Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Κεραυνός του Κ. Βάφη

Posted by sarant στο 31 Ιουλίου, 2011


Ο Καβάφης είναι ο ποιητής μας που τα ποιήματά του έχουν παρωδηθεί περισσότερο από κάθε άλλον -και με μεγάλη διαφορά. Ο όρος «παρωδία» εδώ είναι αναγκαστικά πολύ ευρύς -ίσως θα έπρεπε να τον κρατήσουμε μόνο για τις περιπτώσεις όπου αυτό γίνεται με αποκλειστικό σκοπό τη σάτιρα, συχνά και του ίδιου του ποιητή, ενώ τις άλλες περιπτώσεις, όπου το ποίημα γράφεται  «με τον τρόπο» του ποιητή, και που μπορεί να αποτελούν ακόμη και φόρο τιμής, να τις πούμε «μιμήσεις». Μια άλλη διάκριση είναι ανάμεσα στις παραφράσεις, δηλαδή τις παρωδίες που ακολουθούν πιστά ένα συγκεκριμένο ποίημα, αλλάζοντας φυσικά κάποιες λέξεις, όπως εδώ ο Γιώργος Κοροπούλης και ο Αλλού Φαν Μαρξ στους Ιδανικούς αυτόχειρες, και σε εκείνες που απλώς εμπνέονται από το ύφος του ποιητή.

Αλλά ας γυρίσουμε στον Καβάφη. Έλεγα ότι έχει παρωδηθεί περισσότερο από κάθε άλλον. Το 1997 ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος συγκέντρωσε σε βιβλίο 170 παρωδίες καβαφικών ποιημάτων, τις περισσότερες από επώνυμους λογίους, ενώ ο καθηγητης Ξ. Κοκόλης έχει εκδώσει δικό του βιβλίο με τριάντα καβαφικές παρωδίες (του τύπου της παράφρασης). Οι πρώτες χρονολογικά καβαφικές παρωδίες που συγκέντρωσε ο Δασκαλόπουλος είναι εχθρικές προς τον ποιητή. Ίσως η καλύτερη ή γνωστότερη από αυτές να είναι η ακόλουθη του Φώτου Πολίτη (1923):

Η αβρά κυρία μετά της οποίας
εγεύθης καλαμάρια και σηπίας
απήλθε χθες εις το αβησσυνιακόν επίνειον.
Τούτο ενθυμού. Εις το αβησσυνιακόν επίνειον
απήλθεν η αβρά κυρία μετά της οποίας
εγεύθης καλαμάρια και σηπίας.

Φυσικά σατιρίζεται το ποίημα «Εις το επίνειον» του Καβάφη, που ξεκινάει:

Νέος, είκοσι οκτώ ετών, με πλοίον τήνιον
έφθασε εις τούτο το συριακόν επίνειον
ο Έμης, με την πρόθεσι να μάθει μυροπώλης.

Το ποίημα αυτό με τις πολυσύλλαβες  ομοιοκαταληξίες είχε σκανδαλίσει τους αντικαβαφικούς -το παρώδησε και ο Σπυρομελάς, αλλά η δική του παρωδία είναι χειρότερη και εκτενέστερη και βαριέμαι να την αντιγράψω. Έχει την αξία ότι περιέχει τη λέξη «πιπίνιον», άρα μαθαίνουμε ότι το έλεγαν από τότε.

Αλλά ας πάμε στον Κεραυνό.  Την παρωδία αυτή την δημοσίευσε στην εφημ. Πολιτεία στις 7/1/1925 ο ποιητής και κριτικός Νίκος Καρβούνης (1880-1947, της ομάδας της Ηγησώς, πρώτα θεοσοφιστής και από το 1930 μαρξιστής) που την υπόγραψε «Κ. Βάφης». Στόχος της είναι να σατιρίσει όχι τον Καβάφη, αλλά τον Γεώργιο Κονδύλη, τον στρατιωτικό που είχε γίνει πολιτικός. Δεν παρωδείται συγκεκριμένο καβαφικό ποίημα, αλλά γίνεται μίμηση του ύφους του Καβάφη -και βέβαια, εδώ κι εκεί υπάρχουν ατόφιοι καβαφικοί στίχοι.

Κεραυνός

Είκοσι χρόνια τον στρατώνα εγνώρισα
και δάφνας έδρεψα στης μάχης το πεδίον
(Κωνσταντινούπολιν, Απείρανθον, Χαλκιδικήν)
Πλην ν’ αηδιάσαν κι αι μάχαι και ο στρατών.

Αφήκα τότε τον στρατόν.
Κάτι με είλκυσεν εις την πολιτικήν,
κάτι κι εγώ να γίνω κομματάρχης,
δεν θα’μαι ο πρώτος δα συνταγματάρχης
που ανήλθεν εις τοιαύτας λειτουργίας.

Τον δρόμον μου ηκολούθησα γοργός
και επάλαισα κατά της βασιλείας
στης Δημοκρατικής Ενώσεως τους κόλπους…
Αι ιδέαι της με συνεκίνησαν ολίγον
πλην με καιρόν βαρέθηκα. Είναι άχαρις
αγών για τάξεις, για πτωχόν λαόν, για δικαιώματα
για ελευθερίας, και άλλα ηχηρά παρόμοια.

Άλλωστε ο Μποδοσάκης με προέτρεψε
ν’ αποσυρθώ γιατί έλεγε θα μου έκοβεν
ευθύς τα λίαν γενναία δοσίματα.

Έγινα τότε φασιστής και αρχηγός
του νέου κόμματος του εθνικού
και υπουργικόν κατέλαβα εδώλιον.

Εδώ ας σταθώ. Καλά είν’ εδώ. Δεν το κουνάω.
Ποτέ απ’ εδώ εξ ιδίας προαιρέσεως.
Και μ΄ ευχαρίστησιν θα μείνω
και ζωήν ολόκληρον εδώ.

Αλλ’ αν χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
κάποια αλλαγή στις διαθέσεις γίνει
και δοθεί κάποιο φύσημα για πέρα
στον συνάδελφο Πρίμο ντε Ριβέρα,
σ’ εμένα, στον Τσαγκόφ, στο Μουσολίνι,
τότε ίσως επανέλθω στο στρατώνα
και ξαναρχίσω την παλαιά ζωήν μου.

Ίσως να κάνω και κανένα κίνημα
σωτήριον, αξιεπαίνως ενθυμούμενος
τας βενιζελικάς μου παραδόσεις.
Το χρέος προς την πατρίδα και προς τον μπακάλη,
που δύσκολα θα δύναμαι να εξοφλήσω,
αν στερηθώ -πράγμα φρικτόν-
τα λίαν γενναία της εξουσίας δοσίματα.

Αλλ’ ο Εφέσιος αγρυπνεί και όλ’ αυτά
δεν είναι φόβοι βάσιμοι και σοβαροί,
τουλάχιστον για μέλλον λίαν προσεχές…

Ο αναγνώστης του 1925 εύκολα αναγνώριζε τις αναφορές της παρωδίας -με την Κωνσταντινούπολη εννοείται η δράση του Κονδύλη μετά τον Νοέμβριο του 1920, όταν πολλοί  βενιζελικοί αξιωματικοί κατέφυγαν στην Πόλη (που ήταν υπό διεθνή έλεγχο) και από εκεί μηχανορραφούσαν (κατά τα άλλα, έφταιξε η αντιπολεμική προπαγάνδα του ΣΕΚΕ για την καταστροφή). Στη Χαλκιδική και την Απείρανθο είχαν γίνει πολύνεκρες συγκρούσεις με τους κατοίκους της περιοχής -στην πρώτη περίπτωση συμμετείχε ο λοχαγός τότε  Κονδύλης προσωπικά.

Ο Κονδύλης άργησε να κάνει το δικό του κίνημα. Όταν το 1926 ανέτρεψε τη δικτατορία του Πάγκαλου, φέρθηκε σχεδόν υποδειγματικά, αφού γρήγορα οργάνωσε εκλογές, στις οποίες μάλιστα δεν συμμετείχε. Το 1935 όμως έκανε το κίνημα της 10ης Οκτωβρίου που επανέφερε τη βασιλεία ύστερα από χαλκευμένο δημοψήφισμα που έδωσε 98% στο Ναι.

Ο Καβάφης λέγεται ότι αντέδρασε ψυχρά στην παρωδία του Καρβούνη (αυτή είναι η εκτίμηση του Ε. Μόσχου, στο βιβλίο «Επιστολές στον Μάριο Βαϊάνο»), ίσως επειδή η παρωδία παρουσιάστηκε σαν «απάντηση» των αντικαβαφικών στο φιλοκαβαφικό αφιέρωμα της Νέας Τέχνης του 1924 («Οι θαυμασταί του ποιητού ευρήκαν ευκαιρίαν να ‘οργιάσουν’. Οι πολέμιοί του δεν θα εξέσκαζαν κι αυτοί;» έγραψε στο εισαγωγικό της σημείωμα η Πολιτεία). Κατά τη γνώμη μου, μάλλον θα  κρυφοκαμάρωσε ο Καβάφης. Βέβαια, με τις παρωδίες ποτέ δεν ξέρεις -κι η λαπαθιωτική καβαφική παρωδία (Εις Τύριον ζωγράφον) είχε θεωρηθεί χλευαστική από τον Ρουσέλ και μετά έτρεχε ο καημένος ο Λαπαθιώτης να εξηγήσει ότι την είχε γράψει ως φόρο τιμής.

73 Σχόλια to “Ο Κεραυνός του Κ. Βάφη”

  1. Θεωρώ κορυφαία στιγμή του Αρκά (εντάξει, μια από τις πολλές) το ποίημα, το σοβαρό, που λέει το μικρό πουλί στον πατέρα του, που τον απεχθάνεται : «Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, είσαι τόσο ηλίθιος που θα βρεθείς στην Θράκη!»

  2. Ἀχιλλέας Τζάλλας said

    Συγχαρητήρια – χρήσιμο καὶ ἐνδιαφέρον ἄρθρο, ἂν καὶ θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ διαφωνήσω σ᾿ ἕνα σημεῖο : ἡ παρωδία τοῦ Φώτου Πολίτη, πάντα μοῦ φαινόταν ἄθλια – σίγουρα πολὺ γνωστή, ἀλλὰ ἄθλια. Φαντάζομαι θἄχετε ὑπόψη σας τὸ ἄρθρο τοῦ ὁποίου ἀποτελεῖ μέρος – ἔχει ἄλλωστε ἀναδημοσιευθῆ στὸ ἀφιέρωμα τῆς Νέας Ἑστίας, σίγουρα σ᾿ αὐτὸ τοῦ ᾿63 καὶ πιθανότατα καὶ στὸ τοῦ ᾿33.

  3. Ἀχιλλέας Τζάλλας said

    1 Ἄ ναί ! Αὐτὸ πῶς τὸ ξέχασα !

  4. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια.

    Ο στίχος του Αρκά πράγματι αξίζει να αναφερθεί σε μια επισκόπηση της καβαφικής επιρροής, όπως άλλωστε και οι τίτλοι εφημερίδων, βιβλίων, επιχειρήσεων κτλ. που έχουν καβαφικές αναφορές. Βιβλίο μπορεί να γραφτεί γι’ αυτό το θέμα!

    Γιατί άθλια η παρωδία του Πολίτη; Επειδή είναι άδικη; Μα, μια εχθρική παρωδία πρέπει να είναι άδικη, φαρμακερή, σύντομη, ευκολομνημόνευτη. Κι αυτά τα έχει -δες σε αντιδιαστολή του Σπυρομελά.

  5. Ἀχιλλέας Τζάλλας said

    Ἀπ᾿ αὐτὴν τὴν ἄποψη ναί, ἀλλὰ δὲν βλέπω καὶ τεράστια σχέση τῆς παρωδίας μὲ τὸ ποίημα. Τὸ ὅτι ἔγραψε ἕνα στιχούργημα μὲ πολυσύλλαβες ὁμοιοκαταληξίες καὶ μιὰ κοινὴ λέξη μὲ τὸ καβαφικό, δὲν νομίζω ὅτι τὴν κάνει πετυχημένη παρωδία – ὄχι καλή· ἁπλῶς πετυχημένη.

  6. Ὑπάρχει μιὰ ἐκπληκτικὴ παρῳδία τῶν Τειχῶν ποὺ μιλάει γιὰ κάτι κλεμμένα ἑκατομμύρια.

  7. Ein Steppenwolf said

    Κατά τη γνώμη μου, μάλλον θα κρυφοκαμάρωσε ο Καβάφης.
    Je ne suis pas de l’avis de ceux qui prétendent que l’oeuvre de Cavafy, étant une oeuvre à part, et n’appartenant à aucune des écoles connues, restera à jamais une spécialité, pour ainsi dire, de poésie, qui ne trouvera pas d’imitateurs.
    De ces imitateurs, superficiels il est vrai pour la plupart, j’en découvre déjà, et cela non seulement parmi les poètes grecs. De rares, mais frappants, signes de l’influence de Cavafy ont été constatés un peu partout.

  8. Ωωωωω… ευχαριστώ για την αναφορά στο μπλογκ μου. Πάω να διαβάσω και το υπόλοιπο κι επανέρχομαι.

  9. Το φοβερό είναι ότι σήμερα το απόγευμα χωρίς λόγο σκεφτόμουν την πρώτη παρωδία του Κοροπούλη και μπαίνω τώρα και βλέπώ αυτό…

  10. # 6: Κορνήλιε… » ότι κατέφαγον τα 15 εκετομμύρια … και κάθομαι και συλλογίζουμαι τώρα εδώ πόσο ευκόλως τα κατέφαγον…»

    Νομίζω είναι στον τόμο του Δασκαλόπουλου, αλλά δεν παίρνω και όρκο μην είναι και στου Κοκκόλη, τους έχω και τους 2. Τη Λαπαθιωτική παρωδία δεν την είχα προσέξει.

    Προσωπικά πολύ θα ήθελα να παρωδηθώ κάποτε και απευθύνω ανοικτή πρόσκληση σε όποιον θα ήθελε να παρωδήσει κάτι δικό μου (κατά προτίμηση ο Κορνήλιος! )

  11. Θυμίζω και τη γενικότερη άποψή μου για τις παρωδίες εδώ

    http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/921

    καθώς και το εβδομαδιαίο αφιέρωμα στις παρωδίες που φιλοξενήσαμε στο Παμπάλαιο Νερό!

    Κι ένα μπράβο στον Νικοκύρη που επιμένει να ασχολείται με τις παρωδίες.

    Δική μου αγαπημένη (μια από τις πολλές) αυτή του Βάρναλη για τον Ζαχαρία Παπαντωνίου..
    (παρωδείται η προσευχή του ταπεινού, την έχει ο Νικοκύρης).

    «Κύριε σαν ήρθεν η βραδιά σου λέω την προσευχή μου,
    αλλη ψυχή δεν ΄΄εβλαψα μονάχα τα ταμεία.. » κλπ

    Επίσης άπαιχτη και η παρωδία του Μπαταριά από Λάγιο, την έχουμε στο Παμπάλαιο Νερό:

    » ο Κοροπούλης ο Γιωργής κι ο Νιόνιος του Καψάλη
    κι ο Λάγιος του Κωστή
    τα μεσημέρια εσούρωναν, καθείς κι ένα ρεμάλι
    στη Σίνα εκεί ψηλά στο Κοπερτί…»

  12. Kαι μια και λέμε για παρωδίες, παρακαλώ πολύ μην ξεχάσουμε την απίστευτη παρωδία που μας σκάρωσε ο Κορνήλιος πριν από λίγους μήνες πάνω στο μαχαίρι του Καββαδία (απαιτούνται γνώσεις Νομασλανδιανής λογοτεχνίας για να την απολαύσει κανείς στο έπακρο. Μισό λεπτό να την ξαναβρώ).

  13. Ἀπάνω μου ἔχω πάντοτε δεμένο στὸ ζωνάρι
    ἕνα μικρὸ καναπουτσὰρ ἀπὸ τὴν Νομανσλάνδη,
    ὅπως αὐτὰ ποὺ συνηθοῦν καὶ παίζουν οἱ φαντάροι
    ποὺ ἀπ’ τὸν Τσἰνγκ τὸ ἀγόρασα μιὰ μέρα στὴν Ταϋλάνδη.

    Θυμᾶμαι ὡς τώρα νἄτανε τὸν Μπὰξ στὴν Ἀριζόνα,
    ποὺ πολεμοῦσε μὲ αὐτὸ Μεξικανοὺς ἀτάκτους,
    κρύος ἱδρῶτας ἔπεφτε κι ἡ κάθε του σταγόνα
    κάτω στὴν ἄμμο πότιζε φραγκόσυκα καὶ κάκτους.

    Ὁ πρίγκηψ ‘Ρῆτζεντ σκότωσε μ’αὐτὸ τὴν Λεβαντίνη,
    τὴν ὄμορφη πριγκήπισσα ἀπὸ τὴν Ἀπωνία,
    καὶ μιά του σφαῖρα χτύπησε φριχτὰ τὴν Φλωρεντίνη,
    γιὰ πάντα ἀποστερῶντας μας τὴν θεία μελῳδία.

    Ὁ λόρδος Κρόουν μιὰ βραδιὰ τὸν ἄμοιρο Κρισέιξ
    μὲ τπῦτο τὸ καναπουτσὰρ τὸν ἔκανε σμπαράλια
    καὶ στὴν Λιμέρα τρώγοντας γιὰ πρωινό κορνφλέικς
    ὁ Πράβο Γιάζντι στόχευε ἱπτάμενα βουβάλια.

    Ὁ Πόλαρ Σκὸτ ξεπάστρεψε ἐξήντα Τσαλντεάνους
    κι ὁ Ἄρσον ἀπὸ τὸ Βνουρὰπ ἑπτὰ μικροὺς Ταγῖστες,
    ὁ Ῥεβινστὶκτ πολέμησε αἱμοσταγεῖς τυράννους
    κι ὁ Μούτινγκ ἐξωλόθρευε στὸ Μόδο ἀρριβῖστες.

    Μὲ τοῦτο ἄγρια ἔστειλε στὸν Ἅδη ὁ Ντιντάχε
    χωρὶς κανένα ἔλεος, χωρὶς καθόλου τύψεις
    τὴν ὁμορφούλα τὴν Μουλὲν γιατὶ μὲ ἄλλον τἆχε
    καὶ μ’ ἄλλον ἀρεσκότανε νὰ κάνῃ ἐπικύψεις.

    “Εἶν’ἀλαφρύ, γιά πιάσε το, δὲν πάει οὔτ’ἕνα δράμι
    καὶ δὲν κοστίζει τίποτε, μονάχα ἕνα μπρίκι,
    μὰ ὅσι τὄχαν ἔφυγε ἡ ζῆσι τους χαράμι,
    πολλὰ ἔχουν δεῖ τὰ μάτια μου μ’αὐτὸ μοῦ φέρνει φρίκη”.

    Καναπουτσὰρ ἀτσάλινο τὴν ζώνη μου στολίζει,
    ποὺ κάποτε ἀγόρασα σὲ κάποιο σταυροδρόμι
    γιὰ ποιὸν ἡ κρύα κάννη του τὴν νύχτα νὰ γυαλίζῃ,
    ἀφ’οὗ ὁ Σέβαν πέθανε πρὶν γεννηθῇ ἀκόμη;

    http://nomanslandi.blogspot.com/search/label/%CE%9A%CE%BF%CF%81%CE%BD%CE%AE%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82

  14. sarant said

    Είδες Σοφία, επρόκειτο για τηλεπάθεια 🙂

    Καλά έκανες και μας θύμισες κι άλλες παρωδίες -του Λάγιου μ’ αρέσει πολύ. Και του Κορνήλιου, βέβαια!

  15. # 14: Μην το γελάς, μου έχουν συμβεί παρόμοια…. Θα αποφανθεί η επιστήμη του μέλλοντος 😉

    Λοιπόν θυμήθηκα με τα παραπάνω σχόλια για την Ιθάκη και τη Θράκη κάποια στιγμή του 2008 που παίζαμε ένα «ποιητικό κολλάζ» στου Στιχάκια (με στίχους άλλων) και ο Στιχάκιας έγραψε τον εξίσου δυνατό στίχο:

    Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη / Πριν τον απόπλου φάε ένα σουβλάκι

    Οποιος θέλει να δει το υπόλοιπο πόνημα (και τις ανταπαντήσεις ) να πέαι εδώ…

    http://stixakias.wordpress.com/2008/04/18/%ce%a0%ce%bf%ce%b9%ce%b7%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%9a%ce%bf%ce%bb%ce%ac%ce%b6/

  16. * να πάει

  17. Με την ευκαιρία μια και με εμπνέει το θέμα, να πω ότι εκτός από τις παρωδίες, τις ανταπαντήσεις και τα ποιητικά κολάζ και άλλα πιο εξειδικευμένα λεκτικά-ποιητικά παιχνίδια όπως τα λιπογράμματα που δοκιμάσαμε το χειμώνα, μακράν πιο ενδιαφέρον θεωρώ το να γράψει κανείς κάτι σε μίμηση ύφους άλλου ποιητή.

    Το έκανα πέρσι αυθόρμητα με τον Τάσο Παππά (ποιητής που έχει δυστυχώς λησμονηθεί – εδώ:
    http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/1128 )

    και το ξανάδα μερικούς μήνες αργότερα από τον Κόλια Χαρίλοβιτς Καβαδίεφ, δηλαδή τον Μ. Καραγάτση, που μιμήθηκε άψογα το ύφος του φίλου του Καββαδία, εδώ

    http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/1785

  18. Στα καθ’ημάς, την μπλογκόσφαιρα ας πούμε, έχουμε και άλλο μέγα μάστορα της παρωδίας, τον περιβόητο Elias:
    Μια μεγάλη συλλογή εδώ, υπάρχει π.χ. κι αυτό και βέβαια η παρωδία του «¨Αξιον εστί» εδώ.

  19. sarant said

    Να’σαι καλά Δύτη, μου είχε ξεφύγει το Άξιον Εστί -πράγματι μεγάλος μάστορας ο Ηλίας και παράλειψή μου που δεν τον ανέφερα!

  20. voulagx said

    Μια ιδεα ριχνω,μη με παρεξηγησετε, η ζεστα φταιει!

    Καρπάθια
    Κ. Ναβάφης

    Σαν βγεις στον πηγαιμό για τα Καρπάθια,
    να εύχεσαι να’ ναι μακρύς ο τρόμος,
    γεμάτος Άιγκορ, γεμάτος Μπλούχερ….

    Τα υπολοιπα στην ποιητικη (αμα και διακριτικη) ευχερεια της Σοφιας και του Κορνηλιου!

  21. 18, 19: Αχαχαχαχα… γιατί μου το κρύβατε αυτό το ταλέντο; Εδώ και μισή ώσρα διαβάζω και γελάω!

    20: Χχμμμ… να τελειώσω την ανάγνωση…

  22. Ἀχιλλέας Τζάλλας said

    17 Ἠ μίμηση Καραγάτση εἶναι ὄντως πολὺ καλή, ἐκτὸς ἀπ᾿ τοὺς δύο πρώτους στίχους τῆς τέταρτης στροφῆς, καὶ τὸν πρῶτο τῆς τελευταίας – νομίζω ὅτι δὲν ταιριάζουν μὲ τὸ σύνηθες ὕφος τοῦ Καββαδία.

  23. ἡ παρῳδία τοῦ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ ὅλα τὰ λεφτά, παρ’ὅλο ποὺ μ’ἀρέσει πολὺ ὁ Ἐλύτης.

    Καβαφικὲς παρῳδίες ἐν οἷς πρώτη καὶ ἡ περὶ ἑκατομμυρίων:

    http://nearhouparaplous.blogspot.com/2010_03_01_archive.html

  24. Ηλεφούφουτος said

    Καταπληκτική η νομασλανδική παρωδία του Κορνήλιου! Τώρα την είδα!

    Και οι άλλες παρωδίες έχουν πολύ γέλιο, αυτή όμως του Λαπαθιώτη με τον Τύριο ζωγράφο… δεν ξέρω, είναι αλλιώς. Πολύ εντυπωσιακή.
    Είναι βέβαια παρωδία, γιατί αν δεν έχεις εξοικείωση με την ποίηση του Καβάφη το χάνεις το παιχνίδι, η μαστοριά της όμως είναι τέτοια που δεν γελάς «χα-χα-χα». Γελάς σε κάποια «μύχια» και «παράβυστα» του εγκεφάλου σου.

  25. Δημήτρης Φύσσας said

    Ιδού και δύο δικές μου συνεισφορές, μία καβαφική και μία :σεφερική, από το βιβλίο μου «Οι αστικοί χώροι είναι ποίηση από μόνοι τους»:

    1. ΕΙΓΕ ΕΨΑΡΕΥΘΗ

    «Πού απεσύρθηκε, που εχάθηκε ο Ροφός;
    Έπειτ΄ από τα περάσματά του τα πολλά
    τη φήμη του μεγέθους του
    που διεδόθηκεν εις τόσους ψαράδες
    εκρύφθηκ΄ αίφνης και δεν έμαθε κανείς
    με θετικότητα τι έγινε (ουδέ κανείς εγεύθη σούπα του).
    Έβγαλαν μερικοί πως καμακώθηκε στην Έφεσο.
    Δεν τόγραψεν η ‘Κατάδυσι’ όμως, τίποτε
    Για πιάσιμο του Ροφού δεν έγραψεν η ‘Κατάδυσι’.
    Ή μήπως είν΄ εκείν ΄η ιστορία αληθινή
    που χτυπήθηκε στην Κρήτη,
    στο αρχαίο της Δικτύννης ιερόν.
    Άλλ΄ όμως έχουμε τη θαυμασία, την υπερφυσικήν εμφάνισί του
    εις ένα νέο ψαροντουφεκά στα Τύανα.–
    Ίσως δεν ήλθεν ο καιρός για να επιστρέψει
    για να φανερωθεί στη θάλασσα πάλι ,
    ή, μεταμορφωμένος ίσως σ΄ άλλο ψάρι, μεταξύ μας
    γυρίζει αγνώριστος.– Μα θα ξαναφανερωθεί
    ως ήταν,στα θολάμια τα ορθά, και τότε βέβαια
    θα επαναφέρει τη γεύση των Ροφών μας
    και τες καλαίσθητες ελληνικές μας ψητές φέτες».

    Έτσι ερέμβαζε στην πενιχρή του κατοικία-
    μετά μίαν ανάγνωσιν του Φιλοβύθου
    «Τα ες Τυανέα Ροφόν»–
    ένας από τους λίγους ψαρικούς,
    τους πολύ λίγους που είχαν μείνει. Άλλωστε –ασήμαντος
    άνθρωπος και δειλός– στο φανερόν
    έκανε τον Κρεοφάγο κι αυτός κι έτρωγε μπριζόλες.
    Ήταν η εποχή καθ΄ ην βασίλευεν
    εν άκρα ευλαβεία, ο γέρων μακ Ντόναλντ
    κι η Αλεξάνδρεια, πόλις χαμπουργκερού,
    αθλίους ψαροφάγους αποστρέφονταν.

    Παρακαλείται ο αναγνώστης ν΄ ανατρέξει στο «Είγε ετελεύτα» του Καβάφη.

    «Κατάδυσι»: η «Κατάδυση» (με ήτα) είναι περιοδικό για το υποβρύχιο ψάρεμα

    2. ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
    Δ΄

    ΚΝΙΤΟΝΑΥΤΕΣ

    Ήτανε καλά παιδιά οι συντρόφοι, δε φωνάζαν,
    ούτε από τον «Οδηγητή» ούτε από τα κουπόνια ούτε από τις αφίσες,
    είχανε το φέρσιμο των δέντρων
    που δέχουνται τη μια και ξαφνικά την άλλη γραμμή
    χωρίς να ενοχλούνται από την αλλαγή.
    Ήτανε καλά παιδιά, μέρες ολόκληρες
    ίδρωναν στην εξόρμηση με υψωμένη γροθιά
    συνθηματολογώντας με ρυθμό
    και το αίμα τους κοκκίνιζε, μαντίλι στο λαιμό φορεμένο.
    Κάποτε τραγούδησαν με υψωμένη γροθιά στα Φεστιβάλ
    όταν περάσαμε Ζωγράφου και Καισαριανή
    κατά το Περιστέρι τελικά, πέρα από τις απαγορεύσεις
    που γαβγίζουν.
    ……………………………………………………………………
    Περάσαμε ολομέλειες πολλές, πολλές γραμμές
    ……………………………………………………………………
    Αράξαμε σε αίθουσες συνελεύσεων και συνδιασκέψεων
    ……………………………………………………………………..
    Μα δεν τελειώνουν οι κομματικές διαδικασίες.
    Τα μυαλά τους έγιναν ένα με τα ταμπλό και τους κουβάδες
    με το σοβαρό πρόσωπο στον τοίχο των γραφείων
    με τη φάτσα των τρομερών οικοδόμων
    με την κόλλα που κολλώντας έσταζε στη μορφή τους.
    Οι σύντροφοι τέλειωσαν με τη σειρά
    με υψωμένη γροθιά. Οι διαγραφές τους
    Δείχνουν το μέρος που ξύπνησαν οι διαφωνίες.

    Κανείς δεν τους θυμάται. Ομοφωνία.

    Παρακαλείται ο αναγνώστης ν΄ ανατρέξει στο «Μυθιστόρημα» Δ΄, «Αργοναύτες», του Σεφέρη.

    Παρακαλείται επίσης –εφόσον δεν τη διαθέτει ο ίδιος– να ζητήσει βοήθεια από κάποιο πρόσωπο εξοικειωμένο με την κουλτούρα του ΚΚΕ.

    Οδηγητής: η εφημερίδα της ΚΝΕ του ΚΚΕ (νεολαία του ΚΚΕ), η οποία παλιότερα πουλιόταν σκέτη και δεν ήταν ένθετο στον κυριακάτικο «Ριζοσπάστη»
    Κνιτοναύτες: Κνίτες (=μέλη της ΚΝΕ) + ναύτες
    Ζωγράφου, Καισαριανή, Περιστέρι: οι περιοχές όπου έγιναν τα Φεστιβάλ της ΚΝΕ το 1974, ’75 και ‘76

  26. Οι Πολυτονιάται (http://periglwssio.blogspot.com/2005/12/2050.html), μία παρωδία του καβαφικού «Ποσειδωνιάται» με στόχο τους νοσταλγούς του πολυτονικού. Είναι ήδη αρκετά γνωστό αλλά το βάζω εδώ για να το διαβάσουν όσοι τυχόν δεν το ξέρουν.

  27. sarant said

    Ναι, μου αρέσει πολύ κι εμένα, καλά έκανες και την έβαλες!

  28. 26 : Παρόλο που κι εγώ του μονοτονικού είμαι, έτσι για να γίνει τζέρτζελο θα σας θυμίσω την απάντηση του φίλου μου του Κορνήλιου εδώ:

    https://sarantakos.wordpress.com/2009/09/24/karxaries/

    Ἔβγαλε βρώμα ὁ καρχαρίας ὅτι ἐξωφλήσαμε
    εἴμαστε λέει κάτι ῥακένδυτα ἀποβράσματα
    κι ἐπιτέλους σκασμὸς οἱ ἀρχαΐζοντες πολὺ μιλήσαμε
    στὸ ἑξῆς θὲ νὰ πολυτονίζουμε μόνο άποσπάσματα.

    Κάτω οἱ δασεῖες ἀπ’τὶς σελίδες ποὺ διαβάσαμε
    ἄλλαξαν λέει οἱ κανόνες καὶ οἱ ῥυθμίζοντες
    μᾶς κάνουν χάρι ποὺ μᾶς ἀνέχονται καὶ ποὺ δὲν πάψαμε
    τώρα δημόσια θἄχουν τὰ ἔντυπα οἱ μονοτονίζοντες.

    Βγῆκε ὁ νόμος καὶ ἐπισήμως κατοχυρώθηκε
    εἴμαστε λάθος μιᾶς ἔμμονῆς ἀρχαίου κρίματος
    ὁ Κριαρᾶς σὲ λἰστα ψηφοδελτίου πῆγε καὶ χώθηκε
    μὰ ἔν τέλει ὁ Τζέφρυ τὸν τίμησε διὰ διβήματος.

    Δήλωσε ὁ πρόστυχος ΟΕΔΒ πὼς μπαταλιάσαμε
    οἱ τόνοι μας τετραγωνίζονται μὰ ἐγὼ δὲν χάρηκα
    καὶ πέρα ὡς τοὺς Κιργίζιους τὴν φτάσαμε
    τὴν ἔνδοξη γραφή μας πολὺ πιασάρικα.

    Γύμνωσε ὁ νόμος ὕπουλα τ’ ἀρχαῖα γράμματα
    κλαίει ἡ ψυχὴ τοῦ Συκουτρῆ ἀπὸ τὸν Ὅμιλο
    τάχα νὰ γίνωνται στὸν κόσμο ἀκόμη θάματα
    ἢ θἆμαι κι ἐγὼ μὲς στοὺς ὀρθόδοξους ἕνας βογόμιλος;

  29. Να βλογήσω τα γένια μου γιατί θυμήθηκα μια δική μου παρωδία του Ελύτη πρωτοδημοσιευμένη μάλιστα εδωνά:

    τα σονέτα μου έκαψα * με σωρούς αποδείξεων
    μες στη σκόνη τα έθαψα * της ερήμου την κίτρινη
    κι όπως θάβονταν έλεγαν * η εποχή των εκπλήξεων
    απ’ το νότο μας έρχεται * με ορμή δυο ανοίξεων
    στο φιλόξενο του Σαρα- * ντάκου το καταφύγιο!

  30. 29: α, το θυμάμαι αυτό Δύτη! (αυτοδύτη; )

  31. Κι αυτό αφιερωμένο στον voulagx.

    ΚΑΡΠΑΘΙΑ, 2011

    Σαν βγεις στον πηγαιμό για τα Καρπάθια
    να εύχεσαι να ‘ναι μακρύς ο τρόμος.
    Με ασπαλάθους, και βελόνες και μ’ αγκάθια,
    χωρίς «ναι μεν αλλά», «ίσως» «και όμως…»

    Μέρκελ και Σαρκοζί να μην φοβάσαι,
    στο δρόμο σου ποτέ δεν θα τους βρεις.
    Εκείνοι θα σε βρουν, όπου και ‘να σαι –
    μην προσπαθήσεις καν να τους κρυφτείς.

    Κι αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου,
    πίσω σου ξέρουνε εκείνοι να σταθούν.
    Μακρύς να είναι ο τρόμος ο δικός σου,
    όταν για εμπόρευμα αυτοί θα σ’ αποκτούν.

    Θα σε πουλήσουν στο παζάρι των Φοινίκων,
    θα σ’ ανταλλάξουνε στη μαύρη αγορά.
    Κι ηδονικά -για κείνους- σ’ έναν οίκον,
    θα πασπαλίζεσαι με τα μυρωδικά.

    Στις αγορές θα σε βυθίσουν της Αιγύπτου,
    να μάθεις τι σημαίνει σπουδαγμένος.
    Να μην ξεφύγεις την πορεία του γύφτου,
    να ζεις ανέστιος και τρομοκρατημένος.

    Πάντα στο νου σου να ‘χεις τα Καρπάθια,
    το φτάσιμον εκεί ειν’ ο προορισμός σου.
    Αλλά μη βιάζεις την πορεία στ’ αγκάθια –
    χρόνια πολλά θα διαρκέσει ο βιασμός σου.

    Καλύτερα όταν φτάσεις να ‘σαι γέρος –
    μη προσδοκώντας πλούτη που σ’ αρπάξαν.
    Είν’ τα Καρπάθια πτωχικό ένα μέρος,
    γελάστηκαν όσοι χρυσάφια τους ετάξαν.

    Λεφτά υπήρχανε – ευρώ, δολάριο, λίρα –
    και μερικοί στο δρόμο ακόμα τα γυρεύουν.
    Μα έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
    ήδη θα το κατάλαβες ότι σε κοροιδεύουν.

  32. Δημήτρης Φύσσας said

    Γεια σου Σοφία με τα ωραία σου.

  33. sarant said

    Πολύ καλό, εύγε Σοφία!

  34. π2 said

    Εξαιρετικό, Σοφία!

  35. Τί γίνεται, σαρανατακικὴ ἀνθολογία παρῳδιῶν; 😛

    πάντως τὸν τελευταῖο στίχο τὸν εἶχα διορθώσει: ἢ μὲς στοὺς ὀρθόδοξους θὰ εἶμαι σὰν τὸν βογόμιλο;

  36. 31 Σοφία, με την κάθε ευκαιρία φτιάχνεις αστεράκια!

  37. Ηλεφούφουτος said

    Ένα εύγε κι από μένα, Σοφία!

  38. ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΕΟΡΤΗ
    Στοῦ Σαραντάκου ἐμετρήθηκε τὸ πνεῦμα τοῦ Καβάφη,
    Ἡ Σόφη πάλι χύτευσε στοὺς στίχους της χρυσάφι.
    Elias, Καβούρνης καὶ Φὰν Μὰρξ ἀνοίξανε τὸν δρόμο
    καὶ τὸν Ἐλύτη στείλανε ντουγροὺ στὴν λαιμητόμο.
    Ἕνα γελάκι ἔσκασε σὲ καθενὸς τὰ χείλη
    πρὶν νέα μέτρα προσεχῶς ἡ τρόικ’ ἀναγγείλῃ.
    Τίποτε δὲν ἐτάραξε τοῦ Αὔγουστου τὴν ῥέμβη
    γιὰ ν’ἀναγκάσῃ τὴν Ἰμμὸρ μὲ σχόλιο νὰ παρέμβῃ.

  39. *Καρβούνης

  40. ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΔΡΟΜΙΑ

    Τα λόγια με πείσμα θα βάλω
    σε Arial κάπως μεγάλο.

    «Οι παρωδίες δίνουν ελπίδες»
    θα γράψουν οι φίλοι ευπατρίδες.

    «Κορνήλιος – δίπλα – εδώ χάμου»
    και δίπλα σ’ αυτό τ’ όνομά μου.

    Το πληκτρολόγιo πάλι και πάλι
    με πείσμα χτυπώ και με ζάλη.

    Αλλά, με τη Δύση του Ηλίου
    θα πηγαίνω στου Κορνηλίου.

    Εκεί θα βρίσκω όλους τους άλλους
    τους Πολυτονιάτες, μεγάλους.

    Τα λόγια μου δίχως ουσία,
    κι ασώματη μια παρουσία.

    Και λέμε τα ίδια, για χρόνια,
    σε τρίτου ορόφου μπαλκόνια.

    Ω! πόσο αναπάλλει η καρδιά μου
    τα ποστ σαν διαβάζω κρυφά μου.

  41. sarant said

    Κορνήλιε, μπράβο -τελικά να δεις που θα την εκδώσουμε εκείνη την ανθολογία παρωδιών! Και ο τίτλος είναι όλα τα όβολα!

    Αν και το ξέρετε, να πω ότι ο Κορνήλιος παραφράζει την Δελφική Εορτή του Καρυωτάκη:

    Στους Δελφούς εμετρήθηκε το πνεύμα δύο Ελλάδων.
    Ο Αισχύλος πάλι εξύπνησε την ηχώ των Φαιδριάδων.
    Lorgnons, Kodak, operateurs, στου Προμηθέα τον πόνο
    έδωσαν ιδιαίτερο, γραφικότατο τόνο.
    Ένας λυγμός εκίνησε τ’ απίθανα αυτά πληθη.
    Κι όταν, χωρίς να πέση η αυλαία, η ομήγυρις διελύθη,
    τίποτε δεν ετάρασσε την ιερή εκεί πέρα
    σιγή. Κάποιος γυπαετός έσχισε τον αιθέρα…

  42. τὸ 10 τὸ εἶδα μόλις πρὶν λίγο. ὁρίστε μιὰ προσπάθεια:

    ΓΑΜΗΛΙΕΣ ΟΡΚΕΣ

    Ἀγάπη μου δὲν ἔχουμε κασέρι
    βαρέθηκα τὸ ἄσπρο τὸ τυρί,
    καὶ τὴν μπουγάτσα ποὺ συνέχεια τρῶς.
    Ὦ νἄχαμε λιγάκι χοιρομέρι,
    καὶ λίγο μυδοπίλαφο –θεία τροφή!-
    καὶ σ’ ἄλλον νὰ ἐρχόταν ὁ λογαριασμός.

    Ἀγάπη μου, ἡ γκαρσόνα τί θὰ φέρει;
    Πεινάω, τὸ μενοὺ γράφει σουφλέ,
    οἱ δυό μας θὰ τὸ φᾶμε ἢ θαρρεῖς
    πὼς ἕνα ὁ κάθεὶς θὰ καταφέρῃ;
    Στ’ ὀρκίζομαι, πὼς κρὲμ καραμελὲ
    κερνάει γιὰ γλυκὸ ὁ διευθυντής

    ποὺ ἀπὸ παλιὰ τὰ γοῦστα μου τὰ ξέρει….

  43. sarant said

    Δεν σας προλαβαίνω -όσο παίνευα τον Κορνήλιο, ανταπέδωσε η Σοφία με παράφραση της Σταδιοδρομίας, πάλι του Καρυωτάκη:

    Τη σάρκα, το αίμα θα βάλω
    σε σχήμα βιβλίου μεγάλο.
    «Οι στίχοι παρέχουν ελπίδες»
    θα γράψουν οι εφημερίδες.
    «Κλεαρέτη Δίπλα – Μαλάμου»
    και δίπλα σ’ αυτό τ’ όνομά μου.
    Την ψυχή και το σώμα πάλι
    στη δουλειά θα δίνω, στην πάλη.
    Αλλά, με τη δύση του ηλίου,
    θα πηγαίνω στου Βασιλείου.
    Εκεί θα βρίσκω όλους τους άλλους
    λογίους και τους διδασκάλους.
    Τα λόγια μου θα’ χουν ουσία,
    η σιωπή μου μια σημασία.
    Θηρεύοντας πράγματα αιώνια,
    θ’ αφήσω να φύγουν τα χρόνια.
    Θα φύγουν, και θα ‘ναι η καρδιά μου
    σα ρόδο που επάτησα χάμου.

  44. sarant said

    Και βέβαια, όσο παίνευα τη Σοφία, ματανταπέδωσε ο Κορνήλιος… Παραιτούμαι!

  45. Mην το ξεχάσω, χαιρετώ τον Μήτσο Φύσσα και τους άλλους που με χαιρετούν! Αβε ! 😉

  46. @ 42: αχαχαχαχα! τι λες Κορνήλιε! χε χε χε χε 😉

    Ω τι ωραία, παρωδήθην επι-τέλους!

  47. @ 44:Μην παραιτείσαι φίλτατε, κάποιος θα πρέπει να κάνει τον διαιτητή γιατί η μονομαχία στο Ελ Σαραντέιν προβλέπεται σκληρή… Επανέρχομαι σε κανα μισάωρο…

  48. μιᾶς ποὺ ξεθάβουμε ὅ,τι παρῳδίες ἔχουν γραφτῆ ἐδὼ θυμήθηκα καὶ μιὰ ἄλλη ποὺ εἶχα γράψει:

    ΠΑΡΩΔΙΑ ΓΝΩΣΤΟΥ ΤΩΙ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΤΗΙ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ

    Ξέρω ἕνα μεταφραστή,
    παράξενο πολὺ
    ποὺ ἐτυμολογεῖ τὸ παντελόνι
    κι ἔχει σκοπό του ἀπὸ μικρὸ παιδὶ
    μοναδικὸ μὲς στὴν ζωὴ
    νὰ πάῃ στὴν Βαρκελώνη.

    Χρόνια καὶ χρόνια λέγανε γι’αὐτὸν
    πὼς ἤθελε ἐτοῦτο τὸ ταξίδι,
    ῥωτοῦσε ποῦ θὰ βρῇ τὸ νοστιμώτερο χαμὸν
    στὴν χώρα τὴν περίφημη τῶν Καταλανῶν
    ποὺ ἔλεγαν πὼς ἤτανε τῆς Μεσογείου στολίδι.

    Ῥωτοῦσε μὲ ἐπιμονὴ γιὰ τοὺς πετροσωλῆνες,
    γιὰ τὸν Νταλί, τὸν Πικασό καὶ τὸ percebes,
    μὰ πιὸ πολὺ στὸν νοῦ του εἶχ’ ἐκεῖνες
    ποὺ ἔμοιαζαν σωστὲς ἀγριολαφίνες:
    τὶς Ἰσπανίδες μπέμπες.

    Καὶ νά ποὺ ἐγκαταλείποντας μιὰ μέρα τὸ δουκᾶτο
    ἤρθε ἡ ὥρα ἡ ποθητὴ
    νὰ πάῃ στὴν Βαρκελώνη,
    στὴν χώρα ποὺ ἐβασίλευε σ’ ἀνάκτορο στυλᾶτο
    τοῦ Κωνσταντίνου ἀδελφή,
    τοῦ Κωνσταντίνου ἐγγόνι.

    Μὰ μόλις ἔφτασε κοντὰ στὴν πόλι,
    κάπου πιὸ κάτω ἀπ’τὴν Τζερόνα,
    τὸν νοῦ του πέρασε σὰν βόλι
    ἐτούτη ἡ είκόνα:

    τοῦ Νόβα μιὰ οἰκτρὴ καρικατούρα
    ν’ ἀρμέγῃ ἀγελάδα
    καθήμενος ἀπάνω σὲ σκαμνὶ
    κι ἀπ’τοῦ μυαλοῦ του τὰ κλειστὰ μπαλαοῦρα
    ξεπήδησε ἡ Ἑλλάδα
    στοῦ ’65 τὴν θυελλώδη ἐποχή.

    Καὶ σκέφτηκε πὼς ἔτσι δημοκράτης
    κι ἀριστερὸς ποὺ ἦταν δηλωμένος
    δὲν θἄπρεπε νὰ πάῃ σ’αὐτὰ τὰ μέρη
    γι’αὐτὸ γυρίζοντας τὰ κόκκαλα τῆς πλάτης
    στὴν πόλι τὴν φριχτὴ μὲ ὅλο του τὸ μένος
    τὴν ἄφησε γιὰ ἄλλο καλοκαίρι

    κι ὅλο μᾶς λέει πόσο τὸν πληγώνει
    ποὺ σκέφτεται παντοῦ τὴν Βαρκελώνη.

    γιὰ τὰ συμφραζόμενά της: https://sarantakos.wordpress.com/2009/07/22/barcelona/

  49. sarant said

    Αυτή είχε γραφτεί επίσης καλοκαίρι και δεν την έχουν δει πολλοί!

  50. ΤΡΕΙΣ ΛΑΛΟΥΝ

    Ηταν σαν να το πρόσμενα νεαρέ –
    εδώ, μες την κουφόβραση την τόση
    κι έλεγα « αν όχι σήμερα, ποτέ
    δεν θα γλυτώσει…»

    Θα ανταπαντήσει, που να πάρει η ευχή;
    Αφού το μάτι για δασείες γυαλίζει,
    περισπωμένες για να θυμηθεί
    και για να σατιρίζει…

    Και να, στου Σαραντάκου όλο γυρνώ,
    για λίγη εκ του μακρόθεν μια κουβέντα.
    Με φουλ του άσου – βλέπεις; – σε νικώ
    κι έχεις απλή μια κέντα…

    … Πως – να – τους καταπλήξει η δοτική;
    ( στ’ αρχαία, φίλε, πως κι έχεις ξεμείνει…; )
    Και –τάχα- όλο κλαις τον Συκουτρή
    σε κάθε νέα Σελήνη…

    . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

    Νυχτώνει και όλο απάνταγες κι εσύ…
    Μα τι χρωστάω να κάθομαι – ωιμένα –
    και ν’ ακονίζω μια ψηφιακή,
    την άυλη τούτη πένα;

    Τόσο πολύ πορώθηκα καλέ,
    που μπέρδεψα ως και τα γράμματά μου!
    Μην –τάχα- είπα για κρεμ καραμελέ …;
    για μυδοπίλαφά μου…;

  51. ein Steppenwolf said

    42, 46:
    Η σύνθεση των «Γαμηλίων ορκών» είναι παρωδία των «Γαμήλιων όρκων».

  52. Γιὰ τὴν Σοφία ποὺ εἶπε πὼς θὰ ἔρθῃ σὲ ἕνα ἡμίωρο:

    Ξέρω πὼς θἄρθῃ καὶ δὲν θἆμαι ὅπως εἶμαι
    νὰ τὴν δεχτῶ μὲ τὸ καλύτερο γραπτό μου
    καὶ ξέρω πάλι πὼς –γαμῶ τὸ κερατό μου-
    θὰ ἔχουν κάτι ἀσουλούπωτο αἱ ρίμαι.

    Δὲν θὰ προσέρχωμαι κι ἐγὼ ἐπὶ ἴσοις ὅροις,
    δὲν θ’ἀμιλλῶμαι ὡς ἀντάξιος μαζί της
    δὲν θἆναι κἂν πλησίον μου ὁ Δύτης,
    νὰ φέρῃ βοηθό μου τὸν Τσὰκ Νόρρις.

    Θἄρθη τὴν ὥρα ποὺ ἡ ἔμπνευσι στεγνώνει
    κι ἐντός μου κάτι ἐλάχιστο ἔχει μείνει
    θἄρθῃ τοῦ τέλους μου σὰν φίδινη ἀγχόνη

    καὶ σὰν παρένθεσι ποὺ μέσα της μὲ κλείνει.
    Δὲν θὰ μαζεύῃ Αὔγουστο καὶ ἤλιο,
    δὲν θ’ἀρκεστῇ σὲ κάποιο ἄκοψμο ἐπύλλιο.

  53. παρόραμα: ἁμιλλῶμαι

  54. καὶ ἥλιο

    μὲ ματιάξατε μὲ τὶς δασεῖες! 😛

  55. Πολύ ωραίοι όλοι σας. Καλά να είστε, να σας διαβάζουμε να σκάει λίγο το χειλάκι μας, όσο περιμένουμε τις διακοπές.

  56. sarant said

    Πολύ το απόλαυσα, μπράβο και στους δυο!

  57. Facebook bay’s twitter

    Μας τύλιξαν οι παρωδίες σαν πλοκάμι.
    Ο Σαραντάκος είχε βλέμμα απορημένο.
    «Χίλιες κι αν κάνεις ώρες, θα σε περιμένω».
    Το πληκτρολόγιο σου σκληραίνει την παλάμη.

    Θολή η οθόνη, αντιφέγγιζε σαν ψέμα.
    Οι αναγνώστες το ποπ κορν τρώνε με χάρη.
    Κρυφό στην όψη τους μειδίαμα έχουν πάρει,
    στάζει απ΄ τα χείλη τους παχύρρευστη μια κρέμα.

    Εχουν σφυρίξει τρεις φορές και πάνε πέρα,
    τα διπλανά τα θέματά τους να διαβάσουν.
    Μα κρυφοβλέπουνε κι εδώ – σιγά μην χάσουν –
    τα λόγια που ‘πες, με θυμό, προς τον αγέρα.

    Σου ‘πα προχθές στο φατσαμπούκι μια ιστορία,
    την ίδια που οι ιντερνετικοί λέμε αράδα,
    κι εσύ ανταπάντησες μια ακόμη δωδεκάδα,
    κι όλο εμουρμούριζες γραπτά μια παρωδία.

    Να γράψουμε! Κι ας λεν πως είν’ ρεζίλι.
    Για τον Τσακ Νόρρις, μην σε πιάνει το μαράζι.
    Κάπου ξεχάστηκε και κάποια κάνει χάζι,
    που στη φωτό της κάνουν like τώρα οι φίλοι.

  58. ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
    Ἄ! τί πάλεμ ‘ἀπόψε οἱ στίχοι
    πῶς ἤχοῦνε οἱ ῥίμες στ’ ἀφτιά,
    τῶν δακτύλων στὴν ἄκρη τὸ νύχι
    ἀπ ‘ τὰ πλῆκτρα δὲν ξεκολλᾷ,

    τὸ ποντίκι σκρολλάρει, ἡ ὀθόνη
    ἀπ’ τὰ μέτρα θὰ πάρῃ φωτιά,
    τὸ πὸπ κὸρν λιγοστεύει, τελειώνει,
    μὰ τὸ ἔργο ξανὰ ἀρχινᾷ.

    Καββαδία, Καβάφη, Καψάλη,
    Καρυωτάκη, τὰ τέσσερα κά,
    παρῳδήσαμε κι ὅμως χαλάλι,

    .ἀφ’ οὗ ἄρεσε αὐτὸ τελικά –
    ἂχ ἂς μοῦ ‘ρθῃ ἡ ἔμπνευσι πάλι
    γιὰ στὸν σβέρκο κἀμμιὰ καρπαζιά!

  59. Νομίζω πὼς ἡ πρώτη παρῳδία ποὺ ἔγραψα ἐδῶ ἧταν ἀπὸ Καρυωτάκη, ἀλλὰ ἂς μὴν ἀναμοχλεύουμε τὰ πάθη!

  60. Aυτοί στο κα – κι εμείς στο –κο*
    (μεγάλο εγίνηκε κακό)

    Εμείς στο κο- κι αυτοί στο –κα
    (να πάρει ο κόσμος μια μυτιά

    από την ποίηση που μεθά)-
    αχ και να παίρναμε σειρά,

    έστω και αλφαβητικά…

    * Κο-ρνήλιος – Κο-λοτούρου

  61. ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ PC

    Τρεχᾶτε πλῆκτρα μου γοργά, μὲ τὴν ψιλὴ-δασεῖα
    νὰ ῤθῇ καὶ στίχους ἕτοιμους νὰ βρῇ ξανὰ ἡ Σοφία.
    Κλίκι κλίκι τὸ ποντίκι
    καὶ ἡ νίκη μᾶς ἀνήκει.

    Ποίημα ἀπαρῴδητο δὲν ἔμεινε κανένα
    τὰ ἑλληνικὰ τελέψανε, ἂς πιάσουμε καὶ ξένα.
    Κλίκι κλίκι τὰ πι-σί μας
    μὰ νὰ μείνῃ μεταξύ μας.

    Ἐγὼ Κορνήλιος ἁπλοῦς, κι ἐκείνη Κολοτούρου,
    ἐκείνη φήμη τῆς Σαπφοῦς κι ὲγὼ τοῦ τροβαδούρου.
    Κλίκι καὶ νὰ δῇς θ’ ἀνάψῃ
    πυρκαϊὰ μὲ ὅ,τι γράψῃ.

    Γλίστρα ποντίκι μου γοργό, χτύπα καλό μου enter
    πολλὰ κι ἀπόψε βάλαμε ποιήματα στὸ μπλέντερ.
    Κλίκι κλίκι τὸ ποντίκι
    καὶ ἡ νίκη μᾶς ἀνήκει.

  62. ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΣΤΑ ΑΔΟΞΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

    Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι,
    οι τροβαδούροι εξέπεσαν, πικροί.
    Ξεχνιούνται πια οι Βιγιόν• τους απομένει
    του Κορνηλίου η ρίμα η τρομερή.
    Χτυπώντας με τα πλήκτρα του, βαρύ
    τον τόνο, τα ωμέγα του πονούνε.
    Μα εγώ θα γράψω ωραία κι ελαφρή
    μπαλάντα για τους τόνους που ξεχνούνε.

    Αν ζήσαν οι αρχαίοι δυστυχισμένοι
    κι από καιρό είν’ όλοι τους νεκροί,
    η Λήθη δεν τους είναι χαρισμένη,
    ο βάρδος τους συχνά τους εκφωνεί.
    Με τη γραφή του, τη λυπητερή,
    τα χώνει, αν και πια δεν τον ακούνε.
    Γι’ αυτό θα γράψω ωραία κι ελαφρή
    μπαλάντα για τους τόνους που ξεχνούνε.

    Του κόσμου η καταφρόνια τον βαραίνει,
    μα στέκεται κι ας λιώνει σαν κερί,
    κι η σκέψη του σ’ ένα όραμα ταγμένη,
    πως κάπου η δασεία τον καρτερεί,
    μαζί με την οξεία την ιλαρή.
    Μα ξέροντας πως όλοι τον γελούνε,
    εγώ θα γράψω ωραία κι ελαφρή
    μπαλάντα για τους τόνους που ξεχνούνε.

    Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί
    «ποιός πολυτονιστής» θέλω να πούνε
    μου ‘πε να γράψω ωραία κι ελαφρή
    μπαλάντα για τους τόνους που ξεχνούνε;

  63. ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ΠΕΝΘΙΜΟ ΚΑΙ ΚΥΜΑΤΟΕΙΔΕΣ

    Στὴν ὀθόνη βλέπω δασεῖες.
    Βαρεῖες στὶς λήγουσες μὲ καλοῦνε.
    Τὴν εὐτυχία θὰ μοῦ ὑποσχεθοῦνε
    πάλι μεσσίες.

    Σύμβολα προφορᾶς ἀρχαίας,
    ἰῶτα ἀναλλοίωτα, ὑπογεγραμμένα,
    κύματ’ ἀπὸ τὰ κύματα ἀφανισμένα
    μέχρι κεραίας.

    (Ταπεινὴ γραφὴ χωρὶς πνεῦμα
    ποτὲ δὲν θὰ δεχθῶ τὶς καραφλές σου λέξεις!)
    Περισπωμένη ξανὰ θὰ ἐπιστρέψῃς
    μ’ἕνα μου νεῦμα.

    Οἱ μοντέρνοι θὰ μ’ἔχουν λυντσάρει,
    σ’ ὅλα τὰ ποιήματα, σ’ὅλα τὰ βιβλία
    μονότονα πάντα ἡ ἴδια ὀξεῖα,
    κἀμμία χάρι.

    Α! Πρέπει τώρα νὰ τελειώνω
    τὸ σύντομο τοῦτο ἔμμετρον μανιφέστον.
    Έτσι παράταιρο θὰ μοιάζῃ μὲς στὸν
    τρέχοντα χρόνο.

  64. Κλαπ κλαπ κλαπ, χειροκροτήματα, ζητωκραυγές, κι όλα τα σχετικά.

  65. sarant said

    Χειροκροτήματα δε λες τίποτα! Μπράβο ρε παιδιά, και οι δυο σας!

    Να προσθέσω στο 61 και μια παρωδία του Άχθου Αρούρη για το αυτοκίνητό του, τον Γρηγόρη:

    Τραγούδι του Γρηγόρη (1964)

    Πέτα Γρηγόρη μου, γοργέ, στις τέσσερίς σου ρόδες
    πάμε σε μέρος χλοερό, ηλιόλουστο κι ευώδες.
    Γρίτσι-γρίτσι κάνει η σούστα
    γρίτσι φτάσαμε στου Κούστα.

    Πέτα τρελλά κι ας κοσκινά λιγάκι το τιμόνι
    η σύζυγος στο πλάι μου γρινιάζει και θυμώνει
    Ντράγκα-ντρούγκου η λαμαρίνα
    αχ και βαχ και λίγη γρίνα.

    Ρούφα βενζίνα, μέθυσε και πιάσε τα σαράντα
    κι άμα σε φτάνει φορτηγό, τραβήξου προς την μπάντα
    να θυμάσαι απ’ όλα πάνω
    chi va piano, va lontano!

    Πέτα και δείξε πως σωστά σε βάφτισα Γρηγόρη
    μονάχα στον ανήφορο θα βρεις λιγάκι ζόρι
    κι όπου δεν τα βγάζεις πέρα
    βάλε τρίτη και δευτέρα.

    Τώρα που δρόμοι γίνανε καινούργιοι μη φοβάσαι.
    Ταχύτητες διαστημικές άμα σ’ αρέσει πιάσε.
    Γίνου πύραυλος και πέτα.
    Τα πενήντα πέρασέ τα.

  66. 60,
    Αχ τι Κα-Κο, αχ τι Κα-Κο…

  67. Νέο kid στο block said

    ΧΑΙΚΟΥ

    Παρωδίας ρέκτες
    Θαυμαστό το ζευγάρι
    Κορνής και Σοφί!

  68. voulagx said

    Αρτι απ’ το θερινο επιστρεψας βοσκοτοπι
    διαβαζω στιχουργηματα κι εχω χασει το τοπι!
    Ευγε,Σοφια,και μερσι για το τριανταενα (#31)
    Ευγε και στον Κορνηλιο, ειναι μεγαλη πεννα!

  69. mikroapories said

    Για το πιπίνι βλέπω αυτό:
    …«Εγελούσα από την μύτην μου υποκάτω»
    Όλα εστάθησαν ανωφελή, υπεφέραμεν όλας αυτάς τας ημέρας και μάλιστα η Χαρίκλειά μου, ματαία προσπάθεια των ιατρών, μάταιαι αι ελπίδες τας οποίας ελάβαμεν προχθές, αφ’ ου το κατ’ εμέ είχα απελπισθή προ τεσσάρων ημερών, και έκλαυσα το πιπινάκι μου. Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, Μαρτίου 28 / Απριλ. 9 Σάββατον (1836)

  70. sarant said

    Πολύ ενδιαφέρον το εύρημά σας, ευχαριστώ. Βέβαια, στην προκειμένη περίπτωση ίσως το πιπινάκι προέρχεται από το Ελπινίκη – Πιπίνα.

  71. Αδαμαντία Ξηρίδου said

    Μια συλλογή από παρωδίες ποιημάτων του : Κ.Φ. Φαβάκης (Μ.Σουλιώτης) Ποιήματα εν Παρόδω, εκδ ΜΠΑΜ 1974. Πολύ καλοδουλεμένα .

  72. sarant said

    Ευχαριστώ, κάποια πρέπει να έχει ανθολογήσει ο Δασκαλόπουλος στις καβαφικές του παρωδίες.

  73. Μαρία said

    71
    Μήπως εκδ. Τραμ;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: