Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πώς θα αμείβονται οι ηλεγραφιάδες;

Posted by sarant στο 7 Οκτώβριος, 2011


Το ερώτημα αυτό το ανέδειξε τις προάλλες ένα σχόλιο του αγαπητού φίλου Aerosol, που έγινε στη συζήτηση για τη διακοπή της συνεργασίας του Γ. Χάρη με τα Νέα· είπαμε, τότε, ότι αξίζει ίσως το θέμα να συζητηθεί χωριστά, σε αυτοτελές άρθρο. Για τους αναγνώστες που δεν επισκέπτονται συχνά το ιστολόγιο να διευκρινίσω ότι ο νεολογισμός «ηλεγραφιάδες» εννοεί τους γραφιάδες του Διαδικτύου, δηλαδή όσους γράφουν κατ’ επάγγελμα και για βιοπορισμό -δημοσιογράφους, συγγραφείς, επιμελητές κειμένων. Το πρόθεμα ηλε- αντιστοιχεί στο αγγλικό e-, αν και εδώ το χρησιμοποιούμε χωρίς να μεταφράζουμε κάποιον αγγλικόν όρο (θα υπάρχει, απλώς δεν χρησίμεψε ως πρότυπο).

Αλλά θα δώσω τον λόγο στον φίλο Aerosol και στον προβληματισμό του, μεταφέροντας το σχόλιό του.

Αυτός ο γρίφος [πώς θα αμείβονται οι ηλεγραφιάδες] ίσως φανεί βασικός για την επιβίωση στις συνθήκες μιας μεταβατικής εποχής, ανάλογης με την αρχή της Βιομηχανικής Επανάστασης. Δεν σχολίασα για να θεωρητικολογήσω -για απόδειξη, ιδού ένα σεντόνι με σκέψεις πάνω σε πιθανούς τρόπους που ένας συγγραφέας/μεταφραστής/επιμελητής/γνώστης των μηχανισμών της γλώσσας θα μπορούσε να αξιοποιήσει οικονομικά το ίντερνετ. Αντλώ έμπνευση από το ιστολόγιο το δικό σου και του Γιάννη Χάρη.

1. Αν κάτι καταξιώνει ηθικά το ίντερνετ είναι η χρήση της ελευθερίας που δίνει για μοίρασμα, για συμμετοχή, για ανταλλαγή. Δεν έχει νόημα -κατά τη γνώμη μου- να κινηθεί κάποιος αμιγώς εμπορικά, γιατί δεν πουλά κονσέρβες. Η βάση για εμπορική αξιοποίηση είναι το να έχεις αποδείξει πως αγαπάς αυτό που παρουσιάζεις, πως ενδιαφέρεσαι και γνωρίζεις τον χώρο σου και πως επιθυμείς να προσφέρεις ανιδιοτελώς σε όσους μοιράζονται το μεράκι σου. Αυτό το παράδοξο είναι κληρονομιά των νέων μέσων: θα μπορούσες να βγάλεις χρήματα ακριβώς επειδή δεν είσαι φραγκοφονιάς και ξέρεις να μοιράζεσαι. Κι εσύ κι ο Γιάννης πιστεύω πως ανήκετε σ’ αυτή την κατηγορία.

2. Ευχαριστώ, Νίκο, για όσα έχω αποκομίσει από αυτό το blog. Κι όχι μόνο ευχαριστώ αλλά θα το έδειχνα και έμπρακτα δίνοντας κάποιο μικρό ποσό για ένα e-book σε μορφή PDF που θα περιείχε (ας πούμε) μια χτενισμένη μορφή των άρθρων για την ετυμολογία των φρούτων. Ή για όποια άλλη γλωσσική ενότητα έχει παρουσιαστεί. Πεντέφι που μπορεί να γίνει γρήγορα, να πωλείται on line φτηνά, να μπορώ να το κατεβάσω σε λίγα δευτερόλεπτα, να το προτείνω σε φίλους που θα τους ενδιαφέρει αλλά δεν έχουν την υπομονή να παρακολουθούν ιστολόγια. Που θα στέλνουν ένα μικρό ποσό κατευθείαν στην τσέπη σου, χωρίς εμπλοκή εκδοτών, ποσοστών, εκτυπώσεων, διανομών και συμβολαίων. Το οποίο κανείς δεν θα σε εμπόδιζε να το κάνεις κάποτε κανονικό βιβλίο, εμπλουτίζοντας το κι άλλο ή αντιμετωπίζοντάς το σαν μεγαλύτερο project (“πώς λέμε project στο ελλήνικος?”). Δεν αφαιρείται τίποτα από την προσβασιμότητα του ίδιου του ιστολογίου, δεν στερείται τίποτα κανείς αναγνώστης, μόνο δίνεται η δυνατότητα σε όποιον θέλει να έχει κάτι σε συμμαζεμένη μορφή.
Έχεις υλικό για άνω του ενός πεντεφιού -και είμαι σίγουρος πως έχει και ο Γιάννης Χάρης. Αυτό που δεν έχει είναι μια ευρεία ιντερνετική κοινότητα: λόγω χρόνου δεν ανέβαζε συχνά κείμενα και δεν προλάβαινε να διατηρεί ανοιχτά τα σχόλια. Όμως έχει σημαντικό κοινό, κοινό που γνωρίζει και εκτιμά τις γνώσεις και τον λόγο του.

3. Δεν ξέρω τι συμβαίνει -και δεν είμαι πολύ αισιόδοξος- στο σενάριο ενός συνδρομητικού site. Θα το πω αλλιώς: αν ο Γιάννης Χάρης ανέβαζε παλιά και νέα κείμενα σε καλούς ρυθμούς, ένα μέρος αυτού του έργου θα μπορούσε να είναι προσβάσιμο μόνο από συνδρομητές. Δεν ξέρω για τους 140 υπογράφοντες, εγώ πάντως θα ήμουν πρόθυμος να δίνω κάποιο μικρό ποσό το μήνα για να διαβάζω εκλεκτό υλικό που με ενδιαφέρει. Όμως η ελληνική αγορά είναι μικρή, οι καιροί δύσκολοι και (δυστυχώς, το σημαντικότερο) η νοοτροπία του τσάμπα ή του “ποιός νομίζει πως είναι ο Τάδε που χρεώνει για να τον διαβάσω” με προβληματίζουν για τη βιωσιμότητα τέτοιου εγχειρήματος.

4. Γνωρίζοντας σε ιδιαίτερο βαθμό δυο -τουλάχιστον- γλώσσες και ξέροντας καλά τις δυσκολίες τις μετάδοσης νοημάτων από τη μια στην άλλη, είστε και οι δυο σε θέση να διατηρείτε σχετική σελίδα σε άλλη γλώσσα, με ανάλογα θέματα. Κάποια άρθρα θα μπορούσαν να είναι μεταφράσεις των ελληνικών και αρκετά θα μπορούσαν να γραφούν με άξονα την ξένη γλώσσα. Εξειδικευμένο θέμα, που αφορά όμως αγορές πολύ μεγαλύτερες της ελληνικής. Το καλό υλικό θα μπορούσε να γίνει πόλος έλξης για να ακολουθήσουν τα βήματα (2) ή και (3).

Πήρα αφορμή από εσάς για να ξεδιπλώσω σκέψεις και ιδέες -όχι γιατί σας ενδιαφέρει προσωπικά κάτι τέτοιο. Το θέμα, όμως, είναι μεγάλο και στην Ελλάδα δεν έχει προσεγγιστεί ιδιαίτερα. Ίσως να είχε νόημα μια από κοινού άσκηση, με αφορμή μια ανάρτηση με ερώτημα το πώς θα μπορούσε κάποιος σαν τον Γ.Χάρη (ή ακόμα και κάποιος χωρίς τέτοια μακριά πορεία) να συντηρηθεί οικονομικά χωρίς να ξεπουλήσει τις αξίες του μέσω των νέων μέσων. Ίσως μάλιστα να έχει μεγαλύτερη σημασία από μια ανάρτηση που παρακαλεί ή απειλεί ετοιμοθάνατες δυνάμεις να μην κλείνουν τις πόρτες σε αξιόλογους ανθρώπους. Δεν υπάρχουν οι παλιές πόρτες, υπάρχουν καινούριες που πρέπει να παραβιαστούν. Πολλοί σχολιαστές μπορεί να έχουν πολύ καλύτερες σκέψεις από τις δικές μου.

Να πω και τη δική μου άποψη. Καταρχάς να σας διαβεβαιώσω ότι δεν ανοίγω αυτή τη συζήτηση επειδή έχω (στο πίσω μέρος του μυαλού μου, όπως λέει το κλισεδάκι) τη σκέψη να αξιοποιήσω εμπορικά το ιστολόγιο. Κατά δεύτερο, δεν έχω κάποια φαεινή ιδέα. Το πολύ μικρό μέγεθος της ελληνικής αγοράς, σε συνδυασμό με την οικονομική δυσπραγία που έρχεται, δεν είναι αίσιοι οιωνοί για ένα εμπορικό εγχείρημα -εδώ που τα λέμε, δεν ξέρω αν ακόμα και σε πολύ μεγαλύτερες αγορές υπάρχουν μοντέλα που να λειτουργούν πειστικά.

Το Βήμα είχε αφήσει να εννοηθεί, τότε που διέκοψε την καθημερινή έντυπη έκδοσή του, ότι από τις αρχές της (φετινής) χρονιάς θα λειτουργούσε το σάιτ του με ένα είδος συνδρομής, αλλά δεν υλοποίησε την ιδέα -αυτή τη στιγμή η πρόσβαση στο περιεχόμενο του ιστότοπου είναι ελεύθερη· οι συνδρομητές έχουν το πλεονέκτημα ότι παίρνουν την εφημερίδα σε πεντέφ και ότι έχουν πρόσβαση στο ιστορικό αρχείο του ΔΟΛ, αλλά επειδή το πρόγραμμα αναζήτησης είναι (ή ήταν όταν κοίταξα) εντελώς ακατάλληλο η πρόσβαση στο αρχείο είναι σχεδόν δώρον άδωρον. Σε πολύ μικρότερη κλίμακα, η Άσπρη Λέξη είχε περίπου 22.000 παραλήπτες του καθημερινού δελτίου της, όταν όμως θέλησε να μετατραπεί σε συνδρομητικό εγχείρημα διαπίστωσε ότι ελάχιστοι ήταν πρόθυμοι να πληρώνουν, παρά την υπόσχεση για αυξημένες υπηρεσίες.

Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς την ιδέα ενός συνεταιρισμού ηλεγραφιάδων: μαζεύονται καμιά δεκαριά άτομα, αναλαμβάνει ο καθένας να γράφει, έστω, δυο άρθρα την εβδομάδα, υπάρχει κι ένας «εκδότης» που στήνει τον ιστότοπο, και τα έσοδα διανέμονται με κάποια συμφωνημένη φόρμουλα· πόσοι θα πλήρωναν ας πούμε 10 ευρώ το μήνα για έναν τέτοιον ιστότοπο; Και ποια θα ήταν η αξία του χωρίς δυνατότητα σχολιασμού ή με σχολιασμό περιορισμένον μόνο στους συνδρομητές; Κάτι ανάλογο, αλλά χωρίς συνδρομή, επιχειρείται από κάμποσους ιστότοπους, με πιο γνωστό (σε μένα) το protagon.gr. Ανεξάρτητα από τις αδυναμίες του και τις διαφωνίες του καθενός, το protagon.gr έχει μερικούς πολύ καλούς συνεργάτες, έχει πολύ γνωστά ονόματα, βρίσκει κανείς αξιόλογα άρθρα να διαβάσει. Ωστόσο, μέχρι τώρα η πρόσβαση είναι δωρεάν -αν και η γενική αναδιάρθρωση και ανανέωση του ιστοτόπου που ανακοινώθηκε πρόσφατα ίσως έχει στο βάθος και κάποια συνδρομητική διευθέτηση.

Βέβαια, σε λίγο ή πολύ καιρό δεν αποκλείεται να κλείσουν οι στρόφιγγες που σήμερα πλημμυρίζουν το Διαδίκτυο με άφθονο δωρεάν περιεχόμενο· ήδη, μερικές εφημερίδες αναρτούν την ύλη του φύλλου τους στις ιστοσελίδες τους με καθυστέρηση ωρών, ίσως και μίας ημέρας (για παράδειγμα η Καθημερινή). Αυτό αύριο δεν αποκλείεται να γενικευτεί, αλλά και τότε δεν είναι βέβαιο ότι θα είναι εμπορικά βιώσιμος ένας συνεταιριστικός ιστότοπος ηλεγραφιάδων.

Οπότε, το ερώτημα του τίτλου παραμένει -κι εγώ περιμένω τις δικές σας σκέψεις.

Advertisements

47 Σχόλια to “Πώς θα αμείβονται οι ηλεγραφιάδες;”

  1. άλλες λύσεις · (donations) δωρεές και (ads) διαφημίσεις

    η ιδέα +αγγλόφωνου/ξενόφωνου blog, ενδιαφέρουσα.

    Καλημέρα

  2. Πιστεύω ότι είναι λάθος να περιορίσουμε το θέμα στους «ηλεγραφιάδες» (sorry, αλλά με δυσκολία χρησιμοποιώ τον όρο…)

    Το θέμα είναι γενικότερο και αφορά τους δημιουργούς περιεχομένου. Από συνθέτες και μουσικούς, συγγραφείς, φωτογράφους, μέχρι δημοσιογράφους του διαδικτύου.

    Η απάντηση κατά την γνώμη μου είναι αλλαγή του μοντέλου. «Να πληρώνουμε για την δημιουργία και όχι την χρήση», όπως έχω περιγράψει εδώ: http://vrypan.net/weblog/2010/12/17/5959/

    Και να δεχθούμε παράλληλα ότι υπάρχει κόσμος που θεωρεί πιο σημαντικό το να γράψει, συνθέσει, φωτογραφίσει κάτι, παρά το να βγάλει κάποια (κατά κανόνα λίγα) χρήματα από την ενασχόλησή του αυτή.

  3. sarant said

    1: Ναι, υπάρχουν και αυτά.

    2: Ευχαριστώ για τη γνώμη σας, και το άρθρο σας είναι ενδιαφέρον. Να μου επιτρέψετε ωστόσο να παρατηρήσω ότι το μοντέλο που προτείνετε μπορεί να λειτουργεί για τους συγγραφείς, θέλει όμως τροποποίηση για τους λοιπούς γραφιάδες -έστω παραγωγούς κειμενικού περιεχομένου- δηλαδή π.χ. τους ηλεδημοσιογράφους, αφού έχουμε συνεχή παραγωγή έργου, όχι ένα βιβλίο το χρόνο αλλά π.χ. ένα άρθρο τη βδομάδα.

  4. Στην Ελλάδα υπάρχουν τουλάχιστον δύο free press, το http://tvxs.gr του Στέλιου Κούλογλου και το http://www.lifo.gr του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου (;). Έχω την αίσθηση ότι και οι δύο επιχειρήσεις είναι κερδοφόρες.

  5. Νίκο, κι εγώ θα προτείνω τα ίδια με τον Μιχάλη Μελιδόνη. Δωρεές και διαφημίσεις. Γιατί όχι;

    Αλήθεια, μου κάνει εντύπωση γιατί σε ολόκληρο το κείμενο δεν αναφέρεται πουθενά η λέξη «διαφήμιση». Δεν είναι ανάγκη να είναι κακόγουστα τεράστια μπάνερ. Μπορούν να είναι μικρές και διακριτικές. Μπορούν να μην είναι καν στην κεντρική σελίδα. Στο δικό σου ιστολόγιο θα μπορούσες να έχεις μια σελίδα π.χ. «βιβλιοπροτάσεις», όπου θα προτείνεις π.χ. βιβλία που ενδεχομένως πραγματικά σου αρέσουν, αλλά με κάθε κλικ να βγάζεις το κατιτί σου…
    Ή ξέρω γω έχει ο ηλε-γραφιάς δυο-τρια αγαπημένα στέκια. Γιατί να μην τα προτείνει στο αναγνωστικό του κοινό, με μερικές καλοσχεδιασμένες εικονίτσες και δυο δικά του λογάκια, και με κάθε κλικ να αμείβεται;

    Και φυσικά, μην υποτιμούμε και τις δωρεές. Μπορεί κάποιος να μην δέχεται εύκολα την ιδέα της συνδρομής, γιατί βλέπεις ενέχει και την έννοια μιας τακτικής υποχρέωσης, και όσο να’ναι αυτό αποθαρρύνει. Όμως ένα εικονίδιο πάνω δεξιά που να λέει «Στηρίξτε το ιστολόγιο για να παραμείνει δωρεάν» ή κάτι τέτοιο, όπως π.χ. στη Βικιπαιδεία, όλο και κάποιος θα το πάταγε!

    Ξέρω, τα τετριμμένα είπα, αλλά αλήθεια δεν μπορώ να φανταστώ κάποια ρηξικέλευθη πρόταση…

  6. Λύκε, το tvxs πρέπει να έχει οικονομικά προβλήματα γιατί πέρσυ είχε ξεκινήσει μια μεγάλη εκστρατεία για συνδρομές ή μάλλον μικροχορηγίες. Το δε Lifo βγάζει τα έξοδά του από τη διαφήμιση, στην έντυπη μορφή του (και πρέπει να έχει πολλές αφού είναι περιοδικό για την Αθήνα). Αλλά είναι ένα ζήτημα, πώς πληρώνονται οι συντελεστές τους. Έχω δει πάντως μια αφίσα διαμαρτυρίας για τους εργαζόμενους στον Κούλογλου.

  7. sarant said

    Στέλιο, δεν έχω σκοπό να ζητήσω ενίσχυση για το ιστολόγιο -προς το παρόν, τουλάχιστον. Να ξεκαθαριστεί αυτό.

    Οι διαφημίσεις είναι μια λύση, αν μη τι άλλο για τα τρέχοντα έξοδα λειτουργίας ενός φόρουμ ή ιστοτόπου, αλλά κάποιες που έχω δει δεν είναι και τόσο μικρές και διακριτικές.

  8. LandS said

    Να με συγχωρείτε αλλά το μοντέλο που προτείνεται στη παραπομπή του #2, είναι μια μεταφορά του μοντέλου μη-συνδρομητικής τηλεόρασης στο διαδίκτυο, χωρίς τα συμβόλαια, τις ρήτρες, τα δικαιώματα και λοιπά νομικοοικονομικά που ακολουθούνται για τις παραγωγές. Το διαδίκτυο είναι τελείως διαφορετικό μέσο! Όπως πολύ διαφορετικό είναι από την εφημερίδα κλπ.
    Κάποιοι από τους γνωστούς τρόπους του ταιριάζουν, κάποιοι όχι.
    Να είστε σίγουροι ότι οι τρόποι (γνωστοί ή ακόμα άγνωστοι) που τελικά θα επικρατήσουν θα έχουν να κάνουν με το πόσα χρήματα μπαίνουν τελικά στους λογαριασμούς ποιών, και όχι με ιδεαλισμούς του είδους «να πληρώνεται η δημιουργία και όχι η χρήση». Γιατί πάντα (μα πάντα) και για όλα ο «δημιουργός» (και όχι μόνο αυτός) θέλει/πρέπει/καταφέρνει, να πληρώνεται και ο μόνο ο «χρήστης» πληρώνει.

  9. @sarant: Αυτό ακριβώς δεν είναι η συνδρομή; Όχι με την έννοια του paywall, αλλά με την έννοια της συνδρομής σε μία εφημερίδα: πληρώνω από πριν, θεωρώντας ότι η εφημερίδα ή το περιοδικό θα μου προσφέρει ενδιαφέρον/χρήσιμο/καλό περιεχόμενο στο μέλλον.

    Προσωπικά είμαι συνδρομητής σε 3 περιοδικά. Τα δύο είναι γνωστά, «μεγάλα» περιοδικά που εκδίδονται στις ΗΠΑ. Το τρίτο είναι ένα μικρό ελληνικό περιοδικό, του οποίου το πρώτο τεύχος θα κυκλοφορήσει σε μερικές μέρες μόνο σε συνδρομητές (http://deltahacker.gr/ ) Η συνδρομή μου σε αυτό βασίζεται κυρίως στην υπόσχεση των συντελεστών του ότι θα παράγουν περιεχόμενο που με ενδιαφέρει. Γνωρίζω συνειδητά ότι η συνδρομή μου (και των υπολοίπων προφανώς), είναι προϋπόθεση για να ετοιμαστεί το περιεχόμενο -αν δεν πληρώσω, πιθανότατα κανένας τους δεν θα κάτσει να γράψει και να κάνει την δουλειά που θα ήθελα να απολαύσω. Δεν αισθάνομαι τόσο συνδρομητής, όσο «μικρό-χορηγός».

    Επίσης, μια και εργάζομαι στον χώρο της διαφήμισης, δεν νομίζω πως πρέπει να διαγράψουμε ως έσοδο τις διαφημίσεις. Το διαφημιστικό budget στο Internet θα συνεχίσει να αυξάνεται τα επόμενα χρόνια. Μπορεί να υπάρχει κατακερματισμός, μπορεί να είναι μικρότερο από αυτό που δίνονταν στα παραδοσιακά ΜΜΕ, αλλά θα υπάρχει.

    Τέλος πάντων… δεν θεωρώ ότι έχω την λύση, αλλά αισθάνομαι ότι υπάρχουν λύσεις…

  10. 6: Μα και το έντυπο Lifo διανέμεται δωρεάν, όχι;
    Για το tvxs: μήπως εννοείς τη συντεχνιακή διαμαρτυρία όχι για την απόλυση, αλλά για τη μη ανανέωση της σύμβασης μιας εργαζόμενης που είχε γράψει ότι «η Ιρλανδία απέκτησε την ανεξαρτησία της απ’ τη Δανία το 1944»;

  11. 10 Εννοούσα ότι οι διαφημίσεις του μάλλον αποδίδουν λόγω του εντύπου, όχι του διαδικτυακού. Για το άλλο δεν ξέρω, δεν θυμάμαι τι έλεγε η αφίσα να πω την αλήθεια.

  12. @LandS: η λογική του να πληρώνουμε την δημιουργία και όχι την χρήση είναι πολύ απλή και λειτουργεί σε ένα μεγάλο μέρος της οικονομίας. Ο δικηγόρος, ο αρχιτέκτονας, κ.α. λένε «για να το κάνω αυτό χρειάζομαι Χ Ευρώ», δεν λένε «ορίστε κάτι σχέδια ή γνωματεύσεις που έχω κάνει, όποις τις θέλει θα πληρώσει Ψ». Αντίθετα, στον χώρο της πνευματικής δημιουργίας, σημέρα λειτουργούμε κατά κανόνα ανάποδα: ο δημιουργός φτιάχνει κάτι και μετά αρχίζει και γυρνάει γύρω-γύρω (από εκδότες, δισκογραφικές, ως διαφημιστές) προσπαθώντας να το πληρωθεί. Δεν βλέπω γιατί το αντίθετο είναι «ιδεαλισμός».

    Σε ένα βαθμό, π.χ. το έκανε ο kottke πριν από μερικά χρόνια:http://kottke.org/05/02/kottke-micropatron Είπε ότι «για να ασχοληθώ αποκλειστικά με το blog μου, χρειάζομαι ένα ποσό. Αν το συγκεντρώσω, θα προχωρήσω.» (δούλεψε από όσο θυμάμαι).

  13. 12: Εδώ που τα λέμε αυτός ο τρόπος χρηματοδότησης είναι πολύ παλιός, με τη διαφορά ότι τώρα ο ένας πλούσιος Μαικήνας αντικαθίσταται από πολλούς όχι και τόσο πλούσιους. Μια ονομασία πιο σύντομη και πιασιάρικη από την κάπως ασουλούπωτη «Να πληρώνουμε για την δημιουργία και όχι την χρήση» θα βοηθούσε να γίνει η ιδέα δημοφιλέστερη 🙂 («Γίνε ο Μαικήνας/ιμπρεσάριος/χορηγός μου!»)

  14. LandS said

    #12 Οι δικηγόροι, οι αρχιτέκτονες κλπ. (εμάς τους οικονομολόγους γιατί δεν μας αναφέρεις καλέ; ) πουλάνε όχι τα σχέδια και τις γνωματεύσεις που λες, αλλά υπηρεσίες. Το ίδιο κάνει και μια διαφημιστική επιχείρηση. Το πως ή πόσο πληρώνονται για αυτές τις υπηρεσίες είναι κάτι που εξαρτάται πολλούς παράγοντες και δεν αλλάζει την ουσία, ότι το εμπόρευμα είναι η υπηρεσία ή ίδια, και όχι η «δημιουργία» ή η «χρήση» της υπηρεσίας. Για να κάνεις την διάκριση μεταξύ δημιουργίας και χρήσης «αποεμπορευματοποίησες» κάτι το οποίο ανταλλάσσεται με χρήμα. Σε αυτή τη σφαίρα, αυτό λέγεται ιδεαλισμός.

    Για να επανέλθω στις ιδιαιτερότητες του διαδικτύου.
    στο http://rwer.wordpress.com/2010/05/13/keen-roubini-and-baker-win-revere-award-for-economics-2/ βλέπουμε ότι τον καθηγητή Steve Keen αναγνωρίζουν περισσότεροι οικονομολόγοι ότι πρόβλεψε την Μεγάλη Χρηματοοικονομική Κρίση από ότι τον καθηγητή Nouriel Roubini. Αν ρωτηθούν τα περίπου 11.000 «μέλη» αυτού του blog, ποιος είναι καλύτερος οικονομολόγος, ο Νούρι θα πάρει μόνο την ψήφο του και αυτή αν είναι ο ίδιος «μέλος». Όμως, για να διαβάσεις τα άρθρα εδώ: http://www.roubini.com/ πρέπει να πληρώνεις συνδρομή, ενώ εδώ: http://www.debtdeflation.com/blogs/ όχι, παρόλο που περιέχονται εξειδικευμένα επιστημονικά άρθρα, ή/και παραδόσεις που ο Στίβι βγάζει το ψωμί του. Από την άλλη, ξέρουμε ότι η ηλεκτρονική έκδοση των FT είναι γεμάτη με άρθρα του Ρουμπινί, του Κρούγκμαν, του Στίγγλιτζ, τα οποία τα διαβάζουμε τζάμπα αν περιορίσουμε τις αναγνώσεις μας σε λιγότερα από 30 άρθρα τον μήνα.
    Ποια δημιουργία και ποια χρήση; Ποιο συγγραφικό δικαίωμα και ποιο εμπόρευμα;

  15. sarant said

    14: Ενδιαφέροντα παραδείγματα!

    Δυστυχώς πρέπει να φύγω, και μάλιστα για κάμποσες ώρες, οπότε δεν θα πάρω μέρος στη συζήτηση για ένα διάστημα…

  16. Κανείς δεν έχει ακόμη βρει τον τρόπο. Δοκιμάστηκε και η πληρωμή των ηλεγραφιάδων ανάλογα με τον αριθμό των κλικ που δέχονται τα άρθρα τους. Και απέτυχε.

  17. Καλησπέρα σε όλους.

    Συγχωρήστε μου τη χρήση του δικαιώματος της ανωνυμίας ακόμα και αν τόσο το ζήτημα όσο και ο εκκολαφθείς διάλογος είναι τόσο σοβαρά και πολιτισμένα που ίσως εκείνη να μην κρίνεται απαραίτητη. Τυχαίνει παρ’ όλ’ αυτά να την επιθυμώ και χρησιμοποιώ κατά το δυνατόν εφόσον συμμετέχω σε κάτι τόσο παγκόσμιο όσο το διαδίκτυο.

    Διάβασα με ισχυρό ενδιαφέρον τόσο το θέμα όσο και το διάλογο. Θα ήταν χαρά μου αν μου επιτρέπετο η έκθεση της άποψή μου αφού συνοπτικά παρουσιαστώ (συγχωρήστε μου τον ακόλουθο πρώτο ενικό):

    Έχω επί διετίας απασχοληθεί ως υπεύθυνος σύνταξης σε διαφημιστική εταιρία. Έχω επίσης αρθρογραφήσει/συνεισφέρει σε νεανικά έντύπα καθώς και σε ηλεκτρονικά κανάλια περί διαφόρων ειδών, μουσικής, τεχνολογίας, λογοτεχνίας κ.α. Πρόσφατα εκκίνησα το blog μου με σκοπό κι ανάγκη να μοιραστω σκέψεις με ενδιαφερόμενους. Γράφω τα παραπάνω για να επεξηγήσω ότι επί τουλάχιστον δεκαετίας υφίσταται μια τάδε τριβή με τη γραφή και δη με την ηλεγραφή (όχι την αμοιβόμενη όμως) με την οποία θα προσπαθήσω να συμμετέχω στη συζήτηση. Στο προκείμενο.

    α) Θα μπορούσε άραγε στην Ελλάδα του «αλαφροΐσκιωτου» ηλεκτρονικού εμπορίου, της γενικής δυσπιστίας/άγνοιας/αποχής από τις πιστωτικές ή προπληρωμένες κάρτες, της «το βρίσκω και τσάμπα…» προαίρεσης, του απερίσκεπτου κι αλλεπάλληλου copy/paste και βέβαια στην Ελλάδα της κρίσης άραγε να ευδοκιμήσει η συνδρομητική ηλεγραφή?

    Έχω πιστωτική/προπληρωμένη? έστω ναι, τη χρησιμοποιώ ηλεκτρονικά? έστω ναι, αξίζει για να διαβάσω κάτι «να πλερώκω»? έστω ναι, περισσεύει το τραπεζικό βαλάντιό της για την «πολυτέλεια» του διαβάσματος και τη στήριξη του ηλεγράφου? Ας απαντήσω με κατάφαση σ’ όλα τα «?» κι ας την πολλαπλασιάσω με τους ελάχιστους εκείνους που τελικά την πληρούν. Αξίζει το συνδρομητικό/μικροχορηγηθέν κέρδος αυτό για τον ηλεγραφιά, πχ τον blogger ή ακόμα και τον ειδησεογράφο? Κι αν το κέρδος αξίζει, παρέχει εκείνος στους συνδρομητές/μικροχορηγούς υλικό και υπηρεσίες τέτοιες που ανταποκρίνονται στο κέρδος?

    Προσωπική και ταπεινή απάντηση σε όλα τα «?»: όχι. Για όλους τους παραπάνω λόγους. Γι’ αυτό και θεωρώ ότι όσοι επιθυμούν/επιζητούν ηλεκτρονικά έσοδα χρησιμοποιούν τη διαφήμιση. Διότι εκεί δε σε πληρώνει αυτός που ενδιαφέρεται για τη σελίδα σου αλλά για τα κλικ-σηματοδότες προς δική του καθώς και για την ευρύτερη διακριτή παρουσία της δικής του στη δική σου. Δηλαδή συνήθως πληρώνεσαι από έναν επαγγελματία (διαφημιστή/διαφημιζόμενο) και – σπανιότερα – από έναν άλλο συνάδελφο ηλεγράφο. το αφήνω εκεί, δεν θα επεκταθώ κάθως παραπάνω ήδη το υποθέμα έχει προσεγιστεί από τους συνομιλητές. Απλά θέτω τα «?».

    β) Είναι δυνατόν να προκαθοριστούν ή έστω σκιαγραφηθούν σαφείς αμοιβές προς τους ηλεγράφους? στην Ελλάδα (θλίβομαι όσο όλοι όσοι συνειδητοποιούμε την κατάσταση) του αρπαχτικού συνδικαλισμού? θα μπορούσαν άραγε να βρουν δέκα νομάτοι την άκρη και να καθορίσουν σαφείς αμοιβές? έστω ναι, θα πολεμούσαν έπειτα για την κατοχύρωσή τους? έστω ναι, θα νομιμοποιείτο ποτέ κρατικά μια τέτοια χάρτα? έστω ναι, θα αντάμοιβε ποτέ στις σαφείς αυτές τιμές το τάδε «αφεντικό» τον ηλεγράφο? ειδικά σήμερα, στο εργασιακό σκλαβοπάζαρο που θρασύτατα επιδεινώνεται? Δεν απαντώ. Θέτω «?» ως άνω.

    Σίγουρα θα μπορούσαν να οριστούν φιξ τιμές: ανά όγκο λέξεων, ανά deadline ίσως και ανά θέμα. Έστω ναι σ’ όλ’ αυτά, Την ποιότητα της δουλειάς του ηλεγράφου ποιός θα την έκρινε/συνέκρινε και έπειτα κλιμάκωνε μισθολογικά? εσύ, ο τάδε που γράφεις τόσο υπέροχα ακόμα κι αν πρόκειται για διαφήμιση ρεσώ δικαιούσαι λιγότερα από εμένα που απλά γράφω κλισαρισμένα και τυπολάγνα για έναν χωρισμό του Χολυγούντιου από τη Χολυγούντια? Όχι. Πού θα βρεις το δίκιο σου? Πώς θα πείσεις τον εργοδότη σου ότι αξίζεις παραπάνω «διότι η πένα σου κοιτά στα ίσα τον Λουί ντε Μπερνιέρ» (πχ)? πώς θα τον πείσεις ότι έκανες αερόστατα τ’ ακροδάκτυλά σου να πληκτρολογείς και να κλικάρεις για πηγές, ιδέες, υλικό κλπ άρα αξίζεις περισσότερα? κι αν ναι, πόσα ακριβώς? πες ότι παζαρεύεις ελεύθερα δεν μπαίνεις έτσι στη λογική του μαυραγορίτη freelancer τσαλαπατώντας το κάποιο σαφές αμοιβολόγιο που λέγαμε?

    Εδώ στο Ελλάντα (που είμαι τυχερός σαν περπατώ μα άτυχος σαν κάθομαι) ο ηλεγράφος αντιμετωπίζεται όμοια του «μουσικάντη», της «καθαρίστρια», του οικοδόμου και του μικρού Βασιλάκη Καΐλα.

    – Τί δουλειά κάνεις?…
    – Γράφω…. ξέρετε λογοτεχνικά κείμενα, ειδήσεις, σκέψεις…
    – Αααα…

    Ξανά, δεν θα επεκταθώ. Επιθυμούσα απλά να θίξω ζητήματα με στόχο την διατύπωσή μου ότι (μάλλον) δεν επίκειται να πραγματωθούν τα όσα άξια ζητάνε και αξίζουν οι ηλεγράφοι. Τουλάχιστον όχι εδώ, στη χώρα που όλοι αγαπάμε μα σιχαινόμαστε να κολυμπάμε στην προχειρότητα που τη μολύνει.

    Ευχαριστώ για το χρόνο και τη διάθεσή σας. Θα χαρώ να έχω τις σκέψεις σας.

    Με εκτίμηση,

    Φρεναλλακτικός

  18. ΣοφίαΟικ said

    Πολλα παλιότερα δεδομενα έχουν αλλάξει με την ψηφιακή και ιντερνετική τεχνολογία. Για παράδειγμα, στη μουσική τα συγκροτήματα λεγεται ότι δεν βγάζουν χρήματα από τις πωλήσεις των δίσκων τους (και τα σιωτι δίσκοι είνα, μη νομίζετε ότι είμαι 40 χρόνια πίσω). Τα χρήματα βγαίνουν απο ειδητήρια συναυλιων και από πώληση συνοδευτικού υλικού- μπλουζάκια, αναμνηστικά κλπ.
    Για τα μπλόγκ των επαγγελματιών γραφιάδων, θα έλεγα ότι δεν χρειαζεται να πληρώνει κανείς συνδρομη. Το μπλογκ τις πιο πολλές φορές δεν υπαρχει από μεράκι αλλά σαν μέσο για την προβολή της άλλης δουλειάς του επαγγελματία γραφιά- για να πουλήσει κάποιο βιβλίο π.χ.
    Επιπλέον, έχουμε κάμποσους ιστότοπους που είναι ιντερνετοπεριοδικά και φιλοξενούν αρθρογράφους, έχουν τοπικές εκδόσεις και ποικίλη ύλη, και ειναι δωρεάν.
    Προσωπικά δεν πληρώνω τίτποα ιντερνετιό γιατί ανήκω στην παλιά σχολή των υπολογιστών και της τεχνολογίας. Δεν πληρώνω ούτε για λογισμικό, όσο γίνεται. Το ενδιαφέρον είναι ότι υπαρχουν περισσοτεροι γνωστοί «παλιοί» και περισσότεροι μηχανικοί που είναι υπερ του δωρεάν- υποψιάζομαι ότι έιναι γιατί έτσι μάθαμε, ενώ οι νεότεροι ξέρουν μόνο την εποχή αφού μπήκαν οι λογιστες στη μεση.

  19. 17: Τα προβλήματα εκτίμησης της αξίας ενός προϊόντος είναι παλιά και δεν θα λυθούνε τώρα. Κάποτε οι ζωγράφοι πληρώνονταν ανάλογα με την αξία των χρωμάτων που χρησιμοποίησαν. Πόσο έπρεπε κανονικά να πληρωθεί ο Μπετόβεν για την Ενάτη; Πώς το μετράμε;

    Όταν σε ρωτούν τι δουλειά κάνεις και απαντάς με κομπιάσματα και «να… ξέρετε», τι να υποθέσουν κι εκείνοι; Πάντως κι άλλα επαγγέλματα έχουν ή είχαν προβλήματα αναγνώρισης. Ο Dijkstra είχε πρόβλημα όταν πήγε να παντρευτεί:
    Dutch marriage rites require you to state your profession and I stated that I was a programmer. But the municipal authorities of the town of Amsterdam did not accept it on the grounds that there was no such profession. And, believe it or not, but under the heading «profession» my marriage act shows the ridiculous entry «theoretical physicist»!. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα έπαιρνε το «Νομπέλ» πληροφορικής. Ο Νίκος Δήμου τα ίδια ως διαφημιστής. Και φυσικά ο τίτλος του βιβλίου του Séguéla τα λέει όλα: «Ne dites pas à ma mère que je suis dans la publicité… elle me croit pianiste dans un bordel».

  20. 19: Ξανά ο παραπομπή στην ομιλία του Dijkstra The Humble Programmer, την οποία εκφώνησε στην απονομή του Turing Award, του «Νομπέλ» πληροφορικής.

  21. axillefs said

    Υπάρχει η περίπτωση του Debtocaracy, του οποίου τα έξοδα παραγωγής καλύφθηκαν από μικρο-χορηγίες μέσω paypal κλπ. Νομίζω ότι είναι ένα ελπιδοφόρο πρώτο δείγμα ότι για κάτι αξιόλογο που πραγματοποιείται με οικονομική διαφάνεια υπάρχει ενδιαφέρον να χρηματοδοτηθεί από ένα ευρύ κοινό.

  22. sarant said

    Ευχαριστώ για τα σχόλια!

    Σκύλε ΒΚ, συμφωνώ ότι ο αριθμός των κλικ δεν είναι η κατάλληλη μέθοδος, αλλά γιατί απέτυχε; Έγιναν ζαβολιές ή το κατάλαβαν ότι δεν στέκει;

  23. Clep said

    Υπάρχει και το παράδειγμα των times που απο τη διαφήμιση το γύρισαν στη συνδρομή γιατί δε τους έβγαινε. Δυστυχώς η διαφήμιση στο ελληνικό δίκτυο δεν μπορεί να καλύψει πολλά πράγματα πέρα απο κάποια έξοδα λειτουργιας. Υπάρχει τόσο πολυ δωρεάν ποιοτικό περιεχόμενο στο διαδίκτυο που ακόμη και τα 10 ευρώ που αναφέρθηκαν το μήνα είναι πολλά λεφτά. (και μην ξεχναμε οτι πλεον πολλοι χρησιμοποιουμε ad blockers) Πιστεύω ότι για να πετύχει πραγματικά ένα εγχείρημα συνδρομητικου ιστότοπου στα ελληνικα θα πρέπει το προσφερόμενο υλικό να ξεπερνάει κατα παρα πολυ την ποιότητα μιας καθημερινής εφημερίδας η ενός μεμονωμένου blogger. (ακόμη και εάν αυτός ο blogger είναι σταχανωβιτης σαν τον οικοδεσπότη)
    Προσωπικά θα πληρώνα για κάτι στα πρότυπα του protagon, αλλα επί 10. Αν δηλαδή κατάφερναν να μαζέψουν ένα σημαντικο ποσοστό όλων των καλών ελλήνων αρθρογραφων και bloggers κάτω απο την ίδια στέγη και προσέφεραν ένα μεγάλο όγκο υλικού κάθε μέρα. Απο τα 8-9 νέα άρθρα τη μέρα στα 20-30.

  24. Η διαφήμιση, κρατική ή ιδιωτική, επιβαρύνει την τιμή του προϊόντος που διαφημίζει. Πολλές φορές μάλιστα ανεξέλεγκτα, καθώς οι ταρίφες που κόβουν οι διαφημιστικές ελάχιστα ορθολογικές είναι.

    Δώστε μου την εναλλακτική δυνατότητα, να αγοράζω προϊόντα κι υπηρεσίες, έστω τα πρώτης ανάγκης, σε τιμή που αντανακλά κόστος που δεν είναι φουσκωμένο από διαφήμιση και μάρκετινγκ. Μέχρι τότε, μη μου προτείνετε τη διαφήμιση ως πηγή εισοδήματος για ο,τιδήποτε, μπλογκ, βιβλίο, σάιτ, εκπομπή, φριπρές, τύπο. Μου βάζετε τα χρήματα στη μια τσέπη, και μου τα παίρνετε διπλά απ’ την άλλη.

  25. sarant said

    23: Ζητάτε πολλά, 20 άρθρα τη μέρα -ποιος θα τα διαβάσει;

  26. 24: Μα η διαφήμιση ενός προϊόντος μπορεί να πολλαπλασιάσει τη ζήτηση, επιτρέποντας μαζική παραγωγή με μεγάλες οικονομίες κλίμακος. Έτσι η τιμή όχι μόνο δεν ανεβαίνει, αλλά πέφτει σημαντικά!

  27. aerosol said

    «δεν θεωρώ ότι έχω την λύση, αλλά αισθάνομαι ότι υπάρχουν λύσεις…»

    Νομίζω πως αυτό μπορεί να είναι και το κλειδί της νέας κατάστασης: πιθανότατα να μην υπάρχει Η Λύση αλλά πολλές μικρότερες, διαφορετικές για τον καθένα. Διαβάζοντας τα σχόλια βλέπω πως -δικαιολογημένα- βασανιζόμαστε από τρόπους και στεγανά που αφορούν το τι γνωρίζαμε ως τώρα. Να θυμίσω πως αυτό που μας απασχολεί δεν είναι το πώς θα βγάλουν λεφτά μεγάλες επιχειρήσεις (που προς το παρόν μεταφέρουν ανεπιτυχώς τα παλιότερα μοντέλα στα νέα μέσα) αλλά το πώς θα μπορούσαν να κινηθούν μεμονωμένοι δημιουργοί περιεχομένου και να επιβιώσουν επαγγελματικά. Απλώς, στα πλαίσια του παρόντος ιστολογίου, μάλλον αξίζει να το ψάξουμε εστιασμένοι σε όσους ασχολούνται με το λόγο.

    Νομίζω πως η διαφήμιση δεν φέρνει πολλά χρήματα αν δεν έχεις στήσει κάτι μαζικό και μεγάλο. Είμαι σίγουρος πως οι δωρεές ζήτημα να σου πληρώνουν δυο καφέδες το μήνα. Το μοντέλο -μικροχορηγίας ή προπαραγγελίας- που προτείνει ο Παναγιώτης Βρυώνης έχει ενδιαφέρον και το έχουμε δει να συμβαίνει επιτυχώς στο εξωτερικό αλλά και στη «Χρεοκρατία».
    Στα καθ’ ημάς: Αν ο Ν. Σαραντάκος (=παράδειγμα για να… ταυτιζόμαστε!) έλεγε «Παίδες, έχω στα σκαριά κάτι για την ετυμολογία και ιστορία των μουσικών όρων και θεωρώ πως έχω υλικό για μεγαλούτσικο e-book. Τα περιεχόμενα θα είναι, χοντρικά, τα «τάδε». Αν μαζέψω Χ ευρώ βάζω μπρος». Θα δούλευε; Πιθανόν ναι! Δεν ξέρω αν θα ήταν πιο αποτελεσματικό από να το έγραφε και να το ανέβαζε προς πώληση. Μπορεί κανείς να δοκίμαζε και τους δυο τρόπους.

    Η αναφορά σε βιβλία (ή ό,τι άλλο ταιριάζει στην ιδιότητα του γραφιά) με links σε προτεινόμενους τίτλους απ’ όπου θα έπαιρνε ποσοστό, δεν θα με ενοχλούσε αν ο γράφων με είχε πείσει για τη σοβαρότητά του. Μη γελιόμαστε, στο δίκτυο δεν σου φοράει κανείς καπέλο κανέναν, όλοι είμαστε με ένα κλικ στην πόρτα. Όποιος έχει προσωπικότητα, άποψη και ειλικρίνεια φαίνεται. Όποιος δεν έχει και θελήσει να σε εκμεταλλευτεί την πατάει.

    Είμαι κι εγώ της παλιάς ιντερνετικής σχολής. Αλλά σ’ αυτή τη σχολή (κι όχι στο παραδοσιακό εμπόριο) πρωτοφάνηκε πως η δωρεάν προσφορά υλικού μπορεί να οδηγήσει και σε χρηματικές απολαβές. Και δίκαια να τις πάρουν οι γνώστες και μερακλήδες που προσφέρουν. Μπορεί να πρέπει να αλλάξουμε επαγγελματίες ή τις απόψεις μας για το ποιός είναι επαγγελματίας και τι σημαίνει ο όρος. Έχω αγοράσει PDF από ανθρώπους που με έπεισαν για τις ικανότητές τους και που δεν σταμάτησαν να προσφέρουν αφιλοκερδώς στην κοινότητα που τους παρακολουθεί. Το ότι υπάρχει το δωρεάν δεν σημαίνει πως λείπουν οι άνθρωποι που αξίζει να πληρώσεις για το παραπάνω.

    Σίγουρα αυτά δεν αφορούν μαζικές καταστάσεις. Δεν νομίζω πως μιλάμε για αφεντικά, εργοδότες, αμοιβολόγια, και συνδικαλισμό. Ούτε και για το τι κάνουν διάφορες εφημερίδες. Κουκιά ξέρουν, κουκιά μολογάνε. Ένας αξιόλογος μεμονωμένος μπλόγκερ μου προσφέρει πολύ περισσότερα. Μια παρέα τέτοιων ανθρώπων μπορεί και να άξιζε τη συνδρομή.

    [Α, υπάρχει κι αυτό: http://www.comedylab.gr . Δεν αφορά κείμενα αλλά τηλεόραση, πολύ ακριβότερο σπορ και εξ ορισμού ομαδικό. Έμαθα πως φιλοδοξούν να βασιστεί σε διαφήμιση.]

  28. qq said

    To Ιντερνέτ είναι ακραίο κομμουνιστικό, και παρακαλώ ας μείνει έτσι. Γράφεις μπλογκ επειδή σου κάνει κέφι, και όχι για να ζεις. Σε διαβάζουν επειδή τους κάνει κέφι, και όχι για να εμπλουτίσουν γνώσεις. Όλα δωρεάν.

    Κεφαλαιοκράτες και μίζεροι καπιταλιστές που θέλουν από τη χολή τους να βγάλουν ξύδι, ας πάνε στο γιαπί να δουν πως βγαίνει ο παράς. Διαφορετικά, αν είναι να δώσω χ Ευρώ για τη χολή του κάθε γραφιά, αναμένω αυτή η επένδυση να μου αποφέρει άλλα τόσα. Απλά μαθηματικά και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Διαφορετικά, αν είναι να δώσω χ Ευρώ σε κάποιον Χάρη να γράψει τι κουτσουλιά ξεστόμισε πάλι ο Καλαβρύτων και εμένα δεν μου άρεσε, να μου επιστρέψει τα λεφτά αμέσως πίσω, συν τόκο για ανήκουστη ψυχική βλάβη και άλλο τόσο τόκο για χάσιμο χρόνο από τη ζωή μου. Στη ίδια παγίδα θα βρέθηκαν και οι χορηγοί της Χρεοκρατίας, που δεν είναι και τόσο άγνωστοι χορηγοί αλλά εντολοδόχοι. Ειπωμένα αλλιώς, σου δίνω χ για να υμνήσεις τον Καλαβρύτων, δε θέλεις, έχε για.

  29. Πάντως όποιος έχει ιστολόγιο το οποίο:

    1. Τραβάει μεγάλο αριθμό επισκεπτών από μηχανές αναζήτησης ή
    2. Έχει συγκεκριμένο κοινό (δημογραφικά μιλώντας) ή συγκεκριμένη θεματολογία

    …μπορεί κάλλιστα να βγάλει από αυτό λεφτά.

    Δυστυχώς τα περισσότερα blogs στην χώρα μας είναι προσωποπαγή. Δηλαδή του τύπου «ότι μου έφεξε σήμερα». Από ανθρώπους οι οποίοι ΔΕΝ είναι ειδικοί σε έναν χώρο και ΔΕΝ έχουν κάτι ουσιαστικό να προσφέρουν πέρα από copy-paste, μεταφράσεις και metoo από ότι νομίζουν ότι είναι τάση. Αυτό είναι πασάλειμμα, όχι ιστολόγιο.

    Αν ξέρετε/έχετε blog με τουλάχιστον 2-3 χιλιάδες επισκέπτες ημερησίως εκ των οποίων το 70% να είναι από μηχανές αναζήτησης επικοινωνήστε μαζί μου να σας βρω πελάτες.

  30. Ο Σαραντ στο 22 ρώτησε:
    Σκύλε ΒΚ, συμφωνώ ότι ο αριθμός των κλικ δεν είναι η κατάλληλη μέθοδος, αλλά γιατί απέτυχε; Έγιναν ζαβολιές ή το κατάλαβαν ότι δεν στέκει;

    Δεν ξέρω αν έγιναν ζαβολιές (που δεν αποκλείεται) αλλά ο ηλεγραφιάς που γράφει, πχ, τα εφημερεύοντα φαρμακεία πώς θα αμειφθεί εάν την ημέρα που έκατσε και δούλεψε δεν πάθει κανείς πονόδοντο να ψάχνει φαρμακείο; Δεν θα έχει δουλέψει;
    Και πέρα από τις λίστες φαρμακείων (που στέλνονται έτοιμες από τους επαγγελματικούς συλλόγους) γιατί να πληρωθεί καλύτερα εκείνος που μάζεψε περισσότερα κλικ επειδή έγραψε για το νέο βρακί της τάδε τραγουδίστριας από εκείνον που έκατσε κι έγραψε μιαν ανάλυση για το ελληνικό χρέος αλλά οι πελάτες του ιστολογίου δεν ενδιαφέρθηκαν να την διαβάσουν επειδή δεν αντέχουν να διαβάζουν άλλα μελαγχολικά;

  31. sarant said

    30: Εντάξει, κατάλαβα, μερσί!

    27: Αεροζόλ, το παρουσιάζεις ελκυστικά το μοντέλο της μικροχορηγίας -ουσιαστικά της συνδρομής. Να θυμίσω ότι τον παλιό καιρό έτσι έβγαιναν τα βιβλία -εννοώ τον 18-19ο αιώνα, σε πάρα πολλά ελληνικά βιβλία θα βρείτε στο τέλος «Κατάλογο συνδρομητών». Το προπλήρωναν και όταν τυπωνόταν το έπαιρναν. Ακόμα κι όταν άρχισαν να υπάρχουν βιβλιοπωλεία, είχαμε και τέτοιες περιπτώσεις συνδρομητών. Ο Ξενόπουλος, που είχε λόγω Διάπλασης των Παίδων μεγάλο πιστό κοινό (πριν γίνει πασίγνωστος από το θέατρο), εξέδωσε τον πρώτο τόμο των διηγημάτων του, λίγο πριν το 1900, με προεγγραφή συνδρομητών, οι οποίοι το αγόρασαν φτηνότερα απ’ όσους το πήραν αργότερα από τα βιβλιοπωλεία.

  32. aerosol said

    #31: Δεν το ήξερα για τις προπληρωμές βιβλίων. Εντυπωσιακό! Ναι, το βλέπω ελκυστικό και τίμιο. Δεν ξέρω πόσο βιώσιμο είναι.

    Κατά τα άλλα: Είναι υπερβολή να βάζουμε μια ταμπέλα στο ίντερνετ. Είναι πολυσυλλεκτικό και έντονα χαοτικό και υπάρχει ένα σημαντικό και υπέροχο κομμάτι του που είναι μάλλον αναρχικό (αν πρέπει να βρούμε αντιστοιχία σε πολιτικά μοντέλα). Αλλά δεν περιορίζεται στη γεύση που έχει επιλέξει ο καθένας μας. Όλοι γράφουν επειδή τους κάνει κέφι. Κάποιοι απ’ αυτούς καταφέρνουν και τα βγάζουν πέρα έτσι. Μάλλον όχι στην Ελλάδα (όχι ακόμα), αλλά βλέπω κι εδώ προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση: http://www.spitoskylo.gr (και μάλλον όλα τα «monoblogs» που λινκάρονται στο κάτω μέρος της σελίδας του). Τείνουν να ενταχθούν στο είδος που περιγράφει ο Αλέξανδρος Χαλκίδης παραπάνω. Τα παρακολουθώ ως ενδιαφέρον πείραμα.

    Δεν εννοώ πως όλοι θα γράφουν για χρήματα. Δεν θέλουμε, δεν έχει νόημα και δεν είναι εφικτό. Κάποιοι, όμως, μπορεί να θέλουν και να υπάρχει τρόπος να το κάνουν αξιοπρεπώς. Δεκάδες εκατομύρια άνθρωποι διαβάζουν και για να εμπλουτίσουν γνώσεις. Το οποίο, μάλιστα, δεν καταλαβαίνω γιατί εξ ορισμού δεν μας κάνει κέφι. Ερχόμενος στο παρόν ιστολόγιο κερδίζω ΚΑΙ γνώσεις. Αλλά ο κόσμος δεν τελειώνει στη λίστα με τα δικά μου αγαπημένα blog. Οι κεφαλαιοκράτες και οι μίζεροι καπιταλιστές είναι βολεμένοι μια χαρά και το γιαπί δεν θα το δούνε. Οι υπόλοιποι ξέρουμε πως βγαίνει ο παράς. Αν υπάρχει τρόπος να ξεφύγουν κάποιοι από τα νύχια της παγιωμένης εργασίας και να αποτινάξουν τους προαγωγούς από πάνω τους, δεν θέλουμε να το δούμε να συμβαίνει; Τους προτιμάμε δέσμιους, να στέλνουμε γράμματα για τη σωτηρία τους και όχι αυτεξούσιους, να επιβιώνουν κάνοντας αυτό που γουστάρουν; Αποτελεί κάποιου είδους προδοσία στην κοσμοθεωρία μας αυτό;

  33. #32 Είσαι σίγουρος ότι ο Γεωργακόπουλος (spitoskylo, κλπ) ζει από τα μπλογκ του, κι όχι από τα συγκροτήματα τύπου με τα οποία συνεργάζεται;

  34. qq said

    Στο μόνο μέρος του Ίντερνετ που μπορούν και έχουν εισχωρήσει επιχειρηματίες με τεράστια επιτυχία είναι τα πορνό και σόσιαλ νετγουέρκ. Πρώτα όμως θα σου δόσουν ένα δωρεάν δείγμα, και με διάφορα μάρκετινγκ κολπάκια θα σου αναβαθμίσουν τις υπηρεσίες τους, κατόπιν πληρωμής. Να ένα λαμπρό παράδειγμα http://www.sxeseis.gr/. Τώρα να μιλάμε για μπλόγκιγκ υπό προπληρωμής, έλεος, ας είμαστε πιο ρεαλιστές. Εκτός από τα πορνό και τα σοσιαλ, το χαρακτηριστικό του διαδικτύου είναι η λακωνικότητα. Διαβάζω μόνο την περίληψη, για τα υπόλοιπα δεν υπάρχει καιρός, οπότε αρκούμε στο δείγμα δουλειάς, δεν θα πληρώσω για κάτι που δεν πρόκειται να διαβάσω.

  35. aerosol said

    #33: Είμαι σίγουρος πως δεν ζει καθόλου από το μπλογκ του. Όμως, είμαι και σίγουρος (χωρίς να τον ξέρω, νομίζω πως φαίνεται) πως δοκιμάζει τρόπους να το κάνει αποδοτικό. Ξεκίνησε απλά. Αφού υπήρξε υλικό και κοινό, πήρε domain, έβαλε σπόνσορες και διαφημίσεις. Πρόσφατα αναβάθμισε σημαντικά το σχεδιασμό. Αυτή τη στιγμή δεν βλέπω διαφημιστικά αλλά είμαι σίγουρος πως το ψάχνει. Ίσως να καταφέρει κάποια στιγμή να ζει από το/τα μπλογκ του.

    #34: Αναρωτιέμαι με ποιά έννοια χρησιμοποιείς τη λέξη «επιχειρηματίες»… Το αυτεπάγγελτος μήπως σου ταιριάζει καλύτερα, για να καταλαβαινόμαστε; Υπάρχουν χιλιάδες σε πολλούς χώρους (όχι πορνό, αλλά το social networking εμπλέκεται αφού μιλάμε για ίντερνετ) που στέκονται με μικρή ή μεγάλη επιτυχία, ακολουθώντας διάφορα μοντέλα ή μείγμα μοντέλων. Δεν έχουν «εισχωρήσει» πουθενά και δεν σφετερίζονται τίποτα. Χρησιμοποιούν αυτό που έχουμε όλοι στη διάθεσή μας -δεν είμαστε στο 1992! Το ζήτημα είναι τι σηκώνει η Ελλάδα. Το ότι συμβαίνει μαζικά έξω δεν τίθεται υπό συζήτηση, είναι γεγονός εδώ και χρόνια.

    Επίσης, για να μην δαιμονοποιούμε καταστάσεις, πάμπολες εταιρίες μας δίνουν τα εργαλεία τσάμπα. Δεν είναι κολπάκι του μάρκετινγκ που το WordPress μου παρέχει δωρεάν εκπληκτικό «μπλογκοχτίστη» να τον χρησιμοποιήσω όπου θέλω, ή δωρεάν χώρο να το κάνω πανεύκολα στο site του και να είμαστε εδώ και να επικοινωνούμε. Δεν έχω δώσει ποτέ φράγκο στο WordPress και τα εργαλεία που μου παρέχονται βελτιώνονται συνεχώς, εδώ και πολλά χρόνια. Αυτό σημαίνει πως έχει εκατομμύρια χρήστες τους οποίους έχει οφελήσει ανυπολόγιστα. Κάποιοι απ’ αυτούς επιθυμούν και έξτρα πράγματα που το WordPress παρέχει επί πληρωμή. Γούστο τους και καπέλο τους και μαγκιά της εταιρίας που βγάζει χρήματα με το να τους τα παρέχει. Επίσης (χωρίς να το έχω ψάξει εξαντλητικά) η ηθική και η σοβαρότητά τους δεν με έχει απογοητεύσει. Παράδειγμα, η στάση τους τότε που η Τουρκία τους ζήτησε να κλείσουν μπλογκ αντιπολιτευόμενων πολιτών (και έλαβε εκ των τριών τα… γνωστά!).

    Το καταλαβαίνω απόλυτα αν θέλεις να διαβάζεις λίγα και μεστά πράγματα και να μη δίνεις δεκάρα. Αυτό που ακόμα δεν καταλαβαίνω είναι το γιατί θεωρείς πως οι επιλογές σου είναι το μέτρο όλων των ανθρώπων. Όσο για λακωνικότητα: ο χώρος του Σαραντάκου, με τα πολλά άρθρα και τα άπειρα σχόλια δεν είναι ακριβώς ιδανικό παράδειγμα -κι ας μην έχει πορνό!

  36. #33 Από πολλούς συμβατικούς γραφιάδες (δημοσιογράφους; χρονικογράφους; μπλόγκερ; «μπλόγκερ»;) στην Ελλάδα, η πλατφόρμα του ιστολογίου χρησιμοποιείται ως μέσο πολλαπλής εναπόθεσης του υλικού τους. Όσο αυτό το υλικό, πληρώνεται από κάποιον εργοδότη (για «συνεργάτη;»), δεν μπορούμε να μιλάμε για σημάδια και κινήσεις. Συμπληρωματικό εισόδημα μπορεί να είναι η ενδεχόμενη διαφήμιση, συνδρομή, κλπ. (κι αφορολόγητη;)

    #35γ αυτά που λες για το wordpress έχουν να κάνουν με τον πάροχο υπηρεσίας (δωρεάν ή επί πληρωμή), όχι με τον πάροχο περιεχομένου, που είναι ένας μπλόγκερ. Τους μεγάλους, επί πληρωμή, πελάτες της wordpress μπορείς να τους βρεις εύκολα, μια και τους αναφέρει η ίδια.

  37. qq said

    Εντάξει, ας το πούμε “αυτεπάγγελτος”. Όπως και να το πούμε, καταλαβαινόμαστε. Στη παλιά οικονομία, ο γραφιάς περνά από χίλια φίλτρα, πριν φτάσει στο τυπογραφείο. Όλοι θα τον ελέγξουν για την ορθότητα του περιεχομένου, η εφημερίδα με το ονομά της και την ιστορία της μου εγγυάται ότι θα διαβάσω είτε κάτι αξιόλογο, είτε της αρεσκείας μου. Και ο εκδοτικός οίκος δεν θα ρίξει τα λεφτά του σε κάτι ανάξιο. Αν το ίδιο συμβεί και στην νέα οικονομία του ιντερνέτ, τότε θα έχει επιτυχία το εγχείρημα. Δηλαδή για να συνοψίσω, κάτι ή κάποιος πρέπει να μου εγγυηθεί, ότι ο τάδε μέχρι προχθές άγνωστος που έγινε μπλόγκερ, θα γράψει αξιόλογα πράματα και όχι ότι του φέξει. Έως τώρα ο μπλόγκερ έχει δουλειά και όνομα στην εφημερίδα, έδρα σε κάποιο πανεπιστήμιο, είναι πολιτικός, κρατικός υπάλληλος. Εκεί αναδείχθηκε, αυτοί τον φιλτράρισαν, και το ιντερνέτ είναι απλά ακόμα ένα μέσο αυτοπροβολής, μια διαφήμιση του εαυτού του. Όσο για τα ξένα σάιτ που μαζεύουν χρήμα από το μπλόγκιγκ, δεν τα πολυπιστεύω αυτά. Πολύ από αυτούς τριγυρνάνε διάφορους επιχειρηματίες και επαιτούν ποσά, στην Ελλάδα δε ιδρύουμε μία ΜΚΟ. Και έξω τα ίδια γίνονται, από κει μάθαμε αυτή τη τέχνη. Πάλι και ξανά, το φιλτράρισμα έχει προηγηθεί.

    Όσο για τα (ελληνικά) δημοσιογραφικά σάιτ, έχω την υποψία ότι τα λεφτά τα βγάζουν όχι από τις διαφημίσεις, αλλά από ειδήσεις και αναλύσεις που αποσιωπούν. Αυτό όμως ας μείνει μεταξύ μας, μη μπλέξω με κάτι φωστήρες και δε με ξεπλένει ούτε ο Γάγγης.

  38. aerosol said

    #36: Ναι, το γνωρίζω. Δεν ήταν παρά μια απάντηση στις σκέψεις του #34 περί κακών εταιριών.
    Και μικροί πελάτες πληρώνουν. Αν θέλεις πλήρως παραμετροποιήσημο CSS, δυνατότητα ανεβάσματος HD Video, δικό σου domain ή περισσότερο χώρο, ας πούμε. Τα δωρεάν εργαλεία, πάντως, είναι υπεραρκετά για πολλούς και δεν υφίστανται ως κολπάκι που θα σου κλέψει λεφτά στη συνέχεια. Καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες εκατομμυρίων χρηστών. Και, ναι, είμαι εκτός θέματος!

  39. Δεν υπάρχουν καλές και κακές εταιρείες, αλλά εταιρείες κερδοφόρες και ζημιογόνες. Και μένα μου περισσεύουν οι δωρεάν παροχές (κι ας μην ελέγχω τι διαφημίσεις μου πασάρει από δίπλα)

    Τα εκτός θέματος, είναι εντός ύλης, εδώ

  40. aerosol said

    #37: Το φιλτράρισμα προηγείται και θα ισχύει πάντα. Δεν πληρώνεις για τις ανοησίες του καθενός ούτε είναι λύση για όλους. Αλλά ξέρουμε τις ανάγκες μας και ξέρουμε να κρίνουμε τι περιεχόμενο επιθυμούμε και να ανακαλύπτουμε το πού βρίσκεται. Ποιός μπορεί να σου εγγυηθεί καλύτερα από εσένα; Ο Ν. Σαραντάκος γράφει βιβλία. Όσοι συχνάζουμε εδώ περιμένουμε τη ανακοίνωση κάποιου εκδότη για να αποφασίσουμε αν θα είναι καλά ή για να πληροφορηθούμε το θέμα τους; Δεν προπληρώνει κανείς γουρούνι στο σακί για να γράψει κάποιος άγνωστος κάτι. Αν ο άγνωστος γίνει γνωστός με την συχνή δημιουργία πραγμάτων που μας ενδιαφέρουν, όμως; Όταν κάποια στιγμή έχει να προτείνει και κάτι επί πληρωμή θα τον αποφύγουμε επειδή δεν κινείται μέσω εκδοτικού;

  41. sarant said

    Πάντως, σήμερα ο Qq τρολάρει δημιουργικά, να το πω έτσι 🙂

  42. qq said

    Η περίπτωση του Σαραντάκου είναι ειδική, έχει προηγηθεί το φιλτράρισμα από την παλιά οικονομία και έχει ένα όνομα στη πιάτσα. Δεν νομίζω να αναφέρεσαι σε τέτοιες περιπτώσεις. Για νέους άγνωστους υπάρχει και η αυτοέκδοση της παλιάς οικονομίας για να αναμετρηθεί. Αλλά προσοχή, πέρα από την αποτυχία, αυτός ο χώρος είναι γεμάτος από απατεώνες. Εγώ προσωπικά αυτό ε΄δω το μπλογκ το διάβαζα για τα γλωσσικά, αλλά αυτή η κάψα μου έφυγε. Αν θα πλήρωνα να τον διαβάσω? Όχι. Τώρα με τρελαίνει με τις πολιτικοοικονομικές του απόψεις και τρολλάρω κάπου κάπου, έως μου φύγει και αυτή η κάψα. Πάλι δεν θα πλήρωνα. Ο καθένας μπορεί μόνο για το εαυτό του να μιλά και να αυθυποβάλλεται ότι όλοι συμμερίζονται τις απόψεις του. Τι να κάνω, ανθρώπινη ματαιοδοξία.

  43. qq said

    41 Αυτό κάνει πάντα, απλά αδυνατείτε να το καταλαβαίνετε.

  44. Πέτρος said

    Να κάνουμε ένα σάιτ όπου θα διορθώνουμε σχολικές ασκήσεις. Σύνθημά μας «κανένας μαθητής χωρίς ασκήσεις λυμένες». Οι μικροί θα καταθέτουν ένα μικρό ποσό ανά άσκηση (μπορούν να αγοράζουν από τα περίπτερα κάρτες ίζι πέι, αν δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις πιστωτικές των γονιών τους). Αυτό το ποσό θα το χρησιμοποιούμε για να χρηματοδοτήσουμε το κουλτουριάρικο κομμάτι του σάιτ.

  45. sarant said

    44: Σε μικρές τάξεις όμως, γιατί στις μεγάλες δυσκολεύει το πράγμα 🙂

  46. Nicolas said

    44 Το σκέφτηκαν ήδη και υπάρχει:
    http://www.sos-devoirs-corriges.com/

  47. Αυτό με τις μικροδιαφημίσεις που λέει ο Στέλιος στο #5

    Δεν είναι ανάγκη να είναι κακόγουστα τεράστια μπάνερ. Μπορούν να είναι μικρές και διακριτικές. Μπορούν να μην είναι καν στην κεντρική σελίδα. Στο δικό σου ιστολόγιο θα μπορούσες να έχεις μια σελίδα π.χ. “βιβλιοπροτάσεις”, όπου θα προτείνεις π.χ. βιβλία που ενδεχομένως πραγματικά σου αρέσουν, αλλά με κάθε κλικ να βγάζεις το κατιτί σου…

    το κάνει ήδη η «Ελληνοφρένεια», κάτω-κάτω δεξιά, εκεί που προτείνει Μαγαζά με FΟΟΔ κ.λπ
    http://www.ellinofreneia.net/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: