Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους (Μποστ, 1960)

Posted by sarant στο 15 Φεβρουαρίου, 2012


Ένα ακόμα σκίτσο του Μποστ θα παρουσιάσω σήμερα, ένα σκίτσο μάλλον σπάνιο πρέπει να πω. Σπάνιο επειδή είναι καρπός μιας ελάχιστα γνωστής συνεργασίας του Μέντη Μποσταντζόγλου: δημοσιεύτηκε το 1960 στην εφημερίδα Εμπρός, μια ιστορική εφημερίδα της Αθήνας (πρωτοεκδόθηκε το 1896) που εκείνη την περίοδο έβγαινε ως εβδομαδιαίο φύλλο, κάθε Σάββατο. Χωρίς να ισχυρίζομαι ότι έχω πλήρη εποπτεία της μποστικής βιβλιογραφίας, δεν έχω συναντήσει κάπου αναφορά στη συνεργασία του Μποστ με το Εμπρός, μόνο σε διαδικτυακές πηγές. Επιπλέον, στο άλμπουμ που εξέδωσε ο Μποστ τα Χριστούγεννα του 1960 (Το λέφκομά μου), με επιλογή από τα σκίτσα της χρονιάς, δεν συμπεριέλαβε κανένα από τα σκίτσα του Εμπρός, που άλλωστε ήταν πολύ λίγα αφού η τακτική συνεργασία του με την εφημερίδα κράτησε λίγο περισσοτερο από ένα μήνα. Ίσως η μη ανθολόγηση να είχε να κάνει με το κοπιράιτ.
Αλλά μακρηγόρησα με την εισαγωγή. Λοιπόν, το σκίτσο δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 2 Απριλίου 1960, εγκαινιάζοντας την τακτική (αλλά βραχύβια) συνεργασία του Μποστ με την εφημερίδα και έχει ως θέμα τα 115 εκατομμύρια μάρκα που είχε μόλις συμφωνήσει να καταβάλει η Γερμανία στην Ελλάδα ως αποζημιώσεις για τα θύματα της Κατοχής. (Ήταν ατομικές αποζημιώσεις, σε όσους Έλληνες υπέστησαν διώξεις «διά λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς ή αντιθέσεως προς την εθνικοσοσιαλιστική κοσμοθεωρία»). Το σκίτσο:

Ο Μποστ παρουσιάζει τον Φραντς Γιόζεφ Στράους, τον γνωστό δεξιό Βαυαρό πολιτικό και αρχηγό του κόμματος CSU, με μια σακούλα γεμάτη μάρκα, ενώ μπροστά στο Αψιλίας μέλαθρον (που θυμίζει την παράγκα του Καραγκιόζη) τον υποδέχονται, βλοσυροί, η μαμα-Ελλάς με το σπασμένο δόρυ της, και ο «ένας αλλά Πειναλέων» γιος της. «Δεή δεή χρημάτων» φωνάζει η μαμα-Ελλάς, που είναι ίσως υπαινιγμός για χρηματοδότηση της ΔΕΗ από γερμανικά δάνεια. Σημειώνω ότι ο Στράους ήταν υπουργός Άμυνας της τότε Δυτικής Γερμανίας και γι’ αυτό φέρνει εκείνος τις πολεμικές αποζημιώσεις (και όχι ο υπουργός Οικονομικών Λ. Έρχαρτ).
Ο μονόλογος του Στράους είναι εξαιρετικό δείγμα ειρωνείας και σαρκασμού, που ξύνει πληγές που πριν από 50 χρόνια θα πονούσαν πολύ περισσότερο. Ξεκίνησα να το διαβάζω γελώντας και στο τέλος σχεδόν δεν άντεχα, αλλά ίσως να είμαι υπερευαίσθητος. Ταυτόχρονα, απηχεί την εμμονή του Μποστ για μαθηματικές πράξεις και λογαριασμούς. Μεταφέρω τον διάλογο (για να γκουγκλίζεται) χωρίς ανορθογραφίες:
Λάβε κόρη μου των μάρκων, πιάσε εκατομμυρίων,
διά να δεις ότι των Τζέρμαν είναι πράγματι κυρίων.
Σφάζουν, καίγουν πολεμώντες και σφοδρώς λεηλατούσι
πλην γνωρίζουν να πλερώνουν και τον λόγον των κρατούσι.
Όστις πήγεν από σφαίραν δέκα μάρκα να λαμβάνει,
ανά δέκα των ομήρων και σφαγέντες παρτιζάνοι,
δεκαπέντε να λαμβάνουν και να κάνουνε των τύχων
όστις έγλυφον με ζήλον συνθημάτων εις των τοίχων.
Κι όσοι λόγω αντιποίνων τους εθάψαν εις την γην
είκοσι στους συγγενείς του γράφει εις την διαταγήν.
Δι’ εκείνοι οι οποίους εβοήθησαν τον Γλέζον
πέντε μάρκα να λαμβάνουν κι όσοι έκρυπτον Εγγλέζων,
κι όσοι έκρυπτον Εβραίων, συλληφθέντες δυστυχώς,
ένα μάρκον δικαιούνται. Δεν μας φθάνουν ατυχώς.
Οι ακούγοντες Λονδίνον και σταλείς εις φυλακήν
6 μάρκα θα τους δίδω, λόγω σύμπτωσιν κακήν.
Δι’ αυτήν την εργασίαν μου πληρώνουν τον μιστό μου
φθάνουν και διά Καλαβρύτων και διά κάτοικοι Διστόμου.
Ας αρχίσουν πλησιάζων πρώτων των παλικαρίων,
όσοι έκειντο εις Μέρλιν και εις τόπον Χαϊδαρίων,
και μετά τυφεκισθέντες ας προσέλθουν και γδαρείς
ώστε άπαντων να γίνουν ευδαιμόνων και χαρείς.

Στην οδό Μέρλιν βρίσκονταν στην Κατοχή τα κρατητήρια της Γκεστάπο. Αν υπάρχει κάποια άλλη απορία, ρωτάτε στα σχόλια.

Για να μη στραβολαιμιάζετε, μεταγράφω και το κείμενο της μπορντούρας. Στον τύπο της εποχής είχαν πράγματι δημοσιευτεί φήμες ότι η Γερμανία ενδιαφέρεται για βάσεις στην Ελλάδα. Όσο για τους τελευταίους στίχους, βρίσκω πως έχουν μιαν ιδιότυπη επικαιρότητα. Να σημειώσω ότι το «όστεις» είναι ο μποστικός πληθυντικός της αρχαίας αντωνυμίας «όστις» -οι κοινοί θνητοί λέγαν «οίτινες».
Πάρε ταύτα να διανείμεις και προσέχων μην τα χάσεις
μέσα είναι περικλείων κι ο «αέρας» διά τας βάσεις
αν κι οι βάσεις διαδίδω ότι δεν μας ενδιαφέρουν
κι έτσι λέγων ησυχάζουν κι όλοι των Ελλήνων χαίρουν.
Κάνε διανομήν δικαίαν εις απάντων των παθών
ώστε φθάνοντες να είναι, να μην έχουμε λαθών
δώσε και των δοσιλόγων να χαρούν κι αυτοί ολίγον
και αν έχουν αποθάνει να τα λάβουν των συζύγων
και στα Τάγματ’ Ασφαλείας τους υπέροχους τσολιάδαι
που εσκόρπισαν των ρίγων σαν παρήλαυνον τετράδαι
πλήρεις σφρίγους, πλήρεις θάρρους κυνηγώντες των εχθρών
όστεις φώναζαν «πεινάω» κι όλον ήθελαν να τρων.
Πώς μου ήρθε να παρουσιάσω σήμερα το σκίτσο αυτό; Το σκέφτηκα τυχαία, επειδή χτες το βράδυ άκουσα, σε κάποιο δελτίο ειδήσεων, μια γνωστή παρουσιάστρια να αγανακτεί για τα καινούργια καψώνια γερμανικής εμπνεύσεως και να αναρωτιέται μήπως πρέπει και η Ελλάδα να αρχίσει να διεκδικεί, για αντιπερισπασμό, τις πολεμικές αποζημιώσεις. Θυμίζω πάντως πως για τις γερμανικές αποζημιώσεις έχουμε ξανασυζητήσει στο ιστολόγιο: εδώ υπάρχει απόσπασμα από το βιβλίο του Χάγκεν Φλάισερ (με αναφορά και στα 115 εκατ. μάρκα του 1960) και εδώ μια πιο πρόσφατη συζήτηση (τώρα προσέχω ότι το άρθρο μου εκείνο, κατά μεγάλη σύμπτωση, επαναλαμβάνει στο τέλος τον τίτλο του σκίτσου  του Μποστ: οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους).

Μια διευκρίνιση: η τακτική συνεργασία του Μποστ με το Εμπρός κράτησε μεν μόνο ένα μήνα και κάτι, αλλά ο Μποστ είχε συνεργαστεί και εκτάκτως με την εφημερίδα, σε χιουμοριστικά σαλόνια όπου πολλοί γελοιογράφοι και ευθυμογράφοι προσκαλούνταν να γράψουν ή να σκιτσάρουν για ένα δεδομένο θέμα. Στα αφιερώματα αυτά την επιμέλεια την είχε, νεότατος τότε και δαιμόνιος (αλλά δεν φτάνει αυτό), ο Νίκος Μαστοράκης.

Σαν υστερόγραφο, μια και είπαμε για τα γερμανικής εμπνεύσεως καψώνια (και εννοώ βέβαια την αναβολή της συνεδρίασης του Γιούρογκρουπ και την προβολή νέων όρων) και χωρίς να θέλω να παραστήσω τον μεγάλο προφήτη, θυμίζω ότι προχτές είχα γράψει: Κλείνω λέγοντας πως δεν θα εκπλαγώ αν μεθαύριο δεν θα πάνε όλα σύμφωνα με το πρόγραμμα, αν προβληθεί κάποια επιπλέον απαίτηση, αν βρεθεί κάποια νέα δυσκολία κι έτσι έχουμε μια ακόμα αναβολή.

Σαν δεύτερο υστερόγραφο: κυκλοφορεί σήμερα το απεργιακό φύλλο των εργαζομένων της Ελευθεροτυπίας• να το αγοράσουμε, θα πρότεινα.

40 Σχόλια προς “Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους (Μποστ, 1960)”

  1. Ο Μποστ είναι σωστός με τους λογαριαζμούς του. Εμείς δεν θα είμαστε (είμασταν) σωστότεροι με έναν Νουβέλ Οπσερβατέρ;
    Γιάνννης με καλημέρες

  2. …εννοείται πως θα γραφόταν με -πσ- όπως η πέπσι. Να που μια πολυεθνική «κόβει» έναν δίψηφο για τις ανάγκες τις όπως η Agip Gas είχε γενικεύσει ένα αραβικό p με διασκευή του υπαρκτού b.

    Γιάννης

  3. ππαν said

    Πολλά ευχαριστώ για τον Μποστ. Δυο σε μια εβδομάδα, σωστά μετράω; Χλιδή!

  4. ππαν said

    Κι εγώ δεν άντεξα στο τέλος.

  5. spiral architect said

    Τροφή για σκέψη με αφορμή την ανάρτησή σου Νίκο.

    Βρείτε το βιβλίο του μακαρίτη Δ. Μπάτση και διαβάστε το. Ώρες-ώρες λέω ότι, η ιστορία μάς σκαει στην μούρη και προσπαθούμε, αν δεν την έχουμε μελετήσει, να καταλάβουμε απο που μας ήλθε … 😦

  6. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    5: Το βιβλίο του Μπάτση ακόμα έχει αξία, πράγματι -αλλά το λινκ, με το συμπάθειο, αχταρμάς αναξιοπιστίας.

  7. spiral architect said

    @6: Ναι Νίκο έχεις δίκιο για το λίνκ! 😦
    Γι’ αυτό παραθέτω τα παρακάτω:

    1. http://teddygr.blogspot.com/2011/05/1.html
    2. http://teddygr.blogspot.com/2011/05/2.html
    3. http://teddygr.blogspot.com/2011/05/3.html
    4. http://teddygr.blogspot.com/2011/05/4.html

    (προσοχή στη σπαμοπαγίδα του wordpress)

  8. spiral architect said

    … ουπς, και το τελευταίο:
    (με ιδιαίτερη προσοχή στην τελευταία παράγραφό του)

    5. http://teddygr.blogspot.com/2011/05/5.html

  9. Καλαχώρας Λεώνικος said

    Πώς τόσα λίγα σχόλια; Λίγα ήταν και τα λεφτά. Υπολογίστηκε ότι αναλογούσαν 30,000 δρχ. για κάθε δικαιούχο. Από αυτά έδωσαν 15,000 (τοσα πήραμε για τον παπού και συνωνόματό μου Λεών), διότι θα υπήρχαν εξοδα κατανομής και θα γινόταν κατόπιν εκκαθάριση και θα παίρναμε τα υπόλοιπα. Αλλά οι έλληνες (που δενείμαστε καλύτεροι) στήσαμε μια Κατανομή η οποία έφαγε όλα τα υπόλοιπα. Φαντάσου λογική, και μάλιστα ανακοινώθηκε επίσημα ότι το υπόλοιπο ποσό καταναλώθηκε σε εργατοώρες των υπαλλήλων που τα μοίρασαν. Νομίζω μάλιστα ότι υπήρξε και κάποιο μείον, μάλλον για να φανεί πιο πειστικό, γιατί δεν τόλμησαν να το ζητήσουν πίσω.

    Αλλά το πρόβλημα δεν είναι ούτε οι τότε γερμανοί ούτε οι τότε έλληνες. Τι θα κάνουμε με τους ΤΩΡΑ. Αυτό να μου πεις.

  10. Βαγγέλης said

    Μπορεί να φανεί άσχετο το σχόλιό μου με το σημερινό άρθρο, αλλά μιας και πολιτικολογούμε τώρα τελευταία (και πώς αλλιώς άλλωστε) εμπεριέχει σκέψεις γύρω από όλη την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη.
    Κατ΄αρχήν πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας πως (σε πολιτικό επίπεδο) αυτό που όσο πάει και λιγοστεύει είναι η δημοκρατία. Σε οικονομικό ενώ λιγοστεύει ο μισθός των εργατών και υπαλλήλων, οι αμοιβές των αυτοαπασχολουμένων, αυξάνονται τα κέρδη των επιχειρήσεων και τραπεζών. Και για να επιτευχθεί αυτή η μεταφορά του χρήματος, οι αστικές δημοκρατίες μετατρέπονται σε αστικές ολιγαρχίες. Σε δικτατορίες του κεφαλαίου. Γιατί τι άλλο είναι σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση; Ποιος εξέλεξε τους κυρίους Σόιμπλε, Ρεν κλπ να διαχειρίζονται τις τύχες των λαών της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Αλλά και τι άλλο είναι σήμερα η Ελληνική Δημοκρατία; Ποιος νομιμοποιεί τους κυρίους Παπαδήμο, Παπανδρέου, Σαμαρά και Καρατζαφέρη να αποφασίζουν για τις τύχες του λαού της χώρας για τα επόμενα 20-30 χρόνια; Σίγουρα όχι η λαϊκή βούληση.
    Με αυτή την έννοια, λίγη σημασία έχει αν θα ζητήσουμε πίσω τις γερμανικές αποζημιώσεις ή όχι. Σημασία έχει να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό και να μας εκπροσωπούν πολιτικοί που σκοπό τους έχουν την εξυπηρέτηση των λαϊκών συμφερόντων και όχι αυτών του κεφαλαίου. Πολιτικοί που να μπορούν να ανακληθούν αν δεν εκφράζουν τη λαϊκή βούληση.
    Για να μεταβούμε από τη σημερινή κατάσταση σε μια άλλη, όπου θα διασφαλίζεται η αποτύπωση στην πολιτική της θέλησης της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, πρέπει να αλλάξουμε αρκετά πράγματα από τη λειτουργία του σημερινού πολιτικού συστήματος. Πρέπει να διαχωριστούν οι εξουσίες (νομοθετική, δικαστική, εκτελεστική) και όλες να είναι κάτω από την λαϊκή κυριαρχία. Οι εκάστοτε εκπρόσωποι πρέπει να είναι ανακλητοί. Επομένως πρέπει να διαμορφωθούν νέοι πόλοι εξουσίας. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει άναρχα και από τον καθένα μας ξεχωριστά. Η οργάνωση του λαού σήμερα αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία. Γιατί μόνο με την οργάνωση μπορεί να αντισταθεί στο οργανωμένο σχέδιο καταστροφής του από το κεφάλαιο. Τα συνδικάτα μπορεί να είναι μια αρχή. Είναι σήμερα η πλησιέστερη μορφή οργάνωσης σε αυτό που θα θέλαμε για το αύριο.
    Την Κυριακή στην Αθήνα έγινε μια από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις των τελευταίων ετών. Θάφτηκε εντελώς από τα ΜΜΕ και στη θέση της έπαιξαν οι γνωστοί πια βανδαλισμοί. Αυτή τη φορά μάλιστα, το μενού περιλάμβανε και εμπρησμούς. Από τύχη δεν θρηνήσαμε και άλλα (εκτός της Μαρφίν) θύματα. Εκτός από τη δράση παρακρατικών μηχανισμών που πλέον έχουν αποκαλυφθεί, πρέπει να μας προβληματίσει η οργή του κόσμου. Τι πιστεύουμε δηλαδή; Πως αν κάψουμε 10 τράπεζες και 5 πολυτελή μαγαζιά έχουμε αλλάξει κάτι στη ζωή μας; Την άλλη μέρα που θα πάμε στη δουλειά μας, πάλι ο εργοδότης θα μας ανακοινώσει την μείωση του μισθού. Όσο ο θυμός του λαού εκτονώνεται στην αντιπαράθεση με τα σύμβολα του καπιταλισμού, τόσο τα άψυχα (κτίρια) όσο και τα έμψυχα (αστυνομία), και όχι με το ίδιο το σύστημα, αμφισβητώντας οργανωμένα τη νομιμότητα των αποφάσεων του κεφαλαίου, τόσο το ίδιο το σύστημα θα βγαίνει όχι μόνο αλώβητο αλλά και πιθανόν ενισχυμένο από την κρίση.
    Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι πως ή θα νικήσουμε όλοι μαζί ή θα πεθάνουμε ο καθένας μόνος του.
    Οι αποζημιώσεις του γερμανικού κράτους προς το ελληνικό δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι το ποιος διαχειρίζεται τον πλούτο που παράγεται στη χώρα μας.

  11. IN said

    5, 7, 8: Φυσικά, τα περί συμβάσεως Κούπερ που δήθεν μας δεσμεύει είναι γελοίος αστικός μύθος. Περισσότερα εδώ: http://ppanosk.wordpress.com/2010/12/07/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%B9/
    (Ελπίζω να μην το πιάσει η παγίδα).

    Στα σχόλια στην παραπάνω ανάρτηση κάποιος επισημαίνει ότι, αφού τίποτε δεν υλοποιήθηκε, ήδη κατά τους όρους της σύμβασης (άρθρο 11, παρ. 2) η ισχύς της έληξε την 31/12/1952. Δυστυχώς, τότε ο κακομοίρης ο Μπάτσης ήταν ήδη νεκρός!

    Διευκρινιστικά, ασφαλώς και ο ηλίθιος αστικός μύθος δεν έχει να κάνει με το βιβλίο του Μπάτση. Ο άνθρωπος το 1947 το έβγαλε το βιβλίο του που, ανεξαρτήτως αν συμφωνεί η διαφωνεί κανείς, φαίνεται σοβαρή εργασία και τότε (1947) είχε κάθε δικαίωμα ν’ ασκήσει κριτική στη σύμβαση Κούπερ. Αλλά όχι και ότι τον σκότωσαν γι’ αυτό!

    Για την ακρίβεια, το άρθρο 11 παρ. 2 λέει ότι αν δεν κατασκευαστεί και λειτουργεί μέχρι 31/12/1952 το φράγμα Κρεμαστών, τότε ο ανάδοχος κηρύσσεται έκπτωτος. Το φράγμα Κρεμαστών όντως κατασκευάστηκε αλλά, όπως μας πληροφορεί η Ελληνική Βικιπαίδεια, αυτό έγινε το 1966!

    Στην ίδια ανάρτηση έχει και λινκ που σας στέλνει στο ΦΕΚ με τη σύμβαση, αν δεν έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε (εγώ έχω και κάθομαι και χασομεράω). Μια πρόχειρη έρευνα σε βάση νομικών δεδομένων δεν έβγαλε καμία αναφορά στον α.ν. 2220/1940 που κύρωσε τη σύμβαση, ούτε καν σε μεταγενέστερους νόμους ή δικαστικές αποφάσεις.

  12. IN said

    11. Συμπληρωματικά, για όποιον ενδιαφέρεται για τη φοβερή σύμβαση, ας δει και το παρακάτω λινκ:

    http://www.archive.org/stream/packardlandpower02waltrich/packardlandpower02waltrich_djvu.txt

    Φαίνεται να είναι αναμνήσεις κάποιου κυρίου που δούλευε στην Αμερικανική αποστολή στην Ελλάδα το 1948 και λέει ότι η «Κούπερ» ακόμη ενδιαφερόταν, η Ελληνική κυβέρνηση δεν είχε καμία διάθεση ν’ αναγνωρίσει τη σύμβαση ενώ και οι ίδιοι οι Αμερικανοί (αυτοί που μας κλέψουν τον ορυκτό πλούτο, ντε! Ή τώρα είναι οι Γερμανοί;) δεν φαίνεται να είχαν και πολύ διάθεση να συνεργαστούν με τη «δική τους» Κούπερ.

  13. Τούτον εξ υπνών τον σκήτσων ταλαντούχου ζογραφέως
    και ριμοτομούντων στοίχων ως επεί του καναπέος

  14. spiral architect said

    @ 11: Επειδή τυχαίνει να έχω το βιβλίο, (την επανέκδοση του Κέδρου) ο Μπάτσης μέσα στις κοντά 600 σελίδες του κάνει αναφορές στη «σύμβαση Κούπερ» και από εκεί ορμώμενος, αναπτύσσει την ενεργειακή εξάρτηση και υποδούλωση της μεταπολεμικής Ελλάδας.
    Το βιβλίο πλέον κατατάσσεται στα ιστορικά, αλλά η ιστορία δεν παύει να διδάσκει.

    Προς το τέλος του ’09 αρχές ’10 είχε αρχίσει να αναπτύσσεται στο νετ η παραφιλολογία που αναφέρεις, αλλά βλέποντας τα μπλογκς …. άλλαζα δρόμο!
    (και κακώς έβαλα το πρώτο λινκ στο @5 σχόλιό μου) 😳 😳

  15. aerosol said

    «Ξεκίνησα να το διαβάζω γελώντας και στο τέλος σχεδόν δεν άντεχα, αλλά ίσως να είμαι υπερευαίσθητος.»

    Ναι, στίχο-στίχο σταλάζει μέσα στο μυαλό η φρίκη και το χαμόγελο παγώνει.
    Γλωσσικά, πιστεύω πως είναι ακόμα πιο «μποστικό» και αλλοιωμένο σε ορθογραφία και σύνταξη από το σύνηθες.

  16. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    ΙΝ, ευχαριστώ για τη νομική διερεύνηση 😉

  17. τα καψώνια κρύβουν υπονοούμενο, ή είναι αβλεψία;

  18. sarant said

    17: Είναι αβλεψία άλλης τάξεως, δηλ. νόμιζα πως έτσι το γράφει το ΛΚΝ. Ο Μπαμπινιώτης πάντως το γράφει έτσι, και ο Κριαράς το ίδιο.

  19. pilot said

    Ισως το «ΔΕΗ ΔΕΗ ΧΡΗΜΑΤΩΝ» να είναι το «ΔΕΝ ΔΕΙ ΧΡΗΜΑΤΩΝ» (η περήφανη απάντηση της μαμάς ελλάς, σε μπόστεια γραφή)

  20. sarant said

    Μπα, μάλλον το ΔΕΙ ΔΕ/ΔΗ ΧΡΗΜΑΤΩΝ είναι

  21. Immortalité said

    Το απεργιακό φύλλο, και το διπλό τιράζ να είχε θα ξεπουλούσε.
    Το δικό μου, που κρατήθηκε με νύχια και με δόντια από τον περιπτερά μου, και θα διαβαστεί το βραδάκι μετά μεγάλης προσοχής.

    Για το θέμα τι να πω. Δώρο ο αυτοσαρκασμός ειδικά σε τέτοια θέματα, δώρο.

  22. Μαρία said

    >ο Μποστ είχε συνεργαστεί και εκτάκτως με την εφημερίδα, σε χιουμοριστικά σαλόνια όπου πολλοί γελοιογράφοι και ευθυμογράφοι προσκαλούνταν να γράψουν ή να σκιτσάρουν για ένα δεδομένο θέμα.
    http://www.nlg.gr/digitalnewspapers/ns/pdfwin.asp?c=108&dc=9&db=4&da=1960
    Νικοκύρη, ελπίζω να μη το καίω αλλά μετά απο το «πρωσσών» του σημειώματος Μποστ υπέκυψα στον πειρασμό.

  23. Μαρία said

    22 Σ’ αυτό της σελίδας 6, όχι 1.

  24. sarant said

    Όχι, δεν το καις:
    το μονδέλον διά το θέρος θάναι είδος τι χλαμύς
    μη χρειάζων παντελόνι κι έχων σχήμα πυραμίς

  25. Μαρία said

    Δίδη ακόμη με ακρίβειαν τους ανέργους (μέση επί ύψος τροφών διά 12).

  26. 21μμορ.
    Το απεργιακό φίλο ήταν καλός λογαργιαζμός…

  27. gmix said

    Διάβαζα τα του Μπόστ για να ευθυμήσω λιγάκι αλλά όσο και αν το επιθυμούσα ο Σόϊμπλε δεν με αφήνει. Αφού πρώτα πρότεινε να μη κάνουμε εκλογές μετά συμπλήρωσε την πρόταση του και είπε ότι θα πρέπει η απόφαση για τη νέα δανειακή σύμβαση να ληφθεί μετά τις εκλογές ( το 2020 ίσως). Το μόνο που δεν μας είπε τι ποσοστό πρέπει να δώσουμε στο κόμμα που αυτός θέλει να ψηφίσουμε . Αυτό όμως το συμπλήρωσε ο Υπουργός Οικονομικών και αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κυβέρνησης που είπε πως η κοινωνία πρέπει να συνταχθεί με τις δυνάμεις που θα τηρήσουν τις δεσμεύσεις που ψήφισε η Βουλή στις 12 Φεβρουαρίου. Πως να γελάσεις με τον Μπόστ όταν γελάς ή κλαις με τους άλλους .

  28. «η τακτική συνεργασία του Μποστ με το Εμπρός κράτησε μεν μόνο ένα μήνα…»

    Ίσως επειδή το Εμπρός ήταν «δεξιά» εφημερίδα και το πνεύμα των σκίτσων του Μποστ ενοχλούσε.

  29. Στο κυρίως θέμα, των αποζημιώσεων, να καταθέσω δυο στοιχεία:

    Το πρώτο είναι η αποστροφή του Ευάγγελου Αβέρωφ, όταν πληροφορήθηκε σε ποιους θα πήγαιναν τα χρήματα:
    – Μα όλα τα λεφτά σε Εβραίους και κομμουνιστάς θα πάνε;;;
    (Το αναφέρει ο Χάγκεν Φλάισερ).

    Βλέπετε, είχαν άμεση προτεραιότητα οι συγγενείς των Εβραίων και οι συγγενείς των θυμάτων των ολοκαυτωμάτων στα μαρτυρικά χωριά.
    Ο Αβέρωφ, είναι πολύ πιθανό να σκέφτηκε ότι κανείς από τους πιθανούς ψηφοφόρους του δεν θα επωφεληθεί, και συνεπώς ούτε και ο ίδιος.

    Και το δεύτερο, ας το βάλω σαν κουίζ:
    Πόσοι λέτε ότι ήταν οι τελικοί αποδέκτες των χρημάτων;;;
    Γνωρίζω την πληροφορία από πρώτο χέρι, από τον άνθρωπο που ανακάλυψε τους καταλόγους.
    Για να βοηθήσω, θα πω ότι στους καταλόγους αυτούς, οι κάπως πιο μακρινοί συγγενείς έλαβαν ποσά που είναι ΑΚΡΙΒΩΣ τα ποσά που αναφέρει ο Μποστ χαριτολογώντας.
    Εννιά δραχμές, Δώδεκα δραχμές κ.ο.κ.

  30. Μαρία said

    29 Κάποιοι αποζημιώθηκαν πολύ αργότερα. Για πες πόσοι ήταν τελικά;
    https://sarantakos.wordpress.com/2011/10/16/captiv32356/#more-5146

    Με 10 φράγκα το 60 έπαιρνες 100 καραμέλες, δεν ήταν και λίγα 🙂

  31. Ηταν οι συγγενείς των δυο κατηγοριών που είπα πιο πάνω (Εβραίοι και μαρτυρικά χωριά),
    χωρίζονταν ανά βαθμό συγγένειας με τα θύματα,
    και στο σύνολο ήταν 98.000 άτομα.

    Τα ποσά που είπα (9 δραχμές κ.λπ) δεν είναι σχήμα λόγου. Τόσο ακριβώς πήρανε (και υπόψη η διαδικασία έγινε ντιρέκτλυ από τους Γερμανούς, με τη μικρότερη δυνατή παρέμβαση του ελληνικύ δημοσίου).

  32. Μαρία said

    31 Έχεις πρόχειρο και το συνολικό ποσό που μοιράστηκε; Δεν βγαίνει φαντάζομαι με απλό πολλαπλασιασμό, αφού κάποιοι θα πήραν μεγαλύτερα ποσά.

    Αυτό με τον Αβέρωφ είχα ακούσει τον Φλάισερ να το λέει σε τηλεοπτική εκπομπή.

  33. sarant said

    Βασιλική ευχαριστούμε, δεν ξέραμε τις λεπτομέρειες. Προφητικός λοιπόν ο Μποστ όταν μιλάει για 1-5 μάρκα (και γενναιόδωρος, αφού το μάρκο είχε 10 δρχ., περίπου, αν θυμάμαι καλά).

  34. IN said

    29: Ο Φλάισερ είναι, βεβαίως, σοβαρός ιστορικός, αλλά θα ήταν σκόπιμο να ξέρουμε ποια είναι ακριβώς η πηγή του γι’ αυτή την υποτιθέμενη ατάκα του Αβέρωφ.

    Προσωπικά, εκείνο που έχω να «καταθέσω» είναι κάτι που θυμόταν ο πατέρας μου ο οποίος, ως νεαρός δικηγόρος, στις αρχές της δεκαετίας του 60 είχε «κάνει τα χαρτιά» διαφόρων που διεκδίκησαν και πήραν αυτή την αποζημίωση. Δεν ξέρω ποιο ήταν ακριβώς το ύψος της, η εντύπωση που μου δημιουργήθηκε πάντως ήταν ότι ήταν «καλά λεφτά». Βέβαια, αυτό που στην Ελλάδα του 60 ήταν «καλά λεφτά» δεν πρέπει να φαίνεται πολύ θεαματικό σήμερα, πολύ λιγότερο αν πρόκειται και για αποζημίωση αδικοσκοτωμένων ανθρώπων. Σίγουρα πάντως οι πελάτες του πατέρα μου δεν ήταν Εβραίοι (δεν υπήρχαν στην περιοχή μας) ούτε, νομίζω, «κομμουνιστές». Θυμάμαι έναν μόνο, τον οποίο τον γνώρισα πολύ αργότερα και με τον οποίο πάντα είχε διατηρήσει φιλία (ελπίζω να ζει ακόμη ο άνθρωπος και να είναι καλά) ο οποίος δεν ήταν κομμουνιστής. Καλά, ψήφιζε ΠΑΣΟΚ αργότερα, αλλα αυτό δεν πιάνεται. Ο συγκεκριμένος αποζημιώθηκε γιατί οι Γερμανοί σκότωσαν τον αδελφό του στα πλαίσια αντιποίνων για το φόνο ενός Γερμανού στρατιωτικού από τους αντάρτες. Ο φόνος έγινε λίγο έξω από το χωριό τους, πήγε η Γερμανική μονάδα κι όποιον εύρισκε μπροστά της τον σκότωνε, έτσι απλά. Το χωριό δεν ήταν ιδιαίτερα «κομμουνιστικό», άλλωστε βρισκόταν στον κάμπο και δεν προσφερόταν για την εγκατάσταση ανταρτών.

    Αλλά, τα παράδοξα της ζωής ή της Ευρωπαϊκής ιστορίας, ο συγκεκριμένος αποζημιωθείς μετανάστευσε στη Γερμανία όπου βρήκε δουλειά, πρόκοψε, έκανε όλη την καριέρα του εκεί, στην ίδια επιχείρηση, μάλιστα, βρήκε, αργότερα, δουλειά και ο γιος του ο οποίος έμεινε εκεί όταν ο ίδιος γύρισε πίσω στο χωριό και, φαντάζομαι, θα παίρνει και καλή σύνταξη τώρα από τη Γερμανία, χωρίς μειώσεις και περικοπές.

    Αυτά χωρίς καμία διάθεση αμφισβήτησης των όσων ειπώθηκαν ήδη, απλά ως πληροφορίες…

  35. Μαρία (#32),
    δυστυχώς δεν συγκράτησα το ποσό, διότι -υποθέτω- η πληροφορία αυτή δεν θα είχε ιδιαίτερη χρησιμότητα στο μυαλό μου, μιας που δεν μπορώ να ξεχωρίσω τα ποσά και την τάξη μεγέθους τους πριν από 50 χρόνια.
    Πρέπει να ήταν κάτι σαν πολλά εκατομμύρια δραχμές, ίσως εκατοντάδες.

    Ο Φλάισερ, συνεχίζοντας την παρατήρηση του Αβέρωφ για Εβραίους και κομμουνιστάς, τους μόνους που επωφελήθησαν, προσθέτει (ιδιωτικά):
    Και αν οι συγκεκριμένοι Εβραίοι ήταν τίποτα απόγονοι του Μπεναρόγια … (το υπόλοιπο το φαντάζεστε 🙂

  36. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Κι εδώ πάλι, από άλλη εποχή, τα λεφτά που δίναν οι Γερμανοί…
    (αλλά, ίσως αναφερθεί ο Νικοκύρης κάποια άλλη φορά.) 🙂

  37. sarant said

    Έχει ήδη αναφερθεί ο Νικοκύρης, παλιότερα, σ’ αυτό ακριβώς το σκίτσο:

    https://sarantakos.wordpress.com/2009/05/08/ponurnberg/

  38. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Τέλειο, σε καλό μου βγήκε το # 36!…
    🙂

  39. […] Κωνσταντινούπολη ή Πόλη, Λάκης Παπάς, Λαπαθιώτης, λογαριαζμός, λόγϊα λόγια, Λουντέμης, Μάααααστριχτ, μαλάκηδες, […]

  40. […] Αναδημοσιεύουμε από το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου (sarantakos.wordpress.com): […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: