Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Εξαγνισμός του Κώστα Βάρναλη, ένα διπλά διπλό ποίημα

Posted by sarant στο 5 Φεβρουαρίου, 2011


Για τους ασχολούμενους με τη φιλολογία και τον Βάρναλη: στο τέλος έχω μιαν απορία, αν μπορείτε βοηθήστε.

Στις αρχές του χρόνου, γράφοντας για τον Μποναμά, ένα πρωτοχρονιάτικο ποίημα του Κώστα Βάρναλη, είχα αναφερθεί στο εντυπωσιακό γεγονός ότι για έναν τόσο μεγάλο ποιητή δεν υπάρχουν ακόμη συγκεντρωμένα σε έναν τόμο τα ποιήματά του. Η συγκεντρωτική έκδοση του 1956, που αυτή ακόμα επανεκδίδεται σήμερα, ήταν ελλιπέστατη, κατόπιν επιθυμίας του ίδιου του ποιητή, ο οποίος απέκλεισε πάρα πολλά παλιότερα ποιήματά του, είτε επειδή δεν τον ικανοποιούσαν πλέον αισθητικά, είτε επειδή δίσταζε να τα δημοσιέψει εκείνα τα πέτρινα χρόνια.

Στο μεταξύ, έχουν εκδοθεί σε υποδειγματικές φιλολογικές εκδόσεις από τον Γιάννη Δάλλα τα μεγάλα ποιητικά έργα του Βάρναλη, δηλ. το «Φως που καίει» και οι «Σκλάβοι πολιορκημένοι», έχουν βρεθεί και επανεκδοθεί πρωτόλεια και νεανικά του έργα (οι ποιητικές συλλογές Πυθμένες και Κερήθρες), έχουν εκδοθεί και επανεκδοθεί τα στερνά του ποιήματα (Ελεύθερος κόσμος και Οργή λαού), μέχρι και μια επιλογή από τα κατοχικά χρονογραφήματα του Βάρναλη εξέδωσε πρόσφατα ο Γ. Ζεβελάκης (και είναι πολύ αξιόλογα, σας συνιστώ τα Φέιγ βολάν της Κατοχής), αλλά πολλά ποιήματα της ωριμότητάς του, όσα δεν περιλήφθηκαν στην έκδοση του 1956, παραμένουν ανέκδοτα σε μορφή βιβλίου!

Όχι άγνωστα, μια και τα έχουν μαζέψει και δημοσιέψει το 1975 στο πρδ. Ηριδανός ο Αλ. Αργυρίου και ο Γ.Π.Σαββίδης (αν και δεν είναι πλήρης η συλλογή τους), αλλά πάντως απρόσιτα στο ευρύ κοινό (ή ακόμα και στο στενό: ποιος έχει τον Ηριδανό; Ελάχιστοι).

Στον ιστότοπό μου είχα κάνει μια προσπάθεια να παρουσιάσω μερικά από αυτά τα δυσεύρετα ποιήματα (και άλλα κείμενα) του Βάρναλη. Ένα από τα ποιήματα αυτά είναι και ο Εξαγνισμός, για τον οποίο θα σας μιλήσω σήμερα. Αφορμή, ένας φίλος (τον ξέρω και με σάρκα και οστά) που μου έστειλε ηλεμήνυμα και μου επισημαίνει ότι το ποίημα, όπως δημοσιεύεται σε άρθρο του Μ.Μ. Παπαϊωάννου (κριτικός λογοτεχνίας, φίλος του Βάρναλη) έχει αρκετές διαφορές σε σχέση με το κείμενο που έχω στην ιστοσελίδα μου. Ο φίλος έβγαλε θέμα, γιατί τις διαφορές δεν τις είχα προσέξει, παρόλο που έχω δει αυτό το άρθρο του Μ.Μ.Παπαϊωάννου.

Αλλά ας δούμε τον Εξαγνισμό, ένα ποίημα που μιλάει για τους μαχαιροβγάλτες που, σε καιρό πολέμου, στρατεύονται στην Ιδέα, ανδραγαθούν σφάζοντας και πλιατσικολογώντας και μετά τη νίκη αποκτούν το εισιτήριο για την κοινωνική καταξίωση. Το ποίημα φαίνεται εμπνευσμένο από τους βαλκανικούς πολέμους, αλλά τέτοια περιστατικά συμβαίνουν σε όλους τους πολέμους όπου γης.

ΕΞΑΓΝΙΣΜΟΣ

Άσειστα ολόγυρα τειχιά
και μεις του σκοταδιού στοιχειά,
απάνου στον ψηλό ουρανό,
πότε πουλάκι να περάσει
πότ’ έν’ αστέρι να φανεί,
ή πότε η πόρτα ν’ ανοιχτεί,
φίλος ρακί κρυφά να μπάσει
να μπάσει τον ψηλό ουρανό!

Ήταν ο Τσόκλης ο γκαβός,
ο Κωτσιαράς ο παλαβός,
ο Λέτσος με τη μαχαιριά,
μπουλούκι από μουστακαλήδες,
που με ζουνάρι απολυτό
περάσανε στον κόσμο αυτό,
μπεκρήδες, κλέφτες, χασικλήδες,
που τέλος πάντα η μαχαιριά.

Όξω μας ήταν οι καλοί!
Λουλούδια, μυρουδιά, βιολί,
τα κοριτσόπουλα οι κυρές,
γαζετατζήδες, γαλονάδες,
μπαγκέρηδες με τον παρά,
καραβοκύρηδες με ουρά,
κατήδες, έμποροι, παπάδες,
τα κοριτσόπουλα, οι κυρές.

Μα ξάφνου ο αγέρας ο μαβής
τη ρίζα μιας ζωής βουβής
ήρθε να σκίσει, τρανταχτά:
Πόλεμος άναβε στη χώρα.
Κανόνια, αλόγατα, σπαθιά,
η πιο ψηλή κι η πιο βαθιά,
μέσ’ στην καρδιά μας, μπήκε γνώρα
βροντόλαλα και τρανταχτά.

Πήρε κι εμάς ο ποταμός!
–Χαρά και φόβος και θυμός! –
Κι όλοι φωνάξανε μαζύ:
Πάρτε κι εμάς να σκοτωθούμε
για την Ιδέα τη λαμπερή
(κορώνα και φτερά φορεί!)
κι όταν νικήσουμε θαρθούμε
στο Μεντρεσέ ξανά μαζί…

Ε!… να μας βλέπατε εδεκεί
πώς με τη ρέγκα στο σακκί
και με διαμάντια στην καρδιά
χυνόμαστε σαν τους πετρίτες,
βαράγαμε ζερβά-δεξιά,
(θέληση, δύναμη κι αξιά)
αρκουδιαρέους γουρνομύτες,
πάντα σταυρό, πάντα καρδιά.

Φωτιά στα σπίτια, στα δεντρά,
φαρμάκι στα γλυκά νερά,
(ιδέα και λύσσα ιδανικές!)
ανοίγαμε παλιές κασέλες,
ασήμια αρπάζαμε, προικιά,
και την κοπέλα τη γλυκιά,
νεκρήν του φόβου, με μασέλες
ξεσκίζαμεν ιδανικές!…

Μανάδες, φουντωτές μηλιές
αδειάζαμέ τους τις κοιλιές,
και στον αέρα το χρυσό,
τινάζαμε με δυναμίτη
γεφύρια σιδερογραμμές…
Αξέχαστες ιερές στιγμές!
Ω! πόλεμε δικαιοκρίτη,
άστρο στα μέτωπα χρυσό!

Και σα γυρίσαμε στητοί,
πιστοί σε λόγο κι αρετή,
της λευτεριάς κοπέλια εμείς,
της λευτεριάς την άγιαν ώρα
μας εχαρίσαν. Το νερό
έσβησε το αίμα των χεριών
κι είμαστε τίμιοι ανθρώποι τώρα
και με παράσημον, εμείς!

Το ποίημα δημοσιεύτηκε τον Μάιο του 1928 στην Νέα Επιθεώρηση, ένα αριστερό λογοτεχνικό περιοδικό που το έβγαζε ένας Κύπριος ονόματι Αντρέας Ζευγάς, που αργότερα επρόκειτο να γίνει διάσημος με το πραγματικό του όνομα: ο Αιμ. Χουρμούζιος. Ο Μ.Μ.Παπαϊωάννου χαρακτηρίζει το ποίημα «ένα από τα πιο αντιπατριωτικά» του και υποστηρίζει ότι γι’ αυτό το λόγο ο Βάρναλης φοβήθηκε να το συμπεριλάβει στην έκδοση του 1954 ή του 1956, παρόλο που ήταν «ξαναδουλεμένο με μαστοριά». Και παραθέτει δύο μόνο στροφές, τη δεύτερη και την τρίτη του ποιήματος:

Ήταν ο Τσόκλης κι ο λουλάς
ο Κλης 0 κοψολαρυγγάς
ο Λάζος, ο Μανιάς -αγγέλοι!
Παιδιά φιλότιμα ως εκεί
που με ζωνάρι αμολητό
περάσαν απ’ τον κύκλο αυτό
μπαρμπούτι κι αγαπητικοί!

Όξω μας ήταν οι «καλοί»,
χορός, τραγούδι και φιλί:
φάμπρικες, μπάγκες και παπόρια
και χρυσοπάλατ’ αρμαθιά
κι αφέντες, ξάπλα την αρίδα
σταυροί και νόμοι και σπαθιά!
Όξω μας ήταν η Πατρίδα!

Όπως σημειώνει ο Παπαϊωάννου: «Ο Βάρναλης είχε την αθεράπευτη μανία να ξανακοιτάει τα κείμενά του … και να τα διορθώνει. Δεν ήταν ποτέ ικανοποιημένος με τη μορφή που είχε δώσει π.χ. σ’ ένα ποίημά του. Και τυπωμένο να ήταν, πάλι το σκάλιζε απ’ εδώ, το άλλαζε αλλού». Και πιο κάτω, τον θυμάται να λέει: «Δεν ξέρω κανένα ποίημά μου απ’ έξω. Και ξέρεις γιατί; Γιατί διαρκώς τα διορθώνω και στο τέλος τα χαλνάω!»

Να προσεχτεί ότι στη δεύτερη αυτή μορφή, οι στροφές έχουν γίνει εφτάστιχα, με τον τρίτο στίχο να μένει απάντρευτος, χωρίς ομοιοκαταληξία. Επειδή δεν έχουμε όλο το ποίημα δεν μπορώ να κρίνω ποια εκδοχή είναι καλύτερη. Να πω εδώ ότι δεν ξέρω αν ο Παπαϊωάννου ή ο ίδιος ο Βάρναλης ή κάποιος άλλος έχει δημοσιέψει την πλήρη δεύτερη βερσιόν του Εξαγνισμού. Ομολογώ ότι δεν έχω πλήρη εποπτεία της βαρναλικής βιβλιογραφίας. Πάντως, ο Αργυρίου στον Ηριδανό δημοσιεύει από την πρώτη δημοσίευση του 1928, κι αυτή την μορφή είχα πάρει στην ιστοσελίδα μου.

Γιατί όμως χαρακτήρισα «διπλά διπλό» το ποίημα; Δεν εννοούσα τετραπλό. Εννοούσα διπλό από δύο απόψεις. Μία από την ξαναδουλεμένη μορφή του Βάρναλη και μία επειδή το ποίημα το έχει παραφράσει ο παππούς μου, ανατρέποντας κάπως τους ρόλους, μια και στη θέση των εξαγνισμένων καθαρμάτων βάζει τον εαυτό του και τους άλλους Εαμίτες αγωνιστές που ήταν φυλακισμένοι το 1946 στη Μυτιλήνη. Ο Άχθος Αρούρης κρατάει από το ποίημα την αντίθεση των μέσα με τους έξω, και τα άσειστα τειχιά που τους χωρίζουν.

ΣΤΑΣΙΑΣΤΕΣ

Άσειστα ολόγυρα τειχιά
κι εμείς τα εαμικά στοιχειά
κλεισμένοι μέσα στο κελλί
– κατηγορούμενοι  για στάση –
προσμένουμε με υπομονή
πότε ένας φίλος θα φανεί
«Ρίζο» κρυφά κι «Εμπρός» να μπάσει
δελτίο να μπάσει στο κελλί.

Κανείς δεν έλειπε από μας,
ήταν ο Γώγος, ο Γιοσμάς,
ο Δάσκαλος (καρδιά χρυσή),
γιατροί, παπάδες, δικηγόροι
(«φονιάδες» και «στασιαστές»),
που μας μαντρώσαν  με το ζόρι
για να ησυχάσει το νησί.

Όξω μας ήταν οι καλοί,
εμπόροι με παρά πολύ,
δοσίλογοι, μαυραγορίτες,
οι εθνικόφρονες αστοί
– τσιράκια  του καταχτητή –
οι Γιούπηδες κι οι ΕΔΕΛίτες.

Ο Γώγος κι ο Γιοσμάς ήταν στελέχη του ΚΚΕ. Ο Δάσκαλος είναι ο Απόστολος Αποστόλου, καθηγητής χημείας στο επάγγελμα, αργότερα δήμαρχος Μυτιλήνης (και δεν έχει καμιά σχέση με τον Λευτέρη Αποστόλου, στέλεχος του ΕΑΜ, όπως έγραψε πρόσφατα η κατά τα άλλα πολύ καλή κριτικός λογοτεχνίας Μάρη Θεοδοσοπούλου, που ταύτισε τα δύο πρόσωπα!)

Γιούπηδες ήταν η χρυσή νεολαία του νησιού, επειδή τραγουδούσαν το «Γιούπι για» (το ίδιο που είχαν οικειοποιηθεί οι εαμίτες στην Αθήνα!), και ΕΔΕΛίτες τα μέλη μιας τοπικής δεξιάς οργάνωσης (Εθνική Δημοκρατική Ένωσις Λέσβου).

 

Υστερόγραφο-απορία: Κατά σύμπτωση, με ρωτάει κάτι ένας φίλος και είμαι μακριά από τα κιτάπια μου. Η ερώτηση είναι, από ποιο ποίημα του Βάρναλη είναι ο εξής στίχος:

Κι όλοι με λένε σεβνταλή κι αφού με λένε θάμαι

Τον στίχο τον έχω ξαναδεί, αμυδρά θυμάμαι ότι είναι ο τελευταίος στίχος του ποιήματος… αλλά ποιου ποιήματος; Όποιος ξέρει, ας βοηθήσει.


31 Σχόλια προς “Ο Εξαγνισμός του Κώστα Βάρναλη, ένα διπλά διπλό ποίημα”

  1. Τώρα εγώ έπαθα το εξής: επειδή έχω διαβάσει πρώτα… εκείνο το παππού σου, μόλις διάβασα Βάρναλη λέω, χμ κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει… 😉

    Λοιπόν, όπως τα λέγαμε και για τον Κοτζιούλα πριν από 2 και κάτι χρόνια, νομίζω ότι ασφαλώς και πρέπει να βγει συγκεντρωτική έκδοση Βάρναλη. Ισως η μανία του να τα διορθώνει διαρκώς να εμποδίζει τους μελετητές να βρουν ποιά μορφή ποιημάτων να συμπεριλάβουν…

    Πάντως στο παραπάνω εγώ προτιμώ την εκδοχή με τα εφτάστιχα.

  2. sarant said

    Σοφία, πράγματι το εφτάστιχο, με την ασυμμετρία του, έχει ίσως περσότερη χάρη.

    Απροπό, πρόσθεσα μιαν απορία, από ποιο ποίημα του Βάρναλη είναι ο στίχος:

    Κι όλοι με λένε σεβνταλή κι αφού με λένε θάμαι

    Αν ξέρει κανείς, ας βοηθήσει!

  3. Κώστας said

    Τα τειχιά, αγαπητέ οικοδέσποτα, είναι της φυλακής; Πρόκειται δηλ. για μαχαιροβγάλτες που είναι στη φυλακή και αποφυλακίζονται με τον όρο να καταταγούν στο στρατό και να πολεμήσουν;

    Πήρε κι εμάς ο ποταμός!
    ….
    Κι όλοι φωνάξανε μαζύ:
    Πάρτε κι εμάς να σκοτωθούμε
    για την Ιδέα τη λαμπερή

    Και όταν γυρίζουν απ’ τον πόλεμο τους χαρίζουν την ποινή, ή ας πούμε την είχαν υπηρετήσει ευσήμως στο μέτωπο;

    Και σα γυρίσαμε στητοί…
    της λευτεριάς την άγιαν ώρα
    μας εχαρίσαν.

    Αν ναι, τότε δεν θα έλεγα ακριβώς ότι «στρατεύονται στην Ιδέα, ανδραγαθούν σφάζοντας και πλιατσικολογώντας και μετά τη νίκη αποκτούν το εισιτήριο για την κοινωνική καταξίωση», αλλά ότι «κατατάσσονται στο Στρατό, (….) και μετά τη νίκη αποφυλακίζονται τιμητικά και παρασημοφορούνται κιόλας».

    Κάτι σχετικό από το <a href="http://enaskitis.blogspot.com/2010/08/blog-post_11.html"ιστολόγιό μου, σε άρθρο για το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Νίκου Κοεμτζή, Το Μακρύ Ζεϊμπέκικο. Ο θανατοποινίτης, μόλις γίνεται η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, στέλνει το εξής γράμμα στις αρχές:

    «Κατεχόμενος όπως όλοι οι Έλληνες από αγανάκτηση κατά της εισβολέως Τουρκίας εις την Κύπρο, θέτω τον εαυτόν μου εις την διάθεσιν του Γενικού Επιτελείου Στρατού για οποιαδήποτε επικίνδυνη αποστολή, ως και αυτοκτονίας ακόμα. (…)» (219) Αυτό το είχε εφαρμόσει και ο Στάλιν (φαντάζομαι και πολλές άλλες κυβερνήσεις) με τους τροφίμους του γκουλάγκ (τότε που αν αργούσες μισή ώρα να πας στη δουλειά στο εργοστάσιο έτρωγες πέντε χρόνια καταναγκαστικά έργα). Τους έστελνε στα ναρκοπέδια των Γερμανών για ν’ ανοίγουν δρόμο για το στρατό από πίσω. Είχαν φυσικά ελαχιστότατες ελπίδες να βγουν ζωντανοί.

  4. Κώστας said

    Διορθώνω: το ιστολόγιό μου (ελπίζω τώρα να βγει σωστό…)

  5. Μαρία said

    Οι στίχοι:
    κι όταν νικήσουμε θαρθούμε
    στο Μεντρεσέ ξανά μαζί…

    δείχνουν οτι δεν περιμένουν ανταλλάγματα.
    Δύο φυλακές, πρώην μεντρεσέδες υπήρχαν: των Αθηνών, απέναντι απ’ τους Αέρηδες, που όμως είχαν κατεδαφιστεί το 1898, και του Ναυπλίου, που λειτούργησαν ως φυλακές μέχρι περίπου το 1930.
    http://argolikivivliothiki.gr/2009/10/13/%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%AD%CF%82-%CE%BD%CE%B1%CF%85%CF%80%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CF%85/

  6. Πέθανε ὁ Ἰάκωνος Καμπανέλλης.

  7. sarant said

    Κώστα, πιθανόν να έχεις δίκιο, μάλλον βαρυποινίτες ήταν.

  8. Κώστας said

    Από μια φορά που τον είχα δει στην τηλεόραση, τον είχα βρει πολύ συμπαθητικό άνθρωπο. Αιωνία αυτού η μνήμη.

  9. Μαρία said

    http://www.ert-archives.gr/V3/public/pop-view.aspx?tid=7990&tsz=0&act=mMainView

  10. sarant said

    Πράγματι, αιωνία του η μνήμη.

  11. Μαρία said

    μέρος 2ο
    http://www.ert-archives.gr/V3/public/pop-view.aspx?tid=7994&tsz=0&act=mMainView

  12. Κώστας said

    Από το 1ο μέρος του αφιερώματος («Μονόγραμμα») που έδωσε η Μαρία:

    «Το να γυρίσεις από μια επίγεια κόλαση [Μαουτχάουζεν, όπου το ‘σκηνικό’ ήταν οι εκατοντάδες νεκροί οι αραδιασμένοι και οι ουρές των αιχμαλώτων που καθημερινά όδευαν προς τους θαλάμους αερίων] και να σε συγκλονίσει ένα ψέμα [μια θεατρική παράσταση του Κουν που παρακολούθησε τυχαία το Δεκ. του ’45] φαίνεται σχεδόν ανώμαλο. Και όμως, αυτό σημαίνει την τρομερή δύναμη της τέχνης».

    Η παραπάνω ρήση, αφιερωμένη εξαιρετικά στον Αντόρνο, που είχε πει, απ’ όσο ξέρω και από μνήμης, ότι «μετά το Άουσβιτς, δεν μπορεί να υπάρξει ποίηση»….

    Εμένα μου είχε κάνει εντύπωση κάτι που είχε πει σ’ ένα άλλο ίσως αφιέρωμα, θαρρώ, αυτό που ανέφερα πως είχα δει, όπου προς κάθε ενδιαφερόμενο, και αφού είχε ερωτηθεί τι θα συμβούλευε κάποιον που θα ήθελε να γράψει, είχε πει μονάχα το εξής σοφό: «αν δεν νιώθεις ένα πραγματικό σαράκι να σε τρώει να γράψεις μια ιστορία κλπ., καλύτερα ξέχνα το, μην ταλαιπωριέσαι άδικα, μη ματαιοπονείς…» (από μνήμης) Less is more…

    [Τα κουμπιά στα βίντεο της ert-archives δεν έχουν ‘πίσω’, παρά μόνο ‘παίξ’ το απ’ την αρχή’ (!) Μα ούτε και ‘γοργά μπροστά’ έχει, ούτε να διαλέξεις σημείο του βίντεο κι εκεί να οδηγήσεις τον κέρσορα, ούτε τίποτα.]

  13. Βαρβάρα Κατριβάνου said

    Ο στ. του Βάρναλη «Κι όλοι με λένε σεβνταλή….» είναι ο τελευταίος του 5ου ποιήματος από τα
    «Τραγούδια», περ. Ηγησώ, αρ 10 ,1908 (Βλ. ανατύπωση από το ΕΛΙΑ, 1980. σ. 158)

  14. sarant said

    14: Σας ευχαριστώ πολύ! Η ανατύπωση της Ηγησώς δυστυχώς έχει εξαντληθεί και όταν την είχα αναζητήσει δεν τη βρήκα πουθενά. Φαντάζομαι όμως ότι θα υπάρχει το ποίημα στις δημοσιεύσεις που είχαν κάνει στον Ηριδανό οι Αργυρίου και Σαββίδης.

  15. Μαρία said

    12 Κώστα, αν κλικάρεις Λεπτομέρειες, έχει το ντοκυμαντέρ κατά ενότητες:
    http://www.ert-archives.gr/V3/public/d–index-archive-search.aspx

  16. Μαρία said

    16 Επειδή δεν βγαίνει κατευθείαν η σελίδα, αρκεί να βάλεις στην αναζήτηση Ιάκωβος Καμπανέλλης. Το μονόγραμμα είναι στην 3η σελίδα.

  17. Κώστας said

    Ευχαριστώ, Μαρία! Ομολογώ, αρκετός κρυπτικός τρόπος για να χειριστείς ένα βίντεο. Παραμένει για μένα αίνιγμα, γιατί να μην μπορείς να σούρεις προς τα πίσω τον κέρσορα του βίντεο (ιδανικό για εκμάθηση της γλώσσας).

    Εντωμεταξύ, μου μεταφέρθηκε ότι ο άνθρωπος δεν έχει πεθάνει αλλά είναι στην Εντατική…Τέλος πάντων, εμείς την αγάπη μας δηλώσαμε…

  18. Μαρία said

    18 Ναι, ρε συ, τον πέθαναν μια ώρα αρχύτερα. Κι οι εφημερίδες που είχαν την είδηση απέσυραν τη σελίδα.

  19. sarant said

    Κυκλοφορεί στο φέισμπουκ:
    Καταγγέλλουμε ανεπιφύλακτα των Ιάκωβο Καμπανέλλη, που συνεχίζει ανερυθρίαστα να ζει σε πείσμα των αποκλειστικών πληροφοριών του Βήματος, των Νέων και της Καθημερινής ότι έχει πεθάνει. Σκοπ…ός του με το να παραμένει στη ζωή είναι να καλλιεργήσει την καχυποψία του λαού προς τα ΜΜΕ και τελικά τον μηδενισμό και την αταξία.

  20. Μαρία said

    20 Ωραίο. Αλλά εσύ τι δουλειά έχεις στο φατσομπούκι;

  21. sarant said

    Περνούσα και είδα φως 🙂

  22. Alfred E. Newman said

    Κάποτε θα πεθάνει ο Καμπανέλης.
    Τότε τα διάφορα μπλογκ και τα ΜΜΕ θα αναρτήσουν ένα κείμενο περίπου:
    «Όπως πρώτοι εμείς σας ενημερώσαμε….»

  23. συγγνώμη λοιπὸν γιὰ τὴν ἀνακριβῆ εἴδησι. θυμᾶμαι ἐκεῖνο ποὺ λέγεται πὼς ἔγραψε ὁ Τουαίην σὲ μία ἐφημερίδα: τὸ ἄρθρο σας γιὰ τὸν θάνατό μου ἦταν κάπως ὑπερβολικό.

  24. tamistas said

    Σχετικά με τη διαμιντιακή γκάφα περί θανάτου τού Ι. Καμπανέλλη, νομίζω ότι το πράγμα χοντραίνει με την οργουελιανή εξαφάνιση της μεταδοθείσας είδησης. Βέβαια, αφού η «είδηση» αναπαράχθηκε σε πάμπολλες ιστοσελίδες, μπορεί, όστις επιθυμεί, ακόμα και τώρα (όρα ώρα) να τη διαβάσει από σπόντα. Πάντως, ευτυχώς που υπάρχουν και οι λίγοι (ελπίζω να είναι περισσότεροι από τη μια περίπτωση που βρήκα), που τους χαρακτηρίζει η ευθιξία και, επιπλέον, εφαρμόζουν στο ελάχιστο τη δεοντολογία.

    Για τον Βάρναλη, έχω μια απορία: έχει μεταφράσει και αυτός τη «Διεθνή», ή πρόκειται για έναν ακόμα (αναπαραγόμενο) διαδικτυακό μύθο; Μέχρι πριν από λίγο καιρό, προσπαθούσα να καταλάβω αν η γνωστή μετάφραση «εμπρός της γης οι κολασμένοι…» είναι του Βάρναλη ή του Γκόλφη (έβρισκα και τις δύο εκδοχές), ώσπου πληροφορήθηκα εδώ, σ΄αυτό το ιστολόγιο, ότι ανήκει στον Γιάννη Πικρό…

  25. sarant said

    25: Δεν ξέρω να έχει μεταφράσει τη Διεθνή ο Βάρναλης. Σχεδόν σίγουρα είναι μύθος, αν σκεφτούμε μάλιστα ότι ο Βάρναλης δεν ήταν σοσιαλιστής ή κομμουνιστής ή αριστερός μέχρι το 1919-1920.

  26. tamistas said

    26: Ευχαριστώ πολύ. Πάντως, μετάφραση του Βάρναλη αναφέρεται και στη Βικιπαίδεια.

  27. #25 σήμερα ἀπὸ τὶς εἰδήσεις τοῦ Μέγκα ζητήθηκε συγγνώμη γιὰ τὴν μετάδοσι τῆς εἰδήσεως (ἤμουν λίγο μακρυὰ καὶ δὲν ἄκουσα πολὺ καλά, κάτι τέτοιο ὅμως κατάλαβα)

  28. tamistas said

    28: Πάλι καλά. Ευχαριστώ.

  29. Μαρία said

    Πέθανε.

  30. τυφλός said

    Μαρία, σ’ ευχαριστώ. Άκουσα την είδηση το μεσημέρι σε τοπικό κανάλι και δεν ήξερα αν πέθανε ή αν ήταν νέα γκάφα των μέσων ενημέρωσης.

    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_29/03/2011_385020

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: