Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Καραβίδες για τον Λαπαθιώτη

Posted by sarant στο 10 Απριλίου, 2011


Στην ορολογία του ιστολογίου μας, καραβίδα λέμε μια πρόταση, συνήθως σε άρθρο ή βιβλίο αναφοράς, της οποίας οι περισσότερες πληροφορίες (ιδανικά όλες) είναι λανθασμένες. Είναι μορφή συγγενική με το χρυσό πέταλο, μόνο που στο χρυσό πέταλο τα λάθη συχνά είναι εσκεμμένα, δηλαδή είναι ψέματα. Οι δυο όροι αναλύονται εδώ, όπου θα βρείτε και γιατί ονομάστηκε έτσι η καραβίδα.

Προχτές, κάτι  γκούγκλισα  και έπεσα πάνω σ’ ένα βιογραφικό σημείωμα του Ναπολ. Λαπαθιώτη, στο ΕΚΕΒΙ, ένα σημείωμα που είναι σωστό εκτροφείο καραβίδων! Και ενώ το ξέρω ότι μπορεί να σας έχω κουράσει με τον Λαπαθιώτη, δεν άντεξα να μη γράψω το άρθρο μου αυτό, διότι το σημείωμα του ΕΚΕΒΙ το έχουν αναδημοσιέψει ένα σωρό ιστότοποι (καλώς ή κακώς, το ΕΚΕΒΙ θεωρείται έγκυρη πηγή) κι έτσι τα λάθη αναπαράγονται. Επίσης, το περίεργο είναι ότι το σημείωμα του ΕΚΕΒΙ, ενώ έχει πολλά και μεγάλα λάθη, συνοδεύεται από πολύ καλή βιβλιογραφία.

Στη δεύτερη πρόταση του βιογραφικού, έρχεται να μας υποδεχτεί το πρώτο καραβιδάκι: Σε ηλικία δέκα ετών μετακόμισε με την οικογένειά του στο Ναύπλιο, όπου τέλειωσε το σχολείο, έμαθε αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά, ενώ παρακολούθησε επίσης μαθήματα πιάνου και ζωγραφικής.

Έτσι που το διαβάζετε, θα υποθέσετε ότι στο Ναύπλιο όχι μόνο τελείωσε το σχολείο, αλλά έμαθε και τρεις ξένες γλώσσες, πιάνο και ζωγραφική. Στην πραγματικότητα, οι Λαπαθιώτηδες πήγαν στο Ναύπλιο το 1896, όταν ο Ναπολέων ήταν οχτώ χρονών (όχι δέκα) και έμειναν εκεί λίγους μήνες μόνο. Ο Ναπολέων δεν τελείωσε το σχολείο εκεί, ούτε καν το άρχισε, διότι έκανε μαθήματα στο σπίτι, ούτε έμαθε όλα τα άλλα θαυμαστά στο Ναύπλιο. Όταν γύρισαν στην Αθήνα συνέχισε τα μαθήματα στο σπίτι, χωρίς να πάει στο δημοτικό, και γράφτηκε κατευθείαν στο σχολαρχείο ως κατ’ οίκον διδαχθείς, το 1898 (αυτό το λέω εγώ· ο Τάσος Κόρφης και η Χριστίνα Ντουνιά λένε 1899, είναι θέμα για χωριστό σημείωμα).

Στη συνέχεια ακολουθεί η αναφορά των εντύπων με τα οποία συνεργάστηκε ο Λαπαθιώτης. Λείπουν βέβαια πάρα πολλά, αλλά αφού αυτά διάλεξε ο συντάκτης, ας διορθώσουμε απλώς τις χρονολογίες. Με το Μπουκέτο συνεργάζεται από το 1924, από το πρώτο του τεύχος, όχι από το 1931. Με τη Νέα Εστία συνεργάζεται από το 1927, όχι από το 1933. Με τη Διάπλαση συνεργάστηκε από το 1922, όχι από το 1925 –είχε βέβαια δημοσιέψει και πολύ νωρίτερα, έφηβος, μερικά πρωτόλεια.

Πάμε παρακάτω, σε μια άλλη καραβίδα, μετρίου μεγέθους:

Το 1917 συμμετείχε στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας και υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων.

Πράγματι συμμετείχε στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας, αλλά το 1916, όχι το 1917. Υπηρέτησε στους Βαλκανικούς, αλλά ως απλός οπλίτης, όχι ως έφεδρος ανθυπολοχαγός. Έπειτα, έτσι που το βάζει, είναι σαν οι βαλκανικοί πόλεμοι να έπονται χρονικά, να συνέβησαν μετά το 1917. Ίσως τους μπερδεύει με το βαλκανικό μέτωπο του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Πράγματι, ο Λ. υπηρέτησε από το 1917 έως το 1921, ως Έφεδρος ανθυπολοχαγός-Διερμηνέας (από το 1918 στον κανονικό ελληνικό στρατό).

Και τώρα η καραβιδομάνα, μια πρόταση που είναι κομπολόι από λάθη:

Μετά τα Νοεμβριανά γεγονότα του 1920 κατέφυγε για λίγο καιρό με την οικογένειά του στην Αίγυπτο, όπου γνωρίστηκε με τον Καβάφη.

Μετρήστε πόσα λάθη χώρεσαν σε μια πρόταση. Τα Νοεμβριανά δεν έγιναν το 1920, αλλά το 1916. (Τον Νοέμβριο του 1920 έγιναν οι εκλογές που τις έχασε ο Βενιζέλος), Ο Λαπαθιώτης δεν «κατέφυγε» στην Αίγυπτο (αυτό σημαίνει ότι κάποιος σε κυνηγάει) αλλά πήγε εκεί με επίσημη αποστολή. Αυτό έγινε τον Δεκέμβριο του 1916, δεν πήγε όμως με την οικογένειά του αλλά συνοδεύοντας τον πατέρα του. Έτσι γι’ αλλαγή, το ότι γνωρίστηκε με τον Καβάφη είναι σωστό.

Κι άλλα λάθη:

Το 1937 πέθανε η μητέρα του και τρία χρόνια αργότερα ο πατέρας του, ο θάνατος του οποίου είχε καταλυτική επίδραση στη ζωή του ποιητή.

Ο πατέρας του πέθανε είτε τέλη του 1941 (λένε οι περισσότερες πηγές) είτε Γενάρη του 1942 (λέω εγώ, αλλά θέλει πολύ χώρο για να το αποδείξω), πάντως όχι τρία χρόνια μετά τη μητέρα του αλλά σχεδόν πέντε (μάλιστα, στο ποίημα που έγραψε, ο Λαπαθιώτης λέει ότι η μητέρα του περίμενε έξη χρόνους ολάκερους να συναντήσει τον πατέρα του, αλλά δεν είναι ούτε πέντε). Για την επίδραση που είχε πάνω του ο θάνατος των γονιών του, όλοι όσοι τον γνώρισαν λένε πως το καίριο χτύπημα ήταν ο θάνατος της μητέρας, αλλά δεν θα επιμείνω.

Στο τέλος του σημειώματος αναφέρονται κάποια θεατρικά έργα που έγραψε, αλλά αυτό είναι παραπλανητικό, αφού μόνο το πρώτο εκδόθηκε –εκτός εμπορίου– και άλλωστε ήταν πρωτόλειο, αφού ο Λ. ήταν τότε δωδεκάχρονος. Το δεύτερο έργο που αναφέρεται, επίσης πρωτόλειο, δεν τέλειωσε ποτέ, ενώ το τρίτο χάθηκε.

Επίσης, στην εργογραφία του Λαπαθιώτη, που δεν είναι δα και εκτενής, ο τίτλος της μοναδικής ποιητικής του συλλογής δίνεται λάθος! Δεν είναι Τα πρώτα ποιήματα· Επιλογή αλλά Τα ποιήματα – Πρώτη επιλογή.

Θα μου πείτε, εδώ ο κόσμος καίγεται, εσύ μ’ αυτά ασχολείσαι; Τι να κάνω, βρε παιδιά; δεν φτάνει που καίγεται ο κόσμος, θέλετε να είναι και γεμάτος λάθη ο επίσημος ιστότοπος του Κέντρου Βιβλίου;


42 Σχόλια to “Καραβίδες για τον Λαπαθιώτη”

  1. Η κατακλείδα σου όλα τα λεφτά.
    Και μιας και το έφερες ξανά το θέμα, να υπενθυμίσω τα χάλια που έχει το σπίτι του στα Εξάρχεια.

  2. αὐτὴ ἡ καραβίδα δηλαδὴ κινδυνεύει νὰ γίνει λερναία! κάτι τέτοια πρέπει νὰ τὰ σκοτώνῃς ἀπὸ μικρά! φαντάζομαι τὸν οἰκοδεσπότη μὲ στολὴ γκὸστ μπάστερ στὸ γραφεῖο νὰ δέχεται τηλεφώνημα: «μεγάλη τερατόμορφη καραβίδα ἐντοπίστηκε στὸ ΕΚΕΒΙ, πάρε 10 ἄνδρες καὶ ἔλα!».

  3. ppan said

    Στο ΕΚΕΒΙ έχουν απολυθεί από πέρσι πάρα πολλοί υπάλληλοι, και ενδεχομένως, αν κρίνω απο τις αφίσες για το έτος Ελύτη, οι καλύτεροι…

  4. Alfred E. Newman said

    Αν είχατε διαβάσει ένα από τα βιογραφικά του ΕΚΕΒΙ για πριν λίγα χρόνια θα ρωτούσατε ποιος είναι αυτός που σας γράφει σήμερα. Υπήρχαν λοιπόν οι δικές μου ημερομηνίες γέννησης και θανάτου. 😦 Η δεύτερη είχε τοποθετηθεί ως 1995. 😳
    Χρειάστηκαν κάποια ηλεμηνύματα και πειστικότητα ώστε σήμερα να ζω. 😆

  5. sarant said

    Ευχαριστώ για τα σχόλια!

    1: Σκύλε ΒΚ, τελικά μάλλον εσύ είχες δίκιο, δεν φτιάχνεται η οικία Λαπαθιώτη αλλά ρημάζει.

    2: Βέβαια, τώρα που το έχουν αναδημοσιέψει οι πάντες…

    4: Αλφρέδο, τους είπες ότι rumours about my demise are grossly exaggerated?

    3: Έχει όμως προεδράρα το ΕΚΕΒΙ!

  6. Alfred E. Newman said

    >4: Αλφρέδο, τους είπες ότι rumours about my demise are grossly exaggerated?<

    Αυτό το το πρόλαβε ο Clemens. Εγώ ρώτησα μήπως ξέρουν κάτι που δεν μου έχουν αποκαλύψει ακόμα οι κοντινοί μου.

  7. sarant said

    🙂

  8. Ηρώ Διαμαντούρου said

    Πω ρε πστ, με πιάνει πανικός όταν σκέφτομαι πόσα πράγματα, σε τόσους και τόσους τομείς (επιστήμη, τέχνη, γράμματα…), έχουμε χάψει επειδή απλά, δεν έχουμε την γνώση να τα κρίνουμε -κι αν όχι εμείς, ο περισσότερος κόσμος που θέλει να ενημερώνεται. Και μέχρι να βρεθεί ένας Σαραντάκος να σχολιάσει τα κακώς κείμενα (σικ), ζήσε Μάη μου, έχει γίνει ζημιά.

    Και πόσες τέτοιες «δουλειές» έχουν γίνει από και καλά «έγκυρα» κόλπα όπως το ΕΚΕΒΙ. Από αρπακώληδες (σικ), ε μα. Να την πω την κακία μου.

    Αναρωτιέμαι, ο μέσος ή ο αρχάριος μορφωμένος, ο φοιτητής, λχ., τι ελπίδες έχει να κατατοπιστεί σωστά όταν όλα τα πόστα έχουν καταληφθεί από μετριότατους; σόρυ, γαβγίζω, αλλά νευρίασα πολύ.

  9. sarant said

    Ηρώ, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, κανα-δυο άλλες βιογραφίες που είδα στο ΕΚΕΒΙ είναι σωστές, τουλάχιστον διά γυμνού οφθαλμού. Ίσως να πάσχει μόνο η συγκεκριμένη -θα μου πεις: δεν έπρεπε να την ελέγξει κάποιος; Θα σου πω, υπάρχει στο ΕΚΕΒΙ κανείς που να έχει εποπτεία όλων των λογοτεχνών έτσι που να πιάνει τα στραβά;

  10. Immortalité said

    @4 Εγώ πάντως έβαλα «Newman» και μου δήλωσε ότι δεν βρέθηκε κάποιος συγγραφέας. Μήπως τελικά ξέρουν κάτι που δεν ξέρεις;

  11. Ηρώ Διαμαντούρου said

    ένας όχι, αλλά αν του ενδιέφερε να κάνουν σωστή δουλειά θα είχαν 2-3 κατατοπισμένους ανθρώπους να ελέγχουν το εκάστοτε τελικό προΪόν εκεί μέσα, όπως θα έπρεπε να γίνεται και παντού αλλού, εννοείται. Κι ας υπάρχει και φύρα, να φάνε κι αυτοί, δε λέω…

    και νά ‘ταν μόνο στο εκεβι… για παράδειγμα, στο βιβλίο μουσικής για το σχολείο (δεν ξέρω αν έχει αποσυρθεί ή αν διδάσκεται ακόμα) που είχε συγγράψει μξ άλλων ο Βασιλειάδης (νο κόμεντ) έγραφε ανακρίβειες τέτοιου τύπου, ειδικά για συνθέτες λιγότερο γνωστούς, τις οποίες οι μαθητές καλούνταν, εννοείται, να μάθουν. Και σιγά μην είχαν την απόλυτη γνώση όλοι οι καθηγητές να κρίνουν. με το που το άνοιξα (κυριολεκτικά), έπεσα σε μία γαρίδα πώς τις λέτε, που ΕΤΥΧΕ να γνωρίζω ότι ήταν πέρα για πέρα εσφαλμένη. Και μετά βρήκα κι άλλες. Και σιγά τις γνώσεις που έχω, θέλω να πω δεν είμαι και καθηγήτρια ή μουσικολόγος ή ή ή. Και πόσες φορές έχω ακούσει να σχολιάζονται τέτοια, από δω κι από κει.

    Αναρωτιέμαι γιατί άνθρωποι που ξέρουν (όπως εσύ πχ, αλλά και όπως πολλοί από μας) είμαστε απ’ έξω και σχολιάζουμε, όμως. Αντί να εργαζόμασταν στη θέση των μην πω. Νταξ, σταματάω γιατί θα το παρακάνω, κουρδίστηκα ανάποδα. Αύριο με τον καφέ θα τα κοιτάξω πιο ψύχραιμα, ίσως. Απλώς νευριάζω πολύ, ειδικά για περιπτώσεις σαν τον Λαπαθιώτη (και τους ‘ελάσσονες’ γενικά) που, επειδή είναι γενικώς στα αζήτητα, τους ξεπετάνε με τόση άνεση.

  12. Ηρώ Διαμαντούρου said

    το 11 ήταν απάντηση στον Σάραντ 9.

  13. Ηρώ Διαμαντούρου said

    να σας πω και κάτι που μπορεί να το βαρεθείτε γιατί είναι προσωπικό, αλλά το θεωρώ ενδεικτικό, μέσα σ’ όλα γιατί συνέβη στα χρόνια κατά τα οποία η χώρα αναπτυσσόταν και καλά με γοργούς ρυθμούς: είχα καταθέσει βιογραφικό και λοιπές χαρτούρες, προ αμνημονεύτων, σε ένα μεγάλο πόστο, δεν λέω πού, για δουλειά, απλή δουλειά, μετάφραση εύκολων μουσικών κειμένων, μουσικό το περιβάλλον 100%, πιο μουσικό δεν πάει. είχα στα συν μου ό,τι έπρεπε: δίπλωμα πιάνου, αντίστιξη, 2 χρόνια στο μεταφραστικό του γαλλικού ινστιτούτου και μετάφραση του 1/3 ενός μουσικού λεξικού. θα μπορούσαν να είναι και περισσότερα τα προσόντα, αλλά διάολε. πήραν τελικά (και από διαολεμένη σύμπτωση) μια γνωστή μου. η κοπέλα δεν είχε ι-δ-έ-α από μουσική. Ως εκ τούτου έκανε τερατώδη λάθη τα οποία σχολιάζονταν καθημερινά και είχαν όλοι παράπονο εκεί μέσα γιατί η δουλειά καθυστερούσε τραγικά. Ώσπου μια μέρα εμφανίστηκε ουρλιάζοντας ο Αρχηγός, μέγας και τρανός που δεν ζει πια: «ποιος πούστης έγραψε αυτά τα πράγματα!». Του απάντησαν αμήχανα: εχμ… η Τάδε. «Α…», απάντησε μαγκωμένος. Η Τάδε λοιπόν, όσο ξέρω, ακόμα εκεί εργάζεται. οκ, δεν ήθελαν εμένα που πήγα ξεβράκωτη εκεί, ας έπαιρναν κάποιον με το ζητούμενο μέσο και νταλαβέρι, δεν είναι εκεί η αντίρρησή μου, δεν ζω εκτός πραγματικότητας. Αλλά ας ήξερε και μουσική, να καταλαβαίνει τουλάχιστον τι διαφορά έχει το μουσικό μέτρο από αυτό του μαραγκού!

    Ε, κάπως έτσι φαντάζομαι ότι βρέθηκε εκεί μέσα το αστέρι που έγραψε τα Λαπαθιώτικα.

  14. Ηρώ Διαμαντούρου said

    και, νίκο, αν νομίζεις ότι το παρατράβηξα, πάτα το κουμπάκι που λέει delete!

  15. Alfred E. Newman said

    @10 Ιμορ
    >@4 Εγώ πάντως έβαλα “Newman” και μου δήλωσε ότι δεν βρέθηκε κάποιος συγγραφέας. Μήπως τελικά ξέρουν κάτι που δεν ξέρεις;<

    Ωχ. Για να με εκδικηθούν για τα παράπονα με αφαίρεσαν τελείως. Ας πρόσεχα. 😯

  16. sarant said

    13: Όχι, καθόλου.

    15: Όπως λέει και το ανέκδοτο με τον στρατιωτικό γιατρό που βγάζει νεκρό έναν τραυματισμένο στρατιώτη
    – Ζωντανός είμαι, λέει βογγώντας ο τραυματίας
    – Σκάσε ζώον, ξέρεις εσύ καλύτερα από τον κύριο ανθυπίατρο; του λέει ο λοχίας.

  17. Immortalité said

    @13 Ηρώ πού ζεις; Ε;
    (πάντα ήθελα να το πω αυτό, όλο σε μένα το λένε…)

    @15 Μπορείς να ξαναρχίσεις την αλληλογραφία. Τώρα που τους έπεισες ότι δεν πέθανες, έχεις ελπίδες να τους πείσεις ότι υπάρχεις κιόλας 😛

  18. Alfred E. Newman said

    >Τώρα που τους έπεισες ότι δεν πέθανες, έχεις ελπίδες να τους πείσεις ότι υπάρχεις κιόλας <

    Αυτά παθαίνει όποιος (για διάφορους λόγους) κάνει αραιότερα σχόλια εδωνά. Κάποιοι πιστεύουν ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Ευσεβείς πόθοι.

  19. Alfred E. Newman said

    Τώρα Νίκο με εξωθείς (γιατί είμαι ευεπίφορος) στα επίκαιρα ανέκδοτα.
    Κάποιος περιγράφει την τρομερή του εμπειρία όπου στη ζούγκλα ήταν περιτριγυρισμένος από άγρια ζώα τα οποία ξαφνικά όρμησαν πάνω του.
    Και τι έγινε τον ρώτησαν οι ακροατές.
    Απλά με φάγανε. Πέθανα.
    Μα εσύ ζεις αντείπαν.
    Ζωή τη λέτε εσείς αυτή με το μνημόνιο (και τα ανόητα ανέκδοτα)!

  20. Immortalité said

    @18 Λες να φταίει η εδώ απουσία σου για την διαγραφή σου από το ΕΚΕΒΙ; Προτείνω, μαζί με την αλληλογραφία, να τους αφιερώσεις και το γνωστό άσμα 😛

  21. Alfred E. Newman said

    Ελπίζοντας φυσικά να ακούσω μετά κάτι τέτοιο:

  22. Immortalité said

    @21 Ελπίζεις να το ακούσεις σε αυτή την εκτέλεση; Πολύ περίεργα γούστα! 😛

  23. Alfred E. Newman said

    @22
    De gustibus et di coloribus… κολοκυθόπιττα ή έστω πιταράκια.

  24. Immortalité said

    Σωστά (αν και περισσεύει ένα ντι θαρρώ). Εγώ πάντως πάω γιατί το πρωί, έχει πρωινή αναφορά.

  25. #13 ὡς γνωστὸν στὸ Ἑλλάντα δὲν ἔχει σημασία τί ξέρεις, ἀλλὰ ποιόν ξέρεις….

  26. sarant said

    Καλημέρα λοιπόν στην ομήγυρη!

  27. Nicolas said

    @4 Α, εσύ ήσουν; κι έλεγα, κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει, …

    @13 Ηρώ, πολλά ζητάς! την Αρχή του Peter δεν την ξέρεις;

    @21 … il faudrait t’inventer

  28. Ηρώ Διαμαντούρου said

    17. Μωρέ εδώ ζω… (ή, απ’ ό,τι κατάλαβα ζω και εκεί που ζεις και συ :Ρ), αλλά κάποια πράγματα δεν θα τα χωνέψω ποτέ. Και δεν θέλω να τα χωνέψω γιατί θεωρώ ότι κακώς τα έχουμε συνηθίσει, όλοι (επίσης, μικρολεπτομέρεια, σκάω για λογαριασμό του κάθε κακοπαθημένου Λαπαθιώτη… θεναπώ είναι που είναι στα ψιλά γράμματα, τον αποτελειώνουνε κιόλας; Ούτε μαθητής σχολείου δεν θα έκανε τέτοιες τσαπατσουλιές).

    Δεν ανήκω σε αυτούς που θεωρούν ότι εμείς είμαστε κάφροι ενώ στο «εξωτερικό» γίνονται όλα τέλεια, απλώς έξω γίνεται ΚΑΙ δουλειά, υπάρχει ΚΑΙ η άλλη όψη, το έργο -και μάλιστα όχι σε μικροκλίμακα. Θα φάνε, θα καταχραστούν, θα αναδείξουν και τους άχρηστους, θα έχουν τις κλίκες και τις παρεΐτσες τους, τις μασονείες τους και τα κολπάκια τους, αλλά αφήνουν και αυτούς που είναι άξιοι να ανασάνουν (τους βοηθάνε κιόλας, δεν τους αφήνουν απλώς να τα καταφέρουν μόνοι τους έξω από το μαντρί), τους υποστηρίζουν ώστε να δώσουν στα πράγματα μια ώθηση προς τα μπρος. Αυτό είναι όλο και πιστεύω ότι θα μπορούσε να συμβαίνει και εδώ. Υπάρχει δυναμικό αλλά… παθητικό.

  29. Ηρώ Διαμαντούρου said

    27. γράφαμε μαζί!

  30. aerosol said

    «Χρειάστηκαν κάποια ηλεμηνύματα και πειστικότητα ώστε σήμερα να ζω.»

    Φίλτατε, είμαι βαθύτατα ανακουφισμένος. Τι θα έλεγε ο κόσμος αν μάθαινε πως τόσο καιρό κουβεντάζαμε -έστω και διαδυκτιακώς- με μακαρίτη. Μέγα σκάνδαλο!

  31. # 4: Τώρα το είδα αυτό! Αραγε έγραψες, ως άλλος Μαρκ Τουέιν (αν δεν απατώμαι) το γνωστό «νομίζω πως η προχθεσινή σας είδηση περί του θανάτου μου ήταν κάπως υπερβολική; «

  32. χμ, τώρα που βλέπω τα 5 και 6 ανακαλύπτω ότι τα είπαν κι άλλοι…!

  33. # 33: είναι ελάσσων ο Λαπαθιώτης; Για κάποιους ναι, αν θέλετε όμως να δείτε τη δική μου άποψη είναι εδώ: http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/date/2010/12

    (ΟΚ δεν αναφέρω ονομαστικά εδώ τον Λαπαθιώτη, αλλά τέλος πάντων το νόημα είναι εμφανές νομίζω…)

  34. (στο 11 απαντούσα πριν)

  35. sarant said

    Σοφία, νομίζω ότι ειδικότερα αναφέρεσαι σε αυτό το ωραίο ποίημά σου:
    http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/1657

  36. Ηρώ Διαμαντούρου said

    33: για κάποιους, όπως λες. Μόνο που αυτοί οι κάποιοι είναι οι περισσότεροι.

    Θεναπώ είναι από τους ποιητές που δεν προηγούνται στη διδασκαλία της νεοελληνικής γραμματείας. Και συνήθως μόνο άνθρωποι με εξειδίκευση, προσωπικό ενδιαφέρον για χ λόγους,ή μεράκι, όπως ο Νίκος, θα ασχοληθούν σε βάθος με αυτούς. Και αναρωτιέμαι, αν ο Νίκος δεν έγραφε αυτό το άρθρο, πόσοι από μας θα είχαν υποπτευθεί τη σαβούρα του εκεβί; Ε όλ’ αυτά τα θεωρώ αδικία απέναντι στους λιγότερο διάσημους λογοτέχνες, μουσικούς, κλπ.

    Για παράδειγμα, ένα από τα λάθη του σχολικού βιβλίου μουσικής αφορούσε τον Σεζάρ Φρανκ, το οποίον στην Ελλάδα τότε (1990) ελάχιστοι γνώριζαν (άντε σαν όνομα, αλλά όχι έργα του), οπότε σιγά μην ασχολιόταν με υπευθυνότητα όποιος έγραψε την εργογραφία του. Έτυχε λοιπόν να πέσω κατευθείαν πάνω στο λάθος, έτυχε και να έχω κόλλημα με τον συνθέτη, έτυχε να έχω παίξει τη σονάτα για πιάνο και βιολί καθώς και της Συμφωνικές Παραλλαγές, έτυχε το ένα, έτυχε το άλλο, όλα έτυχαν, όπως έτυχε και ο Νίκος να γουστάρει Λαπαθιώτη. Και καλά να παραμένουν στο σκοτάδι, αλλά τη στιγμή που αναλαμβάνεις να τους ξεθάψεις, ε, ψάχτο λίγο καλύτερα, κάνε τον κόπο…

  37. Ηρώ Διαμαντούρου said

    και για να αναφερθώ στο ποίημά σου

    «Στη δίνη τους βυθίστηκαν, των πόνων,
    ματώσαν τις σελίδες των γραπτών.»

    Ε ναι, δεν τους αξίζει και μεταθανάτιο παίδεμα!

  38. bernardina said

    Αμφιταλαντευόμουν αν έπρεπε να γράψω το παρακάτω, μιας και δεν συνεισφέρει αντικειμενικά στην κουβέντα αφού είναι καθαρά προσωπικό, αλλά τελικά αποφάσισα να το κάνω.
    Στο γραφείο που περνάω τις περισσότερες ώρες της ημέρας μου, ανάμεσα σε άλλα λόγια και εικόνες που είναι εκεί για να με εμπνέουν και να μου δίνουν κουράγιο στη δουλειά μου, είναι και κάποιοι στίχοι του Λαπαθιώτη που λένε:

    Μέρα νύχτα να παίζεις με τις λέξεις
    Πώς πρέπει μεταξύ των να τις πλέξεις
    Και πώς μαζί να σμίξεις κάποιους ήχους
    Ώστε να κλείσεις τ’ όνειρο σε στίχους.

    Είναι το χαρτάκι που (ζήτησα και) μου χάρισαν στην παράσταση «Καρδιά με Κόκ(κ)αλα»* η οποία είχε δοθεί πριν από κάποια χρονια στην αυλή του πατρικού του, που δυστυχώς έχει αφεθεί και ρημάζει πάλι.

    *η ορθογραφία δική τους 😉

  39. sarant said

    Ο Λαπαθιώτης το έγραψε για ποιητές, αλλά μπορούμε να το νιώσουμε και όλοι εμείς οι γραφιάδες!

    Ποιητής

    Πόσο βαθύ κι ασήμαντο, συνάμα,
    της Ζωής σου και της Τέχνης σου το δράμα,

    σ’ ένα παιχνίδι μάταιο και γελοίο,
    του Νου σου να σκορπάς το μεγαλείο!

    Μέρα-νύχτα να παίζεις με τις λέξεις,
    πώς, πρέπει, μεταξύ των, να τις πλέξεις,

    και πώς, μαζί, να σμίξεις κάποιους ήχους,
    ώστε να κλείσεις τ’ Ονειρο σε στίχους!

    Πόσος κόπος και πόνος κι αγωνία
    να πλάσεις απ’ τη θλίψη σου αρμονία,

    – και να την πλάσεις μ’ όλους σου τους τρόπους,
    για να την ξαναδώσεις στους ανθρώπους!

    Μήτε κι αληθινά που ξέρω πράμα
    πιο θλιβερό, απ’ του Πόνου σου το δράμα,

    του Πόνου αυτού, που στέργει, για κλουβί του,
    το χώρο ενός ανθρώπινου αλφαβήτου!

    …Κι αφού, σαν τα μικρά παιδάκια, παίξεις,
    τόσον καιρό, με ρίμες και με λέξεις,

    κι όλες σου τις ελπίδες αφανίσεις,
    χαμένος, όλος, μες στις αναμνήσεις,

    μόλις φανούν οι πρώτες μαύρες τύψεις,
    κι έρθ’ η στιγμή να σκύψεις, να μη σκύψεις,

    μα παίρνοντας, μαζί, το θησαυρό σου,
    το Γολγοθά σου ανέβα, και σταυρώσου!…

  40. bernardina said

    Ακριβώς! 🙂

  41. # 35 : Νίκο ναι, πως τα καταφέρνω να βάζω άλλα αντ’ άλλων σύνδεσμο δεν ξέρω. Τι να σας πω εγώ πάντως λατρεύω τον Λαπαθιώτη και γενικά τους ποιητές του μεσοπολέμου και χαίρομαι που ο Νικοκύρης το συμμερίζεται. Και ο Βαγγέλης Ψαραδάκης, που έκανε πολλή δουλειά πάνω στον Λαπαθιώτη, επίσης. Εδώ τον έχω αναφέρει και ονοματικά τον Λαπαθιώτη, σε μια μπαλάντα-αναφορά στη γενιά του μεσοπολέμου: http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/1141

    Κατά τη γνώμη μου ο Μεγάλος Πόλεμος συμπτωματικά «σάρωσε» κυρίως εκείνους που έγραφαν με έμμετρο, και έπαιξε και αυτό το ρόλο του στον μαζικό αφανισμό της ποιητικής γενιάς του 20.

  42. […] ευδοκιμούν οι καραβίδες, όπως ίσως θυμάστε από ένα παλιότερο άρθρο για τον Λαπαθιώτη που εκθέτει τα απανωτά λάθη (καραβίδες στην ορολογία […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: