Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τζαμπατζήδες που δεν πληρώνουν

Posted by sarant στο 7 Μαρτίου, 2011


Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε χτες, Κυριακή 6 Μαρτίου, στην εφημερίδα Αυγή. Έχει μερικά κοινά με ένα προηγούμενο άρθρο που είχα δημοσιεύσει εδώ πριν από καμιά εικοσαριά μέρες, αλλά έχω προσθέσει και άλλο υλικό, κυρίως για το ρήμα «πληρώνω» και το «δεν πληρώνω». Αν έχετε όρεξη, μπορείτε να συνεισφέρετε και άλλους τίτλους θεατρικών και κινηματογραφικών έργων που έγιναν παροιμιώδη ή σλόγκαν.

Ο μήνας που πέρασε έφερε μπόλικη επικαιρότητα που αξίζει να λεξιλογηθεί, σε σημείο που να έχω αμηχανία εκλογής — αλλά τελικά αποφάσισα να κρατήσω σειρά αρχαιότητας κι έτσι να αφιερώσω το σημερινό σημείωμα στο κίνημα «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», από λεξιλογική βέβαια άποψη.

Οι τίτλοι κινηματογραφικών και θεατρικών έργων δεν είναι σπάνιο να αποκτούν παροιμιακή αξία και να μετατρέπονται σε σλόγκαν, σε τίτλους άρθρων σε εφημερίδες ή σε συνθήματα, αλλά συνήθως αυτό γίνεται αμέσως μετά την προβολή του αντίστοιχου έργου· από αυτή την άποψη, το «Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!» του Ντάριο Φο αποδείχτηκε εξόχως βραδυφλεγές, μια και έχουν περάσει πάνω από τριάντα χρόνια από το πρώτο του ανέβασμα, από τον Στέφανο Ληναίο και την Έλλη Φωτίου (το 1979, όπως μας θύμισε η Αυγή της περασμένης Κυριακής που είχε την καλή ιδέα να μοιράσει το έργο)· βέβαια, όλα αυτά τα χρόνια ακουγόταν αριά και πού το σύνθημα — αλλά μόνο τώρα πέρασε στο προσκήνιο, καθώς όλο και περισσότεροι πολίτες αρνούνται να πληρώσουν τις εξωφρενικές τιμές διοδίων και εισιτηρίων, σε σημείο που η… άρση μπαρών να κοντεύει να γίνει το νέο εθνικό άθλημα.

Στο πρωτότυπο ιταλικό, ο τίτλος εκφράζεται απρόσωπα (non si paga) — στα ελληνικά, ο Στ. Ληναίος διάλεξε το πρώτο πρόσωπο, που δίνει μεγαλύτερη ζωντάνια στο σύνθημα: δεν πληρώνω. Το σημερινό πληρώνω είναι μεσαιωνική εξέλιξη του αρχαίου ρήματος πληρώ, που σημαίνει «γεμίζω, ολοκληρώνω» και που προέρχεται από το επίθετο πλήρης, που ανάγεται τελικά στην πολυμελή οικογένεια του πίμπλημι (ομόριζά του είναι τα: πλήθος, πλέον, πλησμονή κτλ.) Το πληρώ ήδη από την ελληνιστική εποχή είχε πάρει και τη σημασία «καταβάλλω χρέος», και από τον αόριστο (πλήρωσα) φτιάχτηκε ο τύπος πληρώνω. Σήμερα το πληρώ το χρησιμοποιούν ακόμα μερικοί επειδή τους γοητεύει, στο τρίτο πρόσωπο, η κατάληξη -οί  (πληροί, δηλαδή) των εις -όω συνηρημένων ρημάτων, αλλά δεν παύει να είναι νεκροζώντανο ρήμα — προσωπικά το αποφεύγω και συνιστώ να γράφουμε «πληρεί».

Στη φρασεολογία μας πληρώνουμε πολλά πράγματα: πληρώνουμε τα σπασμένα, τη νύφη, το μάρμαρο, τα κερατιάτικα, περίπου συνώνυμες εκφράσεις που χρησιμοποιούνται όταν θεωρούμαστε υπεύθυνοι και υφιστάμεθα τις συνέπειες για λάθη άλλων· πληρώνουμε τα μαλλιά της κεφαλής μας, δηλαδή πάρα πολλά· πληρώνουμε κάποιον με το ίδιο νόμισμα, όταν του ανταποδίδουμε τα ίσα, του συμπεριφερόμαστε τόσο άσχημα όσο κι ο ίδιος μας είχε φερθεί· απειλούμε κάποιον ότι θα μας το πληρώσει, ακριβά μάλιστα, το κακό που μας έκανε· κι όταν βασανιζόμαστε άδικα, απορούμε «ποιες αμαρτίες πληρώνουμε».

Κι έτσι πολλοί άρχισαν να λένε «Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω», και δεν άργησαν να χαρακτηριστούν τζαμπατζήδες από τον υπουργό κ. Ρέππα, ο οποίος τόνισε ότι προέχει να απαξιωθεί κοινωνικά το «κίνημα των τζαμπατζήδων», μήνυμα που ελήφθη αμέσως κι έτσι εδώ και πολλές μέρες έχει γεμίσει ο τόπος με υπεύθυνες φωνές που εξηγούν πόσο αντικοινωνική, εγωιστική και γενικά επιζήμια είναι η συμπεριφορά των τζαμπατζήδων.

Ο τζαμπατζής προέρχεται από το τζάμπα, που είναι λέξη τούρκικη (caba). Και στα τούρκικα το caba σημαίνει δωρεάν, αν και αρχικά σήμαινε τον ακτήμονα εργένη, που ήταν υποχρεωμένος να προσφέρει, αντί για φόρο, απλήρωτη εργασία — να δουλεύει τζάμπα δηλαδή. Όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, το ηχηρό τζ- το βρίσκει κανείς και αποηχηροποιημένο, τσ-, τσάμπα, που είναι τύπος σχεδόν εξίσου συχνός και που ίσως φαίνεται κοσμιότερος σε κάποιους.

Τζάμπα όμως δεν θα πει μόνο «δωρεάν», θα πει επίσης «άδικα, χωρίς λόγο». Για να το τονίσουμε ακόμα περισσότερο, χρησιμοποιούμε μαζί μιαν άλλη παρεμφερή λέξη: τζάμπα και βερεσέ, παναπεί εντελώς άδικα, χωρίς καμιάν αιτία. Δυο μέτρα παλικάρι, πήγε τζάμπα και βερεσέ με το μηχανάκι. Το σχήμα αυτό της λαϊκής γλώσσας είναι πολύ συχνό (φωτιά και λαύρα, στάχτη και μπούρμπερη κτλ.).

Υπάρχει επίσης ο τζάμπα μάγκας, αυτός που κάνει τον μάγκα εκ του ασφαλούς, στα λόγια και όχι στην πράξη. Την έκφραση αυτή, θυμάμαι, την είχε χρησιμοποιήσει κάποτε και ο Κ. Σημίτης, και ήταν έκδηλη η απέχθειά του την ώρα που έλεγε δυο λαϊκές λέξεις στη σειρά, σαν να καταπίνει πικρό γιατρικό έκανε. Η έκφραση αυτή πρέπει να είναι παλιότερη, αλλά δεν μπορώ να τη χρονολογήσω με ασφάλεια· εδώ που τα λέμε, δεν ξέρω αν είναι γνήσια λαϊκή έκφραση ή απλώς λαϊκοφανής. Πάντως, στην πρόσφατη διατεταγμένη αρθρογραφία, ο όρος έχει επιστρατευτεί και πάλι για να χαρακτηρίσει όσους αρνούνται να πληρώσουν.

Αν όμως τζαμπατζής είναι αυτός που δεν πληρώνει, τζαμπατζήδες θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς και πολλούς άλλους, λογουχάρη βουλευτές ή υπουργούς, που βέβαια μετακινούνται τζάμπα με τα μέσα μεταφοράς, όπως επίσης έχουν τζάμπα τηλέφωνα, υπολογιστές, υπαλλήλους και μια σειρά από άλλα προνόμια, για να μη μιλήσουμε για τους θεσμικούς τζαμπατζήδες, εννοώ εφοπλιστές, βιομηχάνους και τραπεζίτες, όλους εκείνους τους ισχυρούς που ενθυλακώνουν θηριώδη ποσά σε επιχορηγήσεις, φοροαπαλλαγές, εισφοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις, αυτούς που έχουν εισπράξει δισεκατομμύρια τζάμπα (και με τις δυο σημασίες της λέξης). Κι όμως, αυτοί οι τζαμπατζήδες πολυτελείας μένουν μονίμως στο απυρόβλητο. Οι διατεταγμένοι δημοσιογράφοι τούς ξεχνούν και προτιμούν να γίνονται τιμητές σε όσους μετράνε και το δεκάλεπτο του ευρώ. Μήπως αυτοί είναι οι τζάμπα μάγκες;

 

48 Σχόλια προς “Τζαμπατζήδες που δεν πληρώνουν”

  1. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Καλημέρα Νικοκύρη, μόλις έλαβα το μέιλ σου, είχα διαβάσει κιόλας το άρθρο στην Αυγή και, μια που εγώ πάω τώρα… για ύπνο, ας συνεισφέρω με το σεξπηρικό Όνειρο θερινής νυκτός. 🙂

  2. argosholos said

    Παρόλο που πάντα χρησιμοποιούσα τον όρο τζαμπατ’ζ’ής, συνάντησα φίλους Παοκτζήδες που έγραφαν και έλεγαν ότι είναι Παοκτ’σ’ήδες. Μου έκανε λίγη εντύπωση η αλλαγή του ‘ζ’ σε ‘σ’, ιδίως όταν προφέρεται και ακούγεται σαν τέτοιο.

  3. Καλημέρα!
    Αργόσχολε: η τροπή του τζ σε -τσ- μετά από άηχα σύμφωνα (φ, π, σ, τσ, χ, τ) εντάσσεται στους νόμους της φωνητικής αρμονίας των τουρκικών (από όπου και η κατάληξη -τζης/-τσης). Οι Παοκτσήδες πρέπει να είχαν όντως προσφυγική καταγωγή 🙂

  4. Αυτοπροσδιορίζομαι σαν ΠΑΟΚg’s, σωστά όπως διαπιστώνω, μια που δεν έχω προσφυγική καταγωγή. Είναι άδικο να μην αναφερθεί ότι το κίνημα «δεν πληρώνω» το ξεκίνησαν μεν ο Βασίλης Χατζηπαναγής και ο δήμαρχος Γκλέτσος από τους επώνυμους αλλά γιγαντώθηκε με την μαζική κάθοδο των φιλάθλων του ΠΑΟΚ στον Βόλο για τον αγώνα με τον τοπικό Ολυμπιακό, όπου πέρασαν τα διόδια «μπάι» 7 με 10 χιλιάδες άτομα, αρα κάποιες χιλιάδες αυτοκινητα.

  5. Jimakos said

    Νομίζω ήταν ο Κωφίδης, όχι ο Χατζηπαναγής …

  6. physicist said

    Εγώ αυτοπροσδιορίζομαι σαν ΠΑΟΚι, ΠΑΟΚάρα ή ΠΑΟΚτσής, σαν αντίδραση στην αθηναϊκή συγκαλυμμένη προπαγάνδα που μας αποκαλεί ΠΑΟΚτζήδες για να κάνει συνειρμούς με άλλα μειωτικά ουσιαστικά με την ίδια κατάληξη (πανηγυρτζήδες, αεριτζήδες, κοπανατζήδες κλπ.) 😉

  7. Μπαογκτσής είναι το σωστό.

  8. physicist said

    Σκύλε, έχε χάρη που είναι Απόκριες και που δεν θέλω να το κάνουμε γήπεδο στου Νοικοκύρη, αλλιώς θα λογαριαζόμασταν 😀

  9. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια -τελικά το τσ vs τζ προσελκύει πάντα την προσοχή 🙂

  10. Raniouska said

    #6
    Προσοχή, και τα -τσής δεν οδηγούν και στους καλύτερους συνειρμούς του κόσμου: μπατακτσής, σοκακτσής, πασοκτσής και, το χειρότερο ίσως, με κεφαλαίο π: Παπουτσής 😉

  11. Raniouska said

    Αυτό με τη 15χρονη στη Θεσ/κη το είδατε; Αξίζει.

  12. sarant said

    10: Τα κακά λόγια με μέτρο, παρακαλώ 😉

  13. physicist said

    #10: Μπατακτσής ή μπαταχτσής; Εγώ πάντως ξέρω και το αμίμητο πασοκατζής. Χειρότερο δε όλων το παγωτατζής.

  14. Zazula said

    #13: Tα πασοκατζής και παοκατζής τα είχα ακούσει στην πεδινή νότια Πελοπόννησο, όπου είχα διαπιστώσει μια τάση να εντίθενται φωνήεντα σε περίπλοκα συμφωνικά συμπλέγματα (προφανώς για ευχερέστερη εκφορά).

  15. physicist said

    #14: Φαίνεται ότι στην πεδινή νότια Πελοπόννησο κάνουν ακριβώς το αντίθετο απ΄ ό,τι στην ορεινή βόρεια Ήπειρο (το «βόρεια» με μικρό βήτα).

  16. #5
    έχεις δίκιο, μπέρδεψα τους θάμνους (των μαλλιών)

    #6 δεν νομίζω ότι το -τζης έχει κάτι το μειωτικό σε σχέση με το -τσης, μάλλον το εισπράττετε έτσι. Π.χ. τους οπαδούς της ΑΕΚ πάντοτε ΑΕΚτζήδες τους έλεγαν

    #7 Το Μ μπροστά από το ΠΑΟΚ σημαίνει Μέγας, τώρα όσο για το «γκ» θυμίζει… ασπόνδυλο που δεν μπορεί να προφέρει σωστά!

  17. physicist said

    #16β: Δεν με ενοχλούν μειωτικοί χαρακτηρισμοί για τους οπαδούς της ξαδέλφης, ειδικά μετά την τεσσάρα που φάγαμε χτες.

    #16γ: 😛

  18. Μπουκανιέρος said

    Για ποδόσφαιρο δε θέλω να μιλήσω (για λόγους που αναλύονται στο 17), όμως Νίκο, για λόγους χμ, πληρότητας να αναφέρουμε και την παραλλαγή «πλερώνω» (που δεν είναι απαραίτητα «γλώσσα της πιάτσας» κλπ., σε διάφορα μέρη λέγεται κανονικά).

  19. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    (# 18)

    Αν λέγεται κανονικά, λέει! Μωρέ λέγεται και παραλέγεται!

  20. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Βρήκα άλλη μια έκφραση που προέρχεται από τίτλο κινηματογραφικής ταινίας (ή μήπως προϋπήρχε;)

    Όσα παίρνει ο άνεμος.

  21. Μαρία said

    18
    Ειδικά η προστακτική πλέρωσε πολύ συχνή.
    Και με άφθονες παραπομπές στον Κριαρά. Τζάμπα έχουμε τον πλέριο;

    δε θέλω πλιο άλλο τίβοτσι κ’ εκείνο μόνο σώνει
    κ’ εις τα παράδειρα ως εδά γείς λόγος με πλερώνει
    Ερωτ.,Γ 441-42

  22. Μην παίρνετε τώρα το ψωμί απ’ το στόμα του Τιπού

    #19 «Όσα παίρνει ο άνεμος» δεν νομίζω να σημαίνει τίποτα ως (παροιμιώδης) έκφραση.

  23. Alexis said

    «Η σιωπή των αμνών»: Μία φράση που έγινε παροιμιώδης από το πασίγνωστο θρίλερ του Τζόναθαν Ντέμι. Χρησιμοποιείται πολύ και στο πολιτικό ρεπορτάζ για να υποδηλώσει τη σιωπηλή εκείνη μερίδα των βουλευτών ενός κόμματος που αν και διαφωνεί με την επίσημη κομματική γραμμή, αποφεύγει να εκφραστεί.

    Άλλοι δύο τίτλοι από ταινίες του Βισκόντι, που μπορεί να μην έγιναν παροιμιώδεις, αλλά χρησιμοποιούνται από δημοσιογράφους του (έντυπου κυρίως) τύπου όταν θέλουν να δώσουν δραματικό τόνο στις ανταποκρίσεις τους:
    «Θάνατος στη Βενετία»: Εδώ η Βενετία αντικαθίσταται με το όνομα της πόλης ή της χώρας όπου συμβαίνει κάποια πολύνεκρη τραγωδία ή κάποιες αιματηρές ταραχές. «Θάνατος στη Λιβύη» θα μπορούσε να πει κάποιος σήμερα για τις τρέχουσες εξελίξεις.
    «Η γη τρέμει»: Για να δώσουν δραματικό ύφος στην περιγραφή ενός μεγάλου και πολύνεκρου σεισμού.

  24. physicist said

    Παλιότερα, όταν ήμουν μικρός, θυμάμαι μανάδες να κοκορεύονται, συναγωνιζόμενες η μία την άλλη για τις ικανότητές τους να επιβάλλουν πειθαρχία στα βλαστάρια τους, διανθίζοντας τις διηγήσεις τους με τη φράση, εμ, έτσι είναι, το ξύλο βγήκε απ΄ τον Παράδεισο. Ελπίζω και η έκφραση και η έμπνευσή της από την πράξη να έχουν πλέον έχουν ατονήσει.

  25. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Είναι και η Dolce Vita, που νομίζω την έχω ακούσει να κλίνεται κι όλας (οι ντολτσεβίτες=διασκεδάσεις).

  26. ΚαπετανΈνας said

    Γεια χαρά Νίκο, γεια σας παιδιά
    και καλή Σαρακοστή, ας ευχηθούμε μόνο να είναι σύντομη. Αν και δεν είμαι καθόλου σίγουρος, πιστεύω οτι, τουλάχιστον, για μας τους πληβείους, θα κρατήσει από τέσσερα χρονια, εως ισοβίως. Και αυή μπορεί να είναι η καλή περίπτωση,αν σκεφτείς οτι για να επανέλθει η Αμερική στα πρό της προηγούμενης παγκόσμιας κρίσης επίπεδα ανάπτυξης, χρειάστηκε να περάσει μέσα από έναν δεύτερο παγκόσμιο.

    Και μετά από αυτά τα αισιόδοξα, ιδού και μια λεξιλογική πληροφορία:

    Έκφραση, που, απ’ ότι μού έλεγε η μάνα μου, την χρησιμοποιούσαν παλιότερα οι μικρέμποροι της πιάτσας, στο Μοναστηράκι και αλλού:
    -Του τα πλέρωσα μπανγκουί ή
    -Τα θέλω μπανγκουί
    που σημαίνει-Τα θέλω μετρητά.

  27. Alexis said

    Νομίζω ότι η έκφραση «Το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο» είναι παροιμία, την οποία ο Σακελλάριος δανείστηκε για την ομώνυμη ταινία του. Φυσικά η χρήση και η δυναμική της παροιμίας απογειώθηκαν μετά την προβολή της ταινίας.
    Μια που πήγαμε στον ελληνικό κινηματογράφο, άλλη ελληνική ταινία με τίτλο δανεισμένο από παροιμία είναι το «Φωνάζει ο κλέφτης» με τον Ηλιόπουλο.
    Παροιμιακή είχε γίνει, στην εποχή της τουλάχιστον, και η έκφραση «Μια ζωή την έχουμε» από την ομώνυμη ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα.

  28. sarant said

    Ευχαριστώ για τα σχόλια

    26: Καπετάνιε, κάπου το έχω ακούσει το μπανγκουί!

  29. Μαρία said

    «…ενώ το δυστυχή το Μένιο τον βαράγανε στ’ αχαμνά οι χωροφυλάκοι στο τμήμα της Αχειροποίητος στη Σαλονίκη τον λιανίσανε καταδιαταγήν δολίως διότι πρώτα τσεπώνει ο συχωρεμένος τη μίτζα που του ‘σκασε ο Μένιος μπαγκουί δίχως παζάρια μίτζα βασιλική ανήκουστη και με την αύριο που τσέπωσε το παραδάκι, κατάσχεται του λέει ο «Φρουρός της Τάξεως», προσβάλλει την τιμή της χωροφυλακής η εύσχημος επαιτεία, λέει…»
    Αλ.Κοτζιάς, Αντιποίησις αρχής.
    (Είδα τη σ. στα γουγλοβιβλία, δεν έχω τόσο καλή μνήμη!)

    Εδώ φαίνεται οτι σημαίνει ντούκου, τοις μετρητοίς κι όχι σε μετρητά.

  30. Μιχαλιός said

    Τίτλος ταινίας που έγινε παροιμιώδης και μάλιστα σε βαθμό ιδιαίτερα καταχρηστικό είναι κατά τη γνώμη μου «Το αυγό του φιδιού».

  31. #26, #28, #29 δηλαδή «στον πάγκο»;

  32. Μαρία said

    31 Θα σου πει ο Μπουκάν, αφού το λένε και στσου Κορφούς.

  33. sarant said

    29: Να πάλι η «μίΤζα», αντί για μίζα που λέμε τώρα.

    30: Πολύ καλό παράδειγμα.

  34. ΚαπετανΈνας said

    Προφανώς έχει σχέση με τον μπάγκο, γιατί η μίμηση της μάνας μου (της το είχε πει κάποιος και της έκανε εντύπωση), περιλάμβανε και μια κίνηση με το δείκτη μαζεμένο, να χτυπά κάποιο ιδεατό μπάγκο. Ή μπάνκα, τράπεζα.Δηλαδή με χρήμα αληθινό, της Τράπεζας.

    Μαρία τι εννοείς τοις μετρητοίς και οχι σε μετρητά; Είναι λάθος ;

  35. Μαρία said

    34 σε μετρητά κι όχι σε είδος( ή με πιστωτική κάρτα, επιταγή κλπ)
    τοις μετρητοίς κι όχι σε δόσεις

  36. Μπουκανιέρος said

    31-32 Για να πω τη μαύρη αλήθεια δεν το ξέρω (μόνο το μπιστιού, πούναι περίπου το αντίθετο).

    Τώρα, μπορεί να βγαίνει απ’ τον πάγκο (μπάνκο σε μας) ή τη μπάνκα ή τίποτα σχετικό με το pagare, πλερώνω.
    Σίγουρα όχι απ’ το Bangui της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας!

  37. sarant said

    Αλήθεια, αυτό το μπιστιού πόθεν ετυμολογείται; Τίποτα από την πίστη;

  38. 26 εγώ το έχω ακούσει πιο πολλές φορές σαν «πανγκουί»

  39. gbaloglou said

    5

    Τον Χατζηπαναγή τον πληρώνανε για να περνάει 🙂

  40. Μπουκανιέρος said

    37 Ε, μάλλον κάτι τέτοιο.
    «Εν πίστει = επί πιστώσει» κατά το Χυτήρη.
    Το -ου βέβαια θυμίζει επιρρήματα που βγαίνουν από γενική (αναλογία ή κάποιος ενδιάμεσος τύπος που μου διαφεύγει;).

    Για το άλλο (μπαγκουί), προβληματίζει η κατάληξη -ουί.

  41. Μαρία said

    40 Ο Λασκαράτος ενώ το έχει σε ποίημα, στους Χαραχτήρες χρησιμοποιεί το πίστωμα.
    Ο Παπαζαχαρίου έχει πανγκουί.

  42. Μπουκανιέρος said

    41
    …καμία σχέση με το ανατριχιαστικό πίστομα του Ντίνου.
    Του Λασκαράτου, νομίζω το θυμάμαι: δεν είναι σ’ αυτό με τον Αδάμ, την Εύα και τα τάλαρα;

    Πάντως, στην παιδική μου ηλικία όλοι ψωνίζανε μπιστιού απ’ τα μαγαζιά.

  43. Μαρία said

    Ναι, στα τάλαρα. Το πίστωμα ο Αλισανδράτος στο γλωσσάρι το θεωρεί σημασιολογικό νεολογισμό του Λ.

    Ενώ σε μας βερεσέ με ντεφτεράκι ή με αυγά.

  44. sarant said

    Και στην Αθήνα όταν ήμουν μικρός, από τον γαλατά της γωνίας, τον κυρ Ιωακείμ, με τεφτεράκι ψωνίζαμε.

  45. Metanastis said

    Τίτλοι ταινιών που έμειναν στην καθημερινή γλώσσα

    Ο καλός, ο κακός κι ο άσχημος
    Για μια χούφτα δολλάρια (ενίοτε αντικατεστημένα με τάληρα, πεντοχίλιαρα ή ευρώ)
    και φυσικά
    Στενές επαφές τρίτου τύπου

  46. Νέος Τιπούκειτος said

    @20, 23, 30, 45: Καλά, εδώ υπάρχει υλικό για ολόκληρο ποστ. Εγώ εδώ (http://neostipoukeitos.wordpress.com/2010/11/30/απο-τη-μεγαλη-οθονη-στο-λεξικο/) περιορίστηκα στις λέξεις που μπήκαν στο λεξιλόγιο της ελληνικής από τον κινηματογράφο. Αλλά δεν είναι λίγες και οι παροιμιώδεις φράσεις που γεννήθηκαν από κινηματογραφικούς τίτλους. Αν ευκαιρεί κανένας καλός άνθρωπος να τις μαζέψει, θα του χρωστάμε χάρη.

  47. […] που δεν πληρώνουν… March 8th, 2011 admin Από το “Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία“ Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε χτες, Κυριακή 6 Μαρτίου, […]

  48. tzampaman said

    Όλα εδώ πληρώνονται,κύριε Ρέππα!!!!!!!!!!!!! :-Ρ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε <span>%d</span> bloggers: