Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια

Posted by sarant στο 17 Απριλίου, 2011


Πέθανε σήμερα, σε ηλικία 63 ετών, ο Νίκος Παπάζογλου. Θα τον θυμόμαστε για πάντα.

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=g4zLIvSlvMA]

69 Σχόλια προς “Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια”

  1. Είναι από τις φορές που οι λέξεις δε βγαινουν εύκολα απο τα χείλη. Αντίο.

  2. Κρίμα κι άδικο να φεύγουν τόσο νωρίς και τόσο βασανισμένοι οι άνθρωποι.
    Ταλαντούχος και σεμνός ήταν πάντα.

  3. Θα έλεγα καλό του ταξίδι, αλλά ούτε ο ίδιος νομίζω πίστευε στα ταξίδια, αλλά στην ανάμνηση που μένει στους ανθρώπους.

  4. ppan said

    Είναι λίγο άσχημαο, όταν καποιος πεθαίνει ξαφνικά ξέρουμε τι πιστευε ή τι αισθανόταν;
    Τα βρίσκω λίγο αδιάκριτα αυτά.

  5. «Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό …»

  6. Nοσφερατος said

    εφυγε ..κοντα με τον Ρασουλη …
    οι μαγκες δεν υπάρχουν πιά..
    Αντιο …

  7. sarant said

    Κι ένα σε δική του μουσική:

  8. Alexis said

    Κανένα σχόλιο. Μόνο σεβασμός.

  9. voulagx said

    Κριμα! Ωραιος και σεμνος τυπος!

  10. ΡΑΓΙΖΕΙ ΑΠΟΨΕ Η ΚΑΡΔΙΑ

    Και μακάρι να μη βγει αληθινή η προφητεία:

    …κανείς εδώ δεν τραγουδά…

  11. ΕΙΡΗΝΗ said

    ΦΤΩΧΕΥΜΕ ΚΑΙ ΠΑΜΕ …….. ΚΑΝΕΙΣ ΕΔΩ ΔΕΝ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΑΝΙΟ . ΣΕΒΑΣΜΟΣ

  12. gbaloglou said

    Από κάποιον που έφυγε ακόμη πιο νέος

  13. bernardina said

  14. τυφλός said

  15. doctor said

    «Το κόκκινο φουλάρι, μ΄ένα μπλουτζίν παλιό, να στέκει με την πλάτη στην εθνική οδό».
    Η ανατριχίλα στο 1:50 σήμερα γίνεται σωστό ηλεκτροσόκ. Καλό ταξίδι Νικόλα Παπάζογλου!

  16. sarant said

    Θάνατο θέλω να ‘χω τραγικό, είχε πει.

  17. Μαρίνα said

    Θλίψη.

  18. Μαρία said

    http://www.ert-archives.gr/V3/public/pop-view.aspx?tid=24923&tsz=0&act=mMainView

  19. Ἀθάνατος.

  20. τὸ ῥαγίζει ἀπόψε ἡ καρδιά…σὲ ποιόν δὲν μιλάει αὐτὸ τὸ τραγοῦδι;

  21. Μαρίνα said

  22. Έχω παίξει όλα τα τραγούδια σου αλλά δεν σε άκουσα ούτε μια φορά ζωντανά.

    Αθάνατος Θεσσαλονικιός.
    Αθάνατος Έλληνας.

  23. Να σημειώσω με αυτή την μακάβρια ευκαιρία ότι πολύ με ενόχλησε το «τραγουδοποιός», που δήθεν λαϊκά ή νεολαϊκά του προσάπτουν διάφοροι δημοσιογράφοι. Το «συνθέτης», δηλαδή, προορίζεται μόνο για λίγους κι εκλεκτούς; Ή είναι μόνο θέμα μαστοριάς η τραγουδοποίηση;

  24. Χρηστος Κ. said

    Ηταν ενα μαγικο τριημερο τον Ιουλιο του 1984 στο Ακτιο. Και μια μαγικη νυχτα με τον Νικο να παιζει τα τραγουδια του Ρασουλη. Δυστυχως…. http://www.facebook.com/photo.php?fbid=1455414023611&set=o.120047641359823&type=1&theater

  25. mindkaiser said

    Τεράστιος άνθρωπος

  26. Χρηστος Κ. said

  27. Και από το στούντιο, το «Αγροτικόν» (!!!) πόσοι δεν είχαν περάσει, πόσοι διάσημοι κατόπιν, αλλά και πόσα γκρουπάκια που ψάχνονταν. Περιουσία δεν έκανε, όλη η περιουσία του ήταν τα μηχανήματα στο στούντιο.
    Το παρατσούκλι του ήταν «ΠουσΠούλ» από τα μηχανήματα (ενισχυτές κ.λπ) που είχαν διακόπτες, όχι σαν της σόμπας ας πούμε που τα γυρνάς μέχρι να κλείσουν/δυναμώσουν (σαν τα παλιά ραδιόφωνα), αλλά που είχαν διακόπτες «Push-Pull», που πατιούνται μέσα-έξω. Μεγάλη εφεύρεση τότε, και καινούργιο κοσκινάκι μου, και ο ΠουσΠούλ τα γνώριζε και τα αγαπούσε πολύ τα μηχανήματα.

  28. Είναι από τους πρώτους, αν όχι ο πρώτος
    που έβαλε βυζαντινές φωνές μέσα στο λαϊκό τραγούδι.
    Είναι αυτός που έσωσε το Ελληνικό τραγούδι όταν αυτό βάδιζε στην καταστροφή την δεκαετία του ’80 και του έδωσε (μαζί με Ξυδάκη, Ρασούλη) μια νέα διάσταση.
    Είναι αυτός που μάζεψε την νεολαία ξανά στα θερινά θέατρα να ακούσουν μπαγλαμαδάκι και μπουζουκάκι.
    Και ένα αγαπημένο μου:

  29. Εϊχα νοιώσει δικαιωμένος όταν πρωτάκουσα από τα χείλη του το

    μη μ’ αποκαλείς τεμπέλη και μου σπας το ηθικό
    η καρδιά λεφτά δεν θέλει για να πει το σ’ αγαπώ

    και περισσότερο με το

    Μην νομίζεις πως χαζεύω σαν με βλέπεις να γυρνώ
    την αγάπη μου μαζεύω μέσα απ’ το σκουπιδιαρό

  30. π2 said

    Κρίμα.

    Να ‘ναι καλά και η Βασιλική που θυμήθηκε το Αγροτικόν. Αν για τους πολλούς θα μείνουν τα τραγούδια, δικά του και άλλων, έχω την εντύπωση πως για οποιονδήποτε είχε την παραμικρή σχέση με την ηχογραφημένη μουσική (όλων των ειδών) στη Θεσσαλονίκη, το Αγροτικόν θα είναι η βασική τους ανάμνηση από τον Νίκο.

  31. barbakas said

    Φίλε στο 23.Ο τίτλος τραγουδοποιός είναι ανώτερος απο του συνθέτη,κατά την γνώμη μου.Ο τραγουδοποιός είναι μια ολοκληρωμένη οντότητα,δεν αφορά μόνο την σύνθεση της μουσικής αλλά και την συγγραφή των στίχων και την εκτέλεση.Συνθέτες υπάρχουν πολλοί τραγουδοποιοί λίγοι.Τέλος πάντων οι καλοί φεύγουν και μένει η σαβούρα.ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΝΙΚΟ.

  32. Δεν ήταν ακριβώς της γενιάς μου, και όμως ήταν η γενιά μου. Παράξενο που πέθανε μαζί με τον Ρασούλη.
    Αντίο.

  33. Ενα βίντεο, που από όσο ξέρω δεν υπήρχε στο youtube,
    με τον Σαββόπουλο να τραγουδάνε την «παράβαση» από τους «Αχαρνής»:

    Δεν ξέρω αν είναι Live.

  34. σαλός said

    Μην ξέροντας πού αλλού να ρωτήσω, και ελπίζοντας ότι λόγω της προχωρημένης ώρας δεν θα ενοχλήσω πολύ τη ροή των σχολίων, σας μεταφέρω αίτημα φίλου από τη Γαλλία. Ψάχνει να βρει ονλάιν μεταφράσεις του Ελύτη -και ιδίως της Τρελής Ροδιάς- στα γαλλικά. Μια πρώτη έρευνα έδωσε ισχνότατα αποτελέσματα. Νικολά, Νικοκύρη, υπόλοιποι φίλοι, καμιά ιδέα;
    (Συγγνώμη για το θάρρος να ρωτήσω εδώ. Δεν έχω σχολιάσει πάρα μόνο μία ή δύο φορές, αν θυμάμαι καλά, αλλά σας διαβάζω καθημερινά.)

  35. Μαρία said

    Κι εδώ στα Μουσικά πορτραίτα
    http://www.ert-archives.gr/V3/public/pop-view.aspx?tid=70347&tsz=0&act=mMainView

  36. sarant said

    34: Ωραίο!

    35: Ονλάιν μεταφράσεις του Ελύτη στα γαλλικά; Λυπάμαι, δεν ξέρω -να πω την αμαρτία μου δεν είμαι και… ελυτιστής. Αν ξέρει κανείς, τον παρακαλώ να ενημερώσει!

  37. tamistas said

    Ραγίζει απόψε η καρδιά. Κάποια τραγούδια ταυτίζονται με τους ερμηνευτές τους. Σ’ αυτό, από την Εκδίκηση της Γυφτιάς, ο Παπάζογλου ήταν και συνδημιουργός, είχε γράψει τη μουσική.
    Δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν πολλά. Ανάμεσά τους, αυτό του τίτλου τής ανάρτησης, ο Αύγουστος, Τρελλή κι Αδέσποτη, η Παράβαση από τους Αχαρνής…
    Δεν νομίζω ότι η προφανής αμεσότητα στη σχέση του κοινού με τον τραγουδιστή (και όχι με το στιχουργό ή το συνθέτη) δικαιολογεί από μόνη της τη θλίψη που προκάλεσε ο θάνατος του Παπάζογλου, την πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με εκείνη που προκάλεσε ο θάνατος του Ρασούλη. Ο Νικόλας, όπως πολλοί τον φώναζαν, όταν τον αντίκρυζες, σού προκαλούσε αυτόματα συμπάθεια, οικειότητα και το χαμόγελό του σου ‘φερνε χαμόγελο. Σύντομα τον αισθανόσουν δικό σου άνθρωπο.
    Και να μην ξεχνάμε: Τρύπες, Ρασούλης – Ξυδάκης, Χειμερινοί Κολυμβητές και πολλοί άλλοι, στο Αγροτικόν του έκαναν τα πρώτα τους βήματα.

  38. Χρηστος Κ. said

    Ειναι μακρυς ο καταλογος καλλιτεχνων που μπηκαν στο Αγροτικον και βγηκαν με τις μουσικες τους στον κοσμο. Η ειδοποιος διαφορα του Νικου ηταν οτι ασχοληθηκε με την μουσικη και οχι με το εμπορευμα που ειναι γνωστο ως «μουσικη». Ειναι μαζι με τον Ρασουλη η ελληνικη μουσικη μετα το 80. Μαζι με τον Ξυδακη, τον Μαλαμα, τον Περιδη, τον Θαναση Παπακωνσταντινου και μερικους ακομα που ξεχνω.

  39. Άντρος said

    Έφυγε ο ιερός Παπάζογλου, καλό ταξίδι.

  40. #32
    Το αν το συνθέτης είναι «ανώτερο» ή όχι του τραγουδοποιού εξαρτάται από το πως το προσλαμβάνει κανείς, ο Σαβόπουλος θεωρείται τραγουδοποιός, ενώ ο Ανδριόπουλος συνθέτης.
    Συνήθως ο τίτλος τραγουδοποιός δίδεται σ’αυτόν που φτιάχνει μόνο τραγούδια ενώ ο συνθέτης μπαίνει και σε άλλα χωράφια.
    Εξ ιδίας πείρας γνωρίζω ότι κάποιος φτιάχνοντας στιχάκια μπορεί να «διαβάσει» μια απλή μελωδία που αυτά «κρύβουν» συχνά και που μπορεί να γίνει τραγούδι, δεν μπορεί όμως να συνθέσει ένα κομμάτι χωρίς στίχους.

  41. #41 Ο τραγουδοποιός είναι συνήθως ένα μοναχικό δημιουργικά άτομο που οικοδομεί ένα τραγούδι εκ του μη όντος και μάλιστα συνήθως είναι και ο ερμηνευτής. Είναι κατά κάποιον τρόπο πιο ρομαντικός και τείνει προς τον ραψωδό.
    Απεναντίας ο συνθέτης είναι πιο επαγγελματική εργασία και αφορά μόνον την μουσική σύνθεση. Ο συνθέτης μπορεί να μελοποιήσει τους στίχους άλλων, ο τραγουδοποιός (συνήθως)μόνον τους δικούς του.

    Αυτό πάντως που λες στο τέλος […να “διαβάσει” μια απλή μελωδία που αυτά “κρύβουν”…] είναι στην ουσία αυτό που λέω για την αρμονία της γλώσσας γενικότερα. Υπάρχει μια κρυφή αρμονία μέσα στις λέξεις και επομένως αυτές δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται μόνον ως αποκομμένες γλωσσολογικές οντότητες.

  42. Α…συμπληρώνω…συνήθως οι συνθέσεις ενός τραγουδοποιού μπορούν να εκτελεστούν μουσικά από μια σεμνή ομάδα οργάνων. Απουσιάζουν συμφωνικές ορχήστρες κλπ. Συνήθως μια κιθάρα, μια λύρα, ένα μπουζουκάκι, ένα μπάσο είναι αρκετά. Έτσι το εκλαμβάνω εγώ, είναι νομίζω υποκειμενικό.

  43. Αλλο ένα βίντεο (που νομίζω δεν υπάρχει πουθενά αλλού) με το Νίκο Παπάζογλου να τραγουδάει το παραδοσιακό «Προσφυγούλα». Μάλλον είναι η μοναδική φορά που ακούμε τον Ν.Π. σε αυτό το παραδοσιακό.
    Αν κάποιος αναγνωρίζει από ποια εκπομπή είναι το απόσπασμα, και από ποιο κανάλι, ας κάνει έναν κόπο, παρακαλώ.

  44. menios georgiopoulos said

    Η ΝΙΟΤΗ ΜΑΣ ΔΡΑΠΕΤΕΥΕΙ……..ΗΤΑΝ ΟΜΟΡΦΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΘΑ ΤΟΝ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ….

  45. ppan said

    @41 νομιζω τραγουδοποιο λεμε αυτον που γραφει μουσικη και στιχους κα τραγουδαει. Κι εμενα δεν μαρέσει η λεξη αλλα είναι πιο ακριβής ας πούμε απο «συνθέτης» που παναπει μονο τον συνθετη της μουσικης

  46. physicist said

    Το Νίκο Παπάζογλου τον πρωτάκουσα στην Αμερική από κασέτες φίλων απ’ την Ελλάδα. Με είχε συγκινήσει η φωνή του, η μουσική και το ύφος των τραγουδιών του. Μια φάση που ήμουν κάργα ερωτευμένος με μια κοπέλα (που τελικά δεν με ήθελε), ο Παπάζογλου με συντρόφεψε σαν φίλος με τον Αύγουστο και τα λυτά της μαλλιά, που ούτε κι εγώ δεν μπορούσα να ξεχάσω. Πολύ όμορφη εκείνη η στεναχώρια.

    Καλό ταξίδι, Νίκο Παπάζογλου, πιό πολύ απ’ όλα θα σε θυμάμαι που ήσουν σεμνός και ποτέ δεν κυνήγησες την εύκολη φήμη.

  47. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα επόμενα σχόλια και γιουτουμπάκια!

    Δεν είναι τυχαίο πως η εκτίμηση για τον Παπάζογλου είναι ένα από τα ελάχιστα θέματα όπου υπήρξε ομοφωνία των σχολιαστών!

  48. Να πούμε και κάτι διαφορετικό.
    – Το ‘μπαγλαμαδάκι’ (μαζί με το ‘ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας’) είναι το πρώτο τραγούδι που μαθαίνει κάποιος στην Ελληνική μουσική.
    – Είναι επίσης το κομμάτι που έφερε το μικροσκοπικό έγχορδο κοντά στην νεολαία και το απεγκλώβισε από το βαρύ ρεμπέτικο τραγούδι.
    – Ο υδροχόος είναι το κομμάτι της νέας εποχής καθώς βγαίνουμε από την εποχή των Ιχθύων (με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται).
    – «Τα δήθεν» τα «Σύνεργα» και η «Εκδίκηση της γυφτιάς» είναι (κατά την άποψη μου) από τους πιο «ψαγμένους» δίσκους της νεότερης Ελληνικής μουσικής.

    Επίσης έχω μια δική μου θέση, άκρως υποκειμενική, ότι ο καθένας τραγουδάει την ζωή του αλλά – δίχως να το πολυκαταλαβαίνει – και το τέλος του.

  49. Τώρα, δηλαδή, θα ξεσαλώσουν τελείως η γλυκερία κι ο ακατανόμαστος στις ερμηνείες… κατάρα!

  50. Αν (και τελειώνω) θεωρήσουμε το ακόλουθο τραγούδι ως τελευταία επιθυμία του Ν.Παπάζογλου (αν και το κομμάτι είναι του Περίδη), τότε μάλλον δεν εκπληρώθηκε ως προς την τελετή.

  51. @42
    Συμφωνώ για την αρμονία που κρύβουν οι λέξεις όταν είναι σωστά επιλεγμένες.
    Εξ άλλου ένα σλόγκαν μου είναι το μιά λέξη, χίλιες εικόνες, πρέπει όμως να είναι η σωστή.
    Εξ άλλου πόσες εικόνες μαζεύει ένα μωρό μέχρι να πει πρώτη φορά μαμά και να τις εκφράσει;
    Πιστεύω ακόμα ότι κουβαλάνε και την διαδρομή τους, δηλαδή τις έννοιες που άλλαξαν με τα χρόνια, όπως το αργός που έγινε από γρήγορος, βραδύς (γέρασε σαν λέξη) ή το μέλι που μένει αναλλοίωτο χιλιετηρίδες όπως διατηρείται οτιδήποτε εντός του.

  52. #52 Επομένως μπορούμε να πούμε ότι ο συνθέτης πέρα από την μελωδία που παράγει, υπακούει και στην εσωτερική αρμονία των στοίχων. Δηλαδή κατά κάποιον τρόπο ο συνθέτης δεν δημιουργεί αλλά αποκαλύπτει τον στοίχο.
    Είναι δηλαδή αποκαλυπτική διαδικασία η σύνθεση.

  53. Ολα αυτά που θα δείτε στο λινκ, προέρχονται από το προσωπικό αρχείο ενός καλού φίλου του ιστολογίου, που ήταν προσωπικός φίλος των δύο εκλιπόντων, ο οποίος μας (τα) εμπιστεύτηκε.

    Ο Νίκος Παπάζογλου και οι φίλοι του – Αγνωστες στιγμές, φωτογραφίες και βίντεο

  54. ΤΑΚ said

    Νίκο Παπάζογλου, καλό ταξίδι.

  55. Και εκεί που έλεγες ότι ο Παπάζογλου επαναλαμβάνεται πάλι με ένα ουσάκ από ρε ή ντό μινόρε, ξαφνικά, ένας λυγμός, ένας πονεμένος στοίχος, ένα παράξενο γύρισμα, έκανε το τραγούδι να μοιάζει μοναδικό και ανεπανάληπτο.
    Πόσα τραγούδια δεν ήταν ίδια μεταξύ τους; Βαριά βαλίτσα, Για μένα, Ό,τι με πλήγωσε, Απόψε σιωπηλοί, Ο μοναχός ο άνθρωπος κλπ.
    Κι όμως, έστω και ένα τραγούδι αν αφαιρεθεί δημιουργείται ένα τεράστιο κενό στην Ελληνική μουσική. Τόσο ίδια κι όμως τόσο διαφορετικά. Τραγούδια που όταν τελειώνουν θέλεις αμέσως να τα ξανακούσεις.

  56. gbaloglou said

    Με αφορμή την «Προσφυγούλα» (44):

    Σε άλλη εκπομπή (ίσως της Βίκης Πλέσσα) ο Παπάζογλου αναφέρθηκε στην άρνηση του να τραγουδήσει σε ‘ανώνυμο’ χωριό (κοντά στις Σέρρες, νομίζω) που λίγο μετά το 1922 είχε φερθεί άσχημα σε πρόσφυγες (ανάμεσα στους οποίους και οι δικοί του). (Αν θυμάμαι καλά είχαν ζητήσει τσεκούρια από τους ντόπιους να κόψουν ξύλα για να ζεσταθούν και δεν τους έδωσαν.)

  57. gbaloglou said

    57: Φλέσσα, όχι Πλέσσα 🙂

  58. gbaloglou said

    49

    «- Το ‘μπαγλαμαδάκι’ (μαζί με το ‘ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας’) είναι το πρώτο τραγούδι που μαθαίνει κάποιος στην Ελληνική μουσική.
    – Είναι επίσης το κομμάτι που έφερε το μικροσκοπικό έγχορδο κοντά στην νεολαία και το απεγκλώβισε από το βαρύ ρεμπέτικο τραγούδι.»

    Γι’ αυτό και το παίζουν στα εστιατόρια (της Θεσσαλονίκης τουλάχιστον) κάτι άμοιρα περιφερόμενα πιτσιρικάκια (με μπαγλαμαδάκι φυσικά)!

  59. gbaloglou said

    Μπαγλαμαδάκι έπαιζε και ο Ηλιόπουλος!

  60. Άγγελε, αυτό για εσένα. Στο 19΄30΄΄ λέει ο Παπάζογλου ότι ακολουθούσε το πολυτονικό σύστημα στην σύνθεση των τραγουδιών του. Δες επίσης και το σχόλιο μου 53. Λερναίος λοιπόν και ο Παπάζογλου

  61. Μαρία said

    Γνωστές ξαναζεσταμένες σαββοπουλικές ανοησίες.

  62. #62 Εγώ δεν συνηθίζω να βγάζω ψεύτες τους ανθρώπους. Από την στιγμή που ο Παπάζογλου δηλώνει ότι λαμβάνει υπόψιν πνεύματα και τόνους απλά το δέχομαι. Και η αισθητική του αποτελέσματος τον δικαίωσε.

  63. sarant said

    Ο δημιουργός μπορεί να δηλώνει ότι λαμβάνει υπόψη και πνεύματα από το τραπεζάκι, και πράγματι να γράφει αριστουργήματα, αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχουν.

  64. Όντως, πνεύματα από το τραπεζάκι δεν υπάρχουν εκτός από κάτι πνεύματα που καλούν Άγγλοι συνήθως (δεν θυμάμαι την ονομασία της τελετουργίας) καθούμενοι γύρω από ένα τραπέζι.

    Ωστόσο τα πνεύματα και οι τόνοι στην γραφή υπάρχουν ή τουλάχιστον υπήρχαν για 2200 χρόνια. Και η επιστήμη είχε πάψει να ισχύει για κάτι αιώνες όμως υπήρχε και όταν επανενεργοποιήθηκε έγινε η επιστημονική επανάσταση. Είναι λεπτή η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του τί ισχύει και του τι υπάρχει.

  65. Μαρία said

    Βασίλης Νικολαΐδης για Νίκο Παπάζογλου.
    http://enthemata.wordpress.com/2011/06/12/nikolaidis/#more-3907

  66. sarant said

    Πολύ καλογραμμένο!

  67. Μαρία said

    67 Είδες ο άτιμος. Τον ζήλεψα.

  68. Εμ, Βασίλης είναι αυτός.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: