρι, αλλά εκείνος βράχος, τις έτρωγε και δε μίλαγε, μόνο έφτυνε κι από κάνα δόντι κάπου κάπου. Δυστυχώς, δεν προλαβα να τα μετρήσω, ήταν πολλά πάντως, ίσως πάνω κι από τριανταδύο, όπως αμέτρητες είναι και οι σφαίρες που περιέχουν τα εξάσφαιρα στα κλασσικά πλέον γουέστερν σπαγγέτι.

    Πάνω στην πεντακοσιοστή γροθιά, ο Τεν Μπακς σαν να ζωντάνεψε κάπως και βρέθηκε αυτός αποπάνω τώρα να γρονθοκοπάει με όλη του τη δύναμη τον πρίγκηπα, που έβγαλε ένα μουγκρητό και παραιτήθηκε απο τον αγώνα.

    -Ποιος τά’χει κάνει μαντάρα στο πανεπιστήμιο; του σφύριξε στ’ αυτί ο Τεν, συμπληρώνοντας «αυτά με τα συμβούλια Ντιν και ξεντίν να τα πουλάς αλλού, δεν πιάνουν σε τα μας και ξέρνα τώρα ό,τι ξέρεις» και ο πρίγκηψ Ρήτζεντ ξέρασε ατάκα κιεπιτόπου πάνω στο επίτηδες ξεθωριασμένο τζιν του.

    -Εγώ είμαι ολόκληρο το συμβούλιο Ντιν, ομολόγησε ο πρίγκηψ, ένοιωθα μοναξιά και δημιούργησα μερικούς επιπλέον εαυτούς να έχω παρέα…
    -Τί μου λες τώρα! έθαξε ο Τεν, μένοντας με το στόμα ανοιχτό. Εσύ λοιπόν… Εσύ σκότωσες τη Βάλια Κάλντα;
    -Ο-όχι… κανένα δεν σκότωσα.. ποια είναι αυτή;
    -Μια φοιτήτρια της αρκουδολογίας… αλλά ας τα αφήσουμε αυτά, προέχει να βρεθεί ο δολοφόνος, γι αυτό ήρθα απο την Αριζόνα άλλωστε. Τι λες; Τώρα που γίναμε φιλαράκια μετά τον καυγά, θα με βοηθήσεις; του είπε ο Τεν με λέξεις που έσταζαν σαν ρετσινόλαδο απο τα στραβωμένα του χείλη.
    -Να σε βοηθήσω φιλε, αλλά πρώτα θα μου κάνεις μια χάρη.
    -Ο,τι θες.
    -Να αλλάξουμε τζιν! Ζηλεύω το δικό σου που είναι ξεθωριασμένο με φυσικό τρόπο…
    -Γιατί; και το δικό είναι ξεθωριασμένο!
    -Ναι, αλλά εγώ το βάζω στο πλυντήριο με ελαφρόπετρα για να χάνει το χρώμα του…
    -Α, καλά, και μένα ξεθώριασε με τα πολλά σουρσίματα στην έρημο της Αριζόνας, είπε ο Τεν, σηκώθηκε, έλυσε τη ζώνη, έβγαλε το τζιν του και τό’δωσε στον πρίγκηπα.

    Το αυτό έπραξε και ο πρίγκηψ Ρήτζεντ, άλλαξαν τα τζιν τους αμοιβαίως, και ξεκίνησαν βαδίζοντας προς το φως. Εκεί ακριβώς, το φιλμ κάηκε και όλο το σινεμά ξεσηκώθηκε «χασάπη γράμματα», κλπ, ξέρετε, ανάψαν τα φώτα της αίθουσας, ο πασατεμπάς βγήκε στη γύρα μέχρι να κολλήσει ο χασάπης τα κομμάτια. Σε λιγάκι ξαναπήρε μπρος το σύστημα, αλλά ο Τεν Μπακς και ο πρίγκηψ Ρήτζεντ δεν φαινόντουσαν πουθενά. Βρεθήκαμε ξαφνικά σε ένα καταπράσινο λειβάδι με αρνάκια, που τα σαλάγαγε μια ωραία βοσκοπούλα μπαμπουλωμένη με χρωματιστές μαντήλες και μακριά φουστάνια.

    -Η Βάλια Κάλντα! ψιθύρισε φωναχτά ο διπλανός του πασατέν-μποκς, που φαίνεται θα είχε ξαναδεί το έργο και «σκάσε, ρε μαλάκα!» ένας απο μπροστά έστριψε και τον φασκέλωσε με τα πέντε.
    -Γιατί, ρε, τι σού’κανα; Σιγανά το είπα…
    -Θα σου ρίξω δέκα να μάθεις! ξαναφώναξε και του τά’ριξε και τα δέκα.

    Το πράγμα είχε αγριέψει και σφίχτηκα πάνω στον κολλητό. Στο πανί βόσκαν αρνάκια, αλλά πάνω απο τα κεφάλια μας πέρναγαν διάφορα αντικείμενα, χάρτινα ευτυχώς ως επιτοπλείστον, σαν ρουκέτες. Μερικά είχαν και σουβλάκια με τζατζίκι μέσα τους και μπόλικο κρεμμύδι.

    Η σκηνή άλλαξε, φύγαν τα αρνάκια και η ωραία, φάνηκαν πάλι ο Τεν και ο πρίγκηψ να περπατούν στο δάσος.
    -Απο κει είναι, δεξιά στίψτε ρεεεεε! φώναξε μια κοπελιά απο τον εξώστη.
    -Ασε μας κι εσύ, ρε κοπέλα μου, θα τον βρουν το δρόμο, άσε να έχει λίγο περιπέτεια το πράγμα, είπε ο κολλητός μου νευριασμένος και όλος ο αντρικός πληθυσμός της πλατείας το συμπαραστάθηκε. «Σιγά μη μας πει το φρόκαλο τί να κάνουμε» είπε κάποιος κι ένας άλλος συμπλήρωσε «έτσι είναι φίλε, άμα βλέπεις να φοράνε τόσα ρούχα δεν έχει γούστο», αλλά δεν κατάλαβα πού κόλλαγε αυτή η ατάκα.

    Τελοσπάντων, το βρήκαν το λειβάδι τα παλληκάρια, κυνήγησαν την ωραία που έκανε νάζια, αποκάλυψαν το μυστικό της -πως έπαιζε τη δολοφονημένη, δηλαδή, ενώ η μάνα της ήταν η φόνισσα. Είχε δολοφονήσει την αντίζηλό της κόρης της στο διδακτορικό και της είχε πολτοποιήσει το πρόσωπο ώστε να μην είναι αναγνωρίσιμη, έδειξαν τη μάνα της Βάλιας να δικάζεται σε μια συνοπτική δίκη, ο Τεν έφυγε για Αριζόνα χαιρετώντας τον πρίγκηπα που τον συνόδεψε στο σιδηροδρομικό σταθμό -μαζί με όλο το συμβούλιο του Ντιν, εννοείται- και η Βάλια Κάλντα κλείστηκε σε ένα κλουβί με αληθινές αρκούδες να κανει πρακτική εξάσκηση.

  84. sarant said

    Θα μείνει παραπονεμένος ο σωφέρ, ο Πράβο Γιάζντι 🙂

  85. Γιώργος Νικολόπουλος said

    Μόλις θυμήθηκα κάτι ακόμα παλιότερο. Διάβαζε κανείς σας μικρός Μίκυ Μάους; Οι ηρωικοί μεταφραστές της εποχής, είχαν δημιουργήσει πραγματικά μια νέα δική τους γλώσσα με δεκάδες απίθανα επιφωνήματα. Οι θυμωμένοι ήρωες έλεγαν «γκρουντ!», ή ακόμα και «σκρουντ!», όταν κάποιος ήθελε να σκεφτεί γύριζε γύρω γύρω στο δωμάτιο ξύνοντας το κεφάλι του και λέγοντας «μούμπλε-μούμπλε» και οι πέτρες κυλούσαν με τον ήχο του «ρούμπλε». Πολλά χρόνια μετά συνειδητοποίησα ότι αυτές οι εξωτικές λέξεις ήταν στην πραγματικότητα το grunt (γρυλλίζω), το scrunt (τσιρίζω), το mumble (μουρμουρίζω ακατάληπτα)και το rumble (ο ήχος της βροντής).
    Και το περίφημο «ουάκ!» που ξεφώνιζε κάθε δύο σκίτσα ο Ντόναλντ δεν ήταν παρά το πεζό quack (η φωνή της πάπιας). Μερικές φορές χάνουμε τη μαγεία μεγαλώνοντας…

  86. #84 νομίζεις! περιμένει ἔξω ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο, ἀλλὰ θὰ τὸν βροῦν δολοφονημένο ὅταν ἐπιστρέψουν στὸ αὐτοκίνητο μετὰ ὰπὸ τὴν ἀποτυχημένη τους προσπάθεια νὰ συναντήσουν τὸν καθηγητὴ Ῥεβιστίνκτ!

    ποὖναι ὁ Δύτης ποὺ εἰδικεύεται στὶς βιβλιοκριτικὲς καὶ στὶς κινηματογραφοκριτικές; νὰ μᾶς ἀναλύσῃ τὸ προφὶλ τοῦ Μπὰξ τοῦ μυθιστορήματος καὶ τοῦ Μπὰξ τῆς ταινίας! 🙂

  87. […] –>> Η έμπνευση κατέβηκε κοτσανάτη(!) στο ποστ του Ν. Σαραντάκου με τίτλο “Η επικράτεια της κοτσάνας: ποδαρικό στα […]

  88. Είστε καταπληκτικοί! αλλά αυτό που με έκανε να κυλιέμαι απ’ τα γέλια ήταν η φοιτήτρια της αρκουδολογίας

  89. sarant said

    Ναι, ήταν πολύ καλό.
    Εναλλακτικός τίτλος: Ποιος σκότωσε τη Βάλια Κάλντα;
    Υπότιτλος: Φονικό στη Νομανσλάνδη

  90. Γιώργος Νικολόπουλος said

    Ενδιαφέρουσα η εκδοχή της Ροδιάς, και ακόμα πιο ενδιαφέρουσα αυτή του Κορνήλιου. Η Νομανσλάνδη όμως είναι μεγάλη και τους χωράει όλους. Ελπίζω να βρω το χρόνο να καταθέσω και τη δική μου εκδοχή.

  91. Γιώργος Νικολόπουλος said

    Θα συνεχίσω το 85, αν και δεν σχολιάστηκε θέλω να ελπίζω ότι κάποιος θα το διάβασε και θα τον ενδιέφερε.
    Ξέχασα λοιπόν το εντυπωσιακότερο όλων, το ταπεινό gulp (καταπίνω) που μετουσιώθηκε στο ηχηρό «γκουλπ!» και πολύ σύντομα στο μεγαλειώδες «γκλουπ!», το οποίο στην εποχή μου τουλάχιστον είχε περάσει στην καθομιλουμένη των Ελλήνων μαθητών.

  92. sarant said

    Εμείς πάντως, μικροί, λέγαμε γλουπ, όχι γκλουπ -εκτός κι αν το μνημονικό μου εξευγενίζει 😉

  93. bernardina said

    @91
    For what it’s worth, ακόμα και τώρα που είμαι γκουγ-χμ- μεγάλη, χρησιμοποιώ τα λυγμ κλαψ σνιφ! 😆

  94. ppan said

    @85: πω πω! αποκάλυψη! ούτε εγω το είχα καταλάβει. και εννοείται ότι τα μουμπλε, τα κλαψ-λυγμ-σνιφ, τα γκλουπ κλπ είναι λεξεις και του δικού μου λεξιλογιου. σύμπτωση: στην στήλη του Αρη Δημοκίδη (http://www.lifo.gr/mag/columns/3556)στην Λάιφο διάβασα χτες το παρακάτω τιτιβισμα που μου τα θύμισε όλα αυτα:/// Αιώνιο ρισπέκτ για όποιον πρωτομετέφρασε το «mumble mumble» σε «μούμπλε μούμπλε». (alexprotopapas) ///

  95. Γιώργος Νικολόπουλος said

    Μίλησα σήμερα με έναν φίλο, και μου εμπιστεύτηκε και τα δικά του all-time καλύτερα μεταφραστικά μαργαριτάρια, δυστυχώς δεν έχω τις πηγές αλλά πάντως όλα αφορούν τηλεοπτικούς υπότιτλους.

    1) «The new Spitfire MKIX had a brand new canopy» (η κουκούλα που έχουν τα καμπριολέ) – «To νέο σπιτφάιρ είχε έναν ολοκαίνουριο καναπέ». Και τι καλύτερο από ένα αυτοκίνητο με καναπέ;

    2) «The ceremonial canopic jars discovered in the tomb of…» (canopic jars είναι τα δοχεία όπου τοποθετούσαν τα εντόσθια από τις μούμιες) – «Τα καναπουτσάρ που ανακαλύφθηκαν στον τάφο του…». Ακολουθώντας το γνωστό μεταφραστικό δόγμα «άμα δεν καταλαβαίνεις γράψε ότι άκουσες και ίσως να μην καταλάβει και κανείς».

    3) «and you can do short work of the droid with your lightsaber» (και μπορείς να εξουδετερώσεις εύκολα το ρομπότ με το «φωτόσπαθό» σου)- «και μπορείς να κάνεις γρήγορες δουλειές με τους Δρυίδες με το ελαφρύ δρεπάνι σου». Εδώ ο μεταφραστής προφανώς μπέρδεψε τον Πόλεμο των Άστρων με τον Αστερίξ.

    4) και εδώ έχουμε ένα καινούργιο μέλος της στρατιάς, τον μανιακό πυρομανή Άρσον: «Arson is suspected…» (υποπτεύονται εμπρησμό) – «Υποπτεύονται τον Άρσον…» Καλύτερα να σου βγει το μάτι…

  96. sarant said

    94: Πολύ καλό το τιτίβισμα.

    95: Πράγματι είναι όλα ένα κι ένα, αλλά με τα καναπουτσάρ γελάω ακόμα!

  97. Γιώργος Νικολόπουλος said

    Ωραία, νόμιζα ότι αυτή η σελίδα είχε χάσει τη δυναμική της και όλοι πια ασχολούνται με το «ανταπεξέρχομαι» και αντίθετα είχαμε 3 απαντήσεις στο 91 την ώρα που έγραφα το 95.

    @92: Ναι, θυμάμαι και το «γλουπ». Έχουν βέβαια την ίδια ρίζα…

    @93: Θυμάμαι βέβαια και το κλαψ-λυγμ-σνιφ, πολλοί το μεταχειρίζονται ακόμα. Φυσικά το σνιφ είναι απλά το «sniff» (μιξοκλαίω, νομίζω ότι είναι η πιο σωστή ερμηνεία), αλλά το κλαψ και το λυγμ είναι πραγματικά μια εμπνευσμένη δημιουργία.
    Εντωμεταξύ θυμήθηκα και το «σομπ!» (sob, κλαψουρίζω).

    @94: αιώνιο respect για το μούμπλε-μούμπλε, αυτό το προσυπογράφω!

  98. #91 Οι συζητήσεις που έχουν γίνει κι εδώ και σ’ άλλα στέκια είναι αμέτρητες

  99. rodia said

    #85, 91, 92, 93 χαχαχα!!! :)) αν και μελετούσα κυρίως Λούκυ Λουκ, εντούτοις τα ΜΙΚΥ ήταν σε απόσταση αναπνοής. με μια ανασα ερχοντουσαν κοντα… (χεχε)

    #94 Ωραίο το «μούμπλε μούμπλε», κυριλέ και σοφιστικέ, πιο συνωμοτικό, πιο σοβαρό τεσπα και πιο «χαμηλών τόνων» –αμαν και ποσο μου τη σπαει αυτη η εκφραση!!!– απο το «μπλα μπλα» ή ακομα χειροτερα απο το «μπλα μπλα μπλα» που είναι ελαφρόμυαλο, θορυβώδες και… ξετσίπωτο! 😉

    #95 Καλά, φοβερό γελιο! 😀

  100. bernardina said

    95.
    καναπουτσάρ ΚΑΝΑΠΟΥΤΣΑΡ! ΚΑ-ΝΑ-ΠΟΥ-ΤΣΑΡ 😆 😆 😆 ΘΑ ΠΕΘΆΑΑΝΩΩΩ
    Παίρνει το κέικ (μετάφραση του «it takes the cake»)

  101. bernardina said

    «Ποιος σκέφτηκε να βάψει το σπίτι ροζ για τον Κρισέικς;»
    Όποιος βρει την original φράση στα αγγλικά παίρνει… εύσχημο μνεία 😆

  102. ΤΑΚ said

    Γ. Νικολόπουλε, ένα μόνο έχω να δηλώσω:
    ΣΜΠΑΡΕΚΟΥΑΚ!!!
    🙂

  103. rodia said

    Εχω παρατηρήσει πάντως οτι οι παλιές γαλλικές ταινίες έχουν καλύτερη μεταφραστική τύχη. Μηπως αυτο οφείλεται στο πλήθος «μεταφραστών» -που δηλώνουν μεταφραστες δλδ- απο τα αγγλικα…
    Οι άσχετοι χανονται μεσα στο πληθος.

  104. Γιώργος Νικολόπουλος said

    @98: Ναι, τα διάβασα τώρα. Τυχεροί εσείς που ξέρατε αυτές τις σελίδες από τότε… Είδα και το «γκασπ!» που το είχα ξεχάσει…

    @102: το μυστηριώδες σμπαρεκουάκ, ή και σμπαρακουάκ ή παρασκουάκ… Προφανώς προέρχεται κι’ αυτό από το quack αλλά πως εξελίχτηκε έτσι δεν μπορώ να το φανταστώ…

  105. Γιώργος Νικολόπουλος said

    @101: who painted the house pink, for chrissakes? (που προέρχεται φυσικά από το παλιό for Christ’s sake – μα το Χριστό!)

    Έτσι έχουμε ακόμα έναν προστάτη της στρατιάς: μετά τον άγιο Γκράαλ, ο μικρός μεσσίας Κρισέικς. Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε ο Didache για όλα αυτά…

  106. Γιώργος Νικολόπουλος said

    @103: ίσως ναι, ίσως απλά είναι λιγότεροι αυτοί που ξέρουν γαλλικά και καταλαβαίνουν τα λάθη των μεταφραστών.
    Μιλώντας για γαλλικές ταινίες πάντως θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει ο παπούς μου (όπως βλέπετε πηγαίνω όλο και παλιότερα) για μια παλιά γαλλική ταινία.
    Το «rendez-vous general a dix heures» (γενικό ραντεβού στις δέκα) είχε γίνει στους υπότιτλους «ραντεβού στρατηγέ στις δέκα». Και όλοι έψαχναν να βρούνε τον στρατηγό…

  107. ΤΑΚ said

    @104: Το sbarequack ίσως να προέρχεται από την ιταλική σχολή που αποτελεί τη βασική πηγή των νεοελληνικών μεταφράσεων τα τελευταία 30 χρόνια.

  108. bernardina said

    Γιώργο Νικολόπουλε, «και τοστ»!

    (Μετάφραση, πίνω στην υγειά σου! Ναι, ναι, το εχουν δει κι αυτο τα ωραία και μεγάλα μου μάτια :lol:)
    Πάρε μια… εύσχημη μνεία! 😆

    Tι κρίμα που πρέπει να λείψω… Ελπίζω να βρω πιατέλες ξέχειλες από μεζεδάκια μολις γυρίσω. Σας χαιρετώ για την ώρα. Ραντεβού πάλι αργότερα, στρατηγοί μου!

  109. voulagx said

    Ποιος ρε τολμα να σκοτωσει την Βαλια Καλντα με τετοιο Σκυλο Της Β.Κ. να τη φυλαει,ε; Καναπουτσαριο το κανατε εδω μεσα!

  110. rodia said

    Γιωργο Νικολοπουλε, πας να με πεθανεις με το στρατηγο; :))
    Να η Σπάρτη! 🙂
    (nice party)

  111. Πέστα Voulagx, γιατί ακονίζω τα δόντια μου να πιάσω καμνιά φτέρνα!
    Με το καναπουτσάρ έχω ρίξει γέλιο.
    Το canopy του αεροσκάφους αποδίδεται μάλλον ως καλύπτα ή και ανεμοθωράκιο. (http://en.wikipedia.org/wiki/Canopy_(aircraft))

  112. rodia said

    109.
    voulagx, άλλος προτεινε τον τιτλο.. Μια εικονα της ατμοσφαιρας απο τα παλια σινεμα Ροζικλερ και Αλασκα προσπαθησα να δωσω, οπως τη μετέφεραν τα αγορια της παρεας.. Μου έμεινε απωθημενο που δεν με πηραν ποτε μαζι να απολαυσω ολα αυτα που ακουγα να διηγουνται.. για ιπταμενα σουβλακια, συχνα καψιματα του φιλμ και… ανταλλαγες παντελονιων!!!

  113. Καλά, δεν δαγκώνω, καλέ!
    Έτσι για πλάκα το ΄πα!

  114. rodia said

    Μολις τωρα δα ψαρεψα μια φρεσκοτατη κοτσανα απο τα ΝΕΑ: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=41&nid=1231074501
    και μαλιστα στον τίτλο!!! βγαζει ματι λεμε 😉

  115. rodia said

    #111
    Φύλαγε τις φτέρνες σου νά’χεις τις μισες! :Ρ

  116. Οικεία μου φαίνεται αυτή η οικία. Να ΄μενε κανείς γνωστός;

  117. rodia said

    116.
    Εμενε ο πρόξενος του Κέντρου Παλαμικών* Μελετών!
    *Χειρομαντειας, υποθετω

  118. Ηλεφούφουτος said

    Πω πω, απογειώθηκε η συζήτηση! Έβλεπα κι εγώ τόσην ώρα στην αριστερή στήλη της ιστοσελίδας να συνωστίζονται τόσα σχόλια στην επικράτεια της κοτσάνας κι αναρωτιόμουνα τι συνέβη.

    Καλά, το αστυνομικό θα το διαβάσω το Σ/Κ, τώρα δεν προλαβαίνω.

    Ροδιά 103, μπα, κι εγώ πριν από χρόνια είχα κάνει μια ανθολόγηση μαργαριταριών από υποτιτλισμό του καναλιού της Βουλής σε γαλλική ταινία, το «Μάτι του Βισύ» του Σαμπρόλ. Τις καλύτερες ταινίες βιάζει γμτ κρατόμ! Αν ήταν έτσι, καλύτερα να έβαζε ταινίες σαν κι αυτές που δείχνει ο Αντένας!

  119. Immortalité said

    Καλά έχω πεθάνει από τα γέλια. Αχ το στομάχι μου!!! 😀

    Λοιπόν θα το γράψω και αυτό αν και μου το μετέφεραν δεν το είδα. Στη ταινία Soul Kitchen σε κάποια στιγμή ο πρωταγωνιστής είναι σ’ ένα καφέ και πίνει εσπρεσσάκι. Με την πρώτη γουλιά αναφωνεί super! αλλά το λέει zupa και από κάτω μετάφραση: σούπα!

    Στρατηγέ Κορνήλιε θέλουμε και τη συνέχεια! και από τη Ροδιά βεβαίως βεβαίως.

    @93 Μπερνατίνα και γω λέω ακόμα σνιφ – κλαψ αλλά όχι σε όλους 😉 Α! και ξεχάσαμε το σμακ!

  120. sarant said

    Πολύ καλά τα 116-117.

    Η κριτική του 118 είναι εδώ:
    http://www.sarantakos.com/language/vichy.html
    αλλά τα λάθη δεν είναι τόσο εξωφρενικά, θαρρώ.

  121. Παύλος said

    Σώθηκε η οικεία του ποιητή Κωστή Παλαμά

  122. Μόλις τώρα τα διάβασα όλα! Γι αυτό είχα τόσα κενά… Χμ, έλυσα και τις απορίες μου για τα Μίκυ Μάους! Πάντως έχω να σας πω και το (εμένα πολύ μου άρεσε) το «σπαράγμ’ που έχω δει σε μερικά Μικυ Μάους ως συνέχεια του κλαψ-λυγμ.
    (όταν πια ο Σκουτζ από το πολύ βηματισμό και τα δάκρυα είχε ανοίξει τρύπα στο πάτωμα και εμφανιζόταν αίφνης και η ταμπέλα: Λίμνη των Δακρύων).

  123. Πολύ γέλιο… 🙂

  124. SLY said

    «δυσθεόρατα ύψη»
    Πάνος Σόμπολος
    http://www.mediablog.gr/archives/12203

  125. SLY said

    Και η αλησμόνητη «πατριωτική ορθογραφία» αν μου επιτρέπετε…
    http://blo.gr/3z5

  126. sarant said

    Sly, δυσθεόρατα και ανεμοδαρμένα -ευχαριστώ!

  127. than said

    Διευθυντής Τράπεζας τηλεφωνεί σε συνάδελφό του άλλου καταστήματος
    «Εχουν έρθει κάτι χαρτιά για κάποιον κύριο Μπενεφισιάρη.Πελάτης σας είναι?» (Beneficiary=Δικαιούχος)

  128. sarant said

    Και μπεντροβάτο να είναι, είναι πολύ καλό -ευχαριστώ!

  129. Να και ο ωνάσης της Νομανσλάνδης λοιπόν. Με καταγωγή από το Αλέπο, προφανώς, και σκοτεινά καταπιστεύματα.

  130. Με φαίνεται πως έχει αναμειχθεί ενεργά ο ΔΟΛ στην οικοδόμηση της Νομανσλάνδης. Ή, τουλάχιστον, στην σύνταξη του καταστατικού της χάρτη…

    Η Βάσια Τριφύλλη, παρά τω πλευρώ του Νικήτα Κακλαµάνη, αναλαµβάνει τις σκηνικές οδηγίες και του ζητά να φέρει το µικρόφωνο πιο κοντά του.

  131. […] 1 εδώ   άρθρο 2 […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: