Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Για τις μετά θάνατον αποκαταστάσεις

Posted by sarant στο 3 Νοέμβριος, 2011


Βέβαια, τα γεγονότα τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα -αλλά αντί το ιστολόγιο να ασθμαίνει πασχίζοντας να παρακολουθήσει την επικαιρότητα και τις εξελίξεις που δρομολογήθηκαν ύστερα από την αυτεπίστροφη ρουκέτα που εξαπέλυσε ο (την ώρα που γράφω) πρωθυπουργός της χώρας, ανεβάζω ένα άρθρο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, που δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Πολίτης» της Μυτιλήνης.

Είναι μια υπόθεση που γεννά σε όλους αισθήματα πόνου και οργής. Πόνου, γιατί ξαναφέρνει στη μνήμη παλιές, θλιβερές ιστορίες, που στοίχισαν τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους, οι οποίοι, αν επιζούσαν, πολλά θα μπορούσαν να προσφέρουν στον τόπο μας. Οργής, γιατί υποκρύπτει έναν εφησυχασμό σε βεβαιότητες, που δεν υφίστανται πια. Αναφέρομαι στις αποκαταστάσεις πολλών αγωνιστών, που διαβάσαμε στον «Ριζοσπάστη» της 2 Οκτωβρίου.

Δε θα αναφερθώ στην αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη. Ο Άρης δεν έχει την ανάγκη καμιάς αποκατάστασης. Καμαρώνει «ασάλεφτος για πάντα καβαλάρης» για να θυμηθούμε τον Παλαμά, στην πλατεία του Λαού στη Λαμία και ζει στη συλλογική μνήμη του έθνους, δίπλα στον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη και τον Ανδρούτσο.

Δε θα αναφερθώ ούτε στην αποκατάσταση του Βαβούδη, αυτού του πιστού στις ιδέες του ανθρώπου, που στάθηκε συνεπής στα καθήκοντα που του έβαζαν, που αυτοκτόνησε  για να μην πιαστεί, αλλά μεταθανατίως τον κύλησαν στη λάσπη και στη συκοφαντία, για να τον αποκαταστήσουν μεταθανατίως επίσης.

Περισσότερο με απασχολεί η περίπτωση του Νίκου Ζαχαριάδη. Η ζωή και το τέλος του έχουν όλα τα στοιχεία αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Ξεκίνησε πολύ ελπιδοφόρα, όταν το 1931 σε ηλικία μόλις 28 χρονών ανέλαβε την καθοδήγηση του κόμματος, που ως τότε σπαρασσόταν από αλλεπάλληλες κρίσεις και κατόρθωσε να το ανασυγκροτήσει και να το κάνει αποφασιστικό παράγοντα της πολιτικής ζωής του τόπου. Πιστεύω πως ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής για τον Ζαχαριάδη ήταν πως από τις φυλακές της Κέρκυρας, όπου τον είχε κλείσει η δικτατορία του Μεταξά, έστειλε μόλις έγινε η ιταλική επίθεση, το περίφημο γράμμα με το οποίο καλούσε τους έλληνες κομμουνιστές να αντισταθούν στους εισβολείς, υπερασπίζοντας την πατρίδα.

Η μεγάλη ατυχία του Ζαχαριάδη ήταν πως σε όλη τη διάρκεια της κατοχής ήταν κλεισμένος από τους Γερμανούς στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου. Έτσι δεν έζησε την εποποιία της Εθνικής Αντίστασης. Γύρισε στην Ελλάδα τέλη Μαΐου του 1945 και ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος, αντί του Σιάντου. Η συμπεριφορά του από τότε και όσο ήταν ηγέτης του κόμματος, κρίνεται αλλοπρόσαλλη και αντιφατική. Ενώ δεν αποκήρυξε τις συμφωνίες του Λιβάνου και της Βάρκιζας, αποκήρυξε τον Άρη Βελουχιώτη, που αρνήθηκε να τηρήσει τη συμφωνία της Βάρκιζας και η αποκήρυξη αυτή αποτέλεσε και την αιτία της απομόνωσης και της αυτοκτονίας του θρυλικού αρχικαπετάνιου του ΕΛΑΣ.

Αλλοπρόσαλλος και αντιφατικός ήταν και ο τρόπος που καθοδήγησε τη διεξαγωγή του αγώνα του Δημοκρατικού στρατού. Σαν να ήθελε να αναπληρώσει την αναγκαστική απουσία του από την Εθνική Αντίσταση, προσπάθησε να προσδώσει χροιά αντιστασιακού αγώνα στον εμφύλιο αλληλοσπαραγμό και να μετατρέψει τον Δημοκρατικό στρατό σε ταχτικό στρατό στο πρότυπο του ΕΛΑΣ, όταν έλειπαν όλες οι προϋποθέσεις και για τα δύο αυτά εγχειρήματα.

Αλλοπρόσαλλη και αντιφατική ήταν επίσης και η πολιτική που ακολούθησε μετά την ήττα και την αποχώρηση του Δημοκρατικού στρατού από την Ελλάδα. Με το «παραμένουμε με το όπλο παρά πόδας» δικαιολόγησε την παράταση της ισχύος των έκτακτων μέτρων πολλά χρόνια μετά την αποκατάσταση της ειρήνης. Ποτέ δεν αποδέχτηκε δικές του ευθύνες για τις ήττες και τις αποτυχίες. Έφταιγαν πάντα οι άλλοι, τους οποίους στιγμάτιζε με βαρύτατους χαρακτηρισμούς, ως χαφιέδες, προδότες, πράκτορες και τυχοδιωκτικά στοιχεία.

Δε θα επιμείνω άλλο στο σημείο αυτό, γιατί είναι πηγή μεγάλου πόνου. Επισημαίνω μόνο πως η πιο πέρα πορεία του δικαιολογεί αυτό που γράφω στην αρχή: πως έχει όλα τα στοιχεία αρχαιοελληνικής τραγωδίας. Οι αντίπαλοί του τον μεταχειρίστηκαν όπως ακριβώς ο ίδιος αντιμετώπισε τους εχθρούς του. Στην 6η ολομέλεια της Κ.Ε του ΚΚΕ, το 1956, τον καθαίρεσαν και τον διαγράψανε από μέλος του κόμματος. Η 7η ολομέλεια τον θεώρησε «ύποπτο προδοσίας». Τον εκτόπισαν αρχικά στο Μποροβίτσι της περιοχής του Νόβγκοροντ, όπου δούλεψε ως δασικός υπάλληλος, κατόπιν όμως, το 1962, τον εξόρισαν  στο Σουργκούτ  της Γιακουτίας, κοντά στον αρκτικό κύκλο, όπου έζησε  σε πλήρη απομόνωση και με συνεχή φρούρηση ανδρών της KGB, τα υπόλοιπα ένδεκα χρόνια της ζωής του. Όταν δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα τρεις απεργίες πείνας, που έκανε με το αίτημα να τον αφήσουν οι σοβιετικές αρχές να επιστρέψει για να δικαστεί στην Ελλάδα, ο Νίκος Ζαχαριάδης αυτοκτόνησε (κρεμάστηκε) στην κατοικία του, το καλοκαίρι του 1973. Η κάθαρση, με την οποία κλείνουν οι αρχαίες τραγωδίες.

Εντούτοις η τότε ηγεσία του κόμματος έκρινε πως δεν έπρεπε να το μάθουν τα μέλη του κόμματος πως τέλειωσε τη ζωή του ο «μεγάλος αρχηγός» και ο τρόπος του θανάτου του για πολλά χρόνια δεν ανακοινώθηκε. Βεβαίως αποκαταστάθηκε μεταθανατίως, τα οστά του μεταφέρθηκαν και τάφηκαν επισήμως στο Α΄Νεκροταφείο Αθηνών, η δε πρόσφατη απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής τον αποκατέστησε πλήρως, αλλά έκλεισε έτσι ανώδυνα αυτή η τραγική ιστορία;

Θα έπρεπε όλοι να προβληματιστούμε, αν τα πολιτικά κόμματα (όλα: αριστερά και δεξιά, προοδευτικά και συντηρητικά, επαναστατικά και νομιμόφρονα), έτσι όπως είναι σήμερα συγκροτημένα και όπως λειτουργούν, μήπως αποτελούν κατάλοιπα ενός παρελθόντος που δεν έχει μέλλον; Γιατί κόμματα  με αλάθητες (ως την ανατροπή τους) ηγεσίες, που διαιρούν τον κόσμο αφενός μεν σε ηγέτες, αρχηγούς, καθοδηγητές, από τη μία και σε οπαδούς, καθοδηγούμενους, μάζες, από την άλλη, δεν ταιριάζουν με την εποχή μας, όταν (για να θυμηθούμε τον Βάρναλη):

Όλα τελειώνουνε κι όλα περνάνε
Ιδέες βασίλισσες, κακογερνάνε
Στις νέες ανάγκες σου, κόπος βαρύς
Σκοπούς αλάθευτους κοίτα να βρεις….

Αυτό λοιπόν πρέπει να είναι το ζητούμενο.

Advertisements

50 Σχόλια to “Για τις μετά θάνατον αποκαταστάσεις”

  1. Αισχρός προβοκάτορας said

    Τελικά το αποφάσισα, θα κάνω τη ερώτηση μου και ας παρεξηγηθώ. Αυτές οι περίφημες επιστολές του Ζαχαριάδη, είναι τελικά γνήσιες ή όχι? Τι απεφάνθη η τελευταία βερσιόν της επιστήμη.

  2. Γιατί, είχαν αμφισβητηθεί ποτέ;

  3. Αισχρός προβοκάτορας said

    Σε μαι ανακοίνωση του ΚΚΕ εκείνης της μακρινής εποχής λέει, ότι ο Μανιαδάκης τις πλαστογράφησε. Εκτός αν αυτή η ανακοίνωση είναι πλαστή.

  4. LandS said

    Ειδικά την δεύτερη, δεν μπορούσε, λόγω περιεχομένου (ζητούσε να μη προχωρήσει ο στρατός πέραν των συνόρων με την Αλβανία) να την έχει κατασκευάσει ο Μανιαδάκης. Αλλά και η πρώτη, δεν αμφισβητήθηκε ποτέ από τον ίδιο τον Ν.Ζ.
    Η ανακοίνωση που αναφέρεις, είτε ως αυθεντική, είτε ως πλαστή δεν την έχω προσωπικά υπόψη. Ίσως η αναφορά σε αυτή να είναι πλαστή.

    Εν πάσει περιπτώσει, ο Δ.Σ. αναφέρεται μόνο στην πρώτη, την θεωρεί αυθεντική, και ως τέτοια την αναγνωρίζει ως «τον μεγαλύτερο τίτλο τιμής» για τον Ζαχαριάδη, ανεξάρτητα από τα γραψίματα, τα ξαναγραψίματα, τις θεωρήσεις και τις αναθεωρήσεις 🙂 της ιστορίας από το ΚΚΕ. Αν, ποτέ αποδειχθεί ότι «το γράμμα» ήταν κατασκευασμένο, το νόημα του κειμένου του Δημήτρη Σαραντάκου, δεν αλλάζει.

  5. Αισχρός προβοκάτορας said

    Εδώ κάπου στη μέση λέει για τη πλαστογράφηση. Είναι ανακοίνωση της 7/12/1940

  6. LandS said

    Α!
    Μα αυτό το «μανιφέστο της ΚΕ του ΚΚΕ» – ύμνος για το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ- είναι γνωστό.

  7. ἡ ἀποκατάστασι τοῦ Ζαχαριάδη ἦταν ἀπὸ τὶς πιὸ ἐπαίσχυντες πράξεις τοῦ ΚΚΕ.

  8. Costas said

    Εγώ δεν καταλαβαίνω την εξής φράση του αρθρογράφου:

    Η συμπεριφορά του από τότε και όσο ήταν ηγέτης του κόμματος, κρίνεται αλλοπρόσαλλη και αντιφατική. Ενώ δεν αποκήρυξε τις συμφωνίες του Λιβάνου και της Βάρκιζας, αποκήρυξε τον Άρη Βελουχιώτη, που αρνήθηκε να τηρήσει τη συμφωνία της Βάρκιζας

    Πού είναι το αντιφατικό εδώ;

  9. Μπουκανιέρος said

    Πέρα από τα (εκ των υστέρων) «γραψίματα, τα ξαναγραψίματα, τις θεωρήσεις και τις αναθεωρήσεις της ιστορίας από το ΚΚΕ», είναι γνωστό ότι και τότε το ΚΚΕ άλλαξε 2-3 φορές θέση (είναι γνωστό και με ποιο κριτήριο).
    Το καθεστώς Μεταξά, προφανώς, δημοσιοποίησε μόνο την επιστολή που το συνέφερε.
    Κατά σύμπτωση, αυτή ταίριαξε και με την μετέπειτα εθνοπατριωτική γραμμή – οπότε μερικοί διαλέγουν να θυμούνται μόνο αυτή και να ξεχνάνε όλα τα υπόλοιπα.

  10. Αισχρός προβοκάτορας said

    6
    Υπάρχουν τρεις επιστολές. Εσύ λες ο Ζαχαριάδης δεν αποκήρυξε τη πρώτη, οπότε τη θεωρούμε ως γνήσια, για τις άλλες δύο? Οι οποίες, να σημειωθεί, όλο και πιο πολύ αγγίζουν υη γραμμή του κόμματος. Ίσως να οφείλετε σε πιέσεις από μεριά της κομμουνιστής διεθνούς, ίσως και να είναι η γνήσια έκφραση του.

  11. Μαρία said

    «Πότε θα τελειώσει επιτέλους η κωμωδία της μετά θάνατον θεραπείας;»
    Μαγιακόφσκι,1922

  12. Δεν υπάρχει κανένα ζήτημα πλαστογραφίας σχετικά με τις 3 επιστολές του ΝΖ.
    Είναι και οι 3 αυθεντικές, ο ίδιος ο ΝΖ το ξεκαθάρισε αυτό σε ένα εκτεταμένο άρθρο του στο Ριζοσπάστη το 1947.

    Ζήτημα υπάρχει με το ότι τη 2η και την 3η επιστολή ο Μανιαδάκης τις κράτησε και δεν τις δημοσίευσε παρά μόνο πολύ αργότερα, νομίζω το 1945.

    Στην πρώτη επιστολή υπάρχει μια λεπτομέρεια, σχετικά με το που απευθύνονταν.
    Κάνω κόπυ/πέηστ από άρθρο του «Ρ» του 1945:

    Η πλαστογραφία της 4ης Αυγούστου
    Το γράμμα του σ. Ζαχαριάδη δημοσιεύτηκε στις αθηναϊκές εφημερίδες στις 2 Νοέμβρη 1940 και σε φωτοτυπία με μια πλαστογραφία που έκανε τότε ο Μανιαδάκης. Ο σ. Ζαχαριάδης την ίδια μέρα που έστελνε το ανοιχτό γράμμα προς τον ελληνικό λαό, έγραψε και ένα άλλο για τον υφυπουργό Δημόσιας Ασφάλειας Ι. Μανιαδάκη. Με το δεύτερο αυτό γράμμα ο σ. Ζαχαριάδης καθιστούσε υπεύθυνο το Μανιαδάκη για την τύχη των φυλακισμένων στην απομόνωση της Κέρκυρας που κινδύνευαν από τους βομβαρδισμούς της φασιστικής αεροπορίας εναντίον της Κέρκυρας. Οι βομβαρδισμοί είχαν αρχίσει από την πρώτη μέρα του πολέμου. Ο σ. Ζαχαριάδης ζητούσε να σταματήσει η απομόνωση για νάχουν τη δυνατότητα οι φυλακισμένοι να προστατεύονται καλύτερα στις ώρες του συναγερμού.
    Η πλαστογράφηση βρίσκεται σε τούτο δω: Ο Μανιαδάκης πήρε την επικεφαλίδα αυτού του δεύτερου γράμματος που απευθύνονταν προς τον «Υφυπουργό της Δημόσιας Ασφάλειας Κον Μανιαδάκην» και την έβαλε σαν επικεφαλίδα στο «Ανοιχτό Γράμμα» θέλοντας έτσι να δείξει ότι και αυτό σ’ αυτόν το έστελνε ο σ. Ζαχαριάδης.
    «Ριζοσπάστης» 28.10.1945

    ——————————————————————————–

    Οι 4 προτάσεις του σ. Ζαχαριάδη
    Μαζί με το «ανοιχτό γράμμα» ο σ. Ζαχαριάδης έστειλε στο Μεταξά σημείωμα, που περιελάμβανε προτάσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος, σε μια βάση για κοινή, λαϊκή-πατριωτική-εθνική πάλη κατά της φασιστικής επιδρομής. Ο Μεταξάς φυσικά δεν απάντησε, γιατί δεν έκανε λαϊκό-εθνικό πόλεμο, μα πλουτοκρατικό-δυναστικό-ξενοκίνητο. Οι τέσσερις προτάσεις-όροι είναι οι εξής:
    1) Το ΚΚΕ αναλαμβάνει τη γραμμή του «ανοιχτού γράμματος» να την κρατήσει ως το τέλος του πολέμου.
    2) η Κυβέρνηση δίνει γενική αμνηστία.
    3) Ξαναβγαίνει ο «Ριζοσπάστης».
    4) Όποιος, μέλος του ΚΚΕ, διαφωνήσει με τη γραμμή του «ανοιχτού γράμματος», θα διαγραφεί από το ΚΚΕ.
    «Ριζοσπάστης» 28.10.1945

    Τέλος η πληροφορία του πατρός Σαραντάκου ότι ο ΝΖ έκανε 3 απεργίες πείνας επειδή το ΚΚΣΕ δεν τον άφηνε να πάει στην Ελλάδα να δικαστεί δεν είναι ακριβής.
    Οι απεργίες πείνας του ΝΖ είχαν να κάνουν, όπως έλεγε ο ίδιος, γιατί ήθελε να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με το Κόμμα (και προφανώς, και με το «μεγάλο κόμμα»).

    Το περιστατικό στο οποίο ο ΝΖ πήγε στην ελληνική πρεσβεία και ζήτησε να δικαστεί έγινε το 1962, εν αγνοία των σοβιετικών, οι οποίοι ασφαλώς το έμαθαν αμέσως μετά, και δεν δόθηκε κάποια συνέχεια, αφού και η ελληνική πλευρά το αγνόησε εντελώς.

    Για μένα, και για πολλούς άλλους, το μεγάλο ερώτημα είναι οι συνθήκες θανάτου του ΝΖ.
    Δείτε σχετικά:
    http://anasintaxi.blogspot.com/2007/12/blog-post_31.html

  13. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια -να με συμπαθάτε που έλειπα όλη τη μέρα. Η Βασιλική (που ξέρει καλύτερα τα ιστορικά) με πρόλαβε.

  14. ip said

    Δεν επιθυμώ να προσβάλω τις ευαισθησίες οποιουδήποτε, αλλά στ’ αλήθεια ο Βελουχιώτης «ζει στη συλλογική μνήμη του έθνους, δίπλα στον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη και τον Ανδρούτσο»; Υπάρχει κάποιο consensus των ιστορικών (αν όχι του «έθνους») σχετικά ή αισθάνεται ο γράφων ότι ερμηνεύει αυθεντικά το έθνος εν προκειμένω;
    Επίσης, και πάλι με σεβασμό στα πιστεύω καθενός, είναι ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής για το ΝΖ το κάλεσμά των κομμουνιστών σε αντίσταση κατά των Ιταλών συγκρινόμενο με ποια πιθανή άλλη αντίδρασή του; Αυτήν της σύμπραξης με τους Ιταλούς; Αυτήν της ουδερότητας / λιποταξίας; Του καλέσματος για ένα σύμφωνο μη επίθεσης με τους Ιταλούς κατά τα πρότυπα του Molotov – Ribbentrop; ip

  15. Κορνήλιε, κι εμένα η πρώτη μου αντίδραση όταν έμαθα ότι το ΚΚΕ αποκατέστησε το Ζαχαριάδη ήταν «όχι, διάβολε!» Νομίζω όμως ότι η κομματική του αποκατάσταση ήταν πράξη δικαιοσύνης. Άλλο είναι να καθαιρεθεί από αρχηγός διότι η πολιτική του υπήρξε αλλοπρόσαλλη, ολέθρια ή ό,τι άλλο θέλουμε, και άλλο να διαγραφεί από το Κόμμα και να χαρακτηριστεί «ύποπτος προδοσίας». Και ο Ζαχαριάδης, και ο Άρης, και ο Καραγιώργης, και ο Πλουμπίδης έπρεπε ν’ αποκατασταθούν κομματικά.
    Το πρόβλημα είναι ότι δύσκολα μπορεί να διαχωριστεί, και μάλιστα στη συνείδηση του κόσμου, η κομματική αποκατάσταση (που είναι, επιτέλους, εσωτερική υπόθεση του ΚΚΕ — ένα είδος λύσης αφορισμού, για να θυμηθούμε μια παλιότερη κουβέντα μας) από την ιστορική και πολιτική αποκατάσταση. Μοιραία, ο κόσμος θα πει «αποκαθιστούν το Ζαχαριάδη επειδή εκεί είναι κολλημένοι κι αυτοί» — και φοβούμαι πως δεν θα έχει άδικο…

  16. Μαρία said

    Για το ίδιο θέμα η Αγγ. Ψαρρά.
    http://enthemata.wordpress.com/2011/10/29/psarra/

  17. Μπουκανιέρος said

    Νίκο (να μην το ξεχάσω), από πότε ελληνοποίησες το μπούμερανγκ;
    (Νόμιζα ότι μόνο ο Τριάντης…)

  18. Είναι τουλάχιστον προκλητικό να δικαιώνονται αγωνιστές από το σημερινό ΚΚΕ, εφόσον η ιδεολογία του κόμματος έχει χάσει εντελώς το δρόμο της. Και ποιοι είναι αυτοί, που ξαφνικά με την πανελλαδική τους συνδιάσκεψη τον Ιούλιο, έγιναν τιμητές των πάντων;;; Αυτό το κόμμα προφανώς αρέσκεται στα «ξεκαθαρίσματα λογαριασμών»… ανοίγοντας καινούριους!!! Και το ’56-’58, αν δεν κάνω λάθος, επεχείρησαν αποκατάσταση. Σήμερα, τόσα χρόνια μετά θυμήθηκαν να αναγνωρίσουν το δίκιο του Βελουχιώτη σχετικά με την εκτίμησή του για τη συμφωνία της Βάρκιζας, αλλά τον αποκατέστησαν, όπως πολύ σωστά προαναφέρατε, μόνο πολιτικά. Η συμφωνία αυτή προφανώς έγινε κόκκινο πανί και για Ν.Ζ και για Α.Β. Είναι και ο λόγος αποκήρυξης του δεύτερου από το κόμμα, αλλά είναι απορίας άξιο για ποιο λόγο δεν αποκατέστησαν την κομματική του ιδιότητα. Και η τάχα μου παραδοχή ότι τελικά είχε δίκιο που φοβόταν την εγκαθίδρυση των Άγγλων στην Ελλάδα μοιάζει με ανέκδοτο. Μ’ αυτά και μ’ αυτά μακρηγόρησα για δύο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες. Θα συμφωνήσω απόλυτα με τον προβληματισμό που τίθεται στον επίλογο του άρθρου και θα υπενθυμίσω τα λόγια του Μάο Τσε Τουνγκ:
    «Οι ταξικοί αγώνες στην εποχή του ιμπεριαλισμού και του σοσιαλιμπεριαλισμού θα παίρνουν όλο και περισσότερο τη μορφή Κόκκινη Σημαία ενάντια σε Κόκκινη Σημαία»…

  19. 12: Συμφωνώ απόλυτα! Άλλο κεφάλαιο οι συνθήκες θανάτου του Ν.Ζ.

  20. παπαΣτρούμφ said

    Το αν κάποιος αποκαταστάθηκε ή όχι από το ΚΚΕ έχει τόση σημασία όση δίνει κανείς στο (σημερινό) ΚΚΕ. Αν έβγαινε ο Άνθιμος και αγιοποιούσε τον Ζαχαριάδη θα σας αφορούσε; θα χαιρόσασταν; θα σχολιάζατε; Οι απόψεις για την «αποκατάσταση» του ΝΖ από το ΚΚΕ σήμερα είναι απόψεις για το ΚΚΕ, όχι για τον ΝΖ.

  21. LandS said

    Κορνήλιε, μάλλον βλακώδης και όχι επαίσχυντη πράξη η αποκατάσταση. Ακραία επαίσχυντη ήταν η «περίοδος» Νίκου Ζαχαριάδη, αυτή καθεαυτή.

    Αισχρέ Προβοκάτορα, ο Δημήτρης Σαραντάκος αναφέρεται στην πρώτη επιστολή. Η αυθεντικότητα των άλλων δύο είναι άσχετη.
    Θέλεις να βγάλεις και την πρώτη πλαστή, και ότι ο ΝΖ το εκμεταλλεύτηκε γιατί τον βόλευε; Βγάλτην! Κάποιος άλλος μπορεί να ισχυριστεί ότι ήταν πράκτορας, και έχει και σχετικά ντοκουμέντα του ΚΚΕ να το ισχυριστεί….. Κάποιος άλλος κάτι άλλο…

    Το κάλεσμα όμως να υπερασπιστούν την Πατρίδα οι άνθρωποι που είτε ήταν είτε είχαν συγγενείς και συντρόφους φυλακισμένους και βασανισμένους από όσους την ταύτιζαν με τον «Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό» παραμένει μεγαλειώδες.

  22. LandS said

    #14. Γιατί όχι και ο Βελουχιώτης στην ίδια παρέα με Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη και Ανδρούτσο; Μήπως ο δολοφόνος του τελευταίου Γκούρας, δεν τιμάται στις μέρες μας ως ήρωας; Μήπως δεν εισέπραξε συγχαρητήρια που απάλλαξε τον Αγώνα από ένα προδότη; Μήπως μαζί με άλλους Ρουμελιώτες ο δεύτερος, δεν κατάκαψε τον Μοριά; Για να μείνω στο λιγότερο κακό που έκανε; Έκανε και άλλα, και καταδικάστηκε τότε σαν προδότης. Και καλά, την περίφημη «Δίκη του Κολοκοτρώνη» και την καταδίκη του σε θάνατο την χρεώνουμε στους Βαβαρούς, αυτά όμως που του σούρνει ο «αγνός αγωνιστής» Μακρυγιάννης δεν τα προσέξαμε όταν τον διαβάζαμε; (Γιατί ότι τον διαβάσαμε, τον διαβάσαμε έτσι; ) Μην αρχίσω και για αυτόν δικαιώνοντας τους χαζοπασόκους που παρεξήγησαν που καταλαβαίνουν λάθος το γνωστό τραγούδι του Ανδριόπουλου.

    Το να ζητάμε consensus ιστορικών, λες και η ιστορία είναι ακριβής επιστήμη, πλησιάζει επικίνδυνα την νοοτροπία των σταλινικών, με τις καταδίκες και τις αποκαταστάσεις.

  23. LandS said

    που παρεξήγησαν και καταλαβαίνουν λάθος

  24. Αισχρός προβοκάτορας said

    Εγώ απλώς ήθελα να ξεκαθαρίσω το θέμα, απλά και μόνο για προσωπική μου χρίση. Διότι αυτή η πρώτη επιστολή είναι που κάποτε αργότερα κάποιοι την επικαλέστηκαν και δικαιολόγησαν τη διαγραφή του, ενώ άλλοι την απέρριπταν ως πλαστή. Η επίσημη θέση του ΚΚΕ πια είναι για το μανιφέστο, ακόμα επιμένει έτσι όπως τo είχε διατυπώσει?

  25. sarant said

    17: Το μπούμερανγκ είναι μπούμερανγκ και κάποιοι (και ο Τριάντης) έχουν προτείνει τον εξελληνισμό του σε «το αυτεπίστροφον» (ουσιαστικό), το λημματογραφεί και ο Μπαμπινιώτης.

    Το επίθετο αυτεπίστροφος-η-ο υπάρχει στην ελληνική γλώσσα από παλιά, πριν μάθουμε το μπούμερανγκ. Δεν ξέρω πώς θα μπορούσες να πεις τη φράση του προλόγου χωρίς τη χρήση επιθέτου. Αλλά τη Δευτέρα θα έχω σχετικό άρθρο, οπότε τα λέμε και εκεί.

  26. LandS said

    #25
    Σιγά μη και ασχοληθούμε την Δευτέρα με αυτεπίστροφους.

    Λαϊκή απαίτηση: Αρχολίπαρος και Σπουδαρχίδης. 🙂 🙂 🙂

  27. Ένας Χασάπης από τα παλιά said

    26. Συμφωνώ και επαυξάνω.

    Να σχολιάσω πάντως και την έλλειψη αναφοράς του πατρός Σαραντάκου σε κάποιες αποφάσεις της 5ης ολομέλειας για τις οποίες η φράση «μούγκα στη στρούγκα» είναι μάλλον επιεικής αλλά πλέον αναμενόμενη (29 – πρώην και νυν – ΚΚΕδες συνιστούν…)

  28. sarant said

    Η λαϊκή απαίτηση είναι διαταγή:
    https://sarantakos.wordpress.com/2011/11/04/arxospoud/

  29. @24
    Λες

    Διότι αυτή η πρώτη επιστολή είναι που κάποτε αργότερα κάποιοι την επικαλέστηκαν και δικαιολόγησαν τη διαγραφή του, ενώ άλλοι την απέρριπταν ως πλαστή.

    Δεν είναι έτσι όπως τα λες, καθόλου έτσι, ούτε στα «φανερά» του ΚΚΕ, ούτε στα παρασκηνιακά. Δυστυχώς, δεν έχω χρόνο να εξηγήσω.
    Ψάξε για τις ολομέλειες του 1956-1957 να δεις γιατί έπεσε ο ΝΖ.

  30. ip said

    @LandS ευχαριστώ για την απάντηση, συμφωνούμε. Ενδεχομένως τότε ο συντάκτης εκφράστηκε με – ανεπαίσθητη – ειρωνία προκειμένου να κατατάξει τον Άρη στην χορεία των ηρώων του ’21, και ακόμη πιο δυσδιάκριτη ειρωνία για την «συνείδηση του έθνους». Ο Άρης σκότωσε περισσότερους γερμανούς ή έλληνες; (καλούς ή κακούς, δικαίως ή αδίκως το εξετάζουμε μετά).
    Για την απαράμιλλη γενναιότητα του ΝΖ να μην κάνει κάλεσμα διεθνισμού και αποχής από τη σύγκρουση με τους Ιταλούς το 1940 τι λέμε;

  31. Κρητικός said

    Αυτό που αδυνατώ να κατανοήσω είναι το σκεπτικό της ταυτόχρονης αποκατάστασης τόσο του θύτη (Ζαχαριάδης) όσο και του θύματος (Βελουχιώτης). Δεν μπορεί, διάβολε, να είχαν και οι δυο δίκιο…

  32. @31
    Για να προσθέσω στην απορία σου, τουλάχιστον με όσα η φτωχή μου αντίληψη καταλαβαίνει,
    λέω ότι δεν πρόκειται για αποκατάσταση των προσώπων αυτών,
    αλλά για αποκατάσταση του ειδώλου των κατά καιρούς ηγεσιών του κόμματος,
    ηγεσίες, που *πρέπει* να είναι συνεχείς και συνεπείς η νεότερη με την προηγούμενη,
    και μάλιστα ανεξάρτητα από τις κατά καιρούς αντιφάσεις τους.

    Το ΚΚΕ, πιστεύω, δεν φημίζεται για την ειλικρινή αυτοκριτική του, εννοώ ως ενιαίος οργανισμός,
    παρά την *ειλικρινή αυτοκριτική* που απαιτεί από τα μέλη του σαν μονάδες.

    Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά, η εργαλειακή χρήση της Ιστορίας είναι φυσικό φαινόμενο.

  33. LandS said

    #30
    Α! το πας πολύ βαθιά και σε πολύ λεπτές αποχρώσεις που εγώ αδυνατώ να απαντήσω.

  34. @24 και για τους όλους τους θαυμαστές του μποντιμπιλντερά κονφερασιέ εκπαιδευτή μοντέλων Καρατζα-φύρα:

    Ενα ακόμη στιγμιότυπο, που μαλλον πέρασε απαρατήρητο, από την πλούσια γκάμα του κλόουν προέδρου, όπως το περιγράφει ο Κασιμάτης.
    Classic:

    Σημ.: Μετά από αυτό το άρθρο, πρόσεξα ότι ο κολοτούμπας δεν λέει πλέον «νοηματικές διαδρομές» (αγαπημένη έκφραση του προέδρου, ο οποίος συγχέει εννοιολογικά τις λέξεις «νόηση» και «νόημα»…),
    αλλά «νοητικές».

    Οι οβίδες και ο Οβίδιος

    Στη συζήτηση του νόμου-πλαισίου για τα πανεπιστήμια, ο Αρης Σπηλιωτόπουλος είπε κάποια στιγμή, απευθυνόμενος στον πρόεδρο του ΛΑΟΣ, ότι δεν μπορεί να παρακολουθήσει πλέον τις «οβιδιακές μεταμορφώσεις» του. Ο πρόεδρος είναι γνωστό ότι δεν αφήνει ποτέ τίποτε να πέσει κάτω και, επίσης, ότι λατρεύει τα λογοπαίγνια, όσο και ο Σαίξπηρ, για το ύφος του οποίου ο Σάμιουελ Τζόνσον είχε πει ότι «η αγάπη του για τα λογοπαίγνια ήταν η μοιραία Κλεοπάτρα του, για χάρη της οποίας όχι μόνο θα έχανε το βασίλειό του, αλλά θα ήταν και ευτυχής που το έχασε». Παρομοίως και ο πρόεδρος! Ως ικανός κλασικιστής, μόλις άκουσε να του προσάπτουν το επίθετο «οβιδιακός», έκανε τις απαραίτητες «νοηματικές διαδρομές» (αγαπημένη έκφραση του προέδρου, ο οποίος συγχέει εννοιολογικά τις λέξεις «νόηση» και «νόημα»…), κατέληξε ότι το «οβίδιο» πρέπει να είναι, ας πούμε, υποκοριστικό της οβίδας και είπε:
    – «Δεν ξέρω για οβίδες, αλλά από βλήματα εδώ μέσα άλλο τίποτα».
    Εξοχο δείγμα αυτοσαρκασμού, έστω και αν δεν ήταν αυτή η πρόθεση του προέδρου…

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_26/08/2011_453893

  35. Μπουκανιέρος said

    Μου άρεσε το 32, ιδιαίτερα η πρώτη πρόταση.

  36. Αισχρός προβοκάτορας said

    @34
    Δεν πιστεύω να αναφέρεστε σε μένα. Επειδή λέω ότι αριστερά και ΛάΟΣ έσωθεν εις σάρκα μίαν, αυτό δε με καθιστά θαυμαστή ούτε του ενός ούτε του άλλου. Ειδικά μετά το ξεβράκωμα φάνηκε πόσο φασίστες είναι και οι δύο τους.

  37. Αντώνης said

    Καραγιώργης, Γιαννούλης, Σιάντος, Γεωργιάδης, Πλουμπίδης, Θέος……….

  38. […] Για τις μετά θάνατον αποκαταστάσεις […]

  39. Μαρία said

    Να που και ο Στρατάκης ζήτησε απ’ την αριστερά να μιμηθεί το παράδειγμα του Ζαχαριάδη για τη σωτηρία της πατρίδας!

  40. Απόφοιτος της Σχολής Κουτβ said

    «Ο Άρης δεν έχει την ανάγκη καμιάς αποκατάστασης. Καμαρώνει «ασάλεφτος για πάντα καβαλάρης» για να θυμηθούμε τον Παλαμά, στην πλατεία του Λαού στη Λαμία και ζει στη συλλογική μνήμη του έθνους, δίπλα στον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη και τον Ανδρούτσο».

    Να ‘στε καλά βρε παιδιά που χαρίζετε απλόχερα το γέλιο! Ο Λεωνίδας πως σας ξέφυγε; Η επόμενη αποκατάσταση ποια είναι; Του Πολ Ποτ;

    Κρίμα βρε Σαραντάκο, γιατί είσαι μορφωμένος άνθρωπος. Αλλά τι να το κάνεις, όταν διακαταχέσαι από ιδεοληπτικές κρίσεις κόκκινου φασισμού.

  41. sarant said

    Απόφοιτος; Με πολύ κακό βαθμό όμως, ε;

  42. Απόφοιτος της Σχολής Κουτβ said

    Ναι, σύντροφε Νικολάι. Δεν είχα τον ζήλο του πατερούλη Ζαχαριάδη και κόπηκα στο μάθημα της κατασκοπείας.

    Καλά, βρε Σαραντάκο… Εσύ το παίζεις κάργα δημοκράτης και σκίζεις το καλσόν σου για τον φυτευτό Ζαχαριάδη; Απ’ αυτόν εμπνέεσαι τα «δημοκρατικά» σου ιδεώδη; Να κάνεις ένα αφιέρωμα τότε και στον Κιμ Γιονγκ Ιλ (πρόσεξε μόνο μην βραχυκυκλώσεις το πληκτρολόγιό σου απ’ τα δάκρυα…).

    Δεν εκπλήσσομαι όμως. Ο παλαιολιθισμός και η προσωπολατρία ανέκαθεν αποτελούσαν χαρακτηριστικά γνωρίσματα των κομμουνιστών. Δυστυχώς όμως, δεν διδαχτήκατε τίποτα από την «τύχη» του μεγάλου ηγέτη σας και ούτε ζήσατε εκ των έσω, όπως αυτός, τον κομμουνιστικό «Παράδεισο» για να φιλάτε μετά κατουρημένες ποδιές για να επιστρέψετε στην «μοναρχοφαστική» Ελλάδα.

    Και που ‘σαι Σαραντάκο. Μπορεί να σέβομαι την μόρφωσή σου και τις γνώσεις σου, αλλά δεν θα σου χαρίσω κάστανα σαν τους χειροκροτητές σου. Κι αφού λιβανίζεις και τον αρχιχασάπη Βελουχιώτη, αν δεν σε εμποδίζει η ειρωνία σου, χαρακτήρισε έναν άνθρωπο που απαγάγει ένα μικρό παιδί (οποιανού κι αν ήταν αυτό), καρπώνεται τα λύτρα (τι ιδεαλιστής…) και στην συνέχεια το σφάζει σε μια ρεματιά (τι ήρωας…).

    Υ.Γ. Φιλική συμβουλή: Άνοιξε και κανένα βιβλίο. Όχι δεξιών, αλλά αριστερών. Ξεκίνα από Λαζαρίδη, Στίνα, Μανίκα, Δρίτσιο. Διάβασε και κανέναν Ριζοσπάστη των παλιών καλών χρόνων. Είναι πολύ διδακτικός. Μπορεί να φύγει καμμιά τσίμπλα.

    Υ.Γ. Πόσο πάει ο αριστερισμός; Σκέφτομαι ν’ αγοράσω λίγον. Εξακολουθεί να είναι «τρέντι» (όχι για πολύ, αλλά δεν έχει σημασία).

  43. Τέλος Χαρτοσήμου said

    Ναι, Νίκο, άνοιξε και κανένα βιβλίο. Ειδικά εκείνα του Μανίκα. Διώχνουν τις τσίμπλες ακόμα και από όσους δεν τον ξέρουν καν στο όνομα ποιος είναι αυτός ο Μανίκας. Τόσο πολύ, που αποκτάς και μαντικές ικανότητες και μπορείς 70 χρόνια μετά να λύνεις το μυστήριο της υπόθεσης Μαραθέα.

  44. Απόφοιτος της Σχολής Κουτβ said

    Δεν γνωρίζετε τον Μανίκα και το παίζετε και ξύπνιοι τρομάρα σας. Ο Μανίκας ήταν υπεύθυνος του παιδομαζώματος (συγγνώμη, του «παιδοσωσίματος» ήθελα να πω). Δεν σας τα έμαθαν αυτά στη διαφώτιση;

    Όσο για τον πιτσιρικά Μαραθέα, δεν υπάρχει κανένα μυστήριο. Ένας ακόμη φόνος κάποιου παρανοϊκού, μέθυσου, απατεωνίσκου και κοινού εγκληματία είναι που κάποιοι σταλινοφασίστες σήμερα αποκαλούν και «ήρωα». Κι αυτό το κάθαρμα, τολμάτε ανερυθρίαστα να το βάζετε δίπλα στον Καραϊσκάκη. Αν αυτό σύντροφε Σαραντάκο δεν είναι ύβρις, τότε τί είναι;

    Υ.Γ. Σου αναγνωρίζω πάντως Σαραντάκο, ότι είσαι ανεκτικός στην άλλη άποψη (αν και δύσπεπτη) και δεν κόβεις τα σχόλια, όπως έκανε ο μακαρίτης ο πατέρας σου στη σελίδα του.

  45. sarant said

    Κάνεις όμως ό,τι μπορείς για να με μεταπείσεις.

  46. Τέλος Χαρτοσήμου said

    Είναι «Μανούκας» αγαπητέ άσχετε φίλε, και όχι «Μανίκας». Αυτό εννοούσα πιο πριν.
    Οσο για τον 14χρονο γιο του Μαραθέα και ποιος τον δολοφόνησε, διάβασε τον κάθε άλλο παρά φιλοΕΛΑΣίτη Δημοσθένη Κούκουνα στο βιβλίο του για τον Αρη. Εκεί θα μάθεις τι πραγματικά έγινε.
    Ενας αληταράς που είχε προσκολληθεί στην ομάδα του Βελουχιώτη το πείραξε το παιδί (σεξουαλικά), και για να μην το μαρτυρήσει το σκότωσε.
    Ο Αρης τότε ήταν μακριά. Οταν το έμαθε αυτό τον εκτέλεσε τον άθλιο.
    Αυτά όλα τα συμπληρώνει και τα επιβεβαιώνει και ο Ηλίας Πετρόπουλος, που μισούσε υπερβολικά τον Αρη.

    Και να συμπληρώσω:
    Από τότε, σε ζητήματα ηθικής, ήταν άκαμπτος. Εκτέλεσε έναν μαυροσκούφη-υπόδειγμα, τον 25χρονο Ροδίτη δικηγόρο Οκτωβριανό, απλά και μόνο γιατί μια γυναίκα έκανε παράπονα ότι την ενόχλησε. Στην πραγματικότητα, ο νεαρός αυτός αντάρτης, το πολύ-πολύ που έκανε ήταν που προσπάθησε να την αγκαλιάσει, και αυτό με επιφύλαξη.
    Απαγόρευε στους αντάρτες να μένουν μόνοι με τις νοσοκόμες. Είναι πολύ γνωστό ότι έλεγε «θα την έχετε μόνο για κατούρημα». Οταν τους φιλοξένησε ο Ζέρβας, οι του ΕΔΕΣ είχαν εντυπωσιαστεί από το γεγονός αυτό, της απαγόρευσης σχέσεων με το άλλο φύλο.

  47. Απόφοιτος της Σχολής Κουτβ said

    @ sarant
    Γιατί σύντροφε Σαραντάκο; Σου χαλάω τη σούπα; Δεν νομίζω να βρίζω και ούτε σε προσβάλλω προσωπικά. Εκτός κι αν θες να σου απευθύνομαι στον πληθυντικό, ή έχεις αλλεργία στην άλλη άποψη. Έτσι αντιλαμβάνεσαι εσύ την ελευθερία έκφρασης; Μήπως σ’ ενοχλεί η ειρωνεία; Μα κι εσύ απ’ όσο διαβάζω, την χρησιμοποιείς χωρίς φειδώ. Και να μου επιτρέψεις να παρατηρήσω, πως στα δυο σου σχόλια μέχρι τώρα, δεν έχεις πει τίποτα ουσιαστικό. Εκτός κι αν νομίζεις ότι με την επιδεικτική σου περιφρόνηση μου κάνεις τα μούτρα κρέας. Είσαι γελασμένος. Εσύ εκτίθεσαι. Όχι εγώ.

    @ Τέλος Χαρτοσήμου
    Το ότι απέδωσα λανθασμένα το όνομα, μειώνει σε κάτι τα γραφόμενά μου, ή κάτι απ’ αυτά που γράφει ο Μανούκας; Γιατί δεν σε είδα να κόπτεσαι να τα σχολιάσεις. Εκτός κι αν δεν έχεις διαβάσει το βιβλίο, οπότε ευχαρίστως να σου το στείλω αν θες. Όσο για τον Μαραθέα, να σου δώσω κι εγώ μια παραπομπή: Φοίβος Γρηγοριάδης, αξιωματικός του ΕΛΑΣ. Ευθέως και χωρίς περιστροφές, λέει ότι ο ίδιος ο Βελουχιώτης έσφαξε τον μικρό. Αλλά εγώ θα δεχτώ αυτό που λες. Τα λύτρα όμως γιατί δεν τα επέστρεψε; Ή ακόμα καλύτερα, γιατί τα πήρε, αφού το παιδί ήταν νεκρό; Σου φαίνεται αρκετά έντιμο και ηρωικό αυτό;

    Τα υπόλοιπα με τις τσουτσούνες, δεν τα σχολιάζω, καθώς δεν αποτελούν απόλυτο τεκμήριο ηθικής, όπως θες να το εμφανίσεις και ούτε θα μπω στο τρυπάκι να συζητήσω για το αν ο Βελουχιώτης κουνούσε την αχλαδιά. Οι δικοί του τα λέγαν αυτά. Την ηθική του την έδειξε στο περιστατικό με τον Μαραθέα και στον Μελιγαλά (παρέα με τον άλλον «πατριώτη» τον Μπελογιάννη).

  48. Τέλος Χαρτοσήμου said

    Από την αρχή είσαι εριστικός και αγενής («ιδεοληπτικές κρίσεις κόκκινου φασισμού», «Δεν σας τα έμαθαν αυτά στη διαφώτιση;» και ένα σωρό άλλα, που μόνο με ψυχολογικούς όρους εξηγούνται.
    Εντάξει, μας σηκώνεις το δάχτυλο και την ίδια στιγμή να λες λάθος δυο φορές το όνομα του συγγραφέα.
    Αλλά είσαι και ψευταράκος (όπως όλοι οι «ιστοριολογούντες μέσω διαδικτύου», που γράφει ο ένας μια συκοφαντία και αυτή αναπαράγεται άκριτα από όλους τους άμυαλους, που απλά «θλεουν να πιστέψουν» και δεν χρησιμοποιούν ούτε μυαλό, ούτε πηγές)

    Λοιπόν, ο Φοίβος Γρηγοριάδης γράφει στον πρώτο τόμο από το 5τομο «Αντάρτικο», στη σελίδα 47, ότι δολοφόνος του παιδιού ήταν ένας Αχιλλέας, «εθελοντής από τη Δομοκό».
    Και αμέσως μετά ότι τον Βελουχιώτη τον έπιασε «οργή και λύσσα».

    Υπόψη, αυτά τα γράφει ο ΦΓ το 1963 περίπου. Από τότε έχουν μαθευτεί πολλές πληροφορίες, και η δουλειά του δεξιού Κούκουνα είναι η πιο πλήρης και επιβεβαιώνει αυτό που σου έγραψα πιο πάνω.
    Οσο για τα λύτρα που ζητούσαν από το Μαραθέα, τον συνεργάτη των Ιταλών και των Λεγεωναρίων, ήταν ΚΑΙ για τις αποζημιώσεις των κολλίγων που τους είχε κάψει τις καλύβες και τους είχε κατάσχει τα κουκκιά, το μοναδικό τους τρόφιμο.

    Βέβαια, εξαρχής, το παιδί δεν έπρεπε κανείς να το εμπλέξει σε αυτήν την ιστορία, είναι απαράδεκτο αυτό, αλλά ο ΦΓ που επικαλείσαι γράφει ότι το πήραν μαζί τους για να πιέσουν την οικογένεια Μαραθέα να απευθυνθεί στις αρχές και να αποφύγουν έτσι αντίποινα από τους Ιταλούς.
    Βρέθηκε εκείνος ο αληταράς (που αμέσως μετά εκτελέστηκε) και η υπόθεση πήρε άλλη τροπή.

    Τέλος πάντων, αν είναι να συζητήσεις ήρεμα και χωρίς χαρακτηρισμούς, έχει καλώς.
    Σε κάθε άλλη περίπτωση, δεν τρέχει και τίποτα.

  49. Απόφοιτος της Σχολής Κουτβ said

    Η αναφορά του Γρηγοριάδη που επικαλούμαι, είναι μεταγενέστερη, Του 1975. Δημοσιεύθηκε στον «Ελεύθερο Κόσμο». Αυτό σημαίνει, ότι για να ανακαλέσει ο Γρηγοριάδης, είχε ελλειπή και διαστρεβλωμένη ενημέρωση όταν έγραφε το βιβλίο το 1963. Απλή λογική.

    Κι όσο για τον πατέρα Μαραθέα, φυσικά και δεν θα μπω στην διαδικασία να κάνω τον συνήγορό του. Για τον πιτσιρικά μιλάμε. Και επαναμβάνω το εύλογο ερώτημά μου: Τα λύτρα γιατί δεν τα επέστρεψε; Ή ακόμα καλύτερα, γιατί τα πήρε, αφού το παιδί ήταν νεκρό; Σου φαίνεται αρκετά έντιμο και ηρωικό αυτό;

  50. Τζουτζούκος said

    42: «για να φιλάτε μετά κατουρημένες ποδιές για να επιστρέψετε στην «μοναρχοφαστική» Ελλάδα.»

    Άρρωστη καρδιά δε βρίσκει γιατρειά στη λησμονιά
    χάνεται στ’ αγιάζι μέσα στο βοριά στα ξένα μακριά

    Κι όλο περιμένει πάλι τη στιγμή να ξαναρθεί
    το καράβι στο λιμάνι θα φανεί θαλασσινό πουλί στα όνειρά μας

    Σ’ άγγιξε ξανά του κόσμου η παγωνιά κι η ερημιά
    πώς να τη γιατρέψεις την παλιά πληγή βαθιά μες στην ψυχή

    Κι όλο περιμένει πάλι τη στιγμή να ξαναρθεί
    το καράβι στο λιμάνι θα φανεί θαλασσινό πουλί στα όνειρά μας

    Δύσκολο πράγμα η «εθνική συμφιλίωση».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: