Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η οπερετική δικτατορία

Posted by sarant στο 4 Μαΐου, 2011


Άρθρο του πατέρα μου που δημοσιεύτηκε χτες, 2.5.2011, στην εφημερίδα Εμπρός της Μυτιλήνης. Θυμίζω ότι και στο ιστολόγιο είχαμε πρόσφατα συζητήσει αναμνήσεις για την περίοδο της δικτατορίας.

Αυτές τις μέρες γυρίζει ο νους μου στα χρόνια της Απριλιανής δικτατορίας. Βλέπετε τις προάλλες κλείσανε 44 χρόνια από την κήρυξή της.

Μολονότι είχα ογκώδη φάκελο αριστερού στην Ασφάλεια, οι στρατιωτικοί δε με είχανε γραμμένο στα κατάστιχά τους και έτσι δε με πείραξαν, όπως φοβόμουνα. Συνέχισα να δουλεύω σαν ελεύθερος επαγγελματίας στον τομέα των μονώσεων και στεγανώσεων. Μια μέρα, την άνοιξη του 1971, μου τηλεφώνησε ένας νεαρός συνάδελφος χημικός μηχανικός, που υπηρετούσε τη θητεία του ως δόκιμος σε μια στρατιωτική υπηρεσία, που είχε αντικείμενο την κατασκευή τεχνικών έργων, που με ήξερε από τότε που ήμουν αντιπρόεδρος στο Σύλλογο των Χημικών Μηχανικών ΕΜΠ.
«Είσαι να τους χαλάσουμε μια κομπίνα;», μου λέει και μου εξήγησε ότι έγινε ένας διαγωνισμός για την ανάδειξη εργολάβου συντήρησης των προκατασκευασμένων σπιτιών σε πολλούς οικισμούς σεισμοπλήκτων, που παρουσίαζαν μεγάλα προβλήματα στεγανότητας. Η όλη υπόθεση ήταν έτσι μαγειρεμένη ώστε να την πάρει ένας δικός τους, που ήταν άλλωστε και ο μόνος συμμετέχων στο διαγωνισμό. Έλα όμως που βρέθηκαν δυο ξύπνιοι και λεβέντες αξιωματικοί, μέλη της επιτροπής διαγωνισμού, που μυρίστηκαν την κομπίνα και βρίσκοντας πάτημα ότι στην προσφορά του «ημέτερου» δεν είχαν κολληθεί τα σωστά μηχανόσημα, κήρυξαν το διαγωνισμό άκυρο και άγονο. Έτσι θα επαναλαμβανόταν σε μια βδομάδα.


«Θα σου στείλω τη διακήρυξη και τις τιμές που έδωσε ο τύπος. Αν μπορείς να δώσεις χαμηλότερες, την πήρες τη δουλειά.»

Του είπα πως δεν είχα χαρτιά «εθνικόφρονος», αλλά μου ξεκαθάρισε ότι κοινωνικά φρονήματα ζητούσαν σε κύριες εργολαβίες, ενώ η συγκεκριμένη θεωρείται υπεργολαβία, οπότε δε χρειάζονται. Έτσι πήρα μια πολύ σοβαρή δουλειά, που κράτησε δυο ολόκληρα χρόνια και, ανεξαρτήτως αν δεν έβγαλα λεφτά, ζήσαμε άνετα σε μια πολύ δύσκολη περίοδο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επειδή έκανα σωστή δουλειά συνεχίστηκε η συνεργασία μου με το Στράτευμα και αφού η κυρίως εργολαβία ολοκληρώθηκε, καθώς μου δίνανε μικρές εργολαβίες «κατ’ επέκτασιν», δηλαδή χωρίς διαγωνισμό.
Κατά τη διάρκεια της συνεργασίας μου με το Στρατό, που συνεχίστηκε και μετά την πτώση της Χούντας, γνωρίστηκα με αρκετούς έντιμους και σε μερικές περιπτώσεις αξιόλογους αξιωματικούς και, μολονότι ήμασταν όλοι κουμπωμένοι και ποτέ δε μιλούσαμε πολιτικά, διαπίστωσα πως πολλοί, μέσα τους, το φέρανε βαρέως γιατί βοήθησαν να μπει ο ελληνικός λαός στο γύψο. Οι βαμμένοι χουντικοί ήταν μειοψηφία, στηρίζονταν όμως στο γεγονός ότι οι περισσότεροι αξιωματικοί ήταν απολιτικοί και φοβισμένοι.
Μετά το Πολυτεχνείο τα πράγματα είχαν στενέψει πολύ, καθώς ο Ιωαννίδης είχε ανατρέψει τον Παπαδόπουλο και φυσικά είχε αντικαταστήσει όλους τους «παπαδοπουλικούς» αξιωματικούς σε όλες τις μεγάλες μονάδες με άλλους της εμπιστοσύνης του. Εγώ τότε βρέθηκα να συνεχίζω μιαν εργολαβία που είχε αντικείμενο τη στεγάνωση του δώματος του κτηρίου της Στρατιάς, στη Λάρισα, όταν μου τηλεφώνησε ο επικεφαλής του συνεργείου μας πως τους σταματάνε γιατί δεν έχουν χαρτιά. Επικοινώνησα με τον επιβλέποντα των εργασιών αξιωματικό, που με πληροφόρησε ότι ο νέος «Αλφάδιος» της Στρατιάς ήθελε να είναι εφοδιασμένοι με βεβαιώσεις ότι είναι «εθνικών φρονημάτων» όλοι οι πολίτες που εργάζονται στο χώρο της. Του απάντησα πως τέτοια χαρτιά η Αστυνομία θέλει τρεις μήνες για να τα βγάλει και γι’ αυτό διακόπτω τις εργασίες.

«Ελάτε απάνω», μου λέει.

Πήρα το τραίνο και πήγα στη Λάρισα αρκετά δαγκωμένος. Στην πύλη της Στρατιάς οι εσατζήδες και οι αλφαμίτες με πολύ ζόρι και αφού γίνανε πολλά τηλεφωνήματα, μ’ άφησαν να μπω, αλλά και πάλι με μιαν άδεια καρφιτσωμένη στο πέτο μου κι έναν ένοπλο εσατζή για συνοδό. Νιώθοντας περίπου αιχμάλωτος, άφησα να με οδηγήσει στο «2ο γραφείο», όπου ο διευθυντής του, ένας ψαρομάλλης συνταγματάρχης, μου ανέπτυξε, επικαλούμενος την κρισιμότητα της κατάστασης, την ανάγκη να είναι όλοι οι συναλλασσόμενοι με το Στράτευμα «εγνωσμένων» εθνικών φρονημάτων. Του είπα και γω τα δικά μου, ότι η Αστυνομία θέλει τουλάχιστον τρεις μήνες για να βγάλει τέτοια χαρτιά και γι’ αυτό οι εργασίες θα συνεχιστούν την άνοιξη με το καλό.
«Μα τι λέτε τώρα», με διέκοψε τρομαγμένος. «Μπαίνει νερό από την οροφή στην Αίθουσα Χαρτών και στο γραφείο του Στρατηγού.»
Εγώ ανένδοτος. Τότε εκείνος, αφού έφερε δυο – τρεις βόλτες στο γραφείο ξύνοντας το πηγούνι του, γυρνάει και μου λέει:
«Εγγυάστε σεις;»
«Τι πράμα;», του λέω.
«Να, βεβαιώνετε υπευθύνως ότι οι εργάται σας είναι εθνικών φρονημάτων;»
«Αν η βεβαίωσή μου σας αρκεί, δεν έχω καμμιάν αντίρρηση. Τους ξέρω άλλωστε πολλά χρόνια.»
«Θα είναι όμως επίσημη, σε έντυπο του νόμου 105, με όλας τας συνεπείας εν περιπτώσει ψευδούς δηλώσεως», μου λέει.
«Κανένα πρόβλημα», του λέω.
Και έτσι εγώ, με ογκώδη φάκελο αριστερού στην Ασφάλεια, βεβαίωσα πως ο Μιχάλης, ο Αντρέας και οι άλλοι τεχνίτες μου ήταν «εθνικών φρονημάτων!»
Ο άνθρωπος τη δουλειά του ήθελε να κάνει και μια που η υπεύθυνη δήλωση του αρκούσε, τη δέχτηκε. Εξ άλλου θα υπέθεσε πως κοτζάμ εργολάβος, συναλλασσόμενος με το στράτευμα, δεν μπορεί παρά να είναι εθνικόφρων!

42 Σχόλια to “Η οπερετική δικτατορία”

  1. VasWho said

    Ετσι ειναι! Στην πραγματικη ζωη συχνα συμψηφιζονται πολλες και αντικρουομενες παραμετροι.
    Στην ενδιαφερουσα, ανεκδοτη μεχρι προτινος, ιστορια του κυριου Σαραντακου συντεμνονται η αναγκη του για δουλεια, η αναγκη του γραφειοκρατη καραβανα να ολοκληρωθουν οι εργασιες στο χωρο ευθυνης του, η αναγκη του επισης να τηρηθουν οι γραφειοκρατικες διαδικασιες και να δοθουν, εστω στα χαρτια, οι εγγυησεις ‘εθνικοφροσυνης’ των εργατων.
    Ολα αυτα οδηγησαν στην ουσιαστικη τριπλα και παρακαμψη της ουσιας των ολοκληρωτικων περιορισμων του καιρου. Τα πραγματα πηραν το δρομο που επεβαλαν οι υπαρκτες αναγκες των ανθρωπων.

  2. Οι ίδιοι οι στρατιωτικοί δεν λένε πως «εκεί που σταματάει η λογική αρχίζει ο στρατός»;

  3. Υπήρξαν πολλά κωμικοτραγικά περιστατικά εκείνη την εποχή λόγο απουσίας κάθε λογικής από το χουντικό κράτος και τους υπαλλήλους του.
    Η Λιλή Ζωγράφου περιγράφει πως όταν μετά από πολλές προσπάθειες να ανανεώσει το διαβατήριο της-και αφού δεν την αναγνώριζαν ως δημοσιογράφο- έκανε νέα αίτηση και σαν επάγγελμα δήλωσε πόρνη..

    «“Απ’ αυτούς που διορίζονται σε κάποια δημόσια υπηρεσία και προσδιορίζονται από το ξύλινο τραπέζι που τους φιλοξενεί μια ζωή αμετακίνητους”. Αυτούς τους ίδιους που σκέφτονται: “Με διατάζουν, άρα υπάρχω”. »

  4. sarant said

    Ευχαριστώ για τα σχόλια!

  5. Ωραιότατο! Είσαι ό,τι δηλώσεις, που λένε.

  6. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Παρά τα όσα αναφέρετε/ή αναφέρονται στα σχόλια, τα χρόνια της Απριλιανής δικτατορίας περνούσαμε καλύτερα.

    (Και μη βιαστείτε να μου πήτε για βασανισμούς, εκτοπισμούς… αλλά να εκτιμήσετε το όνειρο της προόδου και της «δημοκρατίας» που ήταν εσαεί παρόν!
    Ποιος και τι το διέψευσε;)

  7. LandS said

    Ο καθένας γνωρίζει πότε περνούσε ο ίδιος καλύτερα καλύτερα και πότε όχι.

    Ας μιλάει λοιπόν μόνο για τον εαυτό του.

    Πάντως, άπειρες φορές περνάω καλύτερα σε ένα πολίτευμα όπου υπάρχουν βουλευτές, και ας χρησιμοποιούν μεταξύ τους συμπεριφορές του στυλ «έβγα έξω ρε πούστη για να σε γαμήσω» από ότι σε πολίτευμα χωρίς βουλευτές.

  8. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Μα, για τον εαυτό μου μίλησα, αγαπητέ!

    Όσο για το επιχείρημα των «πολιτευμάτων όπου υπάρχουν βουλευτές», με καλύψατε πλήρως: μπορείτε να κοιμάστε ήσυχος…

  9. Mιχαλιός said

    Ας μην κολακευόμαστε ότι η «απουσία λογικής» υπήρξε μόνο στο Στρατό ή έληξε το ’74. Εγώ πρόσφατα είδα: (α) Έγγραφο προϊσταμένου υπηρεσίας προς τον εαυτό του για να του ανακοινώσει ότι έχει πονοκέφαλο, και απάντηση του ίδιου εαυτού στον άλλο εαυτό του (με άλλο έγγραφο) ότι του επιτρέπει να λείψει από την υπηρεσία. (β) Έγγραφο του ίδιου για να βεβαιώσει ενυπόγραφα το γνήσιο του συνημμένου δείγματος υπογραφής του. (γ)Υπουργείο που έστειλε φαξ σε αποκεντρωμένες υπηρεσίες του για να τους ζητήσει να κοινοποιήσουν… τον αριθμό του φαξ τους!

  10. AggelosP said

    LandS αναφέρεσαι στην επίθεση Μεϊμαράκη κατά Κοραντή

    http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231106346

    Πάντως να σας συγχαρώ και τους δυο που στην τελική περάσατε καλά και οι δυο
    ο ένας στην Απριλιανή δικτατορία κ ο άλλος «στο πολίτευμα όπου υπάρχουν βουλευτές»(κάτι σαν δημοκρατία εννοεί αν δεν κάνω λάθος).

  11. Χωρίς να συμπαθώ τον Βαγγέλα Μεϊμαράκη, που και φυσιογνωμικά μου θυμίζει νταβατζή σε χαμαιτυπείο, οφείλω να ομολογήσω ότι χάρηκα για τα γαλλικά που είπε στον πρώην αρχικατάσκοπο/νυν βουλευτή του ΛάΟΣ.
    Γιατί, άλλωστε, να μην ακουστεί και η καθομιλουμένη στα έδρανα της Βουλής;

    Η στρατιωτική γραφειοκρατία και στενομυαλιά, που περιγράφει ο κος Σαραντάκος (μήπως για να τους διακρίνουμε πατέρα και γιό, να λέμε τον πρώτο 80άκο και τον άλλο 40άκο ή μάλλον 50άκο;) ενυπάρχει στο στράτευμα από καταβολής του. Και είναι να απορείς εάν αυτοί οι τύποι που φοβούνται να πουν τη γνώμη τους ή να βάλουν την υπογραφή τους, θάχουν το κουράγιο να οδηγήσουν στρατιώτες στη μάχη.

    Απ’ όλους τους αξιωματικούς που γνώρισα στη θητεία μου, στη Λέσβο, μόνο ένας μου ενέπνευσε εμπιστοσύνη «ότι μπορούσε να μας πάει και να μας φέρει», όπως λέγαμε οι φαντάροι. Κι αυτός, επάνω απ’΄το γραφείο του, εκεί που βάζουν οι άλλοι τα ρητά «Αμύνεσθαι περί πάτρης» κοκ είχε το τσιτάτο καποιανού Γάλλου «Μόνο την ανθρώπινη βλακεία φοβάμαι».

  12. sarant said

    Ωραίος!

  13. Άλλοι είχαν στο γραφείο τους το ρητό «Ηδύ το μηδέν πράττειν» 😉
    (inner joke για τον 50κο)

  14. Μαρία said

    11
    >μου θυμίζει νταβατζή σε χαμαιτυπείο

    Προσπάθησε να επιβεβαιώσει το ρηθέν υπό Δώνη του προπονητού αλλά αυτουνού του ασκήθηκε δίωξη.

  15. Μαρία said

    13 Αυτοί είχαν μελετήσει το δικαίωμα στην τεμπελιά.

  16. #13 μια ζωή λάθος το λέω αυτό: inside joke είναι το σωστό.

  17. #6
    Παρά τα όσα αναφέρετε στα σχόλια, τα χρόνια της Απριλιανής δικτατορίας περνούσαμε καλύτερα.

    Kύριε Λυκοτραφίτη, αυτό το έχω ακούσει από τους δικούς μου, όχι μόνο για τη δικτατορία του Παπαδόπουλου, αλλά και για τη δικτατορία του Μεταξά και τη Κατοχή. Με την έννοια όμως: όταν πολεμούσαμε όλους αυτούς είμαστε καλύτερα. Το είχανε και οι Ισπανοί : contra Franco estabamos mejor. (Έχει ξαναλεχτεί εδώ, στου Νίκου)

    Τώρα αν οικονομικά ήταν καλύτερα,δεν ξέρω μπορεί, αλλά όχι λόγω κυβέρνησης.Λόγω διεθνούς οικονομικής συγκυρίας. Όπως και τώρα, που είναι σκατά. Είναι πια τόσο διεθνοποιημένη η οικονομία, που οι κυβερνήσεις των χωρών, είναι η τελευταία τρύπα του ζουρνά.

    Τώρα, από πολιτιστικής πλευράς ήταν καλύτερα, μόνο αν βάλεις και τα απαγορευμένα .Αλλά και το’80 ήταν καλύτερα. Γι αυτό,όμως, φταίει μάλλον, ότι έχει ήδη ξεκινήσει ο Μεγάλος Τηλε-μεσαίωνας.

  18. Servitoros said

    Άλλοι είχαν στο γραφείο τους το ρητό “Ηδύ το μηδέν πράττειν”
    —-
    Το τελευταίο χιτ βέβαια στα γραφεία στρατιωτικών είναι η ρήση του Ψευδοισοκράτη.

  19. #2 αὐτὴν τὴν μπούρδα τὴν λένε γιὰ νὰ ὀχυρωθοῦν πίσω της, ἐγὼ τὴν ἄκουσα ἀπὸ ἕναν ἔφεδρο λοχία στὸ κέντρο νεοσυλλέκτων ποὺ κάπνιζε προκλητικὰ ἐν ᾧ ἐμεῖς κάναμε γόππινγκ, κι ἀπὸ ἕναν συνάδελφο ΥΕΑ δεκανέα στὴν ΣΕΑΠ, καλὸ παιδὶ κατὰ τἆλλα, ποὺ ἤθελε νὰ δικαιολογήσῃ κάτι βλακειοῦλες του. στὸν σταρτὸ ὑπάρχει τόση λογικὴ ὅση καὶ ἐκτὸς στρατοῦ, ἁπλῶς ἐκεῖ ἡ ἔλλειψί της ἐπιτείνεται ἀπὸ τὴν εύθυνοφοβία καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι εἶσαι ὑποχρεωμένος νὰ τὴν ὑφίστασαι χωρὶς εὐρὺ περιθώριο ἐπιλογῶν καὶ πρωτοβουλιῶν ἐκ μέρους τῶν φαντάρων.

    #11 γιὰ τὸν Μεϊμαράκη: μὴ ξεράσω…

  20. #9 θυμαᾶμαι σὲ φαστφουντάδικο στὴν Ζάκυνθο: μπαίνει ενας ἀπὸ τὴν παρέα νὰ πάρῃ κάτι, ἄδειο τὸ μαγζί, ὁ μόνος πελάτης καὶ τοῦ λένε;»κύριε, πρέπει νὰ κόψετε νουμεράκι προτεραιότητας».

  21. sarant said

    13-16: 🙂

    Πάντως και άλλες γραφειοκρατίες πέρα από τη στρατιωτική έχουν δώσει έξοχα δείγματα παραλογισμού.

  22. gbaloglou said

    20

    Σε πολλές περιπτώσεις το χαρτάκι προτεραιότητας μπορεί να είναι επιθυμητό για την διεύθυνση ακόμη και για λόγους καταμέτρησης πελατών.

  23. #22 τὸ σκέφτηκα, ἀλλὰ παρ’ὅλα αὐτὰ ἦταν πολὺ ἀστεῖο!

  24. Στὸ κέντρο πάλι: ἔκανα ἀγγαρεῖα μαγειρεῖα (τὸ χειρότερο) καὶ μοῦ λένε «μὴ δίνῃς πολὺ μεγάλες μερίδες, στοὺς παλιοὺς ὅμως, τὴν μόνιμη δύναμι νὰ δίνῃς. τοὺς καταλαβαίνῃς ἀπὸ τὴν ξεθωριασμένη στολή». ἀποτέλεσμα:περίσσεψαν 2 τενεκέδες πιλάφι καὶ λουκάνικα γιὰ τὰ σκουπίδια. ἐννοεῖταοι ὅτι τὴν 2η φορὰ ἔγραψα τὴν παραίνεσι στὰ παλιά μου τὰ παπούτσια. ἐπίσης στὰ μαγειρεῖα στὸ κέντρο: ἀπὸ τὴν μιὰ μοίραζαν λουκάνικα κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ὄσπρια ἢ κάτι τέτοιο τελοσπάντων. δὲν τὸ πῆρα χαμπάρι καὶ πῆρα ὄσπρια. ἀλλὰ μετὰ ὅταν κατάλαβα τί γινόταν πῆγα νὰ πάρω καὶ καὶ λουκάνικα. μοῦ λέει ἡ σειρὰ ποὺ μοίραζε: «δὲν γίνεται, πρέπει πρῶτα νὰ φᾷς αὐτὸ ποὺ πῆρες». ἔ, τὸ πέταξα στὰ σκουπίδια καὶ μετὰ πῆγα, τοῦ εἶπα ὅτι τὸ ἔφαγα καὶ μετὰ μοῦ ἔβαλε. ἡ βλακεία δὲν ἔχει ὅρια.

  25. Alexis said

    Πολύ καλό το άρθρο σας κ. Σαραντάκο. Είχα σκοπό να γράψω ένα σύντομο σχόλιο στο επετειακό «44 χρόνια μετά» αλλά δεν πρόλαβα να το κάνω λόγω φόρτου εργασίας. Παίρνω την ευκαιρία από το άρθρο σας να το κάνω τώρα.
    Η αλήθεια είναι ότι τα σχόλια και οι προσωπικές ιστορίες των σχολιαστών σε κείνο το άρθρο μου άφησαν ανάμεικτα συναισθήματα. Κάποιοι, με περισσή ευκολία, κολλούσαν ετικέτες ‘χουντικών’ και ‘αντιστασιακών’ στους πάντες. Κάποιος σχολιαστής χαρακτήρισε ‘ένστολους αλήτες’ μια ομάδα από Ευέλπιδες που περνούσαν, ανήμερα του πραξικοπήματος, κάτω από το σπίτι του. Κάποιοι άλλοι, ψυχραιμότεροι, σημείωναν ότι δεν πρέπει να βιαζόμαστε να τσουβαλιάζουμε τους ανθρώπους εκείνης της εποχής, και να βγάζουμε εύκολα συμπεράσματα.
    Έχω την αίσθηση ότι οι νεότεροι που δεν έζησαν τη δικτατορία έχουν μία τάση να μυθοποιούν την εποχή και να φαντάζονται ότι η Ελλάδα ήταν μοιρασμένη σ’ αυτούς που βασάνιζαν και καταπίεζαν και σ’ αυτούς που έκαναν αντίσταση. Η προσωπική σας ιστορία δείχνει ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο ανακριβές από αυτή την υπεραπλούστευση. Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν έκανε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Απλώς συμβίωνε με τη χούντα χωρίς να εκφράζει τα πιστεύω του.
    Η προσωπική σας ιστορία, το ξαναλέω, δείχνει πόσο προσεχτικοί πρέπει να είμαστε όταν κρίνουμε πρόσωπα και καταστάσεις. Εάν κάποιο από τα σημερινά ‘σαΐνια’ της δημοσιογραφίας έκανε μία ‘έρευνα’ για το παρελθόν σας, θα μπορούσε πολύ εύκολα να σας πετάξει λάσπη και να καταλήξει στο ‘συμπέρασμα’ ότι αφού παίρνατε έργα από το Στρατό την περίοδο της δικτατορίας, ήσασταν ‘άνθρωπος της χούντας’ ή τουλάχιστον ‘συμπαθών το καθεστώς’.
    Την εποχή της επταετίας ήμουνα μικρό παιδί, πήγαινα στο Δημοτικό. Θυμάμαι χαρακτηριστικά το γείτονά μας (άνθρωπος της διπλανής πόρτας στην κυριολεξία!) που ήταν μόνιμος υπαξιωματικός της Αεροπορίας, και ένθερμος υμνητής της χούντας. Θυμάμαι τις συζητήσεις του με τον πατέρα μου, όπου του εκθείαζε το καθεστώς και προέβλεπε ότι ‘θα κάτσει πάνω 100 χρόνια’. Θυμάμαι τον πατέρα μου να ‘τα παίρνει’ και να του απαντά ότι πουθενά στον κόσμο δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο. Τον θυμάμαι να απευθύνεται (με σεβασμό είναι αλήθεια) στη μάνα μου, και να της λέει ‘κυρία τάδε, αν ποτέ χρειαστείτε καμία εξυπηρέτηση, μη διστάσετε να μου το πείτε, γιατί τώρα είμαστε εμείς στα πράγματα!’
    Θυμάμαι ακόμα τον ίδιο άνθρωπο να μας χτυπά την πόρτα στις 20 Ιουλίου του ’74 και να ζητά από τη μάνα μου (ο πατέρας μου ήταν ναυτικός και έλειπε) τα κλειδιά του αυτοκινήτου μας, ‘για τις ανάγκες της επιστράτευσης’. Και η μάνα μου έξυπνα τον απέφυγε με κάποια τρίπλα (δεν έχω τα κλειδιά γιατί δεν οδηγώ, και ο άντρας μου λείπει κλπ.).
    Ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν βέβαια κάποιο ‘τέρας’. Ένα ανθρωπάκι ήταν, ένας ασήμαντος που ένοιωσε ξαφνικά ‘εξουσία’ όπως και χιλιάδες άλλοι Έλληνες εκείνη την εποχή.
    Και κάτι τελευταίο: Ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μία εικοσαετία από τη λήξη του εμφύλιου, που είχε διχάσει βαθιά τους Έλληνες, και στη διάρκεια του οποίου έγιναν φρικαλεότητες που μπροστά τους το ΕΑΤ-ΕΣΑ έμοιαζε παιδική χαρά!
    Αυτά, και συγγνώμη για το …σεντόνι.
    Θυμάμαι τον ίδιο άνθρωπο να μας χτυπά την πόρτα τη μέρα της επιστράτευσης του ’74, και να

  26. Alexis said

    Η τελευταία γραμμή μπήκε προφανώς κατά λάθος…

  27. papoylis said

    Όντας κομμάτι μεγαλύτερος από τον ( την ) Alexis να σημειώσω ότι οι παρατηρήσεις του ( της ) για τις συνομοταξίες των πολιτών ως προς τη σχέση τους με την Απριλιανή χούντα είναι εύστοχες. Η μεγαλύτερη αριθμητικά ( και μακράν ) ήταν εκείνη που περιελάμβανε όλους αυτούς που βίωσαν τη χούντα σε σιωπή και απραξία. Που διήλθε την επταετία ελπίζωντας σε κάποιας μορφής επιστροφή στο κοινοβουλευτισμό , χωρίς όμως να εκφράζεται και προπάντων προσπαθώντας να επιβιώσει και να εκμεταλλευτεί κάθε δυνατότητα και ευκαιρία.

    Μια τέτοια διαπίστωση προφανώς δεν μου είναι ευχάριστη , ούτε κολακευτική για όσους υμνολογούν τον αγώνα του «λαού» κατά της χούντας ως κάτι υπέροχο και μαζικό. Ήταν ιδιότυπα τα τότε φαινόμενα. Μεικτές ή συχνά ανερμήνευτες οι συμπεριφορές.

  28. #27: Δεν νομίζω ότι πρέπει να δυσαρεστεί ούτε να στεναχωρεί κάποιον το γεγονός ότι η πλειοψηφία του λαού, στην οποιαδήποτε πολιτική κατάσταση, θέλει απλά να ζήσει όσο καλύτερα μπορεί. Στον περισσότερο κόσμο αυτό που βαρύνει περισσότερο είναι η οικογενειακή τους γαλήνη, το να έχουν να φάνε, το να ταΐσουν και να μορφώσουν τα παιδιά τους. Και δεν νομίζω ότι μπορεί να το θεωρήσει κανείς κατακριτέο αυτό.
    Θεωρώ ότι ποτέ στην ιστορία οι επαναστάσεις δεν ξεκίνησαν από πλειοψηφίες. Πάντα κάποιες δυναμικές μειοψηφίες ταράζουν τα νερά, και προσπαθούν να αφυπνίσουν τις κοιμώμενες συνειδήσεις. Ενίοτε τα καταφέρνουν, τις περισσότερες στατιστικά φορές καταλήγουν στα μπουντρούμια.

  29. papoylis said

    Στέλιος

    είναι προφανές ότι δεν μπορείς να έρθεις στη δική μου θέση ( γωνία θέασης + συναισθηματική φόρτιση )οπότε η παρατήρηση σου εν μέρει δεκτή φίλε.

    Αυτό βέβαια δεν είναι απαραίτητα κακό ή καλό στον ίδιο βαθμό που και η δική μου φόρτιση μπάζει από παντού. Όμως όλα αυτά δεν εξηγούνται με κοινή λογική μόνο. 😉 🙂

  30. Μαρία said

  31. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ήταν ο Χρυσομάλλης που τραγουδούσε.

    Παρεμπιπτόντως, ας ξέρουμε ότι κάποιοι εξ ημών (και φυσικά όχι εγώ) έχουν ένα λόγο παραπάνω να πουν περί χούντας. Άλλο αν δεν το λένε. (έγραψα δυο ονόματα πρόσφατων σχολιαστών, τάσβησα, ο νοών νοείτω)

  32. #29: Ναι, προφανώς και έχετε απόλυτο δίκιο. Όταν κάποιος, όπως εγώ, δεν έχει βιώσει τέτοιες καταστάσεις έχει την πολυτέλεια να μιλάει με… στατιστικές.
    Όταν όμως είδε με τα μάτια του (ίσως και υπέστη;) διωγμούς και βασανισμούς, το βρίσκω μάλλον λογικό να στενοχωριέται για την αδράνεια των συνανθρώπων του…

    Ας ελπίσουμε απλά να μην ξαναζήσει κανένας Έλληνας κάτι ανάλογο! Καλό σας βράδυ! 🙂

  33. Μαρία said

    31 Και στην πρωινή γυμναστική ακούγεται η φωνή του άλλου μακαρίτη, του Σκυλοδήμου.

  34. Μαρία said

    Νάτος κι ο Νίκος.

  35. Μπράβο, Μαρία. Τείνοντας τους οφθαλμούς με αισιοδοξία προς το μέλλον.

  36. Μαρία said

    35 Μετά απο τόσες τέλειες υποκλίσεις χρειάζεται κι αυτή.

    Το σουξέ μας όμως ήταν το ντροπή τέτοιο παιδί.

  37. Πιθανότατα, σχεδόν σίγουρα λέω, ο καλύτερος δίσκος του Λουκιανού. Πάντα μου έκανε εντύπωση και το κόκκινο βινύλιο.

  38. Μαρία said

    37 Ήταν κόκκινο, δύτη. Αλλά πριν που το κοίταξα, διαπίστωσα οτι μαύρισε απ’ την πολυκαιρία. Δεν πίστευα στα μάτια μου και γούγλισα: κόκκινο βινύλιο μαύρισε και, ω του θαύματος, την έπαθε κι ο Κηλαηδόνης:
    Ήταν κόκκινο το «γαμημένο»…Τώρα μετά από καιρό το ξανακοιτάω κι έχει μείνει μόνο στην άκρη που είναι λεπτό το βινύλιο. Είχαν ένα πρόβλημα τα χρωματιστά βινύλια. http://mousikorama.gr/site/concerts/28-2009-09-17-15-52-42?start=2

  39. Μπουκανιέρος said

    Και μένα μούχει μείνει το παράξενο χρώμα του δίσκου.
    Τα τραγούδια πολύ πετυχημένα – σαν περιγραφή του πράγματος που έχουμε κατά νου.

  40. sarant said

    Οπότε να μην ξεχνάμε ότι οι στίχοι είναι του επίσης μακαρίτη του Γιάννη Νεγρεπόντη.

  41. Αυτό το «γαμημένο» (σε εισαγωγικά) στο λινκ της Μαρίας έχει πλάκα, αυτός που έκανε την απομαγνητοφώνηση έχει ένα θέμα με τα εισαγωγικά και είναι προφανώς άσπονδος εχθρός του Τιπούκειτου. Άλλο παράδειγμα: Δώστο ρε «πούστη» μου σε κάποιον να το πει…

  42. dem said

    Ηθικη συγκρουση για εναν «αριστερο με ογκωση φακελο» να δουλευει για τον Στρατο
    σε περιοδο Δικτατοριας δεν υπαρχει?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: