Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ακριβά βιβλία, τούβλινα βιβλιοπωλεία

Posted by sarant στο 27 Δεκεμβρίου, 2011


Τα Χριστούγεννα είναι περίοδος των δώρων, και για μένα (και δεν είμαι μόνο εγώ) το βιβλίο είναι ένα από τα δώρα που προτιμώ, τόσο να προσφέρω όσο και να δέχομαι. Τα Χριστούγεννα λοιπόν είναι και η γιορτή των βιβλίων. Η κρίση έχει χτυπήσει και το βιβλίο, αφού στους δύσκολους καιρούς οι περικοπές αρχίζουν από τα περιττά, και το βιβλίο καλώς ή κακώς θεωρείται μη απαραίτητο. Κάποιος αθεράπευτα αισιόδοξος ίσως να περίμενε να μην βλάψει τόσο πολύ τις πωλήσεις βιβλίων η κρίση, εφόσον είναι σχετικά φτηνή μορφή ψυχαγωγίας, αλλά δεν ξέρω αν μπαίνει στην ίδια ζυγαριά με όλες τις άλλες. Πάντως, οι φίλοι εκδότες και βιβλιοπώλες με τους οποίους συζητάω, μου λένε για δύσκολη περίοδο, και τις ίδιες εντυπώσεις έχω αποκομίσει κι εγώ.

Θυμάμαι το καλοκαίρι που είχα περάσει πολλές ώρες στον πάγκο ενός φίλου εκδότη σε κάποιο φεστιβάλ βιβλίου: πολλοί περνούσαν και φυλλομετρούσαν, λίγοι ρωτούσαν, ένας αγόρασε. Την ίδια εποχή μού είχαν πει ότι ένα σχετικά γνωστό βιβλιοπωλείο του κέντρου, όχι από τα πολύ μεγάλα, αλλά όχι και μικρό, έκανε σε μιαν ολόκληρη μέρα, μια Τρίτη, τζίρο 14 ευρώ.

Πέρα από την κρίση, το συμβατικό βιβλίο όπως το είχαμε γνωρίσει μέχρι πριν από καμιά δεκαπενταετία, δηλ. το βιβλίο που εκδίδεται από εκδοτικούς οίκους, τυπωμένο σε χαρτί, και πουλιέται από τούβλινα βιβλιοπωλεία, έχει πολλούς ανταγωνιστές. Θα περιμένατε να σας πω εδώ για τα ηλεκτρονικά βιβλία (ηλεβιβλία που μ’ αρέσει εμένα να τα λέω), που απειλούν να εκτοπίσουν (στο εξωτερικό) τα χάρτινα, ή για τα ηλεβιβλιοπωλεία που προσφέρουν τιμές ασυναγώνιστες είτε πρόκειται για ηλεβιβλία είτε για χάρτινα βιβλία (ξενόγλωσσα πάντως), ή ακόμη για τη διάδοση λαθραίων ηλεαντίτυπων, δηλαδή σκαναρισμένων βιβλίων που μπορεί κανείς να κατεβάσει από πηρτουπηράδικα και βαρεσάδικα (λέξεις δικής μου επινόησης, καταλαβαίνετε όμως τι εννοώ).

Προφανώς όλοι αυτοί οι μοντέρνοι ανταγωνιστές υπάρχουν και έχουν κι αυτοί κόψει ένα κομμάτι από την πίτα -την πιτούλα, πιο σωστά, που κοντεύει να συρρικνωθεί σε μέγεθος τάρτας. Ωστόσο, τα βιβλία που πουλιούνται σε βιβλιοπωλεία αντιμετωπίζουν κι άλλους, πιο συμβατικούς ανταγωνιστές. Αφενός, τα βιβλία που πουλιούνται σε άλλους χώρους, ιδίως σε σουπερμάρκετ, και αφετέρου τα βιβλία που προσφέρονται «δωρεάν», συνοδευτικά κάποιας εφημερίδας, ή σε χαμηλή τιμή, πάλι με πρωτοβουλία εφημερίδας. Για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή, το Βήμα προσφέρει κλασικά έργα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, που αρχικά είχαν εκδοθεί από την Εστία, μαζί με το (κυριακάτικο) φύλλο του: προχτές είχε, αν πρόσεξα καλά, τη Λωξάντρα της Μαρίας Ιορδανίδου. Μαζί με άλλες προσφορές (σιντί μουσικής, ίσως και κάτι ακόμα), το πακέτο τιμάται 4,20 ευρώ (χωρίς την εφημερίδα κάνει ακριβότερα, είπε ένας αστείος). Άλλες εφημερίδες προσφέρουν άλλες σειρές. Τις περισσότερες φορές πρόκειται για βιβλία που κυκλοφορούν ήδη στην αγορά, πολλές φορές όμως προσφέρονται σε νέα βιβλιοδέτηση ή (θετικό αυτό) σε μονοτονικό ή υπάρχει μια ενιαία λογική στη σειρά, που συγκεντρώνει βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει στο παρελθόν από διάφορους εκδοτικούς οίκους και είναι δυσεύρετα -τέτοια ήταν η σειρά του ΔΟΛ με βιβλία για τον Εμφύλιο.

Όλα καλά, αλλά υπάρχει κι ένα μεγάλο «αλλά». Το «αλλά» είναι ότι όλη αυτή η υπερπροσφορά πάμφθηνων και καλών βιβλίων αναπόφευγα δημιουργεί κορεσμό στο αναγνωστικό κοινό: όταν οι περισσότεροι αναγνώστες, λένε οι έρευνες, αγοράζουν κάτω από δέκα βιβλία τον χρόνο (αν σφάλλω, διορθώστε με παρακαλώ), εύλογο είναι τα περισσότερα από αυτά τα δέκα να είναι δωρεάν ή φτηνά βιβλία από προσφορές εφημερίδων· και τότε ποιος θα αγοράσει τα καινούργια βιβλία; Μα, φυσικά, οι λίγοι βαρεμένοι, οι αθεράπευτα βιβλιοφάγοι σαν την αφεντιά μου, που αγοράζουν δέκα βιβλία τον μήνα. Αυτοί όμως δεν αρκούν: κι έτσι, νομίζω, οι εκδοτικοί οίκοι που προσφέρουν τα βιβλία τους σε προσφορές, πρέπει να σκεφτούν μήπως πριονίζουν το κλαδί που πάνω του έχουν χτίσει τη φωλιά τους.

Κατά σύμπτωση, τον τελευταίο καιρό έχει ανάψει, τόσο στη μπλογκόσφαιρα με την ευρύτερη σημασία της λέξης, όσο και έξω από αυτήν, μια συζήτηση για το αν είναι ακριβό το ελληνικό βιβλίο ή το βιβλίο γενικώς. Μια αρχή είχε γίνει πριν από κανα μήνα, σε ένα ιστολόγιο, όπου η κοπέλα που γράφει είχε θυμώσει πολύ επειδή κάποια αγγλικά βιβλία που τα βρίσκει στο amazon.co.uk π.χ.. με 15 λίρες (18 ευρώ), στον Ελευθερουδάκη πουλιούνται π.χ. 38 ευρώ, άρα αισχροκερδής ο Ελευθερουδάκης ή γενικώς τα ελληνικά βιβλιοπωλεία. Ο συλλογισμός της ιστολόγου μπάζει από χίλιες πάντες, βέβαια. Αφενός, το ίδιο το amazon πουλάει πολύ φτηνότερα και από τα τούβλινα αγγλικά βιβλιοπωλεία. Για παράδειγμα, το πρώτο βιβλίο που πυροδότησε την αγανάκτησή της, που το amazon το δίνει 9,99 λίρες, έχει συνιστώμενη τιμή (RPP) στην Αγγλία 30 λίρες και υπάρχουν τούβλινα βιβλιοπωλεία, στην Αγγλία, που πουλάνε στην RPP ή κοντά σ’ αυτήν· στο amazon το έδιναν προσφορά. Έπειτα, ο Έλληνας βιβλιοπώλης πρέπει να προαγοράσει τα βιβλία, οπότε πρέπει να συνυπολογίσει και το ρίσκο να του μείνουν, και να αναγκαστεί να τα δώσει μισοτιμής. Για τον αγοραστή, φυσικά, το amazon είναι ίσως συμφερότερο (ίσως: διότι δεν προσφέρουν την ίδια υπηρεσία· ο ένας σου δίνει βιβλίο στο χέρι, ο άλλος σε μερικές μέρες), αλλά αυτό δεν κάνει αισχροκερδή τον τούβλινο βιβλιοπώλη!

Πριν προχωρήσω, μια παρατήρηση: αυτή τη στιγμή, το amazon δρα παρασιτικά σε βάρος των τούβλινων βιβλιοπωλείων, αφού πολλοί πελάτες μπαίνουν στο τούβλινο βιβλιοπωλείο, φυλλομετράνε τα βιβλία, διαλέγουν, και τελικά παραγγέλνουν από το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο. Δεν ξέρω αν και πώς μπορεί να ρυθμιστεί αυτό· αν σκεφτώ επιβολή μικρού φόρου στις ηλεπωλήσεις που να πηγαίνει σε όσους έχουν υλικά σημεία πώλησης ως αμοιβή για τη διαφήμιση του υλικού προϊόντος (με τον ίδιο τρόπο που πληρώνουμε φόρο όταν αγοράζουμε άγραφες κασέτες ή δισκέτες) θα με πουν γραφειοκράτη που θέλω να καταπνίξω την πρόοδο. Όταν κλείσουν τα τούβλινα βιβλιοπωλεία, θα δούμε τη γλύκα.

Απόηχους της συζήτησης αυτής βρίσκουμε και σε άρθρο του Γιάννη Μπασκόζου στο Βήμα όπου, μεταξύ άλλων, παρατίθενται σχόλια αναγνωστών που θεωρούν πολύ ακριβό το ένα ή το άλλο μεταφρασμένο αγγλικό βιβλίο επειδή στο Amazon το πρωτότυπο πουλιέται π.χ. 7 λίρες (9 ευρώ) ενώ στην Ελλάδα 19 ευρώ. Εδώ ο φίλος που αγανακτεί συγκρίνει πράγματι μήλα με πορτοκάλια, διότι αφενός συγκρίνει ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία με τούβλινα και αφετέρου ξεχνάει πως το ελληνικό βιβλίο επιβαρύνεται με επιπλέον στοιχεία κόστους τα οποία μάλιστα πρέπει να αποσβεστούν σε πολύ λίγα αντίτυπα.

Συναφής συζήτηση γίνεται και στη Λεξιλογία, όπου ο φίλος Δρ Ζίμπενμαλ λέει μερικά πολύ σωστά πράγματα και βάζει το δάχτυλο στο σημάδι της πληγής, δηλαδή στον μικρό αριθμό αντιτύπων που μπορεί να προσδοκά να πουλήσει ο μέσος ελληνικός τίτλος· 2000 αντίτυπα, ας πούμε (και πολλά λέω: οι περισσότεροι τίτλοι δεν πιάνουν τόσα), ενώ μια αγγλική έκδοση μπορεί να προσδοκά είκοσι φορές τόσα· αυτό σημαίνει ότι ένα πάγιο έξοδο, π.χ. του επιμελητή και του διορθωτή, έστω 3000 ευρώ, επιβαρύνει με 3 ευρώ το αντίτυπο αν προσδοκάς να πουλήσεις 1000 κομμάτια, αλλά με 0,15 ευρώ το αντίτυπο αν οι πωλήσεις φτάσουν τις 20.000.

Παρεμπιπτόντως, το «δεν διαβάζω βιβλία στα ελληνικά» (επειδή τα μεταφρασμένα βιβλία είναι πανάκριβα, άρα προτιμούν να διαβάζουν το αγγλικό πρωτότυπο) το λένε πολλοί αλλά αμφιβάλλω αν έχουν την ίδια εμπειρία διαβάζοντας στα αγγλικά. Θέλω να πω, ο αριθμός των Ελλήνων (ή όποιων άλλων) που καταλαβαίνουν απόλυτα ένα απαιτητικό βιβλίο γραμμένο στα αγγλικά δεν πρέπει να είναι πάνω από τριψήφιος. Οι άλλοι νομίζουν ότι το καταλαβαίνουν απόλυτα, αλλά έχουν τρεις άγνωστες ή περίπου άγνωστες λέξεις στη σελίδα· οπότε, ακόμα κι αν δεχτούμε πως το βιβλίο είναι κακομεταφρασμένο στα ελληνικά, και πάλι περισσότερα παίρνει κανείς όταν διαβάζει το κακομεταφρασμένο παρά το πρωτότυπο (εκτός αν αναγνώστης είναι ο Λίγγρης και καμιά διακοσαριά, άντε πεντακοσαριά, άλλοι ή αν διαβάζουμε ποίηση, αλλά αυτοί που διαβάζουν ποίηση στα αγγλικά χωρίς να είναι αναγκασμένοι να δώσουν εξετάσεις είναι ακόμα λιγότεροι).

Και κλείνω αυτές τις σκόρπιες σκέψεις που περισσότερο είναι βάση για συζήτηση,  με το κείμενο μιας φίλης του ιστολογίου που τις προάλλες άφησε ένα θυμωμένο σχόλιο στη σελίδα που έχω φτιάξει για το βιβλίο Φονικό μοιραίο βόλι του Θ. Λασκαρίδη.

Η φίλη αυτή με μάλλωσε επειδή έγραψα πως το βιβλίο του Λασκαρίδη υπάρχει στα κεντρικά βιβλιοπωλεία. Μεταφέρω το κείμενό της:

Γιατί μόνον από τα κεντρικά ή τα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία, αγαπητέ;
Τα μικρά, κανονικά βιβλιοπωλεία στις γειτονιές-των οποίων οι ιδιοκτήτες πχ είναι οι ίδιοι βιβλιόφιλοι και παλεύουν μονάχοι να σταθούν όρθιοι και δεν χρωστάνε -να σου φέρω ένα πρόχειρο παράδειγμα- μισθούς στους εργαζομένους τους, αν έχουν δηλαδή και φυσικά δεν νταραβερίζονται με κανένα επώνυμο, άπλυτο, πολιτικό καθίκι για να κουκουλώσουν τα, όποια, κρυφά τους από δάνεια και επιδοτήσεις και επιχειρήσεις κοπανιστού αέρα, γιατί τα αποκλείεις; Κι αν δεν έχουν ένα βιβλίο, ξέρεις, μπορεί κάποιος να το παραγγείλει και αυθημερόν να το πάρει!
Με συγχωρείς κιόλας για το ύφος, […] Αλλά μας έχετε διαλύσει!
Κάτι με το βιβλιομάνι, πάκα με προϊόντα και τίποτα περισσότερο, που ντανιάζουν στα σουπερμάρκετ (!) οι εκδότες -αυτοί ντε, που απολύουν σωρηδόν κι εκδίδουν σκουπιδόν αλλά είναι πρώτοι στις μεγαλόσχημες δηλώσεις ότι παράγουν λογοτεχνία-κάτι με την νοοτροπία όλων σας, ως φαίνεται, περί κεντρικών, πολυμάγαζων
και μεγαλομεγάλων με τις μόστρες και τις ποσότητες και τα συναφή, εμείς που στην πραγματικότητα ανοίγουμε και κανένα βιβλίο και δεν τα έχουμε ως μισόκιλα από τελεμέ στα ράφια μας και έτσι συνεισφέρουμε, λέω, ένα τόσο δα ψιχουλάκι στην υπόθεση του βιβλίου, τι θα κάνουμε; Θα βάλουμε λουκέτο μιαν ώρα αρχύτερα και μετά θα συμπάσχετε. …

Δεν συμφωνώ με όλα όσα γράφει, αλλά κι εγώ αγαπώ τα μικρά κανονικά βιβλιοπωλεία της γειτονιάς, που δεν έχουν γίνει χαρτοπωλεία, και συχνά παραγγέλνω βιβλία από τα δύο της γειτονιάς μου, το τρίτο έκλεισε δυστυχώς, όσο κι αν επίσης με γοητεύουν τα μεγάλα και κεντρικά (δεν είναι πάνω από τέσσερα όσα αξίζουν). Και τα γιορτινά δώρα μου από το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς τα πήρα, και προτείνω να κάνετε κι εσείς το ίδιο -ή τέλος πάντων να τα πάρετε από τούβλινο βιβλιοπωλείο. Έτσι κι αλλιώς, αν ψωνίσετε από το amazon δεν προλαβαίνετε την πρωτοχρονιά.

Υστερόγραφο, μια ασύστολη διαφήμιση: το βιβλίο του Λασκαρίδη «Το φονικό μοιραίο βόλι» (δική μου επιμέλεια και εισαγωγή) διατίθεται από τις εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου (Ζαλόγγου 9) και τις εκδόσεις Ευρασία. Τα άλλα δυο βιβλία που έβγαλα φέτος, δηλαδή τη νουβέλα Κάπου περνούσε μια φωνή του Λαπαθιώτη (δική μου επιμέλεια) και το καινούργιο, Λέξεις που χάνονται, υπάρχουν σε πολλά βιβλιοπωλεία και μπορείτε να τα παραγγείλετε κι από τον βιβλιοπώλη της γειτονιάς σας, αν τυχόν δεν τα έχει.

144 Σχόλια προς “Ακριβά βιβλία, τούβλινα βιβλιοπωλεία”

  1. Υπέροχο Λονδίνο με τα «second hand» βιβλιοπωλεία σου. Η Charing Cross St, με τους Any Amount of Books, τον Unwin (με κάμποσα στερεότυπα και φιλοσοφικά), η γέφυρα του Waterloo… Ή απέναντι στο βρετανικό Μουσείο, με κάμποσα κλασσικής φιλολογίας κι αρχαιολογικά, κι εκείνα τα αρχαιόθεν, έτσι δείχνουν, στο Highbury Road, της προ-εμιρατικής Arsenal. Κι η στοά στο Southampton Rd, το Arcade, όπως κι ο όροφος των μεταχειρισμένων, όπως και των academic bargains, στο Waterstones. Kαι στην Ελλάδα, το υπέροχο βιβλιοπωλειάκι των μεταχειρισμένων, στην Αντίπαρο..

  2. Δημήτρης Φύσσας said

    Καλημέρα σ΄ όλο τον κόσμο.

    Tα τελευταία λίγα χρόνια έχω την εξαιρετική τύχη να παρουσιάζω με διάφορους τρόπους βιβλία (καθαυτό παρουσίαση, συνέντευξη με το συγγραφέα, ακόμα και εκτεταμένη κριτική- δεν είμαι, ωστόσο, κριτικός) στις δύο εφημερίδες που με τιμούν με τη συνεργασία τους (τόσο στα έντυπα φύλλα, όσο και στο σάιτ της μίας). Τα βιβλία αυτά μού τα στέλνουν οι εκδότες, άρα γλιτώνω τα έξοδα που θα ΄κανα για όσα απ΄ αυτά θα ήθελα. τυχόν, ν΄ αγοράσω.

    Προτού συμβεί αυτό, είχα σχεδόν πάψει ολοωσδιόλου ν΄ αγοράζω βιβλία, όχι τόσο λόγω της ψηλής τιμής τους (είναι πράγματι ψηλή: το ξέρω από μια αυτοέκδοση που έκανα το 2008 και παρακολούθησα ένα προς ένα όλα τα στάδια της διαδικασίας), που είναι αναγκαστικό να ισχύει, αφού μιλάμε για επιχειρήσεις- όχι τόσο λόγω ψηλής τιμής, λοιπόν, όσο λόγω της δικής μου φτώχειας. Είχα λύσει το πρόβλημα α) αγοράζοντας βιβλία από τα παλαιοβιβλιοπωλεία και τα παζάρια β) διαβάζοντας στις ή δανειζόμενος βιβλία από τις βιβλιοθήκες γ) διαβάζοντας ό,τι μπορούσα στο ίντερνετ.

    Η μανία με τα παζάρια είναι ριζωμένη μέσα μου. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, τέσσερα πέντε νομίζω, που λειτουργεί το κυριακάτικο παζάρι των ρακοσυλλεκτών στο Γκάζι – Κεραμεικό, δυο φορές το μήνα θα πάω οπωσδήποτε. Εκεί βρίσκεις θησαυρούς πάμφτηνους, αρκεί να έχεις χρόνο και καλή διάθεση- και να μη σιχαίνεσαι ούτε το χαρτί δεύτερο χέρι, ούτε την εγγενή εκεί πολυφυλετικότητα. Μιλάμε για τιμές που αρχίζουν από μισό ή ένα ευρώ το βιβλίο και σπανιότατα ξεπερνάνε τα τρία.

  3. Αδίκησα και τον Quinto, δίπλα στον σταθμό του Υπογείου στην Charing Cross Rd, διορθώνω, όχι Street. Μεταφέρθηκε τώρα, στον αριθμό 70, θυμούμαι, αν και υπάρχει και το αδελφό του κατάστημα, στο βρετανικό Μουσείο απέναντι.

  4. spiral architect said

    … Το «αλλά» είναι ότι όλη αυτή η υπερπροσφορά πάμφθηνων και καλών βιβλίων αναπόφευγα δημιουργεί κορεσμό στο αναγνωστικό κοινό …

    Αυτό ξαναπές το! 😉

  5. 4. Συμφωνώ, η προσφορά δημιουργεί την ζήτηση…

  6. Emphyrio said

    Στα νουμερα των αναγνωστων που καταφερνουν να διαβασουν τα απαιτητικα κλπ βιβλια στο πρωτοτυπο (μονο το αγγλικο, δυστυχως), παρακαλω προσθεστε και εμενα.

    Τον Μαϊο του 2007 ειχα περασει ενα απογευμα σε ενα απο τα εξι χωρια του βιβλιου της Γαλλιας (και τα περιπου εικοσι ή τριαντα της Ευρωπης), στο Montolieu (https://secure.wikimedia.org/wikipedia/fr/wiki/Montolieu) της Aude, με τα παρα πολλα βιβλιοπωλεια μεταχειρισμενων και με το μουσειο τυπογραφιας. Στενα δρομακια, σπιτια ισως και διακοσιων ετων, και (υπερβαλλοντας) καθε δευτερη πορτα και βιβλιοπωλειο. Ενα χωριουδακι καμιαν ωρα μακρυα απο την αντιστοιχη εθνικη οδο αναμεσα Toulouse (με τα δικα της βιβλιοπωλεια καινουργιων και μεταχειρισμενων) και Carcassonne,μεσα στα βουνα. Και ομως οσοι πηγαιναμε εκει ξεραμε γιατί πηγαιναμε – και ειχε κοσμο. Εδω πόσο δυσκολο ειναι να γινει κατι τετοιο;

  7. Χρόνια πολλά!

    Πριν από λίγο καιρό, έπειτα από την –πειστική- παρότρυνση του παρόντος δικτυότοπου, αγόρασα σε βιβλιοπωλείο της κοντινής επαρχιακή μας πόλεως, το «428 μ.Χ.». Μου κόστισε €17,25. Στο amazon.com το βρίσκεις με $12 περίπου. Δηλαδή, σκέφτηκα αρχικά, αξίζει να πληρώσεις ένα φροντιστήριο αγγλικών μάλλον κι εγώ έκανα λάθος που δεν έμαθα αρκετά.

    Κάνοντας «μπακάλικους» λογαριασμούς, δεν μου φαίνεται πάντως ιδιαιτέρως ελκτική επιχειρηματική ιδέα το «εκδίδειν» βιβλία. Για το συγκεκριμένο βιβλίο ασχολήθηκαν μια επιχείρηση φωτοστοιχειοθέτησης, ένα τυπογραφείο κι ένα βιβλιοδετείο, όπως αναγράφεται στην τελευταία τυπωμένη σελίδα. Για να φτάσει στα χέρια μου παρενέβη ο εκδοτικός οίκος (όλο και κάποιον υπάλληλο θα έχει) και το βιβλιοπωλείο (χωρίς να υπολογίσω τον υπάλληλο μεταφοράς στο πρακτορείο, με μηχανάκι έστω). Το ερώτημα για το «τι είναι ο κάβουρας και τι το ζουμί του» έχει μια μάλλον καταθλιπτική απάντηση εν προκειμένω διότι για 2.000 αντίτυπα μιλάμε για συνολικό τζίρο (με ΦΠΑ) €34.500 σε τιμές τελικού καταναλωτή, εάν πουληθούν όλα τα αντίτυπα.

    Ίσως είναι λίγο άσχετο αλλά πάντα είχα την απορία για την αμοιβή του μεταφραστή (από κάποια ξένη γλώσσα στη δική μας) και τώρα θάθελα να μάθω πόση είναι η αμοιβή ενός μεταφραστή – επιμελητή μιας τέτοιας έκδοσης; Το βιβλίο έχει περίπου 250 σελίδες «καθαρού» κειμένου. Πόσος χρόνος χρειάζεται για να κάνει κάποιος την μετάφραση;

    Έχω την αίσθηση ότι παρόλη την «παραοικονομία» που πιθανόν να ευδοκιμεί στον χώρο, ο χρόνος των μεταφραστών ίσως είναι από τα πιο φθηνά πράγματα σε τούτο τον τόπο, οπότε -καταλήγω- ίσως καλώς έπραξα και δεν έμαθα καλά αγγλικά.

  8. 7. Η απάντηση είναι καταθλιπτική. Μετέφρασα ελληνικό ιατρικό βιβλίο, 250 σελίδων, κάποιου Έλληνα ιατρικού γκουρού για χάρι ασθενούς φίλου που ανεζήτει φρούδα παρηγορίαν, τεχνικής ορολογίας βιβλίο από τα ελληνικά στα αγγλικά, μόλις για 500 λιρόνια… Ειδική περίπτωση, βέβαια, αλλά και πάλιν απονεννοημένο σαν επένδυση χρόνου!

  9. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    7: Ειδικά για το 428 μΧ ξέρω ότι η μετάφραση χρειάστηκε πολύ κόπο και χρόνο (όχι, δεν την έκανα εγώ) που δεν πληρώνεται. Οι περισσότεροι που μεταφράζουν λογοτεχνία δεν το κάνουν για να γίνουν πλούσιοι και το ξέρουν πολύ καλά.

    Να πούμε επίσης ότι το 428μΧ γράφτηκε στα ιταλικά. Η ελληνική μετάφραση έγινε από τα ιταλικά αλλά με αντιπαραβολή της αγγλικής έκδοσης.

  10. gbaloglou said

    8

    Είναι αλήθεια ότι η μετάφραση από τα Ελληνικά στα Αγγλικά, αν και πολύ πιο δύσκολη απ’ ότι η αντίστροφη της για τον Έλληνα μεταφραστή, πληρώνεται λιγότερο;

  11. olrandir said

    Απογοητεύομαι σταθερά από τις εξηγήσεις που δίνονται για το φαινόμενο, περιλαμβανομένου και των εξηγήσεων που παρατίθενται στο post. Είναι τόσο δύσκολο για έναν δημοσιευμένο συγγραφέα να δει τα πράγματα από τη σκοπιά του αναγνώστη; Γιατί μου λέτε ότι συγκρίνω μήλα με πορτοκάλια όταν εγώ δεν βλέπω καμία διαφορά ανάμεσα σε βιβλία και βιβλία, πέραν της τιμής;

    Δέχομαι ότι τα αγγλικά βιβλία έχουν πολύ μεγαλύτερο κοινό, και θα κρατηθώ να μην αναφέρω τη διαφορά τιμής των ελληνικών μεταφρασμένων βιβλίων ΚΑΙ από τα σουηδικά μεταφρασμένα βιβλία (ενδεικτικά το http://www.bokus.com/ έχει τιμές παραπλήσιες με τα σουηδικά τούβλινα βιβλιοπωλεία, και η Σουηδία έχει μεν περισσότερους αναγνώστες από την Ελλάδα, αλλά σχεδόν το μισό πληθυσμό και *τεράστιες* αποστάσεις).

    Μπορεί όμως κάποιος να μου εξηγήσει γιατί π.χ. το Νυχτερινό Δελτίο του Πέτρου Μάρκαρη, μια δεκαετία και βάλε μετά την πρώτη κυκλοφορία του, κοστίζει ακόμα ~17 ευρώ; Κι αυτό ενώ ανήκει σε είδος (αστυνομική λογοτεχνία) που κατεξοχήν προσφέρεται για φτηνές εκδόσεις ή εκδόσεις τσέπης, ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να το πάρει μαζί του στην παραλία ή οπουδήποτε επιθυμεί.

    Η εντύπωση που μου δημιουργείται είναι ότι οι εκδότες δείχνουν να μην ενδιαφέρονται να δώσουν πρακτικές λύσεις: φτηνότερα βιβλία, πιο εύκολες εκδόσεις, ελαφρύτερο χαρτί, e-books -φαίνεται να προσανατολίζονται στο να βγάλουν περισσότερα λεφτά από τους υπάρχοντες αναγνώστες μάλλον, παρά να επεκτείνουν το αναγνωστικό κοινό.

  12. Συμφωνώ με πολλά.

    Θα διαφωνήσω με το παρακάτω, γιατί μου φάνηκε ότι αναφέρθηκε ως αρνητικό της σημερινής κατάσταση: «όλη αυτή η υπερπροσφορά πάμφθηνων και καλών βιβλίων αναπόφευκτα δημιουργεί κορεσμό στο αναγνωστικό κοινό …»

    Δημιουργεί κορεσμό στο «αγοραστικό» κοινό, και όχι στους αναγνώστες. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το να προσφέρονται καλά βιβλία με τις εφημερίδες, σε χαμηλή τιμή. Ούτε με το αν οι βιβλιοθήκες δανείζουν όλες τις νέες εκδόσεις. Καλό είναι να υπάρχουν πολλά (καλά) βιβλία διαθέσιμα με προσιτό τρόπο.

  13. spiral architect said

    @ 4 & @5: Βέβαια μιας και αναφέρθηκε το Amazon, και τα p2p’s για την παραγγελία σε χαμηλή τιμή, ή κατέβασμα βιβλίων αντίστοιχα, το βιβλίο έπεσε κι αυτό στην παγίδα του cd –> mp3 –> p2p.
    Βέβαια υπάρχει μια ποσοτική (αλλά και ποιοτική) διαφορά μεταξύ του ψηφιακού ήχου και του ψηφιακού βιβλίου: Ένα – ειδικά πολυσέλιδο – βιβλίο δεν διαβάζεται ψηφιακά με τη χαρά και την άνεση που διαβάζεται το χάρτινο βιβλίο.

    – Προσπάθησα να διαβάσω ένα ψηφιακό τεχνικό handbook (~300 σελίδες) σε pdf από μια ταμπλέτα ενός συναδέλφου και … κόντεψα να σπάσω την ταμπλέτα! 😡 😡
    – Έχω – από φοιτητής – την έντυπη έκδοση του «Das Kapital», καθώς και την pdf-άτη στο pc μου. Ποια από τις δύο διαβάζει ο 19χρονος γιος μου? Την βαριά τρίτομη πανόδετη έκδοση της «Σύγχρονης Εποχής»! 😉

    Άιντε λοιπόν να διαβάσεις λογοτεχνία, ή φιλοσοφία στο pc, ή στην ταμπλέτα? 😛
    (και είμαι μηχανικός και … technology maniac!)

  14. Σπουργίτης said

    Αναμφίβολα το βιβλίο είναι πνευματικό αγαθό. Κάθε αγαθό όμως που αγοράζεται και πουλιέται, στον καπιταλισμό, εκπίπτει βασικά σε καταναλωτικό αγαθό (χωρίς ν’ αναιρείται η αξία του, πχ. ότι καλλιεργεί το πνεύμα) ακολουθώντας αναπόφευκτα τους νόμους του συστήματος:
    Η τιμή του βιβλίου θα μειώνεται συνεχώς λόγω της τεχνολογικής προόδου παραγωγής, λόγω της υπερπαραγωγής, λόγω της συνεχώς αυξανόμενης φτώχειας του κόσμου, λόγω του διαδικτυακού διαβάσματος και της μεγαλύτερης γκάμας των βιβλίων που μπορούν να διαβαστούν εναλλακτικά.
    Το ίδιο γίνεται και στο χώρο της μουσικής και των τεχνών γενικά και αυτό συμβαίνει με όλα τα αγαθά που παράγονται για να πουληθούν.
    Η συνεχής κι αναπόφευκτη μείωση του μέσου ποσοστού κέρδους οδηγεί τις επιχειρήσεις στη συνένωσή τους (επιχειρηματικοί όμιλοι) ή στην εξαγορά τους ή στο κλείσιμό τους.
    Το πόσα χρόνια θα κρατηθει ακόμα ανοιχτός ο Ελευθερουδάκης ή ο Λιβάνης δεν το ξέρω αλλά οι διαδικτυακές πωλήσεις θα συνεχίσουν να τρώνε μερίδιο από την πίτα.
    Αλλά κι αυτό δεν είναι τίποτα αν αναλογιστούμε ότι σε λίγο καιρό όλα τα βιβλία θα ανταλλάσσονται peer to peer διαδικτυακά – όπως γίνεται σήμερα με όλα ανεξαιρέτως τα τραγούδια και τις ταινίες ή τα διάφορα προγράμματα λογισμικού – και θα διαβάζονται στον υπολογιστή, στην ταμπλέτα, στο κινητό.
    Το αυθεντικό βιβλίο όμως, θα είναι πάντα ένα από τα καλύτερα δώρα και ειδικά τέτοια βιβλία σαν του Νικο-κύρη θα έχουν πάντα αγοραστικό κοινό.

  15. sarant said

    11: Από τη σκοπιά του αναγνώστη, λογικό είναι να κοιτάζεις πρώτα και κύρια την τιμή του προϊόντος (του βιβλίου). Όταν λέω ότι συγκρίνει μήλα με πορτοκάλια, το λέω για εκείνον που αγανακτεί όταν το μεταφρασμένο ελληνικό βιβλίο πουλιέται ακριβότερα από το αγγλικό, ενώ κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο αν πάρουμε υπόψη τα τιράζ. (Για τη Σουηδία δεν ξέρω αν τα βιβλία έχουν κάποια άλλη μεταχείριση και τα τιράζ τους, θα αναγνωρίσω ότι φαίνονται φτηνά).

    12: Είναι αρνητικό για τα καινούργια βιβλία, γιατί ο αναγνωστικός χρόνος (ή τα ράφια της βιβλιοθήκης) δεν είναι απεριόριστος, είναι θετικό επειδή η προσφορά δημιουργεί νέους βιβλιόφιλους -δεν ξέρω το ισοζύγιο αν είναι θετικό ή αρνητικό.

  16. Λύτης said

    Έψαχνα πρόσφατα σε κάποιο ηλεβιβλιοπωλείο βιβλία για τον κινηματογράφο. Μεταξύ αυτών, κάποιο με αγύριστα κινηματογραφικά σενάρια κόστιζε 13,5 ευρώ, ενώ σε e-book 12 ευρώ. Επίσης, η συγκεκριμένη έκδοση είχε τις μισές σελίδες (90-κάτι αντί 180-κάτι) σε σχέση με παλιότερες συλλογές σεναρίων της ίδιας εταιρείας, λόγω κρίσης φαντάζομαι. Μόνο που η τιμή παρέμεινε η ίδια.

  17. Δημήτρης Μ. said

    Έχω την εντύπωση, χωρίς να είμαι σίγουρος, ότι οι τιμές πώλησης των βιβλίων έχουν αυξηθεί, αν και το κόστος παραγωγής τους, λόγω των νέων τεχνολογιών, έχει μειωθεί. Αυτό οδηγεί τον αναγνώστη σε αναζήτηση φτηνών λύσεων. Φυσικό είναι. Εκείνο όμως που είναι περίεργο – και θα ήθελα μια εξήγηση, από ανθρώπους που είναι μέσα στον κύκλο παραγωγής και διακίνησης του βιβλίου – είναι η υπερπληθώρα εκδόσεων και εκδοτικών οίκων, που παρατηρείται τελευταία.

  18. george said

    Πολύ καλογραμμένο άρθρο, κύριε Σαραντάκο, και πολύ πολύ εύστοχο. Ωστόσο, θα σημειώσω ότι στην κατάσταση που επικρατεί με το πόσοι άνθρωποι τελικά διαβάζουν στην Ελλάδα, οι προσφορές των εφημερίδων έχουν και μια θετική συνιστώσα: φέρνουν κόσμο σε επαφή με το βιβλίο, που αλλιώτικα μπορεί να αδιαφορούσε.
    Για τις τιμές και τα βιβλιοπωλεία, προσωπικό παράδειγμα: Persepolis της Satrapi, μεταφρασμένη στα ελληνικά έκδοση με σκληρό εξώφυλλο, γύρω στα 18 ευρώ ο τόμος (είναι δίτομο). Αγγλική έκδοση (μεταφρασμένη και πάλι δηλαδή), σε απλή έκδοση, 9 ευρώ και οι δύο τόμοι μαζί, στο ίδιο τούβλινο βιβλιοπωλείο. Μαντεύετε τι διάλεξα. Τόσο δύσκολο είναι να βγάλει ο έλληνας εκδότης, απλή, όχι σκληρόδετη, έκδοση;

  19. Το συνοικιακό βιβλιοπωλείο θ’ ακολουθήσει τη μοίρα του μπακάλικου και του πλανόδιου γανωματή. Να δούμε πόσο θα διαρκέσει ο επιθανάτιος ρόγχος.

    Από τους βιβλιοπώλες έχω παράλογες απαιτήσεις εγγραματοσύνης και δείχνω μηδενική ανοχή. Ζητώ στου Ελευθερουδάκη, που αγοράστηκε για φορολογικούς λόγους από εισαγωγέα αυτοκινήτων, τα Mémoires ou Histoire de ma vie του Casanova κι η υπάλληλος ψάχνει στη βάση δεδομένων για «Kazanova». Ελευθερουδάκης τέλος!

    «Έχετε ποιήματα του Nâzım Hikmet;» ρωτώ σε γερμανικό βιλιοπωλείο. «Όχι». «Μήπως μπορείτε να φέρετε; Τον έχετε στη βάση δεδομένων;» «Πώς γράφεται;» Αν δεν ξέρεις πώς γράφεται, πώς ήξερες ότι δεν τον έχεις;

    «Έχετε τα ποιήματα του Καβάφη;» «Μια στιγμή κύριε να ρωτήσω. Ο κύριος επιθυμεί να μάθει αν έχουμε τα ποιήματα κάποιου κυρίου Καβάφη». Αν δεν ξέρεις ποιος είναι ο Καβάφης, τι δουλειά έχεις σε βιβλιοπωλείο (έστω και γερμανικό);

    Μου είναι βαθύτατα αδιάφορο αν τα παραπάνω βιβλιοπωλεία κλείσουν και οι ημιαγράμματοι υπάλληλοι χάσουν τη δουλειά τους. Απ’ την άλλη το Amazon ξέρει ποιος είναι ο Καβάφης, πώς γράφεται ο Καζανόβας ή αν έχει Χικμέτ, φιλοξενεί κριτικές αναγνωστών (και τις αρνητικές), ξέρει τι απόθεμα έχει, σου φέρνει το βιβλίο σε 24 ώρες αν δώσεις κάτι παραπάνω, στο ξαναστέλνει αν τα ΕΛΤΑ χάσουν το βιβλίο ή παρατήσουν το δέμα στη βροχή κτλ. Επιπλέον είναι και σημαντικά φθηνότερο.

    ακόμα κι αν δεχτούμε πως το βιβλίο είναι κακομεταφρασμένο στα ελληνικά, και πάλι περισσότερα παίρνει κανείς όταν διαβάζει το κακομεταφρασμένο παρά το πρωτότυπο
    Διαφωνώ· όταν δεν καταλάβεις κάτι στο πρωτότυπο, δεν κατάλαβες και ξέρεις ότι δεν κατάλαβες. Όταν δεν έχει καταλάβει ο μεταφραστής το πρωτότυπο, τότε δεν έχεις καταλάβει ούτε εσύ, αλλά νομίζεις πως έχεις καταλάβει.

  20. 18: Persepolis της Satrapi, μεταφρασμένη στα ελληνικά έκδοση με σκληρό εξώφυλλο, γύρω στα 18 ευρώ ο τόμος (είναι δίτομο). Αγγλική έκδοση (μεταφρασμένη και πάλι δηλαδή), σε απλή έκδοση, 9 ευρώ και οι δύο τόμοι μαζί, στο ίδιο τούβλινο βιβλιοπωλείο.
    Γαλλικό πρωτότυπο: 4 τόμοι προς €15 ο τόμος, σύνολο €60.
    Γερμανική μετάφραση: 2 (διπλοί) τόμοι προς €10 ο (διπλός) τόμος, σύνολο €20, παρόλο που οι γαλλόφωνοι αναγνώστες είναι περισσότεροι απ’ τους γερμανόφωνους.

  21. Για όσους ενδιαφέρονται παραπάνω, να συμπληρώσω (με την άδεια του Νικοκύρη) τα εξής:

    Ο εκδότης Νίκος Μεγαπάνος κάνει μια ανάλυση στα κόστη εδώ
    Γιατί είναι τόσο ακριβά τα βιβλία;

    Λέει:

    Τυπώσαμε 3.000 αντίτυπα και η λιανική τιμή του είναι 20 (ευρώ). Από αυτά, όπως λέγαμε κάποτε, έλαβον:

    Συγγραφέας: 1,50
    Μεταφραστής: 2,27
    Επιμελητής: 0,49
    Διορθωτής: 0,49
    Στοιχειοθέτης: 0,41
    Γραφίστας εξωφύλλου: 0,14
    Χαρτέμπορος: 0,80
    Τυπογράφος: 0,20
    Βιβλιοδέτης: 0,40
    Βιβλιοπώλης: 8,45
    ΦΠΑ: 1,22
    Εκδότης: 3,63

    Για το ίδιο θέμα, η Λίνα Γιάνναρου στην «Καθημερινή»

    Οι καταναλωτές «επενδύουν» στις διαδικτυακές αγορές

  22. 10. Η ελληνική ανήκει στην δεύτερη κατηγορία, ιεραρχικά, δύσκολων γλωσσών, με τόνους, μαζί με την ουγγρική. Η Κινεζική, με 3000 χαρακτήρες είναι η πιο ακριβή. Όταν, σε κάποιους καιρού μου, πληρωνόσουν 70 λιρόνια για χίλιες λέξεις μετάφρασης στα ελληνικά, η κινεζική στοίχιζε 120. Η Αγγλική όπως κι η ιταλική κι οι λατινογενείς είναι οι πιο φθηνές… Αλλά τα τεχνικά κείμενα όπως η ιατρική είναι πιο ακριβά.

  23. Όχι, σοβαρά τώρα· υπήρχαν ποτέ βιβλιοπωλεία, γειτονιάς, ή επαρχίας, που έβγαιναν μόνο πουλώντας βιβλία; χωρίς να κλέβουν την εφορία; κι εκδότες, χωρίς να ζουν από κρατικές παραγγελίες κι επιδοτήσεις; ή χωρίς να ενδιαφέρονται αν μπαίνουν μέσα;

  24. #21
    στην ανάλυση που παρουσιάζεις, νομίζω ότι λείπουν τα «δικαιωμάτα» του ξένου εκδοτικού οίκου, τα οποία δεν θα πρέπει να είναι ασήμαντα;

    # 19
    συμφωνώ με τα πιο πολλά απ’ όσα αναφέρεις. Θεωρώ ότι ο ρόλος του βιβλιοπωλείου πρέπει να αλλάξει και απο «στατικό» σημείο πώλησης του αντικείμενου «βιβλίο» πρέπει να εξελιχθεί σε ένα σημείο ολοκληρωμένης ππληροφόρησης για το βιβλίο και τον κόσμο του. Είναι θλιβερά τα συμπτώματα άγνοιας, προκλητικά μερικές φορές, που όλοι μας βλέπουμε σε μερικούς πωλητές των βιβλιοπωλείων. Και μόνο το να σου παρουσιάζει ο βιβλιοπώλης (και το επιτελείο του) ολκληρωμένα τις βιβλιοκριτικές για τα βιβλία που του ζητάς, τα αντίστοιχα βιβλία για το συγκεκριμένο θέμα, είναι μεγάλη προσφορά. Προσωπικά δεν θυμάμαι ποτέ βιβλιοπώλη να μου προτείνει καποιο βιβλίο με θέμα παρεμφερές -αυτό που κάνει το amazon π.χ.- με εκείνο του βιβλίου που του ζήτησα. Ίσως αν προχωρήσουν σε προτάσεις για νεά βιβλία -τουλάχιστον προς τους καλούς τους πελάτες, ή σε ξαναπαρούσιαση παλιών -σαν καλή ώρα τον Χριστουγεννιάτικο Παπαδιαμάντη, σε οργάνωση παρουσιάσεων συγγραφέων και κυρίως σε συναντήσεις των συγγραφέων με τους αγαπημένους αναγνώστες τους, οργανώσουν λέσχες ανάγνωσης κλπ. τότε μπορεί το βιβλιοπωλείο και μάλιστα το συνοικιακό / επαρχιακό να γίνει μια κυψέλη πολιτισμού και δημιουργίας και πιθανόν να ανθήσει και επιχειρηματικά.Μερικοί το κάνουν αλλά οι περισσότεροι βιβλιοπώλες νομίζω ότι αισθάνονται ως «μικροαμεσαίοι» που κι αυτοί πληττονται απο την κρίση και περιμένουν παθητικά τις καλύτερες μέρες.

  25. bernardina said

    Συγγραφέας: 1,50
    Μεταφραστής: 2,27;;;;;

    Χαχαχαααααα!!!!!

    Επειδή πολλοί από τους παραπάνω τα είπαν μια χαρά και δεν έχω πολλά να προσθέσω, μπορώ να κάνω μια αφελή ερώτηση; Γιατί κανείς δεν γκρινιάζει για τη διαφορά τιμής σε άλλα προϊόντα που πωλούνται μέσω διαδικτύου (ακουστικά, κονσόλες, κινητά ηλεκτρονικά γκάτζετ κλπ) ; Με μια φίλη υπολογίσαμε για καμιά δεκαριά τέτοια προϊόντα μια διαφορά τιμής συνολικά πάνω από 500 (!! !)ευρώ ανάμεσα στο ελληνικό κατάστημα και το ιντερνετικό. Θα είμαι πολύ κακόπιστη αν υποψιαστώ ότι ειδικά απέναντι στο βιβλίο υπάρχει μια προκατάληψη;

    Χρόνια πολλά σε όλους και με το καλό να μας μπει το ’12

    Μου λείψατε 😉

  26. clep said

    Με καθε σεβασμο στην άποψη του Νίκου Σαραντάκου, εγω θα συμφωνήσω με οτι ακριβώς είπε και ο steppenwolf και να προσθεσω και κάποιες δικές μου παρατηρησεις:
    -εχω ακριβως την ιδια αποψη για την αριστη και ταχυτατη εξυπηρετηση του amazon.co.uk. Τις ελαχιστες φορες που κάποιο βιβλιο χαθηκε (οχι παραπανω απο 1-2 σε πολλές δεκάδες παραγγελίες) αντικατασταθηκε άμεσα χωρίς προβλημα.
    – Ειναι άδικο να συγκρίνουμε προτεινόμενες τιμές . Στα αγγλικά βιβλιοπωλεία οι τιμές αυτές θα ισχύσουν για 2-3 μήνες μετά την πρώτη έκδοση. Αμέσως μετα θα πέσουν σημαντικά. Σε κάθε βιβλιοπωλείο δε, υπάρχουν αφθονα βιβλία σε προσφορές 1+1 δωρεάν ή πληρώστε 2 για 3 – ακόμα και για νέα αξιόλογα βιβλία. Βιβλία δεκαετίας που έχουν βγάλει τα εξοδά τους δίνονται σε πολύ χαμηλές τιμές.
    -το οτι ο αριθμός των ανθρώπων που διαβάζουν αγγλικά με την ίδια άνεση με τα ελληνικά είναι τριψήφιος αποτελεί τεράστια υπερβολή. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες έλληνες που έχουν σπουδάσει ή ζήσει σε αγγλόφωνες χώρες – σίγουρα πολλοί απο αυτούς έμαθαν μόνο τα απαραίτητα – αλλά επίσης πολλοί γνωρισαν τα αγγλικά σε βάθος. Προσωπικά εμένα με εντυπωσιάζει ακόμα και το υψηλό επίπεδο αγγλικών σε ανθρώπους στον επαγγελματικό μου χώρο που ξεκίνησαν να τα χρησιμοποιούν ως business English αλλά πλεον έχουν εντυπωσιακή ανεση. Με λίγα λόγια η δεξαμενή ανθρώπων που έχουν αναγκαστικά μια στενή σχέση με τα αγγλικά είναι τεράστια, οπότε και αρκετοί απο αυτους θα μπουνε και βαθυτερα. Η αγάπη για μια ξένη γλώσσα δεν είναι προνόμιο μιας κλειστής κάστας φιλολόγων.
    -Τα συνοικιακα βιβλιοπωλεία κλείνουν εδω και στον υπόλοιπο κόσμο τα τελευταία 20 χρόνια. Οι αιτίες γνωστές και καμία λεκτική στήριξη όσο ειλικρινής και εαν είναι, δε θα το σταματήσει.
    -το amazon δεν δρα παρασιτικά έναντι σε κανένα. Τα περισσότερα μαγαζιά σε αγορές που δραστηριοποιείται (είτε βιβλία είτε ηλεκτρονικά είδη) έχουν προσαρμόσει τις τιμές τους ή προφέρουν έξτρα υπηρεσίες. Τα υπόλοιπα θα κλείσουν.
    -Τέλος δεν καταλαβαίνω γιατί είναι κακό να υπάρχουν πολλαπλοί τρόποι να προμηθεύεσαι βιβλία. Είτε βιβλιοπωλεία, είτε εφημερίδες, είτε σουπερμαρκετ είτε οπουδήποτε αλλού. Καλό θα ήταν οι εκδοτες/βιβλιοπώλες να μην αρχίσουν να επαναλαμβάνουν τα ίδια επιχειρήματα με αυτά της μουσικής βιομηχανίας. Η κατάληξη είναι γνωστή.

  27. Servitoros said

    Το βασικό πρόβλήμα κατ’ εμέ δεν είναι οι τιμές των αγγλικών βιβλίων στην Ελλάδα αλλά το ότι το ελληνικό βιβλίο είναι πολύ ακριβό. Στην Αγγλία μπορείς να αγοράσεις σημαντικά βιβλιά από τις σειρές της Penguin Classics, Penguin Modern Classics και Vintage Classics με 5-10 λίρες, στην Ελλάδα οι αντίστοιχες ελληνικές εκδόσεις κοστίζουν διπλάσια και τριπλάσια. Στο δε λινκαρισμένο ποστ της κοπέλας υπάρχει σχόλιο που δείχνει το εξής παράδοξο. Το μεταφρασμένο βιβλίο του Μαρκαρή έχει στην Αγγλία σχεδόν τρεις φορές μικρότερη τιμή απ’ ότι στην Ελλάδα.

  28. Το βιβλίο όντως περνάει κρίση. Όμως, ένα μέρος της κρίσης οφείλεται στο ότι εκδίδονται πολλά βιβλία που είναι για τα σκουπίδια. Βέβαια, οι εκδότες δεν είναι βλάκες και για να τα τυπώνουν, θα ξέρουν πως υπάρχει και το αντίστοιχο αναγνωστικό κοινό. Από την άλλη, τα καλά βιβλία δυσκολεύονται να φτάσουν στο αναγνωστικό κοινό. Ίσως, θα έπρεπε να τα βοηθήσουμε να ζήσουν μια δεύτερη ζωή, απελευθερώνοντάς τα από τα ράφια μας, δανείζοντάς τα, χαρίζοντάς τα κλπ. Έτσι, και κάποιος άνθρωπος θα τα χαρεί και εμείς θα ελευθερώσουμε κάποια ράφια, δημιουργώντας χώρο για νέες αφίξεις. Εκτός εάν σκοπεύετε να αγοράσετε καινούργιο σπίτι για να χωράει και η βιβλιοθήκη σας…
    Στα Εξάρχεια, όπου ζω, έχει αρχίσει ο αλληλοδανεισμός και ξεφόρτωμα βιβλίων σε κοινόχρηστους χώρους.

  29. #24, #25

    Η ανάλυση είναι του εκδότη της Ωκεανίδας. Το κόστος των δικαιωμάτων είναι νομίζω το 1,5 € του συγγραφέα. Το γιατί είναι λιγότερα από το ποσοστό του μεταφραστή, το γράφει ο εκδότης στα σχόλια.

    #15

    Νομίζω μακροπρόθεσμα είναι πολύ θετικό το ισοζύγιο.

  30. Υπάρχει ένα ωραίο διήγημα του Τσέχοφ, με τον ιδεαλιστή διανοούμενο που ανοίγει ένα βιβλιοπωλείο στην επαρχία. Στην αρχή διώχνει με τις κλωτσιές τα παιδάκια που ζητάν χαρτικά, στο τέλος πια το μετατρέπει σε μπακάλικο.
    Ένα βιβλιοπωλείο στην εν Αθήναις παλιά γειτονιά μου, την Άνω Πεύκη, ξεκίνησε με τέτοιες καλές προθέσεις, θυμάμαι, έκανε εκθέσεις βιβλίου και τέτοια, τώρα πουλάει σχεδόν μόνο χαρτικά, με τα βιβλία στα πίσω ράφια.

  31. Θα συμφωνήσω με όσα λέει ο Λύκος στο #19, και μη προς κακοφανισμόν του φίλου Νικοκύρη. Εδώ και χρόνια αγοράζω βιβλία κυρίως από το Άμαζον. Επίσης, δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα να διαβάσω λογοτεχνία (εντάξει, όχι μελέτες με υποσημειώσεις και ευρετήρια) στο Κιντλ — το μεγάλο βέβαια, το DX, γιατί με το άλλο βγάζεις τα μάτια σου. Μια χαρά φχαριστιέσαι το διάβασμα, κι έχεις και του κόσμου τα βιβλία στην άκρη των δαχτύλων σου. Καλύτερα είναι να σκονίζονται στα ράφια της βιβλιοθήκης;

    Όσο για την εγγραμματοσύνη των βιβλιοπωλών, έχω κι εγώ την εντύπωση ότι είναι σχεδόν ανύπαρκτη, εκτός από εξαιρέσεις μετρημένες στα δάχτυλα. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για την Ελλάδα.

  32. @27: Σερβιτόρε, συμφωνώ και επαυξάνω για τα πιγκουινάκια, αλλά το 99% των βιβλίων του Vintage είναι τυπωμένα με τον πιο ελεεινό τρόπο, σχεδόν χωρίς περιθώρια, σε άθλιο χασαπόχαρτο.

  33. Μπετατζής said

    Το βιβλίο είναι εμπόρευμα. Μπορεί ο χώρος του βιβλίου να συνοδεύεται από ένα μύθο κουλτούρας και πολιτιστικού επιπέδου, αλλά δεν παύει να είναι ένας εμπορικός χώρος και και η κατασκευή του αντικειμένου ενός βιβλίου, η πώληση και διακίνησή του είναι μια αμιγώς εμπορική δραστηριότητα, που λειτουργεί με όρους κόστους και κέρδους. Επομένως βρίσκω τελείως υποκριτικές τις απαιτήσεις του σχ. 19 και είναι βάρβαρη η διατύπωση για τους «ημιαγράμματους υπαλλήλους» που πρέπει δήθεν να χάσουν τη δουλειά τους, κατά τους ισχυρισμούς του σχολιαστή, επειδή δεν ξέρουν πως γράφεται ο Καζανόβας. Αυτό που πάντα δήθεν ξεχνάνε όσοι εκφράζουν τέτοιες απόψεις είναι ότι για λόγους κόστους οι βιβλιοπώλες δεν προσλαμβάνουν καθηγητές φιλολογίας ως πωλητές, ώστε να ξέρουν και τον Καβάφη και τον Καζανόβα και όλη την ελληνική και ξένη γραμματεία, αλλά προσλαμβάνουν ως επί το πλείστον απλούς πωλητές ή στην καλύτερη περίπτωση κάποιον φοιτητή.Βρίσκω αποκρουστική την απαξίωση των εργαζομένων αυτών από τους υποτίθεται βαθείς γνώστες και μορφωμένους απαιτητικούς πελάτες των βιβλιοπωλείων.
    Οι λογικές ανταλλαγής και μοιράσματος για τις οποίες μίλησε ο Σκύλος, με βρίσκουν απολύτως σύμφωνο και στην θεωρία και στην πράξη.

  34. aerosol said

    Νομίζω πως οι μεγάλες αλυσίδες βιβλιοπωλείων βασίζονται για τις πωλήσεις τους σε ανθρώπους που δεν πολυδιαβάζουν και δεν αγαπούν σε βάθος το βιβλίο. Συχνά ο διαθέσιμος χώρος θυμίζει πλατεία αλλά η ποικιλία των βιβλίων είναι μικρή (όσα είχε ο θαυμάσιος βιβλιοπώλης της γειτονιάς μου στο μαγαζάκι-τρύπα!) και οι υπάλληλοι, συνήθως, είναι παντελώς άσχετοι με το αντικείμενο. Σ’ αυτό θα συμφωνήσω με τον Steppenwolf (#19). Χίλιες φορές καλύτερα στο Amazon.

    Θα διαφωνήσω κάπως στο εξής:
    «Το συνοικιακό βιβλιοπωλείο θ’ ακολουθήσει τη μοίρα του μπακάλικου και του πλανόδιου γανωματή. Να δούμε πόσο θα διαρκέσει ο επιθανάτιος ρόγχος.»
    Αυτό έχει να κάνει και με την ευελιξία του βιβλιοπώλη. Κλείσαν τα μπακάλικα αλλά υπάρχουν περιποιημένα delicatessen με εκλεκτότερα ή σπανιότερα προϊόντα και πωλητές/ιδιοκτήτες με εξιδεικευμένες γνώσεις. Το μαζικό μπουχτίζει. Πιστεύω στην εξιδείκευση και την αναζητώ στα πράγματα που με ενδιαφέρουν. Κάποιοι βιβλιοπώλες-ήρωες, που ξέρουν τι να προτείνουν (έχω συναντήσει τέτοιους, αν και πλέον σπανίζει το είδος) και τι επιλέγουν να έχουν στο κατάστημά τους, είναι πολύτιμοι και μπορεί να τα βγάλουν πέρα με τις νέες εποχές -το ελπίζω και θα τους υποστηρίζω πάντα.
    Χρειαζόμαστε και τα δυο άκρα του φάσματος. Το ασαφές ενδιαμέσο είναι που αρχίζει να μην έχει λόγο ύπαρξης.

  35. τὸ «δὲν διαβάζω βιβλία στὰ ἑλληνικὰ» μοῦ φαίνεται παράξενο κι ἀπὸ μιὰ ἄλλη ἄποψι. καλὰ νὰ διαβάζῃς Ντίκενς ἢ ξέρω γὼ Κὶνγκ στὰ ἀγγλικά, ἀλλὰ νὰ διαβάζῃς Ντοστογιέφσκι ὴ Οὐγκὼ ἢ Γκαῖτε στὰ ἀγγλικὰ μοῦ φαίνεται ἀστεῖο.

    #33 συγγνώμη, ἀλλ’ ἂν ἕνας ὑπάλληλος καταστήματος ῥούχων δὲν ξέρει τὶς μπλοῦζες ἢ τὰ ταγὲρ δὲν θἆναι τελείως ἀκατάλληλος; ἔ, κι ὁ ὑπάλληλος τοῦ βιβλιοπωλείου ὀφείλει νὰ ξέρει κάποια πράγματα, τί νὰ κάνουμε.

    βέβαια τὰ βιβλία μποροῦν νὰ ἔχουν πολλαπλῆ χρησιμότητα: http://www.hegrade.gr/?q=node/2260

  36. Νέο Kid Στο Block said

    Ένεκα της επανεμφάνισης της πολυαγαπημένης Mπέρνυ :-), ας μου επιτραπεί μία έμμετρη (λέμε τώρα..) αφιέρωση. 🙂 🙂

    Για κάθε ευράκι και μισό που βγάνει ο Κουέλιος
    σέντσια πολλά εικοσιεπτά και δύο ακόμη λίρες
    βγάνει η γλυκιά Μπερνούλα μας, που γύρισε σαν ήλιος
    κι εύχομαι πια τα σχόλια της, να είναι σαν τις ψείρες .. 😳

    αμέτρητα και οτρηρά και πάντα σολτ και πέπερ.
    Αχ! Να ξερα Μπερνούλα μου πως είσαι παραλού
    να άφηνα παλιομπετά ακόμα και τα στάρτερ
    Να δινα μια στα Μπι Ο Κιού ,ΤΕΠΑΚ αλλού γι’ αλλού

    Να ‘ρχόμουνα σα πρίγκιπας ,αυτός της Ουαλίας
    και συ μια Κέητ Μίντλετον ,μα ουχί ξενερουά
    Να τρώγαμε τα ριάλια σου, σε θέρετρα Γαλλίας
    να σε ταΐζω και πατέ ,να λες «με πουρκουά;»

  37. Μπετατζής said

    35. Οι πωλητές βιβλίων, όπως και οι πωλητές ταγιέρ, για να βγάλουν ένα μεροκάματο και για να επιβιώσουν δουλεύουν, όχι για να τους δίνουν τα εύσημα οι πνευματικοί άνθρωποι – καταναλωτές κουλτούρας – πελάτες των βιβλιοπωλείων. Έχω να προτείνω τις εξής βιώσιμες λύσεις : α) Οι βιβλιοπώλες, ειδικά των μεγάλων αλυσίδων, να πληρώνουν για σεμινάρια φιλολογίας αλλά και κοινωνιολογίας, ιστορίας, τέχνης κλπ στους πωλητές, φυσικά εντός του ωραρίου εργασίας τους ή να πληρώνονται έξτρα οι υπάλληλοι για την παρακολούθησή τους. β) Αφού οι πελάτες είναι τόσο μορφωμένοι και ανώτεροι πνευματικά, γιατί δεν ενημερώνονται από το διαδίκτυο πριν πάνε στο βιβλιοπωλείο ακριβώς για το ποιό βιβλίο θέλουν, (συγγραφέα, τίτλο, εκδοτικό οίκο, χρονιά έκδοσης), και να ζητάνε αυτό ακριβώς που θέλουν, για να μην ταλαιπωρούν τον υπάλληλο με ερωτήσεις του στυλ «Καβάφη έχετε ;;». Εγώ προσωπικά, όταν αγοράζω από βιβλιοπωλείο, (σπάνια πλέον, συνήθως για δώρα), ρωτάω επακριβώς, έχετε αυτό το βιβλίο, του τάδε συγγραφέα, από τις τάδε εκδόσεις ;;;, ώστε ο υπάλληλος να μπορεί να μου απαντήσει αμέσως ναι ή όχι, χωρίς να χρειαστεί να τεσταριστούν οι όποιες γνώσεις του.

  38. Emphyrio said

    To Bookcrossing στην Λαρισα ειναι ενεργο (ας ειναι καλα μια εκλεκτη μου συναδελφος). Ιδανικος τροπος ξεφορτωματος βιβλιων, οπως γραφτηκε.

  39. τζουτζούκος said

    Το θέμα μου θυμίζει την ταινία που το μικρό βιβλιοπωλείο της Μεγκ Ράιαν κλείνει απ το πολυκατάστημα του Τομ Χανκς. Βέβαια εκεί η άνεργη πλέον Μεγκ ερωτέυεται τον Τομ, νομίζω μέσω ανταλλαγής ιμέιλ. Οπότε μικρό το κακό. Έστω και τίγκα στην αφέλεια και στα κλισέ, η ταινία περνά το μήνυμα για τον κακό καπιταλισμό που φταίει για όλα. Πόσο κακό-διαβολικό είναι κάτι που σου δίνει το δικαίωμα να επιλέξεις ελεύθερα μεταξύ του amazon και του οποιουδήποτε βιβλιοπωλείου (συνοικιακού, πολυκαταστήματος κλπ); Όχι άλλες παρεμβάσεις σοβιετικού τύπου, απ τη στιγμή που επιλέξαμε να ζούμε σε ελεύθερη αγορά. Οποιοσδήποτε επιχειρηματίας δεν βγαίνει, κλείνει το μαγαζί και πάει σπίτι του. Το βιβλιοπωλείο δεν διαφέρει απο οποιαδήποτε άλλη επιχείρηση. Όσο υπάρχει ζήτηση, θα υπάρχει και αγορά. Και να κλείσουν τα συνοικιακά, πάλι θα συνεχίσετε να διαβάζετε 10 βιβλία το μήνα κύριε Σαραντάκο.

  40. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    Τζουτζούκο μου, όσο έχουν επιλέξει οι δύστυχοι βορειοκορεάτες να ζουν αυτό που ζουν, άλλο τόσο έχεις επιλέξει κι εσύ να ζείς σε «ελεύθερη» αγορά.

  41. 33: η πώληση και διακίνησή του [βιβλίου] είναι μια αμιγώς εμπορική δραστηριότητα, που λειτουργεί με όρους κόστους και κέρδους.
    Με τους ίδιους όρους λειτουργούν και οι καταναλωτές.

    για λόγους κόστους οι βιβλιοπώλες δεν προσλαμβάνουν καθηγητές φιλολογίας ως πωλητές, […] αλλά […] ως επί το πλείστον απλούς πωλητές ή στην καλύτερη περίπτωση κάποιον φοιτητή.
    Το ίδιο κάνουν και τα σουπερμάρκετ, οι πωλητές των οποίων παραδόξως είναι πολύ καλύτερα ενημερωμένοι για τα κυριολεκτικά χιλιάδες εμπορεύματα που διατίθενται.

    Βρίσκω αποκρουστική την απαξίωση των εργαζομένων αυτών από τους υποτίθεται βαθείς γνώστες και μορφωμένους απαιτητικούς πελάτες των βιβλιοπωλείων.
    Θες ο μανάβης να μην ξέρει να ξεχωρίσει τα πορτοκάλια απ’ τα μανταρίνια;

    37: Αφού οι πελάτες είναι τόσο μορφωμένοι και ανώτεροι πνευματικά, γιατί δεν ενημερώνονται από το διαδίκτυο πριν πάνε στο βιβλιοπωλείο
    Αυτό κάνουν πια, με τη διαφορά ότι μετά δεν πάνε στο τούβλινο, διότι έχουν ήδη αγοράσει απ’ το διαδικτυακό. (Αλλιώς τα τούβλινα θα παρασιτούσαν εις βάρος των διαδικτυακών…)

    34: Συμφωνώ για τα ντελικατέσεν.

  42. bernardina said

    Κιντάκο, χίλια ευχαριστώ για την τόσο θερμή υποδοχή. Don’t leave your day job, though, γιατί αν περιμένεις από μεταφραστή να πλουτίσει με τη μετάφραση… σώθηκες! Άσε τους εκδότες να λένε 😉
    Αυτό που προσπάθησα να υπαινιχθώ με το σχόλιό μου είναι ότι θα δεχόμουν την περί ακριβού βιβλίου γκρίνια αν εκφράζονταν ανάλογα παράπονα κάθε φορά που η σχέση προϊόντος-τιμής φαινόταν εξωφρενική. Δυστυχώς δεν έχω δει πουθενά να γκρινιάζει κανείς όταν πχ. ένα μπλουζάκι από ευτελέστατο ύφασμα που έχει κατασκευαστεί στο Μπανγκλαντές κόστιζε εβδομήντα ευρώ επειδή είναι (προσθέστε όποια φίρμα θέλετε για να μην κάνω γκρίζα διαφήμιση). Και συγνώμη αν η θέση μου φαίνεται άσχετη, αλλά με έχει κουράσει όλη αυτή η μουρμούρα περί ακριβού βιβλίου. Στην Ελλάδα ΟΛΑ είναι πιο ακριβά απ’ όσο πρέπει.

  43. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    #41
    Το ποτρτοκαλάκι και το μανταρινάκι θέλουν μισό λεπτό να τα ξεφλουδίσεις και 2-3 λεπτά να φαγωθούν. Αν μπορείς να κάνεις τον ίδιο χρόνο και με το διάβασμα ενός βιβλίου, πάω πάσο. Αν όχι, τότε θεωρώ το παράδειγμά σου είναι τελείως για τα μπάζα.

  44. τζουτζούκος said

    Ρεμάλι μου, εδώ τουλάχιστον γίνονται εκλογές. Τώρα, ότι εδώ εφαρμόσαμε ένα μπασταρδεμένο σύστημα είναι άλλο θέμα, εξίσου τραγικό. Πάντως δεν τίθεται νομίζω θέμα σύγκρισης ανάμεσα σε μια χώρα που ο λαός πάει στην κάλπη και σε μια χώρα που η λέξη εκλογές μπορεί να ναι κι απαγορευμένη.

  45. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    Τζουτζούκο, συμφωνώ με αυτά που λες, νομίζω όμως ότι πρέπει να διευκρινίσουμε κάτι. Στις εκλογές ψηφίζουμε αυτόν που θα διαχειριστεί (τρόπος του λέγειν) το υπάρχον σύστημα, δεν επιλέγουμε σύστημα.

  46. 43: Δε θες ο οπτικός να ξέρει από οπτικά, ο φαρμακοπώλης από φάρμακα, ο πωλητής υπολογιστών από υπολογιστές, ο πωλητής κατοικίδιων από κατοικίδια, ο κρασοπώλης από κρασιά, ο ανθοπώλης από άνθη και ο βιβλιοπώλης από βιβλία;

  47. Παρακολουθώ εδώ και καιρό τη σχετική συζήτηση που άνοιξαν τα δύο μπλογκ, της Don’t Ever Read Me και του εκδότη της Ωκεανίδας, αλλά θα κρατήσω προς το παρόν αρκετές επιφυλάξεις όπως και για το σημερινό ποστ του νικοκύρη. Θα δεχτώ την εξήγηση πως η η τιμή του εγχώριου βιβλίου καθορίζεται (και) από το μέγεθος της αγοράς αλλά το μέγεθος της ευθύνης ισομοιράζεται τόσο προς τα τούβλινα βιβλιοπωλεία, μικρά και μεγάλα, γιατί αυτά καθορίζουν τις τάσεις της αγοράς περισσότερο με την προσφορά παρά τη ζήτηση, όσο και στην παιδεία του αγοραστή.

    Από την άλλη θέλω να πω για τα προσωπικά μου. Δεν είμαι επαρκής γνώστης των αγγλικών και συμφωνώ με την άποψη πως είναι παράδοξο το γεγονός πως υπάρχουν τόσοι πολλοί που λένε ότι διαβάζουν απευθείας στα αγγλικά. Αλήθεια, μπορούν να διαβάσουν με άνεση Ντίκενς όπως λέει ο Κορνήλιος; Πόσο μάλλον τον Μόμπυ Ντικ του Μέλβιλ; Ε ας διαβάζουν Στέφανι Μέιερ. Κι από την άλλη πόσο εύκολο είναι να διαβάσεις Μαζάουερ στο πρωτότυπο αν δεν είσαι επαρκώς εξοικιωμένος με την επιστημονική ορολογία; Γι αυτό και «αναγκάστηκα» να πληρώσω τα 44 ευρώ της ελληνικής έκδοσης παρά τα 15 της αγγλικής handbook. Ακόμα κι αν η διαφορά της τιμής ίσως δικαιολογείται και από την αμοιβή του μεταφραστή για την εξειδικευμένη εργασία του, τι νόημα έχει ο σχετικός εκδοτικός οίκος να κάνει το βιβλίο τόσο βαρύ και «πολυτελές» εξακοντίζοντας την τιμή του βιβλίου;

    Ένα άλλο παράδειγμα είναι η πιπίλα περί της πειρατίας. Κι όμως να που η πειρατία κάνει καλό ακόμα και στο βιβλίο, πχ όταν είχε μεταφραστεί εδώ το Game of Thrones του George R.R. Martin τυπώθηκε σε δύο τόμους που κόστιζαν αρκετά παραπάνω από 50 ευρώ. Αλλά όταν βγήκε η ομώνυμη τηλεοπτική σειρά – και είναι πραγματικά εξαιρετική – και τα τορεντάδικα πήραν φωτιά, ο έλληνας εκδότης πρόβλεψε τη ζήτηση. Έκανε πολύ καλά που το επανέκδοσε συνενώνοντας του δύο τόμους σε έναν και σε χαμηλότερη τιμή, περίπου 35 ευρώ αλλά πάλι αρκετά ακριβό αφού τα δικαιώματα και η μετάφραση ήδη θα έχουν αποσβεστεί.

    Κι εδώ υπάρχει μια λέξη κλειδί: η απόσβεση. Στο σύνολο της εκδοτικής παραγωγής πράγματι η απόσβεση δεν είναι πάντοτε εφικτή αλλά αν πάρουμε παράδειγμα τη Ζωή εν Τάφω του Μυριβήλη, γιατί ακόμα κοστολογείται 25 ευρώ στις εκδόσεις της Εστίας;

    Όσο για τις αγορές μου ακολουθώ την εξής τακτική. Όταν θέλω ένα βιβλίο πηγαίνω στο συνοικιακό βιβλιοπωλείο, όταν θέλω πολλά μαζεμένα κατεβαίνω στο κέντρο της Αθήνας. Ο λόγος που θα πάρω ένα βιβλίο από τη γειτονιά μου είναι πως η διαφορά της μικρής έκπωσης από το κεντρικό βιβλιοπωλείο, κυρίως όταν είναι καινούρια έκδοση, είναι σχεδόν όσο ένα ή δύο εισιτήρια των ΜΜΜ. Κι εδώ εισέρχεται ο παράγοντας της ποικιλίας και της διαθεσιμότητας των τίτλων. Στο συνοικιακό βιβλιοπωλείο, εδώ στον Κορυδαλλό που μένω, δεν υπάρχει περίπτωση να βρω την πολυδιαφημισμένη Βαϊμάρη του Χένρι Βίνκελ. Ρώτησα σε τρία, δεν το είχαν και το αγνοούσαν κιόλας. Το ένα μάλιστα ανήκει και σε γνωστή μικρή αλυσίδα που πρόσφατα μπήκε και στη λογική του χαρτοπωλείου. Οπότε το πήρα από την Αθήνα μαζί με άλλα δύο βιβλία για να κερδίσω από τη διαφορά της τιμής. Σε μια άλλη περίπτωση, πήγα να βρω το βιβλίο του Μπογιόπουλου μιας που το αποφάσισα μετά την πρόσφατη παρουσίαση του νικοκύρη. Γύρισα σε έξι βιλβιοπωλεία εδώ και το βρήκα στο έβδομο, καθώς σχεδόν όλοι το αγνοούσαν καθώς είναι κατά κύριο λόγω χαρτοπωλεία. Και μιλάμε για βιβλίο που έκανε 25000 αντίτυπα σε 4 μήνες!

    Ε μετά δεν θα λυπηθώ ιδιαίτερα αν κλείνουν σιγά σιγά τα συνοικιακά βιβλιοπωλεία. Όσο και αυτά μαζί με τους εκδότες και τα κεντρικά βιβλιοπωλεία ρυθμίζουν την προσφορά περισσότερο κι από τη ζήτηση, μοιραία τα πρώτα θα μαραζώσουν.

    ΥΓ. Μην παραβλέπετε όμως και την ψυχολογία του εικοσάρικου. Όπως σωστά επισήμανε και κάποιος στη Λεξιλογία, επί δραχμής συνηθίζαμε να πληρώνουμε ένα καλό βιβλίο 1000 δραχμές. Μέσα σε λίγα χρόνια οι τιμές εξαπλασιάστηκαν! Γιατί τόσο πολύ και γρήγορα; Μια τυρόπιτα είχε κάτω από εκατό δραχμές, τώρα έχει φτάσει στο ενάμισι ευρώ. Η ψυχολογία του στρογγυλού όσο και οικείου νούμερου μετράει πολύ κι εδώ και αφορά όλα τα προϊόντα κάθε είδους.

  48. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας. Δεν συμφωνούμε με όλους, αλλά γίνεται καλή συζήτηση. Τόσο που τράβηξε και τη Μπερναρντίνα 🙂

  49. bernardina said

    😉

  50. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    #46
    Θα προεκτείνω τη συλλογιστική σου και ερωτώ: δε θες ο έμπορος όπλων να ξέρει από όπλα, το βαποράκι από ναρκωτικά, ο προαγωγός από μ….ά; κ.τ.λ, κ.τ.λ…

  51. τζουτζούκος said

    Ε, έμμεσα επιλέγουμε, απ τη στιγμή που ξέρουμε βάσει των κομματικών προγραμμάτων τι πρεσβεύει ο καθένας. Στην Ελλάδα βέβαια όλα αυτά είναι τελείως θεωρητικά.
    Στο σχόλιο 41: Θα είχε νόημα η κριτική σου, αν ο υπάλληλος σού λεγε «δεν ξέρω αν έχουμε και δεν με νοιάζει, ψάξε μόνος σου». Απ τη στιγμή που σε ρωτάει πώς γράφεται ο Χικμέτ, ποιος είναι ο Καβάφης (για να ψάξει προφανώς και να σου βρει), μάλλον να σε εξυπηρετήσει θέλει, παρά την άγνοιά του. Κι εγώ δεν καταλαβαίνω ειλικρινά πώς ορίζεται η υποχρέωσή του να ξέρει.

  52. Να θέσω στην κουβέντα και τον απαράδεκτο νόμο περί ενιαίας τιμής βιβλίου, που ενώ υποτίθεται πως προστατεύει τα συνοικιακά μαγαζία ουσιαστικά ευνοεί τον «ανταγωνισμό» των μεγάλων αλυσίδων με πρακτικές ολιγοπώλιου.
    (ο Βενιζέλος δεν τον έκανε;)

  53. cronopiusa said

    «Κλείνουν τα μάτια στο καρτέλ ξενόγλωσσων βιβλίων»
    http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=299689
    Απ τη μια ο Βιβλιοπώλης της Καμπούλ με την Βιβλιοπώλισσα της Μεσοποταμίας να αντιστέκονται στο Amazon κι απ την άλλη ο ΔΟΛ να περνάει με κόκκινη μπογιά καταστροφής και να παραδίδει τα βιβλία των Ελληνικών Γραμμάτων για πολτοποίηση.
    » Τα ΜΜΕ δεν είναι μόνο διαπλεκόμενα αλλά σκοτώνουν τη γνώση στην κυριολεξία όταν δεν υπάρχει κέρδος»
    http://peri-planomenos.blogspot.com/2011/07/blog-post_28.html#axzz1hkd1KPb1
    Biblioburro

    Ευτυχώς υπάρχουν οι Luis Soriano Borges οι δημοτικές ή σχολικές βιβλιοθήκες «ο αλληλοδανεισμός και το ξεφόρτωμα βιβλίων σε κοινόχρηστους χώρους».

  54. 51: Δεν μου είπε ότι δεν ξέρει αν έχουν Χικμέτ. Μου είπε ότι δεν έχουν (αν και δεν ήξερε πώς γράφεται).

    Δεν με ρώτησε ποιος είναι ο Καβάφης. Ρώτησε άλλη υπάλληλο αν έχουν τα ποιήματα «κάποιου κυρίου Καβάφη». Η ερώτηση ποια απ’ τις μεταφράσεις είναι η καλύτερη προφανώς δεν είχε πια νόημα να τεθεί.

    50: Συμφωνώ. Ειδικά οι τρεις επαγγελματίες που αναφέρεις αν δεν ξέρουν τη δουλειά τους θέτουν τη ζωή του πελάτη σε κίνδυνο.

  55. Νέο Kid Στο Block said

    Μπέρνα ,συμφωνώ απόλυτα με τα του σχολίου σου 42.

    Οι συγκρίσεις με τα μπλουζοταγέρ και τις πορτοκαλομπανάνες είναι …(ας μην εκφραστώ καλύτερα). Συμφωνώ με Μπετατζή. Η πνευματική μας καλλιέργεια και ανωτερότης, μπορεί να βρει καλύτερες διεξόδους επίδειξης από το κεφάλι του κασίδη.
    Προσωπικά , ψηφίζω τούβλινο! (ή έστω γυψοσανίδα επί μεταλλικού σκελετού)
    Μια φορά ,παρήγγειλα από το νέτι (σκακιστικό βιβλίο με ‘’έξοχες’’ και ‘’έγκριτες’’ κριτικές) και μου βγήκε κατιμάς για πέταμα. Κάλιο λάιβ ξεφύλλισμα –ξεψάχνισμα κι ας πληρώνεις κάτι παραπάνω. Όπως λέει και η Μπέρνα, σιγά τα ωά! Όσο κάνει μισό πιτόγυρο, η διαφορά.
    ΥΓ. Μιας και αναφέρθηκε σε σχόλιο πιο πάνω και έχεις γράψει κι εδώ Νίκο σχετικά , το βιβλίο του Μπογιόπουλου είναι πρώτη ρεκλαμάτη μούρη στο Public του Limassol Mall.
    Έψαξα και για Σαραντάκο ,αλλά τζίφος… να υποθέσω ότι η Αλέκα έδωσε γραμμή στον Χριστόφια ; 🙂

    ΥΓ. Τελικά αγόρασα (για μένα) το «Γιατί έφαγα τον πατέρα μου» του Roy Lewis (Εκδόσεις ΑΓΡΑ σε μετάφραση Έλσης Τσούτη) . (σε πολυτονικό(γιατί άραγε;) ,αν και έκδοση 2010)
    Η διαφορά τιμής με το διαθέσιμο εγγλέζικο στο Amazon ,όσο κάνει ένα σουβλάκι (περίπου 4 ευρώ)

  56. Nicolas said

    @39 Το πόσο ελεύθερα θα σ΄ αφήνει να διαλέξεις ο οδοστρωτήρας amaζώ, θα ζήσεις και θα το δεις. Τότε θα δούμε το σοβιετοκαπιαλιστικό μοντέλο τι βιβλία θα βγάζει. Άντε, μας τα χετε κάνει τούμπανο με την «ελεύθερη» αγορά σας και τις «ελεύθερες» επιλογές σας! Ας γελάσω: χα χα χα!

    Εγώ πάντως ξέρω «υπάλληλους» βιβλιοπωλείου με μάστερ που πληρώνονται σαν ανειδίκευτοι εργάτες. Και τα μανταρίνια ξέρω να τα διαλέγω μόνος μου, από χωριό είμαι, που βγάζει πατάτες (από πότε τρώνε μανταρίνια οι λύκοι;)

    Εδώ μιλήσαμε αρκετά για το θέμα (οι παρατηρητικοί μπορεί να δουν και κάτι). Και ήταν κάτι συμβολικές ημέρες που σημάδεψαν το 2011.

  57. @55: Κουμπάρε, τόσο πολύ ακρίβυναν τα σουβλάκια στη Λεμεσό;

  58. τζουτζούκος said

    56: Εξακολουθώ να μη βρίσκω διαφορά ανάμεσα στην επιχείρηση ενός βιβλιοπωλείου με την επιχείρηση ενός φαστφουντάδικου. Η λογική είναι ίδια. Μαγαζι διαχειρίζονται και οι 2, αμα δεν τραβάει το μαγαζί κλείνει. Σε απλά ελληνικά, το να ανοίγεις ένα μαγαζί, χρειάζεται και γνώσεις διοίκησης. Το να ξέρεις τι βιβλία πουλας, το να προωθείς τα καλά βιβλία δεν φτάνει. Λες και το μοντέλο που αναφέρεις έβγαζε μόνο καλά και διαφωτιστικά βιβλία. Αν η εποχή σε ξεπεράσει και δεν το πάρεις πρέφα, επίσης έχει να κάνει με τις όποιες γνώσεις διοίκησης έχεις. Άμα δεν τις έχεις, μην ανοίγεις μαγαζί, μη ζητάς κρατική παρέμβαση, μην παίρνεις στο τέλος τέλος στο λαιμό σου τους υπαλλήλους σου. Προσωπικά νιώθω ελεύθερος χωρίς εισαγωγικά. Ίδια μέτρα και ίδια σταθμά φίλε.

  59. Νέο Kid Στο Block said

    57. Όι ρε μάστρε, το είπα αθενέικα «σουβλάκι», εννοώντας το κλασικό μιξ σε πίτα, ντάξει λάθος ,γύρω στα πέντε πλέον!
    (Αλλά, οι χωραΐτες το τρώτε φτηνότερα; Εκτός αν είσαι πιστός στο Τιπ-ού –κείται σαν Τιπούκειτος!) 🙂 🙂

  60. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    #50β
    Υποκλίνομαι, όχι μόνον δια την απάντησιν αλλά πρωτίστως δια την αιτιολόγησιν!

    #55
    Με τέσσερα ευρώ παίρνεις 2 σουβλάκια, άρα θέλει περισσότερη σκέψη…

  61. sarant said

    55: Δεν το έχουν; Απαράδεκτοι! 🙂

  62. Nicolas said

    @58 Ούτε ίδια μέτρα, ούτε ίδια σταθμά. Όλο το πρόβλημα εκεί είναι. Κι αν νιώθεις ελεύθερος με το πιστόλι στον κρόταφο, ξα σου (όπως λένε κάτι γνωστοί μου*).

    * ξέρουν αυτοί!

  63. @59: Κουμπάρε, οι τζιαιροί εδ δύσκολοι, τιπ εν έshει. 🙂

  64. agezerlis said

    >> Όταν κλείσουν τα τούβλινα βιβλιοπωλεία, θα δούμε τη γλύκα.

    http://www.happyplace.com/3609/borders-no-restroom-try-amazon-sign

  65. theo said

    Να προσθέσω ένα νέο σημείο προς συζήτηση.Η ενιαία τιμή βιβλίου -αύτο και αν είναι σοβιετικό- επιβαρύνει αφενός εμάς τους καταναλωτές που δε μπορούμε να επωφεληθούμε από προσφορές και δυχεραίνει την επιβίωση των μικρών βιβλιοπωλείων.Γιατί να αγοράσω βιβλία από το συνοικιακό που πιθανότατα θα δυσκολευτεί να μου κάνει την έκπτωση του 10% και όχι από μια μεγάλη αλυσίδα?Σκεφτείτε τώρα να κατργούταν η ενιαία τιμή και το γωνιακό βιβλιοπωλείο να πουλούσε όλη τη κλασική ρωσική λογοτεχνία παραδείγματος χάρη πέντε ευρώ φθηνότερα,Κατά τα άλλα συμφωνώ ότι είναι εντελώς παράλογο οι εκδότες σε τέτοιες εποχές να τυπώνουν σε ιλουστρασίον χαρτί πολυτελείας με σκληρό εξώφυλλο φουσκώνοντας έτσι αναπόφευκτα την τιμή.

  66. Λίγο άσχετο (πολύ λίγο), αλλά αξίζει να σημειωθεί:

    Λόγω της κρίσης, οι δανειστικές βιβλιοθήκες έχουν πάρει φωτιά.
    Το επιβεβαιώνουν και οι ίδιοι υπάλληλοι, όπου κι αν ρώτησα.
    Στην τοπική τη δικιά μου εδώ κοντά, πριν 3 ή 5 χρόνια δεν πατούσε κανείς.
    Σήμερα, π.χ. μια μέρα που ανοίγει στις 2 το μεσημέρι,
    είδα ουρά να περιμένουν, πάνω από 10 άτομα.

    Ενα από τα «καλά» της κρίσης, αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο:
    Ο κόσμος στρέφεται στο διάβασμα.
    Εξω δεν μπορεί να βγει, η τηλεόραση έχει φτάσει στο πιο άθλιο σημείο που έχουμε δει μέχρι τώρα,
    οι άνθρωποι δανείζονται βιβλία.

  67. 65
    Το συνοικιακό βιβλιοπωλείο, αν μπορεί, είναι δυνατόν και τώρα να πουλήσει όλη τη ρώσικη λογοτεχνία για 5 ευρώ.
    Το θέμα είναι ότι δεν μπορεί.
    Και όχι λόγω ενιαίας τιμής βιβλίου.
    Αλλά λόγω της τιμής χονδρικής.

    Επειδή βλέπω ότι πολλοί (όπως ο 65) αγνοούν τι σημαίνει ενιαία τιμή βιβλίου,
    και νομίζουν ότι ισχύει καθολικά και πάντα,
    να το διευκρινίσουμε:

    Σημαίνει:
    1. Στα πρόσφατα βιβλία (=έως δύο ετών παλιά) η έκπτωση που μπορεί να γίνει είναι το πολύ 10%

    2. Στα υπόλοιπα βιβλία, δεν υπάρχει περιορισμός στην έκπτωση.

    Το μεγάλο θέμα εδώ είναι το εξής:
    Οι μεγάλες αλυσίδες εξασφαλίζουν τιμές χονδρικής με 45% ή και 55% έκπτωση.
    Τα συνοικιακά αγοράζουν ακριβότερα λόγω μικρότερου τζίρου.

    Οπως είπα, δεν είναι ότι ο νόμος απαγορεύει στο συνοικιακό να πουλήσει παλιά βιβλία ρώσικης λογοτεχνίας με 80% ΄΄εκπτωση.
    Είναι ότι η αγορά, (δηλαδή οι τιμές του χονδρέμπορου) δεν του το επιτρέπει.

  68. Alfred E. Newman said

    Επειδή στη συζήτηση μπήκαν αφενός η σωστή πώληση και αφετέρου η σύγκριση με τους πιτόγυρους, νομίζω ότι η απάντηση υπάρχει στο ακόλουθο

  69. theo said

    67 ευχαριστώ για τη διευκρίνηση δεν το ήξερα.Πάντως ακόμα και έτσι νομίζω ότι ο περιορισμός αυτός είναι προς όφελος των μεγάλων βιβλιοπωλείων και οπωσδήποτε ζημιογόνος για εμάς.

  70. @65 & @67
    Αυτά ακριβώς εννοούσα με την ενιαία τιμή βιβλίου. Δημιουργεί καταστάσεις ολιγοπώλιου.

  71. 67
    Ετσι είναι.
    Υποτίθεται ότι ο νόμος αυτός του Βενιζέλου θα λειτουργούσε προς όφελος των μικρών βιβλιοπωλείων, αφού η τιμή των νέων κυκλοφοριών θα ήταν παντού η ίδια.
    Στην πράξη όμως, είναι οι αλυσίδες και οι μεγάλοι που επωφελούνται (όπως είπα, λόγω πολύ συμπιεσμένων τιμών χονδρικής που εξασφαλίζουν με τον μεγάλο τζίρο τους).

    Επίσης, απαγορεύοντας στο μικρό βιβλιοπώλη να κάνει ό,τι έκπτωση επιθυμεί στους πελάτες του, στην πραγματικότητα του στερούν την όποια πελατεία.

    Για αυτό, ας έχουμε πάντοτε στο μυαλό μας ποιος επωφελείται όταν αγοράζουμε τα νέα βιβλία (έως διετίας) από τα πολυκαταστήματα,
    και ας προσπαθούμε να αγοράζουμε τις νέες κυκλοφορίες από τα συνοικιακά -αφού για εμάς τους καταναλωτές δεν υπάρχει διαφορά στην τιμή.

    Για τα παλιότερα βιβλία, τα πράγματα αλλάζουν.
    Εκεί, δρω ανά περίπτωση.
    Και η εμπειρία μου λέει ότι πάντοτε βρίσκω ευκαιρίες στα παλιά βιβλία που με ενδιαφέρουν και σε πολύ χαμηλές τιμές.
    Ειδικά σε παλαιοβιβλιοπωλεία, όπου πηγαίνω μια φορά τη βδομάδα, βρίσκω θησαυρούς (για μένα) σε τιμές εξαιρετικά χαμηλές.

  72. @71 πχ η Ξενοκρατία με 40 ή 60 ευρώ, δεν θυμάμαι, από τους φαρμακοτρίφτες και το ψώνισα από πανέρι μόλις 2 ευρώ. 😛

    Πάντως να πω πως φταίνε οι συνοικιακοί βιβλιοπώλες διότι έπεσαν στην παγίδα χωρίς να σκεφτούν(;) το προφανές. Τους συνέφερε το αντίθετο παρά αυτό το εξάμβλωμα της ΕΤΒ.

    ΥΓ. Ξαναδιαβάζοντας το πρώτο σχόλιο μου, είδα ότι έκανα μια παράλειψη. Το βιβλίο των 44€, κόντρα στα 15€, του Μαζάουερ είναι η Αυτοκρατορία του Χίτλερ. Ο Ίρβινγκ κοστίζει αρκετά φτηνότερα…

  73. Δυο παρατηρήσεις από την εμπειρία μου στον χώρο και της λιανικής του βιβλίου και από την μεριά των εκδοτών.

    1. Το περιθώριο κέρδους στο ελληνικό βιβλίο είναι εξωφρενικά ψηλό σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου. Αγγίζει το 40%!
    2. Οι εκδότες δεν κάνουν σχεδόν τίποτα ουσιαστικό για να βοηθήσουν την αγορά, απλά προσπαθούν να εκμεταλλευτούν μονοπώλια.

    Αυτή η κατάσταση επιβαρύνεται και από το ίδιο το αγοραστικό κοινό το οποίο συχνά δείχνει να μην έχει άποψη αλλά να περιμένει 2-3 εκδόσεις να ορίσουν ποιά είναι τα «in» βιβλία του μήνα για να τα συζητήσουμε όλοι όποτε βρεθούμε…

  74. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ και για τα νεότερα σχόλια!

  75. Κώστας Κ. said

    Δυο λογάκια κι από εμένα επειδή έχω δουλέψει σε βιβλιοπωλείο μεγάλης αλυσίδας. Λίγη επιείκεια και κατανόηση, παιδιά. Δεκτό, ορισμένοι υπάλληλοι είναι παντελώς άσχετοι. Ωστόσο, οι περισσότεροι -το γνωρίζω εκ πείρας- είναι τακτικοί αναγνώστες. Απλώς, ένας υπάλληλος σε ένα βιβλιοπωλείο του Παπασωτηρίου ή του Ελευθερουδάκη είναι πρακτικά αδύνατον να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός steppenwolf, διότι δεν γίνεται να είναι ειδικός σε παιδική, εφηβική, κλασική, ταξιδιωτική και σύγχρονη λογοτεχνία, στην ποίηση, καθώς και σε κοινωνικές, ανθρωπιστικές, φυσικές επιστήμες, ταξιδιωτικούς οδηγούς, μαγειρική και τέχνες – steppenwolf, επί της ουσίας, αν δεν το έχεις καταλάβει, αυτό ζητάς. Στην Πολιτεία, για παράδειγμα, το κάθε τμήμα είναι σαφώς διαχωρισμένο και έχει τους ειδήμονές του. Εγώ εργαζόμουν σε κατάστημα που είχε λίγο απ’ όλα μέσα. Ήξερα πολλά για τις αγαπημένες μου κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες, αρκετά για τις φυσικές, όπως και για κλασική λογοτεχνία, τέχνες και ποίηση. Στα παιδικά όμως οι γνώσεις μου ήταν στοιχειώδεις, ενώ στην σύγχρονη λογοτεχνία μέτριες. Προφανώς, κάποιους πελάτες έμεναν πολύ ικανοποιημένοι από την εξυπηρέτηση μου, ενώ κάποιοι άλλοι όχι. Τι να κάνουμε ρε steppenwolf, άνθρωποι είμαστε κι εμείς, δεν γίνεται να είμαστε όλοι αναγεννησιακοί εγκυκλοπαιδιστές…

  76. stardust30 said

    Διαβάζω επικίνδυνες γενικεύσεις και αδικαιολόγητα μίση στα σχόλια και νομίζω πως πρέπει ο καθένας να κάνει την αυτοκριτική του. Ένας υπάλληλος(γερμανός) δεν ξέρει 2 ξένους συγγραφείς(τούρκο και έλληνα) άρα θα είναι καλό όλα τα τούβλινα βιβλιοπωλεία να κλείσουν και όλοι οι υπάλληλοι(αυτοί οι αχρείοι αγράμματοι) να μείνουν στον δρόμο.. Αυτά είναι αποδεκτά από κόσμο που δεν ξέρει τί θα πει βιβλίο αλλά από ανθρώπους που υποτίθεται ότι διαβάζουν θα περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Προφανώς το βιβλίο δεν εξημερώνει το τέρας που κρύβουμε μέσα μας είτε το αγοράσουμε από τούβλινο είτε από ηλεκτρονικό κατάστημα..
    Άρα νομίζω πως η σωστή ερώτηση δεν είναι αν τα βιβλία είναι ακριβά αλλά αν εμείς ως αναγνώστες είμαστε φθηνοί.. Και αν πρέπει να βρούμε ένα νέο τρόπο ώστε αυτά που διαβάζουμε να γίνονται κομμάτι της προσωπικότητάς μας, να βελτιώνουν την ηθική μας και το πως βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας και όχι απλώς να γίνονται ένα ακόμη «παράσημο» των πολλών γνώσεών μας..
    Και να κλείσω με ένα ποίημα αυτού του άγνωστου τούρκου :
    «Ξέρουμε κι οι δυό αγαπημένη, μας έμαθαν:
    να πεινάμε, να κρυώνουμε, να πεθαίνουμε στην κούραση και να ζούμε μακριά ο ένας απ’τον άλλο.
    Δε μας ανάγκασαν ακόμα να σκοτώσουμε και δε μας σκότωσαν ακόμα.
    Ξέρουμε κι οι δυο αγαπημένη,
    μπορούμε να μάθουμε στους άλλους:
    να αγωνίζονται για τους ανθρώπους, και κάθε μέρα λίγο πιο βαθιά, λίγο πιο ωραία..
    ν’ α γ α π ά ν ε ..»

  77. Είναι το «ποιος είναι ο κύριος Καβάφης» που πυροδότησε την ένταση. Αλήθεια ή ψέματα, δεν ξέρω.

  78. Μπουκανιέρος said

    75-76 Παιδιά, μην το κάνετε θέμα. Απλώς του Κανίβαλου της Στέπας τού τελείωσαν οι υδραυλικοί κι οι δημόσιοι υπάλληλοι και λιγουρεύτηκε βιβλιοϋπάλληλους.

    ΥΓ 75 (in fine): μην ψαρώνεις, αυτός είναι αναγεννησιακός βικιπαιδιστής.

  79. #21
    ισως ο συγκεκριμένος εκδότης να αποτελεί εξαίρεση αλλά το κοστολόγιο του δεν νομίζω ότι έχει σχέση με την πραγματικότητα μια που δυο τρεις μεταφραστές που γνωρίζω αμείβονται με το κομμάτι και σε τιμές το 1/3 των αντίστοιχων ευρωπαϊκών. Εκτός αυτού όλα τα βιβλία δεν χρειάζονται μετάφραση, κυκλοφορούν και σε ελληνική γλώσσα γραμμένα ξέρετε, τότε αυτό το 2.27 που πάει;;;Μη μου πείτε πως πουλάει το βιβλίο 2,27 φθηνότερα..
    Αναρωτιέμαι ενας εκδοτικός οίκος που έβγαλε σε μια χρονιά 550 τίτλους πόσους μεταφραστές, επιμελητές κ.λ.π. έχει στην δούλεψή του και πόσους λογιστές για να υπολογίζουν τα ποσοστά επί των πολήσεων του τυπογράφου και του χαρτέμπορου…
    Το εν λόγω κοστολόγιο που κάνει συνεταίρους του εκδότη τον μεταφραστή, τον επιμελητή, τον διορθωτή, τον εξωφυλαρούχα και τους λοιπούς συγγενείς θα μπορούσε να προταθεί μόνο σε βιβλίο που δεν προβλέπεται να περπατήσει αλλά πρέπει να βγει για λόγους πρεστίζ ή κάποιους άλλους λόγους όχι επιχειρηματικούς.
    Σιγά μήπως βάλει ο εκδότης συνεταίρους-πλην του συγγραφέα- σ’ ένα βιβλίο που λόγω ονόματος θα πουλήσει σίγουρα πάνω από 10-20 χιλιάδες κομμάτια, όλες οι «δουλειές» κατ’ αποκοπήν θα γίνουν και με συνολικό κόστος κάτω από 2 ευρώ το κομμάτι (ναι, αυτό που θα πουληθεί 20 )
    Ισως πιο παλιά οι εταιρίες δίσκων να έβγαζαν κι αυτοί ένα κοστολόγιο που να έλεγε τόσα έπαιρνε η κιθάρα, τόσα ο ντράμερ και το δεξί τρομπόνι αντί να λένε ότι πλήρωναν την ορχήστρα με το κομμάτι και όχι με τις πωλήσεις των δίσκων και γι αυτό η πώληση δίσκων (σιντί σήμερα) συρρικνώθηκε αφάνταστα. Λογικά θα συρρικνωθεί και η πώληση των βιβλίων αφού ακολουθεί τα ίδια μονοπάτια οπότε θα εμφανισθούν (εμφανίσθηκαν ήδη) εναλλακτικές λύσεις όπως το σκανάρισμα και ανέβασμα στο διαδίκτυο

  80. costis said

    Νομίζω ότι μεγάλη συζήτηση γίνεται για την αγορά των βιβλίων, αλλά το πραγματικό ζήτημα είναι η αγορά των ιδεών.

  81. mindkaiser said

    Συναφές ζουμερό ανάγνωσμα για τις γιορτές, είναι το «Ο παλαιοβιβλιοπώλης Μέντελ» του Στέφαν Τσβάϊχ. Μόνο όμως άμα έχετε αγοράσει και διαβάσει τις «Λέξεις που χάνονται». 😉

  82. «το τρίτο έκλεισε δυστυχώς » Αναφέρεσαι στο Επί Σκηνής μήπως;

  83. Immortalité said

    Τη διαφορά της τιμής ελληνικών /ξένων εκδόσεων την ξέρουμε όλοι. Αλλά ευτυχώς που οι «Πόλις» αποφάσισαν να μεταφράσουν τον Στόλεσεν από τα νορβηγικά, γιατί νορβηγικά δεν ξέρω και στα αγγλικά αποκλείεται να τον διάβαζα. Ίσως το γαλλικό σύστημα που βγάζει τα βιβλία σε κανονική έκδοση και τσέπης να είναι το πιο φιλικό, μια και σου δίνει την επιλογή τιμής αλλά και ποιότητας εκτύπωσης. Άμα μπορεί κανείς να διαβάζει ένα μπλάστρι χωρίς περιθώρια και με γραμματοσειρά 8, γιατί να μην έχει την επιλογή.
    Πάντως σπάνια έχω αγοράσει βιβλία από το ίντερνετ και πάλι μόνο ξενόγλωσσα και όχι από το Αμαζον. Άμα κλείσει και το βιβλιοπωλείο μου, δεν θα ‘χω κανένα λόγο να μη μεταναστεύσω.

    @11 Για το βιβλίο του Μάρκαρη θα συμφωνήσω μόνο στο σκέλος που αναφέρεται στην παλαιότητα. Αυτά όμως περί αστυνομικής λογοτεχνίας που την παίρνεις και στην παραλία και άρα θα πρέπει να είναι φτηνή ενώ το Μαγικό Βουνό π.χ. δικαιωματικά πωλείται 20 ευρώ ο τόμος ενώ είναι έκδοση του 1995 και ο Τόμας Μαν πεθαμένος από το ’55 επειδή είναι υψηλή λογοτεχνία, με συγχωρείς αλλά τ’ ακούω βερεσέ. Μη σου πω και υποκριτικά.

    @19 Άρα πας στο Αμαζον, που ξέρουν και από Καβάφη και ότι στην Βουργουνδία το μιλεζιμ του 2007 έβγαλε ένα καταπληκτικό σαμπλί.

    @23 Δεν σε κατάλαβα. Ποτέ δεν έχω αγοράσει βιβλία χωρίς απόδειξη. Το δε αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο έχει το πρόγραμμα της αποθήκης συνδεμένο με το πρόγραμμα που κόβει απόδειξη και όλα με το φορολογικό μηχανισμό. Πώς κλέβει την εφορία;

    @62 Μαθαίνεις! 🙂

  84. sarant said

    81: Έτσι μπράβο 🙂

    82: Ναι, αυτό.

  85. […] jQuery("#errors*").hide(); window.location= data.themeInternalUrl; } }); } sarantakos.wordpress.com – Today, 12:58 […]

  86. […] jQuery("#errors*").hide(); window.location= data.themeInternalUrl; } }); } sarantakos.wordpress.com – Today, 1:29 […]

  87. alexisphoto said

    Καλημέρα,
    χρόνια πολλά και καλά.
    Έθιξες θέμα που πονάει πολλούς.
    Δύο είναι τα βασικά σημεία που θέλω να σταθώ.
    Το πρώτο είναι η γενικότερη οικονομική κατάσταση που βιώνουμε όλοι μας.
    Έχοντας ψαλιδίσει τα έξοδά μας στο ελάχιστο δυνατό, το βιβλίο είναι από τα πρώτα πράγματα που παραγκωνίστηκε. Αλλά αυτό είναι λίγο – πολύ γνωστό.
    Το δεύτερο και κυριότερο (κατά τη γνώμη μου) είναι η μετάλλαξη του τρόπου αγορών μας. Το μερίδιο της παραδοσιακής αγοράς υποχωρεί μπροστά σε αυτό της ηλεκτρονικής. Για να μην γελιόμαστε αυτό συμβαίνει παντού στον ανεπτυγμένο κόσμο και σε όλα τα επίπεδα του εμπορίου (με εξαίρεση ίσως την γυναικεία αγορά παπουτσιών ή και καναδυό άλλους τομείς που μου διαφεύγουν). Και αυτά λίγο πολύ γνωστά….
    Η προσωπική μου εμπειρία έχει να κάνει με το φωτογραφικό κόσμο, όπου η «ζημία» είναι ακόμα μεγαλύτερη.
    ΑΛΛΑ, τίποτα, μα τίποτα, εντελώς τελείως τίποτα ΔΕΝ μπορεί να αντικαταστήσει τις «γνώσεις», την κρίση, τη συνδυαστική ικανότητα του παραδοσιακού πωλητή!
    (Οι γνώσεις γράφτηκαν «γνώσεις» δηλώνοντας την ευρύτητα του γνωστικού αντικειμένου και όχι τις ξερές πληροφορίες. Άλλο θέμα για ανάλυση….).
    Έτσι ο πωλητής (βιβλίων πχ) γίνεται ΚΑΙ φορέας παροχής πληροφοριών για το κάθε βιβλίο! Η σύνδεση αυτή με τον κάθε πελάτη ξεχωριστά -στα συνοικιακά βιβλιοπωλεία τουλάχιστον- είναι αυτή που θα ξαναφέρει σιγά-σιγά τον κόσμο πίσω στα τούβλινα βιβλιοπωλεία.
    Πάνω σε αυτό πρέπει να προστεθεί κάτι ακόμα. Οι νέες γενιές μεγαλώνουν έχοντας σας αγοραστική βάση το διαδίκτυο και όχι το πεζοδρόμιο! Αυτό από μόνο του είναι καμπανάκι κινδύνου. Ο κόσμος των παραδοσιακών μαγαζιών (βιβλιοπωλείων πχ) πρέπει μα κάποιο τρόπο να προσεγγίσει τους νέους (εκδηλώσεις, εκθέσεις, δραστηριότητες κλπ).
    Προφανώς και είναι δύσκολο οικονομικά κάτι τέτοιο αλλά με κάποιο συνδυασμό γειτονικών μαγαζιών μάλλον φαίνεται εφικτό!
    Βέβαια για να γίνει αυτό πρέπει να βγούμε και από την λογική της κατσίκας του γείτονα αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία….
    Ευχαριστώ για το χρόνο σας,

  88. 55 κλπ. Το μεγάλο επιχείρημα υπέρ του τούβλινου (αν και η λέξη παραπέμπει στο ιδεολογικόν δίπολο της νήσσας νήσου μας, «σούβλα και τούβλα», είναι η λέξη «serendipity» ([εδωσε και τον τίτλο σε βιβλίο του Ουμπερτο ΄Εκο), δηλαδή της ευτυχούς ανακάλυψης. με το διαδίκτυο έχεις το πλατωνικό (Μένων) και Αριστοτελικό παράδοξο, αν δεν ξέρεις ήδη, πώς να ψάξεις; Στο βιβλιοπωλείο έρχεται η γνώση και σε βρίσκει, ανακαλύπτεις δρόμους.

  89. #83 Είπα εγώ ότι κλέβει το αγαπημένο σου βιβλιοπωλείο την εφορία; ή, επειδή σου δίνει απόδειξη, θαρρείς ότι δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι να την κλέβει; Άμα βγαίνει και χωρίς να χρειάζεται να πουλήσει χαρτικά, να πάρει επιδοτήσεις για δεν ξερωγώ επιχειρηματικότητες και τα ρέστα, χωρίς να έχουν κι άλλες δουλειές οι ιδιοκτήτες του, με τα ΙΚΑ και όλα του στους υπαλλήλους του, μαγκιά του.

    Το βέβαιο είναι ότι σε ένα τουλάχιστον θέμα σε κοροϊδεύει· ή έστω δεν σου λέει ευθαρσώς την αλήθεια. Όλα τα βιβλιοπωλεία της πόλης έχουν ένα κανάλι διανομής από Αθήνα. Κάθε φορά που ένα από αυτά έχει λάβει αρνητική απάντηση από την «αποθήκη» για τη διαθεσιμότητα ενός βιβλίου, δεν χρειάζεται να ρωτήσεις στα άλλα. Την ίδια «αποθήκη» έχουν -κάτι σα τα φάρμακα ένα πράμα.

    Α, κι από τότε που βγήκε το βιβλιονέτ, γίναν’ όλοι στα βιβλιοπωλεία, βιβλιοπώλες, υπάλληλοι και πελάτες σαΐνια -δεν ‘ν’ κακό.

  90. #89 Όλα τα βιβλιοπωλεία της πόλης Όλα, με την εξαίρεση των δύο franchise.

  91. Αμέ! Όπου mall,amazon και όοολα τα συναφή, εμείς βουρ!Πιστοί στα παγκόσμια κελεύσματα των φρίντμαν και των κέϋνς όλου του φάσματος ας ιππεύσουμε ανέμελοι τα made in China καροτσάκια μας και ας παρελάσουμε ωσάν τον Κολοκοτρώνη στους ατελείωτους διαδρόμους των πολυμάγαζων, ηλεκτρονικών τε και τούβλινων!Αλάβωτοι εμείς από τα ταπεινά διλήμματα των μικρών και όντας παντογνώστες , Έλληνες και λοιποί κάτοικοι της παραπαίουσας ενωμένης (χαχα) Γηραιάς ,φύλακες της αληθινής αλήθειας μας , αναζητητές της βιβλιογνώσης αγγλιστί και τοποτηρητές της φορολογικής και όχι μόνον εντιμότητας όλων των άλλων εκτός ενδεχομένως της δικής μας ελληνιστί ,ας συνεχίσουμε,συνεχίσουμε,συνεχίσουμε να υποβάλουμε ακάθεκτοι τα σέβη ,τα εσώψυχα και τα σώβρακά μας στην ελεύθερη(να γελάσω τώρα ή χτες με το ελεύθερη;) αγορά κραδαίνοντας τα ηλεκτρονικά καλάθια μας ακόμα πιο απειλητικά προς ό,τι μας χαλάει την ψευδαίσθηση της ελευθερίας που μας δίνει το -όπως-και- όπου–εμείς- νομίζουμε- ότι –επιλέγουμε- ξόδεμα- των- παράδων –μας(μας;χαχα) και ας «απολαύσουμε», όσο μας το επιτρέπει ο θείος Μίλτον ομού μετά του θείου Τζων ακόμα,την δικαίωση της μη βορειοκορεάτικης ,προς Θεού,δημοκρατίας και της ελευθερίας , προϊόντων ονομασίας προέλευσης καλοκαθισμένων αμφοτέρων στα τριζάτα ράφια και στις διαδικτυακές σειρήνες –σελίδες,ναι,ας απολαύσουμε την απαράμιλλη αίσθηση της εκτόνωσης στα e-shop και ξύσοπ όλου του κόσμου!Μεγάλη η πρόοδος της τεχνολογίας αλήθεια στα all over the world ψώνια,ψώνια,ψώνια.Ουάου!Για την παγκόσμια φάμπρικα πχ του καρκίνου μονάχα δεν φαίνεται να έχει περαιτέρω πρόοδο η τεχνολογία, μα τι άσχετο λέω,αλίμονο….
    Δικαίωμα μας είναι στο κάτω κάτω!Ελεύθεροι είμαστε και δυτικοί κι ωραίοι και με 400 χρονάκια περασμένα στο dna μας,μην πάνε χαμένα,ας πατήσουμε επομένως λεκτικά και πρακτικά τους πονηρούς βιβλιοπώλες πρωτίστως μια και περί βιβλίου εδώ τα φιτίλια και φυσικά να πατήσουμε ό,τι εν γένει «μικρό» κινείται κι αναπνέει ακόμα, ειδικά στις γειτονιές και μάλιστα όταν νομίζει ότι κάτι κάνει.Χαχα,έτσι, για να τριτώσει το χαχάνισμα.
    Δικαίωμά μας επίσης είναι , διαβαστερούς γαρ μας κόβω τους περισσότερους κι ευαίσθητους από το διεθνές διάβασμα, το να κλαψουρίζουμε για την κρίση,να οργιζόμαστε για την πολυεπίπεδη διαστρωμάτωσή της,να συγκλονιζόμαστε για την πείνα στην Αφρική,να δακρύζουμε με την Αϊτή,να συμπονάμε τους άστεγους και τους κατατρεγμένους,να μελετάμε τους κλασσικούς και να τους αναλύουμε,να κάνουμε κριτική για τα πάντα ασφαλείς μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μας ή της τηλεόρασής μας…να….να….να….
    Σταματώ.Τι φταίει κι ο ευγενικός οικοδεσπότης αυτού του μπλογκ….
    Χαιρετώ και καλά ψώνια εύχομαι σε όλους μας,ever από τέτοιο σβέρκο,καλή μας χρονιά,πολλές ευχές για περιποιημένη δουλοποίηση,έρχεται,έρχεται,γεροί δυνατοί ώστε να μπορέσουμε, πέφτοντας, να ρίξουμε και τα παιδάκια μας στην ωραία,παγκόσμια κρεατομηχανή.

  92. gbaloglou said

    88: serendipity = λαθροτυχία

  93. Δημήτρης Φύσσας said

    Γι΄ αυτό σάς λέω: παζάρι και πάλι παζάρι, η μόνη λύση για φτωχούς (κι όχι μόνο) βιβλιομανείς. Του σωματείου ρακοσυλλεκτών «Ερμής». Θα πάω την Πρωτοχρονιά, έχω τρεις Κυριακές να πάω.

  94. ππαν said

    Καλή χρονιά (ή δεν το εύχονται ακόμη; ).
    Ειλικρινά στην Ελλάδα για ελληνικά βιβλία προτιμώ να ψωνίζω από την γειτονιά μου -όχι από τον Ελευθερουδάκη της γειτονιάς μου- που μου κάνει έκπτωση και βάζει και καραμελίτσα στην συσκευασία. Απλώς δεν παίρνω ξένη λογοτεχνία γιατι διαβάζω επαρκέστατα σε μια τουλάχιστον ξένη γλώσσα και γιατί κι εγώ εκνευρίζομαι με την παράλογη πολιτική στις τιμές των «παλιών» βιβλίων και πρότιμω τα τσέπης -όσο έχω ακόμη τα μάτια μου- γιατί μπαίνουν παντού και μεταφέρονται αδιαμαρτύρητα. Δεν φταίει βέβαια ο βιβλιοπώλης για την λογική «ο,τι φάμε κλπ» που΄χαρατσώνει πιο ακριβά τα δημοφιλή βιβλία κι ας έχουν αποσβέσει το κόστος χίλιες φορές.

    Κατά τα άλλα θα ντρεπόμουν να ζητήσω απο βιβλιοπωλείο «τα ποιήματα τπου Καβάφη».

  95. ππαν said

    Και κάτι για να μην είμαστε άδικοι: στο αμαζον βρίσκεις σπάνια κι εξαντλημένα από καιρό βιβλία, συχνά δυσεύρετα και σε πολύ μεγάλες βιβλιοθήκες, δεύτερο (τουλάχιστον) χέρι, σε πολύ καλή κατάσταση, σε απίστευτες τιμές. Βρήκα τελευταία το Greece των Σεραρντ-Κάμπελ, (με εξώφυλλο τη φωτογραφία της πλατείας Συντάγματος από την δεκαετία του 60) του κουτιού, το Mapping the Nation που είναι σχετικα΄πρόσφατο αλλά δεν υπήρχε σε καμιά βιβλιοθήκη στο Παρίσι σε τιμή αστεία. Έχει και τα καλά της η παγκοσμιοποιημένη αγορά

  96. Διδάσκοντας ιστορία της τυπογραφίας στο μάθημα του σχεδιασμού των εφημερίδων, έδωσα έμφαση στο πώς ο ουμανιστής Aldus Manutius επινόησε την γραμματοσειρά Aldine (από το όνομά του) ή italics (από την Βενετία όπου ειργάζετο) για να διαδόσει τα γράμματα σε μικρότερα βιβλία κι όχι τα μεγάλα, δύσχρηστα, των μοναστηριακών βιβλιοθηκών. Το φτηνό βιβλίο, εργαλεί στην διάδοση της μάθησης.

  97. Ενδιαφέροντα πολύ τα σχόλια. Από τη μια, πρέπει να τονιστεί ότι στον ΚΑ΄ αιώνα στην Ελλάδα η αύξηση του μορφωτικού επιπέδου έφερε κι αύξηση επίδοξων συγγραφέων. Ουσιαστικά τα βιβλία για τα οποία γίνεται λόγος είναι κυρίως λογοτεχνικά (όπου ο όρος είναι τόσο γενικός όσοι και οι αναγνώστες λογοτεχνικών βιβλίων). Το κόστος τους, ανεξάρτητα από την αιτιολόγησή του, είναι όντως μεγάλο. Είναι μεγάλο για ένα ένα λαό ο οποίος εδώ και περίπου 7 έτη (αρχής γενομένης με το τέλος του θέρους του 2004) βιώνει μία σταθερή ύφεση. Πώς να πληρώσει κάποιος 40 και 50 ευρώ;

    Ένα άλλο ζήτημα όμως που θα ήταν άξιο λόγο, είναι το για΄τι μιλάμε για τόσα λογοτεχνικά βιβλία, αλλά όχι για πολιτικά ή επιστημονικά; Ενώ υπάρχει αύξηση παραγωγής στο πολιτικό βιβλίο και το επιστημονικό, βλέπουμε τελικά ότι οι πωλήσεις τους είναι περιορισμένες στο ελεύθερο κοινό. Μόνη σταθερή πελατεία είναι οι φοιτητές από συγγραφείς-καθηγητές.

    Πάντως για αυτό τελικά αποφάσισα να μην καταφύγω σε εκδοτικό οίκο (ούτε καν προσπάθησα) κι επέλεξα για το δικό μου βιβλίο την αυτοέκδοση με ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ αντίτιμο τα 5 ευρώ. Κι ας θυμώσουν οι βιβλιοπώλες. Γιατί όταν οι συγγραφείς θέλουν υποστήριξη, εκείνοι ποτέ δεν την παράσχουν…

  98. andreas said

    Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ένα βιβλίο είναι ακριβό όταν δυσκολεύεσαι να το αγοράσεις. Είναι σίγουρα ένας λόγος που θεωρείται είδος πολυτελείας. Προσωπικά υπάρχουν πολλά βιβλία που βλέπω στις βιτρίνες και θα ήθελα να τα διαβάσω, αλλά πάντα με συγκρατούσε το πορτοφόλι μου.

    Οι δανειστικές βιβλιοθήκες είναι μια ωραία λύση, μεταξύ άλλων γιατί μας υπενθυμίζουν ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι να διαβάσουμε ένα βιβλίο και όχι να το κατέχουμε, όμως δεν μπορούν να καλύψουν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα ή ειδικά βιβλία. Φυσικά το να έχεις μια προσωπική βιβλιοθήκη με βιβλία που σε γεμίζουν και σε διαμορφώνουν σαν άνθρωπο είναι μια ιδέα από την οποία δύσκολα παραιτείται κανείς (κι εγώ μαζί).

    Χρήσιμο είναι επίσης να δανείζεσαι βιβλία από φίλους και συγγενείς. Κατά κάποιον τρόπο η βιβλιοθήκη σου μεγαλώνει. Δεν υπάρχει λόγος να βρίσκονται δύο «ονόματα του ρόδου» στο σόι.

    Τώρα το άμαζον και τα συναφή είναι σίγουρα χρήσιμα αν ξέρεις τί βιβλίο να πάρεις. Αν δεν ξέρεις, το βιβλιοπωλείο είναι αναντικατάστατο και γιατί ξεφυλλίζεις και γιατί θα σε προσανατολίσουν.

    Είμαι αντίθετος με τα ηλεκτρονικά βιβλία, μάλλον με την ανάγνωση βιβλίων στον υπολογιστή, ανάμεσα στα άλλα και γιατί το ψηφιακό μέσο έχει πάντα μια αίσθηση του προσωρινού. Συνήθως εκτυπώνω και δένω τα άρθρα που με ενδιαφέρουν στο ίντερνετ αλλά και πάλι δεν είναι σαν βιβλιαράκι, και θέλει έξοδα. Ειδικά τα βιβλία που κατεβάζεις πάντως δεν μπορείς να τα εκτυπώσεις και να τα διαβάσεις με την άνεσή σου, άρα αναγκαστικά πας στον υπολογιστή. Ο υπολογιστής είναι εργαλείο (στο οποίο μπορεί και να ξενυχτήσεις) αλλά το βιβλίο είναι φίλος (με τον οποίο μπορείς να κοιμηθείς μαζί). Είναι δυο διαφορετικά πράγματα και διαφορετικές εμπειρίες.

  99. Πάντως, για μετάφραση αγγλική Καβάφη στο Amazon, πολύ ανώτερη εκείνη της Ray Dalven, διατηρεί αψόγως την μουσική του πρωτότυπου στίχου.

    the complete poems of Cavafy: Amazon.co.uk: ray dalven: Books
    Paperback: 234 pages; Publisher: harcourt, brace & world (1961); ASIN: B0019UJYJI; Product Dimensions: 20.1 x 13.5 x 2.3 cm; Amazon Bestsellers Rank: …

  100. Andreas (98), ένα ηλεκτρονικό βιβλίο ποτέ δε θα πλησιάζει την ευχρηστία (αδόκιμος όρος) ενός έντυπου. Ωστόσο, το ηλεκτρονικό μειώνει πολύ το κόστος παραγωγής, μη σου το εκμηδενίζει και μόνο προσφέρει ένα μικρό κέρδος (τιμής ένεκεν) στην προσπάθεια.

  101. Αναγνώστης ο αθηναίος said

    Καλησπέρα και χρόνια πολλά.
    Η αίσθησή μου είναι ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι που παρόλα τα σημεία των καιρών, τα τούβλινα έχουν και θα έχουν αξία.
    Άλλωστε πιστεύω ότι στις μεταβατικές εποχές είναι λάθος να προεξοφλούμε ότι η επόμενη φάση δεν θα έχει (ή δεν θα ήταν χρήσιμο να έχει) πολλά της προγενέστερης που διαδέχεται.

    Θα έλεγα ένα ζήτημα είναι αν υπάρχουν ρεαλιστικές προτάσεις όσον αφορά σε κάποιο μέρος από τα τούβλινα, κατ’αρχήν στο να επιβιώσουν και, ταυτόχρονα, να αλλάξουν τη φυσιογνωμία τους , ώστε, απευθυνόμενοι σε πιο ειδικό κοινό να αντέξουν στην επόμενη φάση.
    Σωστά έχει επισημανθεί το θέμα του κόστους, τα λειτουργικά έξοδα και άλλα.

    Θα ήθελα απλώς να πω και συγχωρέστε μου την απλούστευση, ότι αυτό που καταλαβαίνουμε σήμερα ως βιβλιοπωλείο βασίζεται σε μια διαδικασία παραγωγής (συγγραφής) , μεταποίησης (μετάφρασης, εκτύπωσης, «ντιζάιν», διόρθωσης κλπ) και διάθεσης (εδώ μιλάμε για τούβλινα , διαδικτυακά), η οποία δεν αλλάζει μόνο ως προς τη διάθεση , αλλά και στα προγενέστερα στάδια των διαδικασιών.
    Η πίεση που ασκείται στο «βιβλιποπωλείο» , κατά μεγάλο μέρος της είναι απότοκο των αλλαγών που συντελούνται σε επίπεδο παραγωγής και εν προκειμένω σε αυτό που λέμε δημιουργός, συνεπαγόμενα δικαιώματα, πατέντες ή όχι.

    Θα έλεγε κάποιος ότι αφού μια διαδικασία αλλάζει στην αρχή της, πώς δεν θα άλλαζε στο τέλος της.
    Αυτό , φυσικά, είναι κοινοτοπία και δεν θα ήθελα να κομίσω γλαύκα.
    Όμως πόσο αλλάζει το αναγνωστικό κοινό από τη δυνατότητα να μην διαβάζει, αλλά να κατεβάζει βιβλία, να χρησιμοποιεί μεταδεδομένα για να βρει αυτό που θέλει, που η διαφήμιση τον έχει πείσει ότι δεν χρειάζεται ειδικό, αλλά ούτε και ειδίκευση, ο καταναλωτής θεοποιείται;;
    Σε τελευταία ανάλυση, πόσο από το διαθέσιμο περιεχόμενο θα είναι «πατενταρισμένο» και πόσο ελεύθερο;;
    Άρα το λεγόμενο τάργκετ γκρουπ των τούβλινων πρέπει να είναι μικρότερο και να μην αφορά τον «αναγνώστη» γενικώς, αλλά κάποιες κατηγορίες του.

    Φυσικά τα όσα αναφέρω είναι δευτερεύουσες πλευρές στη συζήτηση και σε καμία περίπτωση δεν σημαίνουν ότι όσα επισημάνθηκαν στο Post και στα σχόλια είναι «μερικά», απλώς θεωρώ χρήσιμο να δούμε δια της γενίκευσης ανάλογα παραδείγματα και τηρουμένων των αναλογιών τι συνέβη (πχ Μουσική-Δισκοπωλεία, Ηλεκτρονικές-ΈΝτυπες Εφημερίδες, αλλά και ενημερωτικά μλογκ, Ταινίες).

  102. 75: Δε λέω να είναι ο βιβλιοπώλης homo universalis, αλλά να μην είναι προκλητικά άσχετος, να έχει το μεράκι, να είναι τουλάχιστον πρεζάκιας (όπου πρέζα = βιβλίο).
    76: Και να κλείσω με ένα ποίημα αυτού του άγνωστου τούρκου :
    5 Ekim 1945. (Προσοχή: η γυναίκα στις τρεις φωτογραφίες δεν είναι η Πιραγιέ, για την οποία γράφτηκε το ποίημα, αλλά η Βέρα).
    87: ΑΛΛΑ, τίποτα, μα τίποτα, εντελώς τελείως τίποτα ΔΕΝ μπορεί να αντικαταστήσει τις «γνώσεις», την κρίση, τη συνδυαστική ικανότητα του παραδοσιακού πωλητή!
    Συμφωνώ, γι’ αυτό και είναι αυτοκτονία να τον αντικαθιστάς μ’ έναν άσχετο (που τουλάχιστον να σ’ άφηνε να ψάξεις μόνος σου στη βάση δεδομένων…)
    91: Κάτι τέτοιες απαντήσεις σε κάνουν να εύχεσαι η παγκοσμιοποίηση να σαρώσει όλους τους μεσαιωνικούς καλόγερους κάθε είδους (όχι μόνο αυτούς με τη Ζώνη της Παναγιάς).

  103. Νιούφης said

    Νομίζω πώς για να αντιμετωπίσεις το AMAZON αλλά και τις μεγάλες αλυσίδες χρειάζεται εξειδίκευση! Μικρά βιβλιοπωλεία εξειδικευμένα. Να ξέρεις ότι θα πας πχ στο «Ιστορικόν» και θα βρεις ό,τι θέλεις από ιστορία, με βιβλιοπώλη άριστα καταρτισμένο που θα σε καθοδηγήσει, θα συζητήσει μαζί σου και θα σου προσφέρει αυτό που δεν υπάρχει στο διαδίκτυο, την προσωπική επαφή και την αίσθηση ότι μοιράζεσαι μαζί του ένα κοινό πάθος.
    Εξειδίκευση λοιπόν. Λογοτεχνία, φυσικές επιστήμες, ιστορία, κοινωνικές επιστήμες κλπ κλπ κλπ. Και βέβαια πληρότητα στο (περιορισμένο) αντικείμενο του καταστήματος. Για παράδειγμα, αν έχουμε λογοτεχνικό βιβλιοπωλείο δεν αγνοούμε ότι υπάρχουν τα άπαντα του Σαραντάρη σε έκδοση της Βικελαίας βιβλιοθήκης. Και αν δεν τα έχουμε μπορούμε να τα φέρουμε. Αυτό κάνει την διαφορά.

  104. Νέο Kid Στο Block said

    Βρε χόμο ουνιβερσάλις κάνις λούπους, μην είσαι τόσο κυνικά άκαρδος! Ο άνθρωπος που βλέπει το ψωμί του να χάνεται (ή να συρρικνώνεται σε ψίχουλα) δικαιούται να γκρινιάξει και να βρίσει ακόμη. Θα του το απαγορέψεις;
    Ξέρω, θα μου πεις evolution και τα ρέστα… αλλά ακόμη κι ο ειδεχθέστερος εγκληματίας, δικαιούται μια τελευταία επιθυμία, πριν το βρόχο…
    Απορώ μόνον, με το πώς είσαι τόσο σίγουρος περί της ικανότητας διακρίσεως από μεριάς της «παγκοσμιοποίησης» , των μεσαιωνικών καλογέρων κλπ και των «καλών» κατά τη διάρκεια της σάρωσης; Σούχει δώσει καμιά εγγύηση ; Εκτός, αν χειρίζεσαι τη σκούπα, που δεν το νομίζω.

  105. Alfred E. Newman said

    Έτσι μόνο και μόνο για να κάνω και εγώ την κατάθεσή μου.

    Κάθε φορά που θέλω κάποια γαλλικά βιβλία τα συγκεντρώνω ώστε νε ξεπεράσουν τα 100 ευρώ και τα παραγγέλνω στη FNAC στο Παρίσι.
    Αυτό το κάνω ακόμα και όταν βρίσκομαι στο Παρίσι και έχω περιπλανηθεί σε ένα από τα καταστήματα της εταιρείας.
    Ο λόγος είναι απλός.
    Αντί να τα κουβαλάω μου τα στέλνουν με κουριερ στο σπίτι στην Αθήνα και το συνολικό κόστος είναι ίσο ή μικρότερο από την τιμή της λιανικής στο Παρίσι.

    Παράλληλα κυριολεκτικά ντρέπομαι που δικά μου βιβλία πωλούνται πάνω από 30 ευρώ ενώ το κόστος παραγωγής τους είναι πέντε ως επτά ευρώ το ένα. Ο εκδότης επιμένει ότι μόνο με τέτοια τιμή μπορεί να παρέχει τις εκπτώσεις των βιβλιοπωλείων και των διακινητών αλλά και την εφορεία η οποία θεωρεί ότι το βιβλίο «εξαντλείται» μέσα στη χρονιά που εκδόθηκε.

  106. ππαν said

    Αλφρεντ, πώς το κόστος -και μάλιστα το συνολικό, φαντάζομαι δηλαδή και με τα μεταφορικά- είναι μικρότερο από την λιναική στο Παρίσι; Δεν ισχύει η ενιαία τιμή του βιβλίου;

  107. Alfred E. Newman said

    Υποθέτω ότι κάπου πρέπει να γίνεται κάποιος συμψηφισμός. Δηλαδή δικαιούνται να κάνουν κάποια έκπτωση κάτι σαν το 10% των δικών μας και έχουν χαμηλές τιμές για τα κούριερ, ή έστω έτσι δικαιολογούν μεγαλύτερη έκπτωση. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι για παραγγελίας πάνω από 100 περίπου ευρώ το κόστος μου είναι χαμηλότερο από τη λιανική του Παρισιού του ίδιου του καταστήματος.

  108. ππαν said

    5% δικαιούνται νομίζω και παλιά το έκαναν στη λιανική -τώρα μόνο με κάρτα Φνακ που έχει συνδρομη. Στη Γαλλία δεν έχει έκπτωση σε αγορές από το ιντερνετ. Μάλλον επειδή αγοράζεις από το εξωτερικό αλλά και πάλι μου φαίνεται περίεργο. ΄Μέχρι σχετικά πρόσφατα το βελγικό Φνακ πουλούσε γαλλικά βιβλία σε χαμηλές τιμές αλλά έγινε καταγγελία και σταμάτησε.

  109. 100: Βρίσκω το ηλεκτρονικό βιβλίο σημαντικά ευχρηστότερο (για μένα πάντα) απ’ το συμβατικό. Ψάχνω με CTRL-F, κρατώ σημειώσεις με CTRL-C και CTRL-V (κοινώς copy-paste). Για να υπολογίσεις πόσο ζυγίζει και πόσο χώρο πιάνει, χρειάζεσαι γνώσεις πυρηνικής Φυσικής. Στην επόμενη μετακόμιση που θα χρειαστεί να κάνεις, θα το εκτιμήσεις 🙂

    103: Πολύ καλή ιδέα! Παράδειγμα ο Σάκκουλας. Κι αν τα εξειδικευμένα βιβλιοπωλεία γίνουν (και) διαδικτυακά, ακόμα καλύτερα για όλους (και για τους πελάτες και για τους βιβλιοπώλες).

    104: Να βρίσει, αλλά όχι ν’ αναθεματίζει καλογερίστικα, όπως κάποιοι ιδεολογικοί του συγγενείς αναθεμάτιζαν την Τυπογραφία πριν καμιά πεντακοσαριά χρόνια.

    Την παγκοσμιοποίηση, που άρχισε το 1492, δεν την κατευθύνει και δεν την ελέγχει κανένας (κι ας λένε οι θεωρίες συνωμοσίας). Προχωρά τυφλή και αχαλίνωτη, κάνοντας και καλό και κακό. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε μαζί της.

  110. voulagx said

    #105 Αγαπητε Αλφ, μπορω να μαθω ποια ειναι τα βιβλια σου; (Δεν σου ζηταω να αυτοδοθεις) 🙂

  111. Alfred E. Newman said

    @110
    Κυκλοφορούν με το όνομά μου αφού… (Ρώτα αν θες ιδιωτικά τη Μαρία)

  112. Αυτό δεν είναι κακή ιδέα. Ωστόσο, αντιλαμβάνεσαι ότι η βιβλιοπωλική εξειδίκευση δεν μπορεί να υπάρχει σε επαρχιακές πόλεις. Εδώ και στις μεγάλες πόλεις πολλά μεσαία και μικρά βιβλιοπωλεία έχουν και χαρτικά…

  113. Σε καταλαβαίνω. Το e-book είναι εύχρηστο πολύ, αν μπορεί κάποιος να δουλέψει πολύ καλά τα pdf κλπ. Απλά έχουμε μάθει να στολίζουμε/επιδεικνύουμε και τη βιβλιοθήκη μας. Άλλωστε, πόσοι γνωρίζουν καλά υπολογιστή; Πάντως προσωπικά το δικό μου το τελευταίο, ως e-book το έχω εκδόσει.

  114. Το προηγούμενο σχόλιο ήταν για τον Ein Steppenwolf (#109).

  115. Θυμάμαι φοιτητής να γίνονται εκθέσεις βιβλίου στη σχολή με βιβλία που παραχωρούσε ένα βιβλιοπωλείο σε χαμηλή τιμή κι έτσι μπορούσαν να βάζουν οι διάφοροι φοιτητικοί σύλλογοι μία προσ΄’αφξηση αλλά και πάλι να είναι φτηνό. Immortalite το βιβλιοπωλέιο ήταν στην οδό Δαιδάλου ένα μικρό μαφαζάκι ασφυκτηκά γεμάτο με βιβλία τώρα πια έχει γκρεμιστεί μήπως θυμάσαι πως λεγόταν;

    ¨οπως ειπώθηκε θα μπορούσαν να βάζουν τα τούβλινα βιβλιοπωλεία προσφορές ή εκπτώσεις.

  116. Εκατοστέ και δεύτερε, επιζήσας σαρωμένος κι ο ίδιος;Πώς τα κατάφερες και γλύτωσες βρε steppenwolf,μήπως όντως με την σκούπα;

  117. Servitoros said

    Μιλώντας πάντως για τούβλινα βιβλιοπωλεία, θα ήθελα να ρωτήσω τον Νικοδεσπότη άμα ήξερε τον μακαρίτη Χατζηδανιήλ που είχε το βιβλιοπωλείο στην Ερμού στην Μυτιλήνη. Κατ εμέ εξαιρετικός βιβλιοπώλης και απίστευτη μορφή.

  118. 116: Μπα, ανήκω στους πολλούς που μόνο καλά έχουν δει απ’ την παγκοσμιοποίηση. Αλλά τι νόημα έχει να το συζητάμε; Οι ηλεκτρικές συσκευές που έχεις σπίτι σου από Έλληνες φτιάχτηκαν; Το αμάξι σου; Τα ρούχα που φοράς; Το σιτάρι του άρτου του επιούσιου που τρως; Οι ταινίες και σειρές που βλέπεις στην τηλεόραση; Η μουσική που ακούς; Το Διαδίκτυο; Η παγκοσμιοποίηση είναι γεγονός.
    Ας μας θυμήσει ο Καβάφης μια παλαιότερη:

    Αλέξανδρος Ιανναίος, και Αλεξάνδρα
    Τώρα δεν έμεινε τίποτε το ανοίκειον.
    […]
    Ιουδαίοι καλοί, Ιουδαίοι αγνοί, Ιουδαίοι πιστοί —προ πάντων.
    Αλλά, καθώς που το απαιτούν η περιστάσεις,
    και της ελληνικής λαλιάς ειδήμονες·

  119. sarant said

    117: Εγώ όχι, ο πατέρας μου τον ήξερε.

  120. # 84 Το Επί Σκηνής το είχε μια παλιά μου συμμαθήτρια και πολύ λυπήθηκα που το έκλεισε. Πέρασα εχθές απέξω και είναι πλέον μαγαζί με είδη δώρων. Πάντως εγώ δεν είμαι ευχαριστημένη με τα βιβλιοπωλεία του Φαλήρου. Θα ήθελα να έχουμε κι εδώ έναν Ευριπίδη πχ όπως στο Χαλάνδρι. Οταν έμενα στα βόρεια περνούσα σχεδόν κάθε Σάββατο από Ευριπίδη (απαραίτητος ο καφές). Είναι η όλη ατμόσφαιρα που κάνει τη διαφορά στο ‘τούβλινο» βιβλιοπωλείο.

  121. Σερβιτόρε, (στο 117)
    τον βιβλιοπώλη που αναφέρεις δεν τονε ξέρω, όμως το καλοκαίρι του 91 είχα βρει ένα εξαιρετικό βιβλιοπωλιάκι στο Μόλυβο και τσάκισα όλους τους Εφταλιώτες, Βενέζηδες, Κόντογλου(ς;) και Μυριβήληδες πούχε και μάλιστα με σκληρό εξώφυλλο, τους οποίους διάβαζα αυθημερόν στο κοντινό φυλάκιο, όπου υπηρετούσα. Μιλάμε για πολύ χαϊλίκι να διαβάζεις Εφταλιώτη και να χαζεύεις δεξιά σου την Εφταλού ή να ξημερώνει απέναντι και να διαβάζει Βενέζη, ακούγοντας τζαζ σε τούρκικο ραδιοσταθμό. Χλίδα, λέμε!
    Νάναι καλά ο άνθρωπος πουχε το βιβλιοπωλιάκι, εκεί που σμίγει το ανηφορικό καλντερίμι με ένα άλλο προς τα πάνω.. Ακόμα τονε θυμάμαι.

  122. Immortalité said

    @89 Είπα εγώ ότι μιλάς για το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο; (τι στο διάολο τρέχει στ’ αστέρια και δεν συνεννοούμαι με κανέναν;) Είπα ότι δεν κατάλαβα γιατί ένα βιβλιοπωλείο δεν θα πρέπει να βγαίνει χωρίς να κλέβει την εφορία. Όσο για το αγαπημένο μου, ναι βγαίνει, δύσκολα πια, αλλά βγαίνει χωρίς όλα αυτά που αναφέρεις. Όσο για το θέμα για το οποίο λες ότι με κοροϊδεύει, θα το ξανατσεκάρω, αλλά γενικότερα μου ‘χει βρει βιβλία που άλλοι δεν τα έβρισκαν και νομίζω ότι τα δέματα έρχονται κατευθείαν από τους εκδότες. Ήμουν μπροστά σε πολλές παραλαβές και επιστροφές.

    Προσωπικά, έχω κόψει από πολλά, τα βιβλία όχι.

    @105 Εμένα η Φνακ μου λέει ότι δεν εξυπηρετεί (πια) την χώρα μου. Ζούμε σε άλλη χώρα; (Για τον πλανήτη το ξέρω)

    Το μεγάλο (οικονομικό) πρόβλημα εστιάζεται στα επιστημονικά βιβλία. Πανάκριβα και χωρίς δυνατότητα επιλογής. @109-2 ο Σάκκουλας δεν είναι εξειδικευμένο (διαδικτυκακό) βιβλιοπωλείο είναι εκδότης και σχεδόν μονοπώλιο και χρεώνει τους επετειακούς τόμους για τον Μανωλεδάκη 165 ευρώ και άμα γουστάρεις. Εντελώς λάθος παράδειγμα όμως.

  123. Στο βιβλιοπωλείο έρχεται η γνώση και σε βρίσκει, ανακαλύπτεις δρόμους. (Τίτος Χριστοδούλου)

    Ἔτσι ἀκριβῶς! Ἐγὼ μέσα στὰ βιβλιοπωλεῖα ξεχνιέμαι, νὰ δῶ κι αὐτὸ νὰ δῶ κι ἐκεῖνο, νὰ ξεφυλλίσω καὶ τ’ἄλλο.

    #109 Την παγκοσμιοποίηση, που άρχισε το 1492, δεν την κατευθύνει και δεν την ελέγχει κανένας (κι ας λένε οι θεωρίες συνωμοσίας).

    Ἔτσι θέλω νὰ πιστεύετε. Μουαχαχαχά!

  124. #102 Δε λέω να είναι ο βιβλιοπώλης homo universalis, αλλά να μην είναι προκλητικά άσχετος.

    ἄντε ὁ βιβλιοπώλης, μὲ τὸν βιβλιοθηκάριο τί γίνεται; Προσφάτως ζήτησα ἀπὸ βιβλιοθηκάριο (γυναῖκα) σὲ κεντρικὴ βιβλιοθήκη ἐπαρχιακῆς ἀγγλικῆς πόλεως τὸ De Doctrina Christiana τοῦ Milton (ἂν καὶ εἶχα πάει γιὰ ἄλλο βιβλίο σὲ μιὰ ἀκριβῶς διπλανὴ βιβλιοθήκη) καὶ μὲ κοίταξε μ’ἕνα βλέμμα ἀπορίας, ὕστερα μὲ ἔβαλε νὰ τὸ πληκτρολογήσω μόνος μου. Καὶ ἄντε, στὰ ἀγγλικὰ ἔχω ἄθλια προφορά, ἀλλὰ στὰ λατινικὰ ποὺ τὰ φωνήεντα εἶναι καθαρά;

  125. sarant said

    120: Ίσως δεν έχουν αυτό που λες, την ατμόσφαιρα.

    121: Και τοπική παραγωγή 🙂

  126. gbaloglou said

    Θυμάται κανείς το κουκλίστικο βιβλιοπωλείο «Πανδώρα» στην Άνω Πόλη (Θεσσαλονίκης), 1985-1995 (κατ’ εκτίμηση); Και την γοητευτική ιδιοκτήτρια; 🙂

    [Πιο ουσιαστικές μνήμες από το River’s End Bookstore στην ‘πατρίδα’ μου στις ΗΠΑ (Oswego, που σημαίνει «στόμα του ποταμού»), που άνοιξε ταυτόχρονα περίπου με την Amazon: ο ιδιοκτήτης του, παλιός υπάλληλος του Barnes & Noble, κατάφερε να το κρατήσει ζωντανό σε μία όχι και τόσο βιβλιόφιλη πόλη, με ιδιαίτερα έξυπνη επιλογή βιβλίων, ευχάριστο γενικώς χώρο (ακόμη τον βλέπω μπροστά μου να ξεχιονίζει την είσοδο), πολιτιστικές εκδηλώσεις, κλπ — όταν ζήτησα την συμβουλή του σχετικά με την πιθανότητα ν’ ανοίξω ο ίδιος βιβλιοπωλείο επιστρέφοντας στην Ελλάδα … μου είπε απλώς ότι «δεν είχε φανταστεί ποτέ πόσο σκληρή δουλειά θα ήταν»…]

  127. 122: Κατάλαβα. Ευχαριστώ για τη διόρθωση.

  128. Mπετατζής said

    109β, 122, 127

    Μπα, σωστό το βρίσκω εγώ το παράδειγμα του Λύκου. Έτσι πρέπει να είναι όλες οι σωστές επιχειρήσεις σήμερα.

    http://bookworker.wordpress.com/2011/07/11/%CE%B1%CF%80%CE%BB%CE%AE%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%B6%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%E2%80%93-%CE%B5%CE%BA%CE%B2%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%82-%CE%B5%CF%81/

  129. Mπετατζής said

    Mε συγχωρείτε, ήτανε παλιό το δημοσίευμα, όχι 10, 14 μήνες τους έχει απλήρωτους ο συγκεκριμένος, σύμφωνα με αφίσα Οκτωβρίου. Κατά τ΄ άλλα πουλάει νομομάθεια.

    http://bookworker.wordpress.com/category/%CE%B1%CE%BD%CF%84-%CF%83%CE%AC%CE%BA%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B1/

  130. 83:
    Το δε αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο έχει το πρόγραμμα της αποθήκης συνδεμένο με το πρόγραμμα που κόβει απόδειξη και όλα με το φορολογικό μηχανισμό. Πώς κλέβει την εφορία;

    89:
    Είπα εγώ ότι κλέβει το αγαπημένο σου βιβλιοπωλείο την εφορία;

    122:
    Είπα εγώ ότι μιλάς για το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο;

    I rest my case 😐

  131. 123. Κορνήλιε «ξεχνιέμαι», τί μου θυμίζεις. Καποτε, χρόνια τώρα, είχα μπει πρωΐ, μόλις άνοιξε, στο Foyles, όταν το είχε ακόμη ζωντανή η εκκεντρική γρηά Foyles, κι ήταν ακόμη ζούγκλα οργανωτικά. Μια υπέροχη ζούγκλα, που θύμιζε Μπόρχες. Άρχισα να «δουλεύω», από τον έκτο, τα φιλοσοφικά, και κατέβαινα. Μετα από ένα «δίωρο» τους είπα θα πεταχτώ στην τραπεζα (προ κρίσεως αυτά) να πάρω χρήματα να πληρώσω τις 300 λίρες που είχα ξοδέψει (σχεδόν όλη την υποτροφία). Μου είπαν, μα κύριε, κλείνουμε τώρα. Είχαν περάσει 9 ώρες, είχα δουλέψει όλους τους ορόφους, χωρίς να διψάσω ή πεινάσω, ή όποια άλλη βιολογική ανάγκη. Με είχαν πάρει οι εξωγήινοι; Νόμισα ότι είχαν περάσει, το πολύ, δύο ώρες. Ξεχνιέται κανείς το ίδιο με τα Άρλεκιν;

  132. Immortalité said

    @130 Πάσο κι εγώ.
    Αν και κατάλαβες, αλλά ας είναι.

  133. Μπουκανιέρος said

    131 Στη ζούγκλα του παλιού Foyles είχα χαθεί κι εγώ…

  134. Δημήτρης Φύσσας said

    # 109 Την παγκοσμιοποίηση, που άρχισε το 1492, δεν την κατευθύνει και δεν την ελέγχει κανένας (κι ας λένε οι θεωρίες συνωμοσίας). Προχωρά τυφλή και αχαλίνωτη, κάνοντας και καλό και κακό. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε μαζί της.
    Στράτη σκέψη, ακόμα πιο σταράτη διατύπωση. Αναρωτιέμαι πόσοι την προσυπογράφουν.

    # 131 Είχαν περάσει 9 ώρες, είχα δουλέψει όλους τους ορόφους, χωρίς να διψάσω ή πεινάσω, ή όποια άλλη βιολογική ανάγκη. Με είχαν πάρει οι εξωγήινοι; Νόμισα ότι είχαν περάσει, το πολύ, δύο ώρες.

    Εξαιρετική παραίσθηση / μεταίσθηση ή ό,τι άλλο. και υπέροχη η χρήση του ρ. «δουλεύω».

    # 120 Γεια σου καλή μου Σοφία.

  135. sarant said

    131: Τι ωραίο!

  136. Ἐγώ, πλέον, πολὺ σπάνια μπαίνω σὲ βιβλιοπωλεῖα, εἴτε συνοικιακά, εἴτε κεντρικά.
    Ἀγοράζω ἀπὸ παλαιοβιβλιοπωλεῖα, ἀπὸ τὸ παζάρι στὸ Μοναστηράκι, ὅπου ἔχω βρεῖ εκπληκτικὰ πράγματα σὲ ἐξαιρετικὲς τιμές, ἢ κατευθεῖαν ἀπὸ τοὺς ἐκδοτικοὺς οἴκους, καθὼς πολλοὶ ἀπ᾿ αὐτοὺς (ὅπως ἡ Στιγμὴ καὶ τὸ ΜΙΕΤ) κάνουν ἐκπτώσεις ὣς καὶ 30%.

  137. # 134 Xρόνια πολλά Δημήτρη!

    # 131 Φοβερή περιγραφή. Μάλλον θα μπήκες σε κάποια χωροχρονική τρύπα εντός του βιβλιοπωλείου 😉

  138. gbaloglou said

    «αυτή τη στιγμή, το amazon δρα παρασιτικά σε βάρος των τούβλινων βιβλιοπωλείων, αφού πολλοί πελάτες μπαίνουν στο τούβλινο βιβλιοπωλείο, φυλλομετράνε τα βιβλία, διαλέγουν, και τελικά παραγγέλνουν από το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο»

    Στο βιβλιοπωλείο του Oswego που ανέφερα (#126) συνέβαινε συχνά και το αντίστροφο: αφού εντοπίζαμε κάτι στο amazon (ή αλλού στο διαδίκτυο) … πηγαίναμε και το παραγγέλναμε στο River’s End για υποστήριξη! [Γενικά κάθε φορά που ήμουν στο ταμείο έβλεπα πίσω του πολλές προσωπικές παραγγελίες.]

  139. sarant said

    136: Καλώς ή κακώς τώρα προσφορές βρίσκεις σε πάρα πολλά βιβλιοπωλεία. Χτες κατέβαινα την Χαριλάου Τρικούπη με σκοπό να πάω στην Πολιτεία να ψωνίσω, είδα όμως κάτι προσφορές που με ενδιέφεραν σ’ ένα βιβλιοπωλείο, και φορτώθηκα εκεί (1 ευρώ το κομμάτι….) με τόσα, που μετά δυσκολευόμουν να τα κουβαλάω.

  140. ΣοφίαΟικ said

    Κάτι που περάσαμε βιαστικά είναι το ότι αν δούμε τα αγγλόφωνα βιβλία που απευθύνονται σε ειδικό κοινό, π.χ. κάποια από τα πανεπιτημιακά της κλασσικής φιλολογίας που πουλάν π.χ. 2-3Κ αντίτυπα, οι τιμές είναι ανάλογες και μεγαλυτερες των ελληνικών βιβλίων.. Και στο Άμαζον.

  141. […] jQuery("#errors*").hide(); window.location= data.themeInternalUrl; } }); } sarantakos.wordpress.com (via @LinguaGreca) – Today, 3:00 […]

  142. τυφλόμυγα said

    Όταν ο Πολ συνάντησε τον Τίτο Χ.

    «…In recent years I’ve read a couple of Roman things, including “Rubicon” by Tom Holland, about the fall of the Roman republic. I found that in a bookstore. The problem with digital books is that you can always find what you are looking for but you need to go to a bookstore to find what you weren’t looking for.«

  143. sarant said

    Πολύ καλό!

  144. @115 Στο χωριό μου λένε, κάλιο αργά παρά ποτέ. Παναγιώτη, συμπάθα με τώρα είδα την ερώτηση· το βιβλιοπωλείο που λες ήταν του Κυριάκη, ο οποίος διατηρεί πάντα το κεντρικό του, ένα υπόγειο σε μια πάροδο της μεγάλης Έβανς, ψηλά, λίγο πριν την έξοδο της Πεδιάδος. Το κτίριο που τον στέγαζε γκρεμίστηκε και έγινε το Μετρόπολις που γνώρισε μεγάλες δόξες αλλά έκλεισε και αυτό…
    Ελπίζω να είσαι γραμμένος στα σχόλια και να το δεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: