Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Χρειαζόμαστε σχολικές βιβλιοθήκες;

Posted by sarant στο 25 Σεπτεμβρίου, 2011


Χρειαζόμαστε σχολικές βιβλιοθήκες ή μήπως είναι δαπανηρή πολυτέλεια για μια σχεδόν χρεοκοπημένη χώρα; Δεν είμαι το κατάλληλο πρόσωπο για να απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση, γιατί δεν είμαι αμερόληπτος: τις βιβλιοθήκες τις υπεραγαπώ, έχω περάσει ώρες και ώρες σε δημόσιες βιβλιοθήκες, και η προσωπική μου ιδέα για τον Παράδεισο είναι μια αχανής βιβλιοθήκη φορτωμένη παλιά και καινούργια βιβλία. Αναγνωρίζω όμως ότι αυτό είναι δική μου πετριά, οπότε δεν θα απαντήσω στο ερώτημα που έβαλα στον τίτλο.

Σχολικές βιβλιοθήκες πάντως έχουμε -φτιάχτηκαν με χρηματοδότηση από το Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης την προηγούμενη δεκαετία. Στην αρχή το σχέδιο ήταν πολύ φιλόδοξο, πρόβλεπε 3500 βιβλιοθήκες με βιβλία αξίας 200 εκατομμυρίων ευρώ. Τελικά τα χρήματα φαγ… δεν υπολογίστηκαν σωστά, οπότε φτιάχτηκαν κάπου 750 βιβλιοθήκες, που οι περισσότερες είναι εφοδιασμένες με κάμποσες χιλιάδες βιβλία η καθεμία, που λειτουργούν όλη την ώρα που λειτουργεί το σχολείο, και με έναν καθηγητή υπεύθυνο, ο οποίος απασχολείται αποκλειστικά με τη βιβλιοθήκη -ή μάλλον αυτό ίσχυε έως τις 31 Αυγούστου, και εδώ είναι ο κόμπος, διότι το Υπουργείο δεν ανανέωσε τη διετή θητεία των υπεύθυνων και σαφώς θέλει να καταργήσει τον θεσμό, αφήνει δε τη λειτουργία των βιβλιοθηκών στην ευθύνη του κάθε διευθυντή σχολικής μονάδας. Ολοφάνερα, επειδή κι οι διευθυντές δεν είναι υπεράνθρωποι, κάποιες βιβλιοθήκες θα λειτουργούν εκ των ενόντων, ανοίγοντας ίσως μια φορά την εβδομάδα ή 1-2 ώρες κάθε μέρα ανάλογα με το αν έχει όρεξη ο καθηγητής που έχει κενό εκείνες τις ώρες, χωρίς υπεύθυνον, χωρίς να αξιοποιείται η ηλεκτρονική υποδομή, που υπάρχει κι έχει πληρωθεί. Κάποιες άλλες, οι περισσότερες προβλέπω, απλώς θα κλείσουν.

Σε πολλά σχολεία, ιδίως στην επαρχία, η σχολική βιβλιοθήκη είχε μεταβληθεί σε στέκι για πολλά παιδιά, στα διαλείμματα ή στις κενές ώρες, ενώ είχε βοηθήσει να απελευθερωθεί η δημιουργικότητα των παιδιών, με εφημερίδες, ιστολόγια (όπως εδώ από την Ελευσίνα) κτλ. Θα μου πείτε, αυτά είναι περιττά στο νέο, φτηνό σχολείο -εδώ διδακτικά βιβλία επέλεξαν να μην έχουν έτοιμα, βιβλιοθήκες γυρεύουμε;

Ένας φίλος του ιστολογίου, που υπηρετεί φιλόλογος στην επαρχία και χρησιμοποιούσε εντατικά τη σχολική βιβλιοθήκη και στο μάθημά του και για προσωπική του μόρφωση, μού έστειλε το εξής σημείωμα, για την «πολυτέλεια» των σχολικών βιβλιοθηκών:

Θα ήταν στοιχειωδώς έντιμο να αιτιολογηθεί το κλείσιμο των σχολικών βιβλιοθηκών με τον ισχυρισμό ότι είναι πολυτέλεια η αποκλειστική διάθεση ενός εκπαιδευτικού για τη λειτουργία τους. Όμως, οι αντιφάσεις είναι τέτοιες και δείχνουν τουλάχιστον άγνοια για τη σημασία και το ρόλο της σχολικής βιβλιοθήκης, περιφρόνηση για τους μαθητές και τους όσους εκπαιδευτικούς τις εντάξαν στην εκπαιδευτική διαδικασία. Την ίδια στιγμή που απαγορεύεται η πρόσβαση στον εξοπλισμό και στα βιβλία που φιλοξενούνται στις σχολικές βιβλιοθήκες, γίνονται διακηρύξεις για το «νέο σχολείο». Για ερευνητικές εργασίες και «διερευνητική προσέγγιση» και «συνεργατική μάθηση», τέτοια γράφονται στην «Καινοτομία των ερευνητικών εργασιών στο Λύκειο». Για «εξοικείωση με λεξικά» και «αξιοποίηση των ηλεκτρονικών εργαλείων που περιλαμβάνονται στο Ψηφιακό σχολείο», τέτοια γράφονται στα νέα Προγράμματα Σπουδών για την Α΄ Λυκείου.

Η αλήθεια είναι πως οι σχολικές βιβλιοθήκες, αφού στήθηκαν με την απορρόφηση χρημάτων και από το προηγούμενα ευρωπαϊκά κονδύλια, αφέθηκαν στην τύχη τους. Ένα σύντομο ιστορικό μπορείτε να δείτε εδώ. Η κατάληξη μοιάζει αναμενόμενη, άσχετα με την οικονομική συγκυρία.

Το έγγραφο του υπουργείου ζητά «τα βιβλία και ολόκληρη η υλικοτεχνική υποδομή των σχολικών βιβλιοθηκών να παραμείνουν ως έχουν μέχρι την υπογραφή του νόμου για την αναδιάρθρωση της διοίκησης της εκπαίδευσης» και «να παραδοθούν τα κλειδιά της κάθε σχολικής βιβλιοθήκης…». Δεν ζητάει «να εκβληθώσι πάραυτα εκ των σχολείων και καώσι τα συμφώνως προς τους νόμους εκείνους συνταχθέντα και σήμερον εν χρήσει υπάρχοντα αναγνωστικά βιβλία ως έργα ψευδούς και κακοβούλου προθέσεως»

Θα ήταν στοιχειωδώς έντιμο να ειπωθεί ότι είναι πολυτέλεια οι βιβλιοθήκες στα σχολεία…

Υστερόγραφο: Η φράση «να εκβληθώσι πάραυτα εκ των σχολείων και καώσι τα συμφώνως προς τους νόμους εκείνους συνταχθέντα και σήμερον εν χρήσει υπάρχοντα αναγνωστικά βιβλία ως έργα ψευδούς και κακοβούλου προθέσεως» είναι παρμένη από την εισήγηση της «Επιτροπείας» που συγκροτήθηκε τον Νοέμβριο του 1920 και αποφάσισε να καούν τα διδακτικά βιβλία της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του 1917: το αλφαβητάρι με τον ήλιο, τα Ψηλά βουνά κτλ.)

Advertisements

172 Σχόλια to “Χρειαζόμαστε σχολικές βιβλιοθήκες;”

  1. Sophia said

    Η ανακοίνωση που έδωσε στον τύπο το Υπουργείο Παιδείας (ακόμα απορώ γιατί αποκαλείται έτσι) είναι τουλάχιστον γελοία, γιατί ενώ αναφέρει ότι οι βιβλιοθήκες θα λειτουργούνε με ευθύνη του διευθυντή της σχολικής μονάδας, η ίδια η εγκύκλιος δεν αναφέρει καθόλου ούτε υπονοεί κάτι τέτοιο.
    Μια σχολική βιβλιοθήκη δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά όταν αυτός που την στελεχώνει, δεν είναι επιμορφωμένος πάνω σε αυτό ακριβώς το αντικείμενο. Και εκτός από αυτό, πρέπει να έχει και το ανάλογο μεράκι και διάθεση.

    Μου έρχεται να κλάψω από οργή, όταν ακούω όλες τις μεγαλόστομες ανακοινώσεις για το νέο σχολείο, για την φιλαναγνωσία (εδώ έχω ρίξει και πολύ γέλιο, μιας και σύμφωνα με οδηγίες σχολικού συμβούλου στο δημοτικό, το ότι δεν υπάρχουν βιβλία μπορούν να το εκμεταλλευτούνε οι δάσκαλοι για να διαβάζουν στα παιδιά λογοτεχνία…..) τα projects της Α’ Λυκείου, τα οποία, φυσικά μπορούνε να γίνουνε ΧΩΡΙΣ πρόσβαση σε κανενός είδους πηγή γνώσης και πληροφόρησης.

    Πολλοί, όταν μεγαλώνουνε, έχουν έναν φανταστικό φίλο… Το Υπουργείο, κατόρθωσε, ως επίσημη κρατική γραμμή να έχει ένα φανταστικό σχολείο, με φανταστικά βιβλία, φανταστικές βιβλιοθήκες, φανταστικούς εκπαιδευτικούς, φανταστικά κτίρια και φανταστικό μέλλον.

  2. Νέο kid στο block said

    ‘’η προσωπική μου ιδέα για τον Παράδεισο είναι μια αχανής βιβλιοθήκη φορτωμένη παλιά και καινούργια βιβλία.’’
    Νίκο, μήπως είσαι η μετεμψύχωση του Χ.Λ.Μπόρχες ; 🙂

    ‘’Η βιβλιοθήκη της Βαβέλ ‘’ πάντως, έχει απότι βλέπω στο άρθρο σου ,άλλη έννοια για τη μεταφυσική ελληνική πολιτεία.
    Καλημέρα!

  3. Νέο kid στο block said

    http://www.kala-nea.gr/archives/22368
    Να κι ένα καλό νέο (και χρήσιμο, γιατί με τα χαράτσια, που να μείνουν λεφτά για δόντια, κάνουνε και μια περιουσία…)!
    Μπράβο, ρε πατριώτισσα (και συναδέλφισσα του Σαράντ) !
    Συγνώμη ρε παιδιά για το άσχετο, αλλά είπα να γράψω και κάτι ευχάριστο γιατί πολλή μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα.

  4. Christos said

    Καθένας με τον πόνο του θα πείτε όταν διαβάσετε το παρακάτω, αλλά ίσως δείχνει και αυτό τη στάση του «Νέου Σχολείου» σχετικά με το βιβλίο.
    Είμαι δάσκαλος Αγγλικών σε δημοτικό σχολείο. Πέρυσι μπήκαν τα Αγγλικά στο πρόγραμμα Α και Β τάξης 800 σχολείων, χωρίς όμως να δοθούν βιβλία, αλλά ούτε καν ένα CD ή οποιοδήποτε άλλο υλικό. Στο μοναδικό επιμορφωτικό σεμινάριο κείνοι) που έγινε, οι συνάδελφοι ρώτησαν αν θα δοθεί κάποιο βιβλίο (κατάλληλο για την ηλικία των μαθητών, χωρίς κείμενα, αλλά με εικονογραφημένες ιστοριούλες, κατασκευές, τραγούδια, μαριονέτες κλπ). Η απάντηση της εισηγήτριας ήταν ότι «Το βιβλίο ανήκει στο παρελθόν.» Συμφωνώ ότι δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε στο ένα και μοναδικό βιβλίο, αλλά από την άλλη το «Νέο Σχολείο» δε θα πρέπει να είναι ένας ευφημισμός για το Φτηνό Σχολείο.
    Επίσης (και κλείνω, αν κι έχω κι άλλα να πω), όταν σε ενημέρωση για το πρόγραμμα φιλαναγνωσίας σε Α και Β τάξη οι δασκάλες παραπονέθηκαν ότι δεν υπάρχουν αρκετά βιβλία στο σχολείο μας, η απάντηση ήταν ότι «δεν πειράζει, θα τα διαβάζουν στον υπολογιστή από pdf.»

  5. Καλημέρα σας!
    Ποιός χαρακτηρίζει τη μάθηση πολυτέλεια; Ποιός δυσκολεύει την πρόσβαση σε βιβλία; Ο ίδιος ίσως που σε επόμενο στάδιο θα τα χαρακτηρίσει επικίνδυνα; Οι ιστοριομαθείς όλο και κάποιο παραλληλισμό θα έχουν να κάνουν. Προσωπικά το φοβάμαι. Περισσότερο κι απ’ τα παιχνίδια, βρίσκω απαραίτητα τα βιβλία στη διαπαιδαγώγηση.

  6. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια! Χαίρομαι και για τα σχόλια εκπαιδευτικών.

    4: Παιδιά 7 χρονών θα διαβάζουν στον υπολογιστή από pdf; Και αυτό το πρότεινε ο υπεύθυνος του προγράμματος φιλαναγνωσίας;

  7. papoylis said

    Καλό σχολείο = φτηνό σχολείο

    Καλύτερο σχολείο = φτηνότερο σχολείο

    Κάλλιστο σχολείο = εξαθλιωμένο σχολείο

    όπου σχολείο = υποδομές , υλικά , παροχές , εκπαιδευτικό προσωπικό , μαθητές ΚΑΙ γονείς.

    Αυτές είναι , χωρίς καμμία πλέον αμφιβολία οι εξισώσεις που περιγράφουν το μέλλον μιας «παιδείας» , όπως την οραματίζεται η φιλόδοξη κα Δια Βίου

  8. Christos said

    * Νίκο, η απάντηση αυτή δόθηκε στις δασκάλες από τη Σχολική Σύμβουλο της περιοχής μας.

    * «Πρωτοβουλίες αυτενέργειας», «Κίνητρα καινοτομίας», «Καινοτόμες δράσεις»: επαναλαμβανόμενες φράσεις-πασπαρτού μιας Newspeak που καλύπτει την πολύπλευρη γύμνια μας.

    * Στο http://rcel.enl.uoa.gr/peapABC/peapC/book.pdf είναι διαθέσιμο το Νέο βιβλίο Αγγλικών για την Γ τάξη. Όποιος θέλει, ας ρίξει μια ματιά (ειδικά από τη σελ. 25 και μετά). Είμαι εγώ υπερβολικά γκρινιάρης / απαιτητικός ή είναι ένα βιβλίο που λίγα φροντιστήρια θα έβαζαν στις τάξεις τους;

  9. physicist said

    Ορισμένα ερωτήματα-σκέψεις, όχι απαραίτητα συνδεδεμένες μεταξύ τους.

    (α) (Έστω δευτερεύον) Γιατί πρέπει να είναι ένας καθηγητής/μία καθηγήτρια υπεύθυνος/η για τη σχολική βιβλιοθήκη και προσωπικά παρών εκεί αντί για έναν βιβλιοθηκονόμο; Δεν είναι σπατάλη των ικανοτήτων του/της; Η επιλογή των βιβλίων ασφαλώς χρειάζεται τους διδάσκοντες, θα έλεγα μάλιστα μια ολόκληρη επιτροπή (άμισθη, εννοείται) απ’ αυτούς αλλά η διαχείρισή τους;

    (β) Έχουμε στοιχεία σχετικά με τη χρήση αυτών των βιβλιοθηκών; Όχι χρήση της βιβλιοθήκης σαν στέκι, εννοώ βιβλιοθήκη βιβλιοθήκη. Θέλω να πω πόσες ώρες ανάγνωσης/μελέτης εκεί ανά μαθητή, πόσα βιβλία δανείστηκαν στο σύνολο βιβλίων ή/και μαθητών κλπ.; Αυτό το «αφέθηκαν στην τύχη τους» μού φαίνεται αόριστο — ποιός τις άφησε στην τύχη τους και γιατί; Η φράση του φίλου του Νίκου, ότι δηλαδή «… οι βιβλιοθήκες αποτελούν πολυτέλεια στα σχολεία», είναι ειρωνική ή είναι αποτέλεσμα της εμπειρίας που έχει ο ίδιος αναφορικά με τη χρήση τους;

    (γ) Άσχετα από τη συγκεκριμένη συγκυρία στην Ελλάδα, η πίεση του κόστους (βιβλίων και προσωπικού) σε όλες τις βιβλιοθήκες είναι μεγάλη. Ξέρω πολλά παραδείγματα όπου οι βιβλιοθήκες φτιάχνουν Συνδέσμους ώστε να αλληληκαλύπτονται. Οι χρήστες μπορούν να παραγγείλουν ένα βιβλίο από μια κεντρικότερη βιβλιοθήκη ή, αν πρόκειται για τμήμα του βιβλίου ή άρθρο, ηλεκτρονικά το pdf. Για παιδιά του Δημοτικού βέβαια κομάτι ζόρικο αλλά για μεγαλύτερα όχι (εδώ να δούμε και τι ψάρια πιάνουν όλα αυτά τα μαθήματα Πληροφορικής στα σχολεία).

    (δ) Εδώ βλέπουμε πώς λειτουργούν οι σχολικές βιβλιοθήκες (ΣΒ) στην πλούσια Γερμανία:

    Die meisten Schulbibliotheken werden auf Initiative der Schulen oder schulnaher Ehrenamtlicher eingerichtet, betrieben und unterhalten. Unter anderem deshalb ist die Schulbibliothekslandschaft in Deutschland von Diskontinuität und Uneinheitlichkeit geprägt. Einrichtung, Unterhaltung und personelle Betreuung von Schulbibliotheken sind den Schulträgern zugeordnet. Eine Integration in den Schulbetrieb, in Schulhaushalt und staatliche Schulaufsicht findet nur in geringem Umfang statt. Die Schulträger verstehen das Schulbibliothekswesen wie das öffentliche Bibliothekswesen als freiwillige Aufgabe und erwarten eine finanzielle Beteiligung der Länder.

    Δηλαδή: Οι περισσότερες ΣΒ οργανώνονται, λειτουργούν και συντηρούνται με πρωτοβουλία των σχολείων ή άμισθων προσώπων που σχετίζονται με το σχολείο. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους υπάρχει ασυνέχεια και ανομοιομορφία σ’ αυτό το ζήτημα στη Γερμανία. Η ίδρυση, η λειτουργία και η επάνδρωσή τους υπόκεινται στον τομέα αρμοδιοτήτων των σχολικών φορέων (σημ. δική μου: οι Κοινότητες, οι Δήμοι, οι Επαρχίες, η Εκκλησία ή, για τα ιδιωτικά σχολεία, οι ιδιώτες). Μόνο σε μικρό βαθμό είναι οι ΣΒ εντεταγμένες στη λειτουργία και τον προϋπολογισμό του σχολείου ή στην κρατική σχολική εποπτεία. Οι σχολικοί φορείς έχουν την άποψη ότι το σύστημα των ΣΒ είναι, όπως για όλες τις δημόσιες βιβλιοθήκες, εθελοντική απασχόληση και ζητούν την οικονομική συμμετοχή των Ομόσπονδων Πολιτειών.

    Αυτά σύμφωνα με τη Βίκη. Η ίδια ισχυρίζεται ότι τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα στη Μ.Ε. στην Αυστρία (όπου υπάρχει σχεδιασμός και υποστήριξη από το Υπουργείο) και θαυμάσια στο Νότιο Τιρόλο(!).

  10. ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗΣ said

    Και σε αυτό το ζήτημα υπάρχει η τάση να αναχθεί το, άναμφιβήτητα υπάρχον,πρόβλημα σε πρόβλημα διαχειίσεως το οποίο, με την σειρά του, ανάγεται σε εργασιακό-χρηματικό.
    Κατά την άποψή μου η βασική, καθοριστιή παράμετρος είναι ο σκοπός τόν οποίο εξυπηρετεί ενα σύστημα <>, όπως και αν έχουμε συνηθίσει η θα συνηθίσουμε στο μέλλον να αποκαλούμε.
    Συμφωνώ με τον Νίκο γία την προσδοκία του γιά τον Παράδεισο [και επαυξάνω, προσθέτοντας στην δική μου εκδοχή, μια δερμάτινη πολυθρόνα, ένα υποποδιο ,ενα λαμπατέρ και μια πηγη που να βγάζει εσπρέσσο],αλλα αυτό συμβαίνει μόνο επειδή η γενεά μας καθώς και οι παλαιότερες, είχαν μια σωρεία παραστάσεων απο την καθημερινή επαφή με το άμεσο περιβάλλον τους, φυσικό η ανθρωπογενές,οι οποίες παραστάσεις, συνεπικουρούμενες απο την γενική παιδαγωγική νοοτροπία η οποία τόνιζε την ανάγκη αύτοδυναμίας και υπευθυνότητος, μας ωδηγούσαν να βρίσκουμε ερμηνίες και σχέσεις για τα ερεθίσματα αυτά, αρα, αυτομάτως μας κατεύθυναν στα βιβλία και τις βιβλιοθήκες.
    Τα σημερινά παιδιά απαξιώνουν την συστηματική γνώση και τούς θεσμικούς, διαδικαστικούς και τεχνικούς φορείς της, επειδή το κοινωνικό τους περιβάλλον τούς εχει αμβλύνει [εως εξαφανίσει] τον μηχανισμό προσλήψεως παραστάσεων, αρα και την ανάγκη, φυσική η μεταφυσική, ερμηνείας τους.
    Οπότε, η βιβλιοθήκη, καθίσταται απλώς ενα ακόμα προσάρτημα ενός χώρου ο οποίος είναι ο ίδιος αντικείμενο λειτουργικής απαξιώσεως, του σχολείου.
    Πρίν απο τις σχολικές βιβλιοθήκες πού πρέπει να υφίστανται έστω και αν δεν τις επισκέπτεται κανείς [ και ισως πάντα συνεβαινε αυτο, στο 1ο Λύκειο Ελευσίνος είχα βρει ενα τομο της ιστοπίας της Ελληνικής επαναστάσεως του Τρικούπη τού 1921, επετειακής εκδώσεως για τα 100 χρόνια του 1821, που μέχρι το 1999 έδειχνε σάν να μην τον είχε,έστω, φυλλομετρήσει κανείς], χρειάζονται άνθρωποι΄γοέίς πρωτίστως και μετά εκπαιδευτικόι που θα ενσωματώσουν την παρατήρηση του περιβάλλοντος και την την εισαγωγη του πρωτογενούς ερεθίσματος στην ανατροφή και εκπαίδευση των παιδιών.
    Το ενδιαφέρον και, τελικά, ο εθισμός στην χρήση του μέσου αποθησαυρισμόυ της γνώσεως, θα έλθουν μετά.

  11. ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗΣ said

    διευκρίνιση :μεσα στα εισαγωγικα ειχα γραψει «συστημα συγκεντρωτικής προσεγγίσεως ταξινομημένης πολυσχιδούς γνώσεως» που μου φάνηκε σαν καλούτσικη γενίκευση τού ορισμού της ευρύτερης εννοίας του όρου «βιβλιοθήκη». [ συγνώμη , επίσης για μερικα, προφανή ελπίζω, δακτυλογραφικά ατοπήματα

  12. physicist said

    Δηλαδή σκέφτομαι: τα βιβλία είναι εκεί, οι αίθουσες επίσης. Εφόσον οι γονείς δίνουν αξία στην ύπαρξη αυτών των βιβλιοθηκών και στην Παιδεία εν γένει, θα μπορούσαν να οργανωθούν ομάδες εθελοντών που ξοδεύουν εκεί π.χ. δύο ώρες την εβδομάδα ο καθένας, έτσι ώστε η ΣΒ να είναι ανοιχτή τουλάχιστον δύο ώρες τη μέρα. Είτε γιατί μπατιρίσαμε είτε γιατί το Υπουργείο έχει λάθος προτεραιότητες, (αυτό δεν μ’ ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή) έχουμε μια κατάσταση όπου ένα εκπαιδευτικό κεφάλαιο κινδυνεύει να πάει στράφι. Μπορείς ως πολίτης να αντιδράσεις είτε με διαμαρτυρία είτε με μια θετική αντίδραση, με πρωτοβουλία που δείχνει τι αξία έχει για σένα το αγαθό που κινδυνεύει να χαθεί.

  13. ευχαριστώ το Ν.Σ. για την ανταπόκριση και το ενδιαφέρον του. Είμαι ο φίλος του Ιστολογίου από την ελληνική επαρχία. Να δηλώσω ότι το κείμενο εκφράζει και τον τοπικό Σύνδεσμο Φιλολόγων Δράμας http://sfdramas.blogspot.com/

  14. 9:
    Για τον εθελοντισμό κι εγώ το ίδιο σκεφτόμουν. Δεν προσφέρεται μόνο η Ολυμπιάδα για εθελοντισμό, αλλά και η καθημερινότητα.
    Το Südtirol νομίζω πως είναι μια πλούσια περιοχή που επιπλέον λαμβάνει κάτι τρελές επιχορηγήσεις απ’ την ΕΕ. Γνωστός μου ήταν να επιμεληθεί ένα άρθρο με πολύγλωσση βιβλιογραφία για το πανεπιστήμιο του Bolzano. «Ποια θα είναι η αμοιβή μου;» ρώτησε περιμένοντας να πληρωθεί για κανένα δεκάωρο. Δε θυμάμαι τ’ ακριβή νούμερα, αλλά του απάντησαν κάτι σαν «Θα πληρωθείτε κανονικά, δηλαδή για τρεις βδομάδες επί σαράντα ώρες τη βδομάδα επί εικοσιπέντε ευρώ την ώρα», που κάνει €3000! Δεν ξέρουν τι να κάνουν τα λεφτά τους.

  15. @ 9 physicist

    (α) Παλιότερα μικρές βιβλιοθήκες λειτουργούσαν σε κάθε σχολείο με πρωτοβουλία και ευθύνη του Συλλόγου Διδασκόντων, έτσι όπως το περιγράφεις.
    Από το 2000 οργανώθηκαν από το Υπουργείο Παιδείας μεγάλες βιβλιοθήκες με περισσότερους από 3.000 τίτλους και ποικίλο εξοπλισμό. Στα πλαίσια αυτά προβλέπονταν και η διάθεση αποκλειστικά υπεύθυνου για τη λειτουργία τους• δε μπορούσε να γίνει αλλιώς.

    (β) Στατιστικά στοιχεία για το δανεισμό βιβλίων έχει το Υπουργείο• τα ζητούσε από τους υπεύθυνους των βιβλιοθηκών. Οι υπόλοιποι έχουμε απλώς την μερική εικόνα που αφορά τη βιβλιοθήκη του σχολείου όπου βρισκόμαστε.

    (γ) Το ζήτημα είναι η σχολική βιβλιοθήκη. Αυτό σημαίνει ότι η λειτουργία της δεν είναι όπως μιας οποιασδήποτε άλλης• συνιστά την επαφή των μαθητών με τον κόσμο των βιβλίων, έστω και ως περιπλάνηση ανάμεσα στα ράφια της και στη μυρωδιά των βιβλίων.

    (δ) Ας μην μπούμε στη λογική σύγκρισης με εκπαιδευτικά συστήματα άλλων χωρών. Φυσικά η σχολική βιβλιοθήκη θέτει και το ζήτημα της δομής του σχολείου. Εκεί θα έπρεπε να έρθει το Υπουργείο με τα στοιχεία που έχει και με τους στόχους που έθεσε όταν τις δημιουργούσε.

  16. physicist said

    14(β). Εκτός από τις επιχορηγήσεις, το Νότιο Τιρόλο έχει την ιδιομορφία ενός γερμανόφωνου πληθυσμού που έχει γίνει αντικείμενο διακρίσεων από το ιταλικό κράτος και έχει τάσεις αυτονόμησης από την Ιταλία (ελάχιστα γνωστές είναι π.χ. οι τρομοκρατικές δράσεις τιρολέζων αυτονομιστών τη δεκαετία του 50 και του 60). Υποθέτω ότι αυτά παίζουν ρόλο στην αυτο-οργάνωση της κοινότητας με τρόπους διακριτούς από το υπόλοιπο της χώρας.

  17. Γειά σας!
    Κάποτε είχα φτιάξει το πρόγραμμα της διαδικτυακής σύνδεσης των βιβλιοθηκών της Ελλάδας (σχολικές, δημοτικές, ιδιωτικές). Είχαν συνδεθεί (με διευθύνσεις, τηλέφωνα, ονόματα υπευθύνων, κλπ) πάνω από οχτακόσιες και μπορούσε να τις εντοπίσει ο χρήστης με διαδραστικό χάρτη της Ελλάδας. Αρχικά υπήρξε ενδιαφέρον. Ο καθένας υπεύθυνος μπορούσε να βγάλει από τον υπολογιστή του προς όλους ανακοίνωση για μια εκδήλωση στον χώρο της βιβλιοθήκης ή για να ζητήσει κάποιο βιβλίο από άλλους υπεύθυνους κλπ. Δεν νομίζω ότι συνεχίζει να λειτουργεί, αφού χρειάζεται σύνδεση στο διαδίκτυο η οποία κοστίζει, ενώ λεφτά δεν υπάρχουν.
    Στα σχολεία που υπηρέτησα φρόντισα να χαρίσω πολλές δεκάδες βιβλία με κατάλληλο περιεχόμενο. Η συνηθισμένη συνέχεια ήταν να τα κλειδώνουν σε κάποιον φοριαμό. Όταν πρότεινα στους διευθυντές να τα αφήσουν ξεκλείδωτα μου έλεγαν ότι θα τα πάρουν οι μαθητές. Ας τα πάρουν, έλεγα εγώ, θα βγούν μερικά παιδιά κερδισμένα. Με το να είναι κλειδωμένα τα βιβλία δεν ωφελείται κανείς. Επισκέψιμη βιβλιοθήκη είχαν μόνο δύο σχολεία.
    Σε ένα από τα σχολεία, που είχε έλλειψη υποδομής, χάρισα ένα υπολογιστικό σύστημα με κατάλληλο λογισμικό για την λειτουργία της σχολικής βιβλιοθήκης. Όταν άκουσα ότι πρέπει να παραδώσουν τα κλειδιά της βιβλιοθήκης στο υπουργείο, ενώ είχα δώσει αγώνα για να γίνει ένα ξεκίνημα, εκνευρίστηκα και απογοητεύτηκα.
    Ειλικρινά, δεν ελπίζω για το καλύτερο.

  18. physicist said

    @15. Ευχαριστώ πολύ για την απάντησή σας, κ. Συμεωνίδη!

    Νομίζω είναι σαφές ότι δίνω αξία στην ύπαρξη ΣΒ· εκείνο που μ’ ενδιαφέρει είναι από τη μια αν η κλίμακά τους και ο τρόπος οργάνωσής τους είναι από τη μια ορθολογικές κι από την άλλη η ανταπόκριση που βρήκαν στους μαθητές. Για το δεύτερο ζήτημα δεν έχω στοιχεία και επαφίεμαι σ’ αυτά που λέτε εσείς και ο κ. Αρβανιτίδης παραπάνω, τα οποία όμως είναι αλληλοσυγκρουόμενα. Ίσως είναι αλλιώς στις πόλεις και αλλιώς στην επαρχία, δεν ξέρω.

    Όσο για το (δ), ειλικρινώς δεν βλέπω γιατί να μη γίνονται συγκρίσεις με άλλες χώρες της ΕΕ, που μάλιστα είναι και πιο πλούσιες. Σε άλλο νήμα είχα γράψει ότι στη Γερμανία ούτε τα Διδακτικά Βιβλία διανέμονται δωρεάν. Λέω δηλαδή ότι μπορεί ένα εκπαιδευτικό σύστημα να κοστίζει λιγότερο χωρίς να είναι χειρότερο.

  19. @ physicist,
    (9) Το «αφέθηκαν στην τύχη τους» είναι κυριολεκτικό. Ξέρετε κάποια περίπτωση που το Υπουργείο παρακολούθησε ενθάρρυνε και αξιολόγησε την επίτευξη των στόχων που έθεσε;

    (18) Ναι, ίσως το εκπαιδευτικό σύστημα σε άλλες χώρες είναι φτηνότερο και καλύτερο. Αν ανοίξουμε τη συζήτηση, θα ψάχνουμε να βρούμε πού πηγαίνουν τα χρήματα που δίνονται για την παιδεία, πόσα απορροφά η γραφειοκρατία και πόσα φτάνουν στις σχολικές αίθουσες…

  20. 16:
    Για τις συνέπειες της τρομοκρατίας είχε γράψει μια αυστριακή εφημερίδα φέτος το καλοκαίρι.

  21. physicist said

    19(α) Δυστυχώς όχι.

    19(β) Την ίδια υποψία έχω κι εγώ, ότι δηλαδή πολλά χρήματα πάνε χαμένα δεξιά κι αριστερά και δεν φτάνουν στις αίθουσες. Αλλά εκτός από τις τρύπες που θα μας πάρει χρόνο να βρούμε (αν τις βρούμε), έχει και τρύπες προφανείς. Μία απ’ αυτές είναι η δωρεάν διανομή νέων ΔΒ κάθε χρόνο. Ξέρω κι άλλες αλλά στην Ανώτατη, όχι στη Μέση.

  22. sogar said

    7# α) (Έστω δευτερεύον) Γιατί πρέπει να είναι ένας καθηγητής/μία καθηγήτρια υπεύθυνος/η για τη σχολική βιβλιοθήκη και προσωπικά παρών εκεί αντί για έναν βιβλιοθηκονόμο; Δεν είναι σπατάλη των ικανοτήτων του/της; Η επιλογή των βιβλίων ασφαλώς χρειάζεται τους διδάσκοντες, θα έλεγα μάλιστα μια ολόκληρη επιτροπή (άμισθη, εννοείται) απ’ αυτούς αλλά η διαχείρισή τους;

    Κι αυτό είναι θέμα για συζήτηση αλλά πράγματι δευτερεύον στην παρούσα συγκυρία. Πάντως δεν είναι αυτονόητη η παρουσία βιβλιοθηκονόμου όσο μοιάζει. Μην ξεχνάμε ότι η προηγούμενη εμπειρία της τάξης και η παιδαγωγική διάσταση του ρόλου ενός εκπαιδευτικού έχει τη σημασία της σε μια σχολική βιβλιοθήκη. Δεν είναι πάντως συντεχνιακό το θέμα. Ας μην επιμείνουμε για να μπορέσουμε να μιλήσουμε επί της ουσίας. Κι αυτή είναι μία: ΦΤΗΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ. Τουλάχιστον ας το πουν ειλικρινά. Γιατί κρύβονται πίσω από πολιτικάντικες διατυπώσεις; Η διατύπωση του υπουργείου: «Εξαιτίας της λήξης, στις 31/08/2011, της διετούς θητείας των Υπεύθυνων Σχολικών Βιβλιοθηκών, το Υπουργείο Παιδείας έστειλε εγκύκλιο προκειμένου οι Σχολικές Βιβλιοθήκες να λειτουργήσουν με ευθύνη του Διευθυντή της σχολικής μονάδας», μου θυμίζει εκείνο το χιουμοριστικό σχόλιο του Χάρυ Κλυν για τις αμερικανικές βάσεις τη δεκαετία του 80: μένουν οι βάσεις που φεύγουν!

  23. sogar said

    Συγγνώμη η απάντηση αφορούσε το σχόλιο 9

  24. physicist said

    @20. Για να καταλάβεις πόσο άγνωστο ήταν το θέμα, ζω πολλά χρόνια στη Γερμανία, καταβροχθίζω εφημερίδες και περιοδικά, κι αυτό δεν το είχα ακούσει καθόλου μέχρι, όπως λες, φέτος το καλοκαίρι. Ξεκίνησε η φάση μ’ ένα αφιέρωμα του αυστριακού περιοδικού Profil και μετά πήραν τροχό κι άλλα, το Spiegel, η FAZ και τούτο και κείνο.

  25. 24: Ούτ’ εγώ το είχα ακούσει.

  26. «Πέρυσι μπήκαν τα Αγγλικά στο πρόγραμμα Α και Β τάξης 800 σχολείων, χωρίς όμως να δοθούν βιβλία, αλλά ούτε καν ένα CD ή οποιοδήποτε άλλο υλικό.»
    Καλά, από τι θα δίδασκε ο δάσκαλος; Ό,τι του κατέβαινε; Έχουμε ακούσει κουφά και κουφά, αλλά αυτό, αν έγινε ακριβώς έτσι, τα ξεπερνάει όλα!

  27. physicist said

    @22. Η δική μου γενιά έχει αποφοιτήσει από σχολείο που δεν ξέρω αν ήταν φτηνό, πάντως ήταν λίγο-πολύ φτωχό. Και σου λέω ότι στάθηκε διεθνώς όταν αναμετρήθκε με τη συνομίλικη γενιά της που αποφοίτησε από σχολεία πλούσια. Πρόσεξε, αυτό ΔΕΝ είναι επιχείρημα κατά των καλά εξοπλισμένων σχολείων και των καλά αμειβόμενων δασκάλων! Είναι απλώς επιχείρημα αισιοδοξίας.

  28. @ 27.
    Δυστυχώς η λογική «όποιος θέλει να μάθει, μαθαίνει» καθαρίζει όλες τις ευθύνες· και πρώτα τις πολιτικές

  29. Sophia said

    @22
    Ένας βιβλιοθηκονόμος είναι απαραίτητος για το στήσιμο της σχολικής βιβλιοθήκης (στις περιπτώσεις που ξέρω αυτό δεν έγινε) είναι απαραίτητος για την καταχώρηση του υλικού, για την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος δανεισμού, και για διάφορες άλλες διαδικαστικές λειτουργίες. Κατά την γνώμη μου η παρουσία του δεν είναι απαραίτητη πάντα σε καθημερινή βάση σε μια συγκεκριμένη βιβλιοθήκη (εκτός αν αυτή εξυπηρετεί μεγάλο όγκο μαθητών) αλλά η λογική λέει ότι είναι απαραίτητο προσωπικό ανά τουλάχιστον 2-3 βιβλιοθήκες ως υποστήριξη σε εβδομαδιαία ή κυκλική βάση.

    Ο εκπαιδευτικός όμως, είναι το βασικό στέλεχος. Μπορεί ο βιβλιοθηκονόμος να ξέρει καλά το Dewey και να γνωρίζει την ταξινόμηση των βιβλίων καλύτερα από τον καθένα (πράγμα απόλυτα λογικό) αλλά εγώ, ως εκπαιδευτικός, ξέρω το περιεχόμενο των βιβλίων, και πώς αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν καλύτερα από εκπαιδευτικούς και μαθητές. Ως αναγνώστρια και εκπαιδευτικός ξέρω πολύ καλύτερα από τον καθένα ποιό βιβλίο θα συστήσω σε ποιό παιδί για να το κάνω αναγνώστη, ξέρω πως θα χρησιμοποιήσω την κάθε πηγή για την επίτευξη ενός μαθησιακού στόχου, και πως θα συνδυάσω όλα τα διαθέσιμα εργαλεία για το καλύτερο αποτέλεσμα.

    Και οι δύο είναι απαραίτητη για την σωστή λειτουργία μιας σχολικής βιβλιοθήκης σε διαφορετικούς τομείς ο καθένας.

  30. Υπάρχουν συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί που δεν έχουν τι να κάνουν και πλήττουν όλη μέρα; Όσοι θέλουν απ’ αυτούς ας λειτουργήσουν τις σχολικές βιβλιοθήκες τιμής ένεκεν.

  31. @ Sophia
    (29) Απ’ ότι ξέρω τα βιβλία έρχονταν με τους κωδικούς ταξινόμησης έτοιμους. Η αρχική βιβλιοθηκονομική δουλειά γινόταν σε κεντρικό επίπεδο.
    Μετά δεν υποστηριζόταν το σύστημα ταξινόμησης που απαιτούσε λειτουργικό πρόγραμμα.

  32. physicist said

    @29. Καταλαβαίνω το επιχείρημα αλλά τότε δεν θα ‘πρεπε να παίζουν αυτό το ρόλο οι καθηγητές που διδάσκουν το κάθε μάθημα; Γιατί χωριστός;

  33. […] Νίκος Σαραντάκο&sigmaf… Χρειαζόμαστε σχολικές βιβλιοθήκες ή μήπως είναι δαπανηρή πολυτέλεια για μια σχεδόν χρεοκοπημένη χώρα; Δεν … Source: sarantakos.wordpress.com […]

  34. […] Νίκος Σαραντάκο&sigmaf… Χρειαζόμαστε σχολικές βιβλιοθήκες ή μήπως είναι δαπανηρή πολυτέλεια για μια σχεδόν χρεοκοπημένη χώρα; Δεν … Source: sarantakos.wordpress.com […]

  35. @ physicist

    (29), όπως και νά ‘χει, η υποδοχή των μαθητών στη βιβλιοθήκη πρέπει να γίνεται με παιδαγωγικά κριτήρια.
    Επίσης, από άλλα παραδείγματα: Στα σχολεία μπήκαν σχολικοί φύλακες, αυτό δεν απάλλαξε τους εκπαιδευτικούς από την υποχρεώση της «επιτήρησης» των μαθητών κατά τα διαλείμματα. Σε πολλά σχολεία υπάρχουν γραμματείς, αυτό δεν απάλλαξε τους εκπαιδευτικούς από την εξωδιδακτική γραφική δουλειά. Εννοώ ότι είναι αναγκαίος και ένας υπεύθυνος σχολικής βιβλιοθήκης που δεν εμπλέκεται με το μάθημα, αλλά ξέρει τι θα πει διδασκαλία.

    Τελικά ο εκπαιδευτικός της σχολικής αίθουσας φτάνει να φορτώνεται και όλα τα υπόλοιπα εκτός από την έγνοια της διδασκαλίας.

  36. Sophia said

    @ 32
    Οι καθηγητές για το κάθε μάθημα φυσικά και μπορούνε να υποδείξουνε στους μαθητές τους διάφορα αναγνώσματα συμπληρωματικά. Δεν μπορούν όμως, χωρίς κάποιον συντονισμό από αυτόν που είναι υπεύθυνος για τον χώρο και μπορεί να κάνει σωστά την κατανομή των πόρων αυτού, να τον λειτουργήσουνε. Και ούτε μπορούν να βρίσκονται στον φυσικό χώρο της βιβλιοθήκης πάντα για την επίβλεψη και την εύρυθμη λειτουργία του (στην επαρχία που δουλεύω, οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί, πηγαίνουμε σε δύο σχολεία).

  37. Christos said

    26: Αυτό που έγινε ήταν να δημιουργηθεί ένας ιστότοπος, με ιδέες για σχέδια μαθημάτων, που όμως δεν περιείχε οπτικοακουστικό υλικό, παρά μόνο παραπομπές στο YouTube, το BBC και σε άλλες σελίδες του διαδικτύου, από όπου ο εκπαιδευτικός θα αντλούσε δωρεάν υλικό. Δυστυχώς, μετά την κατασκευή του, ο ιστότοπος ελάχιστα εμπλουτίστηκε μέχρι το τέλος της χρονιάς. Φέτος γίνεται μια καινούρια προσπάθεια γιακάτι καλύτερο. Όποιος θέλει να τον δει, μπορεί να ξεκινήσει από εδω: http://rcel.enl.uoa.gr/englishinschool/article.php?aid=1038&mid=23

  38. physicist said

    35. Νομίζω υπάρχει μια αντίφαση εδώ. Από τη μια προβάλλεται ο ρόλος του εκπαιδευτικού στο να δέσει μεταξύ τους την «μετωπική διδασκαλία» με τη συμπληρωματική διαδικασία μάθησης στη βιβλιοθήκη, από την άλλη προτείνεται η παρουσία εκεί ενός άλλου εκπαιδευτικού, πάντοτε του ίδου, με αποκλειστική απασχόληση, και ο οποίος δεν έχει ανάμειξη στη μετωπική διδασκαλία. Δεν μπορώ να καταλάβω, π.χ., αν εγώ δίδασκα Φυσική και ήθελα να εκθέσω τους μαθητές μου σε άλλα ερεθίσματα από βιβλία ή ας πούμε σε προσομειώσεις της παραβολικής κίνησης των σωμάτων με λογισμικό της βιβλιοθήκης: πώς θα μπορούσα να αφήσω αυτή τη διαδικασία σ’ ένα φιλόλογο που θα ήταν αποσπασμένος εκεί; Τι θα μπορούσε να προσφέρει;

    Επίσης η τελευταία πρόταση μού φαίνεται αντιφατική: εφόσον η βιβλιοθήκη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη διδασκαλία, πώς συμβιβάζεται αυτό με το ότι τώρα το λέτε «υπόλοιπο», που βρίσκεται έξω απ’ την έγνοια της διδασκαλίας; Και για να μην κρυβόμαστε, αναρωτιέμαι αν αυτές οι θέσεις ήταν και μέτρο για την καταπολέμηση της ανεργίας των εκπαιδευτικών. Που, αν ήταν, καλά θα κάναμε να το λέμε έτσι όπως είναι.

  39. physicist said

    36. Ο εκπαιδευτικός να κάνει κατανομή των πόρων; Δηλαδή δεν αρκεί ένα ωρολόγιο πρόγραμμα που να λέει από τότε μέχρι τότε τούτο κι από τότε μέχρι τότε το άλλο; Και να το τρέχει το πρόγραμμα κάποιος άλλος; Δες και το 38 παραπάνω, μού φαίνονται αντιφατικά αυτά τα πράγματα.

  40. Μιχαλιός said

    Καλημέρα, ακολουθεί σεντόνι.

    Οι σχολικές βιβλιοθήκες ΟΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΑΝ είναι κατά τη γνώμη μου πολυτέλεια. Μικρά επαρχιακά σχολεία των 50-100 μαθητών εφοδιάστηκαν ξαφνικά με χιλιάδες τόμους αγορασμένων βιβλίων – και τι βιβλίων! Ποιος θα διβάσει Καντ ή Χέγκελ στο Επαγγελματικό Λύκειο του νησιού Χ; Ποιος ωφελήθηκε, πέρα από τους μεγαλοεκδότες του κέντρου που τα εκδίδουν;

    Εκεί όπου δούλευα ήταν δυο Λύκεια συστεγαζόμενα, Γενικό και Επαγγελματικό. Η βιβλιοθήκη του τύπου που περιέγραψα παραπάνω αφορούσε μόνο το Επαγγελματικό, αν και ο βιβλιοθηκάριος ήταν αποσπασμένος από το Γενικό, και κανένας ευτυχώς δεν απαγόρευε στους «πάνω» μαθητές να επισκέπτονται την «κάτω» βιβλιοθήκη. Κατά 80% είχε βιβλία σταλμένα από το Υπουργείο, κατά 20% άλλα διάφορα, εν μέρει και τοπικού ενδιαφέροντος. Ο μηχανογραφικός κατάλογος των βιβλίων του Υπουργείου ήταν ήδη έτοιμος, και η θέση των βιβλίων στα ράφια απολύτως προκαθορισμένη κατά το σύστημα Ντιούη – εξού και δεν υπήρχε απολύτως καμμία ανάγκη τάχατες «ειδικού» βιβλιοθηκονόμου. Τα εκτός του υπουργικού κυκλώματος βιβλία ήταν αδύνατο όμως να ενσωματωθούν στο σύστημα, και συζητώντας με το βιβλιοθηκάριο σχημάτισα την εντύπωση ότι αν ερμήνευε κανένας αυστηρά τη σχετική υπουργική εγκύκλιο, απαγορευόταν και να υπάρχουν «ξένα» βιβλία (δηλ. βιβλία για τα οποία δεν δόθηκαν μίζες). Ο συνάδελφος έκανε άψογα τη δουλειά του, μα δουλειά πολλή δεν είχε εκ των πραγμάτων. Όντως η βιβλιοθήκη έγινε «στέκι» σε κάποιο βαθμό, γιατί ήταν ο χώρος ευχάριστος και σε θέση στρατηγική στην είσοδο του σχολείου, και μπορούσε κανένας να συμβουλευτεί και το Ίντερνετ χωρίς να παρακαλάει από δω κι από κει στο γραφείο καθηγητών. Αλλά την άνεση αυτή τη χρυσοπληρώσαμε.

    Ακριβώς από πάνω ήταν η βιβλιοθήκη του Γενικού, που είχε κληρονομήσει το παλιό ενιαίο Γυμνάσιο. Ήταν κατακλεμμένη, μπουρδουκλωμένη και χρησίμευε βασικά για καπνιστήριο καθηγητών. Εκτός από τα λυσάρια που ήταν το συνηθισμένο ανάγνωσμα των καθηγητών, είχε και πολλά αξιολογότατα βιβλία, ορισμένα μάλιστα πολύ παλιά. Η βιβλιοθήκη αυτή ήταν εκτός του πλάνου του Υπουργείου. Την ανέλαβα αυτόβουλα ως υπεύθυνος και επιπλέον του νομίμου ωραρίου μου. Υπήρχε ένα σύστημα χειρογραφικής ταξινόμησης, χαώδες και δυσλειτουργικό, που ωστόσο είχε καταρτιστεί πολύ πρόσφατα από συναδέλφους που εργάζονταν για το σκοπό αυτό αυτό απλήρωτες υπερωρίες και Σαββατοκύριακα για μήνες. ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΔΥΝΑΤΟ ΜΕ ΤΟ ΙΣΧΥΟΝ ΘΕΣΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΝΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΘΕΙ ΤΟ ΠΡΟΦΑΝΕΣ, ΔΗΛΑΔΗ Η ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΩΝ, Ή ΕΣΤΩ Η ΣΥΝΤΑΞΗ ΕΝΟΣ ΚΟΙΝΟΥ ΜΗΧΑΝΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΚΑΤΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΤΩ ΟΡΟΦΟΥ.

    Όταν ήρθα στην Αθήνα είδα ότι στο νησί ήμασταν μια χαρά. Εδώ πέρα τα λίγα βιβλία που υπάρχουν στο Λύκειο είναι όλα κλειδωμένα σε ντουλάπες στο γραφείο των καθηγητών, όπου απαγορεύεται διά ροπάλου η είσοδος στα παιδιά. Αγνοώ αν υπάρχει κατάλογος.

    Η προφανέστερη και οικονομικότερη λύση για τις περισσότερες σχολικές βιβλιοθήκες είναι κατά τη γνώμη μου ένας υπεύθυνος καθηγητής από το προσωπικό του σχολείου, που να έχει για κίνητρο και μειωμένο ωράριο διδασκαλίας.

    Κατά τ’ άλλα συμφωνώ ολόψυχα με τις επισημάνσεις του Χρήστου Αρβανιτίδη.

  41. Μα όλα τα έχει το ίdερνετ, πια. Τι να τις κάνουμε τις βιβλιοθήκες;

    Η λογική είναι δεδομένη: πεντέφια που βαφτίστηκαν e-book και digital school, με στόχο την κατάργηση του σχολικού και πανεπιστημιακού βιβλίου, κοπιπαστή από το ίdερνετ και πάουερπόιντ που βαφτίζεται Ερευνητική Εργασία /Πρότζεκτ. Άλγεβρα, Φυσική, Νέα Ελληνικά, Βιολογία να μετράνε το 1/3 των Θρησκευτικών και της Ιστορίας, Πληροφορική=«πατάμε κουμπάκια /ξεφτέρια στο φέισμπουκ», άρα τι να την κάνουμε στο Λύκειο, κι ολοκληρώνεται το παζλ…

    Όλα αποθέωση της βιτρίνας της επιφάνειας και της «αριστείας», κι από κάτω ο αμόρφωτος κι ακαλλιέργητος αυριανός πολίτης, ιδανικός για χειραγώγηση απ’ τις ΕΕ και τα ΔΝΤ. Τα παιδιά που προορίζονται για την εξουσία θα πάνε στα σχολεία που πρέπει, για τη δική τους πλύση εγκεφάλου, κι οι εξαιρέσεις πραγματικής αριστείας που πάντα θα υπάρχουν -μαθητές, καθηγητές, βιβλιοθήκες, σχολεία- θα αποτελούν το τέλειο άλλοθι του συστήματος.

    Κι ακριβώς, εξαιρέσεις τέτοιες ήταν κι οι λίγες δακτυλοδεικτούμενες σχολικές βιβλιοθήκες. Δεν είναι όλα ανθηρά στις περισσότερες απ’ αυτές. Θυμάστε και τον σαλεμένο παπά που ήταν υπεύθυνος μιας τέτοιας, αν δείτε και τα βιβλία που έχουν οι περισσότερες, δίκιο θα βγείτε να δώσετε πολλοί στην κατάργηση: από σκουπίδια ως επικίνδυνα αντιεπιστημονικά και σκοταδιστικά πονήματα, όλα με την έγκριση του Υπουργείου, και ΟΔΕΓ, και Ελληνική Αγωγή, και τα σκουπίδια σειρές – «εγκυκλοπαίδειες» που αφού ξεπούλησαν με κουπόνια στις εφημερίδες, κάνανε μια δεύτερη καριέρα στις ΣΒ… με το αζημίωτο για τους εκδότες-εργολάβους φυσικά.

    Κι η μπίζνα μπορεί να συνεχίσει και με την κατάργηση του θεσμού, ίσως κι ευκολότερα. Αφού, λοιπόν τον απαξίωσες τον θεσμό ο ίδιος, έχεις και τη δικαιολογία να τον καταργήσεις.

  42. Sophia said

    @39
    Και βέβαια δεν αρκεί κατά τη γνώμη μου ένα ωρολόγιο πρόγραμμα.. και ποιός είναι αυτός ο άλλος που θα συνδυάσει τα προγράμματα των δύο (συνήθως, και πολλές φορές περισσότερων) σχολείων που εξυπηρετούνται στις βιβλιοθήκες αν όχι αυτός που την λειτουργεί? Αν υπάρχουν 2 και 3 καθηγητές ίδιας ειδικότητας που θέλουνε παραπλήσια πράγματα, δεν πρέπει να γίνει μια κατανομή του χρόνου που θα τα χρησιμοποιήσουνε με οργάνωση από την βιβλιοθήκη?

    Ο φιλόλογος της βιβλιοθήκης δεν θα κάνει την ερμηνεία και την παρουσίαση της προσομοίωσης της παραβολικής κίνησης των σωμάτων (έστω ότι εδώ υποθέτουμε ότι οι υπολογιστές της βιβλιοθήκης που είανι αρχαίοι σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα, εχουν ή και τρέχουν το ανάλογο λογισμικό…), αλλά θα ετοιμάσει το σχετικό υλικό σε συνεργασία με τον διδάσκοντα πάντα, και όλους τους πόρους που είναι διαθέσιμοι για το συγκεκριμένο θέμα, θα φροντίσει για την διαθεσιμότητα του χώρου, για τον χρόνο που θα γίνει αυτό και θα παρέχει τα εργαλεία.

    Δεν είμαι τόσο τυχερή ώστε στα σχολεία που δουλεύω να υπάρχει σχολική βιβλιοθήκη, και αυτή που έχουμε στο δικό μας, είναι τόσο μικρή (παρόλο που έχουμε φροντίσει να έχει έναν αρκετά ικανό και αντιπροσωπευτικό αριθμό βιβλίων που να καλύπτει κάποιες βασικές ανάγκες) που στην πραγματικότητα, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα εκεί παρά μόνο να την λειτουργήσεις ως δανειστική. Και αυτό ακόμα το απλό πράγμα, τρώει πολύ χρόνο και απαιτεί παρουσία εκπαιδευτικού που να γνωρίζει όλο το υλικό. Από τις 3 βιβλιοθήκες που ξέρω προσωπικά, και στις 3, οι υπεύθυνοι δεν είχανε σχεδόν στιγμή ησυχίας από τον φόρτο εργασίας, καθόλη την διάρκεια της μέρας. Δεν με απασχολεί αν είναι ένας τρόπος απασχόλησης εκπαιδευτικών για την καταπολέμηση της ανεργίας (με αυτή τη λογική, η εισαγωγή μαθημάτων διαφόρων ειδικοτήτωνστο σχολείο κουλουπουτού, είναι τρόπος καταπολέμησης της ανεργίας των εκπαιδευτικών και όχι κάτι που χρειάζεται να ξέρουν οι μαθητές?) με ενδιαφέρει ότι καλύπτει μια πάγια παιδαγωγική και εκπαιδευτική ανάγκη. Το αν υπάρχουν κάποιες που δεν λειτουργούν σωστά, δεν είναι δικαιολογία για να πάψουν να υπάρχουν όλες. Αν κάποιες δεν λειτουργούν σωστά, είναι ευθύνη των εμπλεκομένων, να τις κάνουνε να λειτουργούν όπως πρέπει.

  43. alienellin said

    Άλλο ένα καυτό ερώτημα που σχετίζεται με την κρίση: που πήγαν τα κοινοτικά κονδύλια οεο;
    Το να κλείνεις μια σχολική βιβλιοθήκη είναι έγκλημα. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα που η αγάπη για το βιβλίο δεν καλλιεργείται πολύ από τους γονείς, το σχολείο πρέπει να αναπληρώνει αυτό το κενό, αυτός είναι και ένας από τους ρόλους του. Καλυτερα να μείνουν τα σχολεία χωρίς θέρμανση παρά χωρίς βιβλιοθήκες.
    Συμφωνώ απόλυτα με τον εθελοντισμό. Ας οργανωθούν οι γονείς και οι πεφωτισμένοι (αληθινοί) δάσκαλοι. Υπάρχουν και κάποιοι συνταξιούχοι βιβλιοθηκονόμοι που ασχολούνται με εθελοντισμό.
    Υ.Γ. Ο εθελοντισμός από γονείς στα σχολεία υπάρχει μέχρι και στην
    Ελβετία, άρα εμείς;

  44. physicist said

    @42. Αν ισχύουν αυτά που γράφει ο Μιχαλιός κι ο Στάζυμπος μαζί μ’ αυτά που λες εσύ, δηλ.: οι ΣΒ έχουν πρόσβαση σε YouTube, CNN, BBC και δεν ξερώ γω τι άλλο αλλά δεν έχουν στοιχειώδες λογισμικό να δει ο μαθητής με τα μάτια του παραβολικές κινήσεις, συζευγμένα εκκρεμή, υρδοστατική, ηλεκτρικά κυκλώματα, τότε αναρωτιέμαι ποιός τις έστησε και γιατί. Στέκια και ιντερνετ καφέ έχει να φαν κι οι κότες — βιβλία και εκπαιδευτικά προγράμματα όμως δεν τα βρίσκεις εκεί. Αν οι ΣΒ έχουν εκφυλιστεί σε χώρους μάζωξης και καφεδακίου, ας κλείσουν, αυτά γίνονται και σε άλλους χώρους χωρίς να κοστίζουν φράγκο.

  45. sarant said

    41: Πεντέφια που βαφτίστηκαν e-book…

    Πριν από λίγο προσπάθησα να δω μιαν άσκηση της κόρης μου, στο μάθημα της Γλώσσας γ’ γυμνασίου. Η άσκηση ήταν στη σελίδα, π.χ., 31 αλλά παρέπεμπε σε κείμενο στη σελ. 27 και 28. Αν είχα βιβλίο, χάρτινο, στα χέρια μου, θα ήταν πανεύκολο να πηγαίνω μπρος-πίσω. Με το πεντέφι στον υπολογιστή είναι βασανιστήριο. Φαντάσου και να το κάνεις αυτό μόνιμα.

  46. sarant said

    44: Δεν είναι ακριβώς έτσι. Στέκια που να έχουν π.χ. τα ποιήματα του Καρυωτάκη ή γενικά πέντε καλά λογοτεχνικά βιβλία δεν υπάρχουν.

  47. 45:
    Με το δωρεάν πρόγραμμα pdftk μπορείς να φτιάξεις ένα PDF με μόνο τις δύο επίμαχες σελίδες και να τις βλέπεις αντικριστά:

    pdftk Glossa.pdf cat 31 27 output exercise.pdf

    46:
    Δεν απαγορεύει κανείς στις καφετέριες να λειτουργήσουν βιβλιοθήκες ή στα βιβλιοπωλεία ν’ ανοίξουν καφετέριες. Αρκεί να υπάρχει ζήτηση κι επιχειρηματικότητα. Βιβλιοπωλεία όπου μπορείς να πιεις τον καφέ σου διαβάζοντας έχω δει και στην Ελλάδα (π.χ. του Σάκκουλα στην Ευελπίδων) και στη Γερμανία.

  48. sarant said

    Δεν είναι και τόσο εύκολο να το κάνει αυτό ένα παιδί -άσε που στην προκειμένη περίπτωση το κείμενο πήγαινε και στη σελ. 28 🙂

  49. #47, #48 Το pdftk, πάντως, καλό είναι να μην λείπει από κανέναν σας

  50. #48 Μα τι λες, Σαραντάκο, που δεν είναι εύκολο; Εδώ ξέρουν να μπαίνουν στο φέισμπουκ τα πιτσιρίκια, να κάνουν «τηλεδιάσκεψη», να «παίζουν τραγούδια» στον υπολογιστή… 😛

    Το πρόβλημα της εκπαίδευσης διαγνώστηκε και θα λυθεί. Πληροφορική και Αγγλικά απ’ τα γεννοφάσκια μας, 6 ώρες Πληροφορική στο Γυμνάσιο κι άπειρες Αγγλικά, κρατική πιστοποίηση και στα δυο στην Γ Γυμνασίου, κι έτοιμοι οι Λυκειόπαιδες*. Όπερ μεθερμηνευόμενον, προσαρμοσμένο μάθημα στη φόρμα της πιστοποίησης, και καμία ουσιαστική γνώση. Συν το φούντωμα και της δεύτερης βιομηχανίας εξωσχολικής ιδιωτικής εκπαίδευσης στην «πληροφορική»: στα κουμπάκια του γουόρντ, του εξπλόρα και του άουτλουκ, για να αγγίξω ελάχιστα το ζήτημα της ουσίας στην πιστοποίηση στα 15 για ανάγκες και τεχνολογίες που θα προκύψουν στα 25…

    * ξέχασα τη σάλτσα της Τέχνης -σάλτσα, εννοώ ως χρήση της από τους ιθύνοντες, εκτιμώ το ρόλο της τέχνης τόσο στο σχολείο, όσο κι έξω απ’ αυτό

    http://digitalschool.minedu.gov.gr/info/newps.php

  51. Μπουκανιέρος said

    24-25 Στην Ιταλία τουλάχιστον, το ζήτημα ήταν πολύ γνωστό (υποθέτω ότι είναι ακόμα).

  52. 51 και σχετικά: Προτού γνωρίσω 4 χρόνια πριν, έναν ντόπιο δι/τρι-γλωσσο καθηγητή πανεπιστημίου στο τοπικό πανεπιστήμιο τουTrentino-Alto Adige/Südtirol, αγνοούσα το θέμα κι εγώ. Ανταλλαγές πληθυσμού, και παραμονή από την μια ή την άλλη πλευρά είναι γεμάτος ο κόσμος μας.

  53. @ physicist
    (38) συγνώμη που δεν ήμουν τόσο σαφής στο σχόλιό μου. Νομίζω ότι οι παρατηρήσεις σου οφείλονται σε παρερμηνεία.

    Απέφυγα να χρησιμοποιήσω όρους διδασκαλίας, παρακαλώ μη μου τους αποδίδετε. Ωστόσο, από τη χωροταξία και την ύπαρξη πολλών πόρων πληροφορίας και γνώσης η σχολική βιβλιοθήκη βοηθά στην αναίρεση της «μετωπικής διδασκαλίας». Η λειτουργία αυτού του χώρου απαιτεί σε μόνιμη βάση ένα τουλάχιστον άτομο που θα ασχολείται με αυτήν. Δε μιλάμε για βιβλιοθήκη-μουσείο, αλλά για ένα χώρο που τα βιβλία κατεβαίνουν από τα ράφια κατά δεκάδες κάθε μέρα και συνεπώς θα πρέπει να ξαναταχτοποιηθούν (αυτό είναι μόνο η μία πτυχή).
    Δε μίλησε κάποιος για ειδικότητες καθηγητών. Ωστόσο ο υπεύθυνος βιβλιοθήκης δεν υπάρχει για να αναλαμβάνει τη διδασκαλία του μαθήματος, μπορεί όμως να προσφέρει βοήθεια εφόσον γνωρίζει τα βιβλία που υπάρχουν και τις μαθησιακές ανάγκες.

    Όσο για το «υπόλοιπο», νομίζω καταλαβαίνουμε όλοι ότι όταν τελειώσει η διδακτική ώρα, δικαιούται και ο εκπαιδευτικός ένα μικρό διάλειμμα (αν δεν έχει ως «υπόλοιπα» εφημερία, καταχώρηση απουσιών, ενημέρωση κηδεμόνων) και κάποιος θα πρέπει να ξαναβάλει τα βιβλία στα ράφια, είναι και αυτό ένα «υπόλοιπο».

    Ελπίζω να μην αφήνω περιθώριο για νέες παρερμηνείες. Όσο για την καταπολέμηση της ανεργίας των εκπαιδευτικών, θα υπήρχε πιο ευθύς τρόπος να μιλήσει κάποιος. Ας πούμε λιγότεροι μαθητές σε κάθε τμήμα, περισσότερα τμήματα περισσότεροι εκπαιδευτικοί.

  54. sogar said

    Πολλοί φίλοι μίλησαν στα σχόλιά τους για το πλαίσιο και κατέληξαν με ιδιαίτερη ευκολία στο «πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι». Θα μου επιτρέψετε μια άλλη οπτική.

    Η βιβλιοθήκη εμφυτεύθηκε σ’ ένα σχολείο που στηρίζεται στην παπαγαλία, την εξετασιομανία και τη βαθμολαγνεία. Για να επιβιώσει και να λειτουργήσει έπρεπε να αναμετρηθεί μ’ ένα μοντέλο μάθησης που ανάθρεψε γενιές και γενιές και φυσικά έχει ποτίσει και τη στάση πολλών εκπαιδευτικών. Κανένα πλαίσιο απολύτως δεν έδεσε τις βιβλιοθήκες οργανικά με τη μάθηση των παιδιών. Παρά τις αρχικές διακηρύξεις κατέληξαν να υπάρχουν παρεμπιπτόντως. Έτσι η λειτουργία τους εμφάνιζε δύο όψεις, όπως συμβαίνει στις περιπτώσεις που κάτι αφήνεται στην τύχη του:

    Η μία αφορά την ειλικρινή προσπάθεια υπεύθυνων ΣΒ να «εκβιάσουν», σε συνεργασία με εκπαιδευτικούς της τάξης, την οργανική ένταξη των βιβλιοθηκών στη μαθησιακή διαδικασία (έστω και αποσπασματικά). Παραδείγματα πολλά, αλλά δυστυχώς άγνωστα στους απ’ έξω. Άλλωστε λείπει σ’ αυτές τις περιπτώσεις η γκλαμουριά της εργαλειακής και εξαργυρώσιμης γνώσης(;).

    Η άλλη αφορά τις περιπτώσεις στρέβλωσης του ρόλου της βιβλιοθήκης, που έγινε για κάποιους χώρος λούφας και για άλλους (υψηλά ιστάμενους, ή παρατρεχάμενους) προνομιακός χώρος εξυπηρέτησης πελατείας εκλογικής.

    Να λοιπόν μια απάντηση για το τι σημαίνει «αφέθηκαν στην τύχη τους». Πάντως για όσους έχουν προσπαθήσει να δουλέψουν με τους μαθητές τους στη ΣΒ νομίζω πως θα συμφωνήσουν για την αναγκαιότητα μόνιμου υπευθύνου. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν ήμουν ποτέ υπεύθυνος βιβλιοθήκης ούτε έχω σκοπό. Μιλώ από την πλευρά του εκπαιδευτικού που τη χρησιμοποίησε σαν εργαστήρι. Μόνος μάλλον θα ήταν αποθαρρυντικό.

  55. @Stazybο Hοrn
    (41)
    δίκιο έχεις, δυστυχώς περιγράφεις την γενική εικόνα προς την απαξίωση του θεσμού.
    Μήπως όμως τα κείμενα του ΟΔΕΓ και της Ελληνικής Αγωγής, αν τα διαβάσει κάποιος (ακόμα και μαθητής), χάνουν τη λάμψη της ιδεολογίας που κουβαλούν και αποκαλύπτεται έτσι ο ιδεοληπτικός χαρακτήρας τους;

  56. Φοβάμαι ότι όλη η συζήτηση γίνεται μάταια.
    Δυστυχώς στη χώρα μας για ποικίλους λόγους ουδέποτε αναπτύχθηκε γενικά η κουλτούρα των βιβλιοθηκών σε οποιοδήποτε επίπεδο (από το σπίτι ως το πανεπιστήμιο).
    Τώρα όπως διάβάζω παραπάνω με ελάχιστες εξαιρέσεις η επιτυχία κάποιων βιβλιοθηκών οφείλεται είτε στο ότι είναι «στέκι» είτε στο δωρεάν wifi.
    Γιατί όμως αισθάνομαι ότι χάθηκε ήδη ένα ολοκληρο στάδιο ανάπτυξης;
    Σήμερα ακούω και βλέπω μια αντιμετώπιση όλων όσοι έχουν γνωρίσει σωστές βιβλιοθήκες ως περίπου παλαιολιθικών όντων.
    Κάποιοι όταν με βλέπουν να ανατρέχω σε κάποιον τόμο με ρωτούν «Καλά γιατί δεν το γκουγκλάρεις;»
    Και τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πιο αισιόδοξα αν όντως οι βιβλιοθπηκες είχαν «αντικατασταθεί» από ηλεκτρονικά μέσα. Φοβάμαι όμως ότι ακόμα και οι καλοί χειριστές των υπολογιστών και του νετίου υστερούν στη διαδικασία πρόσβασης στη γνώση που πρόσφεραν οι βιβλιοθήκες του παρελθόντος.

    Και ένα τελευταίο άσχετο γιατί μακρηγορώ με ληρήματα.
    Διάβασα και διαβάζω συχνά, τη φράση «πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι». Γιατί εγώ νόμιζα ότι η φράση είναι «πονάει δόντι, κόβει κεφάλι»;

  57. #55 Μήπως όμως τα κείμενα του ΟΔΕΓ και της Ελληνικής Αγωγής, αν τα διαβάσει κάποιος (ακόμα και μαθητής), χάνουν τη λάμψη της ιδεολογίας που κουβαλούν και αποκαλύπτεται έτσι ο ιδεοληπτικός χαρακτήρας τους;
    Το αντιδιαμετρικά αντίθετο πιστεύω. Στην παιδική και εφηβική ηλικία, και με δεδομένη τη μονομέρεια το περιεχομένου της σχολικής εκπαίδευσης, ελλοχεύει ο κίνδυνος να κολακευτείς από τα αρχαία ημών μεγαλεία, και να μπει ο σπόρος του κακού γερά μέσα σου. Τόχω δει το έργο, και σε μεγαλύτερους ανθρώπους.

    όπου νάναι θα σκάσει μύτη κι ο υπερασπιστής του οργανισμού του σχολάρχη

  58. ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗΣ. said

    ΚΑΤ’ΑΡΧΑΣ, ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΒΟΗΘΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΩ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ ΤΟΝΙΣΜΟΥ.
    ΛΟΙΠΟΝ, ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΕΜΕ :
    1] ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΩΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΑΧΘΕΙ ΑΒΙΑΣΤΑ ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΟΤΙ, ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΕΣ, ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΩΝ, ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ ΕΝ ΓΕΝΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΣΤΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΜΕ ΔΥΟ ΑΞΟΝΕΣ, α) ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΧΡΗΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΥΛΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ ΚΑΙ β) ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΦΥΣΕΩΣ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΟΩΡΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ, ΚΑΙ ΟΤΙ Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ, ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ ΠΟΥ ΔΙΕΠΟΥΝ ΤΟ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟ ΙΣΟΖΥΓΙΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΞΟΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΕΩΣ ΤΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ.
    2] ΕΧΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΗΝ ΕΞΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗ : ΑΣ ΒΡΕΘΕΙ ΕΝΑ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΤΙΡΙΟ, ΚΑΤΑ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ ΟΧΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟ ΚΑΙ ΚΤΙΣΜΕΝΟ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΧΟΛΕΙΟ,ΣΕ ΥΠΟΦΕΡΤΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ [ΑΛΛΑ ΣΤΑΤΙΚΩΣ ΕΠΑΡΚΕΣ] ΧΩΡΙΣ ΑΛΛΟΥ ΤΥΠΟΥ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟ, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΙΝΑΚΑ ΚΙΜΩΛΙΑΣ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΙΘΟΥΣΑ, ΜΙΑ ΕΚ ΤΩΝ ΕΝΟΝΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΑΘΙΣΜΑΤΩΝ, ΠΑΓΚΩΝ, ΤΡΑΠΕΖΙΩΝ ΚΑΙ ΘΡΑΝΙΩΝ ΚΑΙ ΑΣ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΕΝΑΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟΣ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΝ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΛΗΡΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΥΧΑΙΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΔΕΙΓΜΑΤΟΣ.
    ΚΑΤΟΠΙΝ, ΑΣ ΚΛΗΘΟΥΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ, ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ ΜΕ 20-30 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΙΡΑ ΣΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ, ΤΟ ΕΡΓΟΤΑΞΙΟ,ΤΟ ΜΕΛΕΤΗΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ Η ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΔΑΞΟΥΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ, ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΧΗΜΕΙΑ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ, ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΜΕ 20-30 ΧΡΟΝΙΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΕΜΠΡΟΣ Η ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΔΡΑ , ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΔΑΞΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ [ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΤΑΞΙΝΟΜΙΚΩΝ ΑΠΟΧΡΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΔΩΝ], ΙΣΤΟΡΙΑ, ΛΑΤΙΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ, ΓΙΑΤΡΟΙ ΜΕ 20-30 ΧΡΟΝΙΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΗΣ Η ΠΕΙΡΑΣ ΤΟΥ ΙΔΙΩΤΕΥΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΔΑΞΟΥΝ ΒΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΝΑΙ, ΟΠΩΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΝΟΕΙΤΑΙ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑ.
    ΚΑΛΕΣΤΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΝΑ ΔΙΔΑΞΟΥΝ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΥΤΑ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΛΥΚΕΙΟ ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΠΟΥΔΕΣ Η ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ ΜΕ ΕΓΓΟΝΙΑ ΔΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑ ΔΙΔΑΞΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ. ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΝ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΔΙΔΑΞΕΙ ΤΙ [ ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΓΕΡΘΕΙ, ΑΝ Ο ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΙΚΑΝΟ ΝΑ ΔΙΔΑΞΕΙ ΘΟΥΚΙΔΙΔΗ ΚΑΙ Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΕΥΚΛΕΙΔΙΟ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ] ΚΑΙ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΑ ΔΙΔΑΞΟΥΝ. ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ, ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΚΛΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥΣ, ΝΑ ΔΙΔΑΞΟΥΝ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΗ ΑΓΩΓΗ [» ΜΑΜΑ, ΜΑΜΑ, ΜΑΣ ΕΤΥΧΕ ΕΝΑΣ ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΦΙΧΤΗΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΒΑΡΥ ΧΕΡΙ….»].
    ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ, ΒΑΛΤΕ ΝΑ ΔΙΔΑΞΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΒΙΟΠΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΣΑ, ΕΜΠΡΑΓΜΑΤΗ ΚΑΙ ΝΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ ΠΟΥ ΑΠΕΚΤΗΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΕΟΥΣΑ ΠΟΙΟΤΗΤΑ, ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΒΕΛΤΙΣΤΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΕΜΠΕΔΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ ΑΥΤΗΣ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΕΠΑΡΚΟΥΣ [ΟΧΙ ΒΕΛΤΙΣΤΟΥ ] ΚΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΝΕΟΥ ΠΟΛΙΤΗ.
    ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΑΥΤΟ ΣΧΗΜΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΓΙΑ 6-12 ΧΡΟΝΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΑΡΑΞΕΙ ΜΙΑ ΠΛΗΡΗ ΣΕΙΡΑ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΤΟΥ, ΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΣΤΕΙ ΕΜΦΑΝΗ ΜΕΣΑ ΣΕ 6 ΜΗΝΕΣ, ΙΣΩΣ ΣΕ 3. ΚΑΙ ΜΕΤΑ, ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ, ΠΡΟΣΕΛΘΕΤΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΤΕ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ ΣΑΣ. ΚΑΙ ΑΝ ΔΙΑΦΩΝΕΙΤΕ ΟΤΙ , ΕΣΤΩ, ΑΚΡΟΘΙΓΩΣ ΚΑΙ ΕΝ ΣΠΕΡΜΑΤΙ,Η ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ ΘΙΓΕΙ ΤΟ ΟΥΣΙΩΔΕΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΛΥΣΗ ΤΟΥ, ΤΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΤΕ ΝΑ ΜΕ ΣΤΑΥΡΩΣΕΤΕ.

  59. @57, δεν ξέρω, πραγματικά δεν ξέρω. Αν και έχω δει το έργο αλλιώς: νέος που έπιασε στα χέρια του ναάλογο βιβλίο να αναφωνεί: «τι μ…!»

  60. Όποιος υπεύθυνος θέλει να διαπιστώσει τους λόγους της επιτυχίας της ΣΒ-στεκιού, ας πετάξει φέισμπουκ (και χάι-φάιβ;) και γιουτιούμπ (κι αρκετών ακόμη domain) στο 127.0.0.1, για μια βδομάδα… Δεν θα χρειαστεί καν το κόψιμο του wifi που ανέφερε ο Αλφρέδος.

    Αλφρέδε, θέλω καιρό μα δεν προλαβαίνω να γράψω για την πολλαπλή (για κάθεμια ιδιότητά μου) ήττα που νοιώθω για την πλήρη απαξίωση υπολογιστή και διαδικτύου στην εκπαίδευση, παγκοσμίως. Από δω το πήγανε, από κει το φέρανε, το καταντήσανε read only μέσο, με τη διαδραστικότητα να εξαντλείται στο ξεφύλλισμα και το fast forward, συν φτηνό τηλεπικοινωνιακό μέσο. Κι αφήσανε τα κάθε λογής -και καλά- κοινωνικά δίκτυα, ως άλλοθι αξιοποίησης της τεχνολογίας.

    Κοινώς, λίγο πιο έξυπνη τηλεόραση on demand + (εικονο)τηλέφωνο το κάνανε.

    Η Διαμαντοπούλου το πήγε κι ένα βήμα παραπίσω: το προτείνει -και κοκορεύεται κιόλας- και ως κουτί με φωτοτυπίες (με δικό σου το γραφίτη και το χαρτί).

  61. #59 Αυτός που θα πει τι μαλακίες είν’ αυτές και να μην έρθει σε επαφή, δεν κινδυνεύει έτσι κι αλλιώς. Το πρόβλημα είναι για τα παιδιά που και για άλλους λόγους -και απ’ την εφηβεία την ίδια- θέλουν να ταυτιστούν με κάτι κολακευτικό. Φαντάσου στο σπίτι να έχει φροντίσει η οικογένεια να λείπουν αυτές οι μαλακίες, και να μπαίνουν απ’ την κερκόπορτα του σχολείου.

  62. physicist said

    51 και σχετικά. Ούτε καν στην Ιταλία δεν θυμάμαι να ήταν μέρος της πλατιάς ιστορικής συνείδησης. Φαντάζομαι ότι έχει να κάνει με το γεγονός ότι την πιο βάρβαρη καταπίεση τη φάγανε οι γερμανόφωνοι Νοτιοτιρολέζοι επί Μουσσολίνι· όπως είναι γνωστό, στην Ιταλία η περίοδος του Μουσσολίνι αρχειοθετήθηκε ιστορικά κάτω από την πινακίδα «εμείς προλάβαμε κι αλλάξαμε στρατόπεδο πριν τελειώσει ο ΒΠΠ». Αν λοιπόν κάνεις θέμα στην ιστορία τις βομβιστικές επιθέσεις του 50 και του 60, πρέπει να μιλήσεις και για τα πρωτύτερα, και τότε ζορίζει το πράμα.

    53. κ. Συμεωνίδη, δεν έκανα καμία εσκεμμένη παραποίηση αυτών που είπατε, αν παρεξήγησα κάτι ήταν ακούσιο. Αυτά τα διάβασα στο λίκνο της Ένωσης Φιλολόγων Δράμας που νομίζω εσείς δώσατε. Παρ’ ολ’ αυτά και παρά τις επανειλημμένες παρεμβάσεις τις δικές σας αλλά και άλλων, το ρόλο του εκπαιδευτικού της βιβλιοθήκης εξακολουθώ να μην τον καταλαβαίνω.

    46. Γι’ αυτά αρκούν οι Δημοτικές Βιβλιοθήκες. Αν πάλι πρέπει να είναι στο σχολείο, τότε μιλάμε πράγματι για λειτουργία της ΣΒ ως βιβλιοθήκης και μόνο, κάτι που ρυθμίζεται με εθελοντική εργασία όπως σε πάρα πολλές άλλες χώρες.

    58. κ. Αρβανιτίδη, ενδεχομένως στο 58 γράψατε πράγματα ενδιαφέροντα όμως, χωρίς παρεξήγηση: δεν διαβάζονται. Γράψτε τότε πεζά χωρίς τόνους, είναι μια χαρά.

  63. @physicist
    (62) σωστά αν αναφέρεστε και σε ‘κείνο το κείμενο· τώρα σας καταλαβαίνω

    μακάρι και άλλες ενώσεις ή σύλλογοι να ενδιαφέρονταν για το ζήτημα και ας άνοιγαν τέτοιες συζητήσεις… Με ανοιχτές βιβλιοθήκες 🙂

  64. sarant said

    56: Πονάει δόντι, κτλ. Από τον Καραγκιόζη είναι άραγε η φράση;

    Αλλά νομίζω ότι από το «πονάει δόντι-βγάζει δόντι» (κατά περιπτώσεις σωστό ιδίως με την παλιά οδοντιατρική) έγινε «κατεπέκταση» το «πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι».

  65. Σταζι (@60)
    Επειδή έχω την τύχη να «παρακολουθώ» σωστή -ή έστω σωστότερη- χρήση των δυνατοτήτων των υπολογιστών και του νετίου στο δημοτικό σχολείο του εγγονού μου (στην αλλοδαπή φυσικά) γιαυτό πρέπει να ακούστηκα ιδιαίτερα απογοητευμένος.

    Και μια που σε βρήκα άκου και ένα «παράπονό» μου. Το Βήμα μοιράζει dvd με σχολικά βιβλία. Όλα όμως τρέχουν μόνο σε pc. Οι τρεις γενιές της δικής μου οικογένειας έχουμε mac. Τα ηλεκτρονικά μέσα που δίνουν στον εγγονό είναι πάντα compatible.
    Άρα και η ιδιωτική πρωτοβουλία (εξαιτίας υποθέτω της Magenta) είναι εξίσου οπισθοδρομική με το Δια Βίου. Ή όχι;

  66. Η αγορά, Αλφρέδε, δεν είχε ποτέ ιδεολογία. Μετρημένα κουκιά· δεν θα ασχοληθεί κανείς (bar i-phone) με μια αγορά του 3%…

  67. @64. Η μνήμη μου μου παίζει περίεργα παιχνίδια. Φυσικά και δεν θυμάμαι που πρωτάκουσα τη φράση.

    Όμως η έννοια της φράσης, όπως την ξέρω, δηλώνει την ακραία υπερβολή.
    Εφόσον πονάει δόντι, άντε να βγάλεις το δόντι. Όχι να κόψεις το κεφάλι.

  68. η μνήμη μου συμφωνεί με του Αλφρέδου στο 67

  69. Στάζι γνωρίζω το «άχρι αστραγάλων» και δεν θα μπω στα δικά σου χωράφια.
    Απορία όμως: Μόνο στην Ελλάδα είναι 3%;
    Και συναφής απορία. Είναι τόσο κοστοβόρο να χρησιμοποιείς πχ html ή pdf για την ίδια δουλειά;

  70. Άσε που αλλιώς, το άβαταρ του Αλφρέδου θα ήταν δυο ώμοι με σακάκι σε γαλάζιο φόντο… 🙂

  71. Σχολείο χωρίς βιβλία;Ευκαιρία να τα αγαπήσουμε! Αν ήμουνα δασκάλα θα ήμουν πολύ χαρούμενη φέτος που το υπουργείο καθυστερεί τη διανομή βιβλίων…

  72. 😆

  73. #69 Ναι, για την Ελλάδα μιλάω. Αλλού φτάνει μερικές φορές και διψήφια νούμερα, αλλά ο μέσος όρος πρέπει να είναι διπλάσιος απ’ την Ελλάδα (για desktop συν laptop μιλάω· αφήνω απέξω την αγορά ταμπλέτας, τηλεφώνου, μουσικής συνδρομής).

    Για το portability της εφαρμογής δεν έχω γνώμη γιατί δεν την έχω δει. Εδώ πιθανόν να παίζει ρόλο αν μια εταιρεία έχει έστω και έναν προγραμματιστή με εμπειρία mac, ή/και αν θέλει να μπει στη διαδικασία υποστήριξης χρηστών mac (άουτς…)

  74. @71
    ναι, για έναν που δεν μπαίνει στην σχολική αίθουσα, είναι μία οπτική και αυτή. Συμφωνώ και ‘γω και ακόμα περισσότερο: αποσχολιοποίηση τώρα 🙂

  75. αποσχολιοποίηση ή αποσχολειοποίηση (ο δαίμων)

    http://wwk.kathimerini.gr/kath/edition/1997/16-11-1997.pdf
    κοιτάξτε στη σελίδα 26 (ψηφιακή 18) για την απορρόφηση κονδυλίων (73 δις δρχ που προβλέπονταν για επιμόρφωση, σχολικές βιβλιοθήκες, κλπ στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση)

    Κάποια από αυτά τα χρήματα έφτασαν με μορφή βιβλιοθηκών και στα σχολεία. Κάποια πήγαν σε εκδότες, εργολάβους, γραφειοκράτες, κλπ.
    Τότε μιλούσαν για «ακρογωνιαίο λίθο» της μεταρρύθμισης. Τώρα, είναι πολυτέλεια;

  76. #71 και μόνη η ιδέα της κ.Δαμιανίδη να χρησιμοποιήσει το κλασικό αλφαβητάρι -που είναι και καλτ- μου αρκεί για να ασχοληθώ παραπέρα. Η δεν το έχει ανοίξει, παρά μόνο στην πρώτη σελίδα, ή δεν ξέρει τι της γίνεται…

    Και κάποτε πρέπει να γίνει κι η συζήτηση για τη σειρά Χάρι Πότερ και την καταλληλότητά τους για ποια ηλικία. Εγώ που νόμιζα ότι το κακό Σταρ δηλητηριάζει τα πιτσιρίκια στην πρωινή του ζώνη, έχω μείνει με το σαγόνι στο δάπεδο με τον Χ.Π.

  77. Μαρία said

    Αλφρέδο, με χέρι την ξέρω αντί για δόντι και πάντως όχι με δυο κεφάλια. Όπως π.χ.
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_13/03/2011_435455

  78. Μαρία, αυτό είναι παραλλαγή, όχι για τα υπερβολικά, αλλά για τα άσχετα μέτρα.

  79. Η αριστερά, όμως, έχει θέση και για τα παλιόπαιδα που κάναν τα DVD φρίζμπι και για τους γονείς τους που τα έμαθαν να διαδηλώνουνε.

    http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=640851

  80. Μαρία said

    78 Σωστά. Ενώ το δόντι είναι στο κεφάλι.

    76 Ευτυχώς που ανέφερες το όνομα και με γλίτωσες απ’ το διάβασμα.

  81. Συγγνώμην που θα γίνω μια ακόμα φορά αυτοαναφορικός.
    Παρά το γεγονός ότι ο εγγονός μου χειρίζεται το νέτιον με μεγάλη ικανότητα με συγκινεί ιδιαίτερα ότι ταυτόχρονα κάνει επιμελημένη συλλογή και έντυπων βιβλίων τα οποία ταξινομεί προσεχτικά.

  82. 76:
    Harry Potter helps Ashford pupils to learn latin:
    HARRY POTTER has helped children at an Ashford state school secure a Latin award for the third year running – ahead of 10 private primary schools.

  83. Κωνσταντίνα Σπηλιοπούλου said

    Πριν από τις σχολικές βιβλιοθήκες:»…..χρειάζονται άνθρωποι γονείς πρωτίστως και μετά εκπαιδευτικόι που θα ενσωματώσουν την παρατήρηση του περιβάλλοντος και την την εισαγωγη του πρωτογενούς ερεθίσματος στην ανατροφή και εκπαίδευση των παιδιών.
    Το ενδιαφέρον και, τελικά, ο εθισμός στην χρήση του μέσου αποθησαυρισμόυ της γνώσεως, θα έλθουν μετά.»

    Με εκφράζει πολύ ο συνάδελφος Χρήστος Αρβανιτίδης. Και ιδιαίτερα σε όσα λέει γι αυτό το φανταστικό πείραμα διδασκαλίας…

    Γράφω λίγο κουρασμένα σ΄αυτή τη συζήτηση, αλλά να πω κι εγώ τη γνώμη μου, γιατί ίσως το θέμα ατονήσει μετά.

    Χθες είχα μια ιδέα να συμμετάσχουμε// να συμμετάσχουν κάποιοι στο διαγωνισμό του ιδρύματος TEDxAthens http://challenge.tedxathens.com/ με πολλαπλούς ευνόητους και δημιουργικούς σκοπούς. Προσπερνώ την αμηχανία μου και το παιδικόν της ιδέας. Όπως σιδέρωνα λοιπόν σκεφτόμουν κάτι ιδέες που εδώ και καιρό γυρίζουν στο μυαλό μου, περί βιβλιοθηκών και λοιπά και τι θα μπορούσε να σημαίνει συμμετοχή σε ένα τέτοιο διαγωνισμό, και έκανα την ίδια περίπου ερώτηση στον εαυτό μου. » Υπήρξε ένα βιβλίο καθοριστικό για σένα με ρώτησα; Και το τοποθετούσα μέσα σε πλαίσιο ερωτήσεων όπως στο project 6billion others, σκεφτόμουνα επισκέψεις στα σπίτια, σε ΚΑΠΗ σε δρόμους και πλατείες τη νύχτα, σύνταξη ερωτηματολογίων από τους μαθητές μας , ανορθόδοξους τρόπους για μια ειλικρινή απάντηση και στον ίδιο τον εαυτό μας. Τι σημασία έχει ένα βιβλίο,μια βιβλιοθήκη στη ζωή; Λοιπόν δεν μπορούσα να ανακαλέσω ένα μόνο βιβλίο, αλλά θυμήθηκα ένα δυο πράγματα από τη ζωή μου και όλα προς έκπληξή μου, εμένα που δεν σέβομαι και τόσο τα βιβλία σαν αντικείμενα, είχαν ακριβώς να κάνουν με τα βιβλία σαν αντικείμενα, σαν φορτία σημασιών, σαν στοιχεία ταυτότητας, που κάποτε τα κουβάλησα σε βαλίτσες στην Ελλάδα, ενώ φλέρταρα με το να πετάξω τα πάντα, και θυμήθηκα τη Βιβλιοθήκη του beaubourg στο Παρίσι, καταφύγιο των αστέγων, την έκπληξή μου και την ευχαρίστησή μου να είμαι σε μια τέτοια βιβλιοθήκη, τα διάφορα Media στη διάθεσή μου, την ονειροπόληση, και τον καφέ στον πάνω όροφο, ακόμα και το αναγνωστήριο στην Ιπποκράτους, μου ήρθε, μια εργασία για τον Κόντογλου στο Γυμνάσιο , και η άλλη έκπληξή μου, τότε, ότι η Εθνική Βιβλιοθήκη δεν δέχεται μαθητές, μια συνοικιακή βιβλιοθήκη στο Παρίσι, μαθητές νοικοκυρές, , η κάρτα μου στο Trocadero, η συναυλία ΤΩΝ Negresses Vertes στο πολιτιστικό κέντρο και βιβλιοθήκη, του Δήμου στο Aubervillirers, πριν κάψουν τα προάστια στο Παρίσι, εγώ τότε δεν ήμουν εκεί , είχα συναντήσει πολλούς βιβλιοθηκονόμους που αγωνιούσαν για ένα -ένα τα παιδιά των προαστίων που έρχονταν να «δανειστούν» βιβλία, ή απλά να κάτσουν ή να κάνουν και φασαρία, μια επαγγελματική συνείδηση και ενδιαφέρον αδιανόητο στην Ελλάδα μας μέχρι τότε, για μένα, η φίλη μου Claude, και ας χαθήκαμε πια, βιβλιοθηκάριος κάπου 10 χρόνια, ενώ εγώ ακόμα ψαχνόμουνα, το βιβλίο, η δουλειά της, τόσο σημαντικά, εγώ δεν ήξερα κανένα τότε στην Ελλάδα να βλέπει έτσι τη δουλειά του, να παλεύει χίλια δυο μικροπράγματα κάθε μέρα, μόνη της, με άλλους, να δια μαρτύρονται για την περικοπή κονδυλίων, τη δυσοίωνη άνοδο δεξιών αντιλήψεων, (το ’90) που κατά τη γνώμη όλων αυτών των βιβλιοθηκάριων τότε θα είχε δεινά αποτελέσματα στην κατάσταση των προαστίων…

    Δηλαδή ναι, η Βιβλιοθήκη είναι στέκι , στέκι πολυτελείας, και έτσι πρέπει να είναι ειδικά σε εποχή κρίσης. Υλική και πνευματική πολυτέλεια.

    Συνάδελφοι α)δεν στηρίξαμε τις βιβλιοθήκες τις παλιές και σκονισμένες, ούτε του ΕΠΑΕΚ και ζούμε χωρίς αυτές. Διδάσκουμε χωρίς αυτές…
    β) Χθες λοπόν εκεί που σιδέρωνα έλεγα μέσα μου, τι θέλω για μένα , για το παιδί μου ;Πάει μόνη της μια βιβλιοθήκη;όχι . Μια βιβλιοθήκη, μια χορωδία, ένας κήπος… Κάτι έτσι σαν τους παιδικούς κύβους. Σε χορωδίες να ζητάμε κήπους και βιβλιοθήκες … Και σε κήπους μια χορωδία, χορωδίες, να τραγουδούν, στα παγκάκια να διαβάζουν, στους τοίχους, .. Και μια πισίνα.. ,Και ..
    Και υπάρχει και μια άλλη ιστορία που δεν σας την είπα, και .. Τι θα κάνουμε συνάδελφοι. Η καθημερινότητα. Ένα μέιλ και πάλι χρόνο πολύ χρειάζεται.. Κάτι ‘αλήθεια συμβαίνει εδώ; κάτι μυστικό ;ή όχι;

    Και οι περισσότεροι συστήνουμε στους μαθητές μας το λεξικό του Τριανταφυλλίδη. Αυτό το πολιτικά σωστό, αλλά κάπως κρύο. Το ζεσταίνουμε εμείς άραγε; Πού;

    Και ίσως κάποιους ενδιαφέρει αυτός ο διαγωνισμός.

  84. Κωνσταντίνα Σπηλιοπούλου said

    Διευκρίνηση: Η συμμετοχή στο διαγωνισμό να αφορά τις βιβλιοθήκες, σχολικές και γειτονιάς, ή και μια πισίνα κι ένα κήπο..

  85. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για όλα τα σχόλια.

    Το σχ. 82 το είχε τσακώσει η σπαμοπαγίδα και το ελευθέρωσα.

  86. Λύκε, αυτό είναι η προσωπική σου γνώμη; Γιατί εγώ προσπάθησα και διάβασα μπόλικες σελίδες της ελληνικής μετάφρασης του πρώτου ΧΠ, προσπάθησα και είδα και κανένα τέταρτο ταινίας, κι ομολογώ ότι από τότε αναρωτιέμαι τι απ’ όλα εκεί μέσα ταιριάζει σε ενδεκάχρονα παιδιά (κι αν δεν έχουμε αργήσει, κατά την κ. Δαμιανίδη). Η πλοκή; το λεξιλόγιο; ο λόγος; (αυτά στη μετάφραση) τα μηνύματα; οι ιδέες; Εκτός αν πούμε ότι δεν μιλάμε για λογοτεχνία, εντάξει, μιλάμε για το αντίστοιχο του Μικρού Ήρωα και του Μικρού Καουμπόι. Πάσο, τότε, αλλά ας μην λέμε ότι τα παιδιά μας διαβάζουν. Ούτε θυμάμαι τα προηγούμενα να έχουν θέση στις βιβλιοθήκες μας , ή στου σχολείου…

    Έχω γίνει τόσο συντηρητικούρα; τρομάζω

  87. Νέο kid στο block said

    Aλλάζω μισό Αστερίξ (απ’τα καλά του Κοσινύ) ή ένα, από τα τελευταία του Ουντερζό, με όλα τα βιβλία και τις ταινίες του Χάλι Πότερ!
    Προσπάθησα κάποτε κι εγώ να δω μία από τις ‘ταινίες’ ,άντεξα κανένα τέταρτο παραπάνω από τον Stazybo. Αισχρό, αντιαισθητικό από κάθε καλλιτεχνική άποψη και έμπλεο υφέρποντος ρατσισμού και θρησκοληψίας.

  88. 87:
    Για να μάθει κανείς μια γλώσσα πρέπει εκτός των άλλων να μάθει και λεξιλόγιο. Πρόκειται για μια διαδικασία που δεν απαιτεί καμία ευφυΐα, αλλά δυστυχώς είναι σκυλοβαρετή, είτε μιλάμε για phrasal verbs είτε για λατινικό λεξιλόγιο είτε για τύπους ανωμάλων ρημάτων σε κάποια γλώσσα.
    Έχω παρατηρήσει ότι ένας πολύ πετυχημένος τρόπος να μάθει κανείς λεξιλόγιο –και μάλιστα ιδιωματικό– είναι διαβάζοντας χαζοπεριοδικά με σαχλορομάντζα του τύπου «Ο Μενέλαος ορκίζεται πως μόνο εμένα αγαπά. Αλλά τότε γιατί δεν ξεκολλά τα μάτια του απ’ τη Μόνικα;» ή κόμιξ επιπέδου όχι ανώτερου του Μίκυ Μάους (π.χ. όχι Αστερίξ). Ο λόγος είναι ότι είναι γεμάτα διαλόγους μέσ’ απ’ τη ζωή, όπου οι ήρωες κυρίως εκφράζουν τα καθημερινά τους αισθήματα.
    Απ’ την άλλη, τα περισσότερα διδακτικά βιβλία έχουν κάτι σουρεαλιστικούς, πλην βαρετούς, διαλόγους, που εξόχως σατιρίζει ο Loriot:

    Καθώς το σκετσάκι είναι υποτιτλισμένο δεν απαιτεί γνώσεις Γερμανικών, με την εξαίρεση ίσως αυτής του μονολεκτικού τύπου wögen, «θα ζύγιζαν», ο οποίος σπάνια απαντάται εκτός βιβλίου γραμματικής.
    Απ’ το βιβλίο «Japanese beyond words»:
    I had to wait twenty-four years before a real Japanese answered the question «What is this?» with «This is a book». It happened a few years ago at a party in Tokyo. I noticed a neatly wrapped package on a table and asked the hostess what is was. When she gave her answer I burst into uncontrollable laughter. When I explained that the dialogue was identical to the one on the first page of the Japanese language text I had as a student in 1965, my hostess offered her sympathies.
    Και μια προσωπική εμπειρία σχετικά με τη γερμανική έκδοση του παραπάνω διαλόγου: είχα τυπώσει και δέσει κείμενα απ’ την ελληνική ιστολογόσφαιρα για να τα στείλω σε τεχνοφοβικό φίλο στην Ελλάδα. Στη Γερμανία η ταχυδρομική αποστολή βιβλίων γίνεται με μειωμένο τιμολόγιο (Büchersendung), επειδή το βιβλίο θεωρείται «πολιτιστικό αγαθό» (το οποίο δένει και με το θέμα της σημερινής ανάρτησης). Έδειξα λοιπόν κι εγώ στο γκισέ την ανθολογία μου και ρώτησα «Ist das ein Buch?». «Ja, das ist ein Buch.» απάντησε ο υπάλληλος κι όλα πήγαν κατ’ ευχήν…

  89. Στο 86 πήγαινε, όχι στο 87.

  90. Νέο kid στο block said

    Ας πω και άλλη μία ανοησία . Τα βιβλία στις σχολικές βιβλιοθήκες έχουν ένα μεγάλο μειονέκτημα. Είναι σχολικά. Το μικρό ενδιαφέρον, που ανέφεραν αρκετοί σχολιαστές, ίσως εξηγείται (σε σημαντικό βαθμό) και έτσι. Μη ξεχνάμε ότι οι μαθητές πρώτα από όλα είναι παιδιά. Και το παιδί συνηθίζει και γουστάρει να σνομπάρει το σχολικό βιβλίο (και να το ειρωνεύεται και να το καίει αμαλάχει, γιατί έτσι ήταν , έτσι είναι και έτσι θα είναι τα παιδιά). Κι αλίμονο όταν δεν θα είναι έτσι. Εφιάλτης στο δρόμο με τα πειθήνια ρομποτάκια.
    Το βιβλίο για να προσελκύσει το παιδί, πρέπει να είναι εξωσχολικό, με την έννοια του ότι πρέπει να το ανακαλύψει και να το αγαπήσει μόνο του και όχι μετά από ‘υπόδειξη’,

  91. physicist said

    90. Όμως αυτό που έγραψε ο Μιχαλιός παραπάνω λέει ότι τα βιβλία δεν ήταν σχολικά. Πώς ορίζεις το σχολικό βιβλίο; Ένα βιβλίο που μιλάει για Μαθηματικά από άλλη σκοπιά, που εξηγεί την ομορφιά τους μέσα από παραδείγματα είναι σχολικό ή όχι; Και τι σημασία έχει τότε αν το παιδί θα το ανακαλύψει μόνο του στο βιβλιοπωλείο ή στα ράφια μιας βιβλιοθήκης; Και γιατί είναι απωστικό για ένα παιδί αν μια καλή δασκάλα του πει να ρίξει μια ματιά σε τούτο ή σε κείνο; Από πού εξάγεις αυτά τα συμπεράσματα, κι ακόμα το (ανήκουστο, με το συμπάθειο) ότι όποιο παιδί δεν καίει το χαλασμένο (πώς χαλασμένο;) βιβλίο είναι φρίκη και ρομπότ;

  92. Νέο kid στο block said

    Βρε φυσικέ, με το συμπάθιο και γω δηλαδή, αλλά αυτό κατάλαβες ότι είπα;
    Είπα, ότι το παιδί, το βιβλίο της ΣΧΟΛΙΚΗΣ βιβλιοθήκης και ας είναι και Καζαντζάκης ή Ροΐδης ή Μπόρχες ή Σαραμάγκου ή Βιτγκενστάϊν ή Γκέντελ το κατηγοριοποιεί ψυχολογικά ως ΣΧΟΛΙΚΟ και όχι ως ΕΞΩΣΧΟΛΙΚΟ, που στην πραγματικότητα είναι.
    Και επίσης αυτό κατάλαβες ότι εννοούσα ως προς τα ρομπότ; Εκπλήττομαι πραγματικά ,τόσο δυσνόητα γράφω; Υποστήριξα το κάψιμο των βιβλίων ως φυσική πρακτική; Τι να πω…

  93. physicist said

    92. Κάτσε βρε νιουκίντ, έχω γίνει γκάγκα και δεν καταλαβαίνω Ελληνικά; Τσιτάρω εδώ τι έγραψες:

    … Και το παιδί συνηθίζει και γουστάρει να σνομπάρει το σχολικό βιβλίο (και να το ειρωνεύεται και να το καίει αμαλάχει, γιατί έτσι ήταν , έτσι είναι και έτσι θα είναι τα παιδιά). Κι αλίμονο όταν δεν θα είναι έτσι. Εφιάλτης στο δρόμο με τα πειθήνια ρομποτάκια.

    Δεν είπα ότι υποστήριξες το κάψιμο, κατάλαβα όμως ότι γράφεις πως τα παιδιά έτσι θα κάνουν πάντα κι αλίμονο αν δεν το κάνουν. Κι ότι αν δεν γουστάρουν να σνομπάρουν τα σχολικά βιβλία (άιντε, να βγάλουμε απ’ τη μέση και το κάψιμο), τότε γίνονται πειθήνια ρομποτάκια. Αυτά εγώ τα θεωρώ εντελώς αυθαίρετα συμπεράσματα. Πες μου τι και πού κατάλαβα λάθος.

    Το άλλο περί ψυχολογικής πρόσληψης ενός βιβλίου της ΣΒ ως σχολικού, το ακούω κι αυτό βερεσέ. Συγγνώμη δηλαδή αλλά οι δηλώσεις σου ακυρώνουν διαμιάς και χωρίς δεύτερη κουβέντα κάθε προσπάθεια να φτιαχτούν ΣΒ οπουδήποτε.

  94. Μαρία said

    90 Δεν ισχύει αυτό που λες.

  95. Νέο kid στο block said

    Και για να γίνω πιο σαφής (ουφ!) θεωρώ ότι τα βιβλία πρέπει να είναι σκορπισμένα και ανάκατα (το ανέφερε νομίζω απέξω απέξω ο κος Μανωλάς) στους χώρους του σχολείου , εύκολα προσβάσιμα ,μια ανάσα από το μαθητή και όχι σε αποστειρωμένα περιβάλλοντα με βιβλιοθηκονόμους η υπευθύνους καθηγητές. Η ‘εξουσία’ και η ‘πρόταση’ του σχολειού και ας προέρχεται από τον εκλεκτότερο και σεβαστότερο καθηγητή/καθηγητρια ,λειτουργεί αποτρεπτικά για τη μάζα των μαθητών, πώς να το κάνουμε. Ακούγεται ίσως τρελό και αναρχικό , μπορεί και να ‘κλαπούν ‘ κιόλας αρκετά. Τόσο το καλύτερο λέω εγώ!
    Η ερωτική σχέση με το βιβλίο ,που κατά τη γνώμη μου είναι αυτό που λείπει πραγματικά, αναπτύσσεται με το ‘απαγορευμένο φλερτ’ και ενίοτε και την ‘αδιαντροπιά’ και όχι με το συνοικέσιο ,τι να κάνουμε;
    Μήπως ζούμε σε άλλο πλανήτη; Δεν ξέρουμε τι σημαίνει ‘βιβλιοθήκη’ για το μέσο αστικό ελληνικό σπίτι. ‘Μη παρακαλώ ,θα το χαλάσατε’ άκουσα κάποτε από μια καλή κυρία όταν μου φάνηκε ενδιαφέρον και πήγα να πιάσω ένα βιβλίο που είχε στοιχισμένο και γυαλιστερό (και σίγουρα αδιάβαστο) στον μπουφέ της δίπλα από τη μπουτονιέρα.
    Προσωπικά τα βιβλία μου τα έχω παντού ,στο καθιστικό, στην κουζίνα ,στις κρεβατοκάμαρες και στα αποχωρητήρια (εκεί κάνουν ροτέισον και τα πιο αγαπημένα μου). Δε θέλω να αραχνιάζουν στ’αρμάρια και στα ‘προβλεπόμενα’ ράφια. Βίτσια.

  96. physicist said

    @95. Σεβαστές οι απόψεις σου για τα προσωπικά σου γούστα νιουκίντ (αυτό με το WC το ΄χω κι εγώ!) αλλά τη γενίκευσή σου δεν την δέχομαι. Ώρες-ώρες μού φαίνεται ότι κάνουμε διαγωνισμό πρωτοτυπίας και επαναστατικότητας, όταν η αλήθεια είναι πολύ απλούστερη, σχεδόν οφθαλμοφανής. Αν εγώ δηλαδή σού απαντήσω ότι τα βιβλία δεν είναι γκόμενες για να χρειάζεται απαγορευμένο φλερτ, και ότι είμαι απείρως ευγνώμων στους γονείς μου και στη δασκάλα μου των τριών πρώτων τάξεων του Δημοτικού για τα συνοικέσια που μού κάνανε, θα με πεις ρομποτάκι;

  97. Νέο kid στο block said

    Όχι, δε θα σε πω! Ούτε σε κανένα διαγωνισμό πρωτοτυπίας επιδίδομαι, ούτε είμαι ο Τσε Γκεβάρα.
    Αν είναι τόσο ρηξικέλευθη η εξήγηση που προσπάθησα να δώσω στο χαμηλό (όπως πολλοί εμπλεκόμενοι προείπαν) ενδιαφέρον των μαθητών για το ‘‘2 με 3 έχουμε βιβλιοθήκη σήμερα ρε μαλάκα, θα μας πρήξει εκείνος ο Νιοκίντης να διαβάσουμε Παπαδιαμάντη πάλι’’ ,ζητώ συγγνώμη .
    Καληνύχτα σε όλους!

  98. physicist said

    … ‘‘2 με 3 έχουμε βιβλιοθήκη σήμερα ρε μαλάκα, θα μας πρήξει εκείνος ο Νιοκίντης να διαβάσουμε Παπαδιαμάντη πάλι’’

    Άψογο, γέλασα με την καρδιά μου! Καληνύχτα και σε σένα!

  99. alienellin said

    Λύκε με συγκινείς, Είχα τέτοια λύσσα να διαβάσω κι εγώ τα Μίκυ Μάους του αδελφού μου που τον έβαλα να με μάθει να διαβάζω μέσα από αυτά, κάνα δυο χρόνια πριν το δημοτικό. Χάρη στον Μίκι τη Μίνι και τα άλλα παιδιά λοιπόν η πρώτη Δημοτικού (σε εποχές που τα παιδιά μαθαίνανε να διαβάζουν στο Δημοτικό κι όχι πιο πριν) ήταν η πιο εύκολη (αλλά και η πιο βαρετή) τάξη της ζωής μου. Με τα ίδια ταπεινά κίνητρα άρχισα να μαθαίνω και τα γαλλικά και γενικώς, ζήτω τα κόμικς! Είναι ο προθάλαμος της εκμάθησης γλώσσας, ιδιαίτερα για ένα παιδί που λειτουργεί καλύτερα οπτικοακουστικά, αλλά και τα μεζεδάκια για να ανοίξει η όρεξη για το κυρίως πιάτο, τα βιβλία, στην αρχή με πολλές εικόνες και όσο μεγαλώνει το παιδί τόσο λιγότερες οι εικόνες
    Νέο κιντ σχετικά με το σχολικό κι εξωσχολικό βιβλίο:
    Η αγάπη για το βιβλίο – ακόμη και για το σχολικό – είναι κάτι που καλλιεργείται από τον γονιό και τους εμπνευσμένους δασκάλους και το γενικότερο-με το μπαρντόν- ‘σύστημα’. Αν έχει ανάψει η σπίθα το παιδί θα ψάξει μόνο του και θα βρει μαγεία οπουδήποτε υπάρχει βιβλίο είτε στο ράφι σχολικής βιβλιοθήκης τακτοποιημένο είτε πεταμένο στο βεσέ είτε οπουδήποτε. Πάντως εγώ είχα ως ΟΥΦΟ το προνόμιο μιας τέτοιας βιβλιοθήκης σε ένα από τα σχολεία που πήγα και μπορώ να βεβαιώσω προσωπικά ότι καμία σημασία δεν έχει το ότι βρισκόταν μέσα στο κτίριο του σχολείου. Το θέμα δεν είναι τόσο να σου πει ο δάσκαλος ‘πήγαινε και πάρε αυτό το βιβλίο’, αλλά να σου έχει τσιγκλήσει την περιέργεια να το αναζητήσεις μόνο σου.
    Και σας λέω και κάτι επιπλέον χωρίς πρόσθετα λόγια: στην Ελβετία στο δημοτικό του δημόσιου σχολείου τα βιβλία με σκληρό εξώφυλλο που παραλαμβάνει το παιδί στην αρχή της χρονιάς (και που δεν έχουν ασκήσεις κτλ) οφείλει να τα ντύσει με ειδικό χαρτί (σαν περιτυλίγματος αλλά πιο σκληρό) και να τα διατηρήσει καθαρά γιατί στο τέλος της χρονιάς τα επιστρέφει στο σχολείο προκειμένου να χρησιμοποιηθούν την επόμενη χρονιά από τα επόμενα παιδιά της τάξης.

  100. Μπουκανιέρος said

    (Το είχα προσέξει αμέσως, Νίκο, αλλά περίμενα να γίνει πρώτα η κουβέντα γύρω απ’ το θέμα του ποστ.)

    «… χωρίς υπεύθυνον, χωρίς να αξιοποιείται η …»

    Εδώ δεν υπάρχουν μουσικές δικιολογίες για το ν (χασμωδία, ευφωνία κλπ.) και επιπλέον έρχεται ακριβώς πριν την παύση – δηλ. συγγενεύει πολύ με το «μεζεδοπωλείον», για το οποίο κάποιος κάπου είχε γράψει πολλά.

  101. Μαρία said

    100 Ρε μπας και κάνει παρέα με κουμπάρους και μας το κρύβει;

  102. 99:
    Ενδιαφέρον! Τα περισσότερα παιδιά απλώς θα ζητούσαν απ’ τον μεγάλο τους αδελφό να τους διαβάσει τα κόμιξ. Ένα γειτονόπουλο μας έβαζε όλους και πρώτα-πρώτα την αδελφή του να του διαβάζουμε τους υπότιτλους στην τηλεόραση. Δίωρη βάρδια…

  103. ΣοφίαΟικ said

    Άντε, να πω κι εγώ τη γνώμη μου αν και τα έχουεμ πει τα πιο πολλά.
    Πρώτα πρ’ώτα, όχι, δεν πιστέυω ότι χρειάζονται σχολικές βιβλιοθήκες. Χρειαζεται ενίσχυση των δημοτικών βιβλιοθηκών και ενθάρρυνση των μαθητών να τις χρησιμοποιούν (ίσως με χωριστό τμήμα για μαθητές; Με επισκέψη όλης της ταξής στη βιβλιοθήκη; ). Στο σχολείο ενα δωμάτιο με μερικά βιβλία, όχι πολλά, και προσβαση στο ιντερνετ για συνδρομητικές βιβλιοθήκες ή κάποιο κεντρικό ιστότοπο με υλικό κατάλληλο για σχολική χρήση αρκεί. Και κάποιος να δείχνει στα παιδια΄πως να βρίσκουν πληροφορίες (το δυσκολότερο πράγμα για να διδάξεις, αλλά το πιο χρήσιμο). Δε νομίζω ότι χρειάζεται βιβλιθηκάριος για τέτοιες βιβλιοθήκες, ούτε να πληρώνεται κα΄ποιος. Εθελοντές γονείς δεν μπορούν να βρεθούν;

    Εννοείται ότι θα ήθελά οι σύλλογοι γονεών να οργάνωναν που και που κατι χωρίς να περιμενουν από το κράτος. Αλλά και χωρίς τους συλλόγους. Θα μπορούσαν οι γονείς να οργανώνουν στο σχολείο βιβλιοθήκες, αθλητισμό, ομαδικά παιχνίδια, βοήθεια με τα μαθήματα κλπ. Όλα με γονείς να επιβλεπουν. Σε ένα σχολείο 500 μαθητων δεν θα υπαρχουν είκοσι γονείς με γνώσεις βιβλιοθηκονομίας, υπολογιστών, αθλητισμού, άλλων δραστηριοτήτων; ή εστω χωρίς γνώσεις αλλά με μεράκι και διάθεση να προσφέρουν και σε άλλα παιδιά, όχι μόνο στο δικό τους; Δεν υπαρχουν γονείς που δεν βλέπουν τη ζωή σαν επιστροφή απο τη δουλειά, φαγητό και ύπνος μεχρι τις οχτώ το βράδυ και μετά τηλεόραση μέχρι τις δύο;

  104. sarant said

    100-101: για το «χωρίς υπεύθυνον» δεν υπάρχουν μουσικές δικαιολογίες, όμως αν γράψεις «χωρίς υπεύθυνο» μπερδεύεται με το ουδέτερο. Θα μου πεις και το ουδέτερο παίρνει νι -ε, αυτό είναι το μεζεδοπωλείο 🙂

  105. voulagx said

    #100 Ειπα κι εγω.. θα ξεφευγε απ΄τον Μπουκαν τετοιο μεζεδακι;! 🙂

  106. Μαρία said

    >Θα μου πεις και το ουδέτερο παίρνει νι
    Συ είπας:
    δεν θα «καταστεί σωστόν» για να χρησιμοποιήσω και τη διάλεκτο του Στάθη –όπου αυτό το νι που ντιντινίζει σαν τα γιαλικά στα ράφια δεν μπορεί να είναι σωστό!

    105 Πάλι το ξενυχτάς βλέπω.

  107. voulagx said

    #106β Δυσκολα κοβονται οι καλες συνηθειες!

  108. 100-104,
    Η επικράτηση του ν πρέπει να οφείλεται στη νιοστή δύναμη που μαθαίναμε 🙂

  109. LandS said

    Δεν καταλαβαίνω γιατί το παιδεύουμε τόσο. Μια σχολική βιβλιοθήκη έχει τόσο περισσότερη αξία όσο περισσότερο η χρήση της είναι ενταγμένη στη διδασκαλία. Στέκια και hotspots βρίσκει κάποιος καλύτερα (εκτός αν λέγεται Νίκος Σαραντάκος ή Κάρολος Μαρξ 🙂 ) . Από ότι καταλαβαίνω από αυτά που λένε οι εκπαιδευτικοί, από όσα θυμάμαι ως πρώην μαθητής (χωρίς βιβλιοθήκες τότε) και φοιτητής, αλλά και ως γονιός μαθητών, πιο πρόσφατα, είναι καλύτερη η διδασκαλία με χρήση βιβλιοθήκης (εννοώ, καλύτερη από αυτή που γίνεται μόνο με την βοήθεια του σχολικού βιβλίου ή του συγγράμματος ή/και -θεός φυλάξει – των «σημειώσεων» ). Άρα η ύπαρξη σχολικής βιβλιοθήκης είναι κάτι σαν την ύπαρξη αίθουσας για μάθημα. Κάτι καλύτερο από την ύπαρξη εποπτικών μέσων διδασκαλίας κλπ. κλπ.
    Δεν ισχυρίζομαι ότι χωρίς σχολικές βιβλιοθήκες θα σταματήσει η εκπαίδευση, η ύπαρξη φωστήρων σαν τον κ. Γεωργουσόπουλο (βλ. https://sarantakos.wordpress.com/2011/08/29/gewrgouso/ ) αποδεικνύει το αντίθετο.
    Εδώ τα Ελληνόπουλα μαθαίνουν Φυσική και Χημεία χωρίς εργαστήρια, δεν θα μπορέσουν να συνεχίσουν να μαθαίνουν Γράμματα χωρίς βιβλιοθήκες;

  110. sogar said

    Επομένως το παραδοσιακό σχολείο μας ικανοποιεί απόλυτα. Είναι πράγματι λύση το βόλεμα όλων στην αποστειρωμένη τάξη.

    Πάντως η εμπειρία δείχνει πως η λειτουργία της ΣΒ μπορεί να δώσει ερεθίσματα και σε παιδιά που δεν έχουν δυνατότητα πρόσβασης σε κάτι διαφορετικό. Όχι γιατί δεν υπάρχουν τα μέσα αλλά γιατί η κοινωνική τους ταυτότητα δεν τους βοηθά.

    Πολύ ενδιαφέρουσα πραγμάτευση για το ζήτημα των ταυτοτήτων στο βιβλίο του Δ. Κουτσογιάννη: Εφηβικές πρακτικές ψηφιακού γραμματισμού και ταυτότητες, ΚΕΓ. Αν και εστιάζει στις ΤΠΕ αποδεικνύει ταυτόχρονα τη σημασία που έχει κοινωνική ταυτότητα στην εκπαίδευση γενικά.

    Κι ένα παράδειγμα μαθητικής δημιουργίας που προέκυψε και λειτούργησε μέσα από τη ΣΒ αποκλειστικά από μαθητές εδώ: http://www.facebook.com/group.php?gid=307719789308

  111. Μπουκανιέρος said

    104 Α, ώστε υπάρχει πρόβλημα με το μεζεδοπωλείον αλλά δεν τρέχει τίποτα με τον μεζεδοπώλην. 🙂

    Στα σοβαρά: Είχα παρατηρήσει, στην κουβέντα για το παντός καιρού «τον» (το άρθρο της αιτιατικής), ότι η λογική υπέρ μιας ανάγκης για παντού-και-πάντα διάκριση μεταξύ αρσενικού και ουδέτερου θα οδηγούσε σε μια ανάγκη για ολοένα και περισσότερα ν (αφού δεν είναι πάντα διαθέσιμο το οριστικό άρθρο). Διαπιστώνω ότι ακολουθείς με συνέπεια τον κατήφορο αυτό (και-πού-θα-στα-μα-τή-σει; Να δούμε…).
    Άλλωστε, τα διάφορα «καλλίγευστον», «οινοφλυγείον» κλπ. είναι αρκετά αθώα, αφού εκεί το ν μπαίνει μόνο για εφέ (φτηνιάρικο ρετρό σίγουρα, αλλά επιβάλλεται από τις ανάγκες του επαγγέλματος και τους συρμούς της εκλεκτής πελατείας) και δεν έχει ούτε φιλολογικές αξιώσεις ούτε γλωσσικά ρυθμιστικό ρόλο.
    Το πράγμα θυμίζει μάλλον το πολυτονικό επιχείρημα για ανάγκη διάκρισης μεταξύ γενικής και αιτιατικής μέσω της οξείας/βαρείας (δηλ. το θρυλικό «βοηθό ασυρματιστή»). Από μια άποψη (τονίζω το «μία»), αυτό το παραπανίσιο ν είναι πολύ χειρότερο από ολόκληρο τον πολυτονισμό, αφού το πολυτονικό έχει μόνο διακοσμητικό ρόλο και δεν απειλεί να διορθώσει/ρυθμίσει την προφορά (γιατί, σε επόμενο στάδιο, θα εμφανιστεί και η μπαμπινιώτεια -και αντιγλωσσολογική- έννοια του «προσεκτικού ομιλητή», που θα είναι φυσικά αυτός που βάζει τα περισσότερα ν).

    Ένα καημένο ν είναι ασήμαντο, πράγματι, όμως οι ιδέες που βρίσκονται πίσω του μπορεί να είναι αρκετά σημαντικές και οι συνέπειές του μπορεί να φτάσουν αρκετά μακριά (π.χ. αναιρεί οτιδήποτε έχεις γράψει για την προτεραιότητα του προφορικού λόγου, αλλά και οποιαδήποτε επίκλησή σου στο γλωσσικό αισθητήριο).

  112. alienellin said

    Λύκε σύμφωνα με την εκδοχή του αδελφού μου, κι εγώ το ίδιο έκανα, τον έβαζα να μου διαβάζει τα Μίκι Μαόυς κι αυτός βαρέθηκε τόσο να μου τα διαβάζει που αποφάσισε να μου μάθει να τα διαβάζω μόνος μου. Τέλος πάντων, δεν παίρνω κι όρκο ήμουνα πολύ μικρός, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Και πάντως τα Γαλλικά, που ήμουν στα 9 και θυμάμαι απολύτως καθαρά, ο Αστερίξ και κάτι άλλα άσχετα με έναν κλόουν μπόζο ήταν το απόλυτο κίνητρο (αλλά και βοήθημα) για να στρωθώ στην εκμάθηση!
    Σαφώς και τα παιδιά θα μάθουν γράμματα με ή χωρίς βιβλιοθήκη. Με βιβλιοθήκη είναι πιο καλά όμως κα μου κάνει εντύπωση που μερικοι
    δεν συμφωνούν. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι πολλά παιδιά-τα περισσότερα- δεν έχουν στο σπίτι βιβλιοθήκη και -κυριως-το παράδειγμα των γονιών που διαβάζουν. Επίσης, να θυμήσω σε όλους ότι τα βιβλία είναι ακριβά και η ποσότητα που μπορούν να προσφέρουν οι γονείς στα παιδιά τους περιορισμένη. Για μένα ένα σύγχρονο σχολέιο έχει και βιβλιοθήκη, τελεία. Το κλείσιμο μιας σχολικής βιβλιοθήκης είναι ένα βήμα πίσω λοιπόν, όπως και να το δω το θέμα.
    Καλημέρα μας

  113. sarant said

    111: Σύντομα, γιατί δεν προφταίνω. Αυτή είναι η μία πλευρά που λες. Η άλλη πλευρά είναι ότι υπάρχουν μεγάλες περιοχές της χώρας που χρησιμοποιούν παραπανίσια νι, ότι σε ορισμένα είδη λόγου η ευφωνία και η μουσικότητα παίζει κάποιο ρόλο και ότι, στο τέλος-τέλος, ο πολυτονισμός ή ο μπαμπινιωτισμός δεν είναι κατακριτέοι επειδή υπάρχουν αλλά επειδή θεωρούν τους άλλους παρακατιανούς. Οπότε βρίσκω εντελώς άστοχο τον παραλληλισμό σου διότι εγώ δεν θα επικρίνω όποιον βάζει τα νι του σύμφωνα με τη σχολική γραμματική και δεν ακολουθεί τις δικές μου εκκεντρικότητες, τις οποίες άλλωστε συνήθως ούτε εγώ ακολουθώ.

  114. sarant said

    112: Καλημέρα. Πράγματι ξεχνάμε ότι σε πολλά σπίτια η βιβλιοθήκη είναι στοιχειώδης ως ανύπαρκτη (και όχι επειδή δεν υπάρχουν χρήματα)

  115. Το τελικό -ν στην αιτιατική των αρσενικών επιθέτων που χρησιμοποιούνται ως ουσιαστικά νομίζω ότι το αναφέρει και η Γραμματική του Τριανταφυλλίδη (όχι η σχολική, η πρωτότυπη του 1940, που δεν την έχω πρόχειρη εδώ). Μερικές φορές είναι τόσο δυνατό που παίρνει και φωνήεν: «να συναντήσει κάνα φτωχόνε», γράφει κάπου ο Ψυχάρης (και το σχολιάζει ο ίδιος στα Ρόδα και Μήλα, όχι για το -ν παρά για το «κάνα»).

  116. ΣοφίαΟικ said

    114: Λαμπρό παράδειγμα το σπίτι στην Ελλάδα, όπου κιβώτια βιβλία είναι στην αποθήκη και μετά από μεγάλη γκρίνια μου η μητέρα μου αγόρασε μια βιβλιοθήκη και τοποθέτησε εκεί βιβλία με φανταιζί δέσιμο. Θεωρητικά θα έπρεπε να έιμαι αμόρφωτη και να μην ανοίγω βιβλίο ποτέ, έτσι δεν είναι;
    Οπότε τελικα΄μήπως υπερβάλλουμε; Στη γλωσσολογία θυμάμαι που λεγανε για μια φυλή της Αφρικής που οι μεγάλοι δεν μιλάνε στα μωρά με τον τρόπο που οι Ευρωπαίοι γονεις καθονται και τους μιλάνε για να μάθουν να μιλάνε, όμως τα παιδιά δεν υστερουν από εμάς στην ευφυία ή στις γλωσσικες ικανότητες. Οπότε μήπως τελικά είναι υπερβολή κι αυτό το περί βιβλίου;

  117. Συγχωρήστε την νοσταλγία μου. Χρησιμοποίησα την Wayback Machine που έχει το διαδίκτυο για να εμφανίζει σελίδες που (ίσως) σάρωσε στο παρελθόν. Βρήκα λοιπόν ότι από το 2000 μέχρι το 2002 η σελίδα bibliothikes.gr ήταν σε λειτουργία:
    http://web.archive.org/web/20021120161915/http://www.bibliothikes.gr/
    Οι διαδραστικοί χάρτες δεν φαίνονται, μόνο οι περιγραφές. Τουλάχιστον μπορείτε να δείτε (ως αρχαία ιστορία πλέον) κάποια απο τα στοιχεία που έλεγα στο σχόλιο 17.

    @95
    Είναι αλήθεια ότι μετά τις αρχικές αστοχίες με τους «υπεύθυνους» βιβλιοθήκης, βελτίωσα την μέθοδό μου: Άφηνα τα βιβλία και τα περιοδικά (Γεωτρόπιο κλπ) σε παγκάκια στους σχολικούς διαδρόμους και εξαφανίζονταν από τους περαστικούς μαθητές στο επόμενο διάλειμμα!!

  118. 117:
    Άφηνα τα βιβλία και τα περιοδικά (Γεωτρόπιο κλπ) σε παγκάκια στους σχολικούς διαδρόμους και εξαφανίζονταν από τους περαστικούς μαθητές στο επόμενο διάλειμμα!!
    Σαν τις πατάτες του Καποδίστρια δηλαδή…

  119. alienellin said

    #116
    Το προαιώνιο ερώτημα Nature vs Nurture ξεπηδάει κι εδώ λοιπόν. Νομίζω ότι η επιστήμη έχει καταλήξει χρόνια τώρα σ’ έναν συνδυασμό των δύο. Στη δική σου περίπτωση, ή την περίπτωση της φυλής της Αφρικής, υπερίσχυσε η Φύση της Ανατροφής. Φαινομενικά τουλάχιστον, γιατί πιθανόν αν ανατρέξεις στην προσωπική σου ιστορία ίσως ανακαλύψεις κάποιον άλλο παράγοντα που να σε ώθησε προς το βιβλίο, ας πούμε πήγες σχολείο όπου ήρθες αναγκαστικά σε επαφή με βιβλία, στα οποία έτυχε να έχεις μια ισχυρή ροπή. Δεν λέμε ότι όποιος έχει βιβλιοθήκη θα γίνει απαραίτητα και βιβλιοφάγος, ή ότι όποιος δεν έχει δεν θα ανοίξει βιβλίο στη ζωή του. Καλό είναι όμως, για την πλειοψηφία των ανθρώπων που ανήκουν στον κανόνα Φύση συν Ανατροφή, να έχουμε φροντίσει το σκέλος της ανατροφής όσο καλύτερα μπορούμε. (Συν Αθηνά και χείρα κίνει δηλαδή.) Και τα κενά της ανατροφής στο σπίτι για μένα πρέπει να τα συμπληρώνει το σχολείο, σε πληθώρα θεμάτων όχι μόνο γι αυτό που συζητάμε τώρα.
    Υπάρχουν χωριά στην Ελλάδα που παρακαλάνε για βιβλία, γιατί τα παιδιά τα ζητάνε και δεν έχουν, υπάρχουν και στις πόλεις φτωχά παιδιά (πολλά ελληνόπουλα για να μη νομίζετε ότι μιλάω μόνο για μετανάστες) που δεν έχουν καν παιχνίδια, πόσο μάλλον βιβλία και προσωπικά έχω συναντήσει μικρά παιδιά πανέξυπνα που όμως οι γονείς τους δεν τους δίνουν το ερέθισμα του βιβλίου, παρά τα παρκάρουν μπροστά στην τηλεόραση κι αυτό ήταν. Πόση είναι η πιθανότητα αυτά τα παιδιά να γίνουν αναγνώστες; Πάντως μικρότερη απ’ ότι αν είχαν πρόσβαση σε βιβλία.

  120. sarant said

    115: Πες τα ντε!

    118: Σύμφωνα με το μύθο, βέβαια.

  121. Μπουκανιέρος said

    113 Τα διαλεκτικά είναι εκτός θέματος (το έχω ήδη πει από το νήμα της μουσικής). Δε θα υποστηρίξεις στα σοβαρά ότι θέλησες να δώσεις στο κείμενο διαλεκτική χροιά, υποθέτω… Κι αν θυμάμαι καλά, έχεις τοποθετηθεί ήδη υπέρ του υποχρεωτικού ν στο «τον», επομένως είσαι κιόλας έτοιμος να με διορθώσεις, αν π.χ. βρεθείς επιμελητής μου (αλλά χωρίς να με θεωρείς παρακατιανό – είναι μια παρηγόρια!).

    115 Δεν είναι θέμα «δύναμης» του τελικού ν το παράδειγμα που δίνεις («φτωχόνε») – φαντάζομαι ότι το ξέρεις και το καταλαβαίνεις. Απεναντίας, είναι άρνηση του τελικού ν, προσπάθεια να μην υπάρξει ν σε τελική θέση.
    Όσο για τη Γραμματική του Τριανταφυλλίδη, τόσο το χειρότερο για τον Τριανταφυλλίδη.
    Θα υποστηρίξεις ότι λέγεται πράγματι το ν στή φράση με την οποία ξεκίνησε η κουβέντα; (“… χωρίς υπεύθυνον, χωρίς να αξιοποιείται η …” )

  122. physicist said

    Συγγνώμη για την παρέμβαση, αλλά δεν θα ήταν σαφέστερο αν ο Νίκος αντί για χωρίς υπεύθυνον είχε γράψει χωρίς κανέναν υπεύθυνο; Σ’ αυτή την περίπτωση, θα είχε αντιρρήσεις ο Μπουκάν για το τελικό ν στο κανέναν;

  123. sarant said

    121: Δεν έχω τοποθετηθεί μόνον εγώ υπέρ του τελικού νι στο άρθρο, αλλά και η σχολική γραμματική. Αν και, όπως ξέρεις, πριν από ουσιαστικό δεν χρειάζεται πάντα το νι (το μαθητή). Πριν από επίθετο και ουσιαστικό, η ΕΔΑ (Ένωση για τα Δικαιώματα των Αναγνωστών) το απαιτεί (όχι «το μεγάλο μαθητή» γιατί αν πέσει το ουσιαστικό σε άλλη σειρά ή σελίδα δεν ξέρει ο αναγνώστης τι τον περιμένει, άσε που μπορεί να είναι «το μεγάλο, και πάντοτε έτοιμο να υπερασπίσει με το αίμα των άλλων τα ιδανικά του φιλελευθερισμού, μαθητή του». Φυσικά δεν θα διορθώσω κάτι που δεν το στηρίζει η σχολική γραμματική. Εσύ;

    Όσο για τα διαλεχτικά, πάμε πάλι: υπάρχουν πολλές περιοχές της χώρας όπου οι κάτοικοι έχουν γαλουχηθεί να χρησιμοποιούν παραπανίσια νι έστω και αν δεν χρησιμοποιούν διαλεκτικές λέξεις. Το αναφέρω για να δείξω ότι δεν είναι μεγάλη εκκεντρικότητα το παραπανίσιο νι.

    122; Ε, όταν μπει φόρος στα τελικά νι θα σκεφτώ εναλλακτικές διατυπώσεις. Αν ήθελα να βάλω την έμφαση («κανέναν υπεύθυνο») θα την έβαζα. Εννοείται φυσικά πως αν έχεις το «κανέναν» ή το «έναν», που παρεμπιπτόντως μου αρέσει το τελικό νι εκεί γιατί είναι καθαρά λαϊκή χρήση, τότε δεν χρειάζεται να βάλεις το νι στο ουσιαστικοποιημένο επίθετο.

  124. Μαρία said

    122 Το κανέναν υπεύθυνο είναι το ίδιο με τοΝ υπεύθυνο ή έναΝ υπεύθυνο.

  125. sarant said

    124: Ναι και όχι. Υπάρχουν πάρα πολλοί που γράφουν «ένα υπεύθυνο» (με αρσενικό) αλλά «το υπεύθυνο» πρέπει να είναι ελάχιστοι. Κληρονομιά της καθαρεύουσας υποθέτω.

  126. #117 http://bit.ly/lib2002

  127. physicist said

    123(β): ΟΚ, εφόσον το κανέναν το μετράς σαν έμφαση, είναι πράγματι διαφορετικό από το άλλο.

  128. Μαρία said

    123 >Δεν έχω τοποθετηθεί μόνον εγώ υπέρ του τελικού νι στο άρθρο, αλλά και η σχολική γραμματική.
    Εννοείς προφανώς την αναστήλωση του ν στην καινούρια του Χατζησαββίδη. Αυτό όμως δεν είναι επιχείρημα. Μπορεί να θεωρηθεί, όπως και άλλα σημεία, παραχώρηση σε νεοκαθαρευουσιάνους.
    Αλήθεια υπάρχει τέτοια ένωση που βαριέται να γυρίσει τη σελίδα, για να δει το γένος του μεγάλου;

  129. sarant said

    128: Ναι, αλλά όταν η δουλειά σου είναι να κάνεις επιμέλεια κειμένου πρέπει να ακολουθείς έναν μπούσουλα -γι’ αυτό μιλάμε- και δεν μπορώ να φανταστώ κάτι πιο ουδέτερο από τη σχολική γραμματική και ορθογραφία. Αλλιώς, πέφτεις στον μπαμπινιωτισμό.

  130. 120:
    Είχα διαβάσει μια πειστικότατη διήγηση των περιστατικών. Οι πατάτες είχαν εισαχθεί όχι στο Ναύπλιο, αλλά στην Αίγινα και οι αντίπαλοι του Καποδίστρια είχαν διαδώσει ότι αυτός ο βολβός είναι προτεσταντικός και όσοι φάνε θα χάσουν την ψυχή τους. Οι και καλά φύλακες άφησαν αφύλακτα όχι τα χωράφια, αλλά τα σακιά με τις πατάτες που είχαν ξεφορτωθεί στο λιμάνι.

  131. #117 Πρέπει να ζητήσεις δικαιώματα για το bookcrossing 🙂

  132. sarant said

    130: Το περίεργο είναι πως ανάλογη διήγηση υπάρχει για πεντέξι ακόμα χώρες. Μου φαίνεται πως κάτι θα γράψω.

  133. και παρεμπίπ

  134. #132 Καλά κρατάει ως μέθοδος…

  135. 132:
    !

    Το έψαξα λίγο, ιδού τ’ αποτελέσματα:

    Μύθος
    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%84%CE%B1
    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%9A%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%AF%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%82#.CE.95.CE.BE.CF.89.CF.84.CE.B5.CF.81.CE.B9.CE.BA.CE.AE_.CF.80.CE.BF.CE.BB.CE.B9.CF.84.CE.B9.CE.BA.CE.AE

    Αλήθεια
    http://estia.hua.gr:8080/dspace/bitstream/123456789/229/1/Ptychiaki19.pdf

    Φρειδερίκος της Πρωσίας
    http://www.history-magazine.com/potato.html

    Εϋνάρδος
    http://www.ethnos.gr/entheta.asp?catid=23520&subid=2&pubid=63369328

  136. Καλησπέρα!
    χάθηκα στα πολλά σχόλια και με τον κίνδυνο να επαναλάβω πράγματα που έχουν ειπωθεί θα πω λίγα λόγια σύντομα, θέλοντας να ευχαριστήσω τον Sarant που ανέδειξε το θέμα των κλειστών βιβλιοθηκών και πόση σημασία έχει να λειτουργεί σε συνεχή καθημερινή βάση η Σ. Β.
    Ήμουν υπεύθυνη στη σχ βιβλοθήκη σχολείου της Δράμας, η οποία ιδρύθηκε το 2009, λειτούργησε το Γενάρη του 2010 (για ενάμισι χρόνο). Ήταν η μόνη «γενιά» που δε συνοδεύτηκε από το πρόγραμμα ΑΒΕΚΤ, παρά μόνο από ένα κατάλογο ψηφιακό ημιτελή, χωρίς κωδικούς, χωρίς το όνομα των συγγραφέων και χωρίς επιμόρφωση. Παρόλες τις δυσκολίες, η λειτουργία της βιβλιοθήκης έφερε ένα διαφορετικό πνεύμα στο σχολείο, στη διάθεση των μαθητών, στη σχέση τους με τη γνώση. Έγινε στέκι, διακινούνταν 15-20 βιβλία καθημερινά, γίνονταν συζητήσεις «στρογγυλής τραπέζης» ανάμσεα στους μαθητές, αντάλλασσαν γνώμες και κείμενα για τη σχολική εφημερίδα, γράφανε σε τετράδιο («το τετράδιο των βιβλίων» την άποψή τους για τα βιβλία που διάβαζαν.
    Το χειρότερο είναι ότι δεν έχει γίνει αυτό συνειδητό από ΄το μεγαλύτερο ποσοστό των συναδέλφων που βλέπουν τη βιβλιοθήκη μόνο σαν αποθήκη βιβλίων απ όπου μπορούν να δανείζονται μαθητές και καθηγητές κι όχι σαν ένα χώρο λριτουργικό αναγκαίο στη δομή της σχολικής ζωής
    Νιώθω γι άλλη μια φορά την ανάγκη να ευχαριστήσω το(ν) Ν. Σαραντάκο αλλά και όλους εσάς που πονάνε αυτήν την υπόθεση (είναι σπουδαίο στην εποχή μας να ακούγονται πολλ΄ς φωνές).
    Α, και συγνώμη αν … ξέφυγα από το θέμα του τελικού νι και των… πατατών του Καποδίστρια!

  137. και η προσωπική μου ιδέα για τον Παράδεισο είναι μια αχανής βιβλιοθήκη φορτωμένη παλιά και καινούργια βιβλία

    πάντως ὁ Κάρλο Φραμπέτι παρουσιάζει ὡς τέτοια βιβλιοθήκη τὴν Κόλασι

  138. και ένα παλιό (1997;) κείμενο του Παντελή Μπουκάλα με τίτλο «Η βιβλιοθήκη και άλλες πολυτέλειες»
    http://www.simeonidis.mysch.gr/sholio/ekthesi/c_likiu/c01a.vivliothiki-politelies.doc

  139. @131
    Όσο λιγότερο φαίνεται ότι αυτά τα βιβλία τα έφερε ο καθηγητής τάδε, τόσο πιο εύκολο είναι να τα πλησιάσουν τα παιδιά.
    Μου θύμισες, πάντως, να γραφτώ στο bookcrossing.com για να ξεκινήσουν το ταξίδι τους κι άλλα βιβλία μου και σ’ ευχαριστώ.

  140. Μπουκανιέρος said

    122 Δε θα είχα αντίρρηση, επειδή το «χωρίς κανέναν υπεύθυνο» λέγεται (κτγμ) ενώ το «χωρίς υπεύθυνον» δεν λέγεται (πάλι κτγμ). Βέβαια, από την άλλη, ο Νίκος έχει δίκιο όταν λέει ότι υπάρχει έμφαση ή διαφορετική απόχρωση.

    124-125 Θεωρώ ισοδύναμα το «(καν)ένα υπεύθυνο» και «(καν)έναν υπεύθυνο». Όσο για «το υπεύθυνο» (για αρσενικό), ε, αυτό δεν το λέει κανείς και ποτέ, κι αν το δούμε πουθενά γραμμένο θα είναι απλή παραδρομή (όπως αν γράψεις κατά λάθος «υπαύθυνο») χωρίς κανένα γλωσσικό ή θεωρητικό ενδιαφέρον.

    Όσο για το ερώτημα του 123α, με μια κουβέντα δεν κάνω ποτέ γλωσσικές διορθώσεις.

  141. Μπουκανιέρος said

    123-128 Κι όταν η σελίδα γυρίζει πάνω σε γενική, «του μεγάλου μαθητή», τι κάνει η Ένωση, απαιτεί υποσέλιδη σημείωση («όπως θα δείτε στην επόμενη σελίδα, το επίθετο είναι γένους αρσενικού»);; 🙂 Το ίδιο, φυσικά, ισχύει και σε πολλές άλλες περιπτώσεις.

    Αν θυμάμαι καλά, αυτή την ΕΔΑ δε μας την έχεις παρουσιάσει. Απόσο βλέπω κι απότι μπορώ να φανταστώ, βέβαια, δε χάνουμε και πολλά πράγματα.

  142. sarant said

    Στη γενική δεν βοηθάει -αλλά και μόνο η αιτιατική έχει περσότερες περιπτώσεις ενδεχόμενης σύγχυσης απ’ο,τι όλες οι ακριβές εικόνες και όλοι οι βοηθοί ασυρματιστή (και ναρκαλιευτή) των Βαλκανίων. Και δεν χρειάζεται να διδαχτεί όπως τα σκουληκάκια, άρα είναι σαφώς προτιμότερο.

  143. Immortalité said

    Επιτέλους μια ανάρτηση που μπορώ να ομολογήσω ότι οι γονείς μου από το δημοτικό και μετά με είχαν παραπεταμένη στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της οποίας για χρόνια ήμουν η μασκώτ. 🙂
    Αν και η γενιά μου δεν είχε σχολικές βιβλιοθήκες, παραδόξως μεγάλωσα μέσα σε βιβλιοθήκη. Από το γυμνάσιο και μετά, λόγω της απόστασης κατοικίας – πόλης και της απουσίας συγκοινωνίας, κατεβαίναμε όλοι μαζί το πρωί, τα μικρά δημοτικό, οι γονείς δουλειά και ‘γω, όταν ήμουν απογευματινή (δηλαδή σχεδόν πάντα), Δημοτική Βιβλιοθήκη. Τώρα που το σκέφτομαι από το γυμνάσιο και έπειτα, «δούλευα» συνεχές ωράριο γιατί γύριζα σπίτι αργά, μετά τα γαλλικά που τέλειωναν περασμένες δέκα. Φαντάζομαι ότι αν είχε το σχολείο βιβλιοθήκη θα ήμουν εκεί ολημερίς. Στην αρχή φυσικά από ανάγκη στέγασης μια και ούτε στο γραφείο των γονιών μπορούσα να είμαι, ούτε και στο δρόμο. Πολύ γρήγορα έγινε δεύτερο σπίτι· παίζει να ήμουν και το μόνο παιδί μόνιμα στο αναγνωστικό τμήμα. Βέβαια η Βικελαία δεν ήταν σχολική βιβλιοθήκη, στο αναγνωστήριο επικρατούσε άκρα ησυχία και συνήθως ήμασταν πεντέξι άτομα και όχι μαθητες. Η αλήθεια ήταν ότι τα παιδιά της ηλικίας μου δεν ήταν μαθημένα να διαβάζουν σε τέτοιο περιβάλλον. Λειτουργούσε μάλλον το σπίτι – σχολείο – σπίτι – εξωσχολικά μαθήματα και ενδιάμεσα καφετέριες για τους πιο προχωρημένους. Όμως πιστεύω ότι μια σχολική βιβλιοθήκη είναι καλύτερο «στέκι» από τις γύρω καφετέριες και ας έχει ιντερνετ και ΦΒ και αν λειτουργούσε και μετά το σχολείο ίσως αποτελούσε και πόλο έλξης ακόμα και σε εξωσχολικές ώρες. Εκεί, μεταξύ συνομηλίκων μπορεί ν’ αναπτυχθούν και να ευδοκιμήσουν και διαφορετικές δραστηριότητες από τον δανεισμό και την ανάγνωση αυτή καθ’ εαυτή.

    η προσωπική μου ιδέα για τον Παράδεισο είναι μια αχανής βιβλιοθήκη φορτωμένη παλιά και καινούργια βιβλία Είσαι να ιδρύσουμε μια αίρεση; 😀

  144. sarant said

    Ιμόρ, πολύ ωραία ιστορία -είδες που το απογευματινό πρόγραμμα (που θεωρείται κακό και θα έπρεπε να έχει καταργηθεί) προάγει τη μόρφωση 🙂

    (Για εκείνη την αίρεση, θα τα πούμε κατιδίαν, μην μας ακούσουν οι άπιστοι 🙂

  145. Tassia Milioritsa said

    95. Nέο Kid, στη δική μας σχολική βιβλιοθήκη, όπως φαντάζομαι και σε πολλές άλλες, τα βιβλία ήταν πάντα ανάκατα και σκορπισμένα πάνω στα τραπέζια στο τέλος της μέρας. Και ήταν ένα πολύ ωραίο θέαμα…

  146. Ηρ. Χατζηιωαννίδης said

    Δεν είναι πολυτέλεια η σχολική βιβλιοθήκη με υπεύθυνο αποκλειστικής απασχόλησης. Είναι ανάγκη των μαθητών και των καθηγητών είτε το ξέρουν είτε όχι.
    Κάποιος σ’ αυτήν την συζήτηση έγραψε πως κανείς μαθητής των ΕΠΑΛ δεν θα διαβάσει Καντ και Χέγκελ και άρα δεν χρειάζεται βιβλιοθήκη. Μα οι συλλογές των Σ.Β περιέχουν πάμπολλα εύληπτα αναγνώσματα. Μήπως οι μαθητές των ΕΠΑΛ (ή των πάλαι ποτέ αθλητικών γυμνασίων) δεν πρέπει να έχουν ευκαιρίες για ανάγνωση;
    Οι Σ.Β ιδρύθηκαν με σκοπό να μάθουν στους μαθητές την έρευνα, να ενισχύσουν την συνεργατική μάθηση, να αλλάξουν τον τρόπο διδασκαλίας στο ελληνικό σχολείο. Δεν φτιάχτηκαν για να είναι απλώς δανειστικές. Εξ ού και η ύπαρξη υπευθύνου καθηγητή: τον βάζουν εκεί για να συνεργάζεται με τους υπόλοιπους καθηγητές στην διαμόρφωση «πρότυπων» ή καλύτερα διαφορετικού τύπου μαθημάτων. Ίσως την δουλειά αυτή να την έκανε το ίδιο καλά και κάποιος βιβλιοθηκονόμος, ίσως όχι, οι γνώμες διίστανται.
    Τώρα, στην φριχτή οικονομική κατάσταση που βρισκόμαστε, οι Σ.Β είναι από τους εύκολους στόχους. Για να υπερθεματίσω λοιπόν, αφού 700 μισθοί επιπλέον είναι πάρα πολλοί για το δύσμοιρο ελληνικό Κράτος, προτείνω: α) τα τμήματα των σχολείων να γίνουν 50άρια β) οι καθηγητές να διδάσκουν 25 ώρες έκαστος γ) να μειωθούν οι καθημερινές ώρες διδασκαλίας σε έξι. Έτσι το Κράτος θα γλιτώσει χιλιάδες ακόμα μισθούς καθηγητών, θα ασπρίσει λίγο η μαύρη τρύπα του και θα είναι πιο ευδιάκριτη στους καραδοκούντες ξερογλειφόμενους δανειστές.

  147. 146:
    Ο Χέγκελ πρέπει να έπασχε από χρόνια δυσκοιλιότητα. Μια φορά είχε ζητήσει απ’ τον Umberto Eco ένας φοιτητής του να του συστήσει ένα οποιοδήποτε βιβλίο κι εκείνος διάλεξε Hume. «Θα με ωφελήσει ο Hume, δεδομένου ότι σπουδάζω να γίνω Χ;», ρώτησε ο φοιτητής. «Θα σε ωφελήσει ακόμα κι αν γίνεις πωλητής μεταχειρισμένων αυτοκινήτων». Αν ίσως ρωτούσαμε τον Eco και άλλους να συστήσουν τέτοιου είδους αναγνώσματα;

    αφού 700 μισθοί επιπλέον είναι πάρα πολλοί για το δύσμοιρο ελληνικό Κράτος:
    Από τον ποταμό διορισμών στις απολύσεις…
    Προσλήφθηκαν όµως και 100 ιερείς (!) και 2.110 αστυφύλακες, ενώ τακτοποίησε άλλα 2.316 άτοµα που µεταφέρθηκαν από τις ΔΕΚΟ (ΟΑ, ΟΑΣΑ) σε άλλες θέσεις του Δηµοσίου.

    θα ασπρίσει λίγο η μαύρη τρύπα του και θα είναι πιο ευδιάκριτη στους καραδοκούντες ξερογλειφόμενους δανειστές.
    Καλά, οι δανειστές άσωτων δανειοληπτών τι φταίνε; Στα θύματα ανήκουν, όχι στους θύτες!

  148. alienellin said

    Οι απολύσεις στο δημόσιο σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να αφορούν την ήδη πάσχουσα παιδεία και βέβαοια την υγεία. Γνωρίζω υπουργεία όπου οι κλητήρες και οι αργόσοχολοι διοικητικοί αφθονούν, ομως δεν φαίνεται να επηρεάζονται από την εφεδρεία. Τα κριτήρια δε με τα οποία θα γίνουν οι (απαραίτητες) απολύσεις, θα είναι φοβάμαι ενδεικτικά του επαγγελματικού και ηθικού επιπέδου μας: κομματικά και ευνοιοκρατικά γενικώς. Παλιόκαιρος…

  149. physicist said

    148. Δεν θα το έλεγα τόσο απόλυτα, ούτε καν σε ό,τι αφορά την Παιδεία. Υπάρχει ένας μη ευκαταφρόνητος αριθμός «εργαζομένων» στην Ανώτατη που ούτε στα διδακτικά του καθήκοντα είναι συνεπής ούτε στα ερευνητικά και τρώει τζάμπα το ψωμί που του δίνουν οι φορολογούμενοι. Αν ήταν δυνατόν να απολυθούν, δεν θα είχα αντίρρηση ούτε και θα επηρεαζόταν η λειτουργεία των ΑΕΙ από την απουσία τους.

  150. IN said

    147: «Ο Χέγκελ πρέπει να έπασχε από χρόνια δυσκοιλιότητα». Αυτό τι σχέση έχει με το υπόλοιπο σχόλιό σας και, εν πάση περιπτώσει, πώς το τεκμηριώνετε; 🙂

  151. 149:
    Για την ακρίβεια θα μπορούσαν να κλείσουν μερικά ΑΕΙ χωρίς να επηρεαστεί η λειτουργία της παιδείας από την απουσία τους. Βέβαια σ’ αυτήν την περίπτωση οι ενοικιάζοντες πρώην σταύλους σε φοιτητές θα έπρεπε ν’ αναζητήσουν μια τίμια πηγή εισοδήματος.

  152. Μπουκανιέρος said

    147 «Καλά, οι δανειστές άσωτων δανειοληπτών τι φταίνε; Στα θύματα ανήκουν, όχι στους θύτες!»

    Το διαχρονικό επιχείρημα των τοκογλύφων.

  153. 150:
    Εννοούσα ότι για τον Χέγκελ συμφωνώ πως ο άνθρωπος δεν διαβάζεται 🙂
    Ενώ απ’ την άλλη υπάρχουν και φιλόσοφοι που αξίζει να τους διαβάσει ακόμα κι ο μαθητής επαγγελματικού λυκείου που πάει για ψυκτικός.

  154. physicist said

    151. Η ειρωνία (ή η τραγωδία) είναι ότι σε μερικά από αυτά που υπαινίσσεσαι (συμμερίζομαι τη στάση σου) εργάζονται αρκετοί άνθρωποι με προσόντα και με όρεξη, και με πολύ καλύτερο βιογραφικό από κάτι βαρόνους που έχουν στρογγυλοκαθήσει στα παραδοσιακά ΑΕΙ της χώρας.

  155. 152:
    Μα δανειζόμασταν μ’ επιτόκιο Γερμανίας συν 0.3% έως 0.5%. Τοκογλυφικό;
    Με το δεύτερο Μνημόνιο δανειζόμαστε με μόλις 3,5%. Η Ισπανία μας δανείζει τα λεφτά που δανείζεται απ’ τις αγορές με 5%, δηλαδή με χασούρα.
    (Το επιτόκιο του πρώτου Μνημονίου είναι δυστυχώς υψηλό).

  156. Μιχαλιός said

    146 Κύριε Χατζηιωαννίδη, γιατί μου παραποιείτε έτσι όσα είπα; Διαβάστε και παρακάτω να δείτε ποιο είναι το ζήτημα όπως το έθεσα και αν δεν το καταλαβαίνετε, μη σχολιάζετε.

    Αμφιβάλλετε μήπως ότι σε λίγο οι καθηγητές θα διδάσκουν 25ωρο; Ήδη ετοιμάζεται κι αυτό…

    Διαφόρους: Αυτή τη θεωρητική φλυαρία για το αν είναι καλύτερες οι σχολικές βιβλιοθήκες ή οι καφετέριες δεν την καταλαβαίνω. Όλες οι ΣΒ στην Ελλάδα φτιάχτηκαν για να λειτουργούν αποκλειστικά στα δεκάλεπτα διαλείμματα των μαθημάτων (άντε και σε κανένα κενό λόγω απουσίας καθηγητών, όταν δεν προλαβαίνει να αναδιαρθρωθεί εγκαίρως το πρόγραμμα για να σχολάσουν μια ώρα αρχύτερα). Και γι’ αυτό και μόνο το ωράριο και πληρώνονταν, όπου υπήρχαν, οι περίφημοι «υπεύθυνοι». Ποτέ και πουθενά δεν άκουσα να παρουσιάστηκε αίτημα ή ανάγκη να ανοίγουν βιβλιοθήκες και μετά το σχόλασμα. Άλλωστε «τι λέτε κύριε, έχουμε φροντιστήρια εμείς…»

    151: Λύκε, αν κλείσει απλώς το Αθήνησι συμβιβάζεσαι;

  157. 156: Και να μείνουν ανοιχτά τα Πελοποννήσου, Στερεάς, Δυτικής Στερεάς και Δυτικής Ελλάδας, που προσφέρουν «εθνικό» έργο;

    154: Μακάρι να είναι έτσι.

  158. sarant said

    155: Μα, το επιτόκιο του πρώτου Μνημονίου είναι πολύ ψηλό και έχουν κερδίσει πολλά όσοι μας δάνεισαν. Το δεύτερο Μνημόνιο δεν έχει ακόμα εφαρμοστεί -κάνω λάθος;- και μπορεί ποτέ να μην εφαρμοστεί, καθώς θέλουν εγγυήσεις ο ένας και ο άλλος, οπότε πώς χάνει η Ισπανία;

  159. 158:
    Είναι όντως υψηλό, αλλά ιλλιγιωδώς χαμηλότερο του επιτοκίου της αγοράς. Το ομόλογο των €(100 + 4,5) που λήγει σ’ έξι μήνες πουλιέται €53 με €55 στη δευτερογενή αγορά. Αυτό αντιστοιχεί σ’ επιτόκιο που πλησιάζει το 100%!
    Δυστυχώς κι οι πρωθυπουργοί των άλλων χωρών έχουν να παλέψουν με τους δικούς τους λαϊκιστές κι «ευρωσκεπτικιστές», τον δικό τους κίτρινο Τύπο, θέλουν να τους ξαναψηφίσουνε κτλ. Καμιά φορά μάλιστα οι λαϊκιστές γίνονται και κυβέρνηση και ζητούν εγγυήσεις, όπως αναφέρεις. Η Δημοκρατία έχει τις ατέλειές της κι αυτή.
    Δεν γνωρίζω αν το δεύτερο Μνημόνιο έχει αρχίσει να εφαρμόζεται. Λογικά ακόμα παίρνουμε μόνο απ’ το πρώτο.

  160. Tassia Milioritsa said

    Πιστεύω ότι όλη αυτή η συζήτηση , αυτή η εμπάθεια για τις σχολικές βιβλιοθήκες είναι λαθεμένη και εκ του πονηρού. Τόσο μίσος και για τις σχολικές βιβλιοθήκες μου είναι αδιανόητο.

  161. sarant said

    159: Άρα, ακόμα δεν έχει χάσει η Ισπανία.

  162. 161:
    Τώρα πρέπει να δανείζεται με περίπου 3,5% και να μας δανείζει με 5%. Κέρδος γύρω στο 1,5%, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι θα την ξεπληρώσουμε. Θα ήταν αυτό το 1,5% επαρκές κίνητρο για σένα για να δανείσεις μια χώρα σαν την Ελλάδα από λεφτά που δεν έχεις, αλλά τα έχεις δανειστεί ο ίδιος ως φερέγγυος, κι αν δεν τα επιστρέψεις στο ακέραιο και στην ώρα τους θα χάσεις τη δική σου φερεγγυότητα; Αν δεχόσουν, θα ήσουν τοκογλύφος;

  163. Μιχαλιός said

    160: Πού το είδατε το μίσος στη συζήτηση;

    157: Εντάξει, να έχουμε τότε πανεπιστήμια μόνο σε πόλεις όπου εδρεύουν γεραραί πανεπιστημιακαί δυναστείαι, και κατά προτίμηση δίπλα στα μεγαρά τους. Αυτός είναι ο στόχος, απ’ ότι κατάλαβα. Να τρέχουν οι κακομοίρηδες να κάνουν κι αγροτικό, πού ζούμε πια;

  164. 163:
    Αν φερ’ ειπείν οι Μωραΐτες νοιώθουν την ανάγκη να έχουν δικό τους πανεπιστήμιο προς προαγωγή της επιστήμης στον τόπο τους και δεν τους φτάνει το Πατρών, ας ιδρύσουν μόνοι τους ένα. Οι Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αυτό κάνανε, δεν τους χρηματοδοτούσε τα σχολεία ο σουλτάνος. Θα χαρώ πολύ το κάνουν και το πανεπιστήμιο προκόψει όπως του Leyden: William the Silent wanted to reward the city’s population for its bravery and endurance, and gave them the choice between two prizes: either a full year freedom from tax paying, or the right to a University, and the citizens chose the latter.
    Φοβάμαι όμως ότι τα υπάρχοντα περιφερειακά πανεπιστήμια υπάρχουν για να πληρώνουν (άλλο ένα) νοίκι οι οικογένειες των εκεί «επιτυχόντων» και για να ‘χουνε δουλειά τα μπαρ, οι ντίσκο και οι πιτσαρίες, δηλαδή για να ρέει άκοπα το χρήμ’ απ’ τα μεγάλα αστικά κέντρα προς την επαρχία.

  165. Μιχαλιός said

    164β: Προφανώς γι’ αυτό και μόνο υπάρχουν και στην επαρχία σχολεία, στρατόπεδα, αστυνομίες, λιμεναρχεία, νοσοκομεία και δε συμμαζεύεται. Τι να τα κάνουν αυτά οι κολλήγοι;

    Και όμως, στεππόβιε, υπάρχουν και φοιτητές που ΕΙΝΑΙ απ’ την επαρχία!

  166. Μπουκανιέρος said

    Αχ, πού πήγε εκείνη η ωραία εποχή, που μόλις η Αθήνα προσαρτούσε κάποια περιοχή, έκλεινε αμέσως το πανεπιστήμιό της!

    Έχουμε όμως ευχάριστα νέα για το φίλο μας το Δύτη! Καθώς ο εκσυγχρονισμός, στον ακάθεκτο καλπασμό του προς το μέλλον, προσεγγίζει ήδη την περιοχή της αρμοδιότητάς του (σαν πηγή έμπνευσης για τις απαραίτητες, ασφαλώς, μεταρρυθμίσεις), τον βλέπω το Δύτη να διορίζεται σύμβουλος σε κάποιο υπουργείο της επόμενης εκσυγχρονιστικής κυβέρνησης.

  167. Μαρία said

    166 Με δύτη μέσα θα πρόκειται για σοβαρές τανζιμάτ.

  168. Μπουκανιέρος said

    Ξαναδιαβάζοντας τα παραπάνω σχόλια, παρατηρώ ότι παρουσιάζονται κάποιες ενοχλητικές αποκλίσεις ως προς τα αριθμητικά δεδομένα που παρατίθενται, πάντα με το ύφος της νηφάλιας αντικειμενικότητας – συγκρίνετε π.χ. το 155 με το 162.
    Παρακαλούνται και οι δύο σχολιαστές να τεκμηριώσουν τα στοιχεία που αναφέρουν, ώστε να διαπιστώσουμε ποιος από τους δύο μάς δουλεύει.

  169. ΣοφίαΟικ said

    165: Το επαρχιακό πανεπιστήμιο στο οποίο σπούδασα είχε φοιτητές από την επαρχια αλλά κανέναν από ΕΚΕΙΝΗ την επαρχία. Κορόιδα ήταν να δηλώσουν τον τόπο καταγωγή τους; Η βιομηχανία της παιδέιας μια χαρά τα παέι. Να υπήρχαν και δουλειές!

  170. Χαχά, ο Δύτης τώρα δικαιώνεται! (υπάρχει το σχετικό λινκ, όπως σίγουρα θυμάται τουλάχιστον η Μαρία, αλλά πού να το ψάχνω τώρα).
    Μια και λέγατε περί νι, δείτε κι αυτό το φρέσκο: http://yannisharis.blogspot.com/2011/09/blog-post_28.html

  171. physicist said

    Το ένα ζήτημα είναι αν έχει νόημα να ιδρύονται κουτσουρεμένα Πανεπιστήμια χωρίς υποδομές και σχεδιασμό, είτε αυτό γίνεται στην επαρχία είτε αλλού. Το άλλο είναι πόσα Πανεπιστήμια χρειάζεται η Ελλάδα και γιατί, και τι προσδοκίες έχουν οι απόφοιτοί τους (επαγγελματικές, μισθολογικές κ.α.). Και το τρίτο, το οποίο αρχικά έθιξα, είναι ποιοί εργάζονται εκεί, πώς έχουν επιλεγεί και αν υπάρχουν άλλοι καλύτεροι, που και οι ίδιοι αδικούνται και η προσφορά τους στα ελληνικά ΑΕΙ εμποδίζεται. Υπάρχουν συνδέσεις ανάμεσα σ’ αυτά αλλά μπορούν να εξεταστούν και χωριστά. Όχι ότι καίγομαι να ξεκινήσω κουβέντα επί του θέματος αλλά μιας και το ψιλοξεκίνησα με το 149, θέλω να μη γίνονται παρεξηγήσεις. Δεν έκανα πουθενά διαχωρισμό ανάμεσα στις δύο μεγάλες πόλεις από τη μια και σ’ όλες τις υπόλοιπες από την άλλη.

  172. 165, 166, 169:
    Ναι, υπάρχουν και φοιτητές από επαρχία. Το όνειρο κάθε ελληνικής οικογένειας να πάρει ο γιος ή η κόρη το «χαρτί» και ν’ «αποκατασταθεί» (όχι με γάμο πια, αλλά στο Δημόσιο) ανθεί φυσικά και στην επαρχία. Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα 🙂 Παραδόξως οι βάσεις εισαγωγής στα πανεπιστήμια εκεί που συνεχώς ανέβαιναν και πλησίαζαν ασυμπτωτικά το άριστα, το καλοκαίρι έκαναν βουτιά. Να σχετίζεται αυτό άραγε με τη διαπίστωση ότι με το επικείμενο πάγωμα προσλήψεων και τις απολύσεις στο Δημόσιο το Greek Dream θα μείνει όνειρο για τουλάχιστον μια δεκαετία;

    154, 171:
    Δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ κακών περιφερειακών ΑΕΙ επανδρωμένων με καλούς επιστήμονες. Κάνει κάποιος λαμπρές σπουδές (στο εξωτερικό), νομίζει ότι έχει σίγουρη την έδρα στην Αθήνα, του την τρώει ένας βοηθός καθηγητή «με γυναίκα και παιδιά να θρέψει», οι γονείς του τον πιέζουν να γυρίσει Ελλάδα «γιατί θα τον φάει η ξενιτιά και δεν θα τον ξαναδούν»… να ‘τον στην Τρίπολη.

    168:
    Να εξηγηθώ λοιπόν. Καταρχήν σκοπός μου ήταν ν’ αντικρούσω τις κατηγορίες εναντίον των εταίρων μας περί τοκογλυφίας. Όποια νούμερα και να πάρει κανείς, το συμπέρασμα είναι το ίδιο: πρέπει να έχει κανείς ήδη άλλους λόγους να τους μισεί προκειμένου να τους βγάλει και τοκογλύφους.

    Όπως εξήγησα και παραπάνω, τα δανεικά που μας δίνουν δεν προέρχονται από φορολογικά έσοδα· δανείζονται κανονικά απ’ τις αγορές εκδίδοντας ομόλογα και μας δανείζουν τα δανεικά. Οι όροι δανεισμού διαφέρουν μεταξύ των δύο Μνημονίων· το πρώτο δάνειο είναι, αν δεν απατώμαι, για τρία χρόνια, ενώ το δεύτερο είναι για τουλάχιστον δέκα κι έχει και περίοδο χάριτος. Λογικό λοιπόν είναι η Ισπανία προκειμένου να μας δανείσει με τους όρους του πρώτου δανείου να εκδώσει τριετή ομόλογα, ενώ προκειμένου να μας δανείσει με τους όρους του δευτέρου να εκδώσει δεκαετή και βάλε. Το επιτόκιο για τα τριετή ισπανικά ομόλογα κυμαίνεται γύρω στο 3,5%, ενώ αυτό για τα δεκαετή ξεπερνά το 5%. Το δικό μας επιτόκιο για το πρώτο Μνημόνιο είναι 5% και για το δεύτερο 3,5%. Δανείζοντάς μας λοιπόν η Ισπανία με τους όρους του πρώτου Μνημονίου κερδίζει γύρω στο 1,5%. Φυσικά αν για κάποιο λόγο τα ισπανικά επιτόκια αυξηθούν, πράγμα όχι απίθανο, τότε μπορεί ν’ αρχίσει και να χάνει ακόμα και με τους όρους του πρώτου Μνημονίου, διότι για το ισπανικό επιτόκιο δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο με τις αγορές, ενώ για το ελληνικό έχει υπογράψει. Δανείζοντάς μας με τους όρους του δευτέρου Μνημονίου χάνει τουλάχιστον 1,5%. Και να μην έχει αρχίσει ακόμα να μας δανείζει, το έχει ήδη συμφωνήσει. Και όταν υπέγραφε τη συμφωνία, τα επιτόκια για τα δεκαετή ισπανικά ομόλογα ήταν γύρω στο 5,5%. Δεν πρόκειται δηλαδή για δυσμενή και απρόσμενη τροπή μετά την υπογραφή της δεύτερης συμφωνίας, αλλά για μεγαλοψυχία, δεδομένης και της κατάστασης της ισπανικής οικονομίας.

    Τέλος, να επαναλάβω το ερώτημα που έθεσα σε άλλο νήμα: Θα ήταν αυτό το 1,5% (ή έστω 3% προκειμένου για τη Γερμανία) επαρκές κίνητρο για σένα για να δανείσεις μια χώρα σαν την Ελλάδα από λεφτά που δεν έχεις, αλλά τα έχεις δανειστεί ο ίδιος χάρη στη φερεγγυότητά σου, την οποία και θα χάσεις έτσι και δεν τα επιστρέψεις στην ώρα τους και στο ακέραιο βρέξει-χιονίσει;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: