Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ιστορίες στο Διαδίκτυο

Posted by sarant στο 23 Δεκεμβρίου, 2011


 

Αυτός ήταν ο τίτλος μιας συζήτησης που έγινε χτες το μεσημέρι, στο πλαίσιο του εορταστικού διημέρου των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων. Το διήμερο των εκδηλώσεων άρχισε χτες, Πέμπτη 22.12 και συνεχίζεται σήμερα, 23.12 -το πρόγραμμα μπορείτε να το δείτε εδώ. Εκτός από τις συζητήσεις, υπάρχει και παζάρι με βιβλία σε χαμηλές τιμές.

Με είχαν προσκαλέσει να συμμετάσχω στη συζήτηση, μαζί με άλλους «μη επαγγελματίες» ιστορικούς που έχουν δράση (και) στο Διαδίκτυο: τον Νίκο Ξυδάκη της Καθημερινής, τον Μιχάλη Παναγιωτάκη, που έχει το Ιστολόγιον, και τον Δημοσθένη Παπαδάτο-Αναγνωστόπουλο, υπεύθυνο του Red Notebook. Ωστόσο, μεσολάβησε ο θάνατος του πατέρα μου, και αμφιταλαντεύθηκα αν θα πάω ή όχι. Τελικά το αποφάσισα το βράδυ της προηγούμενης μέρας -βέβαια, δεν είχα μυαλό να ξανακοιτάξω τις αρχικές μου σημειώσεις, που τις παραθέτω εδώ. Στην ομιλία μου είπα και πολλά πράγματα που δεν υπάρχουν στο γραπτό κείμενο, κυρίως παραδείγματα από το ελληνικό Διαδίκτυο, αλλά αυτές τις παρεκβάσεις δεν τις κατέγραψα κι έτσι δεν τις θυμάμαι και πολύ καλά.

Το απροσδόκητο θετικό από την εκδήλωση ήταν ότι ήρθε ένας παλιός, πολύ παλιός παιδικός φίλος, με τον οποίο είχαμε χαθεί, που δεν είχε μπορέσει να έρθει στην κηδεία του πατέρα μου, κι έτσι θυμηθήκαμε γι’ άλλη μια φορά τον πατέρα μου.

Το κείμενο της ομιλίας μου:

Ευχαριστώ τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας για την τιμητική αυτή πρόσκληση. Το θέμα της σημερινής συζήτησης είναι οι ιστορίες στο Διαδίκτυο, και πράγματι είναι ολόσωστη η παρατήρηση ότι το Διαδίκτυο, από τα ίδια του τα χαρακτηριστικά, μεταμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο εκλαϊκεύεται η ιστορία, με τον οποίο το ευρύ κοινό προσεγγίζει την ιστορία. Ποια χαρακτηριστικά είναι αυτά; Θα πω μερικά, χωρίς βέβαια να εξαντλώ το θέμα. Πρώτον, το υπερκείμενο: τα ιστορικά κείμενα στο Διαδίκτυο δεν είναι πλέον στατικά όπως στο τυπωμένο χαρτί, ο αναγνώστης μπορεί να επιλέξει να κλικάρει σε συνδέσμους (λινκ), αλλά και να μην κλικάρει, να εμβαθύνει κατά την κρίση του σε εκείνη ή την άλλη πτυχή του θέματος. Μπορεί να ακολουθήσει την κεντρική αφήγηση με λίγες ή καθόλου εκτροπές, μπορεί και να αφεθεί να παρασυρθεί στον λαβύρινθο των συνδέσμων και των παραπομπών. Προκειμένου για την πρόσφατη ιστορία, μπορεί να αξιοποιηθεί και το άφθονο πολυμεσικό περιεχόμενο (ταινίες, ηχητικό υλικό).

Συναφές με αυτό: η οιονεί απεριόριστη χωρητικότητα του ψηφιακού μέσου επιτρέπει στον «ιστορικό» (και εντός και εκτός εισαγωγικών) να παραθέτει αφειδώς πρωτογενείς πηγές (αυτό είναι βέβαια δίκοπο μαχαίρι γιατί μπορεί να βυθίσει τον αναγνώστη σε έναν ωκεανό υλικού χωρίς διάκριση της σχετικής σημασίας).

Επίσης, χάρη στο Διαδίκτυο γίνονται προσιτές, με μερικά κλικ του ποντικιού, πρωτογενείς πηγές που κάποτε απαιτούσαν πολυήμερες αναζητήσεις σε μακρινές βιβλιοθήκες. (Στην εποχή μας έχουμε το ευρύτερο φαινόμενο της προσφοράς άφθονου ψηφιακού υλικού, κάποτε σε συνδυασμό με τη δυνατότητα αναζήτησης, που δεν υπάρχει πάντοτε και δεν είναι χωρίς λάθη, αλλά και πάλι αποτελεί τεράστιο βοήθημα).

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του Διαδικτύου είναι ότι εκδημοκρατίζει (και) την ιστορική έρευνα, αφού τώρα πρόσβαση στις πρωτογενείς πηγές έχει και ο ερασιτέχνης, σχεδόν επί ίσοις όροις με τον ειδικό επιστήμονα, ενώ επίσης εύκολη είναι και η δημοσίευση των ιστορικών κειμένων, είτε προέρχονται από ειδικούς είτε από ερασιτέχνες.

Κανείς δεν μπορεί να αγνοεί το πρωτοφανές εγχείρημα της Βικιπαίδειας, της συνεργατικής εγκυκλοπαίδειας που γράφεται από τους χρήστες της και έχει καταχτήσει εγκυρότητα συγκρίσιμη με των μεγαλύτερων συμβατικών εγκυκλοπαιδειών, έστω κι αν δεν αφορά αποκλειστικά την ιστορία. Το ένα χαρακτηριστικό της Βικιπαίδειας είναι ότι καθιστά την εγκυκλοπαιδική γνώση άμεσα προσιτή, το άλλο είναι η συλλογικότητα στην παραγωγή του περιεχομένου της. Ακόμα και στα ιστολόγια, παρόλο που δεν υπάρχει ισοτιμία και ο συγγραφέας του ιστολογίου έχει την πατρότητα του αρχικού κειμένου, πολλές φορές το κείμενο τροποποιείται και συνδιαμορφώνεται από τη συμβολή των άλλων σχολιαστών.

Βέβαια, στα ιστολόγια και στις προσωπικές ιστοσελίδες, σπάνια γίνεται πραγμάτευση πλατιών θεμάτων, αυτό θέλει αποσκευές ιστορικού· συνήθως ο φακός ζουμάρει σε επιμέρους περιστατικά. Για παράδειγμα, στις δικές μου ιστοσελίδες είχα «βινιέτες από την ιστορία» με θέματα όπως το ήπιο βασιλικό πραξικόπημα του 1892 (με άξονα τα όσα έμμετρα έγραψε ο Σουρής στο Ρωμηό) ή την αποστασία του 1965 μέσα από τις γελοιογραφίες της εποχής ή το χαστούκι που (δεν) έριξε η Μπέτη Αμπατιέλου στη Φρειδερίκη το 1963 στο Λονδίνο με αφορμή μια γελοιογραφία του Μποστ ή την ιστορία του τραγουδιού Κορόιδο Μουσολίνι που αρχικά ήταν ένα ελαφρό ιταλικό σουξέ που υμνούσε την εξιδανικευμένη ζωή μιας χωριατοπούλας.

Δεν θα αρνηθώ ότι πολλοί χρησιμοποιούν την Ιστορία εργαλειακά: άλλος επικαλείται τους αρχαίους Έλληνες για να στηρίξει τα ξενόφοβα μηνύματά του, άλλος διαδίδει αστικούς μύθους που έχουν και ιστορική διάσταση, κτλ. Όμως, από την άλλη, το Διαδίκτυο από τη φύση του δίνει, περισσότερο από  άλλα μέσα, τη δυνατότητα για τεκμηριωμένη αντιπαράθεση ώστε τουλάχιστον να μπορούμε να πείσουμε τον καλοπροαίρετο παρατηρητή.

Λέγαμε πριν: ιστορίες. Ιστορίες σε πληθυντικό όχι επειδή άλλη είναι η δική μου ιστορία και άλλη η δική σου, αλλά επειδή το Διαδίκτυο προσφέρεται για επιμέρους ιστορίες: την ιστορία του τάδε ή του δείνα τόπου, την ιστορία αντικειμένων, την ιστορία των λέξεων, ένα θέμα που με απασχολεί ιδιαίτερα στο δικό μου ιστολόγιο. Ιστολόγια με θέμα την ιστορία υπάρχουν πολλά, θα κάνω την αδικία να αναφέρω μόνο τρία. Εξαιρετικές ιστορικές βινιέτες από τον Μεσαίωνα κυρίως δίνει το ιστολόγιο του Ρογήρου, ο Δύτης των Νιπτήρων είναι φίλος και είναι και ιστορικός και έχει επίσης ένα θαυμάσιο ιστολόγιο μεταξύ άλλων για την Οθωμανική αυτοκρατορία, ενώ για τον υστεροβυζαντινό Μοριά θα προτείνω το αγγλόγλωσσο ιστολόγιο surprised by time της Νταϊάνας Ράιτ. Γκουγκλίστε τα για να τα βρείτε.

Τέλος, να πω ότι το πραγματικά ανεκτίμητο όφελος από το Διαδίκτυο είναι ότι φέρνει σε επαφή ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο πάθος, ότι ανασταίνει αξίες που είχαν περιπέσει σε ανυποληψία τις τελευταίες χυδαίες δεκαετίες, όπως η συλλογικότητα και η ανυστερόβουλη προσφορά. Αυτό βέβαια δεν ισχύει ειδικώς για την ενασχόληση με την ιστορία, αλλά θα εκμεταλλευτώ το βήμα που μου δίνεται για να διατυπώσω μια πρότασή μου, μια ιδέα που μου γεννήθηκε πριν από λίγον καιρό, όταν, διαβάζοντας μια κριτική βιβλίου είδα σε μια υποσημείωση ότι ο Λευτέρης Αποστόλου, ο ηγέτης του ΕΑΜ, μετά την απελευθέρωση εκλέχτηκε δήμαρχος Μυτιλήνης.

Φυσικά, αυτό δεν είναι σωστό, εγώ που έχω ρίζες μυτιληνιές το ξέρω. Ο δήμαρχος ήταν άλλος, ο Απόστολος Αποστόλου, ο επιλεγόμενος «δάσκαλος». Σκέφτηκα λοιπόν ότι λείπει ένα βιογραφικό λεξικό του εργατικού και λαϊκού κινήματος, ένα βιογραφικό λεξικό της αριστεράς, αν θέλετε· όχι για να πάρουμε θέση και να κρίνουμε αν ήταν ήρωας ή πράκτορας ο Ζαχαριάδης, αλλά για να καταγραφούν οι χιλιάδες αγωνιστές, συνδικαλιστές, δήμαρχοι, βουλευτές, δημοσιογράφοι, λόγιοι. Τέτοιο εγχείρημα με συμβατικά μέσα είναι αδύνατο, έως αδιανόητο: στο Διαδίκτυο, χάρη στη δυνατότητα συνεργασίας που προσφέρει η προσέγγιση Βίκι, μπορούμε να σκεφτούμε ένα Βικιλεξικό, που αρχικά θα είναι ανοιχτό σε επιλεγμένους συντάκτες, ίσως αργότερα και σε όλους τους χρήστες· και επειδή στο Διαδίκτυο δεν υπάρχει περιορισμός έκτασης θα μπορέσουμε να καταγράψουμε στοιχεία που σε μορφή βιβλίου θα έδιναν απαγορευτικόν όγκο. Καταθέτω εδώ αυτή την πρόταση (ιδιωτικά την έχω ήδη αναφέρει μια άλλη φορά) και δηλώνω πρόθυμος να συμβάλω, με χαμαλοδουλειά, στον εμπλουτισμό του βίκιλεξικού της αριστεράς.

 

26 Σχόλια to “Ιστορίες στο Διαδίκτυο”

  1. πολύ καλό.. Θα ηθελα να το αναδημοσιευσω ολοκληρο. αν μου το επιτρεπεις.. μ’ενδιαφερει οπως ξερες η κατανοηση του διαδικτυου.. ως γραφη και επικοινωνια και οι μετασχηματισμοι που επιφερει.
    – επσης πολύ ενδιαφερον ειναι οτι το διαδικτυο παραγει ,αναπαραγει αλλα και αποδομει διαφορους ιντερνετικους μυθους οπως το Λερναιο κειμενο

  2. Μακάρι να μπορούσα να είμαι εκεί…

  3. LandS said

    Εξαιρετική η ομιλία που διαβάσαμε, ας είχαμε μεριμνήσει να βρισκόμασταν να ακούγαμε και τα άλλα, αλλά και τους άλλους.

    Ένα βιογραφικό βικιλεξικό του εργατικού και λαϊκού κινήματος, μόλις στηθεί θα αποκτήσει πολλούς συνεισφέροντες (αν αποδίδω σωστά το contributor). Θέλω να πιστεύω ότι θα αποκτήσει πολύ περισσότερους ενδιαφερόμενους.

  4. Πολύ ενδιαφέρον θέμα, και πολύ ενδιαφέρουσα η πρόταση για το συνεργατικό βιογραφικό λεξικό της αριστεράς και του εργατικού κινήματος.

    Για να αποδώσουμε όμως τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Bulgari τω Bulgari,
    υπάρχει ήδη η «μαγιά», και μάλιστα φτιαγμένη από έναν άνθρωπο, τον οποίο εκτιμώ πολύ (δείτε το βιογραφικό του και θα καταλάβετε), ο οποίος μάλιστα έχει και παρουσία στο διαδίκτυο.
    Εδώ το έργο του αυτό:

    Ιστορικό Λεξικό του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος του Γιώργου Ν. Αλεξάτου

    και εδώ μια βιβλιοκριτική:
    http://www.marxistiko.gr/home.php?Book_ID=466&crit=1

  5. 😳
    Μικρή διόρθωση: στου Ρογήρου το κονάκι πάντως η (ελληνιστική κυρίως) αρχαιότητα ακολουθεί τον Μεσαίωνα κατά πόδας.

    Αρχικά δεν εμπιστευόμουν τη βικιπαίδεια, σιγά-σιγά βλέπω ότι το μοντέλο δουλεύει, όσο περισσότεροι τόσο καλύτερα (γιαυτό και π.χ. η αγγλική είναι η καλύτερη -πιο πολλοί χρήστες-, τα οθωμανολογικά άρθρα δεν είναι να τα εμπιστεύεσαι -λίγοι ασχολούνται- κλπ). Τελευταία, στο ίδιο περίπου μοντέλο, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα ανάγνωσης παπύρων από χρήστες (άντε να το ψάξω τώρα όμως…)

  6. Α, να πω κι εδώ τι κρίμα που δεν έχει δικό του ιστολόγιο ο π2 (όπως και άλλοι παρεπιδημούντες).

  7. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4: Πολύ καλό βιβλίο, δεν το ήξερα -ακριβώς όπως το είπες: μαγιά για κάποιο άλλο που θα έχει (πολύ) περισσότερα λήμματα.

  8. ΣΑΘ said

    @ [0]

    Καλώς τον!

    Βικιλεξικό (για την Αριστερά) που «αρχικά θα είναι ανοιχτό σε επιλεγμένους συντάκτες» και που μόνο «αργότερα» και «ίσως» ανοιχτεί σε όλους τους χρήστες, απλά ΔΕΝ θα είναι Βικιλεξικό…

    Εν πάση περιπτώσει, αν η ιδέα προχωρήσει σε μορφή (πραγματικής Βικιπαίδειας) θα πρότεινα το στήσιμο και λεξικού με βάση τα ψευδώνυμα των αγωνιστών του ΕΛΑΣ και του ΔΣ, που θα διευκόλυνε σημαντικά πολλούς μελετητές.

    Ή μήπως τέτοιο λεξικό υπάρχει ήδη και δεν το ξέρω;

    Χαίρε!

  9. Τέλος Χαρτοσήμου said

    @ 8.

    Βικιλεξικό (για την Αριστερά) που “αρχικά θα είναι ανοιχτό σε επιλεγμένους συντάκτες” και που μόνο “αργότερα” και “ίσως” ανοιχτεί σε όλους τους χρήστες, απλά ΔΕΝ θα είναι Βικιλεξικό…

    Ας μην είναι.
    Αφού προκαταβάλλεται το αποτέλεσμα, ας πω κι εγώ αυτό:
    Δικό μας θα είναι (όσων με καλή πίστη θελήσουν να συμμετάσχουν) και ό,τι θέλουμε θα το κάνουμε, και όπως θέλουμε θα το λέμε. Τα wiki είναι ανοιχτά και προσφέρονται για έλεγχο από τον οποιοδήποτε, ακόμα κι από τους πλέον κακόπιστους.
    Αν στο μέλλον δεν αρέσει σε κάποιους, ας μην το χρησιμοποιήσουν, ας το αγνοήσουν (πράγμα αδύνατο).
    Ή καλύτερα, ας φτιάξουν κι εκείνοι ένα άλλο βικιλεξικό με τα ψευδώνυμα όλων των παρακρατικών και παραστρατιωτικών, και με τα άπαντα του δωσιλογισμού.
    Σοβαρολογώ, δεν είναι σχήμα λόγου.
    Ο καθένας στον τομέα του (άλλη μια ιδιότητα των wiki εγχειρημάτων).

  10. sarant said

    8-9: Το αστείο είναι ότι κατά την ομιλία μου, το σημείο αυτό το άλλαξα και είπα κάτι σαν: «το αν θα είναι το εγχείρημα αρχικά ανοιχτό σε επιλεγμένους μόνο συντάκτες ή όχι είναι κάτι που μπορούμε να το δούμε και δεν είναι αυτό το πρωτεύον».

    Λεξικό ψευδωνύμων των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης δεν ξέρω αν υπάρχει. Όποιος ξέρει, ας μας διαφωτίσει.

  11. rogerios said

    Αγαπητέ οικοδεσπότη, καλώς επέστρεψες στα διαδικτυακά μετά από το δύσκολο καθήκον. Και πάλι καλή δύναμη.

    Και φυσικά ευχαριστώ ιδιαιτέρως για την αναφορά, που θεωρώ εξαιρετικά τιμητική. 😳

  12. Χ. Αρβανιτίδης said

    Εχω κάνει, εδώ και πολλά χρόνια, μια θλιβερή διαπίστωση : Ο τρόπος [ το περιεχόμενο και οι άνθρωποι που το διδάσκουν ] προσεγγίσεως της Ιστορίας απο το σχολικό σύστημα προκαλεί την αποστροφή και απομακρύνει απο το αντικείμενο, την συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών που εκτίθενται σε αυτό, ανεξαρτήτως βαθμίδος βαθμίδος. Εφ’όσον δεν αμφισβητείται η αξία της ιστορικής παιδείας ως παραμέτρου δημιουργίας υπεύθυνων και συνειδητοποιημένων πολιτών, γιατί να μην ξεκινήσει η συγγραφή΄συνεργατικά, απο ανθρώπους που αγαπούν την ιστορία, μιάς «Διαδυκτιακής Σχολικής Ιστορίας», γραμμένης και παρουσιασμένης με γλαφυρό και [κυρίως] προσωπικό ύφος, με εντεταγμένο το στοιχείο της προσωπικής οπτικής του γράφοντος, με ενσωματωμένα και βιωμένα τα ερεθίσματα των «πηγών», απαλαγμένη απο την ενοχή της αφηγηματικής προσεγγίσεως, κυρίως και πάνω απ’όλα,με σαφώς διατυπωμένη την καθοδηγητική κρίση του γράφοντος, ώστε η τελευταία να αποτελέσει την απαρχή σκέψεων και νέων κρίσεων επι των γεγονότων.
    Με δυό λόγια ένα παραμύθι αλήθειας, για μικρούς και λίγο μεγαλύτερους,γραμμένο απο παραμυθάδες που έχουν οι ίδιοι, απο παιδιά, αναζητήσει την αλήθεια ανάμεσα στίς γραμμές και την ψάχνουν ακόμα.
    Και που θα καταφεύγει σε αυτό ο ταλαίπωρος μικρούλης που δεν μπορεί να αντιπαλέψει το αιτιοκρατικά ασυνεχές και ασύμμετρο θηρίο του σχολικού βοηθήματος και τον βαρυεστημένο αντιηρωισμό του ανθρώπου που έχει επωμισθεί την τιθάσευση του θηρίου μέσα στην σχολική αίθουσα.
    Αριστο έργο η εκμετάλλευση των δυνατοτήτων του διαδυκτίου για την κάλυψη των ιστοριογραφικών χασμάτων σε προβληματικούς χώρους της ιστορικής γνώσεως, αλλά θεωρώ ότι η συνεργατική συγγραφή του μεγάλου παραμυθιού για μικρούς και μεγαλύτερους, είναι, πως να το πώ ; Ιστορική αναγκαιότητα ;

  13. ΣΑΘ said

    @ 9

    1.- Τι ακριβώς σημαίνει εκείνο το «προκαταβάλλεται [το αποτέλεσμα]»;
    Μήπως θέλατε να χρησιμοποιήσετε άλλη λέξη;

    2.- «Δικό μας θα είναι (όσων με καλή πίστη θελήσουν να συμμετάσχουν) και ό,τι θέλουμε θα το κάνουμε, και όπως θέλουμε θα το λέμε. [!!] Τα wiki είναι ανοιχτά και προσφέρονται για έλεγχο από τον οποιοδήποτε, ακόμα κι από τους πλέον κακόπιστους.»

    Αν θα είναι ανοιχτό στον έλεγχο και στην παρέμβαση, ουδεν πρόβλημα!
    Αυτά που είπα, τα είπα με βάση την ‘εισήγηση’ ότι:
    «αρχικά θα είναι ανοιχτό σε επιλεγμένους συντάκτες» και ότι «αργότερα» «ίσως» ανοιχτεί σε όλους τους χρήστες.

    3.- «…ας φτιάξουν κι εκείνοι ένα άλλο βικιλεξικό με τα ψευδώνυμα όλων των παρακρατικών και παραστρατιωτικών, και με τα άπαντα του δωσιλογισμού.»

    Η πρότασή μου για τα ψευδώνυμα των μαχητών του ΕΛΑΣ και του ΔΣ ήταν απολύτως ειλικρινής. (Δεν εμπεριείχε, δηλαδή, κανένα στοιχείο ειρωνείας).

    Συγκρατηθείτε, παρακαλώ.
    Αν πιστεύετε ότι «οι άλλοι», η αντικομμουνιστική δηλαδή Ελλάδα της δεκαετίας του ’40, ήταν (στο σύνολό τους) οι «παρακρατικοί», οι «παραστρατιωτικοί» και οι «δωσίλογοι» που λέτε, δεν έχουμε να πούμε τίποτα (άλλο) απολύτως.

    4.- «Σοβαρολογώ, δεν είναι σχήμα λόγου.»
    Κι εγώ το ίδιο.

  14. ππαν said

    ΠΟλύ ωραία η ανάρτηση.

    12: «σχολική ιστορία» και «προσωπική οπτική» είναι ασυμβίβαστα. Θες ισως να πεις «ιστορία για παιδιά», ε;

  15. I am very moved to read your kind remarks. It is a lovely Christmas present. Thank you.

  16. sarant said

    Season’s greetings, Ms Wright!

  17. Τέλος Χαρτοσήμου said

    Έχω παρατηρήσει και προφανώς ισχύει, δηλαδή είναι γεγονός, και φαίνεται κι εδώ,
    ένα pattern που υπάρχει.
    Οι κάθε λογής (ακρο)δεξιοί αμφισβητούν με κάθε ευκαιρία τη δουλειά των αριστερών που ασχολούνται με την Ιστορία.
    Την απορρίπτουν, αλλά δεν ξεχνάνε να τη χρησιμοποιούν.
    Μήπως έχουν και τίποτα άλλο να βασιστούν;;;
    Ο δημόσιος λόγος μέχρι το 1974 συμβαδίζει με αυτό το μοντέλο.
    Ο ακροδεξιός περιμένει να δει τι θα πει και τι θα γράψει ο αριστερός
    για να τα πάρει και να τα χρησιμοποιήσει [εναντίον του].

    Ετσι κι εδώ, το pattern που λέω.
    Στο σχόλιο 8, ο ΣΑΘ αμφιβάλλει και σα να βγάζει αναξιόπιστη εξ ορισμού την πιθανή δουλειά κάποιων που θα δουλέψουν πάνω σε ένα μελλοντικό λεξικό της αριστεράς,
    μόνο και μόνο επειδή [θα] είναι φιλικά διακείμενοι στην αριστερά,
    αλλά ούτε λέει ότι θα το αγνοήσει [αντιθέτως, μάλλον θα είναι τακτικότατος επισκέπτης],
    ούτε ξεχνάει να ρωτήσει τους [μάλλον αριστερούς] εδώ αν μπορούν να θέσουν υπόψη του κάποιο τέτοιο τωρινό παρόμοιο λεξικό.

    Αν δεν υπήρχαν, ειδικά μετά το 1974, οι αριστεροί που ασχολήθηκαν με την Ιστορία,
    τα γραπτά όλων των ακροδεξιών θα ήταν μέχρι κεραίας πιστά αντίγραφα του Γεωργαλά και της Σοβιετολογίας του, του Θεοφύλακτου Παπακωνσταντίνου και του Γραμματικόπουλου.
    Την μεγαλύτερη ώθηση στην έρευνα, αριστεροί την έδωσαν, και μάλιστα σχεδόν αποκλειστικά, έως πρόσφατα. Όλοι μπορούν να δουν τη διαφορά των ιστορικών βιβλίων πριν το 1974 και μετά το 1974 (και πιο πολύ μετά το 1982).

    Θα έλεγε κάποιος, μήπως και τώρα, αυτοί οι δήθεν νεοκυματικοί τύπου Καλύβα, Μαραντζίδη, Στάικου-Μακρή κ.λπ., μήπως έχουν μεγάλη διαφορά από τη Σοβιετολογία;
    Τα ίδια πράγματα λένε.

  18. 8 + 10
    Ενα τέτοιο λεξικό που λέτε, με σύντομα βιογραφικά αγωνιστών (και μεγαλύτερα για τα στελέχη και για τους καπετάνιους)
    υπάρχει και έχει εκδοθεί στην πολιτική προσφυγιά το 1953.
    Είναι καμιά 500αριά σελίδες.

  19. Η ειρωνεία είναι πως το καινούριο σάιτ των Αρχείων, που γιορτάστηκε 2 μέρες, είναι εδώ και πολλές ώρες πεσμένο… Όχι τίποτε άλλο, αλλά μια βδομάδα τώρα είχε διακοπεί κι οποιαδήποτε εξυπηρέτηση, εξαιτίας του γιορτασμού…

  20. ΣΑΘ said

    @ 18

    Μπορείτε, παρακαλώ, να μου πείτε ποιος είναι ο τίτλος του βιβλίου αυτού και πού μπορεί κανείς να το βρεί;

    Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.

  21. 20
    Λογικά πουθενά, και το λέω αυτό μετά λόγου γνώσεως.
    Είχε τυπωθεί στις ανατολικές χώρες το 1953 σε 500 ή σε 300 αντίτυπα (δεν φαίνεται καλά ο αριθμός). Αυτό σημαίνει ότι ήταν έκδοση που δινόταν μόνο στα στελέχη, μιας που οι εκδόσεις για τον λαό ήταν συνήθως 2.000 ή 3.000 κομμάτια.
    Ετσι το βιβλίο αυτό δεν έκανε ποτέ «καριέρα» στην Ελλάδα, και αυτό φαίνεται από το ότι δεν το έχω συναντήσει ΠΟΤΕ σε παραπομπές ή αναφορές κ.λπ.,
    και επίσης έχω την εντύπωση ότι όλοι οι ασχολούμενοι με την δεκαετία 1940-49 το αγνοούν πλήρως.
    Δεν το έχω συναντήσει ποτέ ούτε σε παλαιοβιβλιοπωλεία, είτε σε επισκέψεις μου σε αυτά, είτε ον-λάιν.
    Η μοναδική φορά που έγινε λόγος για αυτό ήταν όταν ένας γνωστός μου που το είχε δει στο σπίτι μου μού είπε ότι είχε μάθει πως ένας οίκος δημοπρασιών θα το εξέθετε στην προσεχή δημοπρασία του. Η τιμή εκκίνησης ήταν 1.200 ευρώ. Ο γνωστός μου τους πήρε τηλέφωνο και τους είπε ότι έδινε αμέσως τα 1.200 για να το αποκτήσει, αλλά αυτοί αρνήθηκαν και τον παρέπεμψαν στην μέρα της δημοπρασίας. Τελικά ο γνωστός μου δεν πήγε στη δημοπρασία, και όταν πήρε τηλέφωνο μετά για να μάθει αν το βιβλίο ήταν διαθέσιμο, του είπαν ότι πωλήθηκε για 2.500 ευρώ «μάλλον σε κάποιον από το ΚΚΕ», του είπαν.

  22. ΣΑΘ said

    @ 21

    » …ένας γνωστός μου που το είχε δει στο σπίτι μου μού είπε…»

    «Λογικά», λοιπόν, το «πουθενά» που λέτε δεν ισχύει!!

    [Μακαρίζω τον τυχερό που θα κληρονομήσει κάποτε τη βιβλιοθήκη σας…..]

    Αν το έχετε ακόμα κι αν βρείτε τη διάθεση και το χρόνο, μπορείτε, παρακαλώ, να το ανεβάσετε (μαζί με τα τόσα άλλα -για τα οποία πολλοί σας είμαστε ευγνώμονες) στο Scribd, έτσι ώστε όποιος ενδιαφέρεται να μπορεί να το κατεβάσει από εκεί;

    Ευχαριστώ πολύ.

  23. 22
    Μπα, όχι, δεν το βλέπω. Σκαννάρισμα 500+ σελίδων είναι πολλά 8ωρα δουλειάς, (αυτοί που ζητάνε δεν το καταλαβαίνουν γιατί ποτέ δεν κάθησαν κάτω να το κάνουν). Και έχω σταματήσει πλέον. Ο,τι έγινε μέχρι τώρα, έγινε. Ολα τα σκανναρισμένα βιβλία τα βάλαμε σε DVD (γιατί και το ανέβασμα στο scribd είναι πολύ χρονοβόρο και σπάει νεύρα -ειδικά τα μεγάλα αρχεία ποτέ δεν ανεβαίνουν με την πρώτη προσπάθεια).
    Ούτε έχω τη διάθεση, ούτε θέλω.
    Ούτως ή άλλως, καλό δεν είδαμε, -κυρίως γλειψίματα ή/και μετά παρεξηγήσεις είδαμε, συχνά και τα δύο αυτά μαζί. Αβολες καταστάσεις. Ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του.
    Οχι ότι μας νοιάζει πολύ, αλλά να ‘ξερες μόνο, πόσοι και πόσοι (και ποιοί!!!) επωφελήθησαν από όλη αυτή την προσπάθεια, και από την «ανοιχτή βιβλιοθήκη»,
    και στο τέλος όχι μόνο ευχαριστώ δεν ακούσαμε, αλλά σε πολλές περιπτώσεις π.χ. έπρεπε εμείς να τους ψάξουμε για να μας επιστρέψουν τα βιβλία που είχαν δανειστεί.

  24. #19 Μάλλον θάναι κλειστό μαζί με το αναγνωστήριο ως το 2012… Κρίμα το πανηγύρι

  25. ΣΑΘ said

    @ 23

    Κάποιοι, ωστόσο, (επιτρέψτε μου σ’ αυτούς να συμπεριλάβω και την αφεντιά μου), και το καταλαβαίνουν και το εκτιμούν δεόντως.

    Μπορεί ακόμα και να είναι διατεθειμένοι να το κάμουν και οι ίδιοι, αλλά δεν διαθέτουν την τεχνογνωσία ή και το εξοπλισμό που χρειάζεται για κάτι τέτοιο.

    Ελπίζω ότι η φράση μου:
    «[Μακαρίζω τον τυχερό που θα κληρονομήσει κάποτε τη βιβλιοθήκη σας…..]» δεν εξελήφθη ως «γλείψιμο». Αυτή είναι, ειλικρινά, η εικόνα μου για τη βιβλιοθήκη και το «αρχείο» σας γενικότερα.
    Αν σας ενόχλησε την ανακαλώ.

    Την ευγνωμοσύνη μου την έχω ήδη εκφράσει στο [22]

    Να ‘στε καλά.

    ΥΓ
    «Ολα τα σκανναρισμένα βιβλία τα βάλαμε σε DVD».

    Υπάρχουν / κυκλοφορούν αυτά τα DVD κάπου, έτσι ώστε να μπορεί κανείς να τα βρει / δει / αγοράσει;

    Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

  26. Κλέων Ιωαννίδης said

    25
    Οχι, εντάξει, ξέρουμε με ποιον μιλάμε.

    Αλλά «μακαρισμοί» και «κληρονομιές», χτύπα ξύλο!!!
    Νέοι είμαστε ακόμη!!!

    (Αστειεύομαι)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: