Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο καλός άνθρωπος που έτρεχε πολύ…

Posted by sarant στο 3 Μαΐου, 2011


…σταμάτησε να τρέχει.

 Μεγάλωσα με τις ταινίες του Θανάση Βέγγου και σήμερα που έμαθα για τον θάνατό του λυπήθηκα πάρα πολύ. Θα γράψω λοιπόν εδώ δυο-τρία πράγματα που θυμάμαι γι’ αυτόν, σαν είδος μνημόσυνο, και μπορείτε κι εσείς να προσθέσετε.

Θυμάμαι πως όταν εμφανιζόταν ο Βέγγος στις ταινίες του, εμείς τα πιτσιρίκια γελάγαμε αμέσως, πριν καν ανοίξει το στόμα του ή πει καμιά ατάκα. Και θυμάμαι, πολύ μικρός, που με είχε πάει ο παππούς να δω μια ταινία με τον Βέγγο, αλλά περιέργως ο Βέγγος δεν εμφανιζόταν, κι άρχισα να δυσανασχετώ: «Πού είναι ο Βέγγος;».

Ο Βέγγος ήταν μακρονησιώτης, αυτό το έμαθα πολύ αργότερα. Ξεκαρδιζόμασταν σαν βλέπαμε τον Θου Βου, όταν όμως άνοιξε τη δική του εταιρεία, «Θου Βου – Ταινίες Γέλιου» μπήκε μέσα παρόλο που οι ταινίες που γύρισε (και στις οποίες βέβαια πρωταγωνιστούσε) είχαν πάει πολύ καλά στα ταμεία.

Κάμποσα καλοκαίρια παραθέριζα στο Τολό. Ο Βέγγος πρέπει να είχε σπίτι στην περιοχή ή φίλους, γιατί τον θυμάμαι, με σάρκα και οστά, να περπατάει στην παραλία, βράδια, και από πίσω του να τρέχει ένα τσούρμο πιτσιρικάδες.

Ένα άλλο περιστατικό μου το διηγήθηκε φίλος, που ορκίζεται ότι το είδε με τα μάτια του. Μεσημέρι, Πατησίων, μπροστά στο Πολυτεχνείο. Τα τρόλεϊ έχουν απεργία και γίνεται χαμός καθώς ο κόσμος αναζητεί ταξί. Ο Βέγγος περιμένει κι αυτός. Καθώς περνάει ένας με μηχανάκι, ο Βέγγος του λέει: Καλέ μου άνθρωπε, ξέρεις από βέσπα; Και ανεβαίνει πίσω του στο μηχανάκι φωνάζοντας: Φύγαμε! Δεν παίρνω όρκο για το περιστατικό, παρόλο που ο φίλος ορκίζεται, αλλά ξέρω ότι συνήθιζε να χρησιμοποιεί ατάκες από ταινίες του.

Μια και είπαμε για ατάκες, κάποιος μάζεψε εδώ είκοσι ατάκες από ταινίες του Βέγγου:

http://www.youtube.com/watch?v=deMj3J2g9NQ

Η ηλέκδοση της Ελευθεροτυπίας έχει ένα βιογραφικό με χρήσιμα στοιχεία (αν και όχι χωρίς λαθάκια: ο τίτλος της ταινίας είναι «Ψηλά τα χέρια Χίτλερ», ας πούμε) και με λινκ προς άλλα αποσπάσματα από ταινίες του.

Θα τον θυμόμαστε για πάντα.

54 Σχόλια προς “Ο καλός άνθρωπος που έτρεχε πολύ…”

  1. Φοιτητής στο ΕΜΠ, κάπου μεταξύ 1979 και 1981, τον εθυμάμαι να διασχίζει την Στουρνάρη με το αλλοπαρμένο ύφος και το τρελλαμένο βήμα, σαν να είχε μόλις βγει από κάποια ταινία του.
    Ο Βέγγος έπαιζε τον εαυτό του, ακόμα και στους θλιβερούς ρόλους. Ίσως περισσότερο σ’ εκείνους.

  2. Χρηστος Κ. said

    Οι ταινιες του ΘουΒου ειναι η αποκορυφωση του σουρεαλισμου. Αν και οπως συνεβει με αρκετους κωμικους της γενιας του αναλωθηκε εκεινα τα χρονια σ’ εναν συγκεκριμενο τυπο ηθοποιου.
    Κρατησε τη ζωη του εξω απ’ ολο το συρφετο της «δημοσιοτητας» και εδωσε νοημα στη λεξη σεμνος. Δυστυχως δε βρισκω κανεναν αλλο στη ποιοτητα του Βεγγου, ως ανθρωπο, σημερα.

  3. Νομίζω ότι είναι ένας άνθρωπος για τον οποίο δεν θα ακουστεί ποτέ κακός λόγος από κανέναν.
    Και όχι μόνο τώρα, αλλά και όσο ζούσε, ποτέ δεν είχα ακούσει τίποτα κακό. Όλοι, ανεξάρτητα από πολιτικά πιστεύω, από επίπεδο μόρφωσης, από προσωπικά γούστα, όλοι με εκτίμηση και σεβασμό μιλούσαν γι’αυτόν!

    Καλό σου ταξίδι Θανάση Βέγγο, και είμαι σίγουρος ότι πολλές ακόμα γενιές Ελλήνων θα απολαύσουν τις ταινίες σου!

  4. Λουίζα Μητσάκου said

    Εκείνο που θα θυμάμαι πάντα από τον Βέγγο είναι η επαγγελματικότητά του. Είχα την τύχη να παίξω μαζί του σε μια κωμωδία του Γιώργου του Μιχαηλίδη. Πήγαμε τουρνέ στην Αμερική για δύο μήνες. Δεν θα ξεχάσω που ξεσκόνιζε το δωμάτιο του ξενοδοχείου καθώς και όλα τα θέατρα που παίξαμε. (Είχε μια φοβερή μανία με την καθαριότητα) Δεν θα ξεχάσω την αγάπη του και την προσκόλλησή του στην Ασημίνα την γυναίκα του. Δεν θα ξεχάσω ότι ένα βράδυ που μάς έκαναν οι ομογενείς τραπέζι σε μια ταβέρνα μετά μουσικής, δεν έβαζε μπουκιά στο στόμα του την ώρα που τραγουδούσαν οι τραγουδιστές. Δεν θα ξεχάσω τη μάσκα της οδύνης και της αγωνίας που είχε κάθε φορά που έμπαινε στα παρασκήνια περιμένοντας να ξαναβγεί. Δεν θα ξεχάσω ότι κάθε βράδυ, αλλά κάθε βράδυ είχαμε πρεμιέρα. Έτσι αντιμετώπιζε την κάθε παράσταση. Δεν «έκλεβε» ποτέ. Δεν έριχνε το κοινό καμιάς παράστασης. Δεν θα ξεχάσω που μου έλεγε ότι όταν ήταν γαλατάς πήγαινε το γάλα στο σπίτι που έμενε η Ασημίνα. Και κάθε πρωί της έλεγε: «Αν όλα τα κορίτσια του κόσμου ήταν σαν κι εσένα κι όλα τα αγόρια σαν κι εμένα, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος». Κάποτε έφυγε από τη γειτονιά. χωρίς να έχει τολμήσει να της πει κάτι άλλο. Και μια μέρα, στην άλλη γειτονιά που είχε πάει, συνάντησε έναν φίλο που του είπε ότι την Ασημίνα την παντρεύουν με συνοικέσιο. Σηκώθηκε, πήγε σπίτι της, τη ζήτησε, εκείνη τον ήθελε, την πήρε. Στιγμή δεν μπορούσε να κάνει χωρίς αυτήν. Σαν ηθοποιός είχε την αίσθηση του τραγικού, γι’ αυτό ήταν και καλός κωμικός. Αλλά θαρρώ πως και σαν άνθρωπος την είχε. Την είχε διδαχτεί στο μεροκάματο, στη Μακρόνησο, στις χίλιες δυσκολίες. Υπέρ Θανάση Βέγγου, λοιπόν…

  5. tamistas said

    Ποιος δεν έχει χρησιμοποιήσει, έστω ακούσει, την παρομοίωση «τρέχει σαν τον Βέγγο»…
    Να που βρίσκω και κάτι καλό στην τηλεόραση: η έκφραση θα μείνει και, χάρη στην τιβή, οι νεότεροι θα γνωρίζουν την προέλευσή της.
    Ο Βέγγος ήταν το ένα από τα δύο κίνητρα που είχα για να δω την «Ψυχή Βαθιά» (το άλλο ήταν η μουσική του Αγγελάκα). Το κίνητρο του Βέγγου είναι πια ισχυρό. Θα τη δω.

    Φαλακρέ Πράκτωρ Θου-Βου, ευχαριστούμε. Αντίο.

  6. Ωραίος άνθρωπος.
    Και οι δικές του ταινίες, ένα είδος από μόνο του. Δεν ξέρω αν είχε καν προγόνους, ίσως το αμερικάνικο σκρούμπωλ του μεσοπόλεμου και τους αδερφούς Μαρξ.

  7. Έντονες είναι οι προσωπικές μου μνήμες από το καλοκαίρι του 1971 κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Τί έκανες στον πόλεμο Θανάσ绨:
    Με το πέρας του σχολικού έτους επισκεπτόμουν τον θείο μου Νίκο που έμενε σε ένα παλιό νεοκλασσικό του Φαλήρου επί της οδού Ελευθερίου Βενιζέλου 14, όπου περνούσα πολλές μέρες από τις καλοκαιρινές μου διακοπές. Όλα τα πιτσιρίκια της γειτονιάς παρακολουθούσαμε με μεγάλο ενδιαφέρον επί μέρες τα γυρίσματα (πολλά από αυτά έγιναν στο παλιό εργοστάσιο τής ΔΕΗ του Ν. Φαλήρου στο τέλος της Ελ. Βενιζέλου). Λίγο πιό κάτω στον ίδιο δρόμο χρησιμοποιήθηκε ένα άλλο νεοκλασσικό ως «COMMANDATUR» για τις ανάγκες της προαναφερθείσας ταινίας, και θυμάμαι έντονα τον Βέγγο όταν ξαφνικά άρπαξε την σκούπα από τον φροντιστή και σε χρόνο ρεκόρ(!) καθάρισε τον δρόμο μπροστά από το κτίριο λίγο πριν αρχίσει το γύρισμα μιας σκηνής.
    Άλλη μια φορά μετά από τουλάχιστον 15 χρόνια ενώ περίμενα μπροστά από τον κινηματογράφο ΑΤΤΙΚΟΝ στη Σταδίου εμφανίστηκε ο Βέγγος και με ρώτησε: «Τί ώρα είναι , καλέ μου άνθρωπε;»

  8. Ο πατέρας του Θ.Β., Βασίλειος Βέγγος ήταν υπάλληλος στην Εταιρεία Ηλεκτρισμού, και στην Κατοχή, σαν μέλος του ΕΛΑΣ έλαβε μέρος στην περίφημη μάχη της Ηλεκτρικής (δηλαδή του εργοστασίου της ΔΕΗ στο Νέο Φάληρο, που οι Γερμανοί ήθελαν να ανατινάξουν όταν έφευγαν τον Οκτώβριο του 1944 από την Ελλάδα).
    Η μοίρα το ‘φερε, και σε αυτό το ίδιο το συγκεκριμένο εργοστάσιο ήταν που γυρίστηκε η αντιφασιστική ταινία του Ντίνου Κατσουρίδη, το «Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση).
    Νομίζω ότι η πρώτη του ταινία ήταν η «Μαγική Πόλη» το 1955,
    ενώ έλαβε την άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος το 1959, οπότε άρχισε τις θεατρικές παραστάσεις.

  9. Πέρα από τα βιώματα της παιδικής μας ηλικίας, θα μείνει στη μνήμη μας σαν ένας άνθρωπος πολύ σεμνός, πολύ διακριτικός, σχεδόν ανθρωποφοβικός. Δεν εκτέθηκε ποτέ στα ΜΜΕ.
    Μια πραγματικά μεγαγχολική μορφή, παρόλο το γέλιο που χάριζε.

  10. @ Βασιλική Μετατρούλου
    Η Μάχη της ηλεκτρικής έγινε στις 12.10.1944 στο εργοστάσιο της ΔΕΗ (τότε POWER) στο Κερατσίν, και όχι στο εργοστάσιο του Ν. Φαλήρου.

  11. sarant said

    Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τα σχόλια!

    Δεν ξέρω, αλλά δεν ταιριάζει να πούμε πως ο Βέγγος ήταν το ανάλογο του Σβέικ;

  12. μήτσκος said

    Μικρός είδα στον κινηματογράφο το «φαλακρό μαθητή» και το «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι». Με πήγαινε ο πατέρας μου. Όπως οι περισσότεροι της γενιάς μου, τις παλιές του ταινίες τις είδα Κυριακή μεσημέρι στην ΕΡΤ2. Έπεφτε το σύνθημα, «έχει Βέγγο», και τρέχαμε στην τηλεόραση.

    Νιώθω σαν να έχασα έναν παλιό, καλό φίλο.

    Πάντως, χωρίς να είμαι ειδικός, έχω την αίσθηση ότι το έργο του και η προσφορά του δεν έχουν επαρκώς αναλυθεί και αποτιμηθεί.

  13. bernardina said

    Είχα την ευτυχία να τον γνωρίσω προσωπικά και μάλιστα να περάσω μαζί του μια αξέχαστη πρωτοχρονιά στο σπίτι ενός φίλου που ο Θανάσης τον είχε σαν γιο του. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το βούρκωμα στα μάτια του όταν, γεμίζοντας το ποτήρι του με κρασί, του είπα: καλή χρονιά, Θανάση μας. Πόσο τον συγκίνησε εκείνο το απλό «μας» που μου βγήκε αυθόρμητα.
    Αυτό το «μας» (όλων μας) νομίζω πως ήταν η δικαίωσή του. Μπορεί στη ζωή του να βασανίστηκε πολύ, αλλά είναι ένας από τους λίγους που έφυγε τόσο χορτάτος από την αγάπη όλου του κόσμου.
    Γλυκιά μου κυρα-Μίνα, η μνήμη του να σου δίνει κουράγιο ν’ αντέξεις την απουσία.

  14. Στο «Δράκο» του Κούνδουρου (1956) δούλευε ως ηλεκτρολόγος αλλά είχε κι ένα βουβό ρόλο, ως τσαμπουκαλεμένο γκαρσόνι, στο κέντρο διασκέδασης.

  15. Και από τους πρώτους ρόλους του (μια και την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος την πήρε το ’59) πρέπει να ήταν εκείνος στο «Ποτέ την Κυριακή», του ’60.

  16. #10
    Ναι σωστά, δικό μου το λάθος, σωστά στο Κερατσίνι η Ηλεκτρική.
    Αλλά έγινε και μία συμπλοκή στο εργοστάσιο του Φαλήρου, την ημέρα που έφευγαν οι Γερμανοί. Σε αυτήν συμμμετείχε ο Βασίλειος Βέγγος, αυτήν εννοούσα.

  17. Βλακεία είπα.

  18. Σαν ηθοποιό δεν τον εκτίμησα ποτέ ιδιαίτερα, ομολογώ πως τον εισέπραττα ως περιορισμένου «βεληνεκούς» ή υποκριτικής γκάμας.

    Εξαιρώ τις ταινίες στις οποίες ο σκηνοθέτης ήξερε να του «βγάλει» πράγματα και να του ελέγξει τις διάφορες μανιέρες του, όπως το κλασικό κούνημα του κεφαλιού δεξιά αριστερά.

    Όσοι σκηνοθέτες κατάφεραν να του εξορύξουν την δραματική του πλευρά, κατάφεραν να πλάσουν έναν Βέγγο συγκλονιστικό. Δυστυχώς (κατά τη γνώμη μου πάντα) αυτό έγινε ελάχιστες φορές καθώς συνήθως τον έβαζαν στο καστ για το στερεότυπο του. Έτσι, νομίζω πως αδικήθηκε, ανεξάρτητα από το πόσο αγαπήθηκε.

    Σε μία ταινία της οποίας τον τίτλο δεν θυμάμαι (του Κατσουρίδη θαρρώ) που έχει να κάνει με τη δικτατορία, υπάρχει μία ασύλληπτης έντασης σκηνή, όταν ο Θανάσης συμβολικά, μπροστά σε μία εκκλησία κρατά στα χέρια του το άψυχο κορμί ενός νέου παιδιού και προσπαθεί να καταλάβει «γιατί ο θεός επιτρέπει αυτή την αδικία». Κινηματογραφικά, υποκριτικά, είναι η σκηνή που δεν λησμόνησα ποτέ από εκείνον και ποτέ δεν θα λησμονήσω. Όπως και μία άλλη, κωμική-σατιρική (Στην ίδια ταινία;;; δεν θυμάμαι…) που ακούει Θεοδωράκη στο φορτηγάκι και έχει κατά λάθος βγάλει τη μουσική από τα μεγάφωνα. Πλησιάζει το χωριό που «γιορτάζει» την 21η Απριλίου με μαζεμένους στρατιωτικούς, λακέδες, χωροφύλακες, παπάδες κλπ. Απείρου κάλλους σκηνή, τόσο από τον ίδιο όσο και από τον σκηνοθέτη.

    Δεν ξεχνώ όμως με τίποτα μια προσωπική εμπειρία που είχα μαζί του, χαρακτηριστική για το ήθος του πραγματικά «καλού μας ανθρώπου».

    Είμαστε κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 70, γύρω στο 77.

    Δουλεύω σε ένα studio κάπου στον Περιφερειακό Πολυγώνου, στην γνωστή τότε JP Production. Έχει παραχωρηθεί το πλατό για ένα γύρισμα του Κατσουρίδη με τον Βέγγο, έχει ήδη προηγηθεί πολύωρο και κουραστικό γύρισμα στο οποίο οι υπομονές του Βέγγου είναι…ωκεάνιες και, έρχεται επιτέλους η ώρα για διάλειμμα και γεύμα.

    Σκηνοθέτης, διευθυντής φωτογραφίας, σκηνογράφος, και όλοι οι «πρώτοι» του Συνεργείου, πάνε πάνω, να φάνε στα γραφεία «αξιοπρεπώς». Μαζί και οι πρωταγωνιστές, πλην του Βέγγου, ο οποίος γυρίζει πάνω κάτω ανήσυχος ρωτώντας «τι θα φάνε τα παιδιά;» εννοώντας εμάς τους βοηθούς , τους ηλεκτρολόγους, και τους «γενικών καθηκόντων».

    Κάποιος από τους «πρώτους» δίνει εντολή σε έναν φροντιστή, να πάει στο φούρνο δίπλα να φέρει καμιά τυρόπιτα για μας και νερά.

    Ποιος είδε τον Βέγγο και δεν τον φοβήθηκε. Πατάει απίστευτες φωνές, βάζει το χέρι στην τσέπη, βγάζει μερικά χαρτονομίσματα και στέλνει τον βοηθό σκηνοθέτη να τρέξει στην ταβέρνα και να φέρει ό,τι βρει μπροστά του: κοψίδια, μπριζόλες, πατάτες και επιτακτικά, να μην ξεχάσει φρούτα γιατί έχουν βιταμίνες.

    Όπερ και εγένετο.

    Μέχρι να έρθει το φαγητό, ο Θανάσης ήταν εκεί μαζί μας, και στο τέλος, κάθισε να φάμε παρέα αγνοώντας διαρκώς τις εκκλήσεις να πάει «επάνω».

    Αυτός, ήταν ο Βέγγος που γνώρισα για μία φορά στη ζωή μου, αρκετή όμως για να καταλάβω την ωραία του ψυχή και την ανόθευτη ανθρωπιά του.

  19. @12: Ωραία το είπε ο Μήτσκος: «Νιώθω σα να έχασα έναν παλιό, καλό φίλο.»

    Εδώ μια πολύ αγαπημένη μου σκηνή από το «Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας»:

  20. Το Βέγγο δεν θα τον κρίνει κανείς σαν ηθοποιό.Κυρίως έβγαζε στο πανί αυτό που ήταν στην πραγματικότητα. Ένας καλός λαϊκός φιλότιμος άνθρωπος, που έζησε σε μια Ελλάδα, που δεν υπάρχει πια. Μ΄ όλα τα καλά της κι όλα τα Μακρονήσια της.

  21. 1,
    Έτσι ακριβώς τον είχα δει κι εγώ δίπλα στο Πολυτεχνείο. Με το που έβλεπες τις κινήσεις του και μόνο, σε πιάνανε τα γέλια…

  22. asxetos said

    εγώ πάλι θα θυμηθώ απ΄ τους αρχαίους ημών προγόνους τη φράση «μηδένα προ του τέλους μακάριζε».

    ο βέγγος μας είχε τη τύχη αλλά και την προσωπική συμμετοχή σ αυτό να έχει καλά και αξιοπρεπή στερνά, χωρίς να τρέχει σαν μαραμένος μαιντανός από παράθυρο σε παράθυρο, να κλέψει λίγη προσοχή ή να παρακαλέσει για κάποιο ρολάκι.

    τα χει το επάγγελμα αυτά τα άτιμα γυρίσματα, αλλά ο βέγγος έμεινε ΑΞΙΟΠΡΕΠΗΣ μέχρι το τέλος.

    μου είπαν ότι σήμερα πού πέθανε είναι η παγκόσμια μέρα του γέλιου. ίσως να είναι αλήθεια.

    θυμηθείτε να ΓΕΛΑΣΕΤΕ ΣΗΜΕΡΑ, έστω μια φορά, με οποιαδήποτε αφορμή. ένα γέλιο από ΚΑΡΔΙΑΣ.

    να μας ακούσει ο θανάσης, να ξέρει ότι δεν μας άφησε.

  23. […] [Ευχαριστώ τον Νίκο για το βίντεο] […]

  24. ppan said

    Εγω δεν γελαγα με τις ταινίες του Βεγγου, αυτές ειδικά του Κατσουρίδη, με στενοχωρούσαν πολύ, μερικες ήταν πολύ λυπητερές αλήθεια, άλλες απλώς με αγχωναν.
    Ο Σωτηρης Κακίσης, φανατικός θαυμαστής του, νομιζω για τη εφημερίδα Εγνατία, ανάμεσα σε διάφορες πολύ ωραίες συνεντεύξεις απο ακριβοθώρητους ανθρώπους (ή απο λιγότερο ακριβοθώρητους που όμως του είπαν πράγματα που σπανίως έλεγαν) είχε και μια δική του, που την θυμάμαι συγκλονιστική. Την εχω, όχι εδώ όμως, στο πατρικό μου, στο βιβλίο «Αππια Οδός» του Κακίση.

  25. Χωρίς σχόλια…

  26. Μικρός είχα παρακολουθήσει τα γυρίσματα μιας ταινίας του, στο τότε Λούνα Παρκ της Φωκίονος Νέγρη με την Φόνσου. Ηταν μια σκηνή όπου η Φόνσου πήγαινε με παράπονο στα σφαιριστήρια να βρει τον φίλο της, τον ακαμάτη αρραβωνιαστικό της ή κάτι τέτοιο. Ο Βέγγος δεν έμενε ευχαριστημένος από τον τρόπο που απέδισε η Φόνσου την σκηνή, δεν έβγαινε αυτό που της εξηγούσε και ζητούσε. Μετά από μερικά γυρίσματα ο Θανάσης απελπισμένος κάνει αυτός τον ρόλο της Φόνσου. Πιστέψτε με, ήταν πιο πειστικός σαν κοπέλλα από την πρωταγωνίστρια στον γυναικείο ρόλο και καταχειροκροτήθηκε από όσους παρακολουθούσαν την σκηνή !!
    Ηταν τότε που κατάλαβα πόσο μεγάλος ηθοποιός είναι. Το άνθρωπος το ήξερα από μικρές καθημερινές στιγμές στα μαγαζιά της οδού Κυψέλης όπου τον συναντούσα συχνά τότε.

  27. Εμείς που μεγαλώσαμε με πρόβλημα ακοής έχουμε ένα μεγάλο έλλειμμα λαικής κουλτούρας ως προς τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που δεν τις καταλαβαίνουμε χωρίς υποτίτλους. Πολύ στεναχωριόμουν μικρή που όλοι οι άλλοι έβλεπαν τις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες και γελούσαν κι εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω (παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των δικών μου να μου εξηγήσουν κάποια πράγματα).

    Μόλις πρόπερσι, στα 36 μου, με εφοδίασε ο αδερφός μου με ένα πολύτιμο πακετάκι dvd με τις βασικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου υποτιτλισμένες και μπόρεσα να τις δω κι εγώ.

    Αν και πάλι έχω την αίσθηση πως τις ατάκες του Βέγγου (και των άλλων) ποτέ δεν θα τις καταλάβω πλήρως, καθώς δεν καταλαβαίνω την χροιά και τον τόνο της φωνής, τουλάχιστον πήρα κι εγώ μια γεύση ώστε να συμπάσχω αρκετά σήμερα.

  28. […] αναφερθεί επίσης Ο Ροίδης, και ο Σαραντάκος στον οποίο αξίζει κανείς να διαβάσει τα σχόλια με τις […]

  29. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα επόμενα σχόλια. Πολύτιμες οι αφηγήσεις όσων τον γνώρισαν (οι τυχεροί!)

    Η σκηνή που αναφέρει ο Γιώργος Πίττας στο 18 είναι βέβαια αυτή που δίνει αμέσως μετά στο 19 ο Τιπούκειτος.

  30. Άντρος said

    Βέγγος, κάτι που αμέσως έρχεται στο μυαλό άμα ακούσεις το όνομα Θανάσης.
    Κάτι σαν φυσική επέκταση του ονόματος. Αυτό από μόνο του είναι μεγάλο πράγμα.

    Καλό σου ταξίδι Θανάση…

  31. Lefteris_Sfak said

    @30
    Ο Βέγγος και ο Παπακωνσταντίνου, συνώνυμοι του «Θανάσης». Δυστυχώς ο ένας Θανάσης δεν είναι πια μαζί μας.

    Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που νιώθω έτσι για την απώλεια επωνύμου. Τον θεωρώ έναν από τους πιο ακέραιους Έλληνες, και όχι μόνο καλλιτεχνικά. Και παρότι «έπαιζε τον εαυτό του», έναν συγκλονιστικό ηθοποιό (ιδίως δραματικό). Ακόμη και αν αύριο μας χάριζαν όλα μας τα χρέη, η Ελλάδα χωρίς Βέγγο είναι φτωχότερη.

  32. π2 said

    Καλό δρόμο.

    Μια ωραία συνέντευξη.

  33. π2, χίλια μπράβο!

  34. Alexis said

    Τι να πρωτοπεί κανείς για έναν άνθρωπο που μεγάλωσε πολλές γενιές Ελλήνων με τις ταινίες του.
    Οι προηγούμενοι σχολιαστές τα είπαν όλα και πολύ ωραία…
    Εγώ θα πω μόνο κάτι, (μια που το ιστολόγιο είναι κυρίως γλωσσικό) ασήμαντο ίσως, αλλά που δείχνει κατά τη γνώμη μου πόσο είχε μπει στο ‘πετσί’ του Έλληνα ο Θανάσης Βέγγος.
    Είναι από τους ελάχιστους Έλληνες που το όνομά του έχει μπεί στη γλώσσα του λαού με τη μορφή παροιμιακής φράσης: Ποιός από μας δεν έχει χρησιμοποιήσει τη φράση ‘τρέχω σαν το Βέγγο’ ή ‘έχω γίνει Βέγγος’;
    (Άλλη αντίστοιχη περίπτωση που μπορώ να θυμηθώ είναι ο Σπύρος Λούης με το ‘έγινε Λούης’).

  35. ὁ Βέγγος ἦταν θρύλος. Κι αἰσθάνομαι πολὺ τυχερὸς ποὺ τὸν εἶδα στὸ θέατρο. Γαῖαν ἔχοι ἐλαφράν.

  36. ppan said

    Συνέντευξη του Χρηστου Βακαλοπουλου στο αντι «Ο Βέγγος δεν είανι κιτς, ο Χαρρυ Κλυν είναι»
    http://www.vakxikon.gr/content/view/320/474/lang,el%20/

    Ήταν η εποχή που το μεγάλο θέμα ήταν το κιτς, πριν μας κατακλύσει και το ξεχάσουμε.

  37. Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο για τον Βέγγο:
    http://bit.ly/kxl7Mb

    Ας μην ξεχνάμε τον «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι», από τις πιο ενδιαφέρουσες πολιτικές κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου μαζί με τον θρυλικό Μαυρογιαλούρο. Υπάρχει ολόκληρη το Youtube.

  38. Μαρία said

    32, 33 Το έχω αυτό το τεύχος. Προηγείται άρθρο του Παπαγιαννίδη για τη θέση του Βέγγου στην ελληνική κωμωδία και σημειώματα για τον Χάρολντ Λόυντ και το Φερναντέλ που είχαν πεθάνει εκείνη τη χρονιά.

  39. EL LOKO said

    1. Μικρός δυσκολευόμουν να γελάσω με τις ταινίες του. Στεναχωριόμουν γιατί στο τέλος έχανε το κορίτσι και συνήθως γυρνούσε στην προηγούμενη (δύσκολη) κατάσταση. Δεν είχαν happy end πολλές από τις ταινίες του, όπως κι οι ζωές των παιδεμένων ανθρώπων.

    2. Θυμάμαι ότι το 1990 από το πρώτο τότε ιδιωτικό κανάλι είχε προβληθεί το «Θανάση πάρε το όπλο σου». Καθηλώθηκα, παράτησα το διάβασμα για τις πανελλαδικές και είδα το έργο. Στο τέλος, θυμάμαι τη γιαγιά μου δακρυσμένη να λέει «μας μαύρισε το βράδυ ο Θανάσης».

    3. Επιτρέψτε μου μια σύγκριση. Θεωρώ ότι ο Θανάσης είναι για το θέατρο και τον κινηματογράφο, ότι ο Νικηφόρος Βρεττάκος για την ποίηση. Υμνητές και οι δυο του απλού ανθρώπου, γεμάτοι γλύκα κι ανθρωπιά που ξεχειλίζει από τα βιβλία και την οθόνη.

    4. Γιατί φεύγεις καλέ μου άνθρωπε;

  40. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας!

    Σε σχέση με το 34, θυμάμαι το φανταρίστικο δίστιχο:
    Ημέρα Τρίτη ήτανε που μπήκα μες το Κέντρο
    με βάλανε και έτρεχα σαν το Θανάση Βέγγο

  41. espectador said

    Πολύ στενοχώρια σήμερα. Είναι πραγματικό το αίσθημα του κενού που νοιώθουμε. Πολύ ¨ομορφες οι αφηγήσεις των συνσχολιαστών που τον αγνώρισαν απο κοντά. Τους ευχαριστώ.

  42. Μαρίνα said

  43. επιχαρμος said

    Όλα είναι ατμός

  44. ppan said

    @43: πολύ ωραία που το θυμήθηκες! Αξέχαστη σκηνή, πώς του πήγαινε του μακαρίτη αυτό το λίγο σκοτεινό βλέμμα και η ήσυχη απαισιοδοξία.

  45. Δημήτρης Ταλιακός said

    και επίσης αυτό
    http://www.os3.gr/arhive_afieromata/gr_afieromata_thanasis_veggos.html

  46. nikiplos said

    καλησπέρα…

    Απο τον κύριο Βέγγο που είναι μάλλον αλησμόνητος και ιδιαίτερος μου είχε μείνει πολύ έντονα μια διήγησή του σε μια από τις ελάχιστες συνεντεύξεις που είχε δώσει, συγκεκριμένα στον Θανάση Λάλα. Είχε πεί απερίφραστα ότι η δική του τύχη λεγόταν Κούνδουρος… Έλεγε για την προηγούμενη καρριέρα του ως φροντιστής και τεχνικός σκηνικών, που είχαν πεινάσει πραγματικά και από την πείνα είχαν φάει την αλευρόκολλα που τους είχαν δώσει για τα σκηνικά… αδιανόητο για έναν σαν και μένα που αν και δεν μεγάλωσα στις δεκαετίες της αφθονίας, εντούτοις δεν πείνασα ποτέ…

    Για μένα συμβόλιζε πάντοτε το απενοχοποιημένο ΕΓΩ μας, που μπορεί άνετα να είναι ο χαμένος και να στραπατσαριστεί μακριά από τους αδυσώπητους κοινωνικούς ανταγωνισμούς, που δεν είναι ντροπή να χάσει κανείς σε ένα φλερτ, να πιαστεί κορόϊδο και πολλά άλλα. Με τη στάση του και την αύρα του στις ταινίες του έδωσε, όπως είπε ένας άλλος μπλόγκερ κάπου αλλού μιαν άλλη στάση ζωής και συνεκδοχικά έναν δρόμο πιο ανθρώπινο, λιγότερο ανταγωνιστικό και έναν χαρακτήρα περισσότερο προσηνή προς τους αλλότριους…

  47. Στο θεατρικό έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ «ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν», εκείνη η πόρνη, η Σεν Τε, με την καλοσύνη της είχε εντυπωσιάσει τους θεούς. Το ίδιο πρέπει να συνέβη και με τον Βέγγο…

  48. Ηλεφούφουτος said

    Ό,τι και να πω λίγο θα είναι.

    Το Βέγγο τον λάτρευα.
    Κατουριόμουν απάνω μου μικρός όταν τον έβλεπα· αυτόν και το Σαρλώ.

  49. sarant said

    Σας ευχαριστώ πολύ και για όλα τα επόμενα σχόλια!

    Νίκιπλος, πολύ σωστή η δεύτερη παράγραφός σου!

  50. gbaloglou said

    Στο βραδυνό δελτίο ειδήσεων ΝΕΤ της Τρίτης (ένα τέταρτο Βέγγος, ένα τέταρτο Μπιν Λάντεν) ειπώθηκε και το εξής: η έκφραση «καλέ μου άνθρωπε» του έμεινε από το κάλεσμα κάποιας γιαγιάς όταν της πήγαινε, ο παγοπώλης τότε Βέγγος, τον καθημερινό πάγο.

  51. sarant said

    50: Ωραίο αυτό, δεν το ήξερα.

  52. Γιώργος said

    Μάλλον λάθος τα είπαν στην ΝΕΤ. Απόσπασμα από συνέντευξη του Θανάση Βέγγου:

    Κάποιο βράδυ με πλησιάζει εξ’ απ’ το σινεμά ένας γέρος. «Καλέ μου άνθρωπε», μου λέει, «είμαι συνταξιούχος και βλέπω με τη γυναίκα μου τις ταινίες σου. Σ’ ευχαριστώ. Μόλις βγαίνω απ’ το σινεμά έχω ξαλαφρώσει για τρεις μέρες». Αυτό το καλέ μου άνθρωπε έγινε σήμα κατατεθέν του Θανάση.

    Ολόκληρη εδώ (αξίζει να την διαβάσετε!):
    http://diskoryxeion.blogspot.com/2011/05/blog-post_03.html

    Σε προσωπικό επίπεδο λυπήθηκα πολύ γιατί ήταν ο αγαπημένος μου Έλληνας ηθοποιός, αλλά δεν πενθώ για έναν άνθρωπο που έζησε μια τόσο γεμάτη, δύσκολη βέβαια, ζωή και άφησε πίσω του παιδιά και εγγόνια. Πάνω από όλα όμως άφησε ένα έργο που θα ζει άφθαρτο στον χρόνο και θα ψυχαγωγεί, πότε με το γέλιο και πότε με το κλάμα, τις μελλοντικές γενιές. Καλέ μου άνθρωπε Θανάση σε ευχαριστώ!

  53. Marina said

    Θυμάμαι το Θανάση Βέγγο στο Τολό – Αργολίδας (είχε σπίτι εκεί) να έρχεται στο θερινό σινεμά και να παρακολουθεί ταινίες. Οχι εκείνες που έπαιζε ο ίδιος, άλλες κωμωδίες, αστυνομικά και γουέστερν. Οσο ήταν εκεί, εμείς η μαρίδα (ήμουνα του Δημοτικού) είμασταν άγγελοι. Γιατί ήταν ΘΕΟΣ για εμάς.

  54. sarant said

    Καλημέρα! Παρόμοια πράγματα θυμάμαι κι εγώ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: