Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Κι όμως, έχουμε γίνει καλύτεροι

Posted by sarant στο 9 Μαρτίου, 2011


Το άρθρο αυτό του πατέρα μου, Δημ. Σαραντάκου, δημοσιεύτηκε σήμερα, 9.3.2011, στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης.

Το έχω ξαναγράψει, αλλά η επανάληψη δε βλάφτει. Λέω λοιπόν και πάλι πως μία από τις αρετές της επικοινωνίας με το Διαδίκτυο είναι η αμεσότητά του.
Τα σημειώματά μου, εκτός από τις φιλόξενες σελίδες του «Εμπρός» δημοσιεύονται ή μάλλον αναρτώνται, όπως είναι η σωστή ορολογία, και σε δύο ιστολόγια, στο www.tofistiki.wordpress.com, που επιμελείται η κόρη μου, και στο www.sarantakos.wordpress.com, που τηρεί εδώ και χρόνια ο γιος μου. Ενώ είναι βέβαιο πως το «Εμπρός» το διαβάζουνε πολλοί, κανείς δε σχολίασε τα γραφόμενά μου. Μικρό το κακό θα μου πείτε, και θα έχετε δίκιο. Το γεγονός είναι πως μπορεί να τα σχολίασαν κάποιοι, αλλά και αν αποφάσισαν να γράψουν τα σχόλια ή τις αντιρρήσεις τους, η απάντησή τους θα βρίσκεται ακόμα καθ’ οδόν. Αντίθετα, αυθημερόν, το τονίζω αυθημερόν, αναρτήθηκε στο ιστολόγιο του γιου μου κάποιο σχόλιο και τις άλλες μέρες ακολούθησαν και άλλα.

Χάριν των αναγνωστών, που δεν εντρυφούν στο Διαδίκτυο, γράφω περιληπτικά τι λέει. Ο αναγνώστης μου, λοιπόν, ενώ γενικώς συμφωνεί με όσα γράφω και, μάλιστα, υπερθεματίζει για τους επαγγελματίες πολιτικούς, ισχυρίζεται πως στο θέμα των ατομικών ελευθεριών και της θέσης της γυναίκας δεν έχουμε σημειώσει ουσιαστική πρόοδο. Νομίζω πως κάνει μεγάλο λάθος.
Παρ’ όλες τις αγριότητες που διαπράχθηκαν κατά το 19ο και 20ό αιώνα, όλοι οι άνθρωποι έχουμε γίνει καλύτεροι.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τη θέση της γυναίκας. Για να μην πάω πολύ μακριά, στον καιρό του Περικλή, που έλεγε πως «το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε με τις γυναίκες είναι να μη μιλάμε γι’ αυτές», θυμίζω πως ο Χίτλερ είχε διακηρύξει ότι η γυναίκα είναι καλή μόνο για τα τρία Κ (Küche, Kinder, Kirche), ήγουν για την κουζίνα, τα παιδιά και την εκκλησία.

Τον καιρό των παππούδων μας οι γάμοι γίνονταν κατά κανόνα με προξενιό και με συμφωνία των γονιών, χωρίς να ρωτηθούν οι αμέσως ενδιαφερόμενοι, δηλαδή η νύφη κι ο γαμπρός. Φυσικά, προγαμιαίες ερωτικές σχέσεις ήταν μεν ανεκτές για τους νεαρούς, εντελώς, όμως, αδιανόητες για τις κοπέλες και, σε όσες περιπτώσεις συνέβαιναν και δεν καταλήγανε σε γάμο, ήταν δυνατό να προκαλέσουν ακόμη και φονικά. Σήμερα, οι προγαμιαίες ερωτικές σχέσεις αποτελούν τον κανόνα και θεωρούνται αυτονόητο και αναφαίρετο δικαίωμα των νέων, που μόνο κάποιους θρησκόληπτους υποκριτές ενοχλεί.
Με λίγα λόγια, μολονότι εξακολουθεί να υπάρχει οικονομική και, εν μέρει, κοινωνική ανισότητα σε βάρος της γυναίκας, έχει γίνει συνείδηση σε όλους πως βαδίζουμε σε μια νέα εποχή, κατά την οποία η γυναίκα θα αναλάβει τα ηνία της κοινωνικής ζωής, όπως τα κρατούσε πριν από δέκα χιλιάδες χρόνια.
Τα τελευταία γεγονότα στην Τυνησία, την Αίγυπτο και τη Λιβύη, όπου πρωτοστατούν οι γυναίκες, αλλά και ειδήσεις που έρχονται από χώρες επιδεικτικά ανδροκρατούμενες, όπως το Ιράν ή η Σαουδαραβία, βεβαιώνουν πως αναπτύσσεται υπόγειο κίνημα χειραφέτησης των γυναικών, που θα αποτελέσει ενδεχομένως την αχίλλειο πτέρνα των καθεστώτων αυτών.
Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά άλλα παραδείγματα, που δείχνουν πως έχουμε ανθρωπέψει, αλλά σέβομαι τη χωρητικότητα των στηλών της εφημερίδας.

Ένα μόνο σάς λέω: Μη χάνετε το κουράγιο σας. Η ανθρωπότητα θα βρει το δρόμο της. Δε θα αυτοκτονήσει, καταστρέφοντας ταυτόχρονα τον πλανήτη, για να αφήσει μια χούφτα παράσιτα να κάνουν λεφτά. Υπάρχουν στην οικουμένη εκατομμύρια λογικοί και καλοπροαίρετοι άνθρωποι, που πονάνε γι’ αυτή την κατάσταση και προβληματίζονται για το πώς η ανθρωπότητα θα βγει από το σημερινό τέλμα.

Διαισθάνομαι πως εκκολάπτεται ένα οικουμενικό, πολύμορφο και πολυδύναμο Κίνημα Αντίστασης, που στους στόχους του δεν έχει μόνο την απαλλαγή των ανθρώπων από την εξάρτηση, την καταπίεση, την αμορφωσιά και την ένδεια, αλλά και την υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, στόχο που τον θεωρώ ανώτερο από όλους τους άλλους. Ένα κίνημα που καταργεί τη διαίρεση των ανθρώπων σε ηγέτες, καθοδηγητές, ποιμένες και ηγούμενους, από τη μια μεριά, και σε μάζες, οπαδούς και ποίμνια, από την άλλη.
Κι αν, λόγω της ηλικίας μου, δεν μπορώ πια να ενταχθώ δραστήρια σ’ αυτό το κίνημα, θεωρώ χρέος μου, με την πείρα που απόχτησα από τη ζωή και με τις ελάχιστες δυνάμεις μου, να βοηθήσω τουλάχιστον, με όποιον τρόπο μπορώ, όσους συνανθρώπους μου αναζητούν, με καθαρό μυαλό και συγκροτημένη σκέψη, να βρουν κάποιες λύσεις στα σημερινά περίπλοκα προβλήματα που μας απασχολούν.
Δεν υπάρχουν έτοιμοι οδηγοί του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσουμε. Δεν υπάρχει ίσως ούτε ο δρόμος, αλλά όπως έλεγε ένας παλιός Ισπανός ποιητής, ο Αντόνιο Ματσάδo,

caminante, no hay camino,
se hace camino al andar
(οδοιπόρε, δεν υπάρχει δρόμος,
ο δρόμος φτιάχνεται περπατώντας)

19 Σχόλια προς “Κι όμως, έχουμε γίνει καλύτεροι”

  1. Nicolas said

    Caminante no hay camino
    sino estelas en la mar.

    Θαυμάζω την αισιοδοξία σας!

    Χαίρομαι για τη συμμετοχή των γυναικών σ΄ αυτή την δημοκρατική Άνοιξη, αλλά νομίζω ότι πρόκειται περισσότερο για «πραξικόπημα» της μεσογειακής μητριαρχίας, παρά για χειραφέτηση.
    Ελπίζω το αποτέλεσμα να είναι ελευθερία για όλους, γυναίκες και άντρες.

  2. Σε μια κοινωνία μιζέριας, γρουσουζιάς και κλάψας, είναι πάντα ωραίο να βρίσκει κανείς ανθρώπους που σκέφτονται θετικά και αισόδοξα. Και επειδή είμαι σίγουρος ότι (παρά τη μιζέρια, τη γρουσουζιά και την κλάψα) η κοινωνία μας γίνεται συνέχεια καλύτερη (ή, τουλάχιστο, γίνεται συνέχεια λιγότερο κακή) χαίρομαι πολύ όταν βλέπω κάποιον που συμμερίζεται τις απόψεις μου.

    Ας φτιάξουμε δρόμους…

  3. betatzis said

    Πολύ καλό άρθρο, για άλλη μια φορά.

    Πολύ ενδιαφέρουσα βρίσκω την ένδειξη για υπόγειο κίνημα χειραφέτησης γυναικών στις συγκεκριμένες χώρες. Πολλοί που θέλουν να απαξιώσουν τις εξεργέσεις στις χώρες αυτές, (προφανώς κάτι φοβούνται), αναφέρουν ως επιχείρημα τις παραδοσιακές συντηρητικές τους αγκυλώσεις, για να καταλήξουν υποκριτικά ότι τίποτα καλό δεν έχουμε να διδαχθούμε από εξεγερμένες κοινωνίες, οι οποίες όμως υποτιμούν την θέση της γυναίκας, καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα στην καθημερινή ζωή, κλπ, κλπ.

    Προσωπικά θα με ενδιέφερε αν κάποιος έχει πιο συγκεκριμένη παραπομπή προς αυτή την κατεύθυνση. Καλημέρα.

  4. betatzis said

    (γίνονται και πιο ωραίες όταν θυμώνουν)

  5. sarant said

    Ευχαριστώ για τα σχόλια. Για το υπόγειο κίνημα των γυναικών ομολογώ ότι δεν έχω κάποιες πληροφορίες.

  6. Ηρώ Διαμαντούρου said

    καλός ο φάδερ… και πράγματι αξιοζήλευτη αισιοδοξία.

    να προσθέσω την παρατήρηση του Τόμας Μαν ότι μέσα στον 20ό αιώνα η τάση για τον αθλητισμό συνετέλεσε στην απαλλαγή μας από τα ρούχα και στην πρόοδο ως προς τη σχέση μας με το Σώμα -και την ανάλογη χειραφέτηση των γυναικών.

    α, και σιγά μη σας δώσουμε πληροφορίες για το υπόγειο κίνημά μας! :Ρ

  7. Μίμη διάβασα το άρθρο σου και μου δίνεις κουράγιο με την αισιοδοξία σου. Πρέπει δηλ. να συνεχίσουμε να ελπίζουμε οτι η κοινωνία μας θα γίνει πιο δίκαιη μακάρι να επιβεβαιωθείς. γιώργος

  8. Ανέκαθεν καλός στην γραφή ο πατέρας Σαραντάκος, αλλά, παρόλο που χαίρεται για την αμεσότητα των εδώ σχολίων, προσωπικά τουλάχιστον ήμουν σκεπτικός στο να σχολιάσω. Καθότι ο Sarant μάλλον θα εκλάμβανε οποιοδήποτε κριτικό σχόλιο ως επίθεση στον πατέρα του, άρα κάτι ως «προσβολή» προς τον ίδιο τον Sarant, ενώ δεν είναι «εδώ» ο ίδιος ο κ.Σαραντάκος ώστε να γίνει η όποια γόνιμη αντιπαράθεση με τον κρίνοντα αναγνώστη του.
    Τεσπα.

    Κύριε Σαραντάκο, λέτε:
    [ … Με λίγα λόγια, μολονότι εξακολουθεί να υπάρχει οικονομική και, εν μέρει, κοινωνική ανισότητα σε βάρος της γυναίκας, έχει γίνει συνείδηση σε όλους πως βαδίζουμε σε μια νέα εποχή, κατά την οποία η γυναίκα θα αναλάβει τα ηνία της κοινωνικής ζωής, όπως τα κρατούσε πριν από δέκα χιλιάδες χρόνια. … ]

    Στο παραπάνω υποθέτω, από τα συναγόμενα, οτι αναφέρεστε στην Ελληνική κοινωνία.
    Συγνώμη για την έκταση των δύο σημείων που πραγματεύομαι παρακάτω, αλλά νοιώθω σαν ελέφαντας που είναι υποχρεωμένος να αντιπαλέψει απέναντι σε εμφανιζόμενα ως «αυτονόητα», αποδεκτά ως τέτοια και από τους λοιπούς σχολιαστές, εξ αυτού και η μακρηγορία.

    (1)
    Εσχάτως έχουν ανατροφοδοτηθεί διαφημίσεις αντίστοιχων ΜΚΟ, και Κυβερνητικές εξαγγελίες για το θέμα της «ανισότητας σε βάρος της γυναίκας». Ταυτόχρονα, την ίδια εποχή, και εσείς το εμφανίζετε ως θέσφατο οτι συμβαίνει. Δλδ «οικονομική και, εν μέρει, κοινωνική ανισότητα σε βάρος της γυναίκας».
    Δεν ξέρω για τα κονδύλια που ενδεχομένως οι σχετικές ΜΚΟ, και η κυβέρνηση, αφαιρούν από την ΕΕ για τέτοια θέματα, και έτσι βλέπουμε σχεικές διαφημίσεις σε μεταμεσονύχτιες ώρες που ουδείς παρακολουθεί(!). Θέλω όμως να μου πείτε για την δική σας προσωπική πίστη οτι αυτό συμβαίνει γύρω μας στην Ελληνική κοινωνία. Δλδ δεν καταλαβαίνω από που πηγάζει αυτή η σιγουριά «ανισότητας σε βάρος της γυναίκας» στο έτος 2011.
    Απαξίωση ανδρών και γυναικών, γενικώς, ασχέτως φύλου και κατα περίπτωση δραστηριότητας και αξίας, ναι το δέχομαι οτι συμβαίνει, αλλά ξαναλέω, ασχέτως φύλου.
    Γνωρίζετε κάποια επιστήμονα που δεν προήχθη και προτιμήθηκε ο άνδρας, και ισότιμος επαγγελματικά, συνάδελφος της λόγω φύλου; Μια γιατρό; Μηχανικό; Μια πωλήτρια σε σουπερ-μαρκετ; Οδοκαθαρίστρια;
    Επίσης, γνωρίζετε κάποια από τις παραπάνω που να αμείβεται, σήμερα, διαφορετικά από τον άνδρα συνάδελφο της για ίδια εργασία και προσόντα;
    Σας λέω ευθέως οτι θεωρώ πως κάποια παλιά συνθήματα της Αριστεράς έχουν πλέον και παλαιώσει και ξεπεραστεί από τις κοινωνικές εξελίξεις σε τέτοιο βαθμό ώστε η επανάληψη τους μοιάζει σαν τέλμα της αριστεράς στο να μπορέσει να παράγει νέα μηνύματα.
    Θα με ενδιέφερε, λοιπόν, να μου πείτε που στηρίζετε αυτή την βεβαιότητα. Γιατί η αξιωματική αναφορά τέτοιων ζητημάτων με κάνει να νοιώθω σαν να ζω σε κάποιο άλλο σύμπαν και οτι δεν γνωρίζω τίποτε για την πραγματικότητα.

    (2)
    Το σημείο αυτό με εξέπληξε:
    [ … βαδίζουμε σε μια νέα εποχή, κατά την οποία η γυναίκα θα αναλάβει τα ηνία της κοινωνικής ζωής, όπως τα κρατούσε πριν από δέκα χιλιάδες χρόνια … ]
    Ίσως δεν είμαι ο καλύτερος αναγνώστης στο να κατανοώ κείμενα. Δεν είναι ειρωνεία, οι ερωτήσεις είναι ειλικρινείς.
    – Τι θέλετε να πείτε; Οτι οδεύουμε μεν, αλλά είναι και καλό να συμβεί, προς μια μητριαρχική κοινωνία; Να το πω αλλιώς. Σε μια «γυναικοκρατούμενη» κοινωνία; Που είναι η «ισοτιμία» σε αυτό;
    – «όπως τα κρατούσε πριν από δέκα χιλιάδες χρόνια» -Αυτό, ως χαρούμενη αναφορά, επίσης δεν το κατάλαβα. Σας συγκινούν τα διδάγματα της ανθρωπότητας πριν δέκα χιλιάδες χρόνια;
    Χαίρεστε γιατί θα οδηγηθούμε σε κάτι που έκανε η ανθρωπότητα πριν δέκα χιλιάδες χρόνια, και μάλιστα σε μια εποχή της που δεν είχε αρχίσει ακόμη να παράγει το «πνεύμα»;

  9. sarant said

    (1) Άναυδε, επιτρέψτε μου να απαντήσω εγώ ο υιός στο πρώτο σας. Πού ζείτε; Από όλες τις μελέτες προκύπτει ότι η γυναίκα αμείβεται πολύ λιγότερο από τον άντρα συνάδελφό της ίδιων προσόντων και ίδιας προϋπηρεσίας. Όσο για την εξέλιξη, δείτε πόσοι ανώτατοι δημόσιοι λειτουργοί είναι άντρες και πόσες γυναίκες.

    Αυτό δεν ισχύει μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλη τη δυτική κοινωνία, οι γυναίκες υποαντιπροσωπεύονται και υποαμείβονται.

    Χτες, η πρόεδρος του γαλλικού συλλόγου εργοδοτών (της Medef) πρότεινε να θεσπιστεί για τις μεγάλες επιχειρήσεις υποχρεωτική άδεια πατρότητας, πχ. 2 μηνών, ώστε η άδεια μητρότητας να μη λειτουργεί σαν αντικίνητρο για την ιεραρχική εξέλιξη (ή και για την πρόσληψη) γυναικών.

  10. Αγαπητέ Sarant,
    μεταξύ μας χρησιμοποιούμε τον ενικό, δεν μιλάμε πρώτη φορά. Πληθυντικό χρησιμοποίησα απέναντι στον πατέρα σου γιατί μου γεννά ιδιαίτερο σεβασμό ασχέτως των ιδεολογικών διαφορών μας, και ασχέτως πόσες φορές θα απευθυνθώ σε αυτόν.

    Μεταξύ εμού και εσού τώρα.
    Που ζω; Έλα ντε. Ζω στην Αθήνα, και μάλιστα στο ρημαγμένο κέντρο. Και δεν ξέρω κανέναν, όποια και δουλειά και αν κάνει, ή κοινωνική ζωή, οσοδήποτε ψηλά, οσοδήποτε χαμηλά, που να έχει διαφορετική κοινωνική ή οικονομική αντιμετώπιση λόγω φύλου. Αντίθετα πιθανόν, μάλιστα, αν κάποια εμφανίσημη γκόμενα βάλει τα καλά της και αρχίσει τις στράκες να έχει και κοινωνικά και οικονομικά οφέλη, και στον πολιτικό χώρο και στον επαγγελματικό χώρο και στον κοινωνικό χώρο (δεν μιλάω για «πεζοδρόμιο»), εις βάρος των υπολοίπων ανδρών τε και γυναικών.
    Ακόμη και στα υπόγεια-εργαστήρια που μετανάστες έχουν στριμώξει ομοεθνείς τους προς εκμετάλλευση, πχ ραφτάδικα, το ισχνό μεροκάματο είναι ίδιο για όλους ασχέτως φύλου, και όποιος αντέξει.

    Με εξέπληξες γιατί είσαι δημιουργικός συνομιλητής. Χρησιμοποίησες ένα αναμασώμενο κλισέ: «δείτε πόσοι ανώτατοι δημόσιοι λειτουργοί είναι άντρες και πόσες γυναίκες».
    Αυτό από που συνάγεται οτι είναι αποτέλεσμα διάκρισης λόγω φύλου;
    Αντίθετα, βλέπω οτι οι γυναίκες στις θέσεις που αναφέρεις είναι σε ευθεία αναλογία του πλήθους των γυναικών που επιθυμούν να εισέρχονται στην βάση της σχετικής ασχολίας. Δλδ της σχετικής με «δημόσια λειτουργήματα».
    Πχ έχω μια συγγενή μου 24 ετών που την ρώτησα: «γιατί δεν ασχολείσαι με τα κοινά;» και η απάντηση ήταν «διότι δεν θέλω». Να την βαρέσουμε να πάει με το ζόρι;
    Όμως, πχ στην Ιατρική, και άλλες επιστήμες, γίνεται χαμός από γυναίκες φοιτήτριες, άρα εκεί σε μερικά χρόνια οι καθηγητές θα είναι γυναίκες. Επομένως; Επομένως είναι κατά περίπτωση του τι θέλει η γυναίκα στις μέρες μας και όχι τι δεν την αφήνουν να κάνει. Επομένως δεν σας καταλαβαίνω την Αριστερά γιατί δεν ανανεώνετε τα κοινωνικά σας μηνύματα/αιτήματα σύμφωνα με την σύγχρονη κοινωνία.
    Μεταξύ μας, υποψιάζομαι τι συμβαίνει πίσω από αυτό αλλά προτιμώ να κρατήσω τις υποψίες μου και να πραγματευτώ στις διαπιστώσεις μου.

  11. betatzis said

    μόλις χτες άκουσα ένα λογιστή μιας επιχείρησης να λέει για μια γυναίκα ότι την έχουνε για απόλυση.

    Το παράπτωμά της : γέννησε.

  12. sarant said

    Σφάλμα, αγαπητέ. Λες: Όμως, πχ στην Ιατρική, και άλλες επιστήμες, γίνεται χαμός από γυναίκες φοιτήτριες, άρα εκεί σε μερικά χρόνια οι καθηγητές θα είναι γυναίκες.

    Στην Ιατρική και σε άλλες επιστήμες γίνεται χαμός εδώ και δεκαετίες από γυναίκες φοιτήτριες, κι όμως καθηγήτριες γίνονται σε δυσανάλογο ποσοστό άντρες.

    Αλλά ας δούμε τι γίνεται στη Φιλοσοφική, όπου οι γυναίκες έχουν συντριπτικά ποσοστά εδώ και δεκαετίες. Στο τμήμα Φιλολογίας του ΠανΑθηνών που μέτρησα, από 49 καθηγητές 3 βαθμίδων, οι 26 είναι άντρες και οι 23 γυναίκες. Και αν μείνουμε στο ανώτερο κλιμάκιο, η υπεροχή είναι συντριπτική: 12 άντρες, 6 γυναίκες.
    Το 10% έχει διπλάσια αντιπροσώπευση από το 90%!
    (Ο κατάλογος των μελών του τμήματος, εδώ:
    http://www.phil.uoa.gr/ListOfMembers.html)

    Προφανώς όμως καμιά από αυτές τις γυναίκες δεν θα θέλει να γίνει -κατά τη λογική σας- τακτική καθηγήτρια. Κι αυτές που γίνανε, με το ζόρι θα τις κάνανε.

  13. τυφλός said

    Θυμίζω πως, παρά τις σημαντικές κατακτήσεις του φεμινιστικού κινήματος στον δυτικό κόσμο, οι κοινωνικές και ανισότητες μεταξύ ανδρών και γυναικών εξακολουθούν να είναι τεράστιες. Ενδεικτικά:

    Το βίντεο μπορεί να αναφέρεται στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά τα συγκεκριμένα παραδείγματα που αναφέρει ισχύουν για όλες τις ανεπτυγμένες χώρες.

    Όσο για χώρες της Μέσης Ανατολής συμφωνώ και συμπληρώνω στα γραφόμενά σας: http://www.youtube.com/watch?v=KEEeWUI_Z38

  14. Nicolas said

    Καλύτεροι; Μπορεί. Ότι αλλάξαμε, αλλάξαμε σίγουρα (εκτός από την βλακεία που είναι διαχρονική, αλλά αυτό είναι άλλη — πονεμένη — ιστορία):
    http://www.institut-de-france.fr/education/serres.html

  15. sarant said

    Ωραίο κείμενο ο ακαδημαϊκός -δεν κουναδίζουν βλέπω στη Γαλλία 😉

  16. 11. Betatzis, είπες:
    [ μόλις χτες άκουσα ένα λογιστή μιας επιχείρησης να λέει για μια γυναίκα ότι την έχουνε για απόλυση.

    Το παράπτωμά της : γέννησε. ]

    Και προχτές, πιθανόν, άκουσες ένα λογιστή μιας επιχείρησης να λέει για έναν άντρα οτι τον έχουνε για απόλυση.
    Το παράπτωμά του: πήγε φαντάρος.

    Παρακαλώ, επιχειρήματα στην μαζικότητα του θέματος.

  17. 12. Sarant, είπες:
    [ Σφάλμα, αγαπητέ.
    […]
    Στην Ιατρική και σε άλλες επιστήμες γίνεται χαμός εδώ και δεκαετίες από γυναίκες φοιτήτριες, κι όμως καθηγήτριες γίνονται σε δυσανάλογο ποσοστό άντρες. … ]

    Μην μου λες «σφάλμα», γιατί δεν υπάρχει ακόμη σεβαστή αποτίμηση με στοιχεία. Άρα είναι ο λόγος σου ενάντια στον δικό μου και μόνο, ακόμη.
    Τις στατιστικές, αυτές που παραθέτεις, σπεύδει να τις υιοθετήσει και ο «προοδευτικός» ΓΑΠ, όπως και οι σχετιζόμενες με το θέμα ΜΚΟ (και το χρήμα από την ΕΕ για να «γίνουμε πολιτισμένοι απέναντι στην γυναίκα» να ενθυλακώνεται κανονικά, βρίζοντας την κοινωνία μας ως «εναντίον της γυναίκας»). Οι στατιστικές αυτές που, ναι ακούγονται, είναι προς χρήση συγκεκριμένων πλευρών και ουδόλως χρήσιμες ως προς τα αναζητούμενα συμπεράσματα. Αντίλογος:

    – Πόσες γυναίκες υπέβαλαν υποψηφιότητα να γίνουν καθηγήτριες; Την ίδια ακριβώς εποχή, πόσοι άνδρες; Σε αυτή την στατιστική ποια ήταν τα αποτελέσματα μετά;
    – Οι υποψηφιότητες κρίνονται (1) δημόσια και (2) πλειοψηφικά. Εν πάση περιπτώσει, πόσες γυναίκες αφού υπέβαλλαν υποψηφιότητα, στην συνέχεια προσέφυγαν για δυσμενή κρίση τους λόγω φύλου, και δεν αποδείχτηκε στο πόρισμα οτι υστερούσαν σε κάτι άλλο και επικαλέστηκαν διάκριση λόγω φύλου;
    – Είναι κοινό μυστικό (τι λέω, είναι πασίγνωστο και στα νήπια) οτι, στην δική μας χώρα τουλάχιστον, η συντριπτική πλειοψηφία της ακαδημαϊκής κοινότητας είναι «προοδευτική» ή «αριστερή» κατά περίπτωση. Τι θέλεις να πεις λοιπόν; Οτι όλοι αυτοί οι καθηγητές/καθηγήτριες που δημόσια κρίνουν υποψηφιότητες (και) γυναικών κάνουν διακρίσεις λόγω φύλου;

    Επομένως, δεν ξέρω για τα διάφορα στατιστικά που επικαλούνται συγκεκριμένες πλευρές για να βγάλουν σκάρτη την κοινωνία μας στο θέμα της γυναίκας. Ξέρω τι βλέπω εγώ στην κοινωνία περπατώντας, με τα μάτια μου, στο ποια είναι τα πραγματικά μας προβλήματα.
    Ξέρω, επίσης, οτι έχει πέσει μια απίστευτη λύσσα παλαιών κοινωνικών μηνυμάτων, από διάφορες κατευθύνσεις, που έχουν ήδη επιλυθεί ή στην πράξη ή νομικά ή θεσμικά και δεν έχουν ισχύ στην Ελληνική κοινωνία του σήμερα. Όχι πάντως ισχύ τέτοια, πλέον, που να κυρήσσεται «πανστρατιά» και συλλογικός αφορισμός εναντίον μιας κοινωνίας ολόκληρης, σε αυτά τα θέματα, λες και είμαστε σε άλλες εποχές.
    Αντίθετα, θα έπρεπε να μην απομονώνουμε την προσοχή των συμπολιτών μας σε κλισέ, ούτε να τους βρίζουμε συλογγικά για κάτι που δεν είναι (γιατί αυτό γίνεται), αλλά να είμαστε δημιουργικοί («εξελικτικοί» αν θες) σε θέματα που μας καίνε τώρα-σήμερα, όλους, άντρες και γυναίκες μαζί.

  18. rodia said

    Πωπω! πάει το προνόμιο της (καθως λενε) τερατώδους αισιοδοξίας μου! 😉
    Τυχερα παιδια :)))

  19. Οφείλω κάποιες απαντήσεις στο δεύτερο σκέλος του σχολίου του Άναυδου Blogger (για το πρώτο με κάλυψαν τα σχόλια #11,12, 13). Λέγοντας πως πριν από 10.000 περίπου χρόνια, κατά την ανώτερη παλαιολιθική και τη μεσολιθική περίοδο οι γυναίκες κρατούσαν τα ηνία της κοινωνίας, δεν εννοώ πως υπήρχε μητριαρχία. Ο όρος αυτός είναι ανακριβής. Πατριαρχία υπήρχε (και υπάρχει)μητριαρχία όχι. Οι ιστορικοί και οι κοινωνιολόγοι μιλάνε για μητρογραμμική κοινωνία, που είναι κάτι το διαφορετικό. Στην εποχή αυτή, παρά τη γενική έλλειψη τροφής και ανέσεων (δεν είχε βρεθεί ακόμα η γεωργία) οι άνθρωποι ήταν ίσοι και ελεύθεροι καιη ανάμνησή της έμεινε στη συλλογική μνήμη των ανθρώπων σαν Χρυσός Αιώνας (κοσμογονία Ησιόδου) ή Παραδεισός (Βίβλος).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: