Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο παπαγάλος βάζει φόρους

Posted by sarant στο 9 Οκτωβρίου, 2011


 

Στο ιστολόγιο αγαπάμε τη λογοτεχνία και παλιότερα τις Κυριακές συνήθιζα να βάζω λογοτεχνικό υλικό. Αγαπάμε επίσης τα ποιητικά παιχνίδια, τις ποιητικές παραφράσεις, μιμήσεις και παρωδίες. Μας απασχολεί όμως και η επικαιρότητα, ιδίως όταν μας έχει πιάσει από το λαιμό, όπως τώρα. Το σημερινό σημείωμα συνδυάζει κατά κάποιο τρόπο όλα αυτά.

Υπάρχει ένα ποίημα του Ζαχαρία Παπαντωνίου, παιδικό αλλά από εκείνα τα παιδικά που διαβάζονται και από μεγαλύτερους. Λέγεται «Ο παπαγάλος»:

Σαν έμαθε τη λέξη»καλησπέρα»
ο παπαγάλος, είπε ξαφνικά:
Eίμαι σοφός, γνωρίζω ελληνικά.
Τι κάθομαι ‘δω πέρα;

Το υπόλοιπο, αν δεν το θυμάστε,μ μπορείτε να το διαβάσετε εδώ, ενώ μπορείτε και να το ακούσετε από τον Μίλτο Πασχαλίδη (σε μουσική της Φένιας Παπαδόδημα).

Ο πατέρας μου, ο Δημήτρης Σαραντάκος, εμπνεύστηκε τις προάλλες από αυτό το ποίημα, και, ακολουθώντας μιαν οικογενειακή παράδοση (διότι και ο παππούς, ο Άχθος Αρούρης, είχε παρωδήσει Παπαντωνίου) σκάρωσε μιαν επίκαιρη παράφραση ή παρωδία (δεν ξέρω ποιος όρος ταιριάζει περισσότερο) του Παπαγάλου:

Σαν έμαθε τη φράση «Βάζω φόρους»
ο Μπένυ Χιλ σκέφτηκε ξαφνικά
«Βρε είμαι σοφός στα οικονομικά,
αφού έμαθα πια τους κύριους όρους»

Τη μαύρη τη ζακέτα του φορεί
και στο συμβούλιο των υπουργών πηγαίνει
για να τους πει μια γνώμη φωτισμένη,
μια λύση για την κρίση, σοβαρή.

Τους βρήκε όλους τους κομπιναδόρους
να συζητάν πώς θα περάσει η μέρα…
Ξεροβήχει, κοιτάζει λίγο πέρα
και ύστερα τους λέει «Βάζω φόρους!»

Ο λόγος του θαυμάστηκε πολύ.
Πού ήτανε τόσον καιρό κρυμμένος
υπουργός τόσο καταρτισμένος
στη Λόντον Σκουλ οφ Εκονόμικς τη σχολή;

Κυρ Μπένυ Χιλ μας, θάχουμε την τύχη
ν΄ακούσουμε πού θάβρεις νέους πόρους;
κι εκείνος τότε, βήχει, ξεροβήχει
μα τι να πει; Ξανάπε «Βάζω φόρους»

Τη βρήκα πολύ πετυχημένη και είπα να την παρουσιάσω εδώ. Κι επειδή σήμερα είναι Κυριακή και χρειάζεται να κάνουμε απόθεμα κουράγιου για τη δύσκολη βδομάδα που μας περιμένει, όποιος άλλος θέλει μπορεί να παρουσιάσει μια δική του παράφραση ή παρωδία γνωστού ποιήματος που να σχολιάζει την κατάσταση. Ή, πιο χαλαρά, να παρουσιάσει δικό του στιχούργημα, όχι κατανάγκη παρωδία. Επίσης όποιος πιάνουν τα χέρια του και μπορέσει να φωτοσοπίσει τον Βενιζέλο παπαγάλο, θα είχε πλάκα να μας το έφτιαχνε.

(Και μια και αναφέρθηκα στις παρωδίες, ορίστε μερικά ακόμα άρθρα πάνω στο θέμα:

Παρωδίες και μιμήσεις του Λαπαθιώτη

Ο Κεραυνός του Κ. Βάφη

Η αθυρόστομη παρωδία των ομηρικών επών

Παρωδίες του Άχθου Αρούρη, από τον παλιό μου ιστότοπο

Οι περίφημες παρωδίες του Elias)

55 Σχόλια to “Ο παπαγάλος βάζει φόρους”

  1. Νέο Kid Στο Block said

    A, Νίκο έξοχη η βερσιόν του πατέρα σου! Πολύ ωραίο και το λινκ με τα παιδικά ποιήματα της Λιέγης!
    Δεν αποκοτώ άλλη βερσιόν στου Παπαντωνίου, αλλά για να ανταποκριθώ στο κάλεσμά σου, παραφράζω ένα άλλο παιδικό από το λινκ.

    Η ΚΥΡΙΑΚΗ
    Κάτω το μνημόνι κι η φορομπηχτική !
    Φτάνει το μαρτύριο, ήλθε Κυριακή!
    Τραλαλά,τραλαλά,τραλαλάλα!
    Τραλά,τραλάλα,λαλά!

    Μια μονάχα μέρα έχουμε, παιδιά !
    Αύριο Δευτέρα, πάλι τσιμουδιά!
    Τραλαλά,τραλαλά, τραλαλάλα!
    Τραλά,τραλάλα,λαλά !

    Σήμερα αργία, γήπεδο , εκδρομή
    αύριο τέλος ειδικό και φοροεπιδρομή!
    Τραλαλά,τραλαλά, τραλαλάλα!
    Τραλά,τραλάλα,λαλά !

    Μη λοιπόν αργούμε, πήδο και φωνή!
    Ως που να κλεισθούμε πάλι στο Δαφνί.
    Τραλαλά,τραλαλά, τραλαλάλα!
    Τραλά,τραλάλα,λαλά !

  2. Ο Χάρρυ Κλυνν στο θέατρο, με την αυλαία να κλείνει
    τον Μπένυ κάποτε είχε πει: angry χολιστερίνη
    πολύ γέλιο ερίξαμε, θυμάμαι, κείνο το βράδυ,
    και για εκδίκηση από μας τώρα βγάζει το λάδι.

    Με ύφος περισπούδαστο κι απίστευτες αρλούμπες
    κάθε ημέρα που περνά, καινούργιες κωλοτούμπες!
    Άσπρο σου λέει σήμερα, την άλλη μέρα μαύρο
    κι εσύ μοιάζεις απ’ την οργή μ’ αφηνιασμένο ταύρο!

    Ε ρε γαμώ που μπλέξαμε μ’ όλους τους τεχνοκράτες
    που πιο καλά να φύτευαν εις τον αγρό πατάτες,
    που παριστάνουν τους σοφούς και τους καταρτισμένους
    μα έχουν τους πολίτες τους πατόκορφα χεσμένους!

  3. Εξαιρετική η παρωδία! Πολύ απόλαυσα και τις παρωδίες του Elias, που δεν τις ήξερα.

  4. sarant said

    Καλημέρα!

    Κώστα, Νεοκίντ, ευχαριστούμε πολύ!

  5. Εξαιρετικό κ, Δημήτρη!

  6. ΕΛΛΑΣ Α.Ε.

    Έμειν’ εξάλλου κάτι άλλο;
    Να βάλουν φόρο στα πουλιά μας!
    Και δε μιλώ για παπαγάλο,
    μα τουμπεκί μες στα κλουβιά μας!

    Λογαριασμοί έξω απ’ την πόρτα,
    αλλά δεν πάω να τους πληρώσω.
    ΔΕΗ μας άλλαξες τα φώτα
    και μας ζαλίζεις κάθε τόσο!

    Πέτρες θα τρίβω συνεχώς
    με μια φωτιά να με ζεσταίνω
    και στο ποτάμι προσεχώς
    ρούχα κι εσώρουχα θα πλένω!

    Με βλέπω σύντομα μ’ αρμόνιο
    να παίζω στην Αριστοτέλους,
    να τραγουδάω πώς το μνημόνιο
    μας φέρνει στην αρχή του τέλους!

    Σαν πας στον πηγαιμό για την Ελλάδα,
    να εύχεσαι ποτέ μη φτάσεις…
    Να φας μες στη Βουλή μια φασολάδα
    μ’ αέρια πολλά να τους ψεκάσεις!!!

  7. 6: Η περιγραφή της κατάστασης πολύ πετυχημένη, η διάγνωση των αιτίων (το «Α.Ε.» του τίτλου και το τελευταίο δίστιχο) άστοχη.
    Οι ανώνυμες εταιρείες τους φόρους τους εισπράτουν ή τους υφίστανται; Ή εννοείς ότι η Ελλάδα έχει καταντήσει να φορολογείται όσο και μια ανώνυμη εταιρεία;
    Για αλλαγή ας φάμε και μια φορά τη φασολάδα στο τμήμα βυσμάτων κάποιας δημόσιας υπηρεσίας.

  8. λαπαθιώτικο

    Ἄχ νὰ φορολογοῦσα τὸ φιστίκι σου,
    τὸ αἰγινήτικό σου τὸ φιστίκι
    κι ἐκεῖνο στὸ ἀφτάκι τὸ μπιμπίκι σου
    ποὺ μοιάζει ῥουμπινένιο σκουλαρίκι.

    Νὰ ξεφλουδίσω λίγο τὸ φιστίκι σου,
    τὸ τσόφλι του νὰ σπάσω γύρω-γύρω,
    νὰ καρπαωθῶ ἐγὼ τὸ χαρτζιλίκι σου
    πρὶν πᾶν τὰ Γιουρογκροὺπ ἐπὶ τὰ χείρω.

    Καὶ νὰ μοῦ λές: «μὴ τὸ φιστίκι μου,
    γιατί τὸ τραγανίζεις, τί σοῦ φταίει;
    Ἄχ μὲ πονάει τόσο τὸ φιστί μου
    ποὺ ὡς κι ὁ Σαρκοαζὶ γιὰ κεῖνο κλαίει».

    Καὶ νὰ περνᾶνε τὰ ἑξάμηνα,
    μνημόνια καινούργια ν’ἀνατέλλουν
    καὶ νὰ σοῦ λέω «προβάλλουν ἄμυνα
    οἱ Γερμανοὶ καὶ τὰ λεφτά τους θέλουν».

  9. τόσο τὸ φιστί μου—> τόσο τὸ φιστίκι μου

  10. sarant said

    8: Α, τι ωραίο!!
    Βάλε ένα «φως μου» ή κάτι τέτοιο στον πρώτο στίχο της τελευταίας στροφής και ο κύριος Ναπολέων θα είναι ευτυχής σήμερα, εκεί από ψηλά που κοιτάζει!

  11. μεταξὺ τοῦ «περνᾶνε» καὶ τοῦ «ἐξάμηνα» πάει γάντι.

  12. Πολύ εύστοχο! Καλησπέρα με ένα άκρως μελαγχολικό καιρό!

  13. sarant said

    Καλησπέρα!

  14. Θυμάστε τον παπαγάλο τού Λευτέρη Πανταζή; Τραγουδήστε μαζί! 🙂

    Έπεσε στο κεφάλι μας
    πάλι καινούργιο τέλος,
    πάψε να λες υπομονή
    γιατί και τη φορά αυτή
    το βαλ’ ο Βενιζέλος.

    Το ’πε, το ’πε ο Βενιζέλος
    ότι θα πληρώσω τέλος,
    ότι θα πληρώσω τέλος,
    το ’πε, το ’πε ο Βενιζέλος.

    Η οικονομία, καλύτερα,
    έλεγε, πως θα πάει,
    μα τώρα, όμως, δυστυχώς
    τον έχω, ο δόλιος, ο φτωχός,
    το αίμα να μου ρουφάει!

    Το ’πε, το ’πε ο Βενιζέλος
    ότι θα πληρώσω τέλος,
    ότι θα πληρώσω τέλος,
    το ’πε, το ’πε ο Βενιζέλος.

  15. Μαρία said

    Νίκο, για τον υπόλοιπο παπαγάλο του Παπαντωνίου και λοιπά παπαγαλάκια, μήπως ξέχασες αυτό; Το θυμήθηκα τώρα λόγω Λεπά.
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/05/27/papagalakia/

  16. Μαρία said

    Και η φρέσκια καβαφική του Elias.
    http://ironprison.blogspot.com/2011/10/blog-post_08.html

  17. tamistas said

    Καλησπέρα. Τα αλλεπάλληλα χαστούκια των τελευταίων ημερών με κατέθλιψαν, με ανάλογα αποτελέσματα στη διαδικτύωσή μου. Αναθάρρησα με αυτή την ανάρτηση που προ ολίγου ανακάλυψα και ήδη τίθεμαι σε ροή για ανταπόκριση.
    Μέχρι να (και εφόσον) ανταποκριθώ, να μια γεύση από την παραποίηση του «θα ‘θελα να ‘μουνα εκείνη που αγαπάς» με γενικό τίτλο «στίχοι υπέρ δημοσίου» που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην Καρακάξα του Παπούλη και κάποια στιγμή συγκέντρωσα εδώ, αν και υπήρξαν και νέες συνέχειες (για τις οποίες και μέχρι την αφομοίωσή τους στο κύριο σώμα, δίνονται σύνδεσμοι) …:

    θάθελα νάτανε δημόσιο το αύριο
    με μονιμότητα, χωρίς καθόλου άγχος
    της ιστορίας να μη ζούσα το προκάμβριο
    να ήταν μόνιμοι κι ο εργάτης κι ο ξωμάχος

    θάθελα νάτανε δημόσιο κάθε τι
    τα φαρμακεία, οι κλινικές και οι ενέσεις
    μονάχα ο σεβ ιδιωτικώς να επαιτεί
    αυτός που σέκανε σταλήθεια να πονέσεις

    θάθελα νάτανε δημόσιο το φιλί
    να σου το έδινα δημόσια, όπως λάχει,
    και της δημόσιας αιδούς η απειλή
    στου ανίκητου έρωτα να έπεφτε τη μάχη

  18. sarant said

    Κώστα, εξαιρετικός ο Παπαγάλος!

    Μαρία, το θυμόμουν ότι κάπου το είχα βάλει, αλλά τα σκουληκάκια δεν γκουγκλίζονται -ή τέλος πάντων δεν το βρήκα.
    Μερσί για τον Ηλία: τόσο που έφαγες, μεγάλη μπάζα.

    Ταμίστα, ωραία η ουτοπία -και να επισημάνω ότι το δεύτερο λινκ έχει πολύ περισσότερες στροφές.

  19. Μαρία said

    17
    >θάθελα νάτανε δημόσιο το φιλί

    Έτσι ε; Μπράβο Τάμι. 🙂

  20. Ἀχιλλέας Τζάλλας said

    Ὤ ! Καὶ δὲν τὸ ἐπρόσεξα νωρίτερα ! Εὐχαριστοῦμε λοιπόν (καὶ ξανὰ χρόνια πολλά ) !

  21. Λέμε πως ό,τι γράφει, δεν ξεγράφει,
    μα μέγα σφάλμα σπεύδω να διορθώσω,
    τρίζουν τα κόκαλα του Κ.Π. Καβάφη,
    γι’αυτό το πόνημά μου πάω να σώσω!

    (Φυσικά είναι «Σαν βγεις στον πηγαιμό…» κι όχι «Σαν πας» και ζητώ ταπεινά συγγνώμη για το λάθος εκ παραδρομής! Ο ενθουσιασμός για τη συμμετοχή, βλέπετε!!!Διαβάστε το παραπάνω με τα αρχικά Κ.Π. για λόγους ευρυθμίας!…Ein Steppenwolf δικαιολογώ τον τίτλο μου σύμφωνα με τη δεύτερη ερμηνεία σου (βάλε και την ποιητική αδεία στη μέση) και το τελευταίο μου δίστιχο με την εξής λογική: (Σαν τελικά βρεθείς στην Ελλάδα),στη Βουλή να αφήσεις τα «ευωδιαστά ενθύμια» μιας φασολάδας! Δεν μπορούσα να το εκφράσω πιο εκλεπτυσμένα!Ευχαριστώ πολύ για την κριτική σου!

  22. sarant said

    Γιώτα, να σε καλωσορίσω στην ομήγυρη και να σ’ ευχαριστήσω για το ποίημα!

  23. Kαλώς σας βρίσκω! Χαρά μου και τιμή μου!

  24. tamistas said

    Ευχαριστώ. Για την ουτοπία (18), θα έλεγα «ας είμαστε ρεαλιστές»…
    Συχνά, τα όσα απίστευτα συμβαίνουν στις μέρες μας τ’ αντιμετωπίζω με χιούμορ – μέχρι να ξαναπέσω στην κατάθλιψη, απ’ την οποία δε βλέπω να ξεφεύγω απόψε:

    Γύρω μαυρίλα,
    μέσα η πείνα.
    Κι αυτό το μήνα
    μιστός ξεφτίλα.

    Νερό, αργοκύλα!
    Τάδε και δείνα
    περνάνε φίνα.
    Ανατριχίλα.

    Αυτή ‘ναι η κρίση:
    Απελπισία.
    Κι ο Γερμανός,

    για να επενδύσει,
    θέλει θυσία
    ο κόπανος.

    Το ανωτέρω, παραποίηση παλαμικού αποδιδόμενου στον Λαπαθιώτη.

  25. Μπουκανιέρος said

    24 Α, μα αυτό είναι σονέτο μινόρε…

  26. Μια φορά κι έναν καιρό…

    Παραμύθια θα σας πω,
    όπως παλιά οι γιαγιάδες,
    μια φορά κι έναν καιρό
    σε μια χώρα με ραγιάδες:

    Σε κάθε παραμύθι ένας ιππότης
    και στο δικό μας στόρυ ένας πότης,
    με το πιοτί τα χρέη του να πνίξει
    και για τα δάνεια πια καμία νύξη.

    Σε όλα μολυβένιο στρατιωτάκη
    μα στις δουλειές μια γκίνια Μητσοτάκη!
    Το ρίχνει και στον τζόγο γι’ αλλαγή
    τον κυνηγάνε, όμως, για φοροδιαφυγή!

    Στο δέντρο έχει δέσει μια αιώρα
    κι από ψηλά κοιτάει την κατηφόρα!
    Να πάει να ριχτεί μέσα στη μάχη
    ή να τ’αφήσει σ’ άλλους κι ό,τι λάχει;

    Κι εκεί που συλλογιέται την κατάντια
    κοιτάζει τα σκισμένα του τα γάντια.
    Τα χέρια του παγώνουν μες στο κρύο
    καλά λένε ο χειμώνας ειν για δύο.

    Μα ποια γυναίκα θα τον πλησιάσει,
    αφού ούτε έναν καφέ δε θα κεράσει;
    Χωρίς ευρώ στην τσέπη, χώνεψέ το,
    τα θηλυκά ζητάνε το πακέτο.

    Γιωργάκη πάρε το ποδηλατάκι
    στο δρόμο σου να βρεις το Μητσοτάκη,
    να πέσεις χάμω πατσαλά και να χτυπήσεις
    μπας και σε ησυχία μας αφήσεις!

    Η Αλίκη ήταν στη χώρα των θαυμάτων
    και ο Βένι σ’ εκείνη των τεράτων.
    Κουράγιο και θα έρθει αίσιο τέλος,
    αρκεί Ρομπέν να γίνουμε με βέλος!

    Το πρώτο να πετύχει το Βαγγέλη,
    θα σπάσει, βέβαια, πάνω στο βαρέλι!
    Το δεύτερο θα στρέψουμε στην Άγγελα
    όλοι μαζί με τα μυαλά στα κάγκελα!!!

  27. *Στρατιωτάκι (ο δαίμων του πληκτρολογίου)…Ο Μητσοτάκης κομβικός ήρωας του παραμυθιού!!!Άλλωστε η κατάρα δε συνιστά ποιητικό μοτίβο; 😛

  28. Tα καλύτερα χάνω! δύο το πρωί και προσπαθώ να αναπληρώσω ό,τι έχασα όλη μέρα! Τα σέβη μου στον κύριο Σαραντάκο!

  29. sarant said

    Η τελευταία ρίμα μου άρεσε 🙂

  30. Σας βρίσκω εξαιρετικούς όλους! αλλά επειδή είναι αργά για να γράψω κάτι κι εγώ μου επιτρέπετε να βάλω πάλι αυτό;

    http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/2227

    ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΤΟΥΤΟΥ

    Στην πείνα μου ένας Αραβας ζυγώνει-
    απ΄ το Κατάρ ο γιός ενός Σεΐχη.
    Με τα πετροδολλάρια μας λιγώνει
    κι εμείς για κείνον ρίχνουμε τα Τείχη.
    Τι απίστευτη, μοναδική μας τύχη,
    θα χτίσουνε αυτοί το Ελληνικό!
    Θα φύγουν όλ’ οι φόβοι μας οι μύχιοι,
    και θα ΄χουμε φαγάκι και γλυκό!

    Το μάτι πονηρό και θολωμένο
    και τα λεφτά του όλα τα αρπάζει,
    σ’ αραβικό μπαούλο κλειδωμένο
    τα φέρνει στην Αθήνα και κολάζει.
    Βουνά από πιλάφια πάλι τάζει
    και γίνεται αντάρα και κακό!
    Το άδειο μας στομάχι αναστενάζει,
    μα θα ΄χουμε φαγάκι και γλυκό!

    Εκεί, στη μακρινή την Αραβία
    έχουν λεφτά και όλοι είναι χορτάτοι
    κι εμείς εδώ, με ψίχουλα, ψιχία-
    ψυχούλες που ζητάν να φάνε κάτι.
    Η τσέπη μας ποτέ δεν είν’ γεμάτη,
    μας τάζουν υποσχέσεις για μισθό.
    Λεν φιλικά, χτυπώντας μας την πλάτη,
    πως θα ‘χουμε φαγάκι και γλυκό!

    Κυρά της Γερμανίας κι εσείς αρχόντοι
    της Δυτικής Ευρώπης και των ΗΠΑ,
    εσείς που μας τα παίρνετε τω όντι,
    μας έχετε καθίσει στο λαιμό!
    Και περιμένετε όλοι, σαν το γύπα,
    να πάρετε φαγάκι και γλυκό!

    24/9/2011

    Παρωδείται η «Μπαλάντα του απερχόμενου ντριπλέρ του καιρού τούτου», του Ηλία Λάγιου,

  31. sarant said

    Σοφία, ευχαριστούμε -και καλημέρα!
    (Για να παρωδείται ο Ηλίας Λάγιος, παναπεί έγινε κλασικός)

  32. # 31: Καλημέρα! εδώ παρώδησε κ εμένα ο Κορνήλιος την τελευταία φορά που γράψαμε παρωδίες δεν θυμάμαι σε ποιό θέμα σου!

    Δεν κολλάνε πουθενά οι ατρόμητοι Σαραντακειστές ! 😉

  33. tamistas said

    Καλημέρα. Παρωδία της του Ανδρέα μπαλάντας (κλίμαξ ματζόρε):

    απ’ το πουρνό – πουρνό χτυπάνε στο γραφείο
    μετρώ τους χτύπους – περικοπές – μετρώ
    είμαι υποψήφιος για εφεδρεία στο σφαγείο
    σήμερα εσύ, αύριο εγώ

    τριάντα χιλιάδες έφεδροι παλιοπαρέα
    μετρώ τους χτύπους, ανέργους μετρώ
    εμάς μας πήγαν από τώρα στον κουρέα
    τακ τακ εσύ, τακ τακ εγώ

    που πάει να πει, σ’ αυτή τη χώρα τη βουβή,
    βαράτε με κι ας κλαίω εγώ…

    η εφορία αρχινάει το πανηγύρι
    μετρώ τους φόρους, πέφτω ξερός
    ρίχνουν γιαούρτια, ξεχειλίζει το ποτήρι
    αχ, πόσο, μπένι, είσαι στυγερός

    που πάει να πει, το λένε κι οι τροϊκανοί,
    είναι αδηφάγο το θεριό…

  34. Νέο kid στο block said

    Μπουάααα…σνιφ,σνιφ. ΘΕΛΩ να παρωδηθώ και μουά!!
    ΥΓ. Σοφία, Σαραντακειστές ή Σαραντακιστές; Ή λαϊκά Σαραντάκια; 🙂
    Μποντζιόρνο α τούτι !

  35. Νέο kid στο block said

    33. Ρισπέκτια,σαπά,υποκλίσεις !

  36. sarant said

    33: Σαπά λέει; Μέχρι και ημίψηλα! Καλημέρα!

  37. Πω-πω! πάνω που αποφάσισα να κόψω το ίντερνετ στο σπίτι μου θυμίζετε τι χάνω. 😦

  38. Την καλημέρα μου σε όλους! Μετά τα χθεσινά είδα στον ύπνο μου πως πήρα Νόμπελ!!! :_P

  39. 😛 (xα! Το πέτυχα!)

  40. 21: Τώρα κατανοώ το βάθος του νοήματος: η «Βουλή» προφανώς περιλαμβάνει και τους υπαλλήλους της Βουλής, αυτούς που εργάζονται 16 μήνες το χρόνο, οπότε μια επίθεση με χημικά θα πάρει κι αυτούς!

    26: Δυστυχώς οι ρίψεις βελών είναι καλές μόνο για να ξεθυμάνει κανείς. Το χρέος όμως είναι σε ευρώ, όχι σε βέλη…

  41. sarant said

    37: Δεν έχει γουήφι αφύλαχτο στην περιοχή;

  42. 41 Αυτό δεν μπορώ καν να το τσεκάρω: ο υπολογιστής μου δεν έχει ασύρματο μόντεμ (είναι, πώς το λένε, επιτραπέζιος).

  43. Τι ωραία ανάρτηση! Μπράβο στον μπαμπά σου Νίκο!
    Και οι σχολιαστές δίνουν ρέστα!! Μπράβο παιδιά! 🙂

    Καλή εβδομάδα σε όλους!!

    (αν μου’ρθει καμια έμπνευση μπορεί να σας κάνω κι εγώ στιχουργική παρέα αργότερα 😉 )

  44. 40: Αυτούς ακριβώς εννοώ! Ε όχι και 16 μήνες το χρόνο! Πολλούς έβαλες!!!

  45. 40: 14 με υπερωρίες 😛

  46. 44: Μα δεν παίρνουν 16 μισθούς; 😉

  47. Immortalité said

    @42 Υπάρχουν κάτι στικάκια usb που λειτουργούν ως δέκτες γουί φι για τους επιτραπέζιους. Αλλά να κόψεις το ιντερνετ; Σκέψου και μας…

  48. Βαγγέλης said

    Μιας και είχαμε μιαν επιτυχημένη παρωδία του ποιήματος «Αχ να φιλούσα τα δυο χείλη σου» του Λαπαθιώτη από τον Κορνήλιο, να ένα σατιρικό του ποιητή, πολύ επίκαιρο.

    Κατόπιν όσων βλέπουμε συμβαίνοντα στο κράτος,
    όπου οι πάντες έγιναν καταχραστές εσχάτως,
    κι ο όρος ο ελληνικός «δημόσιον ταμείον»
    σημαίνει –πράγματι– λεπτά που βαίνουν προς τα… μείον

  49. # 34 Ε, καιρός να βρούμε μια λέξη γι αυτό που είμαστε. Να κάνουμε ψηφοφορία;

  50. # 34 β, αν θέλεις να παρωδηθείς και τουά, δεν έχεις παρά να μας προκαλέσεις (πχ βάζω στοίχημα ότι κανείς δεν μπορεί να παρωδήσει αυτό κλπ, οπότε σε τρεις ώρες θα έχεις καμια δεκαριά παρωδίες έτοιμες! )

  51. betatzis said

    Πολύ έμπνευση από Ζ. Παπαντωνίου και μνημονιακούς.

    Μεταξύ μας, οι στίχοι του κ. Σαραντάκου μ΄ αρέσανε πιο πολύ.

  52. sarant said

    Α, δεν το ήξερα, σ’ ευχαριστώ πολύ!

    Ο Χ. Δάλκος δεν είναι μνημονιακός, είναι πολυτονιάτης.

    (Κι εμένα πιο πολύ μ’ αρέσουν οι στίχοι του πατέρα μου, αλλά δεν είμαι αμερόληπτος!)

  53. betatzis said

    Μα ναι, δεν τον είπα μνημονιακό τον άνθρωπο. Εννοούσα ότι ο Ζ. Παπαντωνίου και οι μνημονιακοί αποτελούν πηγή έμπνευσης για πολλούς. Δεν εκφράστηκα με ακρίβεια, ουάν μορ τάιμ.
    🙂

  54. Πολυτονιάτης βαμμένος — βάζει και υπογεγραμμένες, ακόμα και στο πιθανολογικό «θα έχει»!

  55. sarant said

    54: Αυτό δεν ήθελε ήτα-υπογεγραμμένη;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: