Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Νύχτες του Καμπούρια στο Σινέ Υβόννη (Μποστ)

Posted by sarant στο 11 Φεβρουαρίου, 2012


Αν και συνήθως το Σάββατο βάζω μεζεδάκια, σήμερα θα κάνω εξαίρεση. Και αντί για σχόλιο σχετικά με τις τελευταίες ραγδαίες εξελίξεις, προτίμησα να παρουσιάσω ένα ακόμα σκίτσο του αγαπημένου μου Μποστ, ένα σκίτσο που έχει παρουσιαστεί ξανά στο Διαδίκτυο αλλά αξίζει να το ξαναδούμε και μάλιστα σχολιασμένο. Αξίζει επειδή είναι ένα από τα καλύτερα σκίτσα του Μποστ (κατά τη γνώμη μου βέβαια) και επειδή έχει και κομβική θέση στην δημιουργική πορεία του σκιτσογράφου, όπως θα εξηγήσω παρακάτω. Αν είναι και επίκαιρο; Πολλοί θα βρουν αναλογίες του τότε με το σήμερα -άλλωστε, έτσι όπως φτωχαίνει απότομα και ραγδαία η ελληνική κοινωνία, σε λίγο θα έχουμε γυρίσει στη δεκαετία του 1960, μείον την ελπίδα και την ωραία μουσική που είχαμε τότε.

Για να είμαι ακριβής, το σημερινό σκίτσο δεν ανήκει στη δεκαετία του 1960 αλλά στο κατώφλι της: δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 1959 στον Ταχυδρόμο. Το 1959 ήταν καθοριστική χρονιά στην πορεία του Μποστ ως σκιτσογράφου: δουλεύει στον Ταχυδρόμο, όπου εικονογραφεί τις Σταυροφορίες του Τσιφόρου, με την εικονογράφηση να αυτονομείται όλο και περισσότερο από την αφήγηση ώσπου στο τέλος καταλήγει να σχολιάζει τη σημερινή εποχή, όπως ας πούμε, μέσα στο αντιαγγλικό κλίμα της εποχής λόγω του Κυπριακού, με τις περίφημες γελοιογραφίες με τους τροφαντούς Εγγλέζους και τους μουστακαλήδες Οθωμανούς, σαν αυτήν εδώ, που δημοσιεύτηκαν όλες την άνοιξη του 1959 (κάποια φορά θα βάλω μια-δυο ακόμα). Μόλις τελειώνουν οι Σταυροφορίες, από τον Μάιο του 1959 καθιερώνεται το «Μποστάνι του Μποστ», δηλαδή αυτόνομο σκίτσο που σχολιάζει την επικαιρότητα ή την πολιτική. Και σιγά-σιγά ο Μποστ αρχίζει να πλάθει τους ήρωές του. Διότι, βέβαια, ο Πειναλέων, η μαμα-Ελλάς και η Ανεργίτσα δεν δημιουργήθηκαν μονομιάς και έτοιμοι μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, αλλά διαμορφώθηκαν σταδιακά.

Σε ένα σκίτσο του Αυγούστου του 1959, που το έχω παρουσιάσει παλιότερα, βλέπουμε έναν προδρομικό Πειναλέοντα, ενήλικο και πολύ όμοιο με τον Καραγκιόζη, ενώ σε επόμενο σκίτσο ο γιος της μαμα-Ελλάς, ακόμα χωρίς όνομα, αυτοαποκαλείται «δουξ της Αμασίας». Στο σημερινό σκίτσο, ο γιος της μαμα-Ελλάς δεν έχει ακόμα πάρει το όνομα του Πειναλέοντα, ενώ η Ανεργίτσα, η αδελφή του, δεν έχει ακόμα εμφανιστεί στο προσκήνιο.

 

Το σκίτσο προσφέρει μια πανδαισία από λογοπαίγνια και υπαινιγμούς, που θα επιχειρήσω να σχολιάσω.
Ο τίτλος του σκίτσου, Νύχτες του Καμπούρια, παραπέμπει στην ταινία του Φελίνι Νύχτες της Καμπίρια (1957) και ταυτόχρονα στον Καραγκιόζη, το τότε πρότυπο για τον (όχι ακόμα κατονομασμένο) Πειναλέοντα.
Ο θερινός κινηματογράφος λέγεται Υβόννη (= Η Βόννη, πρωτεύουσα της τότε Δυτικής Γερμανίας), και στο ταμείο κάθεται, ροδομάγουλος και απολαμβάνοντας το πούρο του, σαν εικόνα του «πωλούντος επί πιστώσει τοις μετρητοίς» στις παλιές λιθογραφίες, ο Δρ. Λούντβιχ Έρχαρτ, ο πανίσχυρος αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομικών των κυβερνήσεων Αντενάουερ. Ο τίτλος του έργου: Η Κοινή Αγορά – Κατάλληλον διά υποαναπτύκτους.
Έξω από τον κινηματογράφο, η μαμα-Ελλάς με τον γιο της. Εκείνη δαφνοστεφανωμένη, με το δελτίο Προπό και την κρατική αθλητική εφημερίδα στην περικεφαλαία, με μαραμένα στήθια και… πεσμένο δόρυ, μπαλωμένα ρούχα με το μαιανδρικό μοτίβο στη μπορντούρα. Εκείνος με ναυτικό καπέλο, μπαλωμένα ρούχα, μονή τιράντα και σφεντόνα στην κωλότσεπη. Η κορδέλα του καπέλου γράφει «ΑΨΙΛΙΑ» (σε επόμενο σκίτσο, η κορδέλα του καπέλου θα γράφει Β.Π. Πειναλέων, και από εκεί βαφτίστηκε τελικά ο ήρωας).
Οι αφίσες του κινηματογράφου διαφημίζουν έργα με παραλλαγμένους τίτλους υπαρκτών κινηματογραφικών ταινιών, όπως «Λεωφορείον ο Σπρώχνος» (αντί για Λεωφορείον ο Πόθος), Το Χαλίκι στη χώρα των θαυμάτων (Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, υπαινιγμός για τα συνεχή οδικά έργα στο κέντρο της Αθήνας), Γαστέρω (αντί για Αστέρω, ταινία του 1958 με τη Βουγιουκλάκη), Οι Γερμανοί ξανάρχονται -(με την προσθήκη «και ξαναφεύγουν», μόλις είχε επισκεφτεί την Ελλάδα, αλλά με κλειστά χέρια, ο Έρχαρτ) και σε υπότιτλο «Όταν περνούν οι Γερμανοί» (βλ. τη σοβιετική ταινία Όταν περνούν οι γερανοί του 1958).
Άλλες αφίσες δεν (νομίζω ότι) παραπέμπουν σε τίτλους υπαρκτών ταινιών, όπως το Σφιξ! Κάνει καλό! που παραλλάζει την περίφημη για την εποχή διαφήμιση της μπίρας Φιξ (Φιξ κάνει καλό!).


Ο γιος παροτρύνει τη μητέρα να μπουν στην Κοινή Αγορά (τον κινηματογράφο) κι εκείνη του αντιτείνει ότι το έργο έχει αρχίσει, άρα θα είναι δύσκολο να το παρακολουθήσουν, ιδίως επειδή «στερούμεθα και προγράμματος». Αυτό τάχα να φταίει που το έργο εξελίχθηκε σε δράμα, ή μήπως η θέση που πιάσαμε ήταν μειονεκτική;
ΥΓ Το σκίτσο το έκλεψα από ένα πολύ καλό αφιέρωμα που είχε δημοσιέψει παλιότερα το ιστολόγιο του Κουκουζέλη. Έχω κι εγώ το άλμπουμ, αλλά οι επιδόσεις μου στο σκανάρισμα δεν είναι καλές.
ΥΓ2 Σε προηγούμενη ανάρτηση είχα υποθέσει ότι η φράση «Δουξ της Αμασείας» είναι απλό λογοπαίγνιο του Μποστ, όμως δεν ήξερα ότι οι ρίζες της οικογένειας Βοσταντζόγλου ήταν επίσης από την Αμάσεια.

135 Σχόλια to “Νύχτες του Καμπούρια στο Σινέ Υβόννη (Μποστ)”

  1. ππαν said

    Τι ωραία! Ευχαριστώ.
    Αυτό το κατω κάτω με την ζωή του Τσαρούχη και τον Αβέρωφ;;

  2. sarant said

    Καλημέρα!

    Αυτό με τον Βαν Γκογκ το άφησα… για τον αναγνώστη. Υπήρχε ταινία για τη ζωή του Βαν Γκογκ (δεν θυμάμαι τον τίτλο της, στα αγγλικά Lust for life, 1956). Ο Μποστ επομένως κάνει λογοπαίγνιο με το τσαρούχι του Βαγγέλη (Βαγγονγκ) Αβέρωφ και με τον (ζωγράφο) Τσαρούχη.

  3. Γειά σας Υόρκη οι παντοτινοί. Λογοπαίζων τις πρωτεύουσες λογοπαίζει και την πρωτεύουσα σημασία που παίρνουν στην ζωή και τις τύχες του τόπου. Ο Μπόστειος γέλως, τόσο αναγκσίος σήμερα όταν το χιούμορ καλεί και το ηθικό θάρρος να βρίσκουμε τον εαυτό μας γελοίο, και σ’ αυτό την αξία της ανθρώπινής μας υπόστασης και τους λόγους να επιμένουμε σε αυτή.

  4. Νέο Kid Στο Block said

    Καλημέρα!
    Την είχα δει προ αμνημονεύτων . Βαν Γκονγκ ο Κερκ Ντάγκλας και Γκωγκέν ο Άντονυ Κουίν (κέρδισε και Οσκαρ ανδρικού ρόλου λέει η Βίκη) αν και (αν θυμάμαι) καλά κάνα τέταρτο έπαιξε δεν έπαιξε, πιο πολύ δηλ. γκεστ σταρ ήταν)
    Εδώ http://www.artmag.gr/art-articles/arts/about-art/864-artists-movies
    λέει ότι ο ελλην. Τιτλος ήταν «Η ζωή ενός ανθρώπου»
    Ωραίο λινκ! Για το ότι ο Τσαρλτον Χέστον είχε παίξει τον Μικελάντζελο (πάλι στα φίφτις) δεν είχα ιδέα!

  5. Νέο Kid Στο Block said

    4. Όσκαρ Β’ ανδρ.ρόλου (supporting actor)

  6. Νέο Kid Στο Block said

    5. Και Μικελάντζελο (Χέστον) στα σίξτις. Στα φίφτις, Τουλούζ Λωτρέκ με τον Χοσέ Φερέρ (καλά πώς του κόντυναν τα κανιά;)
    🙂

  7. sarant said

    Κάπου διάβασα ότι έπαιξε 8 λεπτά και πήρε Όσκαρ 🙂

  8. Νέο Kid Στο Block said

    7.Ουκ εν τω πολλώ το ευ! 🙂

  9. το «με γέμισες λίπη» (λύπη) σχετίζεται με κάνα μελό της εποχής;

  10. ορεοτάτι ανάρτισης

  11. sarant said

    9: Νομίζω ότι το «με γέμισες λίπη» είναι σπόντα για το σύνολο των μελό της εποχής, όχι για κάποιο συγκεκριμένο. Η μητέρα που αγάπησε χοντρό περιμένοντας λεπτότητες είναι η μαμαΕλλάς που αγάπησε τον Έρχαρτ. Υπάρχει άλλο σκίτσο του Μποστ, από την ίδια περίοδο, όπου η Ελλάς λέει στον Έρχαρτ:

    Σφίγγον εσύ τα μάρκα σου σφίγγων εγώ την ζώνη
    σου εύχομαι τετράπαχος να φθάσης εις την Βόνη.
    Πλήρης πάχους, πλήρης λίπους ήτο φυσικόν λοιπόν
    που με πότισες φαρμάκον κε με γέμισες λυπών.

    Είνε ματέα η ζοή, γεμάτη ματεότητας
    πτέο εγό που από χονδρόν περίμενα λεπτότητας.

  12. sarant said

    Ο Νικοκύρης θα λείπει σε ταξίδι για δουλειές ως το βράδυ. Να είστε φρόνιμοι 🙂

  13. Υπέροχο το ξυπνητήρι σας. Θα το διαμοιραστώ μέσω του τοίχου μου. Σας ευχαριστώ!

  14. Alfred E. Newman said

    «σαν εικόνα του «πωλούντος επί πιστώσει» στις παλιές λιθογραφίες,»

    Το ανάποδο φυσικά. Ως καλοθρεμένος εμφανιζόταν ο πωλών τοις μετρητοίς.

  15. spiral architect said

    Κλαυσιγελως!

  16. Το κείμενο του Μποστ έχει λίγα ορθογραφικά. Στη ταμπελίτσα του έργου «σήμερον» είναι όλα ορθογραφημένα. Τι περίεργο! Εκπλήσσομαι που του ξέφυγε του Μποστ η ΚΥΝΗ ΑΓΟΡΑ. Θα ήταν και γι’ αυτό προφητικός…

    Γιάννης

  17. Έστω και χωρίς άδεια του Μποστ η «χώρα των θαυμάτων» βλέπω να γίνεται «χώρα των θυμάτων»…

    Γιάνννης

  18. Eμένα μου αρέσει που η «μαμά Ελλάς» έχει μια γόβα τρύπια (σήμερα θα τη λέγαμε peep toe…) και ένα σανδάλι…

  19. Πολύ ενδιαφέρουσα η σημερινή σας γραφή . Προφητικός ή μήπως η ιστορία επαναλαμβάνεται ; Πάντως , επιτρέψτε μου να πως το εξής : Η εικόνα του «ταμία» του κινηματογράφου , κατά την γνώμη μου , ευθέως παραπέμπει στην εικόνα του καλοθρεμένου καπιταλιστή (και Γερμανού βεβαίως) . Σήμερα δυστυχώς , βλέπω να γίνετε μια στροφή , προς το «εθνικοπατριωτικό» . Οι «Βάρβαροι Ούννοι» εναντίον των «Ευγενών πολιτισμένων Ελλήνων» , αγνοώντας ίσως την ουσία . Την πολιτική σημασία της διαφοράς .

  20. Δημήτρης Μ. said

    «Πολλοί θα βρουν αναλογίες του τότε με το σήμερα -άλλωστε, έτσι όπως φτωχαίνει απότομα και ραγδαία η ελληνική κοινωνία, σε λίγο θα έχουμε γυρίσει στη δεκαετία του 1960, μείον την ελπίδα και την ωραία μουσική που είχαμε τότε.»

    Έγραψες!!!!!!!!!!!!

  21. Μαρία said

    19 Η εικόνα του ταμία:
    http://germanhistorydocs.ghi-dc.org/sub_image.cfm?image_id=2361

    Η Ψωροκώσταινα γιατί έγινε Ψωροκοστάνεβα; Είναι στην επικαιρότητα η επίσκεψη Χρουτσώφ (για την ακρίβεια Κρούτσεφ) στις Η.Π.Α. κι έχει προηγηθεί συνάντηση Αβέρωφ-Ταραμπάνωφ και για τις βουλγαρικές αποζημιώσεις αλλά δεν βλέπω κάποια συσχέτιση.

  22. Καλησπέρα Μαρία.
    Γιατί επαναφέρετε το κατά παρανάγνωση «Κρούτσεφ» αντί για το κατ’ αποκατάσταση «Χρουτσώφ» που είναι το σωστό;

    Γιάννης

  23. Νέο Kid Στο Block said

    Χρουστσόφ. Хрущёв

  24. Μαρία said

    22 Το «για την ακρίβεια Κρούτσεφ» σημαίνει οτι έτσι γράφεται το ’59 κι αυτό θα βάλει κανείς στο ψαχτήρι της Ελευθερίας.

  25. Immortalité said

    Εσύ μικρέ λες και Χέστον τον Ήστον. Δεν πιάνεσαι 😛

    Ωραία ανάρτηση Νίκο!

  26. Νέο Kid Στο Block said

    25. Το ξέρεις ότι το Ήστον ήταν φωνητικός ευπρεπισμός της εποχής,ε; Χέστον είναι το σωστό γιάνκικο (με ελαφρύ Χου, εντάξει, οπότε δεν μυρίζει πολύ) 🙂

  27. ππαν said

    Το Χ μπροστα από το ε είναι ουρανικό, στα ελληνίκά, ενω στον ηθοποιό του Μπεν Χουρ είναι λαρυγγικό. Δεν αποδίδει πολύ σωστά την πραγματική προφορά η γραφή «Χέστον», πέρα από τον ευπρεπισμό δηλαδή

  28. Immortalité said

    Ευπρεπισμός ή όχι, αφού το χ δεν προφέρεται στα αγγλικά όπως στα ελληνικά, μια χαρά είναι το ‘Ηστον 😉

  29. Νέο Kid Στο Block said

    Ωραία, τότε να γράφουμε Χ έστον και Μπεν Χ εργ 🙂
    Μα μπορεί βρε συ Ππαν μου ν’αποδοθεί η πραγματικη προφορά με ελληνικη γραφή;
    Πολύ τοις μετρητοίς πήρες το 26. 🙂

  30. ππαν said

    Όχι δεν μπορεί γι αυτό δυσκολεύομαι να καταλάβω τις «διορθώσεις» γνωστών εδώ και δεκαετίες ονομάτων με βάση μια φαντασιακή ταύτιση με την «σωστή» προφορά. Δεν έχουμε αρκετούς φθόγγους για να τα προφέρουμε όλα, ακόμη δηλαδή κι αν μιλάγαμε΄τις γλώσσες όλου του κόσμου που έλεγε ο άλλος: τουλάχιστον ας καταλαβαινόμαστε αναμεταξύ μας 🙂

  31. Νέο Kid Στο Block said

    Κοίτα, κι εγώ Τσάρλτον Ήστον τον ήξερα αρχικά, αλλά από τότε που έμαθα ότι είναι μακρινός πρόγονος του Νιου Κιντ ο Ελ Θιντ ,μαζί βεβαίως με τον Κάρολο Κιντ, τόνε λέω Χέστον.

  32. 23, 24. Συμφωνώ. Νομίζω πως ο Μπουσμπουρέλης το Βήματος είχε πάει τότε στη Μόσχα δημοσιογραφική αποστολή και έφερε το χαρμόσυνο γραμματικό νέο πως το Κh από το εκλατινισμένο Κhrushchev είναι απλά το δικό μας χ και πως το ё στο ρωσικό όνομα Хрущёв τονίζεται.

    Γιάννης

  33. ππαν said

    31: Α δεν το λες επειδή είναι το «σωστό» που λες πιο πάνω, ε; 😉

  34. HESTON

    Όμως γιατί άλλαξαν και το Ε σε Η. Δεν αρκούσε η μεταγραφή με αποβολή του Η; Για να θυμίζει Ήτον :-). Υπάρχουν (ερωτώ) καθόλου περιπτώσεις που η αγγλική συλλαβή -est- αποδίδεται ως -ιστ-;

    Γιάννης

  35. Η αφίσα με το ΠΑΛΗΟΚΟΣΜΕ ΠΑΛΗΟΖΩΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗΟΣΥΓΚΟΙΝΟΝΙΑ αναφορά στο αρχοντορεμπέτικο της εποχής «Παλιοζωή, παλιόκοσμε και παλιοκοινωνία» του Ιωσήφ Ριτσιάρδη σε στίχους ΤραΪφορου-Γιαννακόπουλου.

  36. Νέο Kid Στο Block said

    33. Καταλαβαίνω ότι για σένα το σωστό είναι το παλαιόθεν καθιερωμένο και κάθε απόπειρα αλλαγής είναι νεοτερισμός και επίδειξη «γλωσσομάθειας». Εκεί το πας έτσι; Αν όχι, κι έχω καταλάβει λάθος, συχώρα με .
    Εγω λυπάμαι, αλλά πέραν των περιπτώσεων της καθιερωμένης λογοτεχνίας (δε θα κάνουμε και τον Τολστόι Ταλστόι) τέτοια ταμπού δεν έχω. Κι ο μακαρίτης ο Χεστον ή Εστον ή Ηστον δεν είναι τέτοια περίπτωση. Δε βρίσκω δηλαδή κάτι το αρνητικό ή το κάλπικο στο να προσπαθούμε να προσεγγίσουμε την «σωστή» απόδοση. Αλλιώς ποιο και το νόημα δηλαδή της ελληνογραφής σ’αυτές τις περιπτώσεις; Ας τ’ αφήσουμε στην πρωτότυπη γλώσσα ή ας τα ελληνοποιήσουμε σαν τον Καρτέσιο .
    Και το πολύ συνηθισμένο ρώσικο όνομα Ρομάν το γράφουμε όλοι, μήπως να καταδικάσουμε και τον Καββαδία που τo έγραψε όπως το άκουγε ,Ραμάν ;
    Καταλήγοντας, ας το γράφει ο καθένας όπως νομίζει ότι αποδίδεται καλύτερα. Δημοκρατία έχουμε. (ε, είχαμε τέλος πάντων…)

  37. ππαν said

    36: Δεν καταλαβαίνεις ότι δεν προσεγγίζεις τίποτε. Είναι άλλλος φθόγγος που διαβάζουμε στα ελληνικά στο «χε» κι άλλος ο κανονικός. Πιο κοντά είναι το Έστον από το Χέστον. Εμείς, οι φυσικοί ομιλητές, νομίζουμε ότι είναι φυσικό να γράφουμε με το ίδιο γράμμα το χε στο χέρι και το χα στο χαρά, το γ, στο γινάτι, και το το γο στο γόνατο, αλλά ρώτα κανέναν που προσπαθεί ΄να μάθει ελληνικά..

  38. ππαν said

    Τώρα πάτησα τον λίκνο: αυτό το «Θα έρθω το βράδυ μετά του Αλφόνσου γι αυτό φέρε κι εναν συνάδελφόν σου», το θυμάμαι εδώ και χρόνια, και κάθε φορά γελάω, με την πλαστικότητα της ρίμας δηλαδή.
    Απίστευτος ο Μποστ, και το σημερινόσ σκίτσο με την σημασία σε κάθε λεπτομέρεια, καλλιτέχνης, εικονογραφικά Μπρύγκελ (όχι ο ποδοσφαιριστής). Μόνο ο Ιωάννου το κάνει αυτό, από σκιτσογράφους

  39. 37 Σωστά Ππαν. Ακόμα και διδάσκαλοι ελληνικών μαθαίνουν κάποια στιγμή (βασικά από αραβόφωνους μαθητές τους) πως είναι άλλο το χ στο χέρι και άλλο το χ στο χαμό. Ξέρουμε πως υπάρχουν και διαφορετικά φωνητικά σύμβολα, ç για το ‘çερι και x για το xa’mos.

    Γιάννης

  40. ππαν said

    39: Οι αραβόφωνοι που κι αν έχουν «χ», ε;

  41. Μαρία said

    36 Δες το σχόλιο Ηλεφού:
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/03/27/f-joseph/#comment-1678
    Και πριν απ’ αυτό κι άλλα ρωσικά.
    Ελπίζω να συνεχίσεις να λες Ποτέμκιν.

  42. Alfred E. Newman said

    Το ακόλουθο ΔΕΝ είναι name dropping.
    Το 1967 ήμουν καλεσμένος σε σπίτι ελληνοαμερικάνου διαφημιστή στη Νέα Υόρκη με παρόντα τον Heston.
    Εκεί για πρώτη φορά συνειδητοποίησα το θέμα της προφοράς γιατί ο διαφημιστής είπε στον Heston:
    Ξέρεις πόσο συχνά αναφέρεται το όνομά σου στην καθημερινή ζωή της Ελλάδας;
    Και φυσικά δεν αναφερόταν στην ηθοποιία του.

    Και με την ευκαιρία θυμάμαι την κριτική του κωμικού Mort Sahl για την ταινία του Heston Ben Hur: Loved Ben, hated Hur.

  43. Νέο Kid Στο Block said

    37. Συμφωνώ, αλλά το ότι το Έστον είναι καλύτερο από το Χέστον δεν κάνει το Ήστον ταμπού. Και με το Ήστον αναγνωρίζω ότι προσεγγίζουμε την …παράδοση κι αυτό είναι κάτι· δεν το παραβλέπω, αλλά δεν είναι και πανάκεια.
    Και το θέμα με τα χου δεν είναι μόνο στα ελληνικά . Δεν είναι το ίδιο το huge με το hut ή το hallow ή το hovercraft . Να ρωτήσουμε κανέναν που προσπαθεί μεγάλος να μάθει εγγλέζικα;

  44. ππαν said

    43: Κοίτα, την συζήτηση για το «σωστό» του Ήστον εσύ την άνοιξες (26). Προσπάθησα να σου εξηγήσω ότι δεν…Αν τόσο πολύ σε πειράζει να σε διορθώνουν, οκ, αλλά τότε αν είσαι λιγότερο απόλυτος στα «σωστά» σου. Από μένα ελέυθερα πες τον Χέστον που προσφέρεται και για (κρύα) αστεία. Α προπό, ο γνωστός Χώστον δεν έχει τέτοια προβλήματα, παραμένει λαρυγγικός (θε μου σχώρα με).

    Να (ξανα)πω ότι τότε εμ τις ελληνοποιήσεις αρσιβαριστών, κάποιος, νομίζω ο Τζελίλης, είπε μια λέξη με «κε» με λαρυγγικό κ κι έκανε κρα ότι ΔΕΝ ήταν πολύ Έλληνας. Αλλά η έκλπηξή μου ήταν μεγαλύτερη όταν άκουσα την Μούσχουρη να μιλάει για κάτι κόκκινο, με γερμανικό κο..

  45. Νέο Kid Στο Block said

    44. Κοίτα, τον επιθετικό και ειρωνικό αφ’ υψηλού τόνο εσύ τον άρχισες και τον συνέχισες «Δεν καταλαβαίνεις…» και τον συνεχίζεις «Προσπάθησα να σου εξηγήσω…»
    Με το χαμηλό μου Αικιού λοιπόν και προσπαθώντας να καταλάβω πού έγκειται η υπεροχή του Ήστον έναντι του Χέστον ,πέραν του «παραδεδομένου», εξακολουθώ να μη βλέπω κανένα άλλο επιχείρημα υπεροχής παρά μόνον το «αφού έτσι το μάθαμε, έτσι το λέμε». Και το «δεν έχει νόημα να προσεγγίσουμε την αυθεντική προφορά ΞΑΝΑλέω ότι δημιουργεί έλλειμμα λογικής. Γιατί τότε το επιχειρούμε in the first place;
    Και το 95% των μουμουέδων εξαπανέκαθεν λένε τον Γκύντερ Γκούντερ ή Γκιούντερ. Λυπάμαι αλλά δεν θα πάρω το «παραδεδομένο». Τα τζελιλικά και τα Μουσχουρικά δεν τα καλοκαταλαβαίνω ομολογώ ,αλλά δικαιολογούμαι λόγω χαμηλής νοημ…

  46. eran said

    Όχι πως έχω καμιά ιδιαίτερη αντιγερμανική διάθεση, να υπενθυμίσω όμως ότι ο ροδομάγουλος γερμανός και αντικαγκελάριος κ.λ.π. ήταν εξέχον μέλος στο χιτλερικό οικονομικό επιτελείο. Αυτό μας θύμισε πρόσφατα ο Περικλής Κοροβέσης στην πάλαι ποτέ Ελευθεροτυπία:
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=328417

  47. Δεν είναι δασκαλίστικο να σηκώσουμε τη σημαία του «σωστού» αν λάβουμε υπόψη μας πως όλα τα λάθη έχουν πηγές: 1) τον απλοποιημένο εκλατινισμό και 2) την αδυναμία των μεσολαβητών (π.χ. δημοσιογράφων) να ανατρέξουν στην πρωτότυπη γραφή και προφορά. Όσοι γλωσσολογούμε, νομίζω πως έχουμε υποχρέωση να υπαινισσόμαστε, όταν μας δίνεται ευκαιρία, πως υπάρχει και κάποια απόδοση που είναι (η) σωστή.

    Γιάννης

  48. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για όλα τα σχόλια, καθώς και για τη διόρθωση (τον Αλφρέδο). Ο δόκτωρ Ζίμπενμαλ μου έστειλε μια πιο ίσια εκδοχή του σκίτσου, τον ευχαριστώ!

  49. Immortalité said

    @35 Πολύ σωστά! Και όπως το ‘γραψε ο Μποστ έχουμε δύο αρχοντορεμπέτικα σε ένα:
    Παλιοζωή, παλιόκοσμε

    και παλιοσυγκοινωνία

  50. sarant said

    Μερσί, Ιμόρ -καλημέρα!

  51. physicist said

    #34. Μούρχεται στο νου η λέξη estranged. Υποθέτω υπάρχουν κι άλλες, κι ακόμα το ζήτημα της προφοράς εξαρτάται από το για ποιά από τις μορφές των Αγγλικών μιλάμε.

  52. Επίσης το establish.

  53. physicist said

    #52. Κώστα, σκέφτηκα ακριβώς το ίδιο κάμποσες φορές αλλά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι εγώ ακούω μάλλον ε-στάμπλις παρά ι-στάμπλις. Δεν με εκπλήσσει αν πει κάποιος ότι φέρνει πιο πολύ σε ι πάντως, δεν είναι σαφές δηλαδή.

  54. Μόλις το τσέκαρα. Με αμερικάνικη προφορά είναι καθαρό ε, ενώ με αγγλική ι. Έτσι τουλάχιστον ακούω εγώ.

  55. physicist said

    #54. Μάλιστα, αυτό εξηγεί κάμποσα πράγματα. Ευχαριστώ, Κώστα!

  56. 51,…,55.
    Άρα βγάζουμε το συμπέρασμα πως η επιλογή για ΗΣΤ ήταν απίθανη των απιθάνων. Ευχαριστώ Κώστα και Physicist για την τεκμηρίωση.

    Από δικές μου παρατηρήσεις είχα φτάσει στο συμπέρασμα πως το -EST- με προφορά /est/ είναι σχεδόν ένα universal της αγγλικής, και περίπου είναι.

    Γιάννης

  57. physicist said

    #56. Ενδέχεται οι εμπνευστές του ΗΣΤ- να επιδίωκαν να πάρουν όσο μεγαλύτερες απόστασεις μπορούσαν από τους κακόηχους συνειρμούς του ονόματος. Απ’ αυτή την άποψη δεν είναι απίθανη των απίθανων η επιλογή τους αλλά τουναντίον λογική.

  58. ππαν said

    ή απλούστερα το διάβασαν έτσι λόγω άγνοιας, δεν είχαν όλοι λόουερ τότε όπως εσείς βρε παιδιά. Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που συμβαίνει.

  59. physicist said

    #58. Δεν έχω κανένα δίπλωμα σε καμία ξένη γλώσσα — κουβέντα κάνουμε βρε Ππαν, χαλάρωσε λίγο κι εσύ, κουβέντα είναι …

  60. ππαν said

    Χαλαρή είμαι. Αντίθετα η υπόδειξη «χαλάρωσε» ως επιχείρημα μπορεί και να με τσιτώσει 😉

  61. Αναρωτιέμαι πάντως αν σε πεζογράμματη γραφή στο «Ηστον» έβαζαν ψιλή ή δασεία. Και όλη αυτή η ιστορία με την παράλειψη του αρχικού Η με οδηγεί και σε σκέψη για παρανάγνωση του ονόματος από γαλλομαθή μεταφραστή που πότε θα ήταν αρκετοί σε σχέση με τους αγγλομαθείς.

    Γιάννης

  62. Όμως Ππαν (…το διάβασαν έτσι λόγω άγνοιας…) ξέρουμε πως και τα λάθη από άγνοια έχουν και αυτά τη γραμματική τους κανονικότητα.

    Γιάννης

  63. physicist said

    #60. Καλά, θα βρω άλλη υπόδειξη όπως μην υποθέτεις ότι έχουμε όλοι δίπλωμα στ’ Αγγλικά 😉

  64. Κάνω μια δοκιμή εισαγωγής επιχρωματισμένου Μποστ.
    ΕΔΩ ή ΕΔΩ.
    Γιάννης

  65. Immortalité said

    Το μόνο σχόλιο που θα μπορούσα να κάνω σε σχέση με την προφορά και την μεταγραφή των ξενικών ονομάτων αλλά και απλών λέξεων, είναι υπέρ της συνεννόησης. Καθόλου δεν με νοιάζει πως προφέρεται στη μαμά γλώσσα. Πολύ δε περισσότερο που δεν υπάρχει μία προφορά. Αφού όμως, καλώς κακώς δεν μας ενδιαφέρει, αφού λοιπόν έτσι μεταγράφηκε τότε που πέρασε στη γλώσσα μας, δεν υπάρχει λόγος να του αλλάξουμε φουστάνι και να μη συνεννογιόμαστε. Αλλιώς μας βλέπω να ξαναρχίζουμε την κουβέντα για το που τονίζεται ο Μπολιβάρ και αν ο Πόε είναι Πω ή Πο ή Πο(ε) ή Πο(ου), αν το νόμπελ το πήρε ο Λιόσα ή ο Γιόσα και αν τα πιράνχας δαγκώνουν το ίδιο με ή χωρίς χ.

  66. physicist said

    #65. Τα πιράνχας με χ δαγκώνουν άσχημα, ενώ τα πιράνηας ακούγονται σαν αγαθά και καλόβολα χρυσόψαρα γυάλας. Ή έστω σαν κουτσουρεμένο βραζιλιάνικο κοκτέηλ 😉

  67. Immortalité said

    Μην το λες, εγώ ξέρω έναν που τα πιράνια τον κατασπάραξαν κανονικά και δεν πήρε χαμπάρι και κανείς 😉

  68. physicist said

    Θες να πεις ήξερες έναν, ε; 😉

  69. Immortalité said

    Όχι όχι, ξέρω. Λογοτεχνικά τον κατασπάραξαν. Στην πραγματικότητα ελπίζω ότι ζει και βασιλεύει 🙂

  70. Emphyrio said

    Περα απο τις συλλαβες των αγγλικων λεξεων που τονιζονται (με πρωτευοντα ή δευτερευοντα τονο – αν ειναι πολυσυλλαβες), τα φωνηεντα των υπολοιπων κατα 95% προφερονται ως /i/ ειτε ως /@/ (schwa). Αυτο εξηγει γιατι το establishment, π.χ., μπορει να ακουγεται /est…/ ή /ist…/

    Οσο για τον Χεστον και τον Χεσσε και τον Μαριο Πουτσο και το γαλα-σκονη Ρεζιλαι… τι να σας πω. Βγειτε εσεις να τους πειτε με την πραγματικη προφορα τους μεσα στην εποχη που εγινε καθ’ημας γνωστος ο καθενας, και μεσα στον συντηρητισμο της (και δεν θα κατσω τωρα να ασχοληθω με την διαφορα της προφορας του /h/ αναλογα με τον επομενο ηχο, ουτε να πω για το dark L και το light L και το syllabic L, ουτε για το πώς προφερεται το sh – ξεκολληστε και χαλαρωστε που λενε και τα παιδια, η ελληνικη γλωσσα δεν εχει τους ηχους αυτους ουτε και εχει τροπο να τους παραστησει με το ελληνικο της αλφαβητο, ουτε υπαρχει και λογος: υπαρχει εδω και 150 χρονια το International Phonetic Alphabet που σαν το Unicode καλυπτει ολες τις περιπτωσεις.)

  71. Συμπτωματικά Ιμμόρ και εγώ ακούω φοβερό αυτό το όνομα με το «-νχας», όπως λέεi ο Physicist. Όσα λες είναι πολύ σωστά αλλά η κριτική γίνεται ώστε στο εξής η συμβατική ελληνική απόδοση να ακολουθεί καλύτερα κάποιους κανόνες. Ανήκουμε στις γλώσσες όπου ακόμα και ένας άνθρωπος (με τη μεταγραφή στα ελληνικά) έχει την τρομερή εξουσία να επιβάλει και να διαδώσει μια στραβή απόδοση ονομάτων. Άκουσα μάλιστα στην τηλεόραση έναν τηλεθεατή να απαιτεί (!) να αποδοθεί η ονομασία της ομάδας-πόλης χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η τοπική γλώσσα, που ήταν τα σουηδικά. Γιατί αυτό; Απλούστατα επειδή η αγγλική μεταγραφή αφαιρεί τους τόνους και οδηγεί σε άλλη ανάγνωση. Γιατί εμείς πρέπει να μεταγράψουμε την αγγλική απόδοση; Είναι σωστό που έχουμε μεταγράψει την Κοπεγχάγη και το Αμβούργο μέσω γαλλικών;

    Γιάννης

  72. physicist said

    … Είναι σωστό που έχουμε μεταγράψει την Κοπεγχάγη και το Αμβούργο μέσω γαλλικών;

    Φίλος Ρώσος που τον ρώτησα γιατί το λένε Γκάμπουργκ και πού διάολο το βρήκανε το Γκ στην αρχή, μού απάντησε, φυσιολογικότατα: το Χάμπουργκ δεν ακούγεται ρώσικο και δεν εννοούσε ότι το Αμβούργο είναι ρωσική πόλη. Μια χαρά και σωστά τ’ ακούω εγώ και το Αμβούργο και την Κοπεγχάγη.

  73. Emphyrio said

    Α, οσο για το «γιατι Ηστον και οχι Εστον». Προφανως ο πρωτος που ανελαβε να λυσει τον γορδιο δεσμο, αφου αφαιρεσε το H απο το Heston, θα θυμηθηκε πως υπαρχει το επωνυμο Easton, και σκεφτηκε πως το Eston θα ακουγοταν καπως αγαρμπα – και εριψε τον κυβο. Για να αποδειξω παρομοιες καταστασεις, να ρωτησω αν το Θηντα Μπεαρα σας λεει κατι; (Hint: μεγαλη σταρ του βωβου κινηματογραφου – προσπαθησα να αποδωσω κατα προσεγγιση την αμερικανικη προφορα του ονοματος της).

    Ε ρε Phonetics και Phonology στο Αθηνησι του 1978-1982 που μου θυμησε αυτη η κουβεντα… Και επειδη απο το ενα πηδαω στο αλλο, οσοι απορουσαν για το «Καποδιστριακον» του τιτλου, ας σκεφτουν: Γιατι λεμε «Εθνικον ΚΑΙ Καποδιστριακον»; Αγκυλωση της γλωσσας; Εντυπωσιασμος με βαρυγδουποτερη ονομασια; Οχι. Ενωση δυο διαφορετικων Πανεπιστημιων. Memory doesn’t serve me right, αλλα νομιζω πως το Εθνικον ειχε τις ανθρωπιστικες επιστημες και το Καποδιστριακον ή-οπως-διαολο-λεγοταν-πιο-πριν ειχε τις θετικες.

  74. Ναι, Emphyrio, τα επώνυμα του Τσαρλς, του Χέρμαν και του Μάριο αποτελούν …ατυχήματα. Ωστόσο πρέπει να αντισταθούμε και στα ζητήματα κυριαρχίας των μεγάλων γλωσσών (γεωπολιτική των διεθνών γλωσσών). Έχω ακούσει μητέρες που έλεγαν «Ναι ξέρω πως το σωστό είναι κίκο αλλά ντρέπομαι να το πω σωστά» για τα προϊόντα chicco. Γιατί πρέπει να συμμορφωθούμε με την αγγλόφωνη εκδοχή; Το βράδυ που βρέθηκε το πτώμα του Άλντο Μόρο οι τηλεοράσεις βούιζαν για τη «Λίμνη της Ντουτσέσα» (Lago della Duchessa). Πολλοί που ασχολούνται με γλώσσες τρομάζουν να γράψουν μια λέξη με j από φόβο μήπως ο αναγνώστης το διαβάσει τζ.

    Γιάννης

  75. Ναι Physicist, για την Κοπεγχάγη. Για το Αμβούργο, καθ’ υπόθεση, λόγω παράλειψης του h.

    Γιάννης

  76. Αλήθεια Emphyrio γιατί δε λέγεται Οθώνειο; Αυτός δεν το ίδρυσε;

    Γιάννης

  77. Alfred E. Newman said

    Πάντως όταν πρώτη φορά μεταγράφηκε το όνομα του Heston σωστότερο (με τα δεδομένα της τότε εποχής) θα ήταν το αναλογικό άλλης ελληνικής λέξης όπως γράφεται στα αγγλικά δηλαδή της Hestia και επομένως θα έπρεπε το όνομα να γίνει Ἕστον (φυσικά τότε με δασεία όπως και το Ἑστία).

    Ιμμόρ εσύ δεν μας έλεγες ότι είχες και κάποιον άλλο γνωστό που πέθανε χορεύοντας την καρμανιόλα;

  78. Μαρία said

    Ο Μάριο προφέρεται Πούτζο και στα ιταλικά.

  79. Άσχετον,
    σήμερα, που υπογράφεται η επικατάρατη και επονείδιστη κλπ κλπ κλπ συμφωνία, είναι και επέτειος
    της συμφωνίας της Βάρκιζας
    .
    Δεδομένου, δε, ότι ο ΓΑΠ έχει γενέθλια ανήμερα του Αγίου Μνημονίου, είμαστε σίγουροι ότι η ιστορία δεν μας κάνει χυδαία καλαμπούρια;

  80. Δεν καταλαβαίνω τους μπλογκοπαλαίουρες που ξαναμπλέκουν στις ίδιες ατέρμονες κουβέντες.

    Παρεμπ., εδώ η μισή Ευρώπη δεν έχει ακούσει ποτέ την αληθινή φωνή του Ίστον/Χέστον, το πώς προφέρεται έχει σημασία;

  81. Emphyrio said

    Για το Οθωνειο και την πληρη ιστορια της μετατροπης του σε Εθνικοκλπκλπ, αγνοω τις λεπτομερειες. Υποθετω πως εκλιποντος του Οθωνος εκλιποντος και του Οθωνειου (για να Μποστιασω λιγακι).

    Ξερω πως στα ιταλικα ειναι Πουτζο – ελα που ομως ειναι αμερικανος συγγραφεας (ιταλικης καταγωγης, lo so, lo so), και καθ’ελξιν εκ της πιτσας οι τεως ιταλοι και νυν αμερικανοι τον προφερουν Πουτσο. Φταιω εγω γι’αυτο;

    Για Κοπενχαγες, Αμβουργα, Λοντρες, Παρισια, Νιουγιορκ, Βουδαπεστες, Βϊενες: τωρα πια ολα αυτα εχουν καθιερωθει. Ειναι σαν να ψαχνουμε να βρουμε πώς προφεροταν ο Δαρειου και Παρισατιδος στα Περσομηδικα και να προσπαθουμε να το προφερουμε σωστα. Πανε αυτα, εξελληνιστηκαν σωστα ή λανθασμενα, και εμειναν απολιθωματα σαν τα αρχαιοκαθαρευουσιανικα «ενταξει» κ.ο.κ. Τα αφηνουμε εκει που βρισκονται (προσπαθωντας οπως στην ΚοπεΝχαγη ή στην ΦιΝλανδια ή ΓρΙΝλανδια να ειμαστε σχετικα κοντα στην προφορα της χωρας καταγωγης), και κοιταζουμε να δουμε τί θα κανουμε με τα καινουργια τοπωνυμια που θα μας προκυπτουν καθε τοσο.

    Τελειωνω με τις ανεκδοτολογικες μαναδες που ξερουν πως λεγεται κικο αλλα το λενε λαθος: Οταν απο την μια απαιτεις απο τους ξενους να σεβονται την τρισχιλιετη και την θεση της εντος των λειτουργικων συστηματων των υπολογιστικων μαραφετϊων, τοτε οφειλεις να σεβεσαι την ξενη γλωσσα (οποια και να ειναι αυτη). Λογικα δεν θα μπορεσεις να μεταφερεις την σωστη της προφορα, και ισως να μην εχει σημασια. Αν πιασεις το pronunciation κατα 80% δεν χρειαζεται να παλαιψεις για το accent – αυτο δειχνει ακκισμο και εκζητηση. Επειτα, αυτες οι μαναδες καναν καποια στιγμη καποια ξενη γλωσσα στην ζωη τους (συνηθως αγγλικα – και κατα 99.9999999999999% οχι απο μενα) – αρα ηρθαν σε επαφη με την «ξενη» γλωσσα, και ξεκολλησαν απο την αντιληψη οτι μονο τα ελληνικα υπαρχουν. Βεβαια κανοντας μονο μια ξενη γλωσσα μπορει να τους μεινει η εντυπωση πως τα αγγλικα ειναι η μονη ξενη γλωσσα και να αρχισουν να βλεπουν τα παντα σαν καρφι γιατι τωρα εχουν το σφυρι στο χερι. Αν εχουν πιστη στις γνωσεις τους, να το πουν κικο και να μην ντρεπονται. Αν ντρεπονται, δεν εχουν μαθει τιποτε σωστα στην ζωη τους.

  82. Emphyrio said

    Α, και Παρθιον βελος προτου βγω στην πλατεια της πολης: Ο Poe προφερεται Ποου. Καθιερωθηκε αλλιως, το ξερω. Αλλα στα αγγλικα μια απο τις λιγες ταυτισεις γραφης και προφορας ειναι τα oa και oe, που προφερονται οου – εξαιρειται η Zoë, προφανως! Αν θες να τα προφερεις οα και οε πρεπει να τα γραψεις oha ή ohe (αυτοι οι δυο τροποι μου ερχονται στο μυαλο – πρεπει να φυγω τωρα).

  83. Μαρία said

    81 >Φταιω εγω γι’αυτο;
    Ναι.
    http://www.youtube.com/watch?v=KE3IYPQIp5oΠούτζο στο 1:15

  84. Μ. said

    #76, 81, Σχετικά με το Καποδιστριακό δείτε εδώ και τα λινκ παρακάτω
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/02/09/conferencier/#comment-100841

    Στάζυμπε και Ιμμόρ, κοντεύει μήνας από τότε που ο Ομπάμα παρέπεμψε το ν/σ για SOΡΑ-PIPA στις καλένδες του Μιτ Ρόμνι (ο Θεός, ο Βούδας κι ο Αλλάχ μαζί μας). Πότε θα αλλάξετε τα avatar σας;

  85. Κί-κο, Κί-κο, Κί-κο. Μανάδες ενωμένες ποτέ νικημένες, Emphyrio.

    «… κοιταζουμε να δουμε τί θα κανουμε με τα καινουργια τοπωνυμια που θα μας προκυπτουν καθε τοσο…». Ε, αυτό δεν κάνουμε κι εμείς σχολιάζοντας κERRATA του παρελθόντος;

    Μαρία, το πρόλαβε το 1:15 ο Emphyrio;

    Γιάννης

  86. 84 Καλό, Μ.

  87. Immortalité said

    @71 Είναι σωστό που έχουμε μεταγράψει την Κοπεγχάγη και το Αμβούργο μέσω γαλλικών; Ό,τιδήποτε έχουμε μεταγράψει μέσω των γαλλικών είναι σωστό μη σου πω και θεάρεστο 😛

    @77 Α, όχι μπερδεύτηκες. Δεν την χόρευε αυτός, την χόρευαν οι άλλοι*, όσο αυτουνού του έκοβε η καρμανιόλα το κεφάλι.

    *που τη φορούσαν κιόλας

  88. 84β sopa! 🙂

  89. sarant said

    Μωρέ μπράβο πάθη που αναρρίπισε ο Χέστον/Ίστον!

    79: Είδες κάτι συμπτώσεις, τι να πει κανείς;

  90. 87. Όπως και ο γαλλικός καφές και η γαλοπούλα. Ε Ιμμορ;

    Γιάννης

  91. Αν δεν κάνω λάθος, έχει ξανασυζητηθεί και το (ο θεός να το κάνει) κριτήριο της οπτικής ομοιότητας (έχω δει κάτι ΝτοστογιέΒσκΗ…). Μήπως έγινε Ηστον για να έχει οπτική ομοιότητα με το Heston; ΗΣΤΟΝ και HESTON έχουν κατά περίπου 75% ομοιότητα. Κυρίως όμως βέβαια, αναφέρομαι στο Η.

    Όσο για τα κίκο, που εννοείται ότι συμφωνώ με τον Emphyrio (δεν έχουμε επίσης, όπως με το h, και πρόβλημα διαφορετικής περιοχής άρθρωσης στα κ, κι = chi και κο = co, εκτός αν θέλουμε ν’ αρχίσουμε να ξυνόμαστε στη γκλίτσα του τσοπάνη και να λέμε κίκ-κο!). Πάντως θυμάμαι και τον φίλο μου τον Γιώργο που τον είχα ψήσει το ’83 να λέει τα Pall Mall Πολ Μολ (ή Πωλ Μωλ :-)) και όχι Παλ Μαλ, και μετά ήρθε και με κοπάναγε με την κούτα, γιατί κανείς περιπτεράς δεν καταλάβαινε τι του ζήταγε.

    83, 85: Εγώ πάντως στο 1:15 ακούω ΠούΖο. Ίσως βέβαια κάνω και λάθος.

    Και μια άσχετη με το θέμα ερώτηση, συμπαθάτε με αλλά είπα να ακολουθήσω τον εύκολο δρόμο (ερώτηση και όχι RTFM): Πώς μπορούμε να μορφοποιούμε το κείμενο με μπολντ και ιτάλικ κλπ. και πώς βάζουμε λινκ;

  92. Α, αυτό είναι εύκολο.
    Για τα μπολντ, στην αρχή της περιοχής που θέλεις να μπολντάρεις βάζεις <, μετά βάζεις το β αλλά στο αγγλικό του και μετά κλείνεις την αγκύλη. Στο τέλος κάνεις το ίδιο αλλά με ένα / μπροστά από το b.
    Για τα πλάγια το ίδιο αλλά με i αντί για b.
    Για λίνκ ξέρω αλλά το κάνω από το μπλογκ μου…

  93. Ευχαριστώ πολύ!

  94. Παρακαλώωωωωωωωωω!

  95. ππαν said

    Πού είναι η αγκύλη όμως; Δεν έχω το δικό σας πληκτρολόγιο, έχω αυτο το AZERTY που λένε, αλλά αν μου πει κάποιος τους γείτονες της αγκύλης θα την εντοπισω
    Κάτσε, δοκιμή:
    αυτό είναι;

  96. ππαν said

    θρίαμβος αλλά πολλή δουλειά

  97. Immortalité said

    @91 και λοιπούς. Γίνεται και πιο απλά, δείτε εδώ 😉

  98. Ναι, πολλή δ’΄λειά και πρέπει να αλλάζεις ελληνικά/αγγλικά κάθε τόσο.

  99. ππαν said

    81: «Οταν απο την μια απαιτεις απο τους ξενους να σεβονται την τρισχιλιετη και την θεση της εντος των λειτουργικων συστηματων των υπολογιστικων μαραφετϊων, τοτε οφειλεις να σεβεσαι την ξενη γλωσσα (οποια και να ειναι αυτη)»

    Αν δεν απαιτώ … σέβονται την τρισχιλιετή -ο Χριστός κι η Παναγία-, έχω δικαίωμα να λέω τον Βαζέχα Βαζέχα; Το πιανω το 80% ή πέφτω από την βάση :);

  100. Μαρία said

    99 Άμα είσαι και άτεκνη, έχεις το ελεύθερο και με το κίκο.
    Θυμήθηκα τώρα και τον Πολωνό εμποδιστή.
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/09/24/staz/#comment-11861

  101. voulagx said

    ποια ειναι η πλακα με το «κικο» ρε παιδια; ισπανικο ειναι;

  102. Μαρία said

    101 chicco μπιμπερά κλπ, ιταλικό. Ίσως, φαντάζομαι, να το προφέρουν κάποιοι (παρντόν κάποιες) τσίκο(;).

  103. ππαν said

    Θάρα το λέει καμιά; ή τσάμπα τα φροντιστήρια ισπανικών; Βέβαια εγώ είμαι οπαδός εκέινων που το προχωράνε αριστερά: «Ο Ζάρας»

    Η Κατερίνα Μαμ του Μποστ είναι «η μεγαλη επιτυχια της Κατερίνας, (το έργο) Μαμ» ή ‘η μεγάλη επιτυχία της Κατερίνας Μαμ»; Υπήρχε η γνωστή ηθοποιός του θεάτρου, η (κυρία) Κατερίνα, που την θυμάμαι τα καλοκαίρια στη Νέα Μάκρη

  104. Μαρία said

    103 Κι εγώ προβληματίστηκα. Στην κυρία Κατερίνα πρέπει να παραπέμπει, εκτός κι αν το Μαμ παρωδεί κάποια άλλη Κατερίνα και το έργο είναι το λεοφορίο ο σπρώχνος.
    Το Σεπτέμβρη του 59 όπως είδα στην εφημερίδα έπαιζε το έργο «Άσπρο,μαύρο, κόκκινο» ποιανού νέζναμ.
    Εγώ θυμάμαι το θέατρο στην Πατησίων.

  105. sarant said

    Σίγουρα στην Κατερίνα παραπέμπει -αλλά για το Μαμ, από σας περίμενα να με φωτίσετε.

  106. ππαν said

    Ε αν περίμενες από μας, να σε φωτίσουμε: η κυρία Κατερίαν έχει ενεβάσει το «Η μαμά (La mamma)΄» του Αντρέ Ρουσέν (André Roussin). Πότε δεν γνωρίζω αλλά φανταζομαι ότι ταιριαζει

  107. ππαν said

    Διορθώσεις: η κυρία Κατερίνα το ανέβασε ως «η μάμα» αν πιστέψω την γουικιπέδια στο λημμα για την Κατερίνα Βασιλάκου

  108. sarant said

    Ε, αυτό είναι: εύγε!

  109. Μαρία said

    106 Μπράβο, αυτό θα είναι.

    108 Για τη …βουλγάρα Ψωροκοστάνεβα καμιά ιδέα;

  110. sarant said

    Αυτό μπορεί να είναι απλό αστείο, σε άλλο σκίτσο της ίδιας εποχής ο Μποστ τη λέει Δούκισσα Ψωροκωστάιν.

  111. ππαν said

    Ναι, αλλά κάπου θα αναφέρεται. Η Δούκισσα Ψωροκοστάιν μου θυμίζει του Όφενμπαχ την Μεγάλη Δούκισσα του Ζερολστάιν ή κάπως έτσι.

  112. Μαρία said

    110 Θυμάσαι στις πόσο Σεπτεμβρίου δημοσιεύτηκε το σκίτσο. Αν είναι μετά τις 22/9 έχω μια εξήγηση λίγο τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά.

  113. sarant said

    Όχι, είναι στις 12.

  114. ππαν said

    Πες μας την όμως την εξήγηση. Εγώ έψαξα τις ηθοποιούς των Γερανών κι άλλων ρωσικών ταινιών της εποχής μήπως ήταν καμιά -εβα αλλά τζίφος.

  115. Μαρία said

    113, 114 Είναι οι υποθέσεις που διατύπωσα στο σχ. 21, αφού απέκλεισα ηθοποιές.
    Αλλά αν είναι στις 12/9, το σενάριο με τη συνομιλία Χρουτσώφ-Σκούρα δεν στέκεται. Βάζω το ρεπορτάζ (ξεκινάει απ’ την πρώτη σ.) για την πλάκα.
    http://tinyurl.com/89b6npa

  116. sarant said

    114: Μπα, δεν νομίζω ότι υπάρχει συγκεκριμένος υπαινιγμός. Κάνει παιχνίδι με ονόματα.

  117. Μαρία said

    106 Λοιπόν το έργο ανέβηκε επίσης το ’59. Το ‘χε φρέσκο ο Μποστ.
    Εδώ σε σ. του Μαΐου.
    http://tinyurl.com/75ks5ha

  118. Παλ Μαλ, Πολ Μολ, ή μήπως… Παλ Μολ;

    @ 91

    Στο διήγημα του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ «Ο έλληνας διερμηνέας», που μοιράστηκε με την «Καθημερινή» του Σαββάτου 4 Σεπτεμβρίου 2010, η μεταφράστρια Φανή Γαϊδατζή αποδίδει το Pall Mall ως Παλ Μολ, και μάλιστα αρκετές φορές.

    Η μεταφορά του διηγήματος σε τηλεταινία ~50’ υπάρχει εδώ.

    Εκτός από τον έλληνα διερμηνέα, υπάρχει και το διήγημα του Ανδρέα Αποστολίδη «Ο έλληνας μεταφραστής», στον τόμο «Ελληνικά Εγκλήματα 4», Καστανιώτης 2011.

    Και μέσα σ΄όλα, χάθηκε και η Γουίτνι – αν υποτεθεί ότι ήταν βρεμένη τα τελευταία χρόνια. Εις μνήμην.

  119. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @1-2,
    νομίζω ότι ο Μποστ κάνει διπλό λογοπαίγνιο, αναφερόμενος και στη σεξουαλική ζωή του Αβέρωφ, συμπληρωματική -τρόπον τινα- εκείνης του Τσαρούχη.

  120. ππαν said

    119: κι εμένα η απορία μου ήταν σε σχέση με αυτό, δηλαδή γιατι ο Τσαρούχης αλλά ξέρω γω, μου φαίνεται λίγο τραβηγμένο.
    Εξάλλου «σαν τους αριστερούς σας αγαπώ αδέλφια μου. Κι αυτοί κι εμείς διαρκώς κατατρεγμένοι» αν και βέβαια «παρόλο που κι αυτοί μας κατατρέχουν»

  121. Θρασύμαχος said

    Ανομολόγητες επιδράσεις Μποστ σε επίσημο κείμενο του Υπουργείου Δικαιοσύνης: http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/2f026f42-950c-4efc-b950-340c4fb76a24/g-dikaidi-eisig.pdf «Η Ελλάδα κατέχει το θλιβερές προνόμιο …»

  122. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @120,
    Πιπάν, επίτρεψέ μου να σου πω ότι ουδέποτε ο Αβέρωφ κατέτρεξε τον Τσαρούχη. Τουναντίον: οι σχέσεις τους μπορούν να χαρακτηριστούν επιεικώς άριστες (είπαμε: ο καθένας απ’ το δικό του μετερίζι!).

  123. ππαν said

    Α. Τι να καταλαβω δεν ξέρω αλλά ευχαριστώ.

  124. sarant said

    121: Εξαιρετικό εύρημα, απορώ πού τα βρίσκεις!

  125. Ηλεφούφουτος said

    To πούρο του Έρχαρτ ήταν σήμα κατατεθέν όχι μόνο για τον Μποστ αλλά και για φίλιους καρικατουρίστες.

    Σε αυτό το προεκλογικό σποτάκι αποκτά μάλιστα κρίσιμο ρόλο

  126. Θρασύμαχος said

    #124: με βρίσκουν εκείνα! Στον ευλογημένον αυτό τόπο ο επίσημος λόγος είναι γεμάτος μαργαριτάρια, δεν χρειάζεται ιδιαίτερο ψάξιμο. Το δύσκολο δεν είναι να τα βρει κανείς, αλλά να εξηγήσει τις αιτίες και τις κανονικότητές τους. Υποθέτω ότι «το θλιβερές προνόμιο» ακούγεται πιο λόγιο (τρομάρα μας), κάπως σαν το διαυγές ή το τριλαμπές.

  127. […] Satana!, alaturka tuvalet, Himikitu Aleta, HIV, inflection, Jaws, Jeep, Joshua Fishman, Katyń, Κhrushchev – Хрущёв, News, onorevole, pasok-pasok, poléographie, Sauerstoff, schwa, The Crying Game, Turnacıbaşı , […]

  128. […] schwa, The Crying Game, Turnacıbaşı , TV, Yi Fu Τuan, Αβάγιος, Αεκτζής, άλλο το χ στο χέρι και άλλο το χ στο χαμό, ανθρωπογεωγραφία, ανθρωπογεωγραφικότητες, […]

  129. […] ανθρωπογεωγραφικότητες, απαγόρευση, απλοποιημένος εκλατινισμός, από το ΟΙ στο Υ, απόψυξη, αποτρύγωση – αποτρίχωση, […]

  130. […] γαμώτο, γελαστό παιδί, γερμανικά εισαγωγικά και εδώ, γεωπολιτική των διεθνών γλωσσών, Γιάλοβα Γιώργος Ιωάννου, γραμματική των λαθών, […]

  131. […] των διεθνών γλωσσών, Γιάλοβα Γιώργος Ιωάννου, γραμματική των λαθών, δεκαοχτούρα, διαμάχη Μαρωνίτη-Ιωάννου, Δίπλα-Μαλάμου, […]

  132. […] εποικοδόμημα και γλώσσα, Εσπεράντο, Ζ, Ζάλογγο, Η ΚΥΝΗ ΑΓΟΡΑ, Η Μήτσους…, Κ. ?. Καβάφης, Καλίνινγκραντ, […]

  133. […] γαμώτο, γελαστό παιδί, γερμανικά εισαγωγικά και εδώ, γεωπολιτική των διεθνών γλωσσών, Γιάλοβα, Γιώργος Ιωάννου, γραμματική των λαθών, […]

  134. […] των διεθνών γλωσσών, Γιάλοβα, Γιώργος Ιωάννου, γραμματική των λαθών, δεκαοχτούρα, διαμάχη Μαρωνίτη-Ιωάννου, Δίπλα-Μαλάμου, […]

  135. […] ακόμα έχει το μακρύ χέρι του Καραγκιόζη. Στο σκίτσο “Νύχτες του Καμπούρια” (12.9.59) ο πρωτοΠειναλέων ακόμα δεν έχει όνομα, αλλά […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: