Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το φονικό μοιραίο βόλι

Posted by sarant στο 19 Απριλίου, 2011


Αυτός είναι ο τίτλος ενός βιβλίου που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις ΔιάπυροΝ, που περιέχει τα αντιπολεμικά και άλλα διηγήματα του Θεόδωρου Λασκαρίδη (1896-1921), με δική μου εισαγωγή και φιλολογική επιμέλεια.

Ο τίτλος είναι παρμένος από ένα διήγημα του Λασκαρίδη, που μπορείτε να το διαβάσετε εδώ και είναι εύρημα του Γιάννη του Ευαγγέλου, του εκδότη. Ο ίδιος ο Λασκαρίδης είχε σκοπό να δώσει τον τίτλο «Μέσ’ απ’ τις φλόγες» στα (αντι)πολεμικά του διηγήματα και «‘Ώς το μεγάλο φως» στο μυθιστόρημά του. Δεδομένου ότι το βιβλίο περιλαμβάνει και τα πολεμικά του διηγήματα αλλά και όλα τα υπόλοιπα πεζά του, όπως και τα δημοσιευμένα αποσπάσματα από το (χαμένο πια) μυθιστόρημα, μας φάνηκε καλύτερο να μπει ένας άλλος τίτλος.

Για τον Λασκαρίδη έχω ξαναγράψει, και για το βιβλίο θα ξαναγράψω πιο αναλυτικά μετά το Πάσχα. Προς το παρόν, ξέρω ότι διατίθεται στη Θεσσαλονίκη, αλλά στην Αθήνα μάλλον από αύριο θα το βρείτε, στο βιβλιοπωλείο Ναυτίλος, Χαρ. Τρικούπη 28. Υπάρχει πάντα και η λύση του ηλεκτρονικού βιβλιοπωλείου.

Τα πρώτα διηγήματα του Λασκαρίδη παρουσιάστηκαν (στον Ριζοσπάστη) ως μεταφράσεις από τα βουλγάρικα, έργο του Π. Σλαβέικοφ, τάχα ότι ο Λασκαρίδης τα είχε απλώς μεταφράσει. Ίσως το έκανε αυτό για το φόβο της λογοκρισίας, ίσως από την ανασφάλεια των συγγραφέων, πάντως αργότερα αποκάλυψε το τέχνασμα (μέσω του Νουμά) και τα τελευταία αντιπολεμικά πεζά στον Ριζοσπάστη τα υπέγραψε με το όνομά του.

Το αστείο είναι ότι ο φανταστικός Σλαβέικοφ από μιαν άποψη έζησε περισσότερο. Ξεφυλλίζοντας τις προάλλες το λαϊκό περιοδικό Πανόραμα της Αλεξάνδρειας, πέτυχα, σε ένα τεύχος του 1935, ένα διήγημα του Λασκαρίδη, από εκείνα που είχαν δημοσιευτεί στις αρχές, δήθεν ως έργο του Σλαβέικοφ, αναδημοσιευμένο χωρίς καμιά μνεία πλέον στον Λασκαρίδη!

Ο Λασκαρίδης αυτοκτόνησε στις 19 Δεκεμβρίου 1921 με μια σφαίρα στον κρόταφο. Οι σύντροφοί του υποσχέθηκαν να εκδώσ0υν τα διηγήματά του αλλά την υπόσχεση αυτή δεν μπόρεσαν να την υλοποιήσουν -μέχρι σήμερα.

Για το βιβλίο αυτό έχω φτιάξει μιαν ειδική σελίδα όπου σκοπεύω να βάζω το όποιο σχετικό υλικό. Με την ευκαιρία, αναδιάρθρωσα και τη σελίδα όπου παρουσιάζω τα βιβλία μου.

37 Σχόλια to “Το φονικό μοιραίο βόλι”

  1. Καλά, πότε προφταίνεις και τα κάνεις όλα αυτά; Και βιβλία, και γλωσσικές/φιλολογικές μελέτες, και συνεχής παρουσία στο ιστολόγιό σου, και την κανονική σου δουλειά στο μεταφραστικό… Είσαι απίστευτος!

  2. ΤΑΚ said

    Νίκο, μπράβο και καλορίζικο!
    Φαίνεται ενδιαφέρουσα περίπτωση, θα το διαβάσω με την πρώτη ευκαιρία.
    Πάντα τέτοια!

  3. Γ.Κ. said

    Πού μπορούμε να βρούμε το βιβλίο στη Θεσσαλονίκη;

  4. Rodia said

    Συγκλονιστική γραφή. Σημαντικός συγγραφέας.. και πέθανε τόσο νέος… Ευχαριστώ Νίκο που τον σύστησες. 🙂

  5. gbaloglou said

    3

    Όπως έμμεσα φανερώνει ο οικοδεσπότης, στην «Πρωτοπορία».

  6. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει σίγουρα στου Μπαρμπουνάκη, στο κεντρικό.

  7. Rodia said

    Απορία: σε παρόμοιες περιπτώσεις, τι γινεται με τα πνευματικά δικαιώματα;

  8. sarant said

    Εφόσον ο δημιουργός έχει πεθάνει εδώ και πάνω από 70 χρόνια, τα έργα του δεν προστατεύονται από δικαιώματα. Οπότε, στο συγκεκριμένο βιβλίο δικαιώματα έχουν μόνο τα δικά μου κείμενα.

  9. Μαρία said

    3,5
    http://diapyron.com/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7/

    Καλορίζικο, Νίκο.

  10. Ζέφυρος said

    Προς το παρόν, στη Θεσσαλονίκη μπορείτε να το βρείτε στα εξής σημεία:

    Πρωτοπορία
    Ιανός
    Σαιξπηρικόν
    Κεντρί
    Πουλουκτσή
    Μπαρμπουνάκης

  11. Μπράβο, Νικοκύρη, πάντα παραγωγικός να ‘σαι.
    Αυτή η εναλλαγή στρατοπέδων και «εθνικοτήτων», τότε που τα ανοιχτά Βαλκάνια διαμελίζονταν, μου θυμίζει την αντίστροφη πορεία του Γρεγκόρ Παρλίτσεφ (http://www.greekbooks.gr/books/viografies/aitoviografia-12.product), του ποιητή που γεννήθηκε Έλληνας και απόθανε Μακεδόνας.

  12. Μαρία said

    11
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_13/04/2008_266260

  13. Σωστά! Μπουκάλα έμεινε από το ελληνικό γραμματικό ιερατείο ο καημένος ο Σταυρίδης και ξανάγινε Παρλίτσεφ, για να τον μνημονεύσει ο Μπουκάλας.

  14. @Γ.Κ., σχόλιο #3
    Στον Μπαρμπουνάκη, μετά βεβαιότητας (το έχει και στη βιτρίνα).

    Ο Θ.Λ., μου έκανε τρομερή εντύπωση, λέει ο Νίκος, έκανε την πρώτη του απόπειρα αυτοκτονίας, τον είχαν για νεκρό, και μετά από 5 μέρες έπαιρνε συνέντευξη για την εφημερίδα!!!

  15. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 11 πόθεν προκύπτει ότι «απόθανε Μακεδόνας»; (και όχι Σλάβος ή πανσλάβος ή Σλάβος εξ Οχρίδος;)

  16. Ηλεφούφουτος @ #15
    Μου βάζετε δύσκολα. Άμα ήταν να τα βάζουμε όλα, θα είχαμε γεμίσει δύο σέρβερ. Τυπικά έχετε δίκιο, αλλά εκφραστικά είναι μεγάλη μανούρα. Εκείνη την εποχή, άλλωστε, Βούργαρους τους έλεγαν.
    Σαν να θες να βρίσεις τον άλλο «son of a bitch» και να τον αποκαλείς «απότοκο θηλυκού εκπροσώπου του είδους canis lupus familiaris»

  17. sarant said

    Είχε προκαλέσει κι έναν μεγάλο καβγά το 1860 ο Παρλίτσας ή Σταυρίδης, μεταξύ Ραγκαβή (που ήταν κριτής στον διαγωνισμό) και Ορφανίδη (που συμμετείχε και κατηγόρησε τον Ρ. ότι βράβευσε τον Σταυρίδη για να εξευτελίσει τον θεσμό). Πάντως, το 1893 που πέθανε, ο Παρλίτσεφ πέθανε Βούλγαρος και τιμημένος από το βουλγαρικό κράτος. Και το 1860 όταν έγινε ο καβγάς, έγραφε «Ναι, είμαι βούλγαρος, αλλά έχω ελληνικότατα τα αισθήματα».

  18. Μαρία said

    Ηλεφού, διάβασε το μακεδόνικο, κάνε μετά τη σύγκριση με το βουλγάρικο και αν βγάλεις άκρη, πες και σε μας.
    http://mk.wikipedia.org/wiki/%D0%93%D1%80%D0%B8%D0%B3%D0%BE%D1%80_%D0%9F%D1%80%D0%BB%D0%B8%D1%87%D0%B5%D0%B2

  19. Μαρία said

    17 Πάντως ο Αρματωλός, που υπάρχει στην Ανέμη, ξεκινώντας με τα «άστοχα ερωτήματα» μόνο σαν παρωδία δημοτικού τραγουδιού μπορεί να διαβαστεί σήμερα.

  20. Ηλεφούφουτος said

    Μαρία, γιατί εγώ; Είπα εγώ την κακιά λέξη;
    Όσο για τη mk Βικιπαίδεια, στην οποία με παραπέμπεις…
    Με μια πρώτη ματιά βλέπω ότι και τους Γκότσε Ντέλτσεφ και Σαντάνσκι νέτα σκέτα Μακεδόνες τους βγάζει.
    Δεν λέω βέβαια ότι είναι πάντα έτσι. Εξαρτάται προφανώς από το συντάκτη.
    Τα λήμματα πχ για τον Αλέξανδρο ή τους αδελφούς Μανάκηδες δεν μπαίνουν σε μακεδονισμούς.

  21. sarant said

    19: Και τότε πάντως, ο Ορφανίδης το είχε χαρακτηρίσει ποίημα με «εξαρχοπουλική στιχουργία» και «μακαρονική γλώσσα». Βέβαια, ήταν ο χαμένος αντίπαλος.

  22. Μαρία said

    20 Μα ποιος; Ο φούφουτος; Μόνο ο Ηλεφού ξέρει βουλγάρικα.

    Οι αδερφοί Βλάχοι δεν ήταν;

    21 Ξέρουμε με ποιο ποίημα συμμετείχε στο διαγωνισμό ο Ορφανίδης;

    (Με τα βουλγάρικα και τους Ραγκαβήδες θυμήθηκα οτι έμαθα τους Φανούς του κοιμητηρίου Αθηνών απο ένα παππού Έλληνα της Βουλγαρίας, όχι πολιτικό πρόσφυγα, που μας τους απήγγειλε σε πάρκο της Σόφιας.)

  23. sarant said

    21: Ο Ορφανίδης είχε το ποίημα Άγιος Μηνάς, επικολυρικό ποίημα εις άσματα τέσσαρα, από την επανάσταση του 21 (και συγκεκριμένα από τη Χίο):
    http://anemi.lib.uoc.gr/search/?dtab=m&search_type=simple&search_help=&display_mode=overview&wf_step=init&show_hidden=0&number=10&keep_number=10&cclterm1=&cclterm2=&cclterm3=&cclterm4=&cclterm5=&cclterm6=&cclterm7=&cclterm8=&cclfield1=&cclfield2=&cclfield3=&cclfield4=&cclfield5=&cclfield6=&cclfield7=&cclfield8=&cclop1=&cclop2=&cclop3=&cclop4=&cclop5=&cclop6=&cclop7=&isp=&search_coll%5Bmetadata%5D=1&&stored_cclquery=creator%3D%28%CE%9F%CF%81%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82%2C+%CE%98%CE%B5%CF%8C%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%82+%CE%93.%2C%29&skin=&rss=0&display_mode=detail&ioffset=1&offset=2&number=1&keep_number=10&old_offset=1&search_help=detail

  24. Rodia said

    8.
    Σημαντικη πληροφορία. Στα μουσικα πραγματα νομιζω οτι ειναι 90 τα χρονια.

  25. Μαρία said

    23 Δίκιο είχε ο άνθρωπος. Ωραίες και οι μαργαρίτες.

  26. voulagx said

    Για τους αδελφους Μανακια εδω: http://www.cinemainfo.gr/kritikos/greekcinema/manakiabrothers.html

  27. Μαρία said

    26 Καράβλαχοι.

  28. voulagx said

    #27 Ναι, αλλα «Αργότερα ο Γιαννάκης και ο Μίλτος θα γίνουν το μήλο της έριδας, αν, δηλαδή, είναι Έλληνες, Τούρκοι ή Γιουγκοσλάβοι», δηλ. δυο ( ή και τρεις) γάιδαροι μαλωνανε σε ξενον αχυρωνα! 🙂

  29. gbaloglou said

    Δεν ήξερα ότι τους διεκδικούσε και η Τουρκία — ίσως επί νεο-Οθωμανισμού και Νταβούτογλου 🙂 Βλάχοι βεβαίως οι Μανάκηδες, και Ρουμανίζοντες μάλλον, αλλά στο τέλος μόνο Ρουμανία δεν είδαν 🙂 Έχουν γραφτεί βιβλία γι αυτούς όπως το «Αδελφοί Μανάκια» του Γιώργη Έξαρχου και «Τα Φωτογενή Βαλκάνια των Αδελφών Μανάκη» του Χρήστου Χριστοδούλου, και έχω γράψει κι εγώ μία σύνοψη εδώ.

    [Μία επιπλέον ιστορία που θυμάμαι έχει να κάνει με έναν κοινό κουμπαρά που είχαν: ο Μίλτος (πέθανε στα Σκόπια) έγραψε από κάτω «να μην πεθάνω αν δεν σε γεμίσω» ενώ ο Ρουμανίζων Γιαννάκης (πέθανε στην Θεσσαλονίκη) έγραψε «να μην πεθάνω αν δεν σε αδειάσω»!]

  30. sarant said

    Ωραίο το κείμενό σου, Γιώργο -ο ρουμανίζων Γιαννάκης Μανάκιας δεν είχε ενοχλήσεις μετά τον πόλεμο;

  31. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 28 «Γιουγκοσλάβοι» επί ενιαίας· μετά τη διάσπαση έγινε προσπάθεια να τους εμφανίσουν Μακεδόνες στην εθνικότητα.

  32. gbaloglou said

    30

    Δεν θυμάμαι να διάβασα τίποτα τέτοιο, άλλωστε μάλλον δεν είχε ποτέ σημαίνουσα δράση ο Γιαννάκης, ότι θυμόμαστε κάτι για τις πολιτικές του αντιλήψεις μάλλον οφείλεται στην καλλιτεχνική του δράση και μόνον…

    [Συγχαρητήρια για το βιβλίο, μόλις διάβασα τα σχετικά χθες πήγα στον Μπαρμπουνάκη και το πήρα: ίσως να ενδιαφέρει και αυτούς, όχι μόνον Έλληνες και λοιπούς Βαλκάνιους, που ασχολούνται με την ιστορία του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου — ίσως και όχι, οπότε γίνεται ακόμη πιο ηρωική και αξιέπαινη η έκδοση! (Γενικά η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο διήγημα και το προσωπικό ημερολόγιο είναι πολύ λεπτή, αναρωτιέμαι αν υπάρχουν ιστότοποι με συλλογές ημερολογίων από ημερολόγια/αναμνήσεις στρατιωτών διαφόρων μαχών και πολέμων — αν όχι είναι μάλλον θέμα χρόνου να το δούμε και αυτό.)]

  33. sarant said

    (Ακόμα δεν έφυγα…)

    Α, Γιώργο, σ’ ευχαριστώ πολύ!

    (Κάποια ημερολόγια έχουν εκδοθεί π.χ. από τη Μικρασιατική εκστρατεία. Κοίταξε αν θες και τις Μαρτυρίες του Σπουδαστηρίου Νέου Ελληνισμού
    http://www.snhell.gr/testimonies/writers.asp
    αν και βέβαια έχουν κάθε λογής αυτοβιογραφικά κείμενα).

  34. Μπουκανιέρος said

    Όμως Νίκο, εκείνο το Ν στο «διάπυρον», είναι το νι του μεζεδοπώλη ή το νι του βιβλιοπώλη;

  35. voulagx said

    #29 «Δεν ήξερα ότι τους διεκδικούσε και η Τουρκία — ίσως επί νεο-Οθωμανισμού και Νταβούτογλου»
    Μπαλο, να ρωτησουμε τον Δυτη ως καθ΄υλην αρμοδιο! 🙂
    Καλο Πασχα σε ολους και καλη ανασταση μας!

  36. Ηρώ Διαμαντούρου said

    Νίκο, ήθελα να σου πω και να το δουν και άλλοι, ότι ενθουσιάστηκα με το Φονικό Μοιραίο Βόλι, με τον μικρό αυτό θησαυρό, μπράβο και πάλι μπράβο. Έχεις κάνει απίστευτη δουλειά, με φοβερό κέφι και αφοσίωση. Μίλησε μέσα σου ο Θ.Λ., ο οποίος είναι πολύ καλός, ένας μικρός Σελίν στα αντιπολεμικά του, ένας συνεπής (παρότι «δεξιός») αριστερός στα στρατευμένα του, ένας αγωνιστής στα φιλολογικά του, τόσο νέο παιδί, τόσο σκοτεινή βιογραφία, τόσο εντατική πένα.

    Πόσο θα άντεχε, αν είχε ζήσει πέρα από τα 26 του χρόνια, ώστε να μην αυτοκτονήσει αργότερα; Τι θα είχε συμβεί μέσα του αν ζούσε στον Εμφύλιο; Τι θα είχε γράψει στην ωριμότητά του; Αν παραβλέψεις κανείς το νεανικό της γραφής του (λίγο παραπάνω συναισθηματικός και λυρικός σε κάποια κείμενα, αλλά μυρίζει νιάτο αυτό), είχε πολλές ελπίδες.

    Η γραφή του, με την ιδιότυπη σύνταξη (το ρήμα στο τέλος: «…σε μια πέτρα που στη μέση του δρόμου βρισκότανε», «…ένας χινοπωριάτικος αέρας που φέρνει μαζί και τα πρώτα ρίγη φύσηξε»), σύνταξη-παραίτηση που δίνει, στον πεζό λόγο, ποιητικό και βαθιά μελαγχολικό ρυθμό, είναι (ήταν) πολλά υποσχόμενη, δείχνει ότι ο Θ.Λ. θα πήγαινε είτε προς την ποίηση ή προς το μεγάλο μυθιστόρημα. Τα πιο λογοτεχνικά του κείμενά είναι περίεργα, ένα κράμα συναισθηματισμού με αρκετά «φευγάτη» όμως γραφή. Πιθανόν να εξελισσόταν σε μοντερνιστή.

    Το αστικό του ρομάντζο είναι πράγματι αστικό, θυμίζει Προυστ -ως προς το πλαίσιό του, με τη διαφορά ότι το πορτραίτο του αστικού αυτού κόσμου με τα πιάνα, τις βεράντες, τους γάτους, τις αναφορές στη λογοτεχνία, την τέχνη και τη μουσική (Ντ’ Ανούντσιο, Ρέμπραντ, Λιστ), τις λάγνες γυναίκες, χρησιμοποιείται αφενός για την επιμόρφωση του απλού ανθρώπου, αφετέρου όμως για την κατάδειξη του κόσμου αυτού («Γεννήθηκε δειλός. Κάθε ανώτερο τ’ αγαπούσε»), από τον οποίον προέρχεται και ο ίδιος ο Λασκαρίδης. Και ιδού η αντίφαση, την οποία προσωπικά θεωρώ ένα από τα αίτια που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία. Την άποψή μου αυτή ενισχύει και το διήγημα «Ήττα».

    Τα αντιμιλιταριστικά του άρθρα μεταδίδουν απόλυτα την αηδία, την αποστροφή και το σοκ που υπέστη ο ίδιος όσο ήταν στο μέτωπο. Θυμίζουν, ως προς αυτό, το Voyage au bout de la Nuit του Σελίν -και πιθανόν ο Λασκαρίδης να μας έγραφε ένα τέτοιο έργο, ιδίως αν είχε επιζήσει, σωματικά και ψυχολογικά, του Β’ΠΠ και του Εμφυλίου…

    Ξεχωρίζω τα «Αιχμάλωτος», «Ήττα» , «Γυναίκα», «Στάχτη», «Τάμα», «Η φωνή των νέων», «Στους νέους» και βέβαια τον κατάλογο των νεοελλήνων ποιητών (1900-1920), τον οποίον διαβάζοντας έμεινα άφωνη, όσον αφορά τους χαρακτηρισμούς: βλέπουμε εκεί μια θαρραλέα φωνή … που όμως τελικά σιώπησε οριστικά, ναι, πώς ν’ αντέξει μέσα στο μαντρί ένας τόσο ειλικρινής άνθρωπος…

    Η δουλειά σου Νίκο, όπως είπα είναι εξαιρετική και επιμελέστατη και προσφέρει κάθε μα κάθε πληροφορία σχετικά με οτιδήποτε πλαισιώνει τον Λασκαρίδη μέσα στα χρόνια εκείνα (πχ. μαθαίνουμε, όσοι δεν γνωρίζαμε, την πρώτη ιστορία του Ριζοσπάστη, μξ άλλων και το παράδοξό του, ότι υπερασπιζόταν ως εφημερίδα την δημοτική μέσω καθαρεύουσας…).

    Το πέμπτο μέρος με τα της αυτοκτονίας, σκέτο θρίλερ… και πολύ καλή ιδέα να εντάξεις εκεί και τις Νεκρολογίες (στις οποίες φαίνεται πόσο προσωπική ήταν η πένα των αρθρογράφων τα χρόνια εκείνα -ή είναι ιδέα μου;).

    Άφησα για το τέλος τα ερωτήματα προς το Κόμμα, κάποια από τα οποία θα μπορούσαν να τεθούν και σήμερα, τώρα: «Οι Έλληνες (…) έχουν επαναστατική συνείδησιν ή επαναστατική διάθεσιν;» … ή … «Όλαι αι μέχρι τούδε γενόμεναι απεργίαι είναι εκδήλωσις αγανακτήσεως κατά του αστικού συστήματος ή απλώς σκοπόν είχον μόνον την βελτίωσιν της οικονομικής (…) θέσεως, και πώς κατέληξαν;» -Λογικά ερωτήματα ενός αστού κομμουνιστή, ενός αστού που «δεν ηθέλησεν να ζήσει με την ευμάρειαν του πλουσιόπαιδος», ενώ θα μπορούσε.

    Μου αρέσουν οι υγιείς αντιφάσεις των αστών που έχουν το μικρόβιο και το στομάχι του αγωνιστή μέσα τους, όσο σιχαίνομαι την αντίφαση αυτών που κατακρίνουν τους αστούς μόνο και μόνο επειδή δεν είναι οι ίδιοι στη θέση τους ή επειδή είναι αστότεροι των αστών αλλά δεν θέλουν να το δείξουν. Και είναι πολλοί, πάρα πολλοί.

    Και πάλι μπράβο Νίκο και καλοτάξιδο (αν και λίγο καθυστερημένη η ευχή)!

  37. sarant said

    Ηρώ, πολύ ευχάριστη έκπληξη, σε ευχαριστώ πολύ για την τόσο βαθιά κριτική, πέρα από τα καλά λόγια. Ναι, πιστεύω ότι θα έδινε κι άλλα ο Λασκαρίδης αν ζούσε και ότι αξίζει να αναδειχτεί το έργο που άφησε. Μακάρι να διαβαστεί το βιβλίο του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: