Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μεζεδάκια για το ενάμισι εκατομμύριο

Posted by sarant στο 31 Ιανουαρίου, 2011


 

Χτες, Κυριακή 30 του Γενάρη, το κοντέρ των επισκέψεων στο ιστολόγιο πέρασε το ενάμισι εκατομμύριο, δεκαεφτά μέρες πριν το ιστολόγιο κλείσει τα δυο του χρόνια. Να κάνω ειδικό ποστ για το ορόσημο μου φάνηκε υπερβολικό, αλλά δεν ήθελα να το αφήσω να περάσει κι εντελώς απαρατήρητο, οπότε σας το παρουσιάζω με συνοδεία μερικά μεζεδάκια, δηλαδή άλλα μικροσημειώματα που κι αυτά δεν δικαιολογούν ολόκληρο ποστ.

Τέλος πάντων, ας μην περιαυτομπλογκήσω, πάντως σας ευχαριστώ πολύ για τις επισκέψεις και ακόμα περισσότερο για τα σχόλια.

Πάμε στα μεζεδάκια. Όπως ξέρετε, εγώ χρησιμοποιώ συχνά το πρόθεμα ηλε- σε νεολογισμούς όπως ηλεμήνυμα (email), ηλεβιβλίο κτλ, όπως άλλωστε έχουμε συζητήσει εκτενώς. Πρόσφατα διατυπώθηκε μια άλλη πρόταση για την ελληνική απόδοση του email, που την παραθέτω αυτολεξεί:

Αγαπητοί φίλοι,

Όπως όλοι έχουμε διαπιστώσει, η χρήση της λέξης email στο γραπτό λόγο είναι προβληματική. Το ελληνικό «μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου» ή και το πιο σύντομο «ηλεκτρονικό μήνυμα» είναι μακροσκελή και κατά συνέπεια δύσχρηστα. Απ’ την άλλη, το αγγλικό «email» αποτελεί περιττή χρήση μιας ξένης λέξης, ενώ το άκλητο «ιμέιλ», πέραν του ότι είναι μια άγαρμπη μεταφορά, είναι και άσχημο.
Προτείνω, λοιπόν, τη χρήση της λέξης ήλυμα για το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομίου!
Προέρχεται από το ηλ-εκτρονικό μήν-υμα με τον ίδιο τρόπο που τα e-lectronic και mail παράγουν το email. Το ήλυμα (του ηλύματος) μπορεί να χρησιμοποιηθεί εύκολα, είναι μια καθαρά ελληνική λέξη με σαφή ετυμολογική προέλευση, και κλίνεται εύκολα (τα ηλύματα, των ηλυμάτων κ.ό.κ.).
Προωθήστε το – χρησιμοποιήστε το – διαδώστε το!

Με φιλικούς χαιρετισμούς προς όλους,
Χαράλαμπος Στ. Φαραόγλου, φιλόλογος

Ίσως εγώ να είμαι προκατειλημμένος επειδή παινεύω το «ηλεμήνυμα», αλλά, να πω την αμαρτία μου, δεν μ’ αρέσει καθόλου η πρόταση του κ. Φαράογλου, τη βρίσκω εντελώς αδιαφανή και οπτικά και ακόμα περισσότερο ακουστικά. Εσείς τι λέτε;

Πάμε παρακάτω. Ένας φίλος μου που διαβάζει το TLS, μού έστειλε ένα σημειωματάκι για τρεις περίεργες ελληνογενείς λέξεις, που επίσης το παραθέτω αυτολεξεί:

Αναρωτιέμαι αν γνωρίζεις τους ελληνογενείς όρους acatholia, ahoretia και atodetia, όπως και τα αντίθετά τους, catholitis, horetitis και todetitis.
Είναι κρίμα που, μετά από τόση τιμή στην ελληνική γλώσσα, ο κατασκευαστής τους, ο Constantin Noica, καταλήγει στο απροσδόκητο συμπέρασμα ότι η τέλεια γλώσσα είναι η ρουμανική, η μοναδική γλώσσα που είναι, λέει, «ήδη φιλοσοφική».
Όμως όλη αυτή η μαγεία καταστρέφεται όταν μαθαίνουμε ότι ο Noica, μαζί με τους φίλους του Mircea Eliade και Emil Cioran, υποστήριζε με πάθος τη Σιδηρά Φρουρά, πέρασε όλο τον Πόλεμο στο Βερολίνο προωθώντας τις γερμανορουμανικές πολιτιστικές σχέσεις κλπ, κλπ.

Αν απορείτε γιατί είναι ελληνογενές το todetitis, είδα ότι το παράγει από το «τόδε τι». Η διατύπωση του φίλου μου στην τελευταία παράγραφο είναι βιαστική’ ο Cioran και ο Eliade δεν πέρασαν τον πόλεμο στο Βερολίνο, μονάχα υποστήριζαν τη Σιδηρά Φρουρά.

Προχωράμε. Το είδα πρόσφατα στην Ελληνοφρένεια, αλλά είναι λίγο παλιότερο, πάντως φετινό. Η Υπουργός Παιδείας, μιλώντας σε εκδήλωση-συζήτηση στις 11 Ιανουαρίου, τόνισε: Ο ρόλος αυτής της κυβέρνησης δεν είναι απλώς να διαχειριστεί τον τεράστιο φόρτο και άγος του μνημονίου. Είναι να αλλάξει συνολικά τη χώρα.

Την επέκρινε η Ελληνοφρένεια, ότι δεν ξέρει τι σημαίνει «άγος» (ανοσιούργημα, ανίερη πράξη) και ότι το μπέρδεψε με το «άχθος» (βάρος, βαρύ φορτίο). Θα μπορούσε να είναι και παραδρομή του λόγου, δεν θα της πάρουμε και το κεφάλι. Αν όμως ξέρει τη σημασία και το είπε επίτηδες;

Και είπα να κλείσω μ’ ένα γιουτουμπάκι, που μου το έστειλε ένας φίλος, βάζοντας σαν τίτλο στο ηλεμήνυμά του «Ό,τι θέλει βλέπει κανείς στο γιουτούμπ!»:

[youtube  http://www.youtube.com/watch?v=5GeIXT9xqWM%5D

Ο ακλισιάρικος τίτλος (της Ευδοκία) είναι το λιγότερο. Μπορεί κανείς να μου πει τι δουλειά έχει ο Μίκης με το κομμάτι του Λοΐζου και γιατί τον παρουσιάζουν για συνδημιουργό του; (Θα έγραψε τους… στίχους, είπε κάποιος στ’ αστεία). Και βέβαια, γούστο έχουν και τα σχόλια, με το DNA του Έλληνα.

Όμως, ο ακλισιάρικος τίτλος μού θύμισε έναν άλλο τίτλο που είχα δει πριν καναδυό βδομάδες στα Νέα: «Τα εκθαμβωτικά μάτια της Ρίτα«. Κι εκεί, δεν πρόσεξα μόνο την ακλισιά, αλλά και την εξής εμβριθή επεξήγηση που τον αφιερώνω σε όσους ασχολούνται με τη μουσική: μακάμια = περσική λέξη που χαρακτηρίζει τα άσματα της εν γένει Οθωμανικής Μουσικής.

 

 

 

 

Ο ρόλος αυτής της κυβέρνησης δεν είναι απλώς να διαχειριστεί τον τεράστιο φόρτο και άγος του μνημονίου. Είναι να αλλάξει συνολικά τη χώρα.

83 Σχόλια to “Μεζεδάκια για το ενάμισι εκατομμύριο”

  1. Νέος Τιπούκειτος said

    Συγχαρητήρια, Νικοκύρη! Άντε και στα δέκα εκατομμύρια τώρα!

  2. babis said

    Καλημέρα και καλή βδομάδα! Για το γιουτιούμπ τα έχει ο ΞΚΣΔ καλύτερα:
    http://xkcd.com/481/

  3. Chris-Vom said

    Για το υβρίδιο ‘ήλυμα’ δεν ξέρω… Δεν μου φαίνεται τόσο άσχημο, ίσως να είναι θέμα απλής τριβής με μια λέξη.

    Για τον Ρουμάνο που λέει τέτοιες ομορφιές για τη γλώσσα του, ας θυμίσω εδώ το βιβλίο του Έκο που ασχολείται εν εκτάσει με την αναζήτηση των «τέλειων» γλωσσών (Η αναζήτηση της τέλειας γλώσσας, εκδ. Ελλ. Γράμματα). Διαβάζοντάς το, καταλαβαίνει κανείς, μεταξύ άλλων, ότι οι προσπάθειες κάποιων δικών μας να αποδείξουν παρόμοιες χαζομάρες είναι όχι μόνο θλιβερές, αλλά και πολύ μπανάλ.

  4. Akyla said

    «Η διατύπωση του φίλου μου στην τελευταία παράγραφο είναι βιαστική’ ο Cioran και ο Eliade δεν πέρασαν τον πόλεμο στο Βερολίνο, μονάχα υποστήριζαν τη Σιδηρά Φρουρά.»

    Νομίζω, Νίκο, ότι η δική σου ανάγνωση ήταν λίγο βιαστική. Ο φίλος σου εννοεί ότι και οι τρεις τους υποστήριζαν τη Σιδηρά Φρουρά, όχι ότι πέρασαν όλοι τον πόλεμο στο Βερολίνο. Ο Σιοράν βρισκόταν εκείνη την περίοδο στο Παρίσι (και δεν ξαναγύρισε ποτέ στη Ρουμανία), ενώ ο Eliade πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου ως μορφωτικός ακόλουθος στη Λισαβώνα. Είναι πάντως πολύ ενδιαφέρουσα η ιστορία ορισμένων «αντιδραστικών» ρουμάνων διανοουμένων του μεσοπολέμου (πνευματικών παιδιών του περίφημου Nae Ionescu) που αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Δύση -όπου και διέπρεψαν- μετά τον πόλεμο, και θυμίζει, από την ανάποδη, τους δικούς μας ξενιτεμένους του Ματαρόα.

  5. Μπορεί να το εννοούσε, αλλά άλλο είπε. Αν αυτό ήθελε να πει, ας έλεγε «ο Noica υποστήριζε με πάθος – μαζί με τους φίλους του Mircea Eliade και Emil Cioran – τη Σιδηρά Φρουρά, πέρασε όλο τον Πόλεμο στο Βερολίνο» κλπ.
    Πάντως αυτό μας θυμίζει ότι στην εποχή του ο φασισμός ΔΕΝ ήταν βρισιά, όπως είναι σήμερα· εμφανιζόταν μάλιστα σαν ένα κίνημα υγιούς αντίδρασης στη σάπια πλουτοκρατία και διαπλοκή, και πολλούς γοήτευσε γι’αυτόν ακριβώς το λόγο. Η trahison des clercs ήταν αρκετά διαδεδομένο φαινόμενο, και οι Ρινόκεροι του Ιονέσκο μαζικό κίνημα. Είναι άραγε αφελής όποιος ελπίζει ότι κάτι έχουμε διδαχτεί από τότε;

  6. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!
    4-5: Ελπίζω ότι διευκρινίστηκε ποιος υποστήριξε τι και ποιος βρέθηκε πού 🙂

  7. ΤΑΚ said

    Νίκο, συγχαρητήρια και από μένα και βουρ για τα 100.000.000! Ποια θα ήταν η αντίστοιχη ευχή του να τα εκατοστίσει για το ιστολόγιο; Να τα εκατονταμυριάσει;
    Φυσικά, κανείς δε θα ξέρει τους όρους του Νόικα, αν δεν έχει διαβάσει αυτό:
    Six Maladies of the Contemporary Spirit
    όπου οι όροι φτιάχνονται μεταξύ αστείου και σοβαρού ως (ψευδο-)ιατρικοί εξού και η ελληνοπρέπεια.
    Ο Νόικα γενικά είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση πέρα από τη σχέση με το φασισμό. Όπως λέει κι ένας καλός μου φίλος Ρουμάνος χρησιμοποιώντας ένα ευρηματικό λογοπαίγνιο:
    Noica nu-i ca noi (Ο Νόικα δεν είναι σαν κι εμάς).
    Χαιρετώ!

  8. TAK, έστω και κατά λάθος μόλις κατάφερες το ακατόρθωτο: έβαλες εικόνα σε σχόλιο της wordpress!!! Πώς το κατάφερες; 🙂

  9. Immortalité said

    Να τα φανταστικοεκατομμυριαάσεις Νίκο 🙂

    Και μια και πιάσαμε πάλι τα ηλεδεσυμμαζεύεται μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος γιατί πρέπει να γράφουμε ηλεμήνυμα και όχι ηλεγράμμα ας πούμε αφού mail είναι η επιστολή (και το ταχυδρομείο και διάφορα συναφή με την παραδοσιακή αλληλογραφία) αλλά όχι το μήνυμα (message);

  10. Immortalité said

    @7 ‘Οντως ΤΑΚ αυτό πώς το κανες;

  11. ΣοφίαΟικ said

    Μπράβο επισκέπτες που γίνατε πολλοί!
    Σχετικά με το ήλυμα, γιαίτ κάθε τόσο ξεχναμε ότι η ελληνική γλώσσα δε φτιάχνει σύνθετες λεξεις με αυτό τον τρόπο;

  12. Pandespani said

    Συγχαρητήρια και σύντομα στα 10.000.000!

    Παρότι μη ειδική, αν θάπρεπε να διαλέξω από τα ηλε++ θα προτιμούσα το «ηλεμήνυμα» από το «ήλυμα» -μου κάνει το άκουσμα πιο οικείο. Αν και είναι σωστό το επιχείρημα για το «ηλεγράμμα», το «μήνυμα» είναι πιο κοντά στη σύγχρονη καθημερινή χρήση.

  13. Φυσικά το ηλεπιστολή είναι πιο εύηχον από το ηλεμήνυμα και πιο κατανοητό από το ηλυμα…

  14. dokiskaki said

    Να τα πολυμυριάσεις Νικοδέσποτα!

    Εφόσον δεν απαγορεύεται από το template του ιστολογίου, ο οικοδεσπότης μπορεί να προσθέτει εικόνες στα σχόλια των ιστολογίων WordPress με την ετικέτα (μέσα σε γωνίες) img src=»http:// τοποθεσία εικόνας στο νέτι»/

    Εγώ τουλάχιστον έτσι προσθέτω στο δικό μου, π.χ. στο σχόλιο 7 εδώ:
    http://greekchesspolitics.wordpress.com/2010/07/24/summerquiz/

    Για τους επισκέπτες δεν επιτρέπεται (υποθέτω για διάφορους λόγους).

  15. KapetanEnas said

    Γειά σου Νίκο,
    και συγχαρητήρια για το ενάμισι εκατομμύριο.Αλήθεια τι ήταν η 25 Φεβρουαρίου που έφτασε τις 5.750 επισκέψεις;

    ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΚΑΜΙΑ

    «…μακάμια = περσική λέξη που χαρακτηρίζει τα άσματα της εν γένει Οθωμανικής Μουσικής…»

    Όντως, η φράση δεν βγάζει πολύ νόημα, κυρίως, επειδή δεν είναι η λέξη που χαρακτηρίζει την Οθωμανική μουσική, αλλά το πράγμα: Τα μακάμ χαρακτηρίζουν την Οθωμανική (Κλασική) μουσική.

    Η λέξη Ελληνοποιημένη δεν είναι άσχημη, χρησιμοποιείται ήδη, από αρκετούς. Παλιότερα είχε ισπανοποιηθεί από τους Εβραίους Σεφαρδειμ: Λός μεκάμες.

    Μόνο που δεν ξέρω με σιγουριά αν είναι περσική (το πιθανότερο) ή Αραβική.

    Η θεωρία των μακάμ δεν αφορά στις κλίμακες μόνο, αλλά κυρίως σε ένα συγκεκριμένο τρόπο ανάπτυξης της μελωδίας.

    Στην Ελλάδα η παράδοση αυτή έχει επηρεάσει όχι μόνο τη βυζαντινή μουσική, αλλά και τη λαική.Άλωστε όταν λέμε Οθωμανική κουλτούρα σίγουρα περιλαμβάνεται και η συνεισφορά των Ρωμιών της εποχής μέχρι και το’22.
    Ενώ ο Τσιτσάνης ο ίδιος δεν κατείχε τη θεωρία των μακάμ, κάποια κομμάτια του λένε, θα μπορούσαν να είναι κλασική Οθωμανική μουσική. Αυτοί που ξέρουν αναφέρουν το «Γεννήθηκα για να πονώ».
    Ο Ερωτόκριτος, περιέργως, είναι επίσης μακάμ. Ενώ αντίθετα τα Ριζίτικα δεν μοιάζουν ούτε με μακάμ, αλλά ούτε με οτιδήποτε άλλο, μαντινάδες κλπ.

    Το έχω ξαναστείλει αλλά είναι τόσο κλασικό, που δεν μπορώ να μη το υπενθυμίσω, όταν μιλάμε για μακάμ.Εδώ η Ουμ Καλσουμ, αυτοσχεδιάζει πάνω στα μακάμ, μελωδία ΚΑΙ στιχο. Σ’ αυτή τη συναυλία έκανε το πλήθος να παραληρεί, όταν συνέθεσε impromptu όχι μία ή δύο, αλλά εβδομήντα παραλλαγές σε ένα θέμα:

    (Oι «βάρβαροι» ανατολίτες)
    .

  16. Αραβική λέξη το μακάμ, σημαίνει «θέση» (εξ ου π.χ. και «καϊμακάμης» kaym-makam ο τοποτηρητής), αλλά έχεις δίκιο, με τη μουσική σημασία της πρέπει να είναι περσικής προέλευσης.

  17. KapetanEnas said

    Μπράβο, Δύτη, άλλωστε το νόημα εκτός από κλίμακες γενικά, βάση των τετράχορδων, έχει και το νόημα: πού , πάνω στην κλίμακα, σταματάει η μελωδία, σε ποιά θέση μένει, για να περάσει σε άλλη μουσική φράση.Κάπως έτσι.

    *
    όσο για τα χιόνια, όχι μόνο «σαν» αλλά και «με τα χιόνια». Αλλά για λίγο.

  18. sarant said

    Νομίζω πάντως ότι οι λαϊκοί μουσικοί τα μακάμια τα λένε δρόμους.

    Ευχαριστώ και για τα άλλα σχόλια!

  19. KapetanEnas said

    Νίκο,
    γι αυτό είπα ότι υπάρχουν δύο νοήματα στη λέξη μακάμ. Το συνηθισμένο είναι η κλίμακα, ο δρόμος, ο ήχος. Αλλά εκτός απ’ αυτό υπάρχουν τα Μακάμ σαν ολοκληρωμένη θεωρία και ύφος της Οθωμανικής μουσικής.
    Δηλαδή λέμε π.χ το «γενήθηκα για να πονώ» του τσιτσάνη, «είναι μακάμ» ενώ ο μπουφετζής «δεν είναι μακάμ» .Ασχέτως δηλ. αν όλα τα τραγούδια είναι γραμμένα πάνω σε κάποιες κλίμακες, μακάμ, Χιτζαζ, ραστ, χιτζαζκιάρ, κλπ., μόνο κάποιων η μελωδία αναπτύσσεται βάσει της γενικής θεωρίας των μακάμ.

  20. KapetanEnas said

    ΕΝΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ, ΑΛΛΑ ΚΑΠΩΣ ΕΡΜΗΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΛΕΞΕΩΝ.

    Όπως όλοι γνωρίζουμε, η λέξη, όπως και ο αριθμός,και τα άλλα σύμβολα είναι υπόθεση του αριστερού ημισφαιρίου του νεοφλοιού του ανθρώπινου εγκέφαλου.
    Η κατανόηση και η άρθρωση της λέξης εδράζονται σε συγκεκριμένα σημεία (Μπροκά και Βέρνικε) του αριστερού ημισφαιρίου. Η δημιουργία της λέξης, επίσης σχετίζεται με το αριστερό ημισφαίριο. ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ:

    Έχει βρεθεί, ότι ειδικά στην παραγωγή λέξεων συνεργάζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό ΚΑΙ το δεξί ημισφαίριο του φλοιού, που είναι μεν βωβό, πλην δημιουργικότερο, συναισθηματικότερο και ποιητικότερο του λαλίστατου αριστερού.
    Επειδή λοιπόν, η νέα λέξη θα κριθεί ως προς την εκφραστικότητα επίσης από το δεξί ημισφαίριο των ακροατών, η δημιουργία της θα είναι επιτυχής αν οι δημιουργοί της επιστρατεύουν σωστά και το δεξί ημισφαίριο του φλοιού τους.
    Αυτά.

  21. ΤΑΚ said

    Παιδιά, όπως τα κατάφερα, έτσι τα ξεκατάφερα! Η εικόνα δεν υπάρχει πια…
    Εγώ πάντως δεν έκανα κάτι διαφορετικό από το να πληκτρολογήσω αυτό:
    Six Maladies
    (άραγε θα ξαναβγεί;)
    Νίκο, εσύ το διόρθωσες ή διορθώθηκε από μόνο του;

  22. Μαρία said

    16
    >με τη μουσική σημασία της πρέπει να είναι περσικής προέλευσης

    Όχι. Αν σ’ ενδιαφέρει το θέμα:
    Habib Hassan Touma, Η μουσική των Αράβων, Θεσσαλονίκη 2006.

  23. YOSEF22ADAR said

    Εχει και παρτιτουρες :
    http://en.wikipedia.org/wiki/Makam

    Με παραπομπη στο
    http://en.wikipedia.org/wiki/Echos

    και παραπομπη στο
    http://www.pizmonim.org/
    Sephardic Pizmonim Project- Jewish use of Makam

    που αναφερει ο Καπετανιος

  24. Yannis_H said

    Το ‘ηλεμήνυμα’ δεν μ’ αρέσει ….αυθόρμητα. Σόρρι – σαν κάτι να του λείπει.

    Αλλά εάν είναι να το καταλάβω… Όταν έχουμε τη λέξη ηλεκτρισμός ή ηλεκτρικός σαν πρώτο συνθετικό, χρησιμοποιούμε το πρόθεμα ‘ηλεκτρο’ (ηλεκτροφόρο, ηλεκτροκίνητο, ηλεκτρομαγνητικό, κτλ.)

    Το ‘ηλεμήνυμα’, μου φαίνεται σαν να πάει να καταργήσει έναν υπάρχοντα κανόνα (μόνο το ‘ηλε’) και επιπροσθέτως, μου φαίνεται πως ο προτεινόμενος νέος κανόνας μιμείται την αμερικάνικη αργκό. c’mon, bro, he’s a pro, κτλ. Κόβει τις λέξεις. Βέβαια, εάν πάει να μιμηθεί την ίδια τη φράση e-mail έχει λογική – αλλά η λογική της συγκεκριμένης φράσης δεν είναι ελληνική…

  25. Yannis_H said

    ΥΓ. Συγχαρητήρια για την αναγνωσιμότητα & συμμετοχή! 🙂

  26. Βασίλης Β. said

    Άλλη μια άλλη πρόταση για την ορθή απόδοση του e-mail στη γλώσσα μας: Πώς θα σας φαινόταν το «ημέλι»; Υπάρχουν πολλά πλεονεκτήματα.
    1) Αλλάζουν θέση μεταξύ τους μόνο 2 γράμματα (ημέιλ – ημέλι!) 2) Είναι ουδέτερο σε -ι και μπορεί να κλιθεί (το ημέλι, του ημελιού, τα ημέλια, των ημελιών!)
    3) Είναι γλυκό σαν …μέλι! και 4) Μπαίνει άνετα και σε στίχους λαϊκο-ποπ τραγουδιών.
    (π.χ. Στα «Διαγραμμένα» τα ΄στειλα όλα σου τα «ημέλια»,
    μα, «Aδειασμα» δεν πάτησα -από δική μου αμέλεια!)

    ΥΓ: Ε, μη μου πείτε ότι δε σας αρέσει ούτε αυτή η πρόταση κ. Σαραντάκο και επιμένετε ακόμα στο ηλεμήνυμα;

  27. Alexis said

    Νίκο, διαβάζοντας τον τίτλο της ανάρτησης προς στιγμήν νόμισα ότι αναφερόσουν σε 1.500.000 λέξεις (καινούργιο Λερναίο ενόψει σκέφτηκα…).
    Το ‘ήλυμα’ σα λέξη δεν μου αρέσει όχι γιατί δεν είναι εύηχο ή εύχρηστο, αλλά γιατί δε σημαίνει τίποτα ετυμολογικά. Παίρνει κομάτια από δύο λέξεις και τα συγχωνεύει σε μία, ενώ το ηλεμήνυμα παίρνει αυτούσια τη λέξη ‘μήνυμα’ και προσθέτει το πρόθεμα ηλε-. Είναι τελείως διαφορετικό το σκεπτικό σχηματισμού των δύο λέξεων. Στα αγγλικά μπορεί να συνηθίζεται αυτός ο τρόπος σχηματισμού λέξεων, στα ελληνικά όμως δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο αντίστοιχο παράδειγμα…

  28. sarant said

    21:Τάσο, δεν πείραξα τίποτε -τι τα θες, σύνεργα του διαβόλου!

  29. panoss said

    Νομίζω το «ηλέγραμμα» (ο τόνος στην παραλήγουσα) είναι η πιο εύηχη εκδοχή..
    Ή όχι?

  30. YOSEF22ADAR said

    «Το ελληνικό «μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου»
    ή και το πιο σύντομο «ηλεκτρονικό μήνυμα» είναι μακροσκελή και κατά συνέπεια δύσχρηστα».

    Μα δεν ειναι ελληνικο.

    Μαλλον ξεχασαμε την αρχικη λεξη:
    ἤλεκτρον (= κεχριμπαρι, επισης κραμα χρυσου και αργυρου –
    – μαλλον απο τη φοινικικη elēkrŏn , λαμπερο φως ).
    Εδω να δεις αντι-δανεια και πηγαιν’-ελα των λεξεων.
    Η λεξη electric πρωτοχρησιμοποιηθηκε απο τον Francis Bacon,
    αλλα η λεξη electricity αποδιδεται στον Sir Thomas Browne (1646).
    Απο εκει στα ελληνικα … δεν ξερω πότε –
    – τα βιβλια μου ειναι ακομη σε κιβωτια.

    Τοτε τι νοημα εχει το ηλε-μηνυμα λ.χ?
    Ειναι το ιδιο «ξενο» με το e-mail

  31. panoss said

    προπαραλήγουσα εννοούσα..

  32. YOSEF22ADAR said

    Προλαβαινω, για να μην παρεξηγηθω.
    Οπως η λεξη «σκαφανδρο» που μοιαζει ελληνικη,
    αλλα … δεν ειναι.

  33. Yannis_H said

    Αντι-μεζεδάκι 🙂 Με όλα αυτά, επιτρέψτε μου μια εξαιρετικά επιτυχημένη φράση που διάβασα σήμερα, την είδα για πρώτη φορά και είμαι σίγουρος ότι θα την δω να επαναλαμβάνεται συνεχώς από εδώ και μπρος: ‘Οικονομικό Ράιχ’. Λέει τόσα πολλά (άτεγκτη στάση της Γερμανίας στην κρίση του ευρώ, διάθεση πολιτικής κυριαρχίας στα υπόλοιπα κράτη-μέλη, κτλ.) ‘Οικονομικό Ράιχ’: παλιά υλικά σε νέα διάταξη. Για την ιστορία, την διάβασα στο sofokleous10.gr

  34. sarant said

    Υπάρχουν πράγματι και πετυχημένοι νεολογισμοί, π.χ. τροϊκανός. Ακόμα και το «ευρωλιγούρης», παρόλο που το έβγαλε ο ζουράρης, εγώ το βρίσκω πετυχημένο.

  35. YOSEF22ADAR said

    Καλα λεει ο φιλος σου Νικοκυρη
    “Ό,τι θέλει βλέπει κανείς στο γιουτούμπ!”:

    Για να ξυπνησουν οι Τιτανες
    πρεπει να δωσετε εμφαση στην πρωτη συλλαβη :

    [ youtube.com- http://www.youtube.com/watch?v=P1proO4jZA0 ]

  36. Yannis_H said

    🙂 Η λέξη ‘τροϊκανός’ με κάνει λίγο να περιμένω (με το καλό) τον Τελευταίο των Τροϊκανών. Είναι λίγο ρατσιστική – σαν να είναι μια άγρια φυλή που ήρθε να μας πιει το αίμα κι αν αντέξουμε θα φύγουν… Δεν ήξερα ότι το (όντως πετυχημένο) ‘ευρωλιγούρης’, με αποκάλεσαν πολλές φορές έτσι, είναι του απίστευτου Ζουράρη…

  37. Θυμίζω παλιότερο Κορνήλιο (και επαυξάνω): Κάτω τα χέρια από τον Ζουράρι!

    Το «ήλυμα» μού φαίνεται λειψό. Το «ηλεμήνυμα» ή και «ηλεπιστολή» δεν με ξενίζουν.

    Νίκο, εγώ θα θυμίσω πάλι (έξω από την ακλισιά) την … ατονισιά! Στην Καθημερινή, για την ίδια ακριβώς φωτογραφία του Πικιώνη με τα παιδιά του, που την είχαν δημοσιεύσει ξανά πριν καιρό, βλέπω να μην τονίζουν το δεύτερο από αριστερά παιδί του, τον Ιωνα. και αναρρωτιέμαι, είναι Ίωνας ή Ιωνάς; Πόσο δύσκολο τούς είναι να βάλουν τόνο; Δυο φορές κιόλας!

    Συγχαρητήρια για τα νούμερα! Πάντα τέτοια!

  38. YOSEF22ADAR said

    # 38
    Αν εννοεις εμενα Προσκυνητη,
    ειμαι καινουργιος στο (ελληνικο) πληκτρολογιο.
    Ετσι δεν εμαθα (και δεν ενδιαφερθηκα) να τονιζω 🙂

    Παλι καλα που δεν γραφω με ΚΕΦΑΛΑΙΑ
    (γιατι -λεει το δυτικο το εθιμο- ειναι σαν να ουρλιαζεις.
    Ας ειναι, εκανα μια παραχωρηση).
    Η μικρογραμματη γραφη ομως,
    εχει νοημα μονο στο χαρτι – χαριν συντομιας
    (γι΄αυτο μαθαινουμε τα συμβολα εις διπλουν, λ.χ Αα).
    Οχι στο πληκτρο-ΤΥΠΩΜΕΝΟ κειμενο …

    🙂

  39. #39: Όχι, δεν εννοώ εσένα!

    Αναφέρομαι στις εφημερίδες, και δη στην Καθημερινή. Αλλά το ίδιο φιανόμενο το έχω παρατηρ’ησει και στο Βήμα, στα Νέα, στην Ελευθεροτυπία.

    Πάντως, δε νομίζω ότι είναι κακό να ενδιαφερθείς να τονίζεις!

  40. sarant said

    37: Προσκυνητή, καμιά ελληνική εφημερίδα δεν τονίζει τα κεφαλαία τονούμενα, δηλ. τα αρχικά φωνήεντα των λέξεων όταν τονίζονται, και επίσης κανένα κανάλι. Υποτίθεται ότι κάποτε αυτό οφειλόταν σε τεχνικό πρόβλημα της όφσετ, ασφαλώς θα το έχουμε συζητήσει παλιότερα εδώ, αλλά τώρα πια δεν νομίζω να υπάρχει πρόβλημα, μόνο συνήθεια.

    Όταν θα γίνω σουλτάνος του Φαλήρου, θα παίρνω κεφάλια για ατόνιστα κεφαλαία, αλλά στην περίπτωση των παιδιών του Ξενάκη δεν υπάρχει σύγχυση: όταν λείπει ο τόνος, σημαίνει ότι μπαίνει στο κεφαλαίο φωνήεν.

  41. YOSEF22ADAR said

    Δεν πρεπει ναναι και πολλες οι λεξεις
    με «διπλη» σημασια.
    Οπότε μια σταση και με λιγη σκεψη …
    Στα γρηγορα,
    άλλα-αλλά,
    άλλου-αλλού,
    πότε-ποτέ,
    κι ολα αυτα με copy-paste
    🙂

  42. #41 πολυχρονυμένε Παντισάχ, θὰ μὲ βάλῃς βεζύρη; θὰ ἐπιβάλω ἄμεσο πολυτονισμό, ποὺ ὁ Θεὸς νὰ μοῦ κόβῃ περισπωμένες καὶ νὰ σοῦ δίνῃ κορωνίδες!

  43. YOSEF22ADAR said

    Και στα ελληνικα
    και στα αγγλικα
    ανακατευω δε κεφαλαια και μικρα,
    οταν γραφω.
    Αυτο δινει εναν τονο εκκεντρικοτητας στη γραφη μου
    και με «δικαιωνει» που εμαθα τα συμβολα διπλα,
    οπως ηδη «εγραψα».

  44. Φορ δε ρέκορντ, άνοιξα την παρούσα ιστοσελίδα πριν από ένα τέταρτο της ώρας και η εικόνα στο (7) υπήρχε. Διαβάζοντας ένα-δυο λεπτά αργότερα το (21), πάτησα από περιέργεια το F5 και η εικόνα εξαφανίστηκε. Λίγο μετά το ξαναπάτησα και …επανεμφανίστηκε. Αυτή τη στιγμή είναι εκεί και όσο κι αν πατάω F5 δεν φεύγει!

  45. Ἀποβραδὶς ξεκίνησα μὲ κρουασὰν βουτύρου
    νὰ τὸ δωρίσω χάρισμα στὸν Σάχη τοῦ Φαλήρου
    ποὔχει χαταζάρες τρομερὲς καὶ κόβει τὰ λερναῖα
    καὶ κόβει ἀπ’τὰ ἔντυπα τ’ ἄτονα κεφαλαῖα.

  46. Αραγε μπαίνει έτσι εικόνα;

  47. YOSEF22ADAR said

    Πολυ ωραιο Κορνηλιε
    κι αν λειπανε κι αυτα τα στιγματα
    ακομη καλυτερα.
    Αστειευομαι …

  48. Ε, θα τρελαθώ! Πηγα να βάλω κι εγώ μια εικονίτσα στο (46), και όχι μόνο δεν μπήκε, παρά … χάθηκε και του (7), και όσο κι αν πατάω F5, τίποτε δεν εμφανίζεται!

  49. YOSEF22ADAR said

    Τωρα ομως οχι :
    http://en.wikipedia.org/wiki/Medieval_Greek
    Medieval Greek also known as Byzantine Greek

    Script
    Middle Greek used the 24 letters of the Greek alphabet which,
    until the end of antiquity,
    were predominantly used as lapidary and majuscule letters
    and without a space between words and with diacritics …

    Uncial and cursive script
    In the third century,
    the Greek uncial developed under the influence of the Latin script
    because of the need to write on papyrus with a reed pen …

    Κατι παρομοιο αναφερει και ο Σιαμακης στα «Γραφικα».
    Εξαρταται απο το αν χρησιμοποιεις σκληρο εργαλειο γραφης
    σε μαλακη επιφανεια
    η’
    μαλακο εργαλειο γραφης (πινελο) σε μαλακη επιφανεια …

  50. sarant said

    Κορνήλιε, ευχαριστώ 🙂
    αλλά μην ξεχνάς το καθήκον σου για το έπος της Νομανσλάνδης

    Άγγελε, ποιος σου είπε να καυχηθείς πριν;
    Πλάκα-πλάκα, τις προάλλες παρόμοια μαγικά συνέβαιναν στο γκουγκλ μπουκς, που έδινε, παροδικά, μηδέν ανευρέσεις για κοινότατες λέξεις.

  51. Παύλος said

    Η εικόνα του 7 τώρα είναι πάλι στη θέση της.

    Και ένα διαχρονικό μεζεδάκι: «υπέρ του δέοντος».

  52. Και όμως επανεμφανίστηκε! Αυτή τη στιγμή τη βλέπω! Και το μόνο που έκαμα ήταν να κοιτάξω τον πηγαίο κώδικα και να πατήσω F5. Μπροστά στα μάτια μου, ο λίκνος που παρέπεμπε στην Amazon αντικαταστάθηκε από το εξής:

    Φυσικά, κανείς δε θα ξέρει τους όρους του Νόικα, αν δεν έχει διαβάσει αυτό:</p>
    <div style=»width: 110px; text-align: center; background: #fff; border: 1px solid #aaa; margin: 3px; padding: 2px;»>
    <p style=»margin: 10px 30.5px;»><a href=»» target=»_blank»><img src=»http://ecx.images-amazon.com/images/I/51AR5Ij9rPL._SL75_.jpg» height=»75″ width=»49″ alt=»Six Maladies of the Contemporary Spirit» style=»padding:0;margin:0;border:none;» /></a></p>
    <p style=»font-size: 10px;»><a href=»» target=»_blank»>Six Maladies of the Contemporary Spirit</a></p>
    <p style=»font-size: 10px;»>Constantin Noica</p>
    <p style=»margin: 10px 10px;»><a href=»» target=»_blank»><img alt=»Buy from Amazon» src=»http://ecx.images-amazon.com/images/G/02/buttons/buy-from-tan.gif»» style=»padding:0;margin:0;border:none;» /></a></p>
    </p></div>
    <p>” rel=”nofollow”> Six Maladies of the Contemporary Spirit<br />
    όπου οι όροι φτιάχνονται μεταξύ αστείου και σοβαρού ως (ψευδο-)ιατρικοί εξού και η ελληνοπρέπεια.<br />

    Και όταν επανήλθα στην κανονική προβολή της σελίδας, η εικόνα (οι εικόνες, γιατι πρόκειται για περισσότερες από μία) είχαν επανεμφανιστεί!

  53. YOSEF22ADAR said

    Και αλλο ένα μεζεδάκι:
    «οσον αφορα Στο …»

  54. sarant said

    Αχ, Γιόζεφ, αυτό δεν είναι μεζεδάκι, είναι μαύρο σκουλήκι με νύχια γαμψά. Θέλω καιρό να γράψω γι’ αυτόν τον μπαμπινιωτισμό που κοντεύει να επιβληθεί, αλλά δεν αδειάζω.

    Δεν γράφει βλέπεις και κανας άλλος (όποιος έχει τη μύγα, ας μυγιαστεί!)

  55. YOSEF22ADAR said

    Ελα που δεν αδειαζεις Νικοκυρη !
    Εσυ γραφεις κειμενα και στον υπνο σου –
    – αλλιως δεν εξηγειται.

  56. Μαρία said

    54
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/10/09/epitoergo/#comment-12603

  57. Immortalité said

    @53 -54 Όποτε το ακούω μου σηκώνεται η τρίχα…

  58. KapetanEnas said

    “οσον αφορα Στο …”

    Αμάν! Το γράφω κι εγώ. Παλιά λεγανε «όσον αφορά εις το…». Μετά λέγαμε «οσον αφορά το…». Μα τώρα όλοι δε λένε «στό»; Ποιό είναι το σωστό;

  59. #40: Νίκο, δεν το ήξερα πως, όταν λείπει ο τόνος, εννοείται στο κεφαλαίο φωνήεν. Πάντως, είτε αξιωθείς σουλτανάτο είτε όχι, προτιμώ τονισμένα τα Ελληνικά. Μη σου πω ότι ζηλεύω και τον Κορνήλιο…

    ΥΓ: Ήταν του Πικιώνη τα παιδιά, όχι του Ξενάκη.

  60. sarant said

    58: Καπετάνιε, όχι, δεν το λένε όλοι. Όσο κι αν η Μαρία έχει δίκιο ότι το λάνσαρε πρώτος ο Μαρωνίτης, το «αφορά στο» το έκανε δημοφιλές ο Μπαμπινιώτης όταν έγραψε στο λεξικό του ότι αυτό προτιμούν οι «προσεκτικοί» ομιλητές, και από τότε Ευαγγελάτοι, Τρέμες, Ντερμπεντέρηδες και άλλοι προσεκτικοί ομιλητές το υιοθέτησαν (τώρα, για να πω την αλήθεια, δεν τους πολυπροσέχω οπότε μπορεί κάποιος από τους παραπάνω να μην λέει «αφορά στο»).

  61. #60: Νίκο, γιατί είναι λάθος;Αφού, όπως λέει ο καπετάνιος, προέρχεται από το «εις το», δεν είναι λογικό να λέμε «στο»;

  62. sarant said

    Συγνώμη, το ότι προέρχεται από το «αφορά εις το» το λέει ο Καπετάνιος, δεν το λέει ο Θεός, εννοώ δεν είμαι βέβαιος ότι είναι έτσι.

    Η κλασική απάντηση των «αφορατοϊκών» εναντίον των «αφοραστοϊκών» είναι: πώς θα πείτε «αυτό δεν σε αφορά;» ή «αυτό δεν σου αφορά;». Και πιο κοντά στη χρήση μας, θα πείτε «Τι αφορά αυτό;» ή «Σε τι αφορά αυτό;»

    Κάποιοι, π.χ. ο Κ. Βαλεοντής (νομίζω), κάνουν την αραχνοΰφαντη διάκριση να δέχονται το «αφορά το» όταν σημαίνει κάτι και το «αφορά στο» όταν σημαίνει κάτι άλλο.

  63. Immortalité said

    @61 Προσκυνητή για δες εδώ ; Έχει και δύο παραπομπές.

  64. #62 Όπως βλέπεις από το λινκ της Ιμόρ, κομίζεις γλαύκα εις Αθήνας διαπράττεις πλαγιαρισμό 🙂 Μόνο που εγώ είχα μιλήσει για «αιτιατικιστές».

  65. YOSEF22ADAR said

    Μπαμπινιωτης ?
    Μπαμπινιωτης ?
    Μπαμπινιωτης ?

    Τωρα αν αυτο λεγεται λεξικο …
    εγω θα μαθω τη Νοηματικη.

  66. sarant said

    Δύτη, καλό 🙂

    Και το λινκ της Λεξιλογίας πολύ καλό, το είχα μισοξεχάσει…

  67. YOSEF22ADAR said

    Παντως εγω μεγαλωσα με το «οσον αφορα το»
    και οταν εφυγα για εξω,
    παλι ετσι το αφησα.
    Μετα που γυρισα του … ειχαν αλλαξει τα φωτα.
    Κι αν λαβουμε υπ’ οψιν μας οτι ειμαι 40 something,
    βγαλτε συμπερασμα …

    Την νεα version «οσον αφορα στο»
    την πρωτοακουσα στα καναλια.
    Ταιριαζι με το ΒατοπΑΙδι (το παιδι της Αγκαθα).

  68. KapetanEnas said

    #62
    Νίκο, δεν αντιλέγω, και ο Θεός δεν υπάρχει, και ο Μάρξ πέθανε, κι η αλήθεια είναι, οτι και γώ δε νοιώθω καλά τελευταία, αλλά πάντως δεν είπα, οτι το «στο» προέρχεται από το «εις το».
    Ίσα-ίσα με κάποια ενοχή δήλωσα, ότι, ενώ κι εμένα μου έρχεται πιο φυσικό το «το», λέω «στο», μάλλον επειδή τό ακούω συχνά.
    Άρα, δεν ξέρω τι πρέπει να λέμε.
    Και επίσης, το «όσον αφορά το…», με νι, είναι σωστό;

  69. ΤΑΚ said

    Άγγελε, φορ δη ρέκορντ, πάτησα κι εγώ F5 και τσουπ νά τη πάλι η εικόνα!!!
    Όλο αυτό το tagging πάντως δεν το έγραψα εγώ, από μόνο του έγινε (εγώ τα κλασικά <a href= κλπ. είχα γράψει…)

  70. KapetanEnas said

    Μμμ, είδα το λινκ του Νίκελ,από το 63 της Ιμόρ. Πολύ καλό.Θέλει μελέτη.

  71. ΤΑΚ said

    Νίκο, εγώ ως αφορατοϊκός ένα θα πω: ΔΕ ΜΕ αφορά καθόλου το τι λένε οι αφοραστοϊκοί!

    Ας πούνε ακόμη και «Αυτό δεν αφορά ΣΕ ΜΕΝΑ» (που θα το πούνε σε λίγο καιρό, πού θα πάει…). Πρόβλημά τους.

  72. YOSEF22ADAR said

    Κι αλλο μεζεδακι(μιας που το θυμηθηκα):
    Η διαφορά του «τέως» με το «πρώην».

  73. Ποντικαρέος said

    Σχετικά με τα “τέως” και “πρώην” το ΛΚΝ (έμμεσα) αναφέρει ότι υπάρχει διαφορά

    πρώην [próin] Ε (άκλ.) : για να δηλώσουμε ότι κάποιος ή κτ. είχε άλλοτε την ιδιότητα που αναφέρουμε· (πρβ. τέως)

    τέως [téos] Ε (άκλ.) : που ήταν αμέσως πριν από το σημερινό ή που είναι ο τελευταίος της σειράς· (πρβ. πρώην)

  74. YOSEF22ADAR said

    # 73
    Ναι, αυτο εννοουσα.
    Οτι υπαρχει διαφορα.

  75. Glaukus said

    Προτιμώ και εγώ το ηλεμήνυμα. Ωστόσο παραμένει ότι ηλεμήνυμα δεν σημαίνει αποκλειστικά το e-mail. Μπορεί να αναφέρεται σε ηλεκτρονικό μήνυμα μέσω skype, chat, MSN, IM…

    Αντιπροτείνω για το email τα:

    Ηλεγράμμα
    Ηλεπιστολή (των ηλεπιστολών, ηλεπιστέλνω -to send an email-)
    Επηλστολή (sic! λστ σκίζει)

    Αλλά το κορυφαίο – και παρακαλώ στην πίστωση σε μένα – όταν καθιερωθεί είναι το:

    Αλληλεγραφία !!

    Κλίνεται τόσο αυτό όσο και τα παράγωγα του ακριβώς όπως η αλληλογραφία και έχει διάφανη προέλευση, είναι εύηχο (αν το προφέρεις με μία μικρή παύση στο αλλ-), και το αλληλεγράφημα μπορεί να αποβάλλει το «αλλήλ» και να μείνeι

    «ηλεγράφημα»

    Ευχαριστώ για την προσοχή σας 😉

  76. tamistas said

    Τις δέουσες ευχές για το ιστολόγιο – ηλεσημείο αναφοράς για τη γλώσσα που μιλάμε και για όλα τ’ άλλα. Μέχρι πριν από λίγο καιρό μου χρησίμευε κυρίως στην άντληση επιχειρημάτων για την αντιμετώπιση των μπαμπινιωτικής προέλευσης ή σύμπλευσης εκτοξεύσεων του περίγυρού μου. Τελευταία, ανακάλυψα, και το χαίρομαι, την ηλεθάλασσα των σχολίων του.

    Με χαρά, λοιπόν, τσιμπάω και ‘γω απ’ τα μεζεδάκια:

    Τα μακάμια, όπως και τα λίνκια, τα σιντιά κά, κλίνονται. Δεν εννοώ πρέπει να κλίνονται, αλλά ότι, έτσι κι αλλιώς, αυτό συμβαίνει. Τα μακάμια είναι μουσικοί τρόποι ή δρόμοι. Ανάμεσα σε δυο διαφορετικές νότες υπάρχει ένα διάστημα, μια διαφορά συχνότητας. Ένα μουσικό θέμα ακολουθεί έναν ή περισσότερους δρόμους. Οι δρόμοι αυτοί είναι πολλές δεκάδες στην ανατολική μουσική, ενώ στην ευρωπαϊκή είναι δύο: το ματζόρε και το μινόρε.
    Μια σε βάθος ανάλυση των τροπικών συστημάτων της ανατολικής μεσογείου (και των βυζαντινών ήχων) έγινε από τον πρόωρα χαμένο Μάριο Μαυροειδή, με το πόνημά του Οι Μουσικοί Τρόποι στην Ανατολική Μεσόγειο.

    Τώρα, για το ήλυμα. Μου θυμίζει την απόδοση του όρου bit (binary digit σε δυφίο (δυαδικό ψηφίο) στη μετάφραση του κλασσικού βιβλίου «Εισαγωγή στους Αλγορίθμους» των Cormen και άλλων από τον κ. Ιωάννη Παπαδόγγονα, στις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. Όταν έχει επικρατήσει μια λέξη (ποιος δεν χρησιμοποιεί το bit μεταξύ των «πληροφορικάριων»;), μόνο σύγχυση μπορεί να προκαλέσει τέτοιου είδους εφευρετικότητα, νομίζω.
    Εξάλλου, το παντελόνι και η ντουλάπα υπέστησαν αυτή τη φυσική αναμόρφωση στα χείλη των ανθρώπων που δεν ήταν λόγιοι. Οι λόγιοι θα προτιμούσαν την περισκελίδα και το ερμάριον, αργότερα ίσως και το ερμάρι.
    Φαντάζομαι ότι όσο απρόβλεπτη κι αν είναι η εξέλιξη μιας λέξης, έχει ιδιαίτερη σημασία το ποιοι την χρησιμοποιούν ή το ποιοι την χρησιμοποιούν κυρίως. Ίσως, λοιπόν, αυτοί που θα καθορίσουν, άθελά τους, το πώς θα λέμε το email μετά από κάμποσα χρόνια, είναι αυτοί που δεν συμμετέχουν στην ηλε-συζήτησή μας. Κι αυτό με την προϋπόθεση ότι το email δεν θα εκλείψει σύντομα ως τρόπος ηλε-αλληλογραφίας. Οι νεωτερότεροί μας, αν δεν κάνω λάθος, είναι περίπου μονίμως online και ηλε-συνομιλούν μόνο όταν είναι ονλάιν, αλλιώς στέλνουν πάμφθηνο μήνυμα με το κινητό τους, το οποίο μήνυμα νομίζω ότι ονομάζουν μήνυμα και όχι μέσιτζ.

    Mia, oxi ashmanth, leptomereia einai oti grafoyn mhnyma kai oxi μήνυμα kai lene, gia paradeigma, tespa kai oxi telos pantwn (τέλος πάντων).

    Πάντως αν και γενικότερα μου αρέσει η … αργκό που προτείνει ο κ. Σαραντάκος, δεν είμαι σίγουρος για το ηλεμήνυμα. Ίσως ακριβέστερο είναι, όντως, το ηλεγράμμα.
    Το ιμέιλ (ημέιλ;) θα μπορούσε, συμφωνώ, να έχει τη λογική παραφθορά ιμέιλ -> ιμέιλι -> ιμέλι. Και κάποιος γλωσσο-λογιώτατος τού ηλε-μέλλ(ι)οντος θα συν-επέρανε ότι
    επειδή τα πρώτα ιμέλια ικανοποιούσαν την ανάγκη επικοινωνίας μεταξύ ερωτικών συντρόφων, όπως αποκαλούνταν οι νέοι οι οποίοι έδιναν ρομαντική διάσταση στις σεξουαλικές τους σχέσεις, ονομάστηκαν έτσι, σύμφωνα και με μια παράδοση της εποχής από τον προηγούμενο αιώνα, που αφορούσε την επικοινωνία μέσω συσκευών που ονομάζονταν τηλέφωνα και που συνδέονταν με καλώδια, τα οποία, μεταφορικά, έσταζαν μέλι…

    Υβρίδιο: ηλε-μέιλι!

    Για το ηλεγράφημα, νομίζω ότι θα υπάρχει πρόβλημα όταν η προηγούμενη λέξη τελειώνει σε «τ», πχ hot ηλεγράφημα…

  77. leftengineer said

    Σε ευχαριστούμε που γράφεις

  78. sarant said

    76-77: Εγώ σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια!

  79. Immortalité said

    Ας το βάλω εδώ: Τη λέξη τρόμος ξεχάστε την. Από σήμερα θα λέμε horror .

  80. angelos said

    Το (κι εγώ πιστεύω, πετυχημένο) «ευρωλιγούρης» ειναι όντως του Ζουράρη. Δυστυχώς του ίδιου είναι και το «ιντερνετμαλάκες» (μιλάμε για εποχές που το διαδίκτυο ήταν σε εμβρυακή φάση στη Ελλάδα). Αν θυμάμαι καλά αυτό στόχευε σε μεγάλο βαθμό, μεταξύ άλλων, τον Ν. Δήμου με τον οποίο είχαν μια κάποια κόντρα. Αναρωτιέμαι αν οι οπαδοί του Ζουράριδος που φτιάχνουν groups στο facebook για αυτόν αυτοχαρακτηρίζονται ιντερνετμαλάκες.
    Μάλλον πέθανε σιγά-σιγά λόγω της ραγδαίας διάδοσης του internet ο όρος (λογικά θα τον έθαψε και ο ίδιος), όπως πέθανε η πλακίτσα να κοροιδεύουμε όσους μιλούσαν στο κινητό τα πρώτα ηρωικά χρόνια της Κ.Τ. στην Ελλάδα (κρατώντας π.χ. μια παντόφλα στο χέρι και κάνοντας ότι μιλάμε με την ξαδέρφη στο χωριό), εφόσον αποκτήσαμε όλοι κανα δύο από δαύτα.

  81. sarant said

    Καλησπέρα! Αυτό το «ιντερνετμαλάκας» δεν το είχα ακούσει, ομολογώ.

  82. angelos said

    Μιλάμε για πολλά χρόνια πίσω.
    Εκείνη την εποχή ο Ζουράρης έγραφε, αν θυμάμαι καλά, στους 4Τροχούς, στην Ελευθεροτυπία, και (νομίζω) στον Οικονομικό Ταχυδρόμο. Τα διάβαζα και τα τρία τότε και τα κείμενά του είχαν σίγουρα ενδιαφέρον. Το πολύ πετυχημένο ευρωλιγούρηδες ήταν λίγο παλιότερο και, φαντάζομαι, σε μια προσπάθεια να βγάλει κάτι αντίστοιχα sensational, είχε ξεκινήσει το ιντερνετμαλάκες (κατά τη γνώμη μου, εκτός από άδικο και πολύ ακαλαίσθητο σε σχέση με το πρώτο).
    Θυμάμαι χαρακτηριστικά, ότι τσακωνόμουνα με τον πατέρα μου που του άρεσε, ενώ εγώ τότε ως νεοφώτιστος του διαδικτύου το έπαιρνα προσωπικά. Μάλλον δεν κράτησε πολύ.

  83. Angelos said

    Με μία επική νεκρανάσταση, επανέρχομαι γιατί πρόσφατα (διαβάζοντας αρχειακό υλικό των «Τ4»), βρήκα σε άρθρο του Ν. Δήμου το παράπονό του για το «ιντερνετομαλάκες» του Ζουράρι. Με τη διόρθωση του «ιντερνετΟ-«, επιβεβαιώνεται ότι του ηρωικού Ζουράριδος ήταν ο (αποτυχημένος, τελικά) όρος.

    Εδώ
    http://www.4troxoi.gr/4tlibrary/article.php?year=1995&month=10&issue=75&cat=%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82&number=1698
    το άρθρο, στην τελευταία παράγραφο τα παράπονα. Ίσως με ψάξιμο να υπάρχει και η αρχική πηγή κάπου χωμένη, αλλάαα…ποιος θέλει να κάτσει να διαβάσει Ζουράρι των ’90s; 😛

    Εντωμεταξύ, Νίκο, σε σχόλιο άρθρου σου του 2016, βλέπω ότι και άλλος αναγνώστης σου θυμόταν το θέμα (βάζοντας, σωστά, το «ο»).
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/03/12/meze-210/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: