Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τότε που ο Αγγελόπουλος έγραφε κριτικές κινηματογράφου

Posted by sarant στο 25 Ιανουαρίου, 2012


Δεν έχω δει όλες τις ταινίες του Αγγελόπουλου, αλλά, σε αντίθεση με τα κλισέ, δεν θυμάμαι να έχω βαρεθεί σε κάποια απ’ όσες έχω δει. Θυμάμαι ότι βυθιζόμουν στην ομορφιά των κάδρων του, κάτι που όμως νομίζω ότι χρειάζεται μεγάλη οθόνη, δεν μεταφέρεται τόσο καλά στο γιουτούμπι. Αλλά με τον κινηματογράφο έχω διακόψει τις σχέσεις μου εδώ και πολλά χρόνια, οπότε δεν θεωρώ πως είμαι ειδικός να μιλήσω, ή τέλος πάντων ικανός να πω κάτι αξιοπρόσεχτο για τον σκηνοθέτη Θόδωρο Αγγελόπουλο που τόσο άδικα έφυγε χτες από τη ζωή, όχι απλώς ακόμα δημιουργικός, αλλά πάνω στην πράξη της δημιουργίας. Οπότε, θα φωτίσω μιαν άλλη πτυχή της σταδιοδρομίας του, την εποχή που ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έγραφε κριτικές κινηματογράφου.

Γεννημένος το 1935, ο Αγγελόπουλος άφησε τη Νομική στο πτυχίο, και το 1961 πήγε στο Παρίσι να σπουδάσει κινηματογράφο, δουλεύοντας παράλληλα για να συντηρείται. Επέστρεψε για λίγο στην Ελλάδα το 1964 και, όπως λέει, τον σημάδεψε ότι ενώ βάδιζε αμέριμνος τον έπιασαν και τον έδειραν κάτι αστυνομικοί. Ίσως γι’ αυτό, όταν η Τόνια Μαρκετάκη τού πρότεινε να αναλάβει την κριτική κινηματογράφου στην αριστερή απογευματινή εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή», προς γενική έκπληξη (και του ιδίου, όπως λέει) δέχτηκε, αντί να επιστρέψει στο Παρίσι.

Βρήκα μερικές από τις τελευταίες κριτικές του Αγγελόπουλου στη Δημοκρατική Αλλαγή, γραμμένες τους πρώτους μήνες του 1967. Τότε, ο Αγγελόπουλος μοιραζόταν τη στήλη της κριτικής (κάθε Τρίτη) με τον Βασίλη Ραφαηλίδη. Δεν ξέρω αν τα είχαν συμφωνήσει μεταξύ τους, αλλά ο Ραφαηλίδης έκρινε κυρίως αμερικάνικες και σοβιετικές ταινίες, ενώ ο Αγγελόπουλος κυρίως ευρωπαϊκές (γαλλικές και ιταλικές δηλαδή) και ελληνικές. Διάλεξα να σας παρουσιάσω αυτούσιες δυο κριτικές, μιαν επαινετική και μια αρνητική. Στο τέλος, έχω απόσπασμα από μιαν άλλη κριτική και κάποια άλλα σχετικά με δυο πράγματα που γράφτηκαν σήμερα στον αστερισμό των ελληνικών μέσων.

Η πρώτη κριτική, η επαινετική, γράφτηκε για την ταινία «Δεύτερη πνοή», όπως φαίνεται ότι ήταν ο ελληνικός τίτλος του γαλλικού Le Deuxième Souffle, αστυνομικής ταινίας του Ζαν-Πιερ Μελβίλ, με τον Λίνο Βεντούρα. Έγινε και ριμέικ της ταινίας το 2007. Η κριτική του Αγγελόπουλου:

Η «Δεύτερη πνοή» («Δεύτερη ανάσα» είναι η ακριβής μετάφραση του τίτλου), είναι αναμφισβήτητα μία από τις σημαντικότερες αστυνομικές ταινίες που έγιναν ποτέ. Σπάνια αστυνομική ταινία έχει φτάσει μια τέτοια πυκνότητα, τέτοια πλαστική ομορφιά. Μέσα από ένα κοινό, και στα δεδομένα και στην εξέλιξή του, σερί νουάρ του Ζοζέ Τζιοβανί (που έχει τροφοδοτήσει σεναριακά μαζί με τον Λε Μπρετόν όλη σχεδόν την πρόσφατη αστυνομική παραγωγή στη Γαλλία), ο Μελβίλ φτάνει σ’ ένα επίτευγμα. Η «Δεύτερη πνοή» λίγο απέχει απ’ το να είναι συγκλονιστική τραγωδία που το μέγεθός της να έχει ελάχιστες περιπτώσεις «ήδη ιδωμένου» στον παγκόσμιο κινηματογράφο.

Το θέμα του γερασμένου κακοποιού που επιχειρεί την τελευταία του «επιχείρηση» για να μπορέσει να αποτραβηχθεί, έχει συχνά δοθεί στον κινηματογράφο με περισσότερη ή λιγότερη επιτυχία. Το ειδικό βάρος που προσφέρει ο Μελβίλ δεν προέρχεται λοιπόν από την θεματική, ούτε ακόμα από την εκλογή ενός θανάτου αντί ενός άλλου που θα μπορούσε ώς ένα σημείο να αποτελεί ένα σημείο διαφορισμού, αλλά βασικά και ουσιαστικά από την δυνατότητα του σκηνοθέτη να σημαδεύει τα πιο κοινά γεγονότα με μια μοναδική ποιότητα, με μια αυθεντικότητα που συναντά κανείς μόνο στα εκ των έσω βιωμένα. Ο θάνατος, ο τοποθετημένος στον χώρο του υποκόσμου, σ’ ένα χώρο που κατ’ αρχήν δεν υπολογίζεται, γίνεται έτσι τραγικό γεγονός μοναδικό, λύση της τραγωδίας και δικαίωσή της.

Μια δραπέτευση, μια γυναίκα, μια ληστεία, ένας θάνατος. Η φανατική αγάπη του Μελβίλ για το αμερικανικό αστυνομικό του 31-35 ή του 40-45, που ήταν η δεύτερη χρυσή εποχή του αστυνομικού στην Αμερική, αν αρχικά είχε δώσει ταινίες με επιτυχή την σύζευξη στοιχείων της γαλλικής και της αμερικανικής αστυνομικής παράδοσης, εδώ έχει φτάσει σε ένα τόσο προσωπικό επίτευγμα, που οι σχετικές αναφορές δεν μπορούν παρά να είναι εξωτερικές.

Θα χρειαζόταν ο χώρος ενός ειδικευμένου περιοδικού για να μιλήσει κανείς όπως θα έπρεπε για τα ντεκόρ, τους ηθοποιούς (ένας Βεντούρα, όπως ποτέ δεν έχουμε ξαναδεί), την εκπληκτική φωτογραφία. Από τις σημαντικότερες ταινίες της χρονιάς η «Δεύτερη πνοή».

Η δεύτερη κριτική, η αρνητική, είναι γραμμένη για την ταινία «Εκείνος κι εκείνη», του Ερρίκου Ανδρέου, με την Τζένη Καρέζη και τον Φαίδωνα Γεωργίτση. Δεν την είχα δει τότε (στο τσακ πρέπει να την έχασα, ένα-δυο χρόνια μετά πήγαινα ταχτικά σινεμά), ούτε σε επανάληψη στην τηλεόραση. Τη βρήκα στο γιουτούμπι και από το λίγο που την είδα έχω να πω ότι ο Αγγελόπουλος ασφαλώς είναι αυστηρός, αλλά και ότι είναι εύστοχα όσα λέει π.χ. για τους ψευδοποιητικούς διαλόγους, που φαντάζομαι ότι πριν από 45 χρόνια δεν θα ήταν τόσο φανερό αυτό το χαρακτηριστικό τους.

Δυστυχώς το «Εκείνος και εκείνη» δεν επαληθεύει την διαφημιστική εξαγγελία ότι «φέρνει τον ελληνικό κινηματογράφο είκοσι χρόνια μπροστά», κάτι που μοιάζουν, εν πάση περιπτώσει, να πιστεύουν οι κατασκευαστές της ταινίας και η εταιρεία παραγωγής.

Κάποια παρεξήγηση συμβαίνει. Ο ελληνικός κινηματογράφος είναι ακόμη στο έτος μηδέν.

Το γεγονός ότι ο Ανδρέου διαλέγει για να αφηγηθεί αυτή την αλλοπρόσαλλη και βλακώδη ιστορία με τους ψευδοποιητικούς διαλόγους, μια αφήγηση όπου ο χρόνος δεν έχει τη συνέχεια της κλασικής ανάπτυξης αλλά την αποσπασματικότητα μιας ανάμνησης, αυτό δεν σημαίνει ότι προωθείται η υπόθεση του ελληνικού κινηματογράφου, ούτε ότι αυτό είναι κάτι το καινούργιο έστω για τον ελληνικό χώρο. Άλλοι (Κανελλόπουλος, Κολλάτος) έχουν προηγηθεί. Το κοκτέιλ παρελθόντος-παρόντος είναι πολύς καιρός, εξάλλου, που έχει πάψει να ενδιαφέρει και το μυθιστόρημα και τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Πίνεται από καθυστερημένους του είδους και εν πάση περιπτώσει με καλύτερα υλικά. Ένα σενάριο κατ’ αρχήν υπαρκτότερο. Καμωμένη να συγκινήσει τις ευαίσθητες καρδιές αυτή η ιστορία της χαλασμένης γυναίκας της πόλης που έρχεται να αποτοξινωθεί στο περιβάλλον και τα χέρια ενός νεαρού χωριάτη, δεν έχει παρά μόνο δύο στιγμές δυνατές. Εξηγούμαστε: μουσικής ένεκα. Δυο τραγούδια του Μαρκόπουλου, εικονογραφημένα με έγχρωμο ρομαντισμό από τον σκηνοθέτη και τον φωτογράφο. Αυτές είναι και οι μόνες στιγμές που συγκαταβατικά κρατάμε από μια ταινία που λίγο πριν τα τραγούδια ήταν αφόρητη φλυαρία και λίγο μετά θα γινόταν φιλολογική συμφόρηση.

Θα ήθελα να βάλω αρνητική κριτική για κάποια γνωστότερη ταινία, αλλά οι άλλες που βρήκα είναι για ευρωπαϊκές ταινίες της σειράς, που δεν φαντάζομαι να έχουν αφήσει τη σφραγίδα τους στον κινηματογράφο. Βρήκα και μιαν εκτενή αρνητική κριτική για μια ταινία που θα την ξέρετε οι περισσότεροι, τις «Θαλασσιές τις χάντρες» του Δαλιανίδη (με Λάσκαρη, Γεωργίτση, Καραγιάννη και Βουτσά). Ο Αγγελόπουλος επικρίνει τον Δαλιανίδη ότι υπέκυψε στα κλισέ, ξεκαθαρίζει ότι κακώς χαρακτηρίστηκε μιούζικαλ, υποστηρίζει ότι η ταινία είναι εξαγώγιμο προϊόν, ένα γυαλιστερό κολλάζ με όλα όσα πίστευε ο Φίνος πως θα θάμπωναν τους θεατές στην Εσπερία. Ωστόσο, επαινεί κάτι στην ταινία:

Κρίμα γιατί μέσα σ’ όλη αυτή την ανομοιογένεια, το θετικότερο στοιχείο της ταινίας, η έγχρωμη φωτογραφία του πολύ νεαρού οπερατέρ Γιώργου Αρβανίτη, δεν βρίσκει το αντίκρισμα που θα της έπρεπε. Για πρώτη φορά είδαμε από Έλληνα διευθυντή φωτογραφίας ποιότητα χρώματος, όπως το παστέλ των εξωτερικών -τραβηγμένων με συννεφιά- της διαδρομής του Γεωργίτση και της Λάσκαρη με το αυτοκίνητο.

Λίγο αργότερα, ήρθε η απριλιανή χούντα και έκλεισε τη Δημοκρατική Αλλαγή. Ο Αγγελόπουλος άρχισε να σκηνοθετεί ταινίες (φαντάζομαι βέβαια πως αυτό θα γινόταν έτσι κι αλλιώς), και από την πρώτη στιγμή, από την μικρού μήκους «Εκπομπή» (1968) είχε στο πλάι του, βασικό συντελεστή, τον «πολύ νεαρό οπερατέρ» Γιώργο Αρβανίτη ως διευθυντή φωτογραφίας.

Πριν κλείσω, δυο πράγματα ακόμα. Ένα, είδα να κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο ένα ποίημα του Αγγελόπουλου, το «Σας εύχομαι υγεία κι ευτυχία»:

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία, αλλά δε μπορώ να κάνω το ταξίδι σας.
Είμαι επισκέπτης.
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά..
Κι έπειτα, δε μου ανήκει.
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει »δικό μου είναι».

Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου, είχα πει κάποτε με υπεροψία.
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε.
Ότι δεν έχω, καν, όνομα.
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο.
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάζω. Ξεχάστε με στη θάλασσα.

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.

Μια μικρή λεπτομέρεια σε σχέση με αυτό. Αναφέρεται ότι είναι ανέκδοτο, που δεν ξέρω αν είναι ακριβές. Το ποίημα σίγουρα έχει δημοσιευτεί τουλάχιστον μία φορά, πιθανώς και αρκετές ακόμη, στη δεκαετία του 1980. Τη μία φορά την ξέρω, γιατί ήταν στο περιοδικό Πολιτιστική, με το οποίο συνεργαζόμουν τότε, στο δεύτερο ή στο τρίτο τεύχος του, συνοδευτικό ενός αφιερώματος στην ταινία «Ταξίδι στα Κύθηρα» που γυριζόταν τότε. Το θυμάμαι επειδή είχε γίνει  κι ένας καβγάς ανάμεσα στον μακαρίτη τον Αντώνη Στεμνή, τον διευθυντή του περιοδικού, και σε έναν πραγματικά καλό δημοσιογράφο, σχετικά με τα πρωτεία της αποκλειστικότητας.

Τέλος, δεν μπορώ να μη σχολιάσω αρνητικά το σημερινό κομμάτι των Νέων, «Τα κουσούρια του«, που μου φέρνει στο νου αυτό που είχε πει ο Μποντλέρ για τα σκυλιά που δεν πρέπει να μπαίνουν στα νεκροταφεία, πολύ περισσότερο που τα βέλη βρίσκουν όχι μόνο τον νεκρό αλλά και τη χήρα του -απάνθρωπο αυτό. Αλλά, για να πω και τα ελαφρυντικά του συντάκτη (μάλλον είναι ο Δ. Δανίκας), υποθέτω ότι το ενοχλητικό κομμάτι ήταν ενταγμένο σε ένα αφιέρωμα-σαλόνι, όπου όλα τα υπόλοιπα κομμάτια, πιθανώς από τον ίδιο συντάκτη γραμμένα, θα ήταν επαινετικά. Αυτό βέβαια το βλέπει μόνο όποιος διαβάζει στο χαρτί (ή σε πεντέφι) την εφημερίδα, όχι όμως εσείς κι εγώ από το Διαδίκτυο, έτσι αποσπασματικά και κομματιασμένα, λουριδίτσα-λουριδίτσα, που σερβίρει την ύλη του ο ιστότοπος των Νέων -και η νέα τεχνολογία γενικώς, έτσι κομματιασμένη που έχει γίνει η ζωή μας, από σήμερα λίγο περισσότερο…

158 Σχόλια to “Τότε που ο Αγγελόπουλος έγραφε κριτικές κινηματογράφου”

  1. Απλό κι ωραίο το αφιέρωμα σου Νίκο και οι δύο κριτικές που αναδημοσιεύεις πολύτιμες ψηφίδες για τη γενικότερη εικόνα που έχουμε για τον Θ.Α. Κάπως έτσι επιχείρησα και εγώ να κινηθώ με ένα μικρό προσωπικό χρονικό -δημοσιεύθηκε σήμερα το πρωί στο tvxs με τον τίτλο CUT.

    Τα «κουσούρια» που έγραψε ο Δανίκας τα βρίσκω επιεικώς άκομψα-πριν καν γίνει η κήδευση ενώ με συγκίνησε η ανακοίνωση της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών που με ένα ποιητικότροπο κείμενο έδωσε το στίγμα της:

    Έβρεχε γλυκά εχθές το βράδυ
    όπως τότε
    που μας συμφιλίωνες με το δάκρυ μας
    που μας φανέρωνες τα Κύθηρα
    που μας δώριζες την Ελλάδα
    που μας χάιδευες το παιδί μέσα μας…

    Και σαν διάλεξες να φύγεις
    πρόλαβες και
    μας πέρασες στην άλλη θάλασσα:
    στην αξιοπρέπεια και στο όνειρο.

    Έβγαινες απ΄ το όνειρο, καθώς μπαίναμε στο όνειρο
    έτσι ενώθηκε η ζωή μας και θα ΄ναι δύσκολο πολύ να ξαναχωρίσει…
    Υποκλινόμαστε στο Θόδωρο της καρδιάς μας…

  2. jdemestick said

    Για άλλη μια φορά δεν απογοητεύεις, εν μέσω ενός δικτυακού βούρκου ανουσιότητας.

  3. secondlight said

    Καλημέρα Μα πότε πρόλαβες και τα μάζεψες όλα! Ναι, θα συμφωνήσω: έχει τόσο κυκλοφορήσει το ποίημα αυτό που σχεδόν το μάθαμε απ’ έξω. Για τις εμμονές που αναφέρει ο «αρνητικός» συντάκτης, ας θεωρήσουμε πως τις χαρακτηρίζει αρνητικές και ειλικρινά αλλά και επειδή, όπως συχνά ψιθυρίζουμε, «ο τόπος μας είναι μικρός», στενός δηλαδή, και δέν χωρά πολλές μεγάλες ταινίες από έναν και μόνον άνθρωπο. Ίσως…Έχει πάντως ήδη «ξεσηκώσει θύελλα», που λένε και όσοι περνούν πολλές ώρες στο Διαδίκτυο – τουίτερ και γιουτούμπ – όπως βλέπουμε εδώ: http://www.inews.gr/190/thyella-antidraseon-sto-Twitter-gia-ta-scholia-danika-gia-ton-th-angelopoulo.htm Όμως άσχετα από το ειλικρινά κακό «timing»… που καλά θα κάνουμε να ξεχάσουμε, «Αν κάνω ένα βήμα, είμαι αλλού», έβαλε ο Αγγελόπουλος έναν ήρωά του να λέει στο Μετέωρο Βήμα … Και άκαιρα το έκανε ο ίδιος το βήμα, είναι ήδη αλλού και εμείς μένουμε με τις ταινίες…και με το αναπόδραστο ετούτο: http://www.youtube.com/watch?v=fkKfA95mpKM

  4. π2 said

    Ωραίο το σεμνό αφιέρωμα, μ’ άρεσε και η ρήση του Μποντλέρ, οπότε θ’ αποφύγω να επισημάνω κι εγώ (ναι, του Δανίκα είναι η χολή στα Νέα) ζητήματα χαρακτήρα ή, ας πούμε, συνδικαλιστικά.

    Σε επίπεδο έργου, ποτέ μου δεν κατάλαβα τις σαρωτικές, ομοιόμορφες αποφάνσεις για τις ταινίες του που είναι -και οι αρνητικές, και οι θετικές- πολύ της μόδας. Κάποιες ταινίες του τις έβρισκα αριστουργήματα, κάποιες πολύ μέτριες, κάποιες συμπαθητικές, λίγο φλύαρες, με μαγικές στιγμές.

    Από τα πολλά που γράφονται, θα παραθέσω ένα ωραίο κείμενο του Αντώνη / Radical Desire.

  5. oikodomos said

    Καλησπέρα. Ωραίο το αφιέρωμά σου, φωτίζει μια άγνωστη σε μένα πτυχή της ενασχόλησής του με την έβδομη τέχνη. Άδικος και αναπάντεχος ο χαμός του με τον τρόπο που έγινε. Δεν αξίζει στους σπουδαίους και πραγματικά μεγάλους. Όμως όλοι είμαστε τρωτοί, αφού είμαστε άνθρωποι. Πόσοι σπουδαίοι κι ακριβοί μας, έφυγαν σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα! Βέγγος, Ρασούλης, Παπάζογλου και τώρα ο Αγγελόπουλος. Σαν κάποιος να μας μούντζωσε και να βάλθηκε να πάρει από αυτόν τον τόπο κάθε άνω του μετρίου ανάστημα. Να μας αποδείξει πως μας αξίζουν οι φελλοί, αφού αυτοί επιπλέουν. Ο «Τεό» ξεκίνησε το ταξίδι προς τα δικά του Κύθηρα. Καλό δρόμο να ΄χει…

  6. sarant said

    Σας ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

  7. ΠΑΝΟΣ said

    Κρίμα τον άνθρωπο,χίλιες φορές κρίμα..Στις ταινίες του ,όμως,είχα σκυλοβαρεθεί και δεν νομίζω ότι μού το υπέβαλε κάποιο κλισέ.Λέω γιά αυτό που αισθανόμουν,δίχως να είμαι άμοιρος κάποιας κινηματογραφικής παιδείας ή πνευματικής προπαίδειας.Επίσης κι ο μακαρίτης Ραφαηλίδης με είχε στείλει σε φρικτές ταινίες.Λέω την πάσα αλήθεια.

  8. «Αυτό βέβαια το βλέπει μόνο όποιος διαβάζει στο χαρτί (ή σε πεντέφι) την εφημερίδα, όχι όμως εσείς κι εγώ από το Διαδίκτυο, έτσι αποσπασματικά και κομματιασμένα, λουριδίτσα-λουριδίτσα, που σερβίρει την ύλη του ο ιστότοπος των Νέων -και η νέα τεχνολογία γενικώς, έτσι κομματιασμένη που έχει γίνει η ζωή μας, από σήμερα λίγο περισσότερο…»

    Έτσι είναι, 😦 αλλά από την άλλη το συγκεκριμένο άρθρο έχει λινκς στα άρθρα του σχετικού αφιερώματος ακριβώς μετά το τέλος του, που κάνουν την πρόσβαση (αν και όχι την εποπτεία) εύκολη. Σε πολλές εφημερίδες μάλιστα (π.χ. Ν.Υ. Times) όταν φτάνεις στο τέλος ενός άρθρου, αυτόματα σού προτείνεται κάτι σχετικό, συνήθως – αλλά όχι πάντα – ενδιαφέρον, στην εμπειρία μου. Το να μεταπηδάς από άρθρο σε άρθρο, βέβαια, είναι σαν να διασχίζεις χείμαρρο ακροβατώντας με πηδηματάκια από πέτρα σε πέτρα, οπότε μπορεί και να πέσεις μέσα, χωρίς να το καταλάβεις μάλιστα. Οι χαρές του ίντερνετ…

  9. Ο Αγγελόπουλος είχε γράψει κριτική και για την «Αναπαράσταση». Δεν ξέρω αν το είχε κάνει και με άλλες ταινίες του.

    Για τα κουσούρια του: ψηλό βουνό, βαθιές χαράδρες έχει. Δεν με πειράζει ο φωτισμός της σκοτεινής πλευράς κάποιου μεγάλου νεκρού. Ίσα-ίσα που αναδεικνύεται ο άνθρωπος ανθρώπινος, με τα καλά του και με τα κακά του. Προτιμώ μια όχι και τόσο κολακευτική προσωπογραφία από την εξιδανίκευση.

  10. sarant said

    Μιχάλη, έχει όντως λινκ, αλλά άλλο είναι να βλέπεις τον τίτλο «Τα κουσούρια του» σ’ ένα μικρό πλαισιάκι δύο επί τρία στη νοτιοανατολική γωνία του σαλονιού της εφημερίδας, και άλλο είναι να βλέπεις μόνο του το κομμάτι στην οθόνη.

  11. Ο Αγγελόπουλος σχηματίστηκε στην Εθνική Ταινιοθήκη της Γαλλίας (Cinémathèque française), όπου είχε πιάσει δουλειά και, σύμφωνα με δήλωσή του, είδε ό,τι ταινία είχε γυριστεί απ’ τις απαρχές του κινηματογράφου μέχρι εκείνες τις ημέρες.

    Και ο Truffaut ως κριτικός κινηματογράφου δεν είχε ξεκινήσει (στα Cahiers du cinéma); Να τον μιμήθηκε συνειδητά ο Αγγελόπουλος;

  12. menios georgiopoulos said

    ΝΙΚΟ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ…ΩΡΑΙΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ… ΚΡΙΜΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΔΩΣΕΙ,ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΟΡΘΙΟΣ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕ !!

  13. Immortalité said

    Το κείμενο του Δανίκα είναι απαράδεκτο ακόμα και μέσα σε άλλα επαινετικά. Απορώ πως δημοσιεύτηκε.

    Σε ότι αφορά τις ταινίες του, κάποιες έχουν αφήσει γερό χνάρι μέσα μου και ποτέ δεν βαρέθηκα. Αυτό που βαριόμουνα πραγματικά ήταν η αφ’ υψηλού ειρωνεία με την οποία κάποιος πάντα βρισκόταν να με κοιτάξει όταν έλεγα ότι μ’ άρεσε κάποια ταινία του. Είχε περάσει φαίνεται σα συνώνυμο της «βαριάς» κουλτούρας και οποιαδήποτε αναφορά στο όνομά του ήταν σαν να έπαιρνες θέση μεταξύ κανονικών ανθρώπων και κουλτουριάρηδων.Αν ήσουν κανονικός άνθρωπος, δεν μπορεί να σου άρεσε. Όπως είπε και, όχι πολύ παλιά, μια ψυχή που αναγκάστηκε να δει το «À bout de souffle» επειδή επέμενα, «δεν μπορεί τώρα να σ’ αρέσει αυτό, το λες επειδή είναι του Γκοντάρ!».
    Ε, εμένα λοιπόν ο Αγγελόπουλος μ’ άρεσε.

    Μα πότε τα προφταίνεις όλα!

  14. sarant said

    Καλησπέρα Μένιο!

    11: Είχε πιάσει δουλειά σαν φύλακας ή κάτι τέτοιο, για να βιοπορίζεται όσο σπούδαζε.

  15. Ηλεφούφουτος said

    Κι εγώ σε όσες ταινίες του καημένου του Αγγελόπουλου απόλαυσα έκανα αυτό που λέει ο Νικοκύρης, βυθιζόμουν στο κάθισμα του κινηματογράφου και στην ομορφιά όσων έβλεπα στην οθόνη. Το κακό είναι ότι, επειδή συμφωνώ και με το άλλο που είπε, ότι δηλαδή χρειάζεται μεγάλη οθόνη, δεν έχω δει όσες ταινίες του θα ήθελα να δω, όπως το Μεγαλέξαντρο και την Αναπαράσταση ή τους Κυνηγούς, επειδή περίμενα κάποια κινηματογραφική αίθουσα να τα παίξει και να είμαι κι εγώ εύκαιρος.

    Σε ποιήματα πήγε το μυαλό μου, όταν είδα τον τίτλο σου, Νικοκύρη, και μάλιστα ανέκδοτα στ αλήθεια, όχι όπως αυτό που παρέθεσες. Μου ήρθε το φλας από μια κουβέντα σε ένα τραπέζι όπου είχε τύχει να βρεθώ κι εγώ. Ήταν ένας βοηθός παραγωγής του Αγγελόπουλου που μας έλεγε διάφορα ενδιαφέροντα, όπως το πώς πήρε ο Α. την απόφαση για το «Μετέωρο βήμα του πελαργού», συγκεκριμένα με τη βοήθεια του συνταγματάρχη Καβούρ (της γνωστής οικογενείας, εκείνης του Ιταλού κόμη και πρωθυπουργού του Ριζορτσιμέντο), διοικητή ή κάτι παρόμοιο σε συνοριακό φυλάκιο στον Έβρο, όπου είχε πάει ο Α. με την αρχική πρόθεση να γυρίσει ντοκιμαντέρ αλλά μετά από μια πολύ ενδιαφέρουσα ολονύχτια κουβέντα με τον εν λόγω χαρισματικό αξιωματικό με αχνιστή φασολάδα αποφάσισε μετά την επιστροφή τους στην Αθήνα (ήταν λέει αμίλητος σε όλη τη διαδρομή με τ αμάξι) να γυρίσει ταινία με θέμα τα σύνορα αντί για ντοκιμαντέρ. Εννοείται ότι τον είχαν εντυπωσιάσει και όσα είχε δει πριν στην περιήγηση που του είχε κανει ο Καβούρ. Στην ταινία μετέφερε λέει αυτούσια τη χορευτική κίνηση που του είχε κάνει ο ίδιος ο συνταγματάρχης πάνω στη γραμμή των συνόρων, ενώ του έλεγε την ατάκα «Αν κάνω ένα βήμα, είμαι αλλού».
    Τέλος πάντων, ο ίδιος άνθρωπος μάς πληροφόρησε ότι ο Αγγελόπουλος έγραφε και πολύ ωραία ποιήματα, τα οποία όμως δεν είχε σκοπό να τα εκδώσει, κι ότι ίσως μόνο μετά το θάνατό του να τα δούμε όλοι.

  16. sarant said

    14: Συμφωνώ σχεδόν απόλυτα με τη μεσαία παράγραφο!

    (Σήμερα ξύπνησα νωρίς…)

  17. gbaloglou said

    όλα τον θυμίζουν

  18. ΣοφίαΟικ said

    Δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ διαβάζοντας αυτό Νίκο ότι ωχ, τι θα ακολουθήσει! Δεν ξέρω αν ασχολιόταν με τα πολιτικά (και κυρίως με τα κομματικά) ο Αγγελόπουλος. Νομίζω πως όχι, αλλά το ότι κάποια εποχή της ζωής του είχε εργαστεί σε εφημερίδα συγκεκριμένου χώρου για πολλούς οπαδούς του ίδιου χώρου τον κάνει ίνδαλμα εξ ορισμού και συνεπώς θα δούμε τις επόμενες μέρες τις συνήθεις γλοιώδεις καπηλείες και τις συνήθεις γλοιώδεις αγιοποιήσεις. Ίσως και από ανθρώπους που τους πήρε ο ύπνος βλέποντας τις ταινίες του.

    Όσο για τις ταινίες, οι ταινίες του Αγγελόπουλου είναι όλες για το σινεμά, όχι για τη μικρή οθόνη. Σ’αυτό νομίζω όλοι συμφωνούν. Για όποιον δεν έχει δει Αγγελόπουλο και επείγεται να το παίξει γνώστης, ας δει το Θίασο. Δεν είναι βαρετή και σε όλες τις επόμενες επαναλαμβάνει τα ίδια μοτίβα, είναι όπως λέμε άμα δεν έχεις διαβάσει Καζαντζακη και βιάζεσαι διάβασε την Αναφορά στον Γκρέκο. Επίσης στο Θίασο παιζουν όλο Έλληνες ηθοποιοί, κι έτσι γλυτώνετε το ντουμπλάρισμα ή την προσπάθεια του αλλοδαπού να μιλήσει ελληνικά (Μαστρογιάνι) ή το ύφος «δεν καταλαβαίνω τίποτα, πως βρέθηκα εδώ» (Καιτέλ). Κι αυτό κατά τη γνώμη μου ήταν το μεγάλο μειονέκτημα των ταινιών του Αγγελόπουλου. Οι ξένοι πρωταγωνιστές. Για παράδειγμα στην Αιωνιότητα τον Γκαντς τον ντουμπλάρει ο Φυσσούν. Γιατί να μην παίξει ο Φυσσούν από την αρχή το ρόλο; Στο κάτω κάτω το παίξιμο του Φυσσούν ακούμε και ΟΚ, ο Γκαντς ήταν καλός, άλλοι όμως; Αλλά υποθέτω ότι η απόφασή ήταν εμπορική.

    Επιπλέον είναι τόσες πολλές σε όλες τις ταινίες οι αναφορές στην Ελλάδα (ιστορία, πολιτισμό, λογοτεχνία) που συχνά αναρωτιόμασταν με φίλους (συνήθως μετά από προβολή ταινίας) τι καταλαβαίνουν οι ξένοι που δεν έχουν το ίδιο πολιτιστικό υπόβαθρο. Υποθέτω γι’αυτούς είναι καθαρά αισθητική η εμπειρία.

    Τώρα για την αλαζονεία που λέει ο Γ., δεν ήταν και κανένα μυστικό. Ο Αγγελόπουλος όταν είχε πάρει το δεύτερο βραβείο στις Κάννες για το (μέτριο κατά τη γνώμη μου) Βλέμμα του Οδυσσέα, παραπονέθηκε έντονα στην απονομή που δεν πήρε το Χρυσό Φοίνικά. Από αυτό καταλαβαίνει ο καθένας ό,τι είναι να καταλάβει.

  19. Μαρία said

    15

    Για να αντεπεξέλθει στα έξοδα των σπουδών δουλεύει στη ρεσεψιόν της Σιτέ
    Ουνιβερσιτέρ (με την ώρα) μαζί με τον γλύπτη Γεράσιμο Σκλάβο

    Click to access greek_bio.pdf

  20. Immortalité said

    @19 «είναι όπως λέμε άμα δεν έχεις διαβάσει Καζαντζακη και βιάζεσαι διάβασε την Αναφορά στον Γκρέκο»

    Ευτυχώς που από τον καναπέ είναι δύσκολο να πέσεις.

  21. gbaloglou said

    20

    Και, τι σύμπτωση, τους σκότωσε και τους δύο η δουλειά τους!

  22. Μου έκανε εντύπωση πως στις κριτικές του δεν έχει αναφορές σε χώρους και σε εξωτερικά, ενώ τη δική του δημιουργία την έχουμε άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτά. Ωστόσο στο τέλος βρήκα και κάτι από αυτό που αναζητούσα: «Για πρώτη φορά είδαμε από Έλληνα διευθυντή φωτογραφίας ποιότητα χρώματος, όπως το παστέλ των εξωτερικών -τραβηγμένων με συννεφιά- της διαδρομής του Γεωργίτση και της Λάσκαρη με το αυτοκίνητο». Με αντάμειψε μάλιστα με το παραπάνω αφού έβαλε μέσα και τη συννεφιά, τόσο συνδεδεμένη με το έργο του.

    Επειδή μεγάλωσα σε μικρή πόλη μου έκανε πάντα εντύπωση πως οι έλληνες κινηματογραφικοί δημιουργοί είχαν γυρίσει την πλάτη στις μικρές πόλεις με εξαίρεση τις περιπτώσεις όπου αθηναίος πρωταγωνιστής ταξιδεύει εκτός Αθηνών. Ο Αγγελόπουλος, για μένα ανακάλυψε, αυτό το χώρο (όχι βέβαια την επαρχία ως μικρό χωριό) και τον ανέδειξε δημιουργικά, βγαίνοντας από το αθηναϊκό διαμέρισμα.

    Γιάννης

  23. Immortalité said

    @22 Αυτό θα το λέγαμε αν του Αγγελόπουλου του είχε πέσει η κάμερα στο κεφάλι. Η καμιά μπομπίνα παλιάς ταινίας.

  24. ΣοφίαΟικ said

    12: είπα πιο πάνω ότι το Βλέμμα του Οδυσσέα είναι μέτρια ταινία, αλλά βεβαίως η σκηνή με τα αγάλματα που μεταφέρονται στο ποτάμι είναι ΦΟΒΕΡΗ από μόνη της. Μέσα στην ταινία δε δουλευει τόσο καλά, καθώς είναι μια δεκαπεντάλεπτη κοιλιά.
    14: Φταίει η τηλεόραση. Θυμάμαι ότι πρώτη σχετική εμπειρία μου ήταν ο Μελισσοκόμος στη ΝΕΤ και δε βλεπόταν. Ήταν λες και είχε γυριστεί στα μαύρα σκοτάδια, τα μακρινά πλάνα στη μικρή οθόνη έκανα τους ηθοποιούς να χάνονται τελείως, ο ρυθμός ήταν πολύ αργός για τηλεόραση και είχες και κερασάκι τον Μαστρογιάνι που προσπαθούσε να μιλήσει ελληνικά και του έβγαινε σα μουγκρητό. Μετά από αυτό πάει, τον έκαψαν τον Αγγελόπουλο για το πλατύ κοινό. Η τηλεόραση είναι αλλιώς. Βάλε και το ότι ειδικά τη δεκαετία του ’70 και του ’80 οι πιο πολλές από τις ελάχιστες ελληνικές ταινίες ήταν της θολοκουλτούρας, το οποίο θεωρούσα υπερβολή μέχρι που είδα ένα αφιέρωμα στην εποχή, και ναι μεν είχαν καλά στοιχέια όλες, αλλά κι εγώ δεν ξέρω πως άντεξα να τις δω.

  25. gbaloglou said

    24 Μα αν δεν κάνω λάθος ο Αγγελόπουλος σκοτώθηκε σε ώρα γυρίσματος, διασχίζοντας, απρόσεκτα ίσως, τον δρόμο.

    [Η σημαντική αυτή λεπτομέρεια, ότι δηλαδή το ατύχημα συνέβη σε ώρα γυρίσματος, παραλείπεται στην σχετική είδηση του BBC.]

  26. ΣοφίαΟικ said

    21: Ιμορ, μπορείς να σνομπάρεις όσο θες.

  27. Immortalité said

    @26 Ναι βρε Μπαλό αλλά σκοτώθηκε δουλεύοντας, δεν τον σκότωσε η δουλειά του 😉

  28. Διάβασα το κείμενο του Δανίκα και επιβεβαίωσε την άποψή μου για δαύτον. Όχι πως σε πολλά είχε άδικο αλλά έλεος! Ας είχε γυρίσει ο ίδιος έστω ένα δεκάλεπτο οικογενειακό βίντεο και θα του αναγνώριζα το δικαίωμα να μιλάει.
    Από το αρχείο της ΕΡΤ* ο Θόδωρος Αγγελόπουλος σχολιάζει ένα βίντεο με μετανάστες που μιλούν για το έργο του. Λίγο μεταμεταμοντέρνο αλλά αξίζει τον κόπο.

    http://www.ert-archives.gr/V3/public/main/page-assetview.aspx?tid=46240&autostart=0

    *Από το αρχείο της ΕΡΤ, που απαξιώνεται συστηματικά από την κυβέρνηση. Μπας και θένε να το παραδώσουν σε κάναν ιδιώτη, να το απονευρώσει εντελώς;

  29. Immortalité said

    @27 Είμαι ενήμερη, αλλά δεν σνομπάρω. Το αφήνω σε αυτούς που ξέρουν να το κάνουν καλά.

  30. Αποκόμματα εφημερίδων με κριτικές για ταινίες του Αγγελόπουλου (PDF, 10Mb):

      http://ifile.it/ih80wud/Newspaper_Clippings.pdf
      http://www.mediafire.com/file/lld6h9c68c72x0f/Newspaper_Clippings.pdf

  31. Μαρία said

    23β
    Γνώρισε τη μέσα Ελλάδα, την άγνωστη Ελλάδα, όπως λέει ο ίδιος, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας.
    http://www.youtube.com/watch?v=4cLDNKlIvj0Στο 1:30 περίπου.

  32. sarant said

    23-32: Ναι μπράβο!

    31: Ευχαριστούμε, Λύκε!

  33. 33: Παρακαλώ. Οι κριτικές είναι απ’ τον ιστότοπο http://www.filmfiles.gr, που δεν υπάρχει πια.

    Πώς έγινε το δυστύχημα.

  34. Πολύ ενδιαφέρουσες αυτές οι πτυχές της ζωής του Θ. Αγγελόπουλου. Ξέφυγε εντελώς από τα συνήθη τετριμμένα που διαβάζουμε συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις..

  35. 32: Το ντοκυμαντέρ αυτό είναι η αναπαράσταση της αναπαράστασης της αναπαράστασης. (Η μεσαία αναπαράσταση είναι η «Αναπαράσταση»). Δείτε το!

  36. Το τέλος του θυμίζει εκείνο του αρχαιολόγου καθηγητού Σπύρου Μαρινάτου, που πέθανε 73 ετών σκοντάφτοντας σε μια πέτρα, στον αρχαιολογικό του χώρο, στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης.

    Τελικά μήπως αυτός είναι ο ιδανικός θάνατος; Σε ώριμη ηλικία, αναπάντεχος, άνευ συνειδητοποιήσεώς του, εν μέσω δημιουργικών σκέψεων…

  37. Servitoros said

    Τέλος, δεν μπορώ να μη σχολιάσω αρνητικά το σημερινό κομμάτι των Νέων, “Τα κουσούρια του“, που μου φέρνει στο νου αυτό που είχε πει ο Μποντλέρ για τα σκυλιά που δεν πρέπει να μπαίνουν στα νεκροταφεία, πολύ περισσότερο που τα βέλη βρίσκουν όχι μόνο τον νεκρό αλλά και τη χήρα του -απάνθρωπο αυτό.
    —-
    Προσωπικά διαφωνώ με τον λεγόμενο σεβασμό στον νεκρό, γιατί καταλήγει στις περισσότερες φορές μια αγιογραφία του. Πρόσφατο παράδειγμα ο θάνατος του Κεφαλογιάννη που εκτος από την παράλειψη της πρόσφατης καταδίκης του και της όλης διαπλοκής του στην Κρήτη, παρουσιάστηκε ως ευπατρίδης της πολιτικής. Σε αντίθεση με την Ελλάδα στην Μεγάλη Βρετανία οι σοβαρές εφημερίδες που δημοσιεύουν νεκρολογίες αναφέρονται στο σύνολο της ζωής του αποθανόντα, αυτός κατ’ εμέ είναι και ο ρόλος της νεκρολογίας πέρα από το να μάθουμε για την ζωή του τελθόντα να μας βοηθήσει να επαναξιολογήσουμε την δικιά μας ζωή. Κλείνοντας ο νεκρός είναι νεκρός, δεν τον νοιάζουν ούτε οι νεκρολογίες ούτε οι λίβελλοι ούτε οι συκοφαντίες, μπορεί να ενδιαφέρουν τους συγγενείς του αλλά εάν πάμε σ’ αυτό τον δρόμο είναι επικίνδυνος τόσο για την ελευθερία του λόγου όσο και για την αλήθεια (βλ. π.χ. τα παραδείγματα δικαστικών περιπετειών των ιστορικών που ασχολούνται με το ζήτημα του δοσιλογισμού στην Ελλάδα).

  38. sarant said

    Σερβιτόρε, όπως βλέπεις, κι αν ακόμα καταδικάσουμε τις αγιογραφίες, οι Κεφαλογιάννηδες πάντοτε θα αγιογραφούνται. Κι έπειτα, η επίθεση στη γυναίκα του Αγγελόπουλου, με το «καταραμένη Φοίβη» είναι απάνθρωπη. Ας περίμενε να γίνει η κηδεία.

  39. 37: Έτσι πέθανε κι ο Δημήτρης Μητρόπουλος.

  40. Λουίζα Μητσάκου said

    Δεν χρειάζονται αγιογραφίες, ούτε και λίβελοι. Η ώρα του θανάτου είναι ώρα σιωπής. Κι αν θέλει κάτι κάποιος να πει, ας πει για του ανδρός το έργο. Τα υπόλοιπα είναι απλώς κουτσομπολιά. Και δεν είναι της ώρας. Γιατί επειδή είμαστε και μια μικρή αυλή στην πατρίδα μας, είναι εύκολο να πει κανείς «για κοίτα ποιος μιλάει»… Συγχαρητήρια, κύριε Σαραντάκο για την – όπως πάντα – λιτή, αξιοπρεπή και σοβαρή τοποθέτηση. Σας ευχαριστούμε γι’ αυτήν την όαση γνώσεων και αξιοπρέπειας μέσα στην τόση βρομιά που κυκλοφορεί…

  41. Ισως δεν είναι γνωστό, αλλά παρά την αρνητική κριτική του ΘΑ προς τον Δαλιανίδη, ο τελευταίος ήταν ο μοναδικός σκηνοθέτης από τους «παλιούς» που και βοήθησε τον ΘΑ, και τον παρότρυνε, και τον σύστησε σε άλλους, και τον έσπρωχνε, με μια λέξη. Αυτό το έλεγε ο ίδιος ο ΘΑ για τον Νταλ.

  42. Σχετικό-άσχετο. Είναι η πρώτη φορά που αξιολόγησα την ανάρτηση. Φυσικά έδωσα και τα πέντε αστέρια. Αυτό κάνουν μάλλον όλοι: αν τους αρέσει ένα κείμενο, του δίνουν την ανώτατη βαθμολογία, αλλιώς αποφεύγουν να το αξιολογήσουν. Έτσι, όμως, η αξιολόγηση χάνει το νόημά της.

    Γι’ αυτό και θα πρότεινα την αντικατάσταση των αστεριών από τη φόρμα «Μου αρέσει». Αν σου αρέσει η ανάρτηση, κάνεις κλικ. Αλλιώς δεν κάνεις. Απλά πράγματα.

  43. Και ένα άλλο που μου ήλθε στο μυαλό:
    Στο βιογραφικό του μιλάει για μια ταινία 20 λεπτων στην ΥΕΝΕΔ το 1981, με θέμα την ερήμωση ενός χωριού.
    Θυμάμαι τον Χαρδαβέλλα να παραπονιέται για την άλωση του αρχείου της δημόσιας τηλεόρασης (που λέει κι ο Σκύλος της ΒΚ, παραπάνω),
    και να σημειώνει ότι είδε τον ΘΑ να σηκώνει θεούς και δαίμονες μέσα στην ΕΡΤ, όταν πήγε να πάρει μια κόπια από το 20λεπτο, και του είπανε ότι πάνω στην ταινία (ή βίντεο ή μπομπίνα ή όπως λέγεται) είχανε γράψει ποδόσφαιρο.
    Ούτως ειπείν, αυτό το 20λεπτο δεν υπάρχει πουθενά (δεν είχε κρατήσει αντίγραφο ούτε ο ΘΑ), χάθηκε.

  44. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια και τα καλά λόγια!

    43: Λύκε, εγώ δεν έκανα τίποτα -στην αρχή ήταν το Like και μετά ήρθαν τα αστεράκια, δεν το άλλαξα εγώ, και δεν ξέρω αν μπορώ να το διαλέξω.

    42: Πάντως, και η (αρνητική) κριτική του Αγγελόπουλου για τον Δαλιανίδη λέει περίπου «αφού μπορεί να κάνει καλύτερα, γιατί αρκείται στα εύκολα;»

  45. gbaloglou said

    44

    Θυμίζει Παλίμψηστο Αρχιμήδη … και αθάνατο Ελληνικό δαιμόνιο!

  46. Λεχρίτης said

    Ένα παράξενο πράγμα…! Αυτό το κράτος πώς καταφέρνει και παίρνει πάντα την εκδίκησή του με τον έναν ή τον άλλον τρόπο…
    (κράτος, με την αρχική σημασία της λέξης)

  47. 40: Ευχαριστώ για την υπενθύμιση.

  48. Immortalité said

    @38 Σερβιτόρε νομίζω ότι η οποιαδήποτε σύγκριση με τον Κεφαλογιάννη είναι άστοχη. Ο Κεφαλογιάννης εκτός από το ότι ήταν γνωστό λαμόγιο στους παροικούντες, είχε και καταδικαστεί από τη Δικαιοσύνη. Η αγιογράφησή του λοιπόν ήταν προκλητική και κατευθυνόμενη. Το να μην έβγαινε ο Δανίκας να πει «τρία πράγματα θα σας πω για τον Αγγελόπουλο: ήταν φριχτός τσιγκούνης, φοβερός αλαζόνας και είχε εμμονή με το προσωπικό του αισθητικό μοτίβο (γουάτ;)» δεν ισοδυναμεί με υπογραφή αγιογραφίας. Άσε που αυτά τα «ανέκδοτα» από τα γυρίσματα του Μεγαλέξαντρου, ακόμα και αλήθεια να ήταν δεν τα γράφεις ακόμα δεν έχει κηδευτεί ο άνθρωπος. Όλο το κείμενο έχει μια αποφορά μιζέριας, μικρότητας και κακομοιριάς για κάτι που από τον Δανίκα πέρασε (;) και δεν ακούμπησε.

  49. ππ said

    Εμένα αυτό για την «καταραμένη Φοίβη» μου φαίνεται αστείο, όπως και είναι, μέσα στο κείμενο.
    Η αλήθεια είναι ότι αν τον ήξερες τον Αγγελόπουλο είναι δύσκολο να κάνεις αγιογραφία για τον άνθρωπο κι όχι τον καλλιτέχνη. Τα χωρίζουμε αυτά, δεν είναι; Όταν πέθανε ο Πικάσο, επειδή ο νεκρός δεδικαίωται θα ήταν σωστό να έγραφε κανείς «ψυχούλα ο μακαρίτης»; Ούτε ήταν΄ούτε αυτό ήταν το ζητούμενο.
    Οπότε με ενοχλεί η σπουδή του Δανίκα να τα γράψει αυτά, αλλά τουλάχιστον αραιώνει αυτήν την πηχτή σούπα συναισθηματισμού και ευκολίας. Θα μπορούσε να γράψει για τον σκηνοθέτη, κι ας άφηνε τον Θόδωρο. Αλλά η μαρτυρία του έχει αξία, ή μάλλον ενδιαφέρον, εννοώ «εμπορικό», επειδή είναι από πρώτο χέρι.

  50. ππ said

    Ωραία ανάρτηση, βέβαια

  51. […] μας ήλθαν στο μυαλό, και όπως τα γράψαμε σαν σχόλια στο άρθρο του Νίκου Σαραντάκου: Ισως δεν είναι γνωστό, αλλά παρά την αρνητική κριτική […]

  52. Και εγώ το βρίσκω ολίγον άκομψο το άρθρο του Δανίκα.
    Δεν γνωρίζω αν ισχύουν πχ τα περί τσιγκουνιάς του εκλιπόντος στην ιστορία που διηγείται, γιατί ίσως να υπήρχαν οικονομικές δυσκολίες στο γύρισμα της συγκεκριμένης ταινίας,.
    Δεν ήταν δα και ο Σπίλμπεργκ ο συγχωρεμένος, με απεριόριστα κεφάλαια…
    Ο J.L.Godard είχε πει κάποτε « λυπάμαι τον Γαλλικό κινηματογράφο γιατί δεν έχει χρήματα, και λυπάμαι τον Αμερικανικό κινηματογράφο γιατί δεν έχει ιδέες»
    Όμως ανεξάρτητα εάν είναι αλήθεια ή όχι, η στιγμή που επέλεξε για να την δημοσιοποιήσει, ε, δεν ήταν και η καλύτερη…

    Προσωπικά, δεν θα επέλεγα την ημέρα του θανάτου οποιουδήποτε για να θυμηθώ τα όποια κουσούρια του, ακόμα και αν αφορούσαν, για παράδειγμα, τον Κ Πλεύρη.(που κακόψοφο να έχει το κάθαρμα)
    Ή έτσι ελπίζω, τέλος πάντων..

    Όσο για τις μετά θάνατον «κατά παραγγελία αγιογραφίες», πολύ φοβάμαι πως το πρόβλημα δεν είναι τι θα ειπωθεί στις νεκρολογίες, αλλά τι δεν ειπώθηκε επί τόσες δεκαετίες που τα λαμόγια λυμαίνονταν τον τόπο.
    Αν είναι να περιμένουμε να πεθάνουν για να τους αποδώσουμε τις ευθύνες που τους αναλογούν, τότε ζήτω που καήκαμε…

  53. Είμαι άσχημα. Συνέβη πολύ κοντά στο σπίτι μου

  54. Hellegennes Alexandrine said

    Κλισέ ή όχι, οι ταινίες του Αγγελόπουλου είναι αφόρητα βαρετές. Κι αυτό καταφανώς γιατί αντιμετώπιζε τον κινηματογράφο σαν διαφορετικό μέσο απ’ αυτό που είναι. Ο κινηματογράφος είναι η τέχνη της διαδοχής εικόνα· το μονόπλανο, τα κάδρα, κτλ., είναι δανεικά από την φωτογραφία. Επίσης ο συμβολισμός, όπου υπάρχει, δεν γίνεται να σερβίρεται τόσο κυριολεκτικά, όπως τον σέρβιρε ο Αγγελόπουλος. Ο συμβολισμός πρέπει να είναι στο υπόβαθρο, όχι στα μούτρα του καρέ. Επίσης δανεικό στοιχείο από τις εικαστικές τέχνες. Αναμφισβήτητα είχε ωραία πλάνα, αλλά αυτό δεν είναι κινηματογράφος. Κάποιος κάπου έκανε λάθος και τον ώθησε να γίνει σκηνοθέτης αντί φωτογράφος.

    Μερικές φορές -πολλές, για την ακρίβεια- τα κλισέ υπάρχουν γιατί είναι αλήθεια. Η αλήθεια σπάνια είναι πρωτότυπη. Και δεν τα λέω αυτά γιατί θεωρώ τον Αγγελόπουλο βαριά κουλτούρα. Δεν με ενοχλεί η πραγματική κουλτούρα, καθόλου -η ψεύτικη, ναι. Κουλτουριάκη και συμβολική είναι π.χ. η ταινία Sweet Movie ή το Una Pura Formalità. Οι ταινίες του Αγγελόπουλου είναι απλά βαρετές και χωρίς πλοκή. Δείτε το Βλέμμα του Οδυσσέα, διαβάστε την κριτική του Roger Ebert και αν δεν συμφωνήσετε μέχρι κεραίας, είδατε άλλη ταινία.

    Μετά έχουμε και την λογική πλάνη της ex cathedra άποψης. Κριτική μπορεί να ασκήσει ο καθένας που έχει σχέση με τις βασικές αρχές ενός αντικειμένου, άσχετα αν ο ίδιος το ασκεί ή είναι καλός σ’ αυτό. Δεν χρειάζεται να είμαι καλός επιπλοποιός για να κρίνω την ποιότητα ενός επίπλου. Όλα τα επαγγέλματα έχουν τις δικές τους ιδιαιτερότητες και δυσκολίες, άρα δεν χρειάζεται να γυρίσω ταινία για να έχω δικαίωμα να μιλήσω.

    Τέλος, το κείμενο της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών είναι κακό και βαρετό. Ποίηση επιπέδου θρανίου σχολείου. Η αλήθεια μπορεί να είναι κλισέ, αλλά η τέχνη δεν χρειάζεται να είναι.

  55. Immortalité said

    @55 Το ‘χω ξαναπεί. Μόνο πότε θα πεθάνω δεν ξέρω.

  56. ΣοφίαΟικ said

    55: Οι φωτογραφίες, όπως τις λές, περιέχουν κίνηση, οπότε δε γίνεται να είναι φωτογραφίες. Για όσους βαριούνται υπάρχει η Αιωνιότητα και μια Μερα. Ο τίτλος δεν αναφέρεται στη διαρκεια της ταινίας, είναι άλλωστε η πιο σύντομη ταινία του Αγγελόπουλου, αν δεν κάνω λάθος. Και είναι πολύ λαιτ στο συμβολισμό.
    Παρεμπιπτόντως, αν δεν έχεις δει το 2042 του Γουονγκ Καρ Γουάι, να το δεις, Σε μεγάλη οθόνη, όχι στην τηλεόραση. Και θα δεις τι σημαίνει αφήνομαι στην εικόνα.
    Βεβαίως αντιλαμβάνομαι ότι και ο Αγγελόπουλος, κι ο Ταρκόφσκι, κι ο Αντονιόνι μπορεί να είναι βαρετοί, δεν είναι υποχρεωτικό να αρέσουν σε όλους και δεν είναι καταδικαστέο αυτό, ούτε σημαίνει ότι έιναι ακαλλιέργητος όποιος δε γουστάρει Αγγελόπουλο. Επιπλέον, δεν είναι όλες οι ταινίες του Αγγελόπουλου καλές και αριστουργήματα. Οι τελευταίες δύο δεν άρεσαν και τόσο, αν δεν κάνω λάθος.

    Τώρα, σχετικά με το άρθρο του Δανίκα, εμένα μου φάνηκε αστέιο το λογοπαίγνιο Μεγαλέξανδρός και καταραμενη Φοίβη, αλλά εγώ είμαι από άλλο ανέκδοτο και δε μου φάνηκε γενικότερα κακό το αρθρίδιο, το οποίο είμαι σίγουρη ότι γράφτηκε πριν πολύ καιρό και απλως ήταν στο συρτάρι περιμενοντας το θανατο του Αγγελόπουλου, γιατί έτσι κανουν όλες οι εφημερίδες και όλα τα ΜΜΕ, έχουν ετοιμο υλικό για καθε δημόσιο προσωπο.
    Παρεμπιπτόντως, όσο αγιολογίες ήταν όσα γραφτηκαν για τον Κεφαλογιάννη, άλλο τόσο θα γραφτούν για τον Αγγελόπουλο. Για όλους ισχύει η ίδια τάση υπερβολής, και για όλους απο κάπου κατευθύνεται.
    Τη μια φορά που είχα δει τον Αγγελόπουλο, σε μια προβολή με συζήτηση με το σκηνοθετη, μου είχε δώσει κι εμε΄να την εντύπωση της αλαζονείας, ή μαλλον της αμετροέπειας. Ε, ακι; Έτσι έιναι κι οι μισοί ηθοποιοί που ξέρω. Κι οι μισοί ζωγράφοι. Και γενικώς, μάλλον είναι κουσούρι καθε καλλιτέχνη που σέβεται τον εαυτό του. Δε βλέπω γιατί πρέπει να μας ξενίζει αυτό.

  57. Κατ’ αρχήν ο θάνατος του, ψάχνοντας ομοιότητες,μου φέρνει περισσότερο με τον του Gaudi, διαβάζοντας τα σχόλια είπα να συμπληρώσω τους επιθανάτιους παραλληλισμούς.
    Οσον αφορά την κριτική των ταινιών- πέρα από τους κατ’ επάγγελμα εξπέρ που ποτέ μου δεν κατάλαβα το πως και γιατί αντιπροσωπεύουν την κοινή αίσθηση περί αριστουργήματος ή όχι- πιστεύω πως συμβαίνει ό,τι και όταν διαβάζει κάποιος ένα βιβλίο : εξαρτάται από το πως συμφωνεί, εκπλήσσεται ευχάριστα ή διαφωνεί αρμονικά κάποιος με αυτό που βλέπει ή διαβάζει. Ως γνωστόν ο ίδιος κριτικός τανιών (αλλά μερικές φορές και ο ίδιος θεατής) όχι μόνο αποφαίνεται για την ποιότητα μιας ταινίας καράτε ή ενός μιούζικαλ- πέρα από τα τετριμμένα βέβαια για τα οποία δεν χρειάζεται να είσαι εξπέρ για να αποφανθείς- αλλά και ανακαλύπτει σκέψεις και προθέσεις του σκηνοθέτη καμουφλαρισμένες από την τέχνη του.
    Από μία άποψη η κριτική μοιάζει με την βασική πολιτική όλων των κομμάτων : αν δεν υπήρχε το κράτος θα έπρεπε να το δημιουργήσουμε και αφού το δημιουργήσαμε καλό είναι να το διοικήσουμε για την σωτηρία ΣΑΣ (οι κριτικοί και οι πολιτικοί είναι υπεράνω σωτηρίας…)

  58. Hellegennes Alexandrine said

    #57:
    Δεν είπα ότι είναι και slide show. Αλλά οι σκηνές είναι τόσο αργές που είναι στο μεταίχμιο φωτογραφίας και κινηματογράφου. Εξάλλου αυτό που εννοώ είναι ότι πρόβαλλε την εικόνα σαν εικόνα και όχι σαν κίνηση, που είναι και η ουσία του μέσου. Για να πιάσω π.χ. το Μετέωρο Βήμα, μία σκηνή 3 λεπτά, για να περάσει τον συμβολισμό του για το καπιταλιστικό σύστημα. 3 ολόκληρα λεπτά!

    Εκ των οποίων, τα 2 τουλάχιστον περνάνε σε σχεδόν ολοκληρωτική ακινησία, με τέσσερα βήματα και ένα νωχελικό γύρισμα της κάμερας. Εντάξει, δεν είναι φωτογραφία, είναι timelapse.

    Πολύ πιο συναρπαστικό:

    Δεν σνομπάρω το γούστο σου, μ’ αυτό. Είμαι βέβαιος ότι υπάρχει κόσμος που του αρέσει το Βλέμμα του Οδυσσέα (ξέρω αρκετούς) ή ο Ηλίθιος και ο Πανηλίθιος ή το Scary Movie ή το Α Serbian Film (αν και αυτόν τον συγκεκριμένο κόσμο δεν θα ήθελα να τον γνωρίσω). Απλά κριτικάρω το πόσο εκτός τόπου ήταν ο Αγγελόπουλος, κατά βάση. Άλλωστε είπα ότι τα πλάνα του μ’ αρέσουν, όχι όμως και οι ταινίες του.

  59. Ναι, φαίνεται ότι πολλοί άνθρωποι μπερδεύουν:

    1. Το να μην σου αρέσουν κάποιες ταινίες του Αγγελόπουλου ή η γενική του προσέγγιση με το να σε κατατάξουν αμέσως σε όχι σινεφίλ, άσχετο και λάτρη του Hollywood.
    2. Το να διαφωνείς με αυτό που έκανε με την φήμη και την δύναμή του (σαν κοινωνική ευθύνη) με την καλλιτεχνική του παραγωγή.

    Και βέβαια, λόγω τραγικού θανάτου θεωρείται κακόγουστο να ασχοληθούμε με οποιοδήποτε από τα δύο. Αλλά υπάρχει αντικειμενική αλήθεια και αυτή είναι πιο κοντά στον Δανίκα, παρά στους διθύραμβους. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος ήταν ένας ανεύθυνος Έλληνας πολίτης που δεν έκανε καλό στην χώρα του. Ούτε βοήθησε τον ελληνικό κινηματογράφο (ίσα ίσα που τον καπέλωσε και σε χρηματοδότηση ακόμα) ούτε πήρε ποτέ υπεύθυνη θέση ενάντια στην σήψη του συστήματος τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. (Ίσα ίσα που έγινε μέρος της διαπλοκής και της σήψης. Αν δεν έφαγε αυτός ο ίδιος εκατομμύρια, στην πλάτη των χρηματοδοτήσεών του από το Ελλληνικό Δημόσιο έφαγαν πολλοί άλλοι σίγουρα – http://bit.ly/AsIirC

  60. π2 said

    55, 59: De gustibus non disputandum, αλλά δεν χρειάζεται να θεωρητικολογείς κιόλας από (εσφαλμένης) καθέδρας. Αργή κίνηση δεν σημαίνει έλλειψη ρυθμού, και η «ουσία του μέσου» δεν είναι η κίνηση που δίνει η διαδοχή των πλάνων, αλλά ο ρυθμός της κίνησης, είτε εντός πλάνου είτε κατά την αλληλοδιαδοχή των πλάνων.

    Για να σου δώσω ένα παράδειγμα πολύ λιγότερο κουλτουριάρικο, μπορεί να έχουμε συνηθίσει τα αυτοκινητοκυνηγητά με το φρενήρες μοντάζ της αλλαγής πλάνου κάθε δυο δευτερόλεπτα, αλλά στη δεκαετία του 70 έχουν γυριστεί σκηνές με συναρπαστικά αυτοκινητοκυνηγητά με μια ήπια διαδοχή πλάνων που, στα μάτια ενός μέσου θεατή blockbusters, θα μοιάζει με Αγγελόπουλο (π.χ.).

    Μην μπλέκουμε τον τρόπο με μια υποτιθέμενη «ουσία του μέσου».

  61. sarant said

    57: Λες να έχουν και οι ελληνικές εφημερίδες την οργάνωση των βρετανικών και να έχουν έτοιμες νεκρολογίες όλων των επιφανών; Δεν το αποκλείω, αλλά και δεν το θεωρώ πολύ πιθανό.

    Πάντως, στην Αγγλία αυτό ισχύει, αλλά βέβαια εκεί οι νεκρολογίες είναι σε άλλη κλάση. Ο Χίτσενς στην αυτοβιογραφία του έχει ένα ωραίο περιστατικό: ο Α έχει αναλάβει να γράψει τη ζωντονεκρολογία του Β και του τηλεφωνάει να τον ρωτήσει αν υπάρχει κάτι που θα ήθελε οπωσδήποτε να αναφερθεί. Ο Β δεν τολμάει να του πει ότι έχει ήδη γράψει τη ζωντονεκρολογία του Α!

  62. Hellegennes Alexandrine said

    #61:
    Μα δεν είναι αργή κίνηση, είναι σχεδόν απόλυτη ανυπαρξία κίνησης. Το timelapse που παρέθεσα έχει πολύ περισσότερη κίνηση*. Και τα μέσα δεν έχουν υποτιθέμενες ουσίες αλλά πραγματικές, που μπορείς να μάθεις σε οποιαδήποτε σχολή. Δεν υπάρχει απόλυτος υποκειμενισμός στις τέχνες.

    Δεν βλέπω πώς το αυτοκινητοκυνηγητό που παραθέτεις έχει την παραμικρή σχέση π.χ. με την σκηνή από το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού. Άλλο το συγκεκριμένο στυλ σκηνοθεσίας και η εκάστοτε σκηνογραφία και άλλο η ύπαρξη κίνησης, πλοκής και συνοχής. Η συγκεκριμένη καταδίωξη χρησιμοποιεί το μέσο ως έχει. Αντίστοιχα, η καταδίωξη του εργάτη από τον καπιταλισμό, είναι μια σκηνή 3 λεπτών ακινησίας. Λάθος μέσο. Είναι σαν να παρακολουθείς θέατρο και ξαφνικά να υπάρχουν μεγάλες σιωπές στις οποίες δεν γίνεται τίποτα. Well, εσύ δεν θα βλέπεις τίποτα· ο ηθοποιός θα κάνει ανεπαίσθητους μορφασμούς, του είδους που μόνο ένα γκρο πλαν μπορεί να καταγράψει. Βλέπεις το θέατρο δεν προσφέρεται για γκρο πλαν γιατί σχεδόν ούτε που βλέπεις το πρόσωπο του ηθοποιού, πόσο μάλλον το συνοφρύωμά του.

    * για όποιον δεν ξέρει, timelapse είναι διαδοχικές φωτογραφίες· κάτι σαν γρήγορο slide show.

  63. π2 said

    Το αυτοκινητοκυνηγητό που παραθέτω δεν έχει προφανώς την παραμικρή σχέση με το Μετέωρο βήμα του πελαργού. Σου εξήγησα, νομίζω με σαφήνεια, γιατί το παρέθεσα: ο κινηματογραφικός ρυθμός δεν έχει σχέση μόνο με την εναλλαγή των πλάνων, όπως έγραψες («ο κινηματογράφος είναι η τέχνη της διαδοχής εικόνα[ς]»), αλλά και με την ρυθμικότητα των κινήσεων εντός πλάνου. Το ότι ένα πλάνο είναι αργό δεν σημαίνει ότι δεν έχει ρυθμό.

    Μην επικαλείσαι λοιπόν τις «πραγματικές ουσίες» του μέσου γιατί δεν είναι αυτές που νομίζεις. Και αυτό όντως μπορείς να το μάθεις σε οποιαδήποτε σχολή κινηματογράφου.

  64. ndmushroom said

    #57
    Η κρίση χτύπησε και το 2046, και τού’φαγε τέσσερα… 🙂

  65. 62: Μάλλον ναι. Έτσι είχε γράψει ο Ραφαηλίδης, ο οποίος είχε την πείρα ελληνικών, αλλά όχι και βρετανικών εφημερίδων.

  66. Νέο Kid Στο Block said

    Ελληγενή παλικάρι, έχεις πάντα τον ιδιαίτερο τρόπο σου (ΜΗΝ τον αλλάξεις ,για όνομα..) να προκαλείς με τα σχόλιά σου, σε βαθμό, πώς το ‘χες πει; στελθ τρόλινγκ ή κάτι τέτοιο ε;.
    Μα είναι η τέχνη (η κάθε τέχνη) μαθηματικά; , να την ορίσουμε σε πλαίσια και καλούπια που μας βολεύουν ή που θεωρούμε νόρμες; (πχ. γρήγορη ή στατική εικόνα, σαφής ή έμμεσος συμβολισμός κλπ).
    Ο κινηματογράφος δεν είναι ο τρόπος (όπως πολύ ωραία υπέδειξε ο Π2) που αναδεικνύει την (οπωσδήποτε υποκειμενική) «ουσία», αλλά το τι εισπράττει –σαν παραμένουσα «παραμόρφωση», εν είδει ερπυσμού/κόπωσης θα έλεγα, για να θυμηθούμε και τα «δικά μας»:-) ) ο κάθε σινεφίλ.
    Όπως και στη λογοτεχνία (υπάρχουν αναγνώστες που μισούν, ναι μισούν την ποίηση, ακατανόητο για μένα, αλλά το σέβομαι) και στα εικαστικά και στη μουσική ,τα γούστα ποικίλλουν. Δηλαδή σιγά να μην υπάρχει αντικειμενικό κριτήριο, αν είναι πιο ωραίος ο Ρέμπραντ ή ο Νταλί (Ο Νταλί ρουλζ, δεν το συζητώ!)
    Ούτε και τα «πλαίσια γούστου» είναι αυτά που (για κάποιους απροσδιόριστους και μυστήριους για μένα λόγους) θεωρούνται τρόπο τινά κατεστημένα.
    Έμενα ας πούμε, μ’ αρέσει και η συμφωνική κλασική μουσική και η όπερα και η χεβυμεταλιά ,ενώ ας πούμε απεχθάνομαι την τζαζ (κάποιος κάποτε μου είπε ότι δεν γίνεται να μη μου αρέσει η τζαζ, ε, γίνεται!)

  67. bernardina said

    Κιντάκο, ο Ελληγενής σε πείραξε μόνο; Το 60 το είδες; (και ειδικά τη δεύτερη παράγραφό του;) Έχει δε ενδιαφέρον να δεις τι γράφει στη δική του ανάρτηση, προς το τέλος κεντάει σταυροβελονιά και η κατακλείδα είναι μέγκλα. Και μετά πες μου αν εξακολουθείς να βρίσκεις τρολάδικα τα σχόλια του Ελ. Αλλά τι να πεις για (και σε) κάποιον που θεωρεί ότι η αλήθεια είναι πιο κοντά στον Δανίκα παρά στον Αγγελόπουλο. To each one’s own…

  68. Earion said

    Δεν είναι ιεροσυλία η παράθεση (προσοχή παράθεση, όχι σύγκριση) Αγγελόπουλου και Κεφαλογιάννη. Αθέλητα έρχεται στο νου, αν μη τι άλλο από το ότι συνέπεσαν χρονικά στην επικαιρότητα. Φεύγουν απ’ τη ζωή δύο προσωπικότητες που, η καθεμιά από τη δική της σκοπιά, η καθεμιά με το δικό της τρόπο, γέμιζαν το χώρο. Καταρχήν κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί το μέγεθός τους και την επιβολή τους. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξει αποτίμηση και ότι η αποτίμηση αυτή δεν θα φωτίσει όλες τις πλευρές. Προσωπογραφία με τις κρεατοελιές και με τα όλα της. Να πούμε ότι η ευγένεια επιβάλλει σιωπή πάνω από τον τάφο του νεκρού; Βεβαίως, η στιγμή είναι ιερή. Αλλά η αποτίμηση πρέπει να δημοσιευτεί όσο η εικόνα του μεταστάντος είναι ζωηρή στις παραστάσεις του πλήθους.

    Επί της ουσίας: Αγανάκτησα που είδα σύσσωμη την πολιτική μας ηγεσία να κλίνει ευλαβικά το γόνυ στον «ευπατρίδη της πολιτικής». Τον «ευπατρίδη», τον καταδικασμένο αμετάκλητα από ποινικό δικαστήριο για πράξεις που συνιστούν την πεμπτουσία αυτής ακριβώς της πολιτικής που μας έφερε στο χείλος του γκρεμού. Τον «ευπατρίδη» που διοίκησε την περιοχή του σαν μέγας φεουδάρχης και που, αποχωρώντας, την άφησε κληρονομιά στην κόρη του. Τον υπεύθυνο για το μεγαλύτερο έγκλημα που τελέστηκε ποτέ κατά της ιστορικής μνήμης (αυτό με πονά περισσότερο) και κατά της επιστήμης της ιστορίας (αυτό με πονά λιγότερο), την καύση των φακέλων το 1989. Όμως ο υπουργός μας της δικαιοσύνης λέει πως ήταν ευπατρίδης κι ο υπουργός μας της δικαιοσύνης είναι άνθρωπος αξιότιμος.

    Για τον δεύτερο μεταστάντα: Μπορεί να μη γνώριζε όλος ο κόσμος το δύστροπο του χαρακτήρα του, αλλά όλοι είχαν σαστίσει με την αλαζονεία του, όταν σνομπάρισε τους κριτές στις Κάννες που δεν του έδωσαν το βραβείο και το έδωσαν στον Κουστουρίτσα. Και, μα την πίστη μου, σκάλες ανώτερο ήταν το «Αντεργκράουντ» του Κουστουρίτσα από το «Βλέμμα του Οδυσσέα». Η προσωπική μου αποτίμηση; Ναι, ο Αγγελόπουλος ήταν ο μέγας και ο πρώτος. Κάποτε. Τότε που μαθαίναμε Ελλάδα και ελληνική ιστορία μέσα από τον «Θίασο» και τον «Μεγαλέξαντρο». Αλλά παγιδεύτηκε στη μανιέρα του και δεν μετακινήθηκε ούτε σπιθαμή. Κατά τη γνώμη μου, μετά το «Ταξίδι στα Κύθηρα» δεν είχε να πει τίποτα. (Και το λέω ομολογώντας ενώπιόν σας ότι δεν έχω δει όλα τα έργα του, γιατί στο «Βλέμμα του Οδυσσέα» ορκίστηκα να μην ξαναασχοληθώ μαζί του).

    Εν ολίγοις, θέλει δύναμη χαρακτήρα και κρίση σωστή για να παραμείνει μεγάλος ένας μεγάλος. Κι άλλοι την έχουν πάθει, και στη δική τους την αναχώρηση παρόμοια θα ακουστούν (Σαββόπουλος, λόγου χάρη).

    Μπράβο στο Σερβιτόρο (38) και στον Alexander Chalkidis (60)

  69. Νέο Kid Στο Block said

    60. Κύριε Χαλκίδη, να ξεκαθαρίσω καταρχάς ότι δεν είμαι της σχολής «ο νεκρός δεδικαίωται» ή ό,τι άλλο σχετικό . Προσωπικά, έχω δει τρεις όλες κι όλες ταινίες του Αγγελόπουλου. Τη μία τη λάτρεψα , οι άλλες δυο μου φάνηκαν- ας το πω- αδιάφορες(δεν προσφέρει κάτι νομίζω να τις αναφέρω). Αλλά για έναν άνθρωπο της έβδομης τέχνης, που τον ήξερε και τον αναγνώριζε όλη η υφήλιος , που μίλησαν συντετριμμένοι Κουστουρίτσες και τόσοι άλλοι, το να λέμε
    «Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος ήταν ένας ανεύθυνος Έλληνας πολίτης που δεν έκανε καλό στην χώρα του.» ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω, ακόμη κι αν έχει να κάνει με ψυχρά θέματα χρηματοδοτήσεων, καπελωμάτων κλπ. Σε μια εποχή που (δίκαια ή άδικα, άλλο μεγάλο και άσχετο θέμα), μας μνημονεύουν για αρνητικά πράγματα, το να υπάρχει κάποιος «μεγάλος» (με όλη την υποκειμενικότητα της έννοιας) Έλληνας σκηνοθέτης, κάτι σήμαινε.
    Εκτός αν εννοείτε (δεν είναι σαφές) ότι δεν πρόσφερε όσα κατ’ εσάς μπορούσε να προσφέρει λόγω του ειδικού του βάρους.
    Αλλά αν δεν έκανε καλό στη χώρα του ο Αγγελόπουλος ή ο Θεοδωράκης ή ο Καζαντζάκης (αναφέρω τρία ονόματα από Τέχνη, Μουσική, Λογοτεχνία που τα ξέρουν και τα μελετούν παγκόσμια) δεν μπορώ να σκεφτώ ποιους θα βάζατε στους «καλούς».

  70. bernardina said

    Όταν μια νεκρολογία εκπίπτει σε ηθικολογία (και δη πολιτικοειδούς απόχρωσης), έρχεται στην επιφάνεια όλος ο επαρχιωτισμός μας.

    Όσοι τραγουδούσαν χατζιδακιαμθοδωρακιαμ ας είχαν τα κότσια να τους φτάνανε. Και τα εκατομμύρια του ΕΚΚ ήταν ψίχουλα μπροστά στα δις που κόστιζαν οι ταινίες του. Αλλά χάρη (και) σ’ αυτά τα δις είχαν τα φόντα να βγουν παραέξω από τα στενά ανάδελφα όριά μας και να μαζεύουν βραβεία και παράσημα. Αλλιώτικα ας βγάζαμε σειρήνες του Αιγαίου και bigfatgreekweddings αλά γκρέκα.
    Ε, μα πια…

  71. ππαν said

    Ε ο Αγγελόπουλος δεν επέτρεψε τίποτε και σε κανέναν. Εννοώ η άνθιση του ελληνικού κινηματογράφου των τελευταίων χρόνων, και εννοώ του κινηματογράφου των φεστιβάλ, δεν συνδέεται καθόλου με τον Αγγελόπουλο: ούτε χρονικά, ούτε ως επιρροή κλπ

  72. Μα πού έχει πάει ο Κορνήλιος; Γιατί δε μιλά;

    Ολόκληρη η φράση είναι «ὁ (γὰρ) ἀποθανὼν δεδικαίωται ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας» και σημαίνει ότι όποιος έχει πεθάνει δεν διατρέχει πια τον κίνδυνο να (ξαν)αμαρτήσει (For he that is dead is freed from sin).

  73. Hellegennes Alexandrine said

    #67:
    Δεν είναι θέμα γούστου. Η φιλοσοφία της τέχνης δεν απαντά στο αν ο Ρεμπράντ είναι καλύτερος από τον Νταλί, απαντά όμως στο αν ο Ρεμπράντ και ο Νταλί κάνουν τέχνη ή μπαρμπούτσαλα. Είναι γνωστή η περίπτωση του Pierre Brassau, που κριτικοί χωρίς ιδέα θεωρίας της τέχνης εξύμνησαν. Άλλοι πάλι, που ήξεραν τι τους γίνεται, σχολίασαν πως μόνο ένας πίθηκος θα μπορούσε να ζωγραφίσει τέτοια πράγματα. Και είχαν δίκιο, γιατί ο Brassau ήταν στην πραγματικότητα χιμπατζής.

    Πέραν τούτου, είπα ότι αν πιάσουμε καθαρά το αντικείμενο ως πλάνα, ο Αγγελόπουλος μού αρέσει. Αλλά ως ταινίες απλά δεν υφίστανται, γιατί δεν είναι ταινίες, απλά ράντομ αλληλουχίες σχεδόν timelapse πλάνων και εκβιασμένων συμβολισμών. Δηλαδή λέω ότι είναι εκτός κινηματογραφικού τόπου και παρουσιάζω ανάλογο παράδειγμα στο θέατρο.

    Για να το πω κι αλλιώς, το 120 Μέρες στα Σόδομα ήταν αριστούργημα, ενώ το A Serbian Film ξέρασμα. Προσωπική μου άποψη. Ωστόσο είναι και τα δυο ταινίες. Το Τοπίο στην Ομίχλη δεν είναι ταινία, είναι timelapse.

  74. physicist said

    #73. […] For he that is dead is freed from sin. Α, ναι. Είναι «απελευθερωμένος» από την αμαρτία ενώ κατά τ’ άλλα βαίνουν όλα καλώς: ένας πεθαμένος μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο, να φάει μακαρονάδες με σάλτσα και μπόλικο τυρί, να γλεντήσει του σκασμού και να οδηγήσει ακριβά αυτοκίνητα.

    Κι ύστερα σε αποκαλούν ακαλλιέργητο όταν τους λες ότι η Θεολογία είναι κολοκύθια με τη ρίγανη. 😛

  75. bernardina said

    Φυσικέ, ένας μωαμεθανός, αν είναι καλό παιδί σ’ αυτή τη ζωή, στην άλλη θα τρώει πιλάφια του σκασμού και θα παίζει με τα ουρι(ά) του παραδείσου 😛 Τώρα αν θα παίξει ποδόσφαιρο ή κάτι άλλο, επαφίεται στη διακριτική ευχέρειά του 😉
    Για αυτοκίνητα δε θυμάμαι να λέει τίποτα, αλλά τότε δεν είχαν εφευρεθεί ακόμη.
    Ωχ, ελπίζω να μη χάσει κανείς το χιούμορ του και με εγκαλέσει για βλασφημία…

  76. Πρέπει να πω και εγώ το μακρύ και το κοντό μου; Μ’ αρέσουν κάποιες σκηνές του ΘΑ, δεν είναι όμως το στυλ μου, ας πούμε, και πάντα μου έδινε στα νεύρα ο στόμφος και η μεγαλομανία του, να πω την αλήθεια (προβλήματα που με μιαν άλλη οπτική βρίσκω και στον Αντονιόνι π.χ., αλλά τέλος πάντων). Κινηματογραφικά εννοώ, θα προτιμούσα να μην μιλήσω για τον άνθρωπο που δεν ήξερα. Ο Δανίκας, από την άλλη, αποδεικνύει συνεχώς τα τελευταία χρόνια ότι υπάρχει πάντα χειρότερο -παραδόξως βρίσκω ότι συμπίπτουμε στα κινηματογραφικά γούστα εν γένει (δεν το λέω ειδικά για τις ταινίες του Αγγελόπουλου).

  77. physicist said

    #76. Αχ, Μπέρνη, αν δεν κάνουμε και τίποτα καλαμπούρια τώρα που πλακώσανε τα ζόρικα για πότε θα τα κρατήσουμε;

  78. Το λινκ με το άρθρο «τα κουσούρια του» δεν λειτουργεί. Έψαξα και στη σελίδα των ΝΕΩΝ αλλά δεν το βρήκα

  79. bernardina said

    Αυτό λέω κι εγώ, βρε φυσικέ… Αλλά δεν το συμμερίζονται όλοι, πώς να το κάνουμε; 😦

  80. bernardina said

    #79. Το βγάλανε; Χμμμμ… ενδιαφέρον. (ούτε αυτή η λογοκρισία μου αρέσει, πάντως. Αφού το έγραψε ας το αφήνανε. Εδώ άλλοι βάζανε πρωτοσέλιδα ρεπορτάζ από γεγονότα που δεν συνέβηκαν ποτέ. Θα το λέω και δε θα το σώνω 👿 )

  81. Hellegennes Alexandrine said

    Ψιλοάσχετο, αλλά μιας και είπα όλα τ’ άλλα, να πω και ότι με εκνευρίζει ο Δανίκας, βρίσκω βλακείες σχεδόν τα πάντα απ’ ό,τι γράφει και το στυλ του αποτυχημένο αντίγραφο του Roger Ebert.

  82. Immortalité said

    @67 «ενώ ας πούμε απεχθάνομαι την τζαζ»
    Ωχ! μα κι εσύ βρε πουλάκι μου, όσο πας το χειροτερεύεις το πράμα 😉

    @75 Μάθαμε και τι θα ήθελες να κάνεις (αν μπορούσες) πεθαμένος ων 😉 Φυσικά και είσαι ακαλλιέργητος. Τα κολοκύθια με τη ρίγανη είναι κολοκύθια με τη ρίγανη και η Θεολογία είναι Θεολογία. Άσε που δεν τρώγεται ενώ τα κολοκυθάκια μια χαρά. 😛

  83. 79, 81 -μπορεί κανείς να το διαβάσει εδώ, βλέπω: http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/28684

  84. sarant said

    79-81-84: Πράγματι στα Νέα δεν υπάρχει το άρθρο! Υπάρχουν όμως τα σχόλια των αναγνωστών, κάτω από ένα άλλο κομμάτι της ίδιας ενότητας:
    http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4689304

  85. bernardina said

    85
    Και, έστω και τα λίγα που διάβασα, τσακίζουν κόκαλα.

  86. ΣοφίαΟικ said

    62: Μου λένε ναι. Ίσως όχι για τους παντες και ίσως όχι έτοιμο κείμενο αλλά σημειώσεις.
    65: Όχι, το ότι εγραφα μισοκοιμησμένη και μ είχε πιασει πείνα φταίει.
    69: Νομίζω το έιπες καλύτερα απ’όλους.

    Άντε, μια που σήμερα λέμε και τις κριτικές, να πω ότι έχω δει πεντέξι ταινίες του Αγγελόπουλου, οπότε
    Θίασος: καλή
    Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα: πιο προσιτή στο κοινό και ίσως την ξανάβλεπα.
    Όλες οι άλλες που έχω δει υπερεκτιμημένες, ειδικά το Βλεμμα του Οδυσσέα, αλλά με πολύ ωραία στιγμιότυπα. Και σίγουρα μέτρησε συχνά υπέρ του το «αν δεν καταλαβαίνω τίποτα, θα προσποιηθώ ότι είναι αριστούργημα» των κριτικών.
    Όσο για τις πρόσφατες ελληνικές ταινίες γενικότερα, είναι κρίμα που σε κάθε ταινία που έχω δει υπαρχει κι ένα λάθος, είτε μια ερμηνεία χάλια, είτε κατι στο σεναριο, είτε κατι στην τεχνική.

  87. Τζουτζούκος said

    Κουσούρι για το Δανίκα η «εμμονή του στο ίδιο αισθητικό μοτίβο». Αυτή η εμμονή δηλαδή που τον έκανε σημείο αναφοράς στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο είναι κουσούρι. Να μην κάτσουμε τώρα να συζητήσουμε για το πόσο αυτή η εμμονή ήταν συνδεδεμένη με την αλαζονεία του εκλιπόντος (το άλλο κουσούρι που του προσάπτει ο Δανίκας). Γιατι αν δεν ήταν αλαζόνας, αν δεν πίστευε τόσο πολύ στο σινεμά του, σιγά που θα γινόταν αυτός που έγινε. Η αλαζονεία μπορεί να μην ήταν η αιτία, αλλά σίγουρα ήταν κινητήριος δύναμη. Τι διάολο, ήταν τόσο αργά και βιάστηκε να γράψει ο Δ. μια τόσο ρηχή κριτική; Εντάξει, δεν τον γούσταρε για τους δικούς του λόγους. Πάντως, αν δεν καταλαβαίνει ακόμα και σήμερα ότι ο Θ.Α. έγινε αυτός που έγινε ΚΑΙ γιατί ήταν αλαζόνας και γιατί επέμενε στο ίδιο αισθητικό μοτίβο μια ολόκληρη ζωή, τότε τι να πω. Ή δεν ξέρει τι του γίνεται ή έβγαλε την εμπάθειά του την πιο ακατάλληλη στιγμή.
    Γράψε «δεν μ αρέσει ο Αγγελόπουλος». Μην το κουράζεις παριστάνοντας τον ψύχραιμο παρατηρητή.
    Έτυχε σε μικρή ηλικία να δω 2 ταινίες του και κόντεψα να κοιμηθώ. Δεν είχα τα εφόδια να τον καταλάβω και δεν νομίζω ότι τα χω ακόμα. Οι μεγάλοι δημιουργοί είναι δύσκολοι κι άμα δεν τους καταλαβαίνεις, ή θα στρώσεις τον κώλο σου να προσπαθήσεις (αν θέλεις) ή θα τους αφήσεις στην άκρη για αργότερα. Πάντως δεν θα τους θάψεις, επειδή δεν τους κατάλαβες ή δεν τους γούσταρες (αν και τους κατάλαβες).

    Δεν έχω διαβάσει τα περισσότερα σχόλια, παραθέτω ένα λινκ σχετικό με το θάψιμο (αν το έχει βάλει κάποιος άλλος σόρυ)
    http://camerastyloonline.wordpress.com/2012/01/25/prepei-na-teleionoume-me-ton-aggelopoulo-en-thermo-keimeno-tou-gianni-karabitsou/

  88. Για τον Θ.Α. δεν είπα ούτε χθες τίποτα γιατί δηλώνω παντελώς άσχετος. Μια φορά μόνο προσπάθησα να δω ταινία του που έβαλε ένα κρατικό κανάλι στην τηλεόραση (νομίζω το Βλέμα του Οδυσσέα) αλλά δεν κατάφερα να παρακολουθήσω πάνω από μερικά λεπτά (συγγνώμη Ιμμόρ μου).
    Δεν διστάζω όμως να δηλώσω ακαλλιέργητος επαρχιώτης χωρίς κουλτούρα κτλ. 🙂

    Θέλω όμως να σχολιάσω την αφαίρεση του άρθρου Δανίκα με τα «κουσούρια». Την βρίσκω απαράδεκτη ως κίνηση. Και τι μήνυμα δίνει στους συντάκτες της η εφημερίδα; «Κανονίστε να μου γράφετε πράγματα που αρέσουν στον κόσμο. Αν τυχόν αρχίσουν να βρίζουν στο τουίτερ, το άρθρο σας θα αφαιρείται χωρίς πολλά-πολλά!»; Έτσι πρέπει να λειτουργούν οι εφημερίδες;
    Το βρίσκω ελεεινό. Νομίζω πως η εφημερίδα έπρεπε πάσι θυσία να σταθεί στο πλευρό του συντάκτη της, από τη στιγμή που αποφάσισε να συμπεριλάβει το άρθρο στην ύλη της.

  89. Τζουτζούκος said

    http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=440183&h1=true

    Ο Δανίκας πάντως σήμερα στο Βήμα επανέρχεται. Δεν ξέρω σε ποιους απευθύνεται, πιθανόν και στον εαυτό του πρώτα πρώτα…

  90. sarant said

    Και ο Πολατίδης του Λάος βάζει τα πράγματα στη θέση τους:

    Με αφορμή την τοποθέτηση του υφυπουργού Εξωτερικών κ. Δ. Δόλλη στην Βουλή, ο οποίος αναφέρθηκε στο σημασία του έργου του Θ. Αγγελόπουλου, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ του είπε: «Κάνατε μια αναφορά στο νυν αποθανόντα σκηνοθέτη, τον αείμνηστο Αγγελόπουλο. Έδωσε τη δική του οπτική. Δεν ήταν η οπτική της Ελλάδας. Ήταν η οπτική ενός συγκεκριμένου ακραίου τμήματος της διεθνιστικής και κοσμοπολίτικης αριστεράς, ειδικά μετά το 1990».

    Και συμπλήρωσε: «Είδαμε άλλωστε χθες στην τηλεόραση αποσπάσματα: «η Ελλάδα πεθαίνει, ας τη βοηθήσουμε να πεθάνει γρήγορα», «το μετέωρο βήμα του Πελαργού», που ήταν στην ουσία η κατάργηση των συνόρων». Όπως σημείωσε ο κ. Πολατίδης αναφερθείς στο έργο του μεγάλου σκηνοθέτη «είχε μια δική του οπτική και θα κριθεί ούτως ή άλλως, όπως θα κριθούμε όλοι μας από την ιστορία». «Ας μην υπερβάλλουμε τη στιγμή που έφυγε από κοντά μας. Άλλωστε και ο ίδιος προς το τέλος της ζωής του σε συνεντεύξεις που έδωσε τα τελευταία χρόνια κράτησε κάποιες αποστάσεις για το έργο του, το οποίο από ορισμένο τμήμα της ακραίας Αριστεράς υμνείται», κατέληξε.

  91. @91: Για ένα λεπτό με πρόλαβες Νίκο. Αυτό ακριβώς μπήκα να ποστάρω! 🙂

    Ορίστε και ο λίκνος: http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=440323

  92. Μαρία said

    91 Έγραψε πάλι ο συγχωριανός μου. Με κάτι τέτοια ελπίζει οτι θα ασχοληθεί μαζί του η Ιστορία.

    Ένα παράλληλο. Είδα την αναπαράσταση το 71 ή το 72 σε λέσχη κι εγώ παρουσία του Αγγελόπουλου. Στη συζήτηση ένας γνωστός «κινέζος» του επιτέθηκε, επειδή η ταινία προσβάλλει τα χρηστά μας ήθη και την παράδοσή μας έτσι όπως αποτυπώνεται στα δημοτικά τραγούδια με θέμα το γυρισμό του ξενιτεμένου. Στην Πηνελόπη δεν θυμάμαι να αναφέρθηκε.

  93. ππαν said

    Να κάνω λίγο τον Δανίκα: Να εξομολογηθώ ότι ήμουν σε μια προβολή ταινίας του Γκοντάρ,παρουσία του ίδιου και του ζεύγους Φοίβης-Θεόδωρου, πριν μερικά χρόνια, και όταν κατά τα καθιερωμένα όλη η αίθουσα σηκώθηκε να χειροκροτήσει τον Γκοντάρ, οι μόνοι καθιστοί και με τα χέρια στις τσέπες ήταν οι δικοί μας. Κάτι τέτοια τα έκανε. Δεν είναι απαραίτητο να είσαι αναγωγος για να είσαι καλός σκηνοθέτης.

  94. καὶ βέβαι τὸ ψυχαρικὸ Βῆμα ἔσπευσε νὰ προστατεύσῃ τὸν Ἀγγελόπουλο ἀπὸ τὴν «ἐκ δεξιῶν» κριτικὴ , σὲ ἀντίθεσι μὲ τὴν «ἐξ ἀριστερῶν» κριτικὴ τοῦ Δανίκα στὰ Ψυχαρικὰ Νέα ποὺ δημοσιεύτηκε ὡς ἄρθρο γνώμης (ἄλλο ἂν ἀποσύρθηκε ἐκ τῶν ὑστέρων).

    Γιὰ τὴν ούσία τοῦ ἔργου του δηλώνω ἐπίσης ἀναρμόδιος, ἄσχετος καὶ ἄγευστος. Μόνο τὸ ταξίδι στὰ Κύθηρα εἶδα καὶ μοῦ ἄρεσε. Αὐτά.

  95. sarant said

    95: Τι εννοείς ότι τον προστάτεψε από την εκδεξιών κριτική;

  96. Hellegennes Alexandrine said

    Πάντως ισχύει και η αντίθετη πλευρά. Αυτή που αν κάποιος πει ότι δεν του αρέσει ο Αγγελόπουλος ή ο Φον Τρίερ (μπλιαχ) πρέπει να δηλώσει χωριάτης, άσχετος, ακαλλιέργητος ή απαίδευτος στο είδος, όπως π.χ. κάνει παραπάνω ο Στέλιος, ο Τζουτζούκος και ο Νεοκίδγιος*. Αν χαρακτηρίσω φόλα τον Αγγελόπουλο ή θεωρώ ότι η κουλτούρα δεν πρέπει να είναι δύσκολη, είμαι τσομπάνος που καλά θα κάνω να βόσκω τα γίδια μου και να αφήσω την τέχνη στους «μεγάλους». Προσωπικά θεωρώ το συγκεκριμένο ως πεδίο επίδοξων κουλτουριάρηδων, που βρίσκουν συμβολισμούς όπου δεν υπάρχουν, τους οποίους ενστερνίζεται ο δημιουργός, γιατί… χμμ… έτσι τον βολεύει. Ελληνιστί, don’t get me wrong, ο Αγγελόπουλος είχε συμβολισμούς στα έργα του. Απλά οι επίδοξοι κουλτουριάρηδες, που ανακαλύπτουν την Αμερική, έβρισκαν συμβολισμούς στην διαδοχή π.χ. των σκηνών του «το Βλέμμα του Οδυσσέα», όταν ήταν πασιφανές ότι η σκηνογραφία είχε πάει περίπατο μαζί με την πλοκή και ο Αγγελόπουλος μάς έδειχνε ανεπαισθήτως κινούμενες καρτποστάλ. Το αστείο είναι ότι το μπακστόρυ των έργων του είναι οργασμικά καλό και πρόσφορο. Αλλά μέχρι να τελειώσει η ταινία το έχεις ξεχάσει, γιατί δεν υπήρχε πουθενά.

    Για περισσότερες λεπτομέρειες στο πού ανήκει ο Αγγελόπουλος, διαβάστε:

    http://tvtropes.org/pmwiki/pmwiki.php/Main/TrueArtIsAngsty
    http://tvtropes.org/pmwiki/pmwiki.php/Main/TrueArtIsIncomprehensible

    * ή έτσι κατάλαβα, για τον τελευταίο.

  97. Ηλεφούφουτος said

    σχ 91 «Άλλωστε και ο ίδιος προς το τέλος της ζωής του σε συνεντεύξεις που έδωσε τα τελευταία χρόνια κράτησε κάποιες αποστάσεις για το έργο του»

    Όπως ο Κακριδής και ο Ράλλης που, κατά Κουνάδη, στο τέλος της ζωής τους αναγνώρισαν τα λάθη τους στο γλωσσικό; Ο ένας παραδέχτηκε, λέει, ότι χωρίς Αρχαία δεν μπορείς να μιλάς Νέα ο άλλος για τα λάθη της Μεταρρύθμισης.

    Είναι κάποιο μοτίβο αυτών των κύκλων να επινοούν όψιμες μεταμέλειες; Τους έχει μείνει κουσούρι, για να χρησιμοποιήσω κι εγώ αυτή τη λέξη, από την εποχή των δηλώσεων μετάνοιας; Τι μανία είναι αυτή;

    Κατά τ άλλα, έχω να δηλώσω αφόρητα παραδοσιακός, διότι νιώθω, όχι «πιστεύω», νιώθω ότι το να βγαίνεις με αφορμή το θάνατο κάποιου, που τέλος πάντως ούτε ο Χίτλερ ήταν ούτε ο Τσένγκις Χαν ούτε καν κάποιος χαζοϋπουργός, και χωρίς να σου δώσει κάποιος άλλος την αφορμή ζητώντας σου με το ζόρι καλά λόγια για το μακαρίτη και άουτο ντα φε κουλτουριαροσύνης, για να βγάλεις ό,τι έχεις να καταμαρτυρήσεις.
    Κι εγώ θυμάμαι ταινίες του Θ.Α. που δε μου άρεσαν ή μου άρεσαν εν μέρει ή δημόσιες συμπεριφορές του που με ενόχλησαν αλλά τη μέρα του τόσο άγαρμπου θανάτου του ούτε κατά διάνοια δεν μου έβγαιναν αυτά. Όπως και σε ανθρώπους του πιο στενού μου κύκλου, που αν κάποιος τους πεθάνει, τα καλά τους θυμάμαι, όχι πικρίες και θυμούς. Όχι ότι δεν υπάρχει θέση και για τα τελευταία αλλά καθε πράμα έχει τη δικιά του ώρα.
    Νομίζω ότι απλώς κάποιοι δεν ξέρουν να οριοθετούν ανάμεσα στην κριτική ικανότητα και στην ανθρωπιά/ πολιτισμό, ίσως γιατί έχουν κάποια ανασφάλεια ως προς την πρώτη τους, πόσο μεγάλη την έχουν.
    Κριτική ικανότητα! Μωρ’ τι μας λες;!
    Ελευθερία λόγου! Μη χέσω!
    Αξιοθρήνητος εξυπνακισμός στην καλύτερη περίπτωση, κάτι ακόμη χειρότερο στη χειρότερη.
    Παραδόξως το άρθρο του Δανίκα δεν με ενόχλησε, γιατί το φαντάστηκα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο επαίνων και εγκωμίων όπου βάζεις και καποια πειράγματα για να μην καταντά βαρύ κι ασηκωτο το όλο πράγμα. Δεν θα με χάλαγε ένας επικήδειος διανθισμένος με κάποια καλοπροαίρετα πειράγματα για κουσούρια του μακαρίτη. Και το σχόλιο για τη γυναίκα του μάλλον χιουμοριστικά το πήρα.

  98. Για την ιστορία ανέβασα το επίμαχο άρθρο (τα κουσούρια του) – αυτό που εξαφάνισαν από τα Νέα.
    http://alexanderchalkidis.com/blog/?p=14924
    Προσωπικά δεν θα τον έβαζα ούτε κατά διάνοια στο ίδιο σκαλί με τον Καζαντζάκη αλλά αυτό θα το κρίνει η Ιστορία μάλλον.

  99. Ηλεφούφουτος said

    ΠΑΡΟΡΑΜΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ
    …για να βγάλεις ό,τι έχεις να καταμαρτυρήσεις, ΕΙΝΑΙ ΣΚΕΤΗ ΑΗΔΙΑ.

  100. Μαρία said

    100 Το χάλασες. Άσε να συμπληρώνει ο καθένας ότι θέλει…

  101. Κατέθεσε ο φρουρός που ενεπλάκη στο δυστύχημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου:

    [Ο ειδικός φρουρός] βρίσκεται στο σπίτι του τραυματισμένος με την επίσης τραυματία σύζυγό του η οποία επέβαινε μαζί του στην 50 κυβικών μηχανή τους.

    […] το δυστύχημα συνέβη όταν ο σκηνοθέτης πέρασε το διαχωριστικό διάζωμα στον περιφερειακό δρόμο της Δραπετσώνας προς Κερατσίνι, αμέσως μετά το πρώτο τούνελ. Φορούσε σκουρόχρωμα ρούχα και δεν είχε μαζί του φωσφορίζε γιλέκο, όπως είχαν τα υπόλοιπα μέλη του κινηματογραφικού συνεργείου.

    Οταν ο 24χρονος βγήκε από το φωτισμένο τούνελ σε έναν δρόμο με σαφώς λιγότερο φωτισμό, αν και δεν έτρεχε, […] αντιλήφθηκε τελευταία στιγμή – περίπου στο 1,5 μέτρο – μια «σκιά» στο οδόστρωμα. Επιχείρησε να τον αποφύγει, αλλά το οδόστρωμα ήταν ολισθηρό.

    […] ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος ερχόταν από την αριστερή πλευρά και ο πελάτης του έστριψε αμέσως το δίκυκλο προς την αντίθετη κατεύθυνση με αποτέλεσμα να τον κτυπήσει με τον ώμο του και στη συνέχεια ο σκηνοθέτης να πέσει πάνω στο κράσπεδο και στο οδόστρωμα και να τραυματιστεί σοβαρά. Δεν υπήρξε όμως, όπως σημειώνει, «επαφή» του θύματος με τη μηχανή.

    […] Μετά το δυστύχημα ωστόσο ο ειδικός φρουρός παρέμεινε στο σημείο και […] ενημέρωσε ο ίδιος την ΕΛ.ΑΣ. και το ΕΚΑΒ.

    […] δεν υπήρχε στον δρόμο κάποια προειδοποιητική πινακίδα που να ενημερώνει τους διερχόμενους οδηγούς ότι υπήρχε γύρισμα ταινίας σε εξέλιξη σε εκείνο το σημείο, ώστε να είναι πιο προσεκτικοί.

    Οι αξιωματικοί της Τροχαίας […] θα εστιάσουν και στις εικόνες, που μπορεί να έχει καταγράψει η κάμερα του κλειστού κυκλώματος που βρίσκεται στο τούνελ.

  102. ΣοφίαΟικ said

    98: Ωράια αυτά τα περί δε μιλάμε για τα αρνητικά, αν είσαι στην κηδεία ή εχεις παει επίσκεψη να συλλυπηθείς. Όμως δεν είναι τέτοια περίπτωση, ειδικά τώρα που αναφερόμαστε σε δημόσιο προσωπο.

    97: Συμφωνώ με τις πρώτες έξι σειρές 100%. Πρόσθεσε επίσης το ότι στην Ελλάδα το αν ένας καλλιτέχνης θεωρέιται της κουλτούρας έχει να κανει και με την πολιτική του τοποθέτηση, και θα έχεις την πλήρη εικόνα.
    Άμα πω τώρα τι δε μου αρέσει θα με περάσουν όλοι για άξεστη. Να λοιπόν τι δε μου αρέσει: δε μου αρέσει η τζαζ, οι ταινίες του φον Τρίερ, τα ρεμπετοχασικλίδικα, η ατονική μουσική. Δεν μου αρεσουν τα έργα τέχνης τύπου ενα ντενεκι κοκακόλα κάτω από μια λάμπα φθορισμού και μια ταμπέλα δίπλα να λέει τον άσχετο τίτλο του έργου, π.χ. «η επίδραση του άλατος στη διάθεση των νηπίων». Με αφήνει αδιάφορη η Μελάινα που λέει ο Δανίκας (δεν εχω ακούσει κανέναν αγγλόφωνο να την λέει έτσι, αλλά τέλος παντων), προτιμώ Χατζιδάκι αντί για Θεοδωράκη, μου αρέσουν οι χολιγουντιανές ταινίες, από τις παλιές με τα επικά σενάρια και τους εξωπραγματικά ωραίους ηθοποιούς.

  103. Τζουτζούκος said

    97: Πολύ σίγουρο σε βρίσκω. Πασιφανές ότι δεν υπάρχουν συμβολισμοί, τους ανακαλύπτει μετά ο σκηνοθέτης γιατί τον βολεύει και πάει λέγοντας. Υποψιάζομαι ότι αρκετοί επαγγελματίες κινηματογραφιστές, άλλοι νέοι κι άλλοι με όσκαρ στην πλάτη τους, έχουν αντίθετη γνώμη. Τζάμπα οι σπουδές μάλλον. Αλλά είπαμε, πρέπει να τελειώνουμε με τον Αγγελόπουλο, γιατί Αγγελόπουλους βγάζει κάθε μέρα αυτή η κοιτίδα πολιτισμού. Ας τελειώνουμε με τους κουλτουριάρηδες λοιπόν, αφού βέβαια μας βόλευε να τους βαφτίσουμε έτσι δήθεν υποτιμητικά. Κι ας κοιμηθούμε ήσυχοι ξέροντας ότι παράγουμε πολιτισμό για τις πλατιές μάζες, επειδή η κουλτούρα πρέπει να ναι τάχα εύκολη.
    Τέλος, η παραδοχή της απαιδευσιάς (στο θέμα Αγγελόπουλος, όχι γενικά στο θέμα κινηματογράφος) προστατεύει τον κριτή από απόλυτες κρίσεις. Υπάρχει το δεν μ αρέσει, υπάρχει και το ότι τον βαριέμαι. Το δεν καταλαβαίνω τους συμβολισμούς του, άρα δεν υπάρχουν συμβολισμοί, δεν υπάρχει. Άλλο μ αρέσει ένα ποίημα του Χ κι άλλο μπορώ να το κρίνω με όρους επιστημονικούς. Το δεύτερο είναι πάντα πιο δύσκολο και θέλει ψάξιμο αλλά και φυσικά κάποιους παλαβιάρηδες που θα μπορούν να αποτιμήσουν και να κρίνουν ψύχραιμα κι επιστημονικά το έργο κάποιου. Για τον Αγγελόπουλο π.χ. κάποιος παλαβός έγραψε διδακτορική διατριβή 600 σελίδων (σύμφωνα με τον Ζουμπουλάκη του Βήματος). Όσο υπάρχουν τέτοιοι παλαβοί, η κουλτούρα γίνεται λίγο πιο εύκολη.

  104. 103: Συμφωνώ με τις πρώτες έξι σειρές

    Το ποιες ακριβώς είναι οι έξι πρώτες σειρές μιας παραγράφου εξαρτάται απ’ το πώς γίνεται η μορφοποίηση της σελίδας απ’ τον συγκεκριμένο φυλλομετρητή του συγκεκριμένου υπολογιστή που χρησιμοποιείς. Αν π.χ. αυξήσεις το μέγεθος των γραμμάτων, κατά κανόνα θ’ αυξηθεί και ο αριθμός των στίχων στους οποίους έχει διαιρεθεί η παράγραφος.

  105. sarant said

    Και για να αλλάξω λίγο το κλίμα, έγραψε κάποιος σε κάποιο φέισμπουκ ή τουίτερ, κάτι σαν «Αμάν πια με τον Αγγελόπουλο, δεν φτάνει που χαντάκωσε την Ελλάδα με την Ολυμπιάδα, πρέπει να του κάνουμε και την κηδεία δημοσία δαπάνη;». Μάλλον δεν έκανε πλάκα.

  106. Νέο Kid Στο Block said

    97. Mουά;; Ακαλλιέργητος; Μπρε πιπέρι στο στόμα σου!!

    99. Δεν έβαλα στο ίδιο σκαλί τον ΘΑ με τον Καζαντζάκη ,απλά ανέφερα τρεις ανθρώπους παγκόσμια γνωστούς στο αντικείμενό τους. Κατά τη γνώμη μου δε, το μεγαλύτερο μέγεθος (σε αναγνωρισιμότητα,αναγνώριση και απήχηση θετική) είναι ο (ξέρω, ξέρω, ο μπήξε ,ο δείξε,ο τέτοιος ,ο αλτσχάιμερ κλπ) Θεοδωράκης. Έχω γνωρίσει ανθρώπους στη Γερμανία (μη Έλληνες εννοείται) που δεν ήξεραν να βρουν την Ελλάδα στο χάρτη, αλλά προπλήρωναν όσο-όσο για μια θέση στην επομένη συναυλία του der berühmte grosse Grieche. Κι αυτοί οι άνθρωποι ,κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν είναι απ’ αυτούς που «δεν έκαναν καλό στη χώρα τους».

  107. gryphon said

    107

    Συμφωνώ απόλυτα με αυτά πού λές γιά τόν Θεοδωράκη.Παλαιοτερα οταν υπηρχαν αρκετές συζητησεις στα μπλογκς με αφορμη τις διαφορες πολιτικές κινησεις του Μικη (Σπιθες κλπ) ειχα γραψει αλλου οτι κατα τήν ταπεινη μου γνωμη ο Μικης ειναι ο σημαντικοτερος ελληνας τουλαχιστον του τελευταίου αιωνα και ο μοναδικος στον οποιο εγω διακρινω ακομη και μεσα σε καποιες υπερβολες κλπ στοιχεια που χαρακτηριζαν τους ανθρωπους που ζουσαν καποτε εδω και τους εκαναν τοσο ξεχωριστούς.
    Ειχα φαει αρκετο δουλεμα γι’αυτές τις αποψεις μου.
    Ο μακαριτης ο Αγγελόπουλος τωρα (για τον θανατο του οποιου λυπηθηκα απο καθαρα ανθρωπινης πλευράς) καμμία σχέση.
    Πολυ λιγος.Τιποτα ιδιαιτερο.Τιποτα πραγματικα ξεχωριστό.

  108. Νέο Kid Στο Block said

    108.Μη το πας αλλού το ζήτημα. Μεγάλος ,τεράστιος ο Μίκης γιατί ήταν και είναι μεγάλη και τεράστια η μουσική του και μίλησε και μιλάει στην καρδιά εκατομμυρίων ανθρώπων σ’ολο τον κόσμο. Τα υπόλοιπα περι πολιτικής είναι άσχετα με το θέμα που εξετάζω (αν βλάπτει ή ωφελεί τη χώρα του).
    Μεγάλος κι ο Αγγελόπουλος. Ο,τι και να πούμε και να πιστεύουμε εμείς, οι άνθρωποι του χώρου του τον παραδέχονταν ,τον σεβόντουσαν και τον μελετούσαν. Και δεν έρχονται στον «τίποτε ιδιαίτερο» να παίξουν, ο Μαστρογιάννη, ο Βολοντέ κι ο Καϊτέλ.

  109. ππ said

    107: επίσης πολύ ψηλά στην αναγνώριση και την θετική απήχηση είναι η Νάνα Μούσχουρη και στη Γερμανία ειδικά φαντάζομαι και η Βίκυ Λέανδρος. Αποδεικνύει ότι έκαναν απίστευτη επιτυχία, ειδικά η Μούσχουρη. Τίποτε άλλο δεν γνωρίζω αν δείχνει η αναγνωρισιμότητα.
    Πολύ μεγάλη περίπτωση ο Θεοδωράκης, φοβερή ζωή κλπ, αλλά όπως έλεγε κι ο Ηρόδοτος, τα στερνα τιμούν τα πρώτα, δυστυχώς κι είναι θλιβερή η κατάληξή του.
    Πάντως είναι άλλες οι εποχές, οι διανοούμενοι δεν ανακατεύονται στα δημόσια πράγματα σήμερα, εκτός αν λογαριάζουμε τον Τσατσόπουλο στο φέσημπουκ και τα γράμματα του Νίκου Τρότσκι Παπανδρέου τέτοιες περιπτώσεις. Ο Αγγελόπουλος μίλησε μόνο για τα συντεχνιακά, εννοώ εκτός του έργου του, γι αυτό και δεν υπάρχει σύγκριση με τον Θεοδωράκη.

  110. #97 τὸ μόνο ποὺ μοῦ ἀρέσει στὸν φὸν Τρίερ εἶναι τὸ φὸν στὸ ἐπίθετό του, ἄντε καὶ τὸ Ντόγκβιλ.
    #96 ἔ ὅσο νἆναι ἡ ἀναφορὰ στὴν κριτικὴ Πολατίδη ἦταν ὁπωσοῦν εἰρωνική. καὶ γιὰ κάτι εἰσαγωγικάκια ὁ Τιπούκειτος θἆχε κάμποσα νὰ πῇ.

    συμφωνῶ ὅτι δὲν εἶναι ἡ κηδεία κάποιου δὲν εἶναι ἡ κατάλληλη στιγμὴ νὰ ἀσκήσῃς τὴν ὅποια κριτική σου, καὶ καλύτερα νὰ τὸ κάνῃς ὅταν ὅ ἄλλος εἶναι ἐν ζωῇ, ἀλλ’ὁ Λαμπρακοψυχαρικὸς τύπος τὰ ἴδια ἔκανε καὶ μὲ τὸν θάνατο τοῦ Καντιώτη, καὶ μάλιστα μὲ τὸ ἄρθρο μιᾶς θρασυτάτης ἀδαοῦς εἴρωνος καρακάξας (ἀναλαμβάνω πλήρψως τὴν εὐθύνη γιὰ τὸν χαρακτηρισμό). Φαντάζομαι ὅτι καὶ ὁ ὑπόλοιπος Τύπος θὰ ἔχει ὑποπέσει σὲ τέτοια -κατὰ τὴν γνώμη μου- ὀλισθήματα.

  111. #110 Ὁ Θεοδωράκης ἀνέκαθεν στὴν μουσικὴ ἦταν καλὸς καὶ στὴν πολιτικὴ κάλος.

  112. #73 Στέππενβολφ ἐδῶ λέμε ν’ἀπεξαρτηθοῦμε ἀπὸ τὸν Σαραντακισμὸ κι ἐσὺ μᾶς κολάζεις!

    http://www.newsbeast.gr/greece/arthro/293330/kathieronetai-diethnes-vraveio-thodoros-aggelopoulos/

  113. Immortalité said

    @89 Από μένα βρε γιατί ζητάς συγγνώμη; 🙂

    Τώρα που καταλάγιασε λίγο το πάθος και αφού ήρθαν και οι επαΐοντες και κατέθεσαν την απόλυτη αλήθεια, για το τι είναι κινηματογράφος και τι όχι, κι ησύχασα κι εγώ που δεν ήξερα, μπορώ νομίζω να πω κάτι προσωπικό αλλά μια ολιά σχετικό.

    Με τις ταινίες του Αγγελόπουλου με σύστησε η μουσική τους. Πρώτα άκουσα το ταξίδι στα Κύθηρα και μετά αναζήτησα την ταινία. Και αυτή με πήγε στις επόμενες. Σε κάθε ταινία που έβλεπα η μουσική πλημμύριζε τα πλάνα. Ήταν εκεί, τα υποστήριζε και τα συμπλήρωνε. Ένοιωθα ότι αν την αφαιρούσες, έμενε η ταινία βουβή, μισή, ατελής. Το βράδυ που είδα το «Λιβάδι που δακρύζει» (που έχει τόσο υπέροχη φωτογραφία) ονειρευόμουν τη μουσική του. Νομίζω ότι ο Αγγελόπουλος ήταν πάρα πολύ τυχερός που συνάντησε την Καραΐνδρου. Τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς τη μουσική της.

  114. τὸ ταξίδι στὰ Κύθηρα, σὲ βιβλίο μὲ ἐξώφυλλο τὸν Κατράκη ὰν θυμᾶμαι καλὰ, τὄχε ἡθεία μου σὲ βιβλίο. τὰ καλοκαίρια στὸ χωριὸ περνούσα πολλὲς φορὲς διαβάζοντας τὴν ἰατρικὴ ἐγκυκλοπαίδεια ἐλλείψει ἄλλου ἀναγν΄σωματος, ἀλλὰ αὐτὸ αὐτὸ τὸ «ταξίδι στὰ Κύθηρα», ποὺ στὴν ἀρχὴ τὸ πέρασα γιὰ κἄτι σὰν τουριστικὸ ὁδηγό, δὲν τὸ ἄνοιξα ποτέ.

    @89 Από μένα βρε γιατί ζητάς συγγνώμη;

    φῆμες σὲ θέλουν ἐκτελέστρια τῆς διαθήκης τοῦ ἐκλιπόντος :Ρ

  115. παρόραμα: τὰ καλοκαιριάτικα μεσημέρια στὸ χωριὸ περνοῦσα πολλὲς φορὲς διαβάζοντας

  116. Immortalité said

    @155 in fine Αμέσως να με δώσεις! 😛

  117. Immortalité said

    (καλά παρόραμα ήταν δεν είμαι εγώ η μελλοντολόγος άλλος είναι 😉 )

  118. 15: Wilmington Michael, Η δύναμις και η δόξα:

    O Αγγελόπουλος απέκτησε τις γνώσεις του στο εξωτερικό, στο Παρίσι, ως ένας από τους φανατικούς του κινηματογράφου που στοίχειωναν τη Cinémathèque του Langlois.

    […]

    Ίσως ο Αγγελόπουλος να μη θεωρεί εντελώς χαμένη υπόθεση έναν κόσμο που –παρά την τρέλα, τους πολέμους, τις αιματοχυσίες, τις προδοσίες, τις απογοητεύσεις, τις καταστροφές– έχει ακόμα την ικανότητα να παράγει αυτές τις εικόνες, αυτά τα πλάνα-σεκάνς που, όπως κι όλα τα άλλα «ποντίκια» της Cinémathèque, τις θυμόταν τόσα χρόνια και τις αγάπησε τόσο πολύ.

  119. gbaloglou said

    114

    H Καραΐνδρου αυτοβιογραφείται σε χρόνο/χώρο ρεκόρ: εδώ (ναι υπάρχουν ακόμη τα αρχεία)

  120. Hellegennes Alexandrine said

    #104:
    Ντε και καλά δηλαδή πρέπει να δηλώσω απαίδευτος; Δεν έχω σπουδάσει και κινηματογράφο, αλλά δεν είμαι και τελείως άσχετος. Για την ακρίβεια, όλους αυτούς που βρίσκω λίγους, κακούς ή εκτός τόπου, τούς έχω παρακολουθήσει. Δεν έχω εξωτερική γνώμη για τον Τρίερ ή τον Αγγελόπουλο. Κι ούτε με ενδιαφέρουν οι προσωπικότητές τους.

    Αρνούμαι πεισματικά να δηλώσω αγροίκος για να μην με κριτικάρουν που βρίσκω καραγκιόζηδες αυτούς που χειροκροτάνε σε κονσέρτο του Τζων Κέιτζ*. Η τέχνη δεν πρέπει να είναι δύσκολη ή εύκολη· δεν «πρέπει» τίποτα. Η τέχνη πρέπει να είναι αυτό που είναι χωρίς προσπάθεια απόκρυψης. Ένα νόημα δεν γίνεται πιο μεγάλο αν το κρύψω πίσω από χίλια τούλια.

    Τέλος, συμφωνώ με πολλά από τα «δεν μ’ αρέσει» της Σοφίας. Το παλιό Χόλιγουντ, η installation art (κάτι ρωγμές στους τοίχους, κάτι σετ τσαγιέρας), τα ρεμπετοχασικλίδικα, η σύγχρονη ατονική. Κάποια παλιά κομμάτια τζαζ μού αρέσουν και μια περίοδο είχα ασχοληθεί εκτενέστατα. Αλλά θα θεωρήσω περισσότερο έλλειψη κουλτούρας να αρέσει σε κάποιον ο Τρίερ παρά να μην του αρέσει η τζαζ. Για την ακρίβεια, πρέπει να έχεις ειδικά γούστα για να ακούσεις τζαζ και οι περισσότεροι που ακούνε το κάνουν από ψευτοκουλτούρα κι όχι από ευχαρίστηση.

    * φάτε ένα 4’33» να δείτε τι εστί τέχνη:

  121. ΠΑΝΟΣ said

    Μιά απλή δήλωση (όχι νομιμοφροσύνης):θεωρώ τον Τρίερ αξιόλογο και τον συμπεριλαμβάνω στα ενδιαφέροντά μου.Το λεω αυτό,όχι πως ενδιαφέρει κανέναν,αυτό έλειπε,αλλά αφού προχώρησε η κουβέντα,θέλησα να επιβεβαιώσω το μέγα ρητό «περί ορέξεως κολοκυθόπιτα».ή de gustibus et coloribus non disputandum.;Eτσι κι αλλιώς υπάρχουν κάποια σταθερά κριτήρια που δικαιώνουν ή όχι ένα έργο.Όλοι τα ξέρουμε ή νομίζουμε ότι τα ξέρουμε.Μόνο να αναφέρω έναν και μόνον:Χρόνος.(και πάλι: ούτε!).

  122. bernardina said

    Αυτό στο 121 τι ήταν; Κονσέρτο για βήχα, φτέρνισμα, ξύσιμο αυτιού και κράτημα μπαγκέτας σε ημιόρθια σχέση με μπου και χειροκρότημα;
    Και τι ακριβώς αποδεικνύει; Ότι κάπως έτσι είναι και οι ταινίες του Αγγελόπουλου;
    Αν και δεν γνωρίζω το στόχο του συνθέτη, μπορώ ενδεχομένως να καταλάβω το σκοπό ενός σκηνοθέτη που παγώνει το χρόνο. Και η διαφορά ανάμεσα στους δύο είναι για μένα σαφής. Ίσως αυτό που γίνεται απεχθές σε κάποιους που βλέπουν τα πλάνα του είναι η βραδύτητά τους που τους αναγκάζει ίσως να αναρωτηθούν. Λες και φοβούνται τις σκέψεις που μπορεί να τους γεννήσει μια σκηνή τριών λεπτών, το ότι ενδεχομένως θα μπορούσαν και να της δώσουν το δικό τους νόημα, ανεξάρτητα από «αυτό που θέλει να πει ο ποιητής».

    Παρεμπιπτόντως, το Σμιλεύοντας το Χρόνο, του Ταρκόφσκι, είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο. Το συνιστώ.

    Τώρα εγώ που δεν αντέχω τη μουσική του Ξενάκη αλλά κάποιες ταινίες του Αγγελόπουλου μου φέρνουν ρίγος σε ποια κατηγορία ανήκω;

  123. Νέο άρθρο του Δανίκα για τα «κουσούρια»: Κανίβαλοι.

  124. bernardina said

    Και η απάντηση ενός σχολιαστή:

    «Monsieur Cannibal | 10:55
    Οταν, μετα απο εναν υμνο 2000 λεξεων για ενα νεκρο, αταφο ακομα, αισθανεσαι την αναγκη να τον ξεπουπουλιασεις κυριολεκτικα, τον ιδιο και το σοι του στις τελευταιες 150 λεξεις, ο κανιβαλος εισαι αποκλειστικα εσυ. Και το χειροτερο, το απολαμβανεις, παρα την» «οργη λαου» που ξεσηκωσες. Αυτα ομως, θα στα χει πει κι γιατρος σου, φανταζομαι και ελπιζω.
    Ε.Στ.»

    Τώρα να μην πω ότι το φχαριστήθηκα; Όποιος δεν θέλει χτύπους…

  125. Hellegennes Alexandrine said

    #123:
    Αυτό στο 121 είναι το λογικό επακόλουθο του «αν δεν καταλαβαίνεις το έργο και δεν βλέπεις συμβολισμούς, είσαι άξεστος χωριάτης χωρίς παιδεία». Γιατί το πλαίσιο δεν θα σταματήσει εκεί που θέλεις εσύ, ειδικά αν δηλώσεις ότι η τέχνη είναι τελείως υποκειμενική. Οπότε με χαρά μπορώ να σου πω ότι αν δεν καταλαβαίνεις αυτό το υπέροχο έργο του Τζων Κέιτζ, είσαι άξεστη χωριάτισσα. Το να θέλει ο σκηνοθέτης να παγώσει τον χρόνο, είναι κατανοητό, αλλά το να είναι όλη η ταινία παγωμένος χρόνος την κάνει καρτποστάλ. Το ότι θα περάσεις κάποια στιγμή στην πονηριά του κενού έργου, αλά τα Καινούρια Ρούχα του Βασιλιά, είναι δεδομένο. Έναν ασκό που είχε κάποιος Αίολος, τον θυμάσαι;

    Και δεν είναι μοναδικό έργο, φυσικά, το 4’33». Η άδεια τέχνη έχει εκφάνσεις παντού: οι άδειοι καμβάδες που συναντούμε στην αβάν γκαρντ, οι οποίοι είναι τόσο συχνοί που θεωρούνται σημαντικό στοιχείο της (monochrome painting), με αναμενόμενους τίτλους όπως Μαύρο Τετράγωνο, Λευκές Αγελάδες, Νύχτα, Χιόνι, κτλ., οι άδειες εκθέσεις (empty art exhibition*), η μουσική χωρίς νότες, όπως το έργο που έβαλα πιο πάνω, μέχρι και κενά βιβλία και ταινίες δίχως περιεχόμενο, όπως η ωραιότατη αυτή ταινία του Andy Warhol (Empire, του 1964), που είναι το επόμενο σκαλί από τον Αγγελόπουλο: αποτελείται από 8 ώρες παγωμένης εικόνας στο Empire State:

    Ορίστε, ο άνθρωπος πάγωσε τον χρόνο· λίγο παραπάνω από τον Αγγελόπουλο, αλλά εκείνος ανακάλυψε την Αμερική λίγο αργότερα, οπότε δικαιολογείται.

    * http://www.artinfo.com/news/story/30789/empty-exhibitions/

  126. ΣοφίαΟικ said

    121: Δεν είναι δυνατόν, θα δηλώσω συνθέτρια συγχρονης μουσικής. Αυτό ήταν το αντίστοιχο του πίνακα στην κωμωδία Art. Μόνο που κανένας θεατής δεν είχε το θάρρος να πει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.

    Κάποτε στο Λονδίνο δούλευα σε μια συναυλία με παγκόσμια πρεμιέρα έργου Άγγλου συνθέτη εμπνευσμενου απο την ελληνοορθόδοξη μουσική παράδοση, λέει. Φίσκα η αίθουσα απο συνεργέιο του Μπιμπισί, εκπροσώπους δισκογραφικών εταιριών, μουσικοκριτικούς κλπ, πιθανόν αν ήταν κι ο Τίτος Χριστοδούλου εκεί, δεν θυμάμαι. Ξεκινάει το πρωτο κομμάτι και ήταν ξεπατικούρα ένα του Πάριου της δεκαετίας του ’80. Πάμε στο δέυτερο, Χατζηνάσιος κάργα, με ολίγη διπλοπενιά- σιτάρ (για ακόμα πιο κουλέρ λοκάλ). Τελικά φτανουμε και στην παγκόσμια πρεμιέρα και επί σκηνής ήταν η διασημη σοπράνο Τάδε και ο τυπος με το σιτάρ. Κάνει μια ντριγκιντρίγκι στο σιτάρ ο τύπος και αρχίζει η αοιδός να λέει ένα μονότονο άλι-άλι-αλι-άλι-άλι-άλι (36 άλι, τα μετρησα)- άλι- άλι- αλληλούια (το αλληλούια μόνο τραγουδιστό). Παύση. Κάνει ενα ντρίγκιντρίγκι ο τύπος στο σιτάρ και ξαναρχίσει το άλι- άλι η άλλη. Και αυτό επαναλήφθηκε εννέα φορές. Μιλάμε γκρεμίστηκε το μαγαζί από το χειροκρότημα. Και μετά στη δεξίωση να του φιλάνε τα πόδια οι θεατές και να μιλάνε για την πρωτοτυπία του νέου έργου του κλπ κλπ.

    Παρεμπιπτόντως, Έλληγενή, εγώ είπα ότι το παλιό Χόλιγουντ μου αρέσει. Όχι ότι δεν μου αρέσει.

    Και τέλος, μας αρέσει όλων να είμαστε σνομπ στην κουλτούρα, ο καθενας με τον τρόπο του. Κι ο φόβος μη μας πούνε ακαλλιέργητους θέλει θάρρος για να ξεπεραστεί, γιατι παντα υπάρχει η αβεβαιότητα ότι μπορεί να έχουν δίκιο οι άλλοι. Αλλά ο κουλτουριάρης δεν είναι όρος που πλαστηκε απο φόβο ή φθόνο προς τους καλλιεργημενους, όπως υπονοήθηκε πιο πανω. Φτιάχτηκε για περιπτώσεις κουλτουροσνόμπ και κουλτουροηλίθιων, σαν αυτους του 121 και του αλι-άλι.

  127. ΣοφίαΟικ said

    Κι ένα στγμιότυπο με τον Λάμπρο Κωσταντάρα (Εκείνες κι εγω, το ορίτζιναλ): Κάποιος του δείχνει τον νέο πίνακα ζωγραφικής που αγόρασε ο οποίος είναι όλος μαύρος. Και του λέει ότι το έργο τιτλοφορείται Έρωτας. Κι ο Κωσταντάρας λέει: έρωτας μαύρων, σε μαύρο δάσος τη νύχτα.

  128. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    To «4:33» του John Cage είναι η μια πλευρά της avant-garde/experimental, η διακριτική. Υπάρχει όμως και ή άλλη πλευρά, η θορυβώδης:

  129. sarant said

    Στα γαλλικά, από:
    http://blogs.mediapart.fr/blog/michel-koutouzis/250112/le-pas-suspendu-du-temps

    του Michel Koutouzis

    A son âge il aurait pu mourir comme tout le monde, d’une longue maladie que l’on appelle vieillesse. Mais non. Un motard l’a renversé en plein tournage, dans une banlieue plutôt sordide du grand Athènes, un quartier populaire, défiguré par les constructions anarchiques et inachevées, sous une colline broyée par la spéculation immobilière, dans un paysage caché aux touristes, et qui pourtant ne manque ni de charme ni d’humanité, à condition de trouver les grands plans et les longs traveling que Théo Angelopoulos utilisait pour extraire du quotidien sa beauté occultée.

    Nul autre que lui ne savait faire fondre hommes et paysages insoupçonnés pour suspendre le temps, nul autre que lui ne savait mieux extirper des passions les plus grotesques, les plus avilissantes, les plus meurtrières, un message d’humanité, y mêlant un regard désenchanté et pourtant plein d’espoir. Cinéaste de l’Espace et du Temps, des ruptures inscrites dans la continuité historique, Théo n’était ni un homme ni un réalisateur facile : d’une voix toujours posée, parfois inaudible, il imposait son regard qui n’avait d’autre objet que l’âme. Une âme panthéiste, où tout ou presque était lié. Terre et arbres, wagons abandonnés, maisons éventrées, horizons perturbés par des frontières artificielles, mesquinerie mais aussi grandeur humaine, fatalité historique, mangrove et brouillards laissant soupçonner la vie si loin, si proche. Ni lui, ni ses films ne connaissaient les frontières : tel un samouraï d’un autre temps, son monde était celui de la fidélité ; non pas celle galvaudée par des histoires d’amour, par les constats hystériques de la vie du couple, par l’attachement à des valeurs meurtrières se terminant, invariablement pas des ismes mais une fidélité inconditionnelle, sereine, imperturbable à l’homme et de tout ce qu’il cache et compresse en lui.

    D’autres feront bien mieux que moi l’éloge du cinéaste disparu et de sa longue filmographie. Ils n’oublieront ni les prix de Cannes de Venise ou de Berlin, ni le rôle qu’il joua dans la renaissance du cinéma grec et européen. Je conclurai cet hommage qui ne trouve pas ses mots, par l’image d’une queue interminable à Tokyo devant « Le pas suspendu de la cigogne », ce film qui, témoignant des Balkans avec tendresse et nostalgie a pénétré l’âme japonaise à travers un rituel – éloge au théâtre Nô : un corps indécis écartelé au dessus d’une frontière marquée par une peinture fanée et désuète séparant les mêmes hommes et les mêmes paysages… Adieu Théo.

  130. Hellegennes Alexandrine said

    #127-128:
    Δες και τα πιο πάνω, του 126, και θα καταλάβεις ότι αυτά που κοροϊδεύουν σε κωμωδίες είναι πάρα πολύ υπαρκτά και σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι νόμιζες. Παρεξήγηση για το Χόλιγουντ. Εγώ προτιμώ το νέο Χόλιγουντ, το ποπ κορν. Ο επικός κινηματογράφος μού φαίνεται λίγο αστείος, γιατί έπαιρνε πολύ σοβαρά τον εαυτό του, περίπου όπως ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, του Τζάκσον. Και εκεί υπάρχει ο κίνδυνος να σου ρίξουν μούντζα αν δεν σου αρέσει π.χ. ο Πολίτης Κέιν (που είναι από τις λίγες παλιές που μ’ αρέσουν). Βέβαια, όπως είπα και για την τζαζ, αυτό είναι άλλο πεδίο, γιατί είναι πραγματικά θέμα γούστου.

  131. ππαν said

    127: Του Τάβερνερ; Τπερβάλλεις λίγο…

    Γενικά αυτές οι πλάκες με τα έργα τέχνης που επειδή φαίνονται εύκολα στην εκτέλεση θεωρούντια απάτες είναι λίγο απλοϊκό. Μας τόλεγε ένας φιλολογός μου στο σχολείο, που μίλησε συγκεκριμένα για τον Μαλεβιτς και το «άσπρο τετράγωνο σε άσπρο φόντο». Μετά από χρόνια, όταν είδα τον πίνακα και βέβαια αφού είχα μάθει για τον Μαλεβιτς και τους σουπρεματιστές, κατάλαβα την ανοησία του καθηγητή μου. Να παραδεχτώ ότι η μοντέρνα και η σύγχρονη τέχνη συχνά είναι πιο ερμητικές στα μάτια και τα αυτιά κάποιου που δεν έχει παιδεία σχετική, κι είναι κρίμα. Αλλά έτσι κι αλλιώς ήταν ο μόνος δρόμος που μπορούσε να πέρει για να μην καταντήσει μίμηση.

    Από κει και πέρα έχουμε δικαίωμα να μην γουστάρουμε οτιδήποτε και να μην μας χαρακτηρίζει αυτό ως αμαθείς, με την μόνη διαφορά ότι η εξοικείωση με την αβαν γκαρντ αποτελει πλεον αναταλλακτική αξία στο χρηματιστήριο του κοινωνικού πρεστιζ και τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά

  132. Αγγελος said

    (121) «πρέπει να έχεις ειδικά γούστα για να ακούσεις τζαζ και οι περισσότεροι που ακούνε το κάνουν από ψευτοκουλτούρα κι όχι από ευχαρίστηση»

    Δεν είμαι ιδιαίτερα φιλόμουσος, ούτε λάτρης της τζαζ, αλλά μου φαίνεται περίεργο μια τόσο λαϊκή μορφή τέχνης, με την καλύτερη σημασία της λέξης, να συναριθμείται μαζί με την ατονική μουσική, τον Cage, τον Ξενάκη κλπ.

  133. ππαν said

    Α ναι, άλλο ας πούμε η φρη τζαζ, κι άλλο η τζαζ γενικά. Η δεύτερη μπορεί να είναι πολύ δημοφιλής και της Σοφίας θα της αρέσει, είμαι σίγουρη, το σουινγκ και οι μεγάλες ορχήστρες, ο Άρμστρονγκ, ίσως και ο Τσετ Μπέηκερ

  134. Σχετικό με το 121: Ένα πολύ ωραίο κόμικ του Ράνταλ Μανρό για την «εναλλακτική λογοτεχνία»! 🙂

  135. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    Η τζαζ είναι ένα είδος μουσικής που απλώνεται σε μεγάλο εύρος καλλιτεχνικής δημιουργίας και εφευρετικότητας. Τα κυριότερα είδη:

    African Jazz, Afro-Cuban Jazz, Avant-Garde
    Big Band, Be-Bop
    Cool
    Free Jazz, Fusion
    Hard-Bop
    Jazz-funk
    Modal, Modern Creative
    New Orleans/Classic Jazz
    Soul Jazz
    Vocal Jazz

    Όλα τα παραπάνω χωρίζονται σε ακόμη περισσότερα υποείδη. Η πλειοψηφία των δίποδων ζώων όταν μιλάει για βαρετή και ψευτοκουλτουριάρικη τζαζ, εννοεί στην πραγματικότητα το Hard-Bop που κυριάρχησε από τα μέσα του ’50 μέχρι τα μέσα του ’60 και βρέθηκε σε έναν άτυπο ανταγωνισμό με το ροκ εν ρολ που άρχισε να αναπτύσσεται την ίδια περίπου χρονική περίοδο.

  136. ππαν said

    Στα δίποδα θήλαστικά να επικεντρωθείς, έχω την εντύπωση ότι όταν οι όρνιθες μιλούν για τζαζ εννοούν πράγματι το χαρντμποπ που λες. Γιατί τέτοια ζωολογική προσέγγιση;

  137. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    #137
    Το χαρακτηριστικό του δίποδου αποτελεί (εκ των βιολογικών πραγμάτων) αναγκαία συνθήκη για την ακρόαση μουσικής αλλά όμως δεν είναι και ικανή.

    Επίσης δεν γνωρίζω κάποιον που να έχει δει κανένα τετράποδο (π.χ. κανα γίδι) να ακούει συνειδητά μουσική, πόσο μάλλον τζαζ…

  138. ππαν said

    Α δεν τα ξέρεις καλά τα πράγματα. Ακούν συνειδητά μουσική και τα τεράποδα. Αν και λέγεται ότι τελικά είναι μύθος ότι οι περίφημες αγελάδες του Κόμπε ακούν Μότσαρτ γι αυτό το κρέας τους είναι τόσο τρυφερό: προτιμούν τον ιταλικό βερισμό

  139. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    #139
    Ππαν παίζει να έχεις και δίκιο. Με ένα γρήγορο ψάξιμο βρήκα στο youtube βιντεάκι που δείχνει ζώα σε ένα αλώνι, όχι μόνο να ακούν μουσική αλλά και να χορεύουν στα δύο…

  140. bernardina said

    Εγώ πάλι ξέρω όχι μόνο τετράποδο που ακούει κιθάρα και χαλιέται άμα σταματάει…

    αλλά και γατσούλι που παίζει πιάνο, χεχε

  141. voulagx said

    Μικρο δειγμα θεσσαλικης τζαζ: http://www.youtube.com/watch?v=IHlz_1dS7v0
    αφιερωμενο στον αξεστο συθθεταλεα (οχι να μας πουνε και κουλτουριαρηδες! ειμεθα πεπαιδευμενοι ημεις)

  142. Ωραιο αφιερωμα στον μεγαλο Σκηνοθετην χωρις κακιες και μικροτητες!! Ουδεις τέλειος αγαπητοί φίλοι!!

  143. ΣοφίαΟικ said

    Ππ, ονόματα δεν είπα, οικογένειες δεν έθιξα. Και το κυριότερο, δεν έκρινα το σύνολο του έργου, αλλά το τι άκουσα εκείνη τη στιγμή, το οποιο ήταν εννεα φορές επανάληψη του μοτίβου άλι επί 36 συν αλληλούια, ντριγκι-ντραγκα και φτου κι απ΄την αρχή.
    Για να το κάνεις αυτό και να μη σε παρουν με τις πετρες πρέπει να είσαι καταξιωμένος, αλλά απλά αυτό δείχνει ότι η καταξίωση είναι μήτηρ τεμπελιτιδας. Είμαι φιρμα οπότε βαριεμαι να δουλεψω, τα κορόιδα θα το χάψουν ο,τι και να τους σερβίρω και θα πληρώσουν κι όλας.

  144. Ως συνήθως πάλι η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τα τεράστια ΕΓΩ κάποιων που για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, πιστεύουν ότι η άποψή τους για τον κινηματογράφο, την μουσική ή τις τέχνες γενικότερα, ενδιαφέρουν όλους τους υπόλοιπους…

    Νομίζω πως ο Φελλίνι είχε πει κάποτε πως «ο καλλιτέχνης είναι απλά ο ενδιάμεσος μεταξύ της φαντασίας του και του κοινού» και ο καθένας –όπως είναι φυσικό- αντιλαμβάνεται διαφορετικά αυτό που βλέπει ή ακούει, και πολύ συχνά αυτός είναι και ο στόχος του καλλιτέχνη.
    Το να μην καταλάβει κάποιος ‘τι θέλει να πει ο ποιητής’ είναι κατανοητό και αρκετές φορές αναμενόμενο, πολλές φορές ένα βιβλίο, μια ταινία ή ένα τραγούδι που δεν μας άγγιξε με την πρώτη επαφή, μετά από χρόνια, με μια δεύτερη ανάγνωση –ίσως και πιο ώριμοι πλέον- να έχει να μας πει περισσότερα.
    Όμως, το να θεωρείς σκουπίδια ότι δεν μπορείς να κατανοήσεις, μου θυμίζει αυτό που έγραψε πρόσφατα γνωστός μπλόγκερ για άλλο θέμα μεν αλλά νομίζω πως ταιριάζει και στην περίπτωσή μας:

    « Θεωρώ τρομερή ηλιθιότητα να φέρνεις στα δικά σου μικρά μέτρα ότι σε ξεπερνάει. Το γεγονός πως δεν έχω τα αρχίδια του Σολωμού, του Βελουχιώτη, του Τσε, αν θέλετε του Καραϊσκάκη ή του Σαμουήλ για να συμφωνήσουμε όλοι, δεν σημαίνει πως θα τους κάνω μινιατούρες για να μοιάζω εγώ σπουδαίος.»

  145. Hellegennes Alexandrine said

    Η πρώτη αρχή της αβάν γκαρντ ήταν πως τα πάντα μπορούν να είναι τέχνη, αρκεί να βρίσκονται σε εκθεσιακό χώρο. Μια σακούλα ντομάτες είναι μια σακούλα ντομάτες, στο ψυγείο, αλλά έργο τέχνης σε γκαλερί. Αυτό, πέρα από το ότι είναι υποκριτική και ηλίθια συνθήκη για τέχνη, είναι επίσης τεμπελιά και δηθενιά. Κι όμως, κανείς κριτικός τέχνης δεν θεωρεί ότι αυτό δικαιολογεί την έλλειψη σπουδών σε σχολή τεχνών, παρότι υπ’ αυτές τις συνθήκες δεν προσφέρουν τίποτα. Φυσικά θα ακούσουμε τις περιττολογίες περί υποβάθρου και ότι ο καλλιτέχνης δεν μπορεί να παράγει τέχνη χωρίς να εννοεί κάτι. Δηλαδή αν η σακούλα με ντομάτες είναι έργο της Κυρα-κούλας, τότε δεν είναι έργο τέχνης γιατί δεν το κάνει συνειδητά, με κάποιον συμβολισμό. Μόνο που ο συμβολισμός υπάρχει μόνο αν πιστέψουμε τον καλλιτέχνη. Επίσης είναι πολύ εύκολος.

  146. αὐτὸ στὸ 121 εἶναι «τὸ κοινὸ δουλεύει τὸν μαέστρο καὶ ὁ μαέστρος τὸ κοινό». γιὰ κάτι τέτοιες περιπτώσεις ὑπάρχει τὸ παραμῦθι μὲ τὰ ἀόρατα ῥοῦχα τοῦ βασιλιᾶ. ὁ Χιοὺλμ ἔλεγε πὼς κάθε 20 χρόνια θἄπρεπε νὰ καταστρέφωνται ὅλα τὰ ποιήματα. ἴσως τὸ ἴδιο θἄπρεπε νὰ γίνεται καὶ μὲ τὰ ἔργα τῶν εἰκαστικῶν τεχνῶν -ἡ συνεχὴς ἀναμέτρησι μὲ τὰ ἔργα τοῦ παρελθόντος ὁδηγεῖ σὲ ἐξάντλησι, ἡ συνεχὴς ἀνάγκη γιὰ ἀνανέωσι σὲ ἀδιέξοδα καὶ σὲ ἐκζήτησι γιὰ τὴν ἐκζήτησι.

  147. Hellegennes Alexandrine said

    Μερικές φορές αναλογίζομαι πόσοι καλλιτέχνες βλαστημάνε που δεν τους ήρθε πρώτους η ιδέα των ριάλιτι (ιδίως στυλ Big Brother). Τώρα είναι υποκουλτούρα κατωτάτου επιπέδου, αλλά αν οι 10-12 μαντραχαλάδες ήταν σε μια αίθουσα γκαλερί τέχνης, θα ήταν εικαστικό δρώμενο και θα συμβόλιζε χίλια πράγματα. Οι επισκέπτες θα τους θαύμαζαν μέσα από έναν γυάλινο θόλο, καθώς σαν πειραματόζωα θα τριγυρνούσαν στο σαλόνι τους. Η αγωνία και η ματαιότητα της ύπαρξης, η μικροαστική κοινωνία πίσω από ένα γυαλί. Το πιο τολμηρό που κατάφεραν να κάνουν καλλιτέχνες της αβάν γκαρντ ήταν να εκθέσουν τον εαυτό τους. Δυστυχώς κανείς δεν είχε την μεγαλοφυή ιδέα να εκθέσει ολόκληρη αγέλη ανθρώπων και μάλιστα με 24ωρη παρακολούθηση από κάμερες (αυτό κι αν περιέχει συμβολισμούς).

  148. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    #148
    1984: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΡΦΟΣ

  149. Hellegennes Alexandrine said

    Όχι σαν ιστορία, σαν δρώμενο. Living matter art.

  150. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    Ταινία παιγμένη ηδη από το 1984…

  151. Immortalité said

    Ελληγένη, ανεξαρτήτως απόψεων για την τέχνη, νομίζω ότι αν στο τέλος του κόσμου απομέναμε οι δυο μας, αν ήσουν η μοναδική μου πιθανότητα για επικοινωνία, θα είχα φουντάρει σίγουρα.

  152. Hellegennes Alexandrine said

    Μπα, θα μάθαινες ένα σωρό χρήσιμα πράγματα και στο τέλος θα με ευγνωμονούσες. Θα ήμουν ο ήρωάς σου.

  153. π2 said

    Δεν θα έπρεπε να φουντάρεις, Ιμμόρ, σκέψου τι σούπερ ντούπερ καλό κάρμα θα έφτιαχνες με τα σισσύφεια βάσανά σου. Θα έφτιαχνες απόθεμα from here to eternity. Σε μια Ιμμορταλιτέ, χρήσιμο θα ‘ταν.

  154. Προγιαγιά said

    Μαριάντζελα Μελάτο και Τζιανκάρλο Τζανίνι, συγκρατηθείτε.
    Είδα την αναπαράσταση τη χρονιά που γυρίστηκε (η έτσι θυμάμαι τουλάχιστον). Με εντυπωσίασε σαν να ήταν ένα γεγονός που βίωσα η ίδια κι απ όσο ξέρω δεν συνέβη μόνο σε μένα αυτό. Αυτό που έκανε ο Αγγελόπουλος εκείνη τη χρονική στιγμή ήταν και παρέμεινε αξεπέραστο. Να τη δείτε όσοι δεν την έχετε δει. Δεν χρειάζεται μεγάλη οθόνη.

  155. Προγιαγιά said

    Καλημέρα ΠιΠι με τα ωραία σου.

  156. Μαρία said

    91 To μετέωρο βήμα του βουλευτή.
    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_28/01/2012_1297462

  157. […] Μπουθ-Λιους, Μυτιλήνη, νεότεροι νεωτερισμοί, ο Αγγελόπουλος και η μικρή πόλη, ο αιτούντας, Ολυμπιακοί Αγώνες του 1900, ο πατέρας της, ο […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: