Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Με το ταξί καλπάζοντας (Γιάννης Βαρβέρης, 1955-2011)

Posted by sarant στο 28 Μαΐου, 2011


Πήρα ένα ηλεμήνυμα από τον φίλο Γιώργο Ζεβελάκη, για τον θάνατο του ποιητή Γιάννη Βαρβέρη:

 Το βράδυ της Τετάρτης 25ης Μαΐου 2011, ο ποιητής Γιάννης Βαρβέρης, άφησε τους φίλους του σ’ ένα καφενείο στο Χαλάνδρι και πήρε ένα ταξί για να τον πάει στο σπίτι του στο κέντρο, στην οδό Ομήρου 51. Κάθισε στο πίσω κάθισμα, το αυτοκίνητο πήγαινε πολυ αργά, έκανε ζέστη και δεν ακουγόταν κανένας θόρυβος. Θυμήθηκε ένα παλιό του ποίημα και σιγοψιθύρισε τους τελευταίους στίχους. 

Σκέφτηκε ότι μπορεί τίποτα  να μην είναι τυχαίο. 

Το ποίημα:

Ρομαντικό ταξί μέσα στη νύχτα
σαν άμαξα δαιμονισμένη.
Μαστίγωσε τους μαύρους σου άμαξα
ρίξε στην Πανεπιστημίου τ’ άλογα σου
με μια ελαφρά μου κλίση χαιρετώντας
τις φευγαλέες δενδροστοιχίες των περιπτέρων
καθώς μεθάω μέσα στη νύχτα τόσων φώτων
που με καλούν από τον πύργο των πιδάκων.
Βίτσισε λέω και στρίψε την Ομόνοια
ο Κόμης μες στα τόσα μύχια δώματα
εδώ τα εξαίσια σώματά του βασανίζει
μια βουή που κάθεται στα κόκαλά μου ομίχλη .
χύσου λοιπόν στην ασφαλή μας άσφαλτο
κει που κοπάζουν τα ουρλιαχτά, στην κατηφόρα.
Μάρνη κι εγώ βουλιάζω πιο βαθιά στο κάθισμά μου
με τον καπνό μου σαν Ζορό να με τυλίγει
να με προδίνει μόλις φτάνει μπρος στο τζάμι
κι ο αγέρας τον αρπάζει από την μπέρτα.
Θα μείνεις τέλος μόνο εσύ κι’ εγώ αμαξά
εγώ που έχω από πριν σοφά μετρήσει
τις πιθανές γωνίες των καθρεπτών σου
για να μη δεις ποτέ το πρόσωπό μου
και μες στην άπνοια της πλατείας που χλιμιντρίζει
να μη με δεις τώρα σαν κατεβαίνω
που θα φυσήξω λίγο την κορφάδα των μαλλιών σου
για να μου πουν
χωρίς να νιώσεις
Καληνύχτα.

27 Σχόλια προς “Με το ταξί καλπάζοντας (Γιάννης Βαρβέρης, 1955-2011)”

  1. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Ευχαριστούμε Νίκο για το Σαββατιάτικο δώρο…

  2. BobLoopas said

    Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητές
    αν μάλιστα τυχαίνει να μένουμε στην ίδια πόλη
    να τους βλέπουμε που και που
    γιατί εκεί που ζούμε ήσυχοι
    βέβαιοι πως ζούνε κι αυτοί – ξεχασμένοι έστω –
    εκεί έρχεται το μαντάτο τους.

    Οι καλοί ποιητές μας φεύγουνε μια μέρα
    όχι γιατί πεθαίνουνε
    από έμφραγμα ή από καρκίνο
    αλλά γιατί φυτρώνουνε στα βλέφαρά τους
    λουλούδια τρομερά.

    Ανοίγουνε κιτάπια στην αρχή
    πάνε μετά στον οφθαλμίατρο
    ρωτάνε κηπουρούς βοτανολόγους
    η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά
    λόγια φοβισμένα κι αόριστα
    οι περαστικοί κι οι γείτονες σταυροκοπιούνται.

    Έτσι σιγά σιγά οι ποιητές μαζεύονται
    αποτραβιούνται σπίτι τους
    ακούγοντας δίσκους παλιούς
    γράφοντας λίγο
    όλο και πιο λίγο
    πράγματα μέτρια.
    Στο μεταξύ μες στην κλεισούρα
    τα τρομερά λουλούδια αρχίζουν να ξεραίνονται
    και να κρεμάνε
    κι οι ποιητές δε βγαίνουν πια
    μήτε για τα τσιγάρα τους στο διπλανό περίπτερο.
    Μόνο σκεβρώνουνε κοντά στο τζάκι
    ζητώντας την απόκριση από τη φωτιά
    που πάντα ξεπετάει στο τέλος μια της σπίθα
    κι αυτή γαντζώνεται
    στα ξεραμένα φύλλα πρώτα
    ύστερα στα ξερά κλαριά
    σ’ όλο το σώμα
    και τότε λάμπει το σπίτι
    λάμπει ο τόπος
    για μια μόνο στιγμή

    κι αποτεφρώνονται.

    Γιάννης Βαρβέρης.

  3. sarant said

    Πρεβέρ, ευχαριστώ εγώ!

    ΜπομπΛούπας, μπράβο, πολύ ταιριαστό. Βέβαια, η σύμπτωση με το ταξί είναι τρομερή. Πέθανε στο ταξί έχοντας γράψει σχετικό ποίημα…

    Να θυμίσω ότι σε μέσα μεταφοράς έχουν πεθάνει κι άλλοι λογοτέχνες μας: ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου στο τραμ, ο Κώστας Χατζόπουλος στο πλοίο για Μπρίντιζι, ο Φώτης Αγγουλές στο πλοίο καθώς ερχόταν απ’ τη Χιο, με είκοσι δραχμές στην τσέπη.

  4. ti zoe sauto to blog said

    Μια που σε βρήκα Jacques Prévert , μου άρεσε το σχόλιο σου εδώ (γ παράγραφος).
    24 Ιανουαρίου, 2011 στο 19:43

    Για το θάνατο του Βαρβέρη , τώρα το έμαθα και λυπήθηκα ειλικρινά, μόλις στα 56 του χρόνια !

  5. BobLoopas said

    …Ο Καραβασίλης το 2004, ο Κλείτος Κύρου το 2006, ο Κωσταβάρας το 2007, ο Σταύρος Βαβούρης, ο Πάνος Θασίτης, ο Γιώργης Μανουσάκης και ο Ιάσωνας Δεπούντης το 2008, ο Τάσος Δενέγρης το 2009, ο Έκτωρ Κακναβάτος το 2010, ο Μάνος Λουκάκης κι ο Τάκης Βαρβιτσιώτης.
    Ο Γιάννης Βαρβέρης…

  6. από το «πιάνο βυθού» αξίζει κανείς να προσέξει τους τελευταίους στίχους.

    Αυτές οι νότες
    που σας στέλνω με την άνωση
    δεν έχουν πια κανένα μουσικό ενδιαφέρον.
    Απ’ τον καιρό του ναυαγίου
    που αργά μας σώριασε τους δυo
    ως κάτω στον βυθό
    σαν βάρος έκπληκτο
    το πιάνο του ολόφωτου υπερωκεανίου κι εγώ
    έχουμε γίνει μάλλον μια διακόσμηση πυθμένος
    μια υπόκωφη επίπλωση βυθού
    ένα λουλούδι εξωτικό
    ή ένα τεράστιο όστρακο
    φωλιά ιπποκάμπων
    διάδρομος ψαριών που όλο απορούν
    μπρος στην ασπρόμαυρη αυτή μνήμη
    του παπιγιόν των πλήκτρων του κολάρου.
    Κι αν σε καμιά βαρκάδα σας
    διακρίνετε στην ήρεμη επιφάνεια
    τρεις πέντε δέκα φυσαλίδες
    σαν ντο και σολ και μι
    μη φανταστείτε μουσική
    είναι λίγη σκουριά που όταν θυμάται
    πιέζει κι ανεβαίνει.
    Γι’ αυτό να μην ανησυχείτε.
    το πιάνο μου κι εγώ
    είμαστ’ εδώ πολύ καλά
    εκπνέοντας ίσως πότε πότε νότες άσχετες
    αλλά μες στην ασφάλεια πλήρους ναυαγίου
    και ιδίως
    μακριά επιτέλους
    από κάθε προοπτική πνιγμού.

  7. Και εγώ το «Πιάνο βυθού» θυμήθηκα μόλις έμαθα το θάνατο του Γ.Β.
    Φθινόπωρο 1991, πρώτο εξάμηνο στη σχολή, μάθημα Νέα Ελληνική Φιλολογία, ακόμα ήταν η εποχή που πατούσα στα μαθήματα, και μ’ αυτό τέλειωναν τα φωτοτυπημένα κείμενα.

    Ο Βαρβέρης επίσης, αν δεν κάνω κάποιο ασυγχώρητο λάθος και τον μπερδεύω με άλλον, ήταν μέγας φίλος του ύστερου λαϊκού τραγουδιού.

  8. Σοφία Λιλιμπάκη said

    Έχουν για την ποίηση δοθεί κατά καιρούς πολλοί ορισμοί. Ο Γιάννης Βαρβέρης έδωσε κάποτε τον δικό του:Αν το κάθε πράγμα μπορούμε να το πούμε με χίλιους τρόπους η ποίηση είναι ο χιλιοστός πρώτος.
    Και κάποιοι επίκαιροι στίχοι του απο τη συλλογή
    του Γιάννη Βαρβέρη , Κέδρος 2001:
    …σημαίνει, σήμανε η παύση των πληρωμών
    αφήστε τον σύνδικο
    της πτωχεύσεως
    να κάνει τη δουλειά του
    ακούστε πάνω στα μαλλιά σας
    αυτό μου το χάδι:
    Περιουσία μας είναι
    ό,τι έχουμε χάσει.
    (ΠΡΙΓΚΗΨ ΚΑΙ ΠΤΩΧΟΣ)
    Σοφία Λιλιμπάκη

  9. Alfred E. Newman said

    Στα ποιήματα του αλλά και στην καθημερινή του ζωή κυριαρχούσε το μαύρο χιούμορ που είναι τόσο σπάνιο στον περίγυρό μας.
    Παλιά ήταν μανιώδης χαρτοπαίκτης. Ρωτήθηκε πριν κανά χρόνο από κοινό φίλο αν θα συμμετάσχει σε καρέ πόκας.
    Η απάντησή του:
    Με τί νεφρό;

  10. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    (# 4)
    Γιατρέ, έχεις μεγάλη μνήμη, ίσως να είσαι και χειρουργός, αφού πας τόσο βαθιά 🙂
    Θα ήθελα να απαντήσω απλά ότι σε κατατάσσω σε αυτούς που τροφοδοτούν με τον καλύτερο τρόπο τη ζωή σ’αυτό το μπλογκ.

    Και ας προσθέσω και τούτα τα λόγια του ποιητή…

    Ο ποιητής δεν υπόσχεται. Διατίθεται. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά. Και η μεγάλη του πολυτέλεια…

    Παρμένο από εδώ όπου και η συνέχεια :
    http://www.poiein.gr/archives/148/index.html

  11. betatzis said

    7. Δύτη θες να πεις του σκυλάδικου.

    Ναι, δεν πρέπει να κάνεις λάθος. Θυμάμαι κάποια αναφορά (ή άρθρο του ;;) σε ένα παλιό τεύχος του καλού περιοδικού «Λαϊκό Τραγούδι»

    Το βράδυ θα ψάξω τα κιτάπια, μπας και το βρω.

  12. Ναι, κι εγώ από κει το θυμάμαι, νομίζω.

  13. betatzis said

    Να ξεκαθαρίσω ότι σέβομαι και γω και αγαπώ το αυθεντικό σκυλάδικο, δεν έγραψα τον όρο υποτιμητικά. Μου άρεσε και μένα ο Βαρβέρης.

    Βρήκα και κάτι γουγκλάροντας.

    http://laikotragoydi.blogspot.com/2011/05/blog-post_27.html

    Η Μελίνα Τανάγρη σε ένα πρόσφατο τραγούδι της χρησιμοποίησε την δική του έκφραση «κάτω νύχτα» . Νομίζω το τραγούδι λέγεται Αμάν και πότε.

  14. Α μπράβο, κι εγώ θυμόμουν πως του άρεσε η Καίτη Ντάλη.

  15. nikiplos said

    Πραγματικά, διαβολική σύμπτωση…
    Ίσως ο ζεστός αέρας, ενός πολλά υποσχόμενου καλοκαιριού,
    καθώς αναψηλαφούσε τα ίχνη από χάδια στους ατημέλητους κροτάφους
    να τον έκανε να γνωρίσει τον Αμαξά-Οδηγό…
    προδίνοντάς του έναν θάνατο αληθινά ποιητικό…

  16. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ και για τα επόμενα σχόλια!

  17. Nicolas said

    Άντε αφιέρωμα
    Την επόμενη φορά που θα πάω στη Cète (με την παλιά ορθογραφία) θα πιω ένα picpoul στην υγ… στη μνήμη του !
    Να προσέχει ο Δημήτρης, γιατί είναι ο επίσημος πια ! (Δημήτρη, ne déconne pas, hein !)

  18. sarant said

    Καλά που το θυμήθηκες, συνονόματε, ότι ο Βαρβέρης είχε μεταφράσει Μπρασένς:
    http://www.sarantakos.com/language/par-gorilla1.html

  19. […] Στο μπλόγκ του Ν.Σαραντάκου. ΚΛΙΚ ΕΔΩ […]

  20. Ντίνος Πετράτος said

    Διάβασα για καφενείο στο Χαλάνδρι.
    Για εκδήλωση παρουσίασης βιβλίου και δεν ξέρω τι άλλο.
    αν οι λεπτομέρειες έχουν κάποια σημασία για σας, τα πράγματα έχουν ως εξής.
    Με τον Γιάννη Βαρβέρη και φίλους είμαστε στο <> πίσω απ το Hilton .
    Όταν ο Γιάννης θέλησε να φύγει τον συνόδεψα. Στο ταξί συνεχίσαμε την κουβέντα μας.
    Στη διασταύρωση Βας. Σοφίας και Ηρώδου αττικού έβγαλε τα κλειδιά του.τα κουδούνισε λίγο στο χέρι του, έγειρε το κεφάλι του και έφυγε. Χωρίς ένα αχ.

    Ντίνος Πετράτος

  21. sarant said

    20: Ασφαλώς εσείς ξέρετε καλύτερα, ευχαριστώ για το σχόλιο.

    (Αν είχατε κάποιο όνομα μαγαζιού μέσα στις αγκύλες, φοβάμαι ότι χάθηκε, το WordPress ερμηνεύει αλλιώς τις αγκύλες).

  22. ΦΟΥΛ ΤΟΥ ΠΑΣΟΥ, Ι.Ν.Κυριαζή

    Οι μέρες ανακατεύτηκαν σαν τραπουλόχαρτα
    και μοιραστήκαν στους ανθρώπους.
    Τα καρό έφτιαξαν τραπεζομάντιλο
    και πάνω τους οι κούπες μας γέμισαν με καφέ.
    Τα μπαστούνια τα έβρισκα αμέσως παντού
    μα πουθενά δεν είδα σπαθιά-
    ήτανε όλα καρφωμένα στην πλάτη μου.

    δημοσιευση στο ποιειν 17/1/2008
    http://www.poiein.gr/archives/1730/index.html

    Επάνω σε καρό τραπεζομάντιλα
    με κούπες του καφέ αχνιστές
    παίζουν χαρτιά στη λέσχη τους συχνά τα ζώα
    συχνά τα βρίσκουνε μπαστούνια.

    από τη μετά θάνατο συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη «Ζώα στ σύννεφα» 2013

    Click to access zoa_sta_sinnefa.pdf

  23. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ!

  24. Velvet said

    Ερωτική διαθήκη

    «Αφού λοιπόν ο νεκρός δεδικαίωται
    τώρα σας λέω πως είχα τσέπες
    στο γυμνό μου δέρμα.
    Στην ανακομιδή στα τρίχρονα
    όλοι εσείς που ‘χατε νταραβέρια με το σώμα μου
    σύρτε τη λήθη σας μέχρι το λάκκο
    θα βρείτε κει κομμάτια γλώσσας χείλη
    κραυγές χνούδια λαιμών κοντές ανάσες
    ελάτε να σκυλέψετε με τη σειρά σας
    ό,τι σας σκύλεψα είναι άθικτο σας περιμένει
    έχω μια μουσική για σας από τα πλήκτρα των δοντιών
    ελάτε
    τ’ αρπαχτικά σας δάχτυλα καυτά να νιώσω
    για τελευταία φορά στα κόκαλά μου».

    Γιάννης Βαρβέρης (1955-2011)

  25. Velvet said

    Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΔΕΝ ΠΙΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ

    Χθες είδα πάλι στον ύπνο τον πατέρα. Καθόμασταν οι δυο μας σ’ ένα τραπέζι με καρό τραπεζομάντιλο. Κάποιος μας έφερε δυο ποτηράκια και κρασί. – Είσαι καλά; του λέω. – Καλά, καλά, και μου ‘πιασε το χέρι. – Άντε, στην υγειά σου, είπε. Σήκωσε το ποτήρι, τσούγκρισε και το άφησε πάνω στο τραπέζι. – Δεν πίνεις; ρώτησα. – Εσύ να πιεις απάντησε. Εγώ δε θέλω να ξεχάσω.
    Γιάννης Βαρβέρης, Πεταμένα Λεφτά, Κέδρος 2005

    …………
    Ποιος αραγε εκλεψε τα καρο τραπεζομαντιλα ?

  26. leonicos said

    Ζούμε ακόμα μερικοί

  27. […] πηγή; https://sarantakos.wordpress.com/2011/05/28/barberisinmemoriam/ […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: