Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ποιος έκανε τ’ αηδόνια να λαλούν;

Posted by sarant στο 15 Μαΐου, 2011


Κυριακή σήμερα κι ας προσπαθήσουμε να ξεχάσουμε τα όσα ζοφερά μας περιτριγυρίζουν, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Την Κυριακή συχνά βάζω κάτι ποιητικό, οπότε σήμερα θα σας βάλω να ακούσετε ένα εντελώς ανοιξιάτικο μελοποιημένο τραγούδι και να μαντέψετε ποιος έγραψε τους στίχους (παρακάτω το φανερώνω, πάντως):

Το τραγούδι είναι το «Λαλούν τ’ αηδόνια», το τραγουδάει η Αλίκη Καγιαλόγλου, ενώ κιθάρα παίζει υπέροχα ο Κώστας Γρηγορέας.  Έχει γνωρίσει πολλές άλλες εκτελέσεις, ας πούμε από τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, και πολλές παλιότερες από χορωδίες και μαντολινάτες. Πολλοί πιστεύουν ότι το τραγούδι αυτό είναι παραδοσιακό, καντάδα επτανησιακή ή βαρκαρόλα. Σύμφωνα με το βιντεάκι που είδατε, η μουσική και οι στίχοι οφείλονται στον Διονύσιο Λαυράγκα και το τραγούδι είναι από την Κεφαλονιά. Δεν είναι.

Δηλαδή, η μουσική είναι πράγματι του Λαυράγκα. Οι στίχοι όμως δεν είναι δικοί του, ούτε έχει κάποια σχέση  με την Κεφαλονιά ο άνθρωπος που έγραψε το ποίημα.  Διότι για ποίημα πρόκειται, μελοποιημένο, όσο κι αν η αφέλειά του -με την καλή έννοια το λέω- μας κάνει να σκεφτούμε ότι είναι παραδοσιακό, ανώνυμη δημιουργία.

Παραθέτω τους στίχους:

Λαλούν τ’ αηδόνια και πλαντάζω,
ανθούν τα ρόδα και μεθώ,
το φεγγαράκι κουβεντιάζω
και μου ‘ρχεται να τρελαθώ.

Μια μαγεμένη ανατριχίλα
με περιμένει κάθε αυγή,
θαρρώ πως βγάζω ανθούς και φύλλα
κι απλώνω ρίζες μες στη γη.

Μα ποιο μεθύσι και ποια τρέλα 
και ποια ανοιξιάτικη χαρά
μοιάζει με αυτό που φέρνεις; -έλα
κι όλα τα νοιώθω μια φορά!

Σας ρώτησα πιο πάνω ποιος έγραψε τους στίχους, αλλά θα σας το φανερώσω, διότι δυστυχώς η απάντηση γκουγκλίζεται. Παρόλο που οι περισσότεροι στο Διαδίκτυο αναφέρουν ότι οι στίχοι είναι του Λαυράγκα, υπάρχει και η σωστή απάντηση.

…. σασπένς….

Πρόκειται για ποίημα του Γ. Αθάνα, του Γεωργίου Αθανασιάδη-Νόβα, του καλού ελάσσονα ποιητή που (δεν) έγραψε το Γαργάλα τα  αλλά  έφτασε να γίνει ακαδημαϊκός ενώ έμειναν απέξω ο Σικελιανός, ο Βάρναλης και τόσοι άλλοι, του βουλευτή από τζάκι και από κούνια που έγινε υπουργός, πρόεδρος της Βουλής και πρωθυπουργός της αποστασίας.

Το ποίημα είναι παρμένο από τη συλλογή «Αγάπη στον Έπαχτο», τη δεύτερη συλλογή του Αθάνα που κυκλοφόρησε το 1922, όταν ο ποιητής είχε περάσει  πια την πρώτη-πρώτη νιότη (γεννημένος το 1893, κόντευε πια τα τριάντα). Η συλλογή αυτή είχε την ιδιομορφία ότι όλα της τα ποιήματα είχαν την ίδια ακριβώς δομή: τρία τετράστιχα. Επίσης, τα ποιήματα ήταν όλα τους άτιτλα, με αρίθμηση αντί για τίτλο. Έτσι, το ποίημα που παρουσιάσαμε δεν έχει τίτλο «Λαλούν τ’ αηδόνια» στη συλλογή, αλλά απλώς «6», είναι το έκτο ποίημα από τα συνολικώς 111 ποιήματα της συλλογής.

Όπως σημειώνει και ο φίλος Γιώργος Ζεβελάκης, που μου έστειλε με ηλεμήνυμα το ποίημα, «δύσκολα ξεχωρίζει από τα δημοτικά των Επτανήσων». Και σκέφτομαι ότι αυτό αποτελεί μεγάλο έπαινο για έναν ποιητή. Βέβαια, ομολογώ ότι δεν είναι όλα τα ποιήματα  της συλλογής εξίσου δροσερά ή ίσως όταν το διαβάζεις το ένα μετά το άλλο σε κουράζει η ομοιομορφία και η ομοιότητα των θεμάτων, που είναι όλα δοξαστικά του ερωτευμένου ποιητή προς τη φύση και προς την αγαπημένη του.

Ο Γ. Αθάνας άκουσε πολλά όταν ο Γ. Αθανασιάδης-Νόβας δέχτηκε να γίνει όργανο της ιουλιανής εκτροπής. (Παρόμοια αλλά πολύ λιγότερα ακούει και ο ποιητής Τηλέμαχος Χυτήρης επειδή ο πολιτικός Χυτήρης συμμετέχει στην κυβέρνηση).  Ίσως δίκαια τα άκουγε τότε, δεν μας εμποδίζει αυτό να χαιρόμαστε σήμερα τα ποιήματά του, τα ποιήματα ενός καλού ελάσσονα ποιητή.

Κλείνω με κάτι γλωσσικό. Συνήθως, το ρήμα «πλαντάζω» το χρησιμοποιούμε αρνητικά, για «μεγάλη, έντονη στενοχώρια, δυσφορία, που οφείλεται σε αγανάκτηση, οργή, ταραχή» όπως λέει το ΛΚΝ. Ο Μπαμπινιώτης δίνει και μια άλλη σημασία, «ασφυκτιώ, δεν μπορώ να πάρω αέρα, πνίγομαι», π.χ. «πλάνταξε στο κλάμα». Νομίζω ότι εδώ ο πρώτος στίχος είναι ένα σπάνιο παράδειγμα «αρνητικοθετικής» χρήσης -λαλούν τ’ αηδόνια και δεν μπορώ ν’ αντέξω τη χαρά που με πλημμυρίζει, ασφυκτιώ και νιώθω πως θα  πνιγώ από την αβάσταχτη αγαλλίαση. Ή κάνω λάθος;

Advertisements

65 Σχόλια to “Ποιος έκανε τ’ αηδόνια να λαλούν;”

  1. voulagx said

    Νικοκυρη, στο τραγουδι ακουγεται «μοιάζει με αυτΗΝ που φέρνεις; -έλα». Ο Αθανας πως το εχει;
    Την καλημερα μου!

  2. ti zoe sauto to blog said

    Ωραίο κυριακάτικο ξύπνημα !

    Αλήθεια « αρνητικοθετικό » λέγεται το σχήμα αυτό : αβάσταχτη ευτυχία , μεγαλοπρεπής ήττα κλπ ή έχει άλλο όνομα ; (ρωτάω δεν γνωρίζω ). Θα με διαφωτίσει κανείς ;

    Πάντως ο α΄ στίχος είναι πολύ πετυχημένος για να περιγράψει τον έρωτα σαν συναίσθημα συγγενικό προς τον πόνο, συμφωνώ.

    Το σχόλιο ότι ο ποιητής είχε περάσει την πρώτη νιότη , στα 29 του χρόνια (!), μπορούσε να λείπει. Σε συνδυασμό με το αργοπορημένο, κυριακάτικο ξύρισμα – οι συνειρμοί γίνονται αναπόφευκτοι ! 🙂

  3. Εσείς που ξέρετε να ψάχνετε, έχω ακούσει ότι στην «μηνιαία επιθεώρηση ποικίλης ύλης Στερεά Ελλάς» πρό 3-4 περίπου ετών είχε ένα αφιέρωμα σους Ναυπάκτιους ποιητές και δημοσιεύθηκε ένα μακροσκελές ερωτικό ποίημα του Νόβα όπου υπήρχαν με μικρές διαφορές οι περιβόητοι στίχοι, μάλιστα έδεναν φυσιολογικά με το υπόλοιπο ερωτικό κείμενο χωρίς να προκαλούν το γέλιο όπως όταν διαβάζονται αποκομμένοι. Ισως τα πράγματα δεν είναι όπως τα λέει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, εξ άλλου ποτέ δεν υπήρξε ρητή διάψευση του Νόβα για την πατρότητα των στίχων ενώ έγιναν τόσο γνωστοί που ίσως κάποιοι να την επιθύμισαν.

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα σχόλια!

    Βουλάγξ, «με αυτό» λέει ο Αθάνας, τσεκαρισμένο.

    Γιατρέ μου, έγραψα «πρώτη-πρώτη» 🙂 Εμείς είμαστε στην 3.1.2, ας πούμε 🙂 (Καλά εσύ είσαι μικρός, στην 2.0.4)

    Gpoint, αν με «περιβόητους στίχους» εννοείς το «γαργάλα τα» σε παρακαλώ να μου στείλεις το κείμενο ή έστω συγκεκριμένη παραπομπή (αριθμό τεύχους). Μπορεί να θυμάσαι λάθος. Αν εννοείς άλλους στίχους, όπως

    Στ’ αυτάκια εγώ θα σου κρεμώ
    χνουδάτα κουμπουρέλια
    το χνούδι θα σε γαργαλά
    και κα-κα-κα τα γέλια

    ή

    Βώδιασε ο τόπος, βώδιασε του κοριτσιού δροτσίλα!
    Με γέλια και με κάκαρα πειράζουν το ’να τ’ άλλο,
    τσιμπιώνται, γαργαλίζονται στους κόρφους, στις μασκάλες…
    Τα βλέπω, χαρχατεύομαι, γλυκαίνω σαν το σύκο.

    ναι, τους έχει γράψει.

  5. gbaloglou said

    Εντάξει, τους έγραψε — δεν είναι και για κρέμασμα 🙂 🙂

  6. Το «πλαντάζω» με τη δεύτερη έννοια (ασφυκτιώ, πνίγομαι) το θυμάμαι από ένα παιδικό του Καζαντζάκη, τον «Μέγα Αλέξαντρο», όπου νεαρός Μακεδόνας (ο Περδίκκας; ένας από αυτούς τέλος πάντων) ασφυκτιά στα στενά όρια της Ελλάδας κλπ κλπ. Αν θυμάμαι καλά μάλιστα, ο Καζαντζάκης το ήθελε «πλαντώ» -αλλά δεν είμαι και σίγουρος.

  7. Καλό υπόλοιπο Κυριακής..
    με την Επτανησιακή αγαλλίαση…:-)

    αρνητικο ή θετικό (αναλόγως τα συμφραζόμενα) είναι και το «τρελαθώ» του κειμένου
    Τρελαίνομαι (από χαρά ή για τσάρκες στας εξοχάς) 🙂

    Ηθελα να ‘μαι γιασεμί στον κήπο σου ν’ανθίζω να σε πλαντώ στσι μυρωδιές σα σε καλημερίζω (εκ του web)

  8. Αν ήξερα το συγκεκριμμένο τεύχος φυσικά και θα το έγραφα. Είναι σίγουρο όμως το ότι υπήρξε κάποιο αφιέρωμα στους Ναυπάκτιους ποιητές εκείνη την εποχή, απλά δεν έχω τον καιρό να το ψάξω. Προσωπικά θυμάμαι ότι δεν είχα διαβάσει ποτέ διάψευση του Νόβα και δεν ήταν λίγες οι φιλικά προσκείμενες σ’ αυτόν εφημερίδες εκείνη την εποχή, πράγμα που προκαλεί απορία, όπως και ότι ο Παπαδόπουλος το «θυμήθηκε» περίπου 40 χρόνια μετά !!

    Κάτι σχετικό είχα διαβάσει και εγώ πριν πολλά χρόνια και δεν το θυμάμαι καλά. Πρόκειται για στίχους που αναφέρονται σε πρώτο ερωτικό σκίρτημα, τους πλάθω κατά βούλησην :

    …είχες την μπλούζα ανοικτή-ευλογημένη νάσαι
    παρότρυνες με νεαρέ, μην τα φοβάσαι
    λαχταριστά τα στήθια κι άσπρα σαν τα γάλατα
    και μούλεγες ψιθυριστά, πιάσ’ τα, γαργάλα τα !

    Πιθανόν λόγω των ηθών της εποχής τα ερωτικά του ποιήματα να μην δημοσιεύθηκαν σε λογοτεχνικά παρά μόνο σε έντυπα μικρής κυκλοφορίας.

    Πάντως και ο Σπανός είχε μελοποιήσει παλιά τον Αθάνα (στου τηλεφώνου το κοχύλι) νομίζω όμως ότι μετά την αποστασία δεν θα τολμούσε κάποιος συνθέτης να παρουσιάσει τραγούδι με στίχους του Νόβα λόγω των ειρωνικών σχολίων που προκαλούσαν οι περιβόητοι στίχοι.

  9. sarant said

    Ευχαριστώ για τα επόμενα σχόλια!

    7: Πολύ ωραίο παράδειγμα!

  10. BobLoopas said

    «Πολλοί πιστεύουν ότι το τραγούδι αυτό είναι παραδοσιακό…»
    Eίναι άραγε αντίστοιχη περίπτωση «ο Γιάννος κι η Παγώνα» ή πέφτω τελείως έξω;

  11. sarant said

    8: Ακριβώς, εσείς κατά βούληση -ο Αθάνας, όχι -μέχρι αποδείξεως.

    Ο Παπαδόπουλος δεν το θυμήθηκε 40 χρόνια μετά ότι το γαργάλατα ήταν παραχάραξη, το έγραψε 40 χρόνια μετά, όταν είχε πεθάνει ο άνθρωπος που έκανε την παραχάραξη, ο Κ. Σταματίου.
    Αλλά το έχουν γράψει και άλλοι πολλοί, π.χ. ο Νικορέτζος στη βιογραφία του Αθάνα.

    Η μελοποίηση του Σπανού πάντως έγινε μετά την αποστασία, το 1967, οπότε κι αυτό το συμπέρασμά σας δεν στέκει.

  12. sarant said

    10: Για μένα, το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα επώνυμου ποιήματος που έχει θεωρηθεί ανώνυμη δημιουργία είναι η Βοσκοπούλα (Μια βοσκοπούλα αγάπησα μια ζηλεμένη κόρη) που είναι, όμως, του Ζαλοκώστα.

  13. @11
    Εξυπακούεται βέβαια ότι ούτε ο Παπαδόπουλος απέδειξε τίποτε, απλά είπε κάτι και είναι … επώνυμος !
    Και ο Κουνάδης σαν επώνυμος ισχυρίζεται ότι το τραγούδι «Εις μνημόσυνον » (γνωστό σαν Αϊ γαρύφαλλό μου) εδώ

    το εμπνεύστηκε από κάποιο νανούρισμα που άκουσε στα νησιά του Αιγαίου, έλα όμως που υπάρχει ολόϊδιο εδώ :

    σαν τραγούδι της αντίστασης της Χιλής και μάλλον έλκει την καταγωγή του από τον εμφύλιο της Ισπανίας !

    Το ότι το «στου τηλεφώνου το κοχύλι» πρωτοκυκλοφόρησε σε συλλογή το 68 δεν σημαίνει ότι γράφτηκε το 67, μπορεί να ήταν και πιο παλιό. Ισα-ίσα που κυκλοφορώντας με χουντικό καθεστώς κανένας δεν έψαχνε τότε τέτοιες λεπτομέρειες, το πρόβλημα ήταν πως να περάσει την λογοκρισία το τραγούδι…

  14. ἄααααααααααχ!

  15. Μαρία said

    Αθάνας, Στης εκκλησιάς τα σκαλοπάτια

  16. Μαρία said

    12 Νίκο, ίσως κι αυτό.

  17. #16 λατρεμένο

  18. sarant said

    Gpoint, δεν θα επιμείνω. Έχεις δίκιο. Μάταια αγωνίζονται.

    Μαρία, η ανθισμένη αμυγδαλιά πράγματι είναι κι αυτή παράδειγμα επώνυμου δημιουργήματος που περνάει για ανώνυμο. Δροσίνης.

  19. τὸ πλαντάζω μὲ τὴν ἀρνητικοθετικὴ ἔννοια ὑπονοεῖται θαρρῶ καὶ στὴν λέξι «ποθοπλάνταχτη» τοῦ Ρώτα, στὸ Χριστινάκι. δὲν ξέρω ἂν ἡ λέξι εἶναι ἅπαξ λεγόμενο, δὲν θυμᾶμαι νὰ τὴν βρῆκα ἀλλοῦ.

  20. γιὰ ἀνώνυμο περνάει πολλὲς φορὲς καὶ ἡ βοσκοπούλα τοῦ Ζαλοκώστα.

  21. sarant said

    Κορνήλιε, δες το 12 🙂

  22. ὤχ, πάλι βιἀστηκα.

    Δὲν πειράζει, τὰ μεγάλα πνεύματα συναντῶνται! 🙂

  23. Μαρία said

    18 Με μικρές αλλαγές στο πρωτότυπο: το εκούνησα π.χ. έγινε ετίναξα κλπ., ερήμην του ποιητή, που το θεωρούσε μέτριο και πίστευε οτι αν δεν μελοποιούνταν, θα έμενε άγνωστο.

    Να προσθέσω:
    1. Μαύρη είν’ η νύκτα στα βουνά…
    2. Εις το βουνό ψηλά εκεί είν’ εκκλησιά ερημική…
    3. Το τραγούδι του αργαλειού.

  24. ὁ γέρο Δῆμος πέθανε;

  25. #13,
    Ναι, είναι γνωστό, οτι στα νησιά του Αιγαίου τραγουδάνε Άι,άι,άι, γαρούφάλό μου…Όλε!
    Ίσως είναι από τον ομώνυμο άγιο: Ο Αη-Αιάι γαρουφαλόμου.
    Δεν πειράζει ,όμως, οι ατάλαντοι αντιγράφουν, οι ταλαντούχοι κλέβουν.

  26. Μαρία said

    24 Σίγουρα. Το γούγλισα απο περιέργεια και είδα οτι στο stixoi αλλά και αλλού το θεωρούν παραδοσιακό.

  27. Λέγεται (δηλαδή ο ίδιος το λέει) οτι,όταν ο Μίκης πήγε στην Κούβα σε ταβέρνα με τον Κάστρο, ήρθε ορχήστρα για να παίξει ντόπια μουσική. Και έπαιξαν το honeymoon song. Όταν ο Μίκης είπε στον Φιντέλ, ότι είναι δικό του, πέσανε όλοι από τα σύννεφα. Εδώ μια πολύ καλή λάτιν κινηματογραφική εκτέλεση:

  28. Δύτη
    ο Καζαντζάκης έχει πολλές φορές χρησιμοποιήσει την έκφραση πλαντάζω, πλάνταξε, πλαντώ. Νομίζω, οτι πολλοί ήρωές του κάποια στιγμή πλαντούσανε, και ρίχναν μαχαιριές στα μπράτσα,ή παίρναν τα βουνά. Κάτι μπορεί να σημαίνει αυτό για το χαρακτήρα του ανθρώπου, που έκατσε κι έγραψε το «μακρύτερο ποίημα της λευκής φυλής».Πλάνταγε κι ο ίδιος.

    Αυτά τα τραγούδια,»τα τίναξε η ανθισμένη αμυγδαλιά» κλπ πάντα μου θύμιζαν μια απεχθή για μένα μικροαστική παρελθοντολογία και παλιές ταινίες και γιαγιάδες σε τριάρια.
    Τώρα,όμως, και ειδικά με το YouTube, τα ψάχνω και ακούω, και τα Ελληνικά και τα ξένα.
    Είναι από την εποχή που οι Ιστορικοί θα ονομάσουν η Εποχή της μελωδίας, που αρχίζει τα προϊστορικά χρόνια και τελειώνει το ’90, με τελευταίους τον Κηλαηδόνη και τον Κραουνάκη. Και μετά, ήρθε το «έεεντεχνο»,

    και επικρατούντος του σκυλάδικου, φτάσαμε στο ευρωβιζιονικό Τίποτα.

  29. espectador said

    Υπέροχη ανάρτηση με τις μουσικές της. Σας ευχαριστώ όλους!

  30. sarant said

    Κι εμείς αντευχαριστούμε!

    Καπετάνιε, δεν είναι για πέταμα η Οδύσσεια του Καζαντζάκη, πάντως.
    Πράγματι πλάνταζε κι ο ίδιος, αλλά τον Μεγαλέξαντρο τον δημοσίευε (με αδρή αμοιβή) στο περιοδικό της ΕΟΝ.

  31. Νίκο,
    Δεν είπα καθόλου, ότι είναι για πέταμα, ίσα ίσα το αναφέρω για να δείξω,ότι ο Καζαντζάκης δεν ήταν μια τυχαία και συνηθισμένη περίπτωση. Δε γράφεις την Οδύσσεια αν δεν έχεις ένα μεγάλο δαίμονα να σε τρώει.

    (Τα εισαγωγικά είταν για τη λευκή φυλή. Το διάβασα έτσι, νομίζω στον Πρεβελάκη,αλλά οι Ινδοί με τη Μαχαμπαράτα, δεν περιλαμβάνονται στη «μαύρη» φυλή, όπως πίστευαν τότε)

  32. barbakas said

    Καλησπέρα.Να ρωτήσω κάτι άσχετο.Που μπορώ να βρω το βιβλίο φαρενάιτ 451 αν γράφω σωστά το νούμερο.
    Δεύτερο.Παλιά η κατοχύρωση πνευματικών έργων γινόταν στην εθνική βιβλιοθήκη,σήμερα τι διαδικασία χρειάζεται.
    Τρίτον.Μιας και σήμερα το ρίξατε στο τραγούδι και την ποίηση θα σας αφιερώσω και εγω ενα.
    ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΝΟΡΑ
    Δεν έχει σύνορα η αγάπη κι η ζωή
    δεν έχει χρώμα η ευτυχία των ανθρώπων
    δεν έχει όνομα η κάθε μας ρυτίδα
    δεν έχει όνειρα ο ύπνος του αμαρτωλού

    δεν είναι απέραντος μόνον ο ουρανός
    είναι και η μεγαλοσύνη των ανθρώπων
    δεν εξανεμίζεται μόνον ο καπνός
    μα και τα σκουριασμένα ιδανικά μας

    δεν μας τρομάζει μόνο ο πόλεμος
    μας τρομάζει και η μοναξιά
    δεν μας αγγίζει την καρδιά η μουσική
    όταν δεν συνοδεύεται απο χρώματα

    δεν φτάνουμε στα όνειρα σαν ήρωες
    φτάνουμε σαν κουρελιασμένοι ναυαγοί
    δεν ακουμπάμε την χαρά πρίν την γευτούμε
    που’χει στη γεύση της και αίμα και ντροπή

    δεν τελειώνει η ζωή την ώρα που πεθαίνουμε
    τελειώνει την ώρα που χάνουμε το κουράγιο μας
    δεν μένουνε στήν μνήμη μας τα πράγματα
    μόνο τα λόγια που αξίζει να θυμόμαστε.

  33. betatzis said

    Μου και μου η αγελάδα
    τρώει χόρτα στη λιακάδα
    βότανα μικρά μεγάλα
    για να κατεβάσει γάλα,

    να το κάμουνε τυράκι
    να το κάμουν βουτυράκι
    να μου βάλουν μεσ΄ το πιάτο
    να μου πουν ορίστε, φάτο.

    Γ. Βιζυηνός

  34. Χρηστος Κ. said

    Αλησμονητη Stefka. Εχει γνωρισει πολλες διασκευες. Αυτο ειναι το αυθεντικο.
    Prituri se planinata – Stefka Sabotinova

  35. Χρηστος Κ. said

    Ξανα σορυ.

  36. sarant said

    Barbakas, το Φαρενάιτ 451 στα βιβλιοπωλεία δεν το έχουν; Για την κατοχύρωση, ίσως σε συμβολαιογράφο. Μπορείς επίσης να στείλεις συστημένο γράμμα στον εαυτό σου, εσωκλείοντας το έργο σου. Ή όχι; ας πούνε οι επαΐοντες.

  37. barbakas said

    Εδω στην επαρχία δεν το εχω βρεί,αυτό με το συστημένο γράμμα το ξέρω δεν ξέρω κατά πόσο είναι σίγουρο,πάντως ευχαριστώ.

  38. τυφλός said

    32, 37: Μπορείς να το παραγγείλεις από εδώ
    http://www.bibliopolio.gr/%CE%A6%CE%B1%CF%81%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CE%B9%CF%84-451-p-90999.html
    ή να το παραγγείλεις από βιβλιοπωλείο της περιοχής σου σημειώνοντας τον εκδοτικό οίκο κ το έτος έκδοσης, ή να επικοινωνήσεις απευθείας με τον εκδοτικό οίκο για να το παραγγείλεις.
    Που βρίσκεσαι, αν δεν γίνομαι πολύ αδιάκριτη;

  39. barbakas said

    Θεσπιές,Βοιωτία,αλλά εντάξει κάποτε θα το βρω.Καληνύχτα σε όλους.

  40. tamistas said

    Το «λαλούν τ’ αηδόνια» είναι ένα τραγούδι που τα τελευταία χρόνια, σχεδόν αυτοματισμένος, αρχίζω να σιγοτραγουδώ όταν η άνοιξη κάνει την, πάντα εντυπωσιακή, επανεμφάνισή της. Γι’ αυτά τα τραγούδια δεν είχα ποτέ σταθερή άποψη, συχνά έπαιρνα τη θέση περί μικροαστικής παρελθοντολογίας, όπως λέει ο ΚαπτανΈνας στο σχ.28. Άλλοτε τα νοσταλγώ, θυμάμαι τη μάνα μου να τα τραγουδάει, σε πιο ρεμπέτικες φάσεις τα βάζω απέναντι και τα λοιδορώ.
    Ένα τραγούδι που μου άρεσε (στις κατάλληλες περιόδους) είναι «το πρωί με ξυπνάς με φιλιά». Σοκαρίστηκα όταν διάβασα στον Ταχτσή ότι στην κατοχή το έβαζαν στα μεγάφωνα πρωί πρωί τα γερμανικά αυτοκίνητα για να σκεπάσουν τους κρότους των οπλοπολυβόλων στις εκτελέσεις. Από τότε το ακούω με καχυποψία.

  41. Μισιρλού... said

    Από την εποχή της Αλώσεως
    είχα να διαβάσω κείμενο τέτοιας εξαίρετης πνευματικής βρώσεως!!!

    (το απόλαυσα δεόντως! κι ας είμαι τώρα σε κατάσταση οινοπνευματικής πόσεως και κοπώσεως…)
    😆

    Απορίας άξιον είναι, που τόσα χρόνια και παντού, το τραγούδι καταχωρίζεται στον -σπουδαίο, αλίμονο, πρωτοπόρο μουσουργό- Διονύσιο Λαυράγκα !
    Εξαιρετική η αποκάλυψή σου !!!
    Τα σέβη μου !

    Απορώ όμως, ακόμα περισσότερο, που βλέπω πως η πιο παλιά εκτέλεση που υπάρχει ηχογραφημένη είναι με τη χορωδία-μαντολινάτα Τσιλίφη, το 1956.
    Ξέρει κάποιος καμια παλαιότερη ηχογράφηση;

    *
    Ουφφφ… Τα κατάφερα και διάβασα μπόλικα άρθρα σου Νίκο, αυτό το διήμερο! Κι έτσι, με περισσή χαρά, ξέφυγα απ’ τις δικές μου «γκρινιάρικες» ασχολίες αυτού του καιρού.
    Και ας μην γράφω, είμαι συχνότατα κοντά σας…
    Να ‘σαστε όλοι γεροί και δημιουργικοί!

    **

    Παρεμπιπτόντως, για την ξεκούρασή μου, σου βρήκα 5 όμορφες «Γαργαλιστικές» γελοιογραφίες (από τη «Σατιρική Επιθεώρηση» Κύπρου).
    Πάω να τις παραθέσω στο : Γαργάλατα και εργοστάσιον εμφιαλώσεως: αποστασία και ποίηση 45 χρόνια μετά.

  42. espectador said

    http://www.protoporia.gr/advanced_search_result.php/search/quick_find?keywords=%CE%A6%CE%B1%CF%81%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CF%84+451&x=0&y=0

    Για το Φαρενάιτ 451

  43. «το φεγγαράκι κουβεντιάζω» είναι σωστό;
    Δεν θα έπρεπε να είναι «με το φεγγαράκι κουβεντιάζω» ή, για να ταιριάξει στο μέτρο, «με το φεγγάρι κουβεντιάζω»;

  44. sarant said

    43: Δίκιο έχεις εκ πρώτης όψεως, Μιχάλη -δεν ξέρω κατά πόσο είναι διαδεδομένο αυτό το σχήμα, κουβεντιάζω με αιτιατική χωρίς πρόθεση.

    41: Βρε καλώς την Μισιρλούν
    που κάνει τ’ αηδόνια να λαλούν!

  45. μήτσκος said

    Barbakas: Απότι ξέρω τα «πνευματικά δικαιώματα» δεν κατοχυρώνονται με κάποια συγκεκριμένη τυπική διαδικασία. Απλά αν προκύψει θέμα πρέπει να μπορείς να αποδείξεις ότι εσύ είσαι ο δημιουργός. Με το συμβολαιογράφο είσαι σίγουρα καλυμμένος.

    Αφού διαβάσεις το Φαρενάιτ 451, ψάξε να βρεις και την ταινία.

  46. τυφλός said

    Μια που ήρθε η κουβέντα στο Φαρενάιτ 451 θέλω να ρωτήσω κάτι σχετικό. Πως αποδίδεται στα ελληνικά το firemen; Φυσικά, είναι οι πυροσβέστες. Στην ταινία όμως firemen είναι εκείνοι που ανάβουν τις φωτιές κ όχι αυτοί που τις σβήνουν. Συνεπώς είναι λάθος νομίζω να μεταφραστεί ως πυροσβέστες. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο κ η φίλη που πήγαμε μαζί να δούμε την ταινία το έχει διαβάσει στα αγγλικά. Μήπως έχετε κάποια πρόταση για το αν κ πώς θα το λέγαμε μονολεκτικά στα ελληνκά;

    Κάτι επιπλέον αν κ άσχετο. Διάβασα χτες σε κάποιο σχόλιο σας (δυστυχώς δε θυμάμαι σε ποιο ώστε να βάλω σχόλιο εκεί) ότι η λ. liberal δεν πρέπει να μεταφράζεται ως προοδευτικός. Σίγουρα έχει διαφορετική έννοια η λ. στις ΗΠΑ κ διαφορετική στην Αγγλία. Νομίζω πως μία από τις σημασίες της λέξης είναι προοδευτικός εκτός από φιλελεύθερος. Όχι;

  47. LandS said

    #46 αυτή είναι η ειρωνεία, ότι τα βιβλία τα καίνε αυτοί που σβήνουν τις άλλες πυρκαϊές. Όπως θα μπορούσε ίσως να το επιβεβαιώσει και η φίλη σας, και στο αγγλικό κείμενο, οι firemen είναι όνομα και πράμα.

    Αγγλικά ο liberal είναι αυτό που λέμε εμείς φιλελεύθερος. Τους Εγγλέζους φιλελεύθερους (το κόμμα τους δηλ.) είχε υπόψη του ο Ελ. Βενιζέλος, και ονόμασε το κόμμα του.
    Αμερικανικά, ο liberal είναι αυτό που συχνά εμείς (οι Έλληνες)ονομάζουμε προοδευτικός, και κάποτε κάποτε, τον liberal του Δημοκρατικού Κόμματος, εμείς (οι Ευρωπαίοι) σοσιαλδημοκράτη,κεντροαριστερό, ή ακόμα και σοσιαλιστή.

  48. τυφλός said

    #47 Ευχαριστώ για την επεξήγηση αλλά, την κατάλαβα την ταινία. Στα αγγλικά η διτή σημασία του firemen λειτουργεί ως λογοπαίγνιο. Αναρωτιέμαι πως θα μπορούσε να μεταφραστεί στα ελληνικά η δεύτερη σημασία της λ., αυτή που αποκτά στην ταινία, ανεξάρτητα από το λογοπαίγνιο.

    Συμφωνούμε. Δεν καταλαβαινόμαστε όμως. Μάλλον δεν είμαι αρκετά σαφής. Αφού είναι όπως τα γράφεις (και συμφωνώ μ’ αυτά) γιατί είναι λαθος να μεταφράσουμε τον αμερικανό liberal ως προοδευτικό;

  49. Μαρία said

    48 Μα δεν υπάρχει λογοπαίγνιο ούτε διπλή σημασία αλλά αντίφραση (ειρωνεία): ο πυροσβέστης είναι στην μυθιστορηματική πραγματικότητα εμπρηστής.

  50. τυφλός said

    #49: Λόγω της μυθιστορηματικής πλοκής οι λέξεις εμπρηστής – πυροσβέστης ταυτίζονται στα αγγλικά και αποδίδονται εύστοχα με τη λέξη firemen. Σ’ αυτη την ταύτιση βασίζεται η ειρωνεία. Αν ο συγγραφέας είχε επιλέξει μια άλλη λ. για τον εμπρηστή, ή είχε επινοήσει μία, η ειρωνεία στο έργο δε θα υπήρχε.
    Κι αυτό που θέλω να πω είναι ότι στα ελληνικά η λέξη πυροσβέστης δεν αποδίδει αυτές τις δύο έννοιες (του εμπρηστή και του πυροσβέστη) λόγω της ετυμολογίας της. Αρα πως μπορούμε να το μεταφράσουμε σωστά;

  51. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Ο Ιονέσκο, σύμφωνα με εξομολόγηση του ιδίου, μάθαινε αγγλικά, όταν έγραψε τη Φαλακρή Τραγουδίστρια.

  52. aerosol said

    Άσχετο με τη ροή της κουβέντας αλλά έχω την απάντηση στο ερώτημςα του τίτλου:
    Ο Chuck Norris, φυσικά!
    🙂

  53. 50, Τυφλέ,
    καταλαβαίνω τι θες να πείς. Χρειάζεται κάποια λέξη με πυρ αλλά χωρίς σβήνω. Όπως π.χ Πυροτεχνουργός ή πυραγός.

  54. sarant said

    Με προλάβατε για τον liberal. Το βιβλίο του Κρούγκμαν μεταφράστηκε «Η συνείδηση ενός προοδευτικού», αλλά η επιλογή του μεταφραστή επικρίθηκε από εδώ φιλελεύθερους.

  55. Πράγματι, πολλοί Αμερικάνοι liberal προτιμούν τον όρο progressive, σε αντιδιαστολή με τον όρο conservative, και για να αποφύγουν διάφορες, υποτίθεται, ρετσινιές (πχ. tax-and-spend, κλπ).

  56. To Το λίκνο στο προηγούμενο.

  57. Μισιρλού... said

    @43 & 44 Νικόλαοι (δλδ Μιχάλη και Νίκο!) 🙂
    Τη σύνταξη με αιτιατική για το κουβεντιάζω, τη συναντάμε νομίζω πλέον αρκετά, κι έχω την υποψία πως είναι λίγο ποιητική αδεία.
    Δεν ξέρω αν τόσα χρόνια κατανοώ και εισπράττω σωστά αυτό το σχήμα, αλλά πιστεύω πως δεν κάνω λάθος, και σημαίνει :
    Όχι μια απλή διαλογική κουβέντα, αλλά λέω, αναλύω τον πόνο μου, τα σώψυχά μου, μονολογώ, φλυαρώ, έως και παραληρώ και «ψαρεύω» και ξορκίζω (περίπου).

    π.χ. Κουβεντιάζω τα κορίτσια, την κουβέντιασα τη γκόμενα, κουβεντιάζω το κακό (μόνος μου στο καπηλειό!)

    Έτσι νομίζω…
    Διορθώστε με! (Μην και λέω αυτά που με βολεύουν !!!)

    Καλησπερούδια σας!

  58. petros said

    Έχω διαβάσει γύρω στο ΄60 σε ανθολογία του Αποστολίδη, επίτομη, σε σχήμα Α5 περίπου, μπορεί προπολεμικής έκδοσης, το δίστιχο «και ήτανε τα στήθεια σου άσπρα σαν τα γάλατα και μούλεγες γαργάλατα.» του Γ. Αθάνα.

  59. sarant said

    Καλημέρα!
    Καμιά φορά η μνήμη παίζει παιχνίδια, ιδίως όταν έχουν περάσει 40-50 χρόνια. Πουθενά δεν έχει βρεθεί γραπτή πηγή για το Γαργάλατα. Αν όμως το έχετε, παρακαλώ να σκανάρετε τη σελίδα ή το δισέλιδο και να τα στείλετε, θα είναι σημαντική φιλολογική ανακάλυψη. Αν δεν το δω, δεν θα το πιστέψω 🙂

  60. petros said

    Έχω διαβάσει γύρω στο ΄60 σε ανθολογία του Αποστολίδη, επίτομη, σε σχήμα Α5 περίπου, μπορεί προπολεμικής έκδοσης, το δίστιχο «και ήτανε τα στήθεια σου άσπρα σαν τα γάλατα και μούλεγες γαργάλατα.» του Γ. Αθάνα.

    Sarant σας καταλαβαίνω. Εγώ το δεξί μου χέρι δεν το κόβω, αλλά τον δείχτη του αριστερού μου ναι, αν και παίζω κιθάρα. Ήταν του θείου μου που έχει πεθάνει και με την θεία μου, αν ζει, δεν έχω καλές σχέσεις. Εκείνη την εποχή δεν θα μπορούσε ο Σταματίου να κάνει κάτι τέτοιο, ούτε ο Νόβας να μη το διαψεύσει. Εγώ τον ποιητή Αθάνα τον συμπαθώ, να ένα του:

    -Πώς είπες;.. Θέλεις ν΄ανεβείς μαζί μου το βουνάκι;..
    Είσαι μικρό θα κουραστείς, ξανθό μου κοριτσάκι!
    Κι αν αποκούμπι απάνω μου μεσοδρομίς γυρέψεις,
    φοβάμαι, μες την ερημιά, μήπως με μιας τρανέψεις.

    (Λίγο παιδόφιλος; Ποιον φοβάται, το κοριτσάκι ή τον ίδιο;)

    Μένω σε επαρχία· εσείς αν πηγαίνατε στην εθνική βιβλιοθήκη ή επικοινωνούσατε με κάποιον Αποστολίδη;

    Υ.Γ. Για την ανθολογία ίσως κάτι γίνει εάν μου δώσετε ένα ημέιλ.

  61. petros said

    Διαβάστε εδώ Ψαθά και Δημητριάδη. Φωτοτυπίες: http://pasatempo.wordpress.com/category/%CF%88%CE%B1%CE%B8%CE%AC-%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

  62. sarant said

    61: Καταρχάς, όλα τα χρονογραφήματα που αναφέρουν το Γαργάλατα είναι μεταγενέστερα από τη δημοσίευση του Σταματίου (29 Ιουλίου 1965). Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος έχει αναγνωρίσει ότι ήταν φάρσα του Σταματίου

    Η κλασική ανθολογία του Αποστολίδη έχει γνωρίσει αρκετές εκδόσεις και σε κάθε έκδοση (όχι ανατύπωση) υπάρχουν παραλλαγές. Το δικό μου αντίτυπο δεν έχει το επίμαχο τετράστιχο, αλλά δεν ταυτίζεται με την έκδοση του θείου σας.

    Τέλος πάντων, αν βρείτε κάτι παραπάνω (που δεν το θεωρώ πιθανό), το μέιλ μου είναι sarantπαπάκιpt.lu

  63. Πέπε said

    Άλλη μια ωραία ανάρτηση που ανακάλυψα από παραπομπής εις παραπομπήν.

    Το «Λαλούν τ’ αηδόνια» φωνάζει ότι δεν είναι δημοτικό, από το στίχο «μοιάζει μ’ αυτή που φέρνεις; -έλα!». Άλλωστε και για επώνυμο ποιητή ακόμη, αυτό το σημείο φανερώνει μια ποιητική αμηχανία κατά τη γνώμη μου. Και ακόμη περισσότερο στην αυθεντική (όπως μόλις έμαθα) μοφή, «μοιάζει μ’ αυτΟ». Ποιο αυτό; Η διόρθωση των τραγουδιστών σε «αυτή» (την τρέλα και τη χαρά) κάπως το σώζει. Αλλά τέλος πάντων, χαλάλι του, για χάρη των δύο πρώτων στροφών.
    Η εκτέλεση της Καγιαλόγλου υπέροχη, και από φωνή και από κιθάρα.
    Επώνυμα τραγούδια ή ποιήματα που να έχουν περάσει για δημοτικά υπάρχουν πολλά. Το πιο γνωστό ίσως, που ως δημοτικό είναι ακόμη σήμερα σουξέ, είναι το Πουλάκι ξένο (τσάμικο του Βηλαρά, http://www.youtube.com/watch?v=BhpJ7_J1mvI). Και η Βοσκοπούλα βέβαια (12, 20). Πάντως απ’ όσα αναφέρονται εδωμέσα, μ’ αυτό που πραγματικά έμεινα έκπληκτος για την πατρότητά του είναι η Αγελάδα (33).
    Σε διάφορες τοπικές παραδόσεις υπάρχουν και τραγούδια που «εμείς» ξέρουμε βέβαια ποιανού ποιήματα είναι, αλλά για τους φορείς της παράδοσης είιναι ντόπια δημοτικά. Τα πρωτεία πρέπει να κατέχει ο Σολωμός: έχω ακούσει την Αγνώριστη (Ποια να ‘ν’ εκείνη που κατεβαίνει) σε αξώτικο, έχω διαβάσει το «Τάχα θυμάσαι αγάπη μου εκείνη την παιδούλα» (που είναι και μάπα) σε συλλογή με καρπάθικα, και βέβαια γνωστή η ζακυνθινή Ξανθούλα, που είναι μάλιστα και σε μουσική Μάντζαρου. Αλλά βέβαια κανενός ποιητή κανένα έργο δεν έχει χωνευτεί τόσο βαθιά στη λαϊκή παράδοση όσο ο Ερωτόκριτος της …Ουρανίας Μελαμπιανάκη (κατά την ΑΕΠΙ εκείνη τον έγραψε).

  64. sarant said

    63: Έτσι γίνεται και ανασταίνονται οι αναρτήσεις. 🙂

  65. Δημήτριος said

    Κατατοπιστικός όπως πάντα, ευχαριστώ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: