Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα παξιμάδια της οργής

Posted by sarant στο 9 Μαρτίου, 2012


Χτες το απόγευμα, μια καινούργια φίλη από το φέισμπουκ μού έστειλε μήνυμα: «Ο πατέρας μου θα χαιρόταν πολύ να σας γνωρίσει, μιας και τα έχει βάλει για τα καλά με τον κ. Μπαμπινιώτη εξαιτίας ενός παξιμαδιού!» Φυσικά μου κίνησε το ενδιαφέρον θέμα και ζήτησα διευκρινίσεις για το παξιμάδι αυτό της οργής, αν και υποψιαζόμουν περίπου πού πάει το θέμα.

Συνεχίζει η φίλη σε νέο μήνυμα: «Η ετυμολογία του παξιμαδιού που δίνεται στο λεξικό του κ. Μπαμπινιώτη έχει προκαλέσει την οργή! Σε κάθε ευκαιρία το περιλαβαίνει ο πατέρας μου και του ψέλνει τον αναβαλλόμενο». Και σε νέο μήνυμα φτάνουμε στον τύπο των ήλων: «Το ότι [σύμφωνα με τον Μπαμπινιώτη] το παξιμάδι πήρε την ονομασία του από τον φούρναρη Πάξαμο είναι που έχει προκαλέσει τα δεινά μας. Η γιαγιά του πατέρα μου (και γενικώς οι παλιοί στην περιοχή) το παξιμάδι το λέγανε καψιμάδι. Να βρούμε μια λύση, να γαληνέψουμε…»

Η περιοχή στην οποία το παξιμάδι το λέγαν «καψιμάδι» οι παλιοί είναι η βόρεια Εύβοια ή κάποιο κομμάτι της. Να πούμε εδώ ότι η ετυμολογία που τόσο εξόργισε τον πατέρα της φίλης δεν είναι εύρημα αποκλειστικά του κ. Μπαμπινιώτη, ή πιο σωστά των λεξικών Μπαμπινιώτη, αφού πρόκειται για συλλογική εργασία: είναι η κοινώς αποδεκτή ετυμολογία από όλα τα λεξικά· τα ίδια με το λεξικό Μπαμπινιώτη θα βρείτε και στο ετυμολογικό του Ανδριώτη και στο ΛΚΝ (ετυμολογίες Πετρούνια).

Ο Πάξαμος ήταν αρτοποιός και μάγειρας της ελληνιστικής εποχής. Δεν θα παραξενευτώ αν αντιμετωπίσετε με δυσπιστία την προτεινόμενη ετυμολογία («νατσουλισμός», ακούω κάποιον να λέει), αλλά υπάρχουν πολλά στοιχεία που την τεκμηριώνουν και πρώτα-πρώτα οι ενδιάμεσοι τύποι. Τι εννοώ; Εννοώ ότι το παξιμάδι δεν εμφανίζεται ξαφνικά στη νεοελληνική γλώσσα ουρανοκατέβατο, από το μηδέν, οπότε πράγματι θα ήταν νατσουλισμός να το ανάξουμε [σικ, ρε!] στον Πάξαμο της ελληνιστικής εποχής. Όμως υπάρχει ολόκληρη αλυσίδα τύπων που οδηγεί από τον Πάξαμο ίσαμε το σημερινό παξιμάδι.

Η λέξη παξιμάδι εμφανίζεται σε μεσαιωνικά κείμενα, ήδη στα προδρομικά· στο μεσαιωνικό λεξικό του Κριαρά βρίσκω ένα απόσπασμα από τον Αγάπιο Λάνδο (που είναι βέβαια κοντινός μας, του 17ου αιώνα): το νερόν του κριθίνου παξιμαδίου δίδει ωφέλειαν. Πιο πίσω, στο Χρονικό του Μορέως (14ος αι.), «αφότου έχομεν εδώ ψωμί και παξιμάδιν, κρασίν, νερόν και άρματα όσον μας κάνει χρεία». Στον Πτωχοπρόδρομο (11ος αι.) η λ. υπάρχει με τη σημασία «κομμάτια»: «ξιφιοτράχηλον παστόν, κυπρίνου παξιμάδια».

Ας πάρουμε την αλυσίδα τώρα από την άλλη άκρη της. Σε ένα έργο που (ψευδώς) αποδίδεται στον Γαληνό και χρονολογείται περίπου στον 2ο αιώνα μ.Χ. ο γιατρός δίνει στον ασθενή συμβουλές διατροφής: να ψήσει κρέας από αρνίσια ωμοπλάτη και να το φάει «συν οίνω τω αρκούντι και άρτω και παξαμαδίω». Ο Παλλάδιος, σε μιαν εκκλησιαστική ιστορία (4ος-5ος αιώνας) έχει τον τύπο «παξαμάς» και μας δίνει καλύτερη ιδέα για το τι ήταν: «έβρεξε ένα, ξηροί γαρ ήσαν» και καταγράφει και διάλογο με έναν γεράκο: «Φάγε, παπία, και άλλον παξαμάν». Οι αναφορές στα κείμενα είναι δεκάδες, κάπου έχουμε και «άρτος παξαμήτης», ο Πορφυρογέννητος, εκεί που περιγράφει τα της βυζαντινής αυλής μιλάει για «παξαμάτιον», στο δε λεξικό Σούδα υπάρχει το λήμμα: «Παξαμάς· ο δίπυρος άρτος, έστι δε η λέξις ρωμαϊκή». Αυτό το «ρωμαϊκή» νομίζω πως δεν εννοεί τα λατινικά, αλλά ότι η λέξη δεν είναι των κλασικών ελληνικών παρά των ελληνικών της αυτοκρατορίας. (Διορθώστε με αν έχετε άλλη γνώμη). Από το παξαμάδιον με ανομοίωση παράχθηκε το παξιμάδιον και από εκεί το παξιμάδιν και το παξιμάδι. Δεν λείπει κανένας κρίκος από την αλυσίδα, η ετυμολογία είναι (κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον) απόλυτα πειστική.

Ναι, αλλά στη βόρεια Εύβοια το λένε «καψιμάδι» το παξιμάδι, και μάλιστα όχι τώρα αλλά παλιά, εδώ και 200 χρόνια ας πούμε -πώς το εξηγείς αυτό; Το εξηγώ ως εξής: Το παξιμάδι προήλθε όντως από τον φούρναρη Πάξαμο, και αυτό φαίνεται επειδή υπάρχουν στα κείμενα που είδαμε οι λέξεις παξαμάς και παξαμάδιον που σημαίνουν κάποιο αρτοσκεύασμα. Όμως, σήμερα, όταν ακούμε  παξιμάδι είναι αδύνατο να πάει το μυαλό μας στον Πάξαμο· πολύ περισσότερο πριν από 200 χρόνια. Και επειδή ο άνθρωπος είναι ζώο που έχει το χούι να αναζητάει την αρχή των πραγμάτων, σε μερικά μέρη οι άνθρωποι παρετυμολόγησαν το παξιμάδι και το είπαν καψιμάδι, που τους φάνηκε πολύ ταιριαστό επειδή βγαίνει ψημένο από τον φούρνο (και μάλιστα δυο φορές ψημένο: διπυρίτης άρτος ή bis-cotto, μπισκότο: στα ιταλικά σημαίνει τις φρυγανιές και τα συναφή, όχι τα μπισκότα). Τέτοια παραδείγματα παρετυμολογίας υπάρχουν πάρα πολλά.

Αλλά το καψιμάδι δεν μπορεί να είναι η αρχή της λέξης γιατί δεν εξηγεί τους ενδιάμεσους τύπους παξαμάδιον κτλ., ούτε υπάρχει κανείς λόγος το καψιμάδι (που έχει ετυμολογική διαφάνεια) να παραφθαρεί· κι αν παραφθαρεί δεν έχει κανέναν λόγο να γίνει παξιμάδι, θα μπορούσε να δώσει ένα κάρο άλλες παραλλαγές -που δεν υπάρχουν.

Θα έλεγα ότι ο πατέρας της φίλης έχει καλή παρέα, διότι βρίσκω τον τύπο «καψιμάδες» (αντί για παξιμάδες) στο μεσαιωνικό λεξικό του Κριαρά, σε ένα βυζαντινό ημερολογιακό ποίημα: οπίσω η γυνή του βαστώντα και ταγάριν, σκορδίκια είχε κάτωθεν και πέντε καψιμάδες. Η λέξη ήταν εξίσου αδιάφανη πριν από οχτακόσια χρόνια όσο και πριν από διακόσια.

Πάντως, το χάρηκα το ιερό λεξικογραφικό μένος του πατέρα της φίλης, ο οποίος κοντεύει τα ογδόντα, λιγάκι αγρότης αλλά και φωτογράφος, και λίγο έμπορος, και έχει κάτι παλιά κιτάπια, σαν το λεξικό του Σκαρλάτου Βυζάντιου, από το 1850, και «Αν βρούμε τη λέξη εκεί, έχει καλώς, τη δεχόμαστε. Αν όχι, τρώμε κόλλημα….». Ένα κρασί πολύ θα ήθελα να το πίναμε μαζί, με μεζέ παξιμάδι βεβαίως, και μετά να τα ψέλναμε στον Μπαμπινιώτη παρέα, έστω κι αν έχει δίκιο για τα παξιμάδια της οργής!

Advertisements

151 Σχόλια to “Τα παξιμάδια της οργής”

  1. Immortalité said

    Να ξέρεις σε πολλά μέρη σε περιμένουν να πιεις ένα κρασί (ή ό,τι βγάνει ο τόπος), με παξιμάδι και άλλα συμπαραμαρτούντα. 😉
    Μποζούρ ε ατουταλέρ

  2. Αριστούργημα και γραμμένο σε χρόνο μηδέν. Μπράβο Νίκο.

    Γιάννης

  3. Ο Πάξαμος μαρτυρείται πουθενά όμως;
    Εδώ βλέπω μια αναγωγή στο λατ. buccellatum, που βλέπω ότι σημαίνει «soldiers’ biscuit», από το buccella, «a small mouthful, morsel / Small bread divided among the poor».

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    3: Τον Πάξαμο τον έχει ο Αθήναιος, έπρεπε να το βάλω στο άρθρο. Αλλά η αναφορά του Νισανιάν δεν νομίζω ότι έχει να κάνει με την ετυμολογία παρά με συνώνυμους όρους. Συγγενική με το buccella είναι και η μπουκιά.

  5. Ο άρτος δίπυρος, bis coctum, ή καπυρός, η κυπριακή καπύρα… Ουκ απαξάμην Παξαμόν, τότε, υπέροχη εργασία, φίλε Νικοκύρ, δολιχαίων πάντα. Και να περιμένω για το αίνιγμα του σιλφίου, όταν σου έρθει η… όρεξη.
    Στην Κύπρο επίσης χρησιμοποιούν ως ζύμη τον «αρκάτην», τον αφρό του βράζοντος ρεβυθιού για να κάνουν τα «αρκατένα» παξιμάδια, ή «ποξαμάθκια», με τόσο γεμάτη όντως γεύση.

  6. 4
    Βουκελάριοι ήταν κι οι.. καλοτρώγοντες πραιτωριανοί του Βυζαντίου, ή με απατά η μνήμη;

  7. Costas said

    Καλημέρα. Μάθαμε κάτι και σήμερα!

  8. 4 Έχεις δίκιο, ο Ν. λέει ότι χρησιμοποιήθηκε στο βυζαντινό στρατό αντί του λατινικού. Ωστόσο αν κανείς (Earion, π.χ., ακούς;) μπορεί να μας πει πώς προφερόταν τότε το σύμπλεγμα -cc-… θέλω να πω, αν τον 2ο αι. μ.Χ. πρόφεραν «μπουξελάτουμ» είμαστε κάπως κοντά, όχι;

  9. …βέβαια εγώ, όταν γνώρισα το τουρκικό peksimet (που είναι υποδειγματικό ως προς την «αρμονία φωνηέντων» της λέξης αφού έχει -ε- και όχι -α-), θεώρησα τη δική μας λέξη δάνειο. Και πιθανόν να είναι, κατά την έννοια ότι μπορεί να είχε χαθεί για κάποιους αιώνες η λέξη από την καθημερινή γλώσσα και να επανήλθε μέσω τουρκικής μαζί με το χαρακτηριστικό -ι-.

    Γιάννης

  10. Alexis said

    «Τα παξιμάδια της οργής». Ωραίος τίτλος…
    Να θυμίσω και το παλιότερο νήμα με τίτλο «Το πόθεν έσχες και η παξιμάδα» όπου αναλύονται αρκούντως τα περί «παξιμάδας», «παξιμαδοκλέφτρας» κλπ.

  11. ppan said

    Καλημέρα
    5: όχι μόνο στην Κύπρο, και στην Ελλάδα τα επτάζυμα παξιμάδια έχουν αφρό ρεβιθιού

  12. sh said

    ενδιαφέρον άρθρο! όταν διάβασα τον τίτλο το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό (ίσως λόγω επαγγέλματος) είναι το παξιμάδι της βίδας! αυτό πώς προέκυψε;

  13. DeMaio said

    Καλημέρα κι από μένα
    11: Μην εισερχόμαστε σε άλλες «παγίδες»! Τα παξιμάδια λέγονται «φτάζυμα» και όχι «επτάζυμα». Σύνηθες λάθος. Πιστεύετε ότι παράγονται από επτά ζύμες;;;;

  14. #13.

    Δηλαδή δεν είναι αυτόζυμα;

    Γιάννης

  15. ppan said

    13: να σου πω νόμιζα ότι ζυμώνονται ή ξέρω γω ανεβαίνουν εφτά φορές. Αυτό το φτάζυμα από πού είναι δηλαδή;

  16. Immortalité said

    @13 και πως τα δικαιολογείτε τα «φτάζυμα»; Από εφτά ζύμες όχι αλλά εφτά φορές ζυμωμένα σίγουρα!

  17. Στη Γερμανία, το τμήμα του εργοστασίου το Abteilung (απ-τάιλουνγκ, απτάιλουνγκ, απτάιλου) είχε γίνει «εφτάυλο».

    Γιάννης

  18. Immortalité said

    @15 🙂

  19. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Ωραίο κείμενο -για πράγματα που βάζουμε κάθε ημέρα στο στόμα μας, χωρίς να υποψιαζόμαστε τι κρύβεται από πίσω… !

  20. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα σχόλια!

    Το εφτάζυμα πράγματι προέρχεται από το αυτόζυμα με παρετυμολογία. Φτάζυμα δεν έχω δει ποτέ να τα γράφουν ούτε ακούσει να τα λένε και μου φαίνεται υπερδιόρθωση έστω και της δημοτικής.

    12: Θα έπρεπε να ασχοληθώ και με τα παξιμάδια της βίδας. Ομολογώ ότι δεν ξέρω πώς ονομάστηκαν έτσι. Το ΛΚΝ προτείνει (αλλά με επιφυλάξεις) την ομοιότητα του σχήματος -που δεν είναι και τόσο φανερή, θα έλεγα.

    9: Δύσκολο να υπάρχει τουρκική παρέμβαση όταν η λέξη μαρτυριέται συνεχώς και οι τύποι με ι υπάρχουν από τον 11ο αιώνα -άλλωστε δεν ξέρω να υπάρχει τύπος «πεξιμάδι».

  21. …της ‘χπαιδευτικιάς μεταρρύθμισης που λέμε…

    Γιάννης

  22. #20
    Απλά η τουρκική «ανέταξε» φωνηεντο-αρμονικά για δικό της λογαριασμό τη λέξη.

    Γιάννης

  23. και το είπαν καψιμάδι, πουθ τους φάνηκε πολύ ταιριαστό

    ἐδῶ ὑπάρχει ἕνα παρόραμα, Δέσποτα.

    τὸ ἄρθρο εἶναι πολὺ ἐνδιαφέρον, πόσῳ μᾶλλον (σὶκ ῥὲ) ποὺ στὸ τέλος ὁ συντάκτης του ὁμολογεῖ ὑποσυνειδήτως ὅτι θὰ προτιμοῦσε νὰ σφάλῃ ὁ Μπαμπινιώτης γιὰ νἄχῃ ἀκόμη ἕνα λόγο νὰ τοῦ τὰ ψάλῃ. 😉

  24. physicist said

    #20(γ). Θυμήθηκα ότι το εξάρτήμα που σφίγγει τη βίδα, το παξιμάδι, λέγεται στα γερμανικά Mutter, που γράφεται όπως η λέξη για τη μητέρα [*]. Απ’ όπου και το αστειάκι: Ποιός φταίει όταν έχει χαλαρώσει μια βίδα; Η μητέρα.

    [*] Πρόκειται όμως για δύο διαφορετικά λήμματα, όπως δείχνει ο πληθυντικός που διαφέρει: Muttern τα παξιμάδια, Mütter οι μητέρες.

  25. 24 Πολύ καλό το αστειάκι! 🙂

  26. Σύμφωνα με γνωστή παροιμιακή έκφραση, επί αιματηρής οικονομίας, το παξιμάδι εκτός από «δίπυρος άρτος» είναι παραγόμενο από διαφορετική πρώτη ύλη…

  27. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα σχόλια και γιουτουμπάκια!

    23: Μπα, πιο πολύ στο κρασί ήταν η έμφαση 🙂

    26: Πολύ σωστά!

  28. hal9000 said

    @12,20
    είναι πολύ πιο εύηχο το ‘περικόχλιο’.
    ενώ είναι ενδιαφέρον ότι στα αγγλικά τα παξιμάδια (περικόχλια) μεταφράζονται ως ‘nuts’ (και το ‘muttern’ δεν μεταφράζεται και ως ξηροί καρποί;)

  29. andreas said

    Μα ακόμα κι αν η λέξη «παξιμάδι» προέρχεται όντως από την ελληνιστική, ποιά είναι η απόδειξη ότι προέρχεται από το συγκεκριμένο όνομα; Ακόμα κι αν υπήρξε ο συγκεκριμένος τύπος;

  30. π2 said

    Πολύ ωραία, μάθαμε κάτι και σήμερα, όπως είπαν και οι προλαλήσαντες.

    Ο Πάξαμος ασφαλώς υπήρξε (μάλλον 1ος π.Χ. – 1ος μ.Χ. λένε). Εκτός από τον Αθήναιο, τον αποδελτιώνουν (κυρίως ως προς διάφορα γεωπονικά και ζωολογικά συγγράματα) τα Γεωπονικά, συλλογή γεωπονικών και ζωολογικών αποσπασμάτων της εποχής του Πορφυρογέννητου, που ενσωματώνει την αντίστοιχη χαμένη συλλογή του Κασσιανού Βάσσου (6ος – 7ος αι.), η οποία στηρίζεται κυρίως στην αντίστοιχη συλλογή του Ανατόλιου (4ος αι.), ο οποίος, με τη σειρά του, αποδελτιώνει παλαιότερους συγγραφείς, Έλληνες, Ρωμαίους, Καρχηδόνιους και πιο εξωτικούς.

    Η πιο ενδιαφέρουσα αναφορά στον Πάξαμο όμως ανήκει στον Ησύχιο. Ο Πάξαμος, λέει, έγραψε και ένα

    Δωδεκάτεχνον, ἔστι δὲ περὶ αἰσχρῶν σχημάτων

    πράγμα που σημαίνει πως πρόκειται για ένα εγχειρίδιο ο τίτλος του οποίου θα μπορούσε να μεταφραστεί ως «Δώδεκα τρόποι για να κάνετε έρωτα».

    Την εποχή εκείνη άρχισαν να γίνονται της μόδας τα ερωτικά εγχειρίδια, με τους συγγραφείς να επιλέγουν (σε μια εξαιρετικά μπεντροβάτη επιλογή) ως πρώτη διδάξασα την Αστυάνασσα, δούλη της Ελένης της Τροίας (βλ. Σούδα, λ. Αστυάνασσα).

  31. π2 said

    Φτου, ξέχασα κι εγώ να κλείσω τα italics στα Γεωπονικά. Σόρυ.

  32. π2, ως τι τον αποδελτιώνουν δηλαδή; Μάγειρας-συγγραφέας, κάτι σε Μαμαλάκη ας πούμε;

  33. π2 said

    Κυρίως, για θέματα αγροτικά, οικόσιτων ζώων κλπ. Κατάλογος αποσπασμάτων στη λατινική Βικιπαίδεια.

  34. π2 said

    Φέρεται όμως να έχει γράψει και σύγγραμμα ειδικά για το μαγείρεμα (Οψαρτυτικά)

  35. Απ’ ό,τι βλέπω δηλαδή, όχι μάγειρας-αρτοποιός.

  36. Νέο Kid Στο Block said

    “ο γιατρός δίνει στον ασθενή συμβουλές διατροφής: να ψήσει κρέας από αρνίσια ωμοπλάτη και να το φάει «συν οίνω τω αρκούντι και άρτω και παξαμαδίω»”
    Μάλιστα! Αυτοί ήταν γιατροί κύριοι, κι όχι οι σημερινοί αλμπάνηδες με τους φιδέδες και την «πτωχή σε νάτριο» αηδία…:-(

    Το δωδεκάτεχνον του Παξάμου που αναφέρει ο Π2 ,μού θύμισε το «Πραγματεία περί έρωτα και η τέχνη του σκακιού» «Repeticion de amores e Arte de Acedrex»του ισπανού Lucena. Θεωρείται το αρχαιότερο σκακιστικό(:-)) σύγγραμμα γύρω στα 1500, αν θυμάμαι καλά.
    Μεγάλο διαχρονικό μάρκετινγκ το σεξ! (είτε πλασάρεις αρτύματα είτε γέφυρες στην 5η γραμμή στα φινάλε πύργων, η διάσημη θέση του Λουτσένα)

  37. sarant said

    30: Η ένδειξη ότι προέρχεται από τον Πάξαμο είναι ο τύπος παξαμάς (που έδωσε το υποκορ. παξαμάδιον, που μετά έγινε παξιμάδιον), που δεν έχει καμιά άλλη πιθανή ετυμολογία. Ο Ησύχιος συνδέει τον Πάξαμο με ένα είδος ψωμιού.

  38. Νέο Kid Στο Block said

    Η «Θέση του Λουτσένα» αν και γέφυρα…μη πάει το μυαλό των μη σκακιστων στο πονηρό. 🙂
    (δεν υπάρχει πιο σεξλες παιχνίδι από το σκάκι)

  39. Νέο Kid Στο Block said

    Αρτοποιήματα εννοούσα βέβαια στο 37. (όχι ότι τα αρτύματα αποκλείονται δηλαδή…)

  40. π2 said

    36: Οψαρτυτικά σημαίνει Περί μαγειρικής, γενικώς. Οψαρτυτής είναι μια από τις κατηγορίες που εκτοξεύει ο Τίμαιος για τον Αριστοτέλη (Πολύβιος 12.8: πρὸς δὲ γαστρίμαργον, ὀψαρτυτήν, ἐπὶ στόμα φερόμενον ἐν πᾶσι, «κι επιπλέον ήταν ένας λαίμαργος γκουρμέ, που νοιαζόταν μόνο να ικανοποιήσει την όρεξή του»). Με άλλα λόγια, ήταν και Μαμαλάκης ο Πάξαμος.

  41. sarant said

    Στη Βικιπαίδεια λήμμα Paxamus υπάρχει μόνο στα λατινικά, στα ουγγρικά και στα σλοβένικα!
    http://la.wikipedia.org/wiki/Paxamus

  42. Αυτό που προσπαθώ να καταλάβω είναι αν ήταν και μάχιμος (πώς να το πω) μάγειρος, όπως γράφει ο Νικοδεσπότης. Δεν ξέρω αν μεταβάλλονται οι πιθανότητες ετυμολογίας. Υπάρχει το παράδειγμα του λόρδου Σάντουιτς (ας τον θεωρήσουμε μάγειρα, αφού υποτίθεται το εφηύρε κι ας μην το έφτιαχνε), υπάρχει και το παράδειγμα του Σαβαρέν που έδωσε το όνομά του στους λεγόμενους μπαμπάδες (με ρούμι, όπως το στρατόπεδο στο χωριό του Αστερίξ).

  43. bernardina said

    Τον τελευταίο καιρό η παροιμία για το τι μετατρέπουμε επιτυχώς σε παξιμάδι έρχεται όλο και συχνότερα στα χείλη μας -ευτυχώς για την ώρα μόνο λεκτικά!
    Καλημέρα σας.
    Περί Παξαμά μαρτυρούν και οι Ψιλάκηδες στο βιβλίο τους που έχω αναφέρει κι άλλη φορά, το Ψωμί και γλυκίσματα των Ελλήνων.

    Λένε λοιπόν στο πολύ ενδιαφέρον κεφάλαιο για τον διπυρίτη άρτο μεταξύ άλλων:

    «Και στη Σούδα συναντούμε την ερμηνεία «ο παρά Ρωμαίοις λεγόμενος παξαμάς». Με την ονομασία αυτή περνά στην ιστορία. Παξαμάς! Θα συναντήσομε το διπλοψημένο ψωμί ως παξαμά, παξαμάτιον, παξαμίτη, παξαμάτη, και τέλος παξιμάδιον, παξιμάδιν, παξιμάδι.
    Η λέξη με την αινιγματική ετυμολογία θεωρήθηκε από μερικούς ξενική. Αλλά από την ύστερη αρχαιότητα πίστευαν πως ήταν επινόηση ενός φημισμένου συγγραφέα του αρχαίου κόσμου, του Πάξαμου. Ο Αθήναιος μας πληροφορεί ότι ήταν συγγραφέας από τον οποίο αντλούσε πληροφορίες γαστρονομικού περιεχομένου και στο βυζαντινό λεξικό Σούδα αναφέρεται πως ήταν λόγιος που ασχολήθηκε με μεγάλη ποικιλία θεμάτων. Φαίνεται όμως ότι ασχολήθηκε ιδιαιτέρως (και με επιτυχία) με τη γαστονομία και την παρασκευή διαφόρων προϊόντων διατροφής……»

    Παρακάτω αναπτύσσουν τη σπουδαιότητα του διπυρίτη στην επιβίωση των ανθρώπων και ανάμεσα σε άλλα πολύ ενδιαφέροντα γράφουν τα εξής:

    «Στην Κοσμογένεση του Γ. Χρούμνου (14ος αι.) το παξιμάδι δεν απολείπει από τα εφόδια του ταξιδιού. Ο Λωτ, σύμφωνα με τον Κρητικό ποιητή φορτώνει στο υποζύγιό του κρασί και παξιμάδι λίγο πριν καταστραφούν τα Σόδομα και τα Γόμορα.
    Φορτώνει τα σωμαρικά κρασίν και παξιμάδιν
    παίρνει τες θυγατέρες του και την γυνήν του ομάδι..»

    Στην Πανώρια του Γεωργίου Χορτάτζη είναι το ψωμί του βοσκού, όπως ήταν για αιώνες πολλούς στην Κρήτη.
    <Απόκτι, γάλα και τυρί κι όμορφο παξιμάδι
    ανέναι και γοργόρθετε θέλομε φάγει ομάδι.

    Ο Μαρίνος Τζάνε-Μπουνιαλής κάνει λόγο συχνά για χρήση παξιμαδιού από το στρατό και τους αμάχους στα χρόνια του πολέμου τον Οθωμανών εναντίον της Κρήτης (1645-1669)
    και παξιμάδι πιάσασι λίγο κ' εφάγασί το
    και το νερό του πηγαδιού όλο εσέρνασί το
    ………..
    Στείλαν από τη Βενετιά βρώσες και παξιμάδι
    με τα καράβια…
    ………
    Όλοι αγάπη δείχνασιν ογιά την πατριά τους
    κι ογιά τον πρίντζιπέ ντωνε μέσα με τα τσαπιά τους
    δίχως να παίρνουν πλερωμή μα παξιμάδι μόνο…
    ………
    Τα στάρια εις τα μαγατζιά έβαλαν εν τω άμα
    κι αλέθαν κι εζυμώνασι και παξιμάδια εκάμα
    για ν' αναμπλήσει το λαό και πλιότερα να φάσι……."

    Συγνώμη για το σεντονάκι, είναι που δυο τρεις μέρες απουσίασα και είχα στερητικά 😆

    ΥΓ. Μια χαρά τα είπαν Περιγλώσσιος και Π2 χτες στο νήμα για τον παλιό μου καθηγητή, με μια πρώτη ματιά που έριξα γιατί δεν είχα περισσότερο χρόνο.
    Και κάπου πήρε το μάτι μου κάποιον να λέει κάτι για κάποια Μπαμπινιώτω… :mrgreen: 😆

  44. sarant said

    43: Το άρθρο επαναλαμβάνει όσα γράφει το λεξικό Μπαμπινιώτη. Καλύτερα θα ήταν να τον λέγαμε συγγραφέα, βιβλίων μαγειρικής μεταξύ άλλων.

  45. Immortalité said

    @20 Καλά τόσα χρόνια πίστευα ότι τα εφτάζυμα τα ανεπλάθουν εφτά φορές, σαν τ’ ανεβατά τσουρέκια της Λαμπρής που ανεβαίνουν, τα ζυμώνεις, ξανανεβαίνουν, τα ξαναζυμώνεις, ξαναματανεβαίνουν τα ξαναματαζυμώνεις και αυτό μέχρι να πει η μάνα μου, «εντάξει είναι». 🙂

    @27 Αυτό το παιδί, και αγριόχορτα να πιάσει στο στόμα του, διαμαντάκι θα φτιάξει. 🙂

  46. ppan said

    46β: πολύυυυυ φάλτσος όμως,πονάνε τ΄αυτιά μας για να μην πω τα μυαλά μας και το γυρίσουμε πάλι στην μπαοκολογία

  47. π2 said

    Το όνομα Πάξαμος είναι άπαξ λεγόμενον. Αν ερίζουν περιοχές για την προέλευση του παξιμαδιού 😛 είναι πιθανόν ο Πάξαμος να ήταν από τη Βοιωτία (έγραψε και Βοιωτικά).

  48. Immortalité said

    @47 Οχι ρε Ππαν και φάλτσος! Ήμαρτον δηλαδή! Ή μιλάς για τον χρησμό; 😉

  49. sarant said

    Ωραιότατο σεντονάκι το 44!

  50. bernardina said

    ροβιθένιο
    ροφτέινο (Κοζάνη)
    γοργή
    γουργένιο (Σαμοθράκη)
    αφρένιο (Κως)
    κρυφό (Σαρακατσάνοι)
    διαβολοψώμι (Λέσβος)
    ψωμί του διαβόλου
    φτόζμος

    Αυτόζυμος άρτος, με δυο λόγια!

    (Από το ίδιο βιβλίο με το πρώτο μου σχόλιο)

  51. bernardina said

    #50 Ευχαριστώ 🙂

  52. ppan said

    49: θεόφαλτσος. Ωραία φωνή αλλά.. Παντως δεν είναι απαγορευτικό να είναι καποιος καλος τραγουδιστής και φάλτσος, κι ο Μητροπάνος είναι φάλτσος, αλλά λιγότερο, κι αυτό κάνει την ιδιαιτερότητα του. Από την άλλη υπάρχουν και όρια φυσικής αντοχής, καληώρα, ή η το θαύμα της φύσης που δεν πατάει νότα (δεν είναι κι ευκολο αυτό!), η Ελενίτσα

  53. Immortalité said

    @53 Έχω τεράστια όρια φυσικής αντοχής. Μπορώ να τον ακούω ώρες ατελείωτες 🙂 Του Μητροπάνου το φάλτσο το ακούω, του Μάλαμα όχι. Η Ελενίτσα ποια είναι;

  54. ppan said

    Η Ελενίτσα είναι η Τσαλιγοπούλου.

  55. bernardina said

    #54 Η Ελενίτσα-ζει-ανάμεσά-μας. Εκεί τελειώνουν και οι δικές σου αντοχές και όλων μας.
    Βέβαια περί ορέξεως…

  56. π2 said

    Ο Μητροπάνος δεν είναι φάλτσος. Απλώς του αρέσει να περιδιαβαίνει την κλίμακα της επιτρεπτής τονικότητας μέχρι να κάτσει η μπάλα κάπου. Ούτε η Αρβανιτάκη ήταν φάλτσα στα νιάτα της όπως λένε κάποιοι, απλώς βρισκόταν στα όρια της επιτρεπτής τονικότητας, κάτι που έκανε τη φωνή της ενδιαφέρουσα.

    Παρεμπιπτόντως, μ’ αρέσει πολύ ο poltically correct εναλλακτικός όρος για τον φάλτσο: άτομο εναλλακτικής τονικότητας. 😛

  57. Immortalité said

    @55 Αυτή παίζει το νευρικό μου σύστημα. Να τη βάζεις στην ίδια κατηγορία με τον Μάλαμα είναι κακούργημα 🙂

  58. ppan said

    ΠΟια όρια, στα όρη τ΄αγρια βουνά το φάλτσο. Αλλά παλιά: θυμάμαι στου Μαμαγκάκη: «εγώ θάμαι για πααααντααα η φιλενάαααδααα σουυυ»: ΠΑΝΙΚΟΣ
    Αλλά δούλεψε και δεν έχει καμιά σχέση πια

  59. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @59,
    ο Ιωάννου, πάντως, είχε πει για το συγκεκριμένο ότι ήταν «η καλύτερη δυνατή απόδοση στίχων του που μπορούσε να φανταστεί».
    Αλλά και η Ελευθερία τον τίμησε, περιλαμβάνοντάς το σε όλες τις ανά την χώρα συναυλίες της εκείνα τα πρώτα σοσιαλιστικά χρόνια…

  60. ppan said

    Α πολύ ωραίο τραγούδι, όλος ο δίσκος δηλαδή. Αλλά η τεχνική ξέφυγε λίγο στο τραγούδι. Βέβαια, καλύτερα παράφωνος παρά βουβός και άφωνος που έλεγε άλλο τραγούδι.

  61. Ελάτε κύριε Ppan. Η παραφωνία δεν είναι ιδιότητα αυτού που τραγουδάει και μιλάει αλλά αυτών που διαβάζουν και ακούν. Άρα τι σημασία έχει να είναι κανείς άφωνος. …Όσο θέλεις βρόντα.

    Γιάννης

  62. ppan said

    Κύριο δεν μ΄εχουν πει ακόμη. Κάνω καριέρα ως δεσποινίς, άντε κυρία.

  63. Γιάννης Π said

    Πολλά μάθαμε σήμερα!

    Βέβαια πέρα από τα ενδιαφέροντα του άρθρου εμένα ιδιαίτερα με κέντησε κάτι που δεν ήξερα ούτε συνειδητοποίησα μετά από τόσα χρόνια Αστερίξ· αυτό που είπε ο Δύτης στο 43, το λογοπαίγνιο που κρύβεται πίσω από το οχυρό Μπαμπαορουμ!
    Μια μικρή αποκάλυψη σήμερα !

    Και για να συνεχίσω στο ίδιο πνεύμα, Μαμαλάκης ο Παξαμάς αλλά και Τσελεμεντές, αν σκεφτούμε ότι λεξικοποιήθηκε.

  64. Λοιπόν, καταρχήν να πω ότι συντάσσομαι απόλυτα με το #37α!!!
    Νεοκίδιε μου φαίνεται ότι αν πάμε σε ζιαφέτι μαζί θα αναστενάξουν τα μαχαιροπήρουνα! 😀

    Επίσης, επειδή είστε όλοι βιβλιοφάγοι εδώ, να προτείνω το πιο χρήσιμο βιβλίο μαγειρικής για τα χρόνια που έρχονται, για όποιον τυχόν δεν το έχει δει μέχρι τώρα!! 🙂

    Καλό Παρασκευιάτικο απόγευμα συνιστολογίτες! Κι απ’ό,τι βλέπω απ’το παράθυρο ο καιρός είναι υπέροχος! Άντε καλά να τα περάσουμε!! 😀

  65. Νέο Kid Στο Block said

    Στέλιο, βετζετέριαν και συ ,ε; 🙂

    (Αν είναι πάντως για γουρουνιά ή χοιρομέρια, θα το κάνουμε στο νησί μου. Αν είναι για αρνίσια πλάτη, θα το κάνουμε στο άλλο νησί, το Καρπενήσι! Άλλη γεύση το αμνοερίφιον ,στις παραλίες στο Βελούχι!)

  66. Η αντίδραση του ηλικιωμένου στην ετυμολόγηση της λέξης «παξιμάδι» από όνομα αρτοποιού αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα γλωσσικού ερασιτεχνισμού και έλλειψης γλωσσολογικής παιδείας. Διαβάζει ο συγκεκριμένος κύριος στο λεξικό Μπαμπινιώτη μια ετυμολογία που δεν του φαίνεται σωστή και οργίζεται εναντίον του Μπαμπινιώτη. Δεν είναι σε θέση να καταλάβει ότι η ετυμολογική πληροφορία που καταγράφεται στο λήμμα ενός λεξικού αποτελεί κατ’ ανάγκην, λόγω έλλειψης ικανού χώρου, το απόσταγμα επιστημονικής έρευνας. Δεν μπορεί δηλ. να αντιληφθεί ότι ο ετυμολόγος έχει συγκεντρώσει περισσότερα στοιχεία από αυτά που παραθέτει και ότι τελικά αποδίδει συνοπτικά την ιστορία της λημματογραφούμενης λέξης. Επίσης, έχει την εντύπωση ότι βρήκε ο ίδιος τη σωστή ετυμολογία του «παξιμάδι» (από τον τύπο «καψιμάδι»), αλλά δεν έχει τα γνωστικά εφόδια, ώστε να γνωρίζει -ή έστω να υποψιαστεί- ότι η πορεία που ακολουθήθηκε δεν είναι από το «καψιμάδι» στο «παξιμάδι», αλλά η αντίστροφη. Ακόμη, αξιοσημείωτο στοιχείο έλλειψης γλωσσολογικής -ή έστω απλώς λογικής- σκέψης είναι η προσωποποίηση του θέματος που τον απασχολεί, το γεγονός ότι θεωρεί θέμα Μπαμπινιώτη την ετυμολογική προέλευση της λέξης «παξιμάδι». Παρόμοιες περιπτώσεις έχουμε δει και στο παρελθόν – δες λ.χ. την ετυμολογία της λέξης «τζιτζιφιόγκος» ( http://periglwssio.wordpress.com/2011/06/03/tzitzifiogkos/ ). Γι’ αυτό δεν πάμε μπροστά ως χώρα, γιατί όλοι έχουν άποψη για όλα, ανεξάρτητα από τις όποιες γνώσεις τους, και κανείς δεν ρωτάει για τίποτα. Μέσω ίντερνετ μάλιστα, το κακό παίρνει διαστάσεις χιονοστιβάδας – έχει και τα αρνητικά του το πολύτιμο αυτό μέσο έρευνας και επικοινωνίας. Αλλά και εκτός ίντερνετ βλέπεις και ακούς διάφορα. Για παράδειγμα, πρόσφατα βρέθηκα στο σπίτι ενός φιλικού ζευγαριού και άκουσα τον άνδρα να υποστηρίζει ότι στην Ελληνική λέμε λ.χ. «Ξεκόλλα, ρε» (και διάφορα άλλα στην ίδια περίοδο, τα οποία δεν θυμάμαι, και μάλιστα που φάνηκαν λίγο επιτηδευμένα), ότι οι ξένοι δεν θα μπορούσαν να τα μεταφράσουν αυτά και ότι το εν λόγω φαινόμενο «υπάρχει μόνο στα Ελληνικά». Τι να του πεις, και μάλιστα χωρίς να τον προσβάλεις και χωρίς να αισθανθεί μειωμένος από κάποιον «σπουδαγμένο»; Ευτυχώς, η σύζυγος μου, που είναι φυσική ομιλήτρια μιας γερμανογενούς γλώσσας, διέψευσε με τον κατάλληλο τρόπο τους ισχυρισμούς του φίλου μας. Αλλά όταν ολόκληροι καθηγητές πανεπιστημίου (λ.χ. ο Φίλιας, ο Θεοφανίδης κ.ά.) γράφουν τέτοιες ανακρίβειες για θέματα γλώσσας, τι απαιτήσεις να έχει κανείς από άλλους, που δεν έχουν σπουδάσει έστω κάτι άσχετο με τη γλώσσα;

  67. ppan said

    Kύριε Περιγλώσσιέ μου, καλά κι άγια κάνετε να υπαρσπίζεστε τον Μπαμπινιώτη, αλλά να προσβάλετε τον άνθρωπο που έδωσε αφορμή να γραφτεί το σημερινό κομμάτι -μέχρι ότι δεν έχει λογική σκέψη του γράφετε- είναι κομμάτι ανάγωγο και βαραίνει τον Νικοκύρη που τον φιλοξενεί. Στο σπίτι σας, ξα σας, αλλά εδώ μέσα;

  68. @67: Αααα γι’αυτό δεν πάμε τελικά μπροστά ως χώρα! Καλά που το’πες βρε γιατί τη μια φταίνε οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, την άλλη η παλαβή αριστερά, έχουμε μπερδευτεί κι εμείς οι άνθρωποι! Να ξέρουμε ποιους να πρωτοτουφεκίσουμε δηλαδής, όχι τίποτα άλλο! 😀

    @66: Μου τρέχουν ήδη τα σάλια! 😀

  69. 68: Πρώτον, σε κανένα σημείο του σχολίου μου (δηλ. του σχολίου 67) δεν υπερασπίζομαι τον Μπαμπινιώτη.

    Δεύτερον, έγραψα την αλήθεια, τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ. Αυτή είναι η άποψή μου. Η κριτική είναι ελεύθερη.

  70. ppan said

    Κριτική σε δημόσια πρόσωπα, οκ, αλλά στον μπαμπά μιας φίλης του Νικοκύρη που δεν ζήτησε ο άνθρωπος να γίνει ανάρτηση, απορία έβαλε, είναι εκτός των άλλων, και ευκολάκι.
    Α προπό, και για να βοηθήσω τον Στέλιο που μπερδεύτηκε: Γι αυτό δεν πάμε μπροστά σαν χώρα, η αγένεια θεωρείται δικαίωμα 🙂

  71. 71: Αυτό το δικαίωμα το ασκείς εσύ εναντίον μου τώρα.

    Επαναλαμβάνω ότι αυτή είναι η άποψή μου. Πρόκειται για μη λογικό τρόπο σκέψης. Άλλωστε, για ποια προσβολή μιλάμε; Δεν έχει αναφερθεί καν το όνομα του κυρίου. Και κριτική ασκώ στους πάντες, και σε δημόσια πρόσωπα και σε μη δημόσια πρόσωπα. Βρίσκω άκομψη την παρέμβασή σου και τις υποδείξεις σου. Έχω ασκήσει κριτική και σε «αυθεντίες» (αυτό για το «ευκολάκι»).

    Είμαι πολύ ευγενικός στη ζωή μου γενικά, αλλά προτάσσω την αλήθεια.

    Αν ο κ. Σαραντάκος θεωρεί προσβλητικά τα σχόλιά μου πάντως, μπορεί να τα αφαιρέσει.

  72. @70: Η κριτική είναι ελεύθερη αλλά τα σχολιάκια στο μπλόγκι σου κλειστά, έτσι; Διακρίνω μια ψιλοαντίφαση εδώ! 😉

    Αλλά τέτοιος είμαι μωρέ… καχύποπτος… ΚΑΙ γι’αυτό δεν πάει μπροστά η χώρα! 😀

  73. ppan said

    Εσείς όμως είστε μπροστά, δεν σας τα έμαθε αυτά η μαμά σας, ότι αυτός που είναι παρών μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του κι ότι αυτό κάνει τη διαφορά; Κρίμα…
    Η κριτική σε αυθεντίες δεν είναι ευκολάκι, το αντίθετο. Αλλά να γράφετε ότι ο «ηλικιωμένος κύριο» δεν έχει τα γνωστικά εφόδια για να ετυμολογήσει, και να τον ανασκευάζετε, μα τι ανακάλυψη, τι παρρησία! Αλλά, ξαναλέω,αν δεν σας τάμαθε η μαμά σας, ή ο μπαμπας σας δηλαδή, τι φταίτε εσείς;

  74. ppan said

    73: α, πες τα έτσι! Γι αυτό βγήκε στα καλντερίμια να κοψει και να ράψει, αφού σπίτι του δεν μπορεί,λογικό…

  75. 73: Δεν υπάρχει λόγος να με ειρωνεύεσαι συνεχώς, με αστειάκια, υποκοριστικά, χαμογελάκια κτλ., και μάλιστα χωρίς να με γνωρίζεις. Αυτό όντως είναι αγένεια. Βρίσκομαι σε ξένο blog και δεν θέλω να απασχολώ τον κόσμο με θέματα άλλου blog. Ο λόγος για τον οποίο έχω κλειστά τα σχόλια δεν είναι η αντίθεσή μου στην κριτική, αλλά εντελώς διαφορετικός. Άλλωστε, όποιος θέλει να σχολιάσει, μπορεί να το κάνει στο «about» – εκεί ποτέ δεν έκλεισα τα σχόλια.

  76. Nicolas said

    Καράφαλτσος.
    Θα κάνω δώρο ένα δίσκο του σ΄ ένα φίλο μου που έχει απόλυτο αυτί, για να τον εκδικηθώ που κάθε φορά που τραγουδάμε μας κυνηγάει (κι έναν της Ελευθερίας, κι έναν της Ελένης κι έναν και τις δυο μαζί). Αλλά μετά ούτε παξιμάδι θα μας κερνάει ούτε Médoc!

    Το άλλο το παξιμάδι να βγαίνει άραγε από το βήμα της βίδας; λίγο μακρινό μου φαίνεται: passo-παξιμάδι; Περικόχλιο, ωραίο είναι, αλλά αν το γράψουμε σε κάνα τεχνικό έτσι, μας κράζει ο αντιπρόσωπος στην Ελλάδα: Αλλά, παρεμβύσματα βάλαμε.

  77. 74: Αντιπαρέρχομαι τη μόνιμη ειρωνεία σου, που είναι όντως δείγμα αγένειας.

    Δεν έγραψα ότι έκανα κριτική σε αυθεντίες, αλλά σε «αυθεντίες» – και δεν ήταν εύκολο.

    Δηλ. θα εκφράζω την άποψή μου, μόνο αν κάποιος είναι παρών; Όταν χθες γράφαμε για τον Φίλια και τον Πρινιανάκη, θα έπρεπε να επικοινωνήσω μαζί τους πρώτα; Δεν ξέρω καν αν είναι χρήστες του ίντερνετ. Μπορώ να λέω την άποψή μου ελεύθερα. Ο ηλικιωμένος κύριος είναι ένας «ανώνυμος» (με την έννοια ότι δεν είναι ευρέως γνωστά τα στοιχεία του). Χρησιμοποίησα την περίπτωσή του ως αφορμή για γενικότερο προβληματισμό. Δεν είχα πρόθεση να προσβάλω κανέναν.

  78. ppan said

    Η φατσούλα πήγαινε στον Στέλιο, το υποκοριστικό ήταν ένα και μοναδικό.
    Από πολύ δημοκρατικότητα και ελευθερία τάχετε κλειστά τα σχόλια, εγώ το κατάλαβα, ο Στέλιος αντέδρασε (με φατσούλες κιόλας ο άθλιος!). Ίσα ίσα, δικαιολόγησα και το πού ήρθατε εδώ να καυτηριάσετε τον ηλικιωμενο κύριο αφού σπίτι σας κωλύεστε, κι ούτε ενα ευχαριστώ!

  79. ppan said

    Να προσέξετε πώς ΔΕΝ προσβαλλετε τους άλλους, οταν πχ γράφετε ότι στερούνται λογικής σκέψης, καποιος κακοπροαίρετος όπως εγώ, μπορεί να παρεξηγήσει το κομπλιμάν. Ο κόσμος είναι κακός.

  80. 79: Η αναφορά μου σε «αστειάκια, υποκοριστικά, χαμογελάκια» επίσης πήγαινε στον Στέλιο. Επομένως, γιατί παρεμβαίνεις και σε αυτό;

    Για τα «κλειστά σχόλια» έχω απαντήσει. Στο «about» δεν είναι κλειστά.

    Ευχαριστώ, λοιπόν.

  81. 80: Θα το προσέξω. Ευχαριστώ και πάλι.

  82. sarant said

    Με καθυστέρηση είδα τη συζήτηση. Ομολογώ ότι το σχόλιο 67 ενόχλησε κι εμένα, το βρήκα αδικαιολόγητα αιχμηρό -και άστοχο, ιδίως στο σημείο όπου φαίνεται να υπονοεί ότι η παρετυμολογία ή ο σχολιασμός από τους μη ειδικούς είναι ελληνικό φαινόμενο.

  83. Ευχαριστώ για το σχόλιό σας και λυπάμαι που σας ενόχλησε, κ. Σαραντάκο. Πάντως, δεν υπονόησα ότι πρόκειται για ελληνικό αποκλειστικά φαινόμενο. Συγχαρητήρια για το αρχικό σας κείμενο και καλή συνέχεια.

  84. theo1611 said

    Ακόμα και οι αυθεντίες χρειάζονται το τσίγκλισμα από τους απλοϊκούς καθημερινούς ανθρώπους και τα βιώματά τους. ¨Ετσι πάμε, κατά τη γνώμη μου, μπροστά!!!

    Εξάλλου αυτή η παρέμβαση, ενός μη επαϊοντος, ήταν η αφορμή για μιά εξαιρετικά κατατοπιστική συζήτηση που δεν θα λαμβάναμε γνώση, οι λοιποί μη επαϊοντες, για να εμπλουτίσουμε τις γνώσεις μας στα των λέξεων!!!

  85. Earion said

    Δύτη (8), θα σε απογοητεύσω. Δεν νομίζω να έχει καμιά σχέση το buccellatum με το παξιμάδι.

    Τόσο το buccellatum, όσο και οι βουκελλάριοι (που μας θυμίζουν τον αγαπημένο μας Βελισάριο), αλλά και το σημερινό οικογενειακό επώνυμο Βουκελάτος, ανάγονται στο λατινικό bucca ή buca, με u μακρόν. Αυτό το [u] στις ρωμανικές γλώσσες έμεινε [u] ή έδωσε το πιο κλειστό [o]: γαλλικά bouche (δες εδώ, σελ. 6, τα στάδια), ιταλικά bocca, και ισπανικά boca. Μου φαίνεται αδύνατο να έγινε πρόσθιο [a] στα ελληνικά.

    Για το [c] έχουμε το φαινόμενο της ουράνωσης (palatalization) μπροστά από τα [e] και [i]. Κατά Βικιπαίδεια, «Το [c] υπέστη ουράνωση σε [tʃ] στην Ιταλία και τη Δαλματία [αυτό μας ενδιαφέρει, καθότι κοντά στα δικά μας], ενώ στη Γαλλία και την Ιβηρική έγινε [ts]» [αυτό δεν μας ενδιαφέρει]. Το διπλό [cc] μπροστά από [e] και [i] έδωσε [ks] (το βλέπουμε καλύτερα στο γερμανικό Akzent), ενώ μπροστά από [a] έμεινε αμετάβλητο (occasion, peccator).

    Τώρα, από το –llatum στο –μάδι η διαφορά μου φαίνεται ανυπέρβλητη. Νομίζω πως ο λεξικογράφος της τουρκικής μπερδεύτηκε από το ότι οι δύο λέξεις έχουν παραπλήσιο (αλλά όχι ίδιο) νόημα, σημαίνουν τροφή.

    Όσο για το ερώτημά σου, για την ιστορική περιέργεια του πράγματος, τα βιβλία χρονολογούν το πέρασμα από το φωνητικό σύστημα της κλασικής λατινικής σε αυτό της λαϊκής ή δημώδους (Vulgar Latin) κάπου μεταξύ 3ου και 4ου αιώνα μ.Χ., αλλά με πολλές ιδιομορφίες κατά τόπους και κατά χρονικές περιόδους. Μια από τις παλιότερες άμεσες πηγές, το αποκαλούμενο «Παράρτημα του Πρόβου» (Appendix Probi), που προηγουμένως το χρονολογούσαν στον ύστερο 3ο αιώνα, ή κατά την Βικιπαίδεια κάπως αόριστα στον 3ο ή 4ο αιώνα, νεότερες απόψεις το ανεβάζουν στον ύστερο 6ο, «στους χριστιανικούς αιώνες της Ιταλίας, μετά την κατάκτηση από τους Λομβαρδούς, δηλαδή μετά το 568 μ.Χ.».

    Ειδικά για το φαινόμενο της ουράνωσης (palatalization) των συμφώνων [k] και [g] μπροστά από τα φωνήεντα [e] και [i] , μια αυθεντία, ο <a href=http://books.google.gr/books?id=O7z4Sl-SgFEC&pg=PA158&lpg=PA158&dq=palatalization+of+Vulgar+Latin&source=bl&ots=rLGkXr1xft&sig=2W0L2LcbxJA4a-4FNOFfCNG1cYE&hl=en&sa=X&ei=sxtaT-36MIHtOaPYnNwC&redir_esc=y#v=onepage&q=palatalization%20of%20Vulgar%20Latin&f=false L. R. Palmer, The Latin Language λέει ότι συνέβη πολύ μετά τον 2ο αιώνα μ.Χ. και ότι δεν υπάρχει αδιαμφισβήτητη μαρτυρία πριν τον 6ο αιώνα.

  86. Δεν βλέπω πού λέει η Βικιπαίδεια (9) ότι «Το διπλό [cc] μπροστά από [e] και [i] έδωσε [ks] (το βλέπουμε καλύτερα στο γερμανικό Akzent)», και δεν μου φαίνεται άνευ ετέρου σωστό.
    Στα ιταλικά το διπλό cc προφέρεται όπως και το απλό c, μόνο.. διπλό (με κάποιο αισθητό χρονικό διάστημα ανάμεσα στο κλέισιμο και στο άνοιγμα των αεροφόρων οδών). Στα ισπανικά έχει απλοποιηθεί, όπως και τα περισσότερα διπλά σύμφωνα της λατινικής. Η παραπομπή «στο γερμανικό Akzent», που καταφανώς είναι λόγιο δάνειο, δεν αποδεικνύει τίποτε· αλλά και το γαλλικό accent είναι λόγια λέξη, και όχι φυσική συνέχεια του λατινικού accentus. Το απαρχαιωμένο γαλλ. occire < λατ. occidere είναι μία ένδειξη ότι στα γαλλικά τουλάχιστον το cc εξελίχθηκε σε ks πριν από e και i — αλλά όπως παρατήρησε ο Εαρίων, πιο πολύ μας ενδιαφέρει τι έγινε στα λατινικά των Βαλκανίων.

  87. τυφλόμυγα said

    Καλησπέρα. Κάτι άσχετο με το θέμα. Ζητάω τα φώτα σας.

    Ποια είναι η ζούγκλα του μαυροπίνακα; Τι εννοεί το σκίτσο; Έχει να κάνει με κάποια παλιά ιστορία ή είναι μια βλακεία;

  88. bernardina said

    Η ζούγκλα του μαυροπίνακα είναι μια ασπρόμαυρη αμερικάνικη ταινία του 1955 με τον Σίντνεϊ Πουατιέ που πραγματεύεται τη σχολική βία, σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Μπρουκς και με τον Βικ Μόρροου του Κόμπατ (Η Μάχη) σε νεανική ηλικία.

  89. bernardina said

    http://en.wikipedia.org/wiki/Blackboard_Jungle

  90. rogerios said

    Πολύ ωραίο και το σημερινό! Ένας νατσουλισμός που κατά τα φαινόμενα είναι σωστός! 🙂

    Πλην όμως,
    αγαπητέ Δύτη (σχ. 43), πώς συνδέεται ο Μπριγιά-Σαβαρέν με τους μπαμπάδες με ρούμι; Η εκδοχή που γνωρίζω, λέει ότι τους χρωστάμε στον Στανισλάο Λεστσύνσκι, έκπτωτο βασιλιά της Πολωνίας και τελευταίο δούκα της Λωρραίνης: σε ένα ταξίδι του διαπίστωσε ότι το κούγκελχοπφ που λιγουρευόταν είχαν μπαγιατέψει και καθώς έτσι ξερό δεν τρωγόταν διέταξε το μάγειρά του να βρει έναν τρόπο να το κάνει πιο μαλακό και γευστικό (κι αυτός το έκανε και μεθυστικό επιπλέον).

  91. τυφλόμυγα said

    Ευχαριστώ Μπέρνι. Ενδιαφέρουσα φαίνεται. Δεν την είχα ακούσει καν. Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω όμως τη σχέση της σχολικής βίας με την άκρα δεξιά και αριστερά και γενικά όλο το σκίτσο. Μάλλον πρέπει να δω την ταινία. 😦

  92. bernardina said

    Ρογήρε, τα πράγματα έχουν ως εξής:

    «Gateau Savarin

    Πρόκειται για ένα γλυκό γαλλικό: το Σαβαρέν είναι στην ουσία ένας μπαμπάς με ρούμι, χωρίς τις σταφίδες.
    Δημιουργήθηκε στο Παρίσι το 1845 από τον Auguste Jullien προς τιμήν του γαστρονόμου Brillat-Savarin.
    To baba au rum είχε δημιουργηθεί έναν αιώνα νωρίτερα από τον Stanislas Lezinski».

    http://www.lifo.gr/team/fooddaily/28100

  93. bernardina said

    Παρακαλώ, Τυφλομυγάκι.
    Η ταινία έχει ενδιαφέρον, μεταξύ άλλων επειδή εκεί ακούγεται και το Rock around the Clock, αλλά το νόημα του σκίτσου αδυνατώ (ή ίσως δεν θέλω) να το αντιληφθώ. Όπως και να ‘χει είναι ατυχές.

  94. ππαν said

    Α σωστά, το κούγκελκλπ έχει σταφίδες.

  95. sarant said

    94: Κάτι με άγρια νιάτα θα υπονοεί το (κακό) σκίτσο του Μητρόπουλου.

  96. Νέο Kid Στο Block said

    96. Μα γιατί κακό; Ένας υπέροχος υπερρεαλιστικός αχταρμάς έχουν γίνει όλα πια στην Ελλάδα. Πριν λίγο λόγουχαρι, άκουσα τον Βενιζέλο (τον Μπένυ ντε!) να κατηγορεί τον Τσίπρα ότι εξυπηρετεί την επιχειρηματική διαπλοκή.
    Χα,χα,χα,χααα,χααααα,χααααα!

  97. xray said

    @ 83. Άστοχο ναι, αιχμηρό όμως όχι θα έλεγα. Ο κύριος περιγλώσιος (καμιά σχέση με το σεξ φαντάζομαι (και ελπίζω)), αγνοεί το γενικό κλίμα και το πνεύμα της συζήτησης. Αιχμηρός μπορεί να είναι κανείς όταν είναι και εύστοχος, πράγμα που απαιτεί καλή γνώση του περιβάλλοντος, κάτι που είναι φανερό ότι απουσιάζει από την ‘κριτική’ του περιγλώσιου (δεν μπορώ και να το επαναλαμβάνω, τι όνομα !)
    Θα προτείνω φάρμακα για την αρτηριοσκλήρωση, ή έστω κάποιο γενόσημο.

  98. xray said

    @ 88: Το σκίτσο είναι πράγματι μια ακόμα βλακεία του Μητρόπουλου, που πραγματικά, δεν καταλαβαίνω πως έκανε καριέρα και ψωμίζεται από τις γελοιογραφίες (σικ (;)) του..
    Μήπως να μας φώτιζε ο Νικοδεσπότης ή άλλος σχετικά με το σικ; Δεν το έχω καταλάβει.

  99. Ἄσε τους ῥὲ Ἰμμὸρ νὰ λένε. Στὸ μαγαζί μας δὲν θὰ τοὺς κεράσουμε σφηνάκια, νὰ μάθουν αὐτοί!

  100. «Η ζούγκλα του μαυροπίνακα» και «η ζούγκλα της ασφάλτου» είναι εκφράσεις πολύ οικείες σε όσους έχουν κάποια ηλικία. Υποθέτω ότι ο Μητρόπουλος υπαινίσσεται την εκπομπή «Ζούγκλα» του Τριανταφυλλόπουλου, που αφότου έκλεισε το Alter υπάρχει μόνο στο Διαδίκτυο, και όπου εκτοξεύονται πολύ εύκολα κατηγορίες περί προδοσίας κλπ. Ο παλιομοδίτικος άγριος συμβολίζει τη ζούγκλα — δεν υπάρχει ρατσιστικό υπονοούμενο.
    Γούγλισε ζούγκλα – προδοσία να φρίξεις.

  101. «μια ακόμα βλακεία του Μητρόπουλου» (99)

    Κύριε των Δυνάμεων! Παραδέχομαι ότι έχει λίγο ξεθυμάνει τα τελευταία χρόνια, αλλά δεν παύει να είναι (κατά τη γνώμη μου) γίγας της ελληνικής γελοιογραφίας, διόλου κατώτερος π.χ. του Μποστ

  102. Αμφισβητούνε το Μπαμπινιώτη ως γλωσσολόγο, θ’αρχίσουν τώρα ν’αμφισβητούν και το Μητρόπουλο ως γελοιογράφο!

  103. ππαν said

    Α, όχι! όλοι είναι κατώτεροι του Μποστ, ακόμη κι ο Ιωάννου. Ο Μποστ είναι άφθαστος.

  104. sarant said

    Κι εγώ συμφωνώ ότι ο Μητρόπουλος είναι από τους κορυφαίους όσο κι αν πράγματι έχει ξεθυμάνει. Μην ξεχνάμε πως είναι και μεγάλος άνθρωπος πια. Αλλά το σημερινό σκίτσο του ήταν κακό σε όλα τα επίπεδα -βέβαια, κι ο Όμηρος καμιά φορά λαγοκοιμάται και κάνει καμιά πατάτα.

  105. vioannis said

    Ερώτηση: Το παξιμάδι πριν τον κύριο Πάξαμο πως το λέγανε;

  106. Ἐγὼ δὲν κατάλαβα γιατί τὸ σκίτσο ἦταν κακό.

  107. sarant said

    106: Κάτι με διπυρίτης φαντάζομαι.

    107: Γούστα είναι αυτά -εγώ το βρήκα δυσνόητο, με ανάγκη λεζάντας και δη φλύαρης στον μαύρο, αγγαρεία.

  108. xray said

    Φυσικά, γούστα είναι όλα, αλλά ζήτημα καλού γούστου είναι και να φεύγουμε από το προσκήνιο όταν ξεθυμαίνουμε και γερνάμε. Για παράδειγμα:
    http://assets.in.gr/assetservice/Image.ashx?c=8259610&r=0&p=0&t=0&q=100&v=0&w=380&h=500
    Ενδεικτικά μόνο, αλλά όποιος θέλει ας ρίξει μια ματιά στη ‘δουλειά’ του Μητρόπουλου στα ΝΕΑ των τελευταίων χρόνων. Νομίζω ότι είναι ενδεικτική.

  109. 92, Την ταινία να τη δεις (δεν είναι αριστούργημα αλλά αξίζει για επί μέρους πράγματα), ωστόσο δεν θα σε βοηθήσει καθόλου στην κατανόηση του σκίτσου. Έχω την εντύπωση ότι ο Κ. Μητρ, ήθελε απλώς να παίξει με τη λέξη «ζούγκλα» και να αναφερθεί στη «Ζούγκλα του διαδικτύου» (όπου χρησιμοποιούμε το πληκτρολόγιο κι όχι όπως παλιά τον μαυροπίνακα). Είναι σίγουρα μια από τις πιο κακές στιγμές του σημαντικού – κατά τη γνώμη μου – αν και συντηρητικού σκιτσογράφου μας.

  110. μήπως γερνᾶμε καὶ ὅταν ἡ σάτιρα μᾶς ἐνοχλῇ;

  111. Σπουργίτης said

    Περί παξιμαδιού: χωρίς παρεξήγηση, ούτε εμένα με καλύπτει η ετυμολόγηση του παξιμαδιού από τον (υποθετικό ίσως) Πάξαμο. Και πώς ετυμολογείται ο Πάξαμος;
    Δε θα μπορούσε η λέξη να έχει προέλθει από το ρ. πήγνυμι (ρ. πηγ-, παγ- αόρ. β’ επάγην) εξ’ου και λέξεις όπως πάγος, πάχνη, πάγ-σαλος > πάσσαλος, παγίδα, πήξις, ναυ-πηγός, πακτός (δωρικό του πηκτός). Αλλά και στα λατινικά απαντάται η ρίζα pag- (pro-pago, pag-ina κλπ).
    Δηλ. πάξ-ιμος άρτος > πάξιμον > μτγν. παξιμ-άδιον
    Βασικά, υπόθεση κάνω και θα ήθελα μια γνώμη.

  112. «@ 83. Άστοχο ναι, αιχμηρό όμως όχι θα έλεγα. Ο κύριος περιγλώσιος (καμιά σχέση με το σεξ φαντάζομαι (και ελπίζω)), αγνοεί το γενικό κλίμα και το πνεύμα της συζήτησης. Αιχμηρός μπορεί να είναι κανείς όταν είναι και εύστοχος, πράγμα που απαιτεί καλή γνώση του περιβάλλοντος, κάτι που είναι φανερό ότι απουσιάζει από την ‘κριτική’ του περιγλώσιου (δεν μπορώ και να το επαναλαμβάνω, τι όνομα !)
    Θα προτείνω φάρμακα για την αρτηριοσκλήρωση, ή έστω κάποιο γενόσημο».

    98: Θεωρώ χαμηλού επιπέδου, απαράδεκτο και αδικαιολόγητα αιχμηρό το συγκεκριμένο σχόλιο, που έγινε σε προσωπικό επίπεδο, και μάλιστα με την ανοχή του διαχειριστή. Δεν ήθελα να προσβάλω τον ηλικιωμένο κύριο, έναν άγνωστό μου. Αντιθέτως, όταν έκανα αναφορά σε λογικό ή μη τρόπο σκέψης, εννοούσα κυρίως τη γλωσσολογική λογική ή μεθοδολογία. Ούτε καν η ίδια η γυναίκα μου έχει γλωσσολογική λογική, παρά το ότι μεγάλωσε σε τρίγλωσσο περιβάλλον.

    Μου κάνουν υποδείξεις για το σωστό ύφος άτομα που επανειλημμένα με ειρωνεύονται και με προσβάλλουν.

    Επειδή είναι βέβαιο ότι αυτό θα συνεχιστεί, θα σχολιάσω συνολικά το θέμα που με απασχόλησε εδώ, σε κείμενο που θα αναρτήσω προσεχώς (με ανοιχτά σχόλια, για να μη μείνει κανένας παραπονεμένος). Εκεί λοιπόν θα φανεί ποιος έχει καλή ή κακή γνώση του περιβάλλοντος και του γενικού κλίματος και ποιος ασκεί κριτική εντός ή εκτός εισαγωγικών.

  113. Σπουργίτης said

    Περί Μητρόπουλου: τον έχω ήδη κατατάξει στο μυαλό μου, στους κορυφαίους Έλληνες δημοσιογράφους. Τώρα αν μια στις 100 γελοιογραφίες του δεν είναι πετυχημένη, δεν αλλάζει η γνώμη μου.

    Περί Μπαμπινιώτη: υπερβάλλει μερικές φορές στην προτεινόμενη γραφή ορισμένων λέξεων. Σαφέστατα. Δε θα γράψω ποτέ αγώρι ή τσηρώτο. Αλλά δε σημαίνει ότι δεν είναι από τους κορυφαίους γλωσσολόγους στη χώρα μας.

    # 111 : Κορνήλιε νομίζω ότι δεν είναι θέμα ηλικίας αλλά χαρακτήρα. Το πέρασμα των χρόνων άλλους τους κάνει πιο ήπιους άλλους πιο ευέξαπτους.

  114. Σπουργίτης said

    Διόρθωση: στους κορυφαίους Έλληνες #γελοιογράφους#

  115. Μαρία said

    Νικοκύρη, τώρα κοίταξα στη Σούδα και αλλού οτι ο κύριος Πάξιμος ασχολήθηκε και με τις παξιμαδοκλέφτρες. Είσαι αδικαιολόγητος για την αποσιώπηση.
    Διόρθωσε σε παξαμΙτης άρτος.

  116. Σπουργίτης said

    #116: σα μπηχτή μου φαίνεται… εγώ όμως γνώμη ζήτησα και πιο… εμπεριστατωμένη απόρριψη.

  117. Μαρία said

    117 Όχι βέβαια. Απορώ πώς συσχέτισες το 116 με το δικό σου σχόλιο.
    Ο Πάξαμος απλούστατα εκτός απο τσελεμεντές αναφέρεται και ως αναισχυντογράφος.

  118. Σπουργίτης said

    Πάντως εκτιμώ το χιούμορ σου. Πάσο.

  119. Σπουργίτης said

    Έγραψα λανθασμένα ότι ο Πάξαμος ίσως ήταν υποθετικό (θρυλικό) πρόσωπο. Συγνώμες. Όντως υπήρξε. Αλλά και πάλι, δε με καλύπτει η ετυμολόγηση του παξιμαδιού από τον Πάξαμο. Απαντάται η λέξη παξαμάδι προτού γίνει παξιμάδι;

  120. Μαρία said

    120 Ναι. Το ΛΣ λημματογραφεί παξαμάδιον, υποκοριστικό του παξαμάς. Αλλά και ο Νίκος αναφέρει τον τύπο παξαμάτιον.

  121. Σπουργίτης said

    121 Ευχαριστώ. Εκαλύφθην. Είδες τί ωραία που λύνονται οι απορίες χωρίς ειρωνικά σχόλια;

  122. xray said

    Το σχόλιό μου ήταν πράγματι αιχμηρό, αλλά δεν ήταν άστοχο. Η αναφορά στη δυνατότητα του διαχειριστή να απαγορεύει σχόλια, δείχνει πόσο εκτός κλίματος είστε κύριε περιγλώσσιε. Και προσωπικά, δεν έκανα καμιά υπόδειξη για το ύφος σας. Απλώς σας ειρωνεύτηκα και σας προσέβαλα, πράγμα όμως που δεν φάνηκε να ταράζει στο παραμικρό το ξύλινον του ύφους σας, άλλο ένα δείγμα της εντελώς εκτός κλίματος στάσης σας. Για να μην πω ότι θεωρώ άκρως προσβλητική προς το διαχειριστή την έμμεση υπόδειξη για απαγόρευση συγκεκριμένων σχολίων..

    @ Σπουργίτη: Πράγματι, οι απορίες μπορούν να λυθούν πολύ ωραία χωρίς ειρωνείες, αλλά η ειρωνεία, αν δεν αντιμετωπιστεί ως προσωπική επίθεση, χωρίς συναισθηματισμούς δηλαδή, μπορεί να γεννήσει πολύ ενδιαφέρουσες καινούριες απορίες και ερωτήσεις.

  123. τυφλόμυγα said

    Ευχαριστώ όλους όσους απάντησαν για το σκίτσο και την ταινία (#88, 92). Θα την ψάξω.

    Μήπως ξέρετε τι ζόρι τραβάει η Εκκλησία με τα ψωμιά/παξιμάδια/πρόσφορα χωρίς προζύμι; Τι πρόβλημα έχουν με το εφτάζυμο;

    Μία ερώτηση προς Νικοκύρη: σκέφτεστε να συμπεριλάβετε το σικ ρε! και την ιστορία του στο λεξικό;

  124. bernardina said

    124β
    Το ζόρι δεν το τραβάει η Εκκλησία αλλά η λαϊκή δοξασία -ή μάλλον εκείνο το τμήμα της που πιστεύει ότι το προζύμι ανεβαίνει χάρη σε κάποια αόρατη θεϊκή δύναμη και κατά συνέπεια η ιδιότητα του αυτόζυμου να ζυμώνεται χωρίς αυτό είναι δαιμονική. Το αστείο είναι ότι σε πολλές περιοχές συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο!

  125. sarant said

    Ευχαριστώ για τα σχόλια, έλειπα πολλές ώρες και να με συμπαθάτε.

    112: Νομίζω πως η απορία λύθηκε.

    116: Μαρία, δεν βρίσκω πουθενά «παξαμίτης», μόνο ένα «παξαμήτης».

    124: Το «σικ ρε» θα έπρεπε να έχει μπει στο γλωσσάρι. Για τα πρόσφορα και το προζύμι, δηλώνω αναρμοδιότητα.

  126. sarant said

    113: Καλώς ή κακώς, ο διαχειριστής του ιστολογίου ελάχιστα παρεμβαίνει, ιδίως όταν πρόκειται για αντεγκλήσεις μεταξύ σχολιαστών. Έτσι είναι το χούι του. Πολύ καλή ιδέα να βάλεις δικό σου άρθρο.

  127. Μήπως ξέρετε τι ζόρι τραβάει η Εκκλησία με τα ψωμιά/παξιμάδια/πρόσφορα χωρίς προζύμι;

    τὰ ζυμωτὰ πρόσφορα προορίζονται γιὰ τὴν θεία κοινωνία, ποὺ στοὺς παπικοὺς εἶναι ἄζυμη. τὸ ψιλοσυζητήσαμε καὶ σὲ πρόσφατο νῆμα.

  128. τυφλόμυγα said

    Για τα πρόσφορα και το προζύμι, δηλώνω αναρμοδιότητα.
    😀
    Με κάλυψαν Μπέρνι, Κορνήλιος, φχαριστώ!

    τὸ ψιλοσυζητήσαμε καὶ σὲ πρόσφατο νῆμα.
    Δεν προλαβαίνω να διαβάζω τα πάντα. Αν προλάβαινα θα ήξερα και πως προέκυψε το σικ ρε!, το οποίο είναι πολύ πολύ πρόσφατο. 😉

  129. Εαρίον, Άγγελε, ευχαριστώ και δεν επιμένω φυσικά.
    Ρογήρε, απάντησε η Μπέρνι.
    Και έτσι κλείνω τις εκκρεμότητές μου με το παξιμάδι. 🙂

  130. Immortalité said

    @67, 113 και λοιπά. Για το από καθέδρας και απαξιωτικό ύφος του σχολίου σας συμφωνώ με τους συνσχολιαστές μου.
    Θα ήθελα μόνο να σας θυμίσω πως η γλώσσα δεν ανήκει στους μελετητές της, ούτε διαμορφώνεται από αυτούς. Ανήκει σε αυτούς που τη μιλάνε και καλύτερα θα ήταν ο μελετητής με τη «γλωσσολογική λογική» να σεβόταν λίγο περισσότερο τους φυσικούς ομιλητές και ένα παραπάνω όταν, μολονότι δεν έχουν τις γνώσεις του και τα εφόδιά του, ασχολούνται με αυτή και προβληματίζονται. Με τα λοιπά επιστημονικά παραδείγματα τύπου «ούτε καν η ίδια η γυναίκα μου έχει γλωσσολογική λογική, παρά το ότι μεγάλωσε σε τρίγλωσσο περιβάλλον» δεν ασχολούμαι καν.

    @77 Τα λες επειδή ζηλεύεις 🙂

    @100 Τους αφήνω να λένε, αλλά ένα σφηνάκι θα τους κεράσουμε και δύο και τρία 🙂

  131. 131: Δικαίωμά σας να συμφωνείτε ή να διαφωνείτε.

    Το «από καθέδρας» είναι απλώς μια εκτίμηση. Επειδή το γράψατε εσείς, δεν σημαίνει ότι ισχύει. Ανέτρεξα στο λήμμα «καθέδρα» του λεξικού της Θεσσαλονίκης. Η ερμηνεία των σχετικών φράσεων δεν ισχύει για την περίπτωσή μας. Δεν μιλάω με ύφος απόλυτο και φυσικά δεν είμαι αυθεντία. Η άποψή μου είναι ότι ένας συγκεκριμένος κύριος δεν σκέφτεται γλωσσολογικά ή και (σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα, όχι γενικά στη ζωή του – αυτό δεν μπορώ να το ξέρω) λογικά. Δικαίωμά μου είναι να το απαξιώσω αυτό. Καμία καθέδρα. Τέτοια σχόλια, για διάφορους που δεν ακολουθούν γλωσσολογική μέθοδο, έχουν γίνει άπειρα σε αυτό και σε άλλα γλωσσικά ιστολόγια.

    Άλλωστε, αν μιλήσουμε με δικούς σας όρους, αυτό το «από καθέδρας» μπορεί να ισχύσει και στη δική σας περίπτωση. Ούτε λίγο ούτε πολύ, μου κάνετε μάθημα γλωσσολογίας. Γνωρίζω πολύ καλά ότι «η γλώσσα δεν ανήκει στους μελετητές της, ούτε διαμορφώνεται από αυτούς» και ότι «ανήκει σε αυτούς που τη μιλάνε». Είμαι εξοικειωμένος με τις σχετικές αρχές.

    Ωστόσο, πουθενά δεν είπα ή υπονόησα ότι η γλώσσα ανήκει στους μελετητές της και διαμορφώνεται από αυτούς. Εδώ δεν μιλάμε γι’ αυτό το θέμα. Ο υποστηρικτής λ.χ. μιας παρετυμολογίας (όχι ο συγκεκριμένος, γενικά μιλάω) θα κριθεί για τα όσα υποστηρίζει. Αυτό έκανα και στην περίπτωση των Φίλια-Πρινιανάκη. Σέβομαι τους φυσικούς ομιλητές και με προβληματίζει από ερευνητική άποψη το τι λέγεται. Αυτό κάνουν οι γλωσσολόγοι, π.χ. δεν στιγματίζουν μια χρήση, δεν ενοχοποιούν τον χρήστη αυτού ή εκείνου του γλωσσικού στοιχείου. Αυτή τη μέθοδο ακολουθώ και εγώ. Όταν ήμουν π.χ. στον στρατό, με απασχόλησε πολύ το ιδίωμα των στρατιωτών και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Επαναλαμβάνω όμως, εδώ δεν μιλάμε γι’ αυτό το θέμα.

    Ναι, ασχολούνται με τη γλώσσα και προβληματίζονται, αλλά και εγώ έχω δικαίωμα να κρίνω. Και κρίνω όχι το πώς μιλάνε, αλλά τις απόψεις τους. Και δεν είμαι ο πρώτος ούτε ο μόνος που το έχει κάνει αυτό. Γλωσσολόγοι λ.χ. έχουν ερευνήσει τις απόψεις μη γλωσσολόγων για τη γλώσσα με βάση επιστολές δημοσιευμένες σε εφημερίδες.

    Επίσης, δεν με ενδιαφέρει το γεγονός ότι «δεν ασχολείστε καν», όπως γράφετε, με ένα μέρος των γραφομένων μου. Είναι δικό σας θέμα με τι θα ασχοληθείτε και με τι όχι.

    Το γεγονός όμως ότι δεν σχολιάζετε τις ειρωνικές επιθέσεις που δέχτηκα θα κριθεί και αυτό.

  132. «Καλώς ή κακώς, ο διαχειριστής του ιστολογίου ελάχιστα παρεμβαίνει, ιδίως όταν πρόκειται για αντεγκλήσεις μεταξύ σχολιαστών. Έτσι είναι το χούι του. Πολύ καλή ιδέα να βάλεις δικό σου άρθρο (127)».

    Ακριβώς αυτό εννοώ, ότι στις ελάχιστες αυτές παρεμβάσεις βρήκε θέση ένα σχόλιο για το δικό μου ύφος, αλλά όχι και για το ύφος των συνομιλητών μου. Πράγματι, είναι πολύ καλή ιδέα να δημοσιεύσω δικό μου άρθρο, και θα το κάνω όταν βρω χρόνο. Και ίσως όχι μόνο ένα άρθρο. Θα αποφύγω όμως να βάζω συνδέσμους που θα παραπέμπουν αυτομάτως εδώ, γιατί έτσι θα είναι σαν να σχολιάζω εδώ. Εξυπακούεται ότι θα γράφω θετικά ή αρνητικά σχόλια, ανάλογα με τις απόψεις μου.

    Καλή συνέχεια.

  133. Immortalité said

    @132 «Ανέτρεξα στο λήμμα “καθέδρα” του λεξικού της Θεσσαλονίκης.»
    Εντυπωσιάζομαι. Δεν είχατε τον Μπαμπινιώτη πρόχειρο;

    «Γνωρίζω πολύ καλά ότι “η γλώσσα δεν ανήκει στους μελετητές της, ούτε διαμορφώνεται από αυτούς” και ότι “ανήκει σε αυτούς που τη μιλάνε”. Είμαι εξοικειωμένος με τις σχετικές αρχές. »

    Μα επειδή είμαι σίγουρη ότι το γνωρίζεται γι’ αυτό είπα ότι θα ήθελα να σας το θυμίσω και όχι να σας το μάθω. Για το αν το ύφος σας είναι απόλυτο και αν περνιέστε για αυθεντία, αφήστε να το κρίνουν αυτοί που σας διαβάζουν. Το τι προθέσεις είχατε δεν ενδιαφέρουν κανένα. Εσείς δεν μιλούσατε προχτές για αποδεικνυόμενα και μη;

    «Ούτε λίγο ούτε πολύ, μου κάνετε μάθημα γλωσσολογίας.»
    Να κλάψω ή να γελάσω; Ή να ζητήσω δίδακτρα;

    Δεν μιλάω με ύφος απόλυτο και φυσικά δεν είμαι αυθεντία.
    Καλά, αυτό αφήστε να το κρίνουν αυτοί που σας διαβάζουν. Και φυσικά δεν είστε αυθεντία, απλώς περνιέστε για.

    Η άποψή μου είναι ότι ένας συγκεκριμένος κύριος δεν σκέφτεται γλωσσολογικά ή και (σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα, όχι γενικά στη ζωή του – αυτό δεν μπορώ να το ξέρω) λογικά.

    Γλωσσολογικά σκέφτονται οι γλωσσολόγοι, μαθηματικά οι μαθηματικοί,νομικά οι νομικοί και ούτω καθεξής. Στο Πανεπιστήμιο αυτό μας μαθαίνουν. Πώς να σκεφτόμαστε. Το να κρίνετε με κριτήρια επιστημονικά μια μη επιστημονική θέση δείχνει μια άλφα αρτηριοσκλήρυνση.

    Ναι, ασχολούνται με τη γλώσσα και προβληματίζονται, αλλά και εγώ έχω δικαίωμα να κρίνω.
    Κανείς δεν είπε να μην το κρίνετε. Για τον τρόπο μιλάμε εδώ. Και ο οικοδεσπότης μας παρουσίασε τη θέση και την έκρινε ανατρέποντάς την αλλά δεν μας κούνησε και το δάχτυλο.

    «Το γεγονός όμως ότι δεν σχολιάζετε τις ειρωνικές επιθέσεις που δέχτηκα θα κριθεί και αυτό.»
    Τα σχόλια της Ππαν και του Στέλιου δεν τα βρήκα ειρωνικά, άσε που πιστεύω ότι τα δουλέψατε και τα αξίζατε. Όσο για το τι θα κριθεί και από ποιον, μου αρκεί η πιθανότητα να με κρίνει ο Κύριος. Εσείς μου περισσεύετε.

  134. sarant said

    133: Ναι, το δικό σας ύφος το σχολίασα διότι δεν αφορούσε «αντεγκλήσεις μεταξύ σχολιαστών» αλλά σχολιασμό ενός τρίτου, απόντος.

  135. Immortalité said

    @133 «Ακριβώς αυτό εννοώ, ότι στις ελάχιστες αυτές παρεμβάσεις βρήκε θέση ένα σχόλιο για το δικό μου ύφος, αλλά όχι και για το ύφος των συνομιλητών μου.»

    Η πιθανότητα να βρήκε το δικό σας ύφος ενοχλητικό και όχι των συνομιλητών σας δεν σας περνάει από το μυαλό ούτε σαν πιθανότητα;

    Θα αποφύγω όμως να βάζω συνδέσμους που θα παραπέμπουν αυτομάτως εδώ, γιατί έτσι θα είναι σαν να σχολιάζω εδώ.

    Δεν νομίζω ότι κάποιος από τους συνομιλητές σας θέλει να να πάψετε να σχολιάζετε και εδώ . Όχι πάντως εγώ. Το ότι διατηρούμε το δικαίωμα σχολιασμού των σχολίων σας δεν νομίζω να είναι τόσο μεγάλος ανασταλτικός παράγοντας. Εκτός αν δεν μας παίζετε επειδή δεν έχουμε σπουδές γλωσσολογίας. Πάντως οι περισσότεροι ένα κάτι το ‘χουμε σπουδάσει. Του πεταματού δε μας λες.

  136. «Τα σχόλια της Ππαν και του Στέλιου δεν τα βρήκα ειρωνικά» (134).

    Εδώ σηκώνω τα χέρια ψηλά.

    ————————————————————

    «Ναι, το δικό σας ύφος το σχολίασα διότι δεν αφορούσε “αντεγκλήσεις μεταξύ σχολιαστών” αλλά σχολιασμό ενός τρίτου, απόντος». (135)

    Απόντος, αλλά και ανωνύμου. Δηλ. δεν τον «εξέθεσα». Aς είναι.

    ————————————————————

    «Εντυπωσιάζομαι. Δεν είχατε τον Μπαμπινιώτη πρόχειρο; » (134).

    Η ειρωνεία είναι περιττή. Δεν είμαι οπαδός του Μπ., του έχω ασκήσει αρνητική κριτική πολλές φορές στο blog.

    ————————————————————

    «Για το αν το ύφος σας είναι απόλυτο και αν περνιέστε για αυθεντία, αφήστε να το κρίνουν αυτοί που σας διαβάζουν.» (134).

    Το έχουν ήδη κρίνει και θα συνεχίσουν να το κρίνουν. Αν σας ενόχλησε το συγκεκριμένο, έχω γράψει και άλλα κείμενα στη ζωή μου, και έχουν κριθεί διαφορετικά.

    ————————————————————

    «Το τι προθέσεις είχατε δεν ενδιαφέρουν κανένα. Εσείς δεν μιλούσατε προχτές για αποδεικνυόμενα και μη; » (134)

    Μπορεί κάποιον να τον ενδιαφέρουν. Εσείς μιλάτε εξ ονόματος όλων των άλλων; (αυτό θα πει «κανένα») Και βέβαια δεν μπορώ να αποδεικνύω κάθε μου κουβέντα. Άλλα ήταν τα αποδεικνυόμενα που με απασχόλησαν προχθές.

    ————————————————————

    «Καλά, αυτό αφήστε να το κρίνουν αυτοί που σας διαβάζουν. Και φυσικά δεν είστε αυθεντία, απλώς περνιέστε για.» (134)

    Το έχουν ήδη κρίνει, όπως είπα πριν.

    ————————————————————

    «Και φυσικά δεν είστε αυθεντία, απλώς περνιέστε για.» (134)

    Ούτε είμαι ούτε περνιέμαι.

    ————————————————————

    «Γλωσσολογικά σκέφτονται οι γλωσσολόγοι, μαθηματικά οι μαθηματικοί,νομικά οι νομικοί και ούτω καθεξής. Στο Πανεπιστήμιο αυτό μας μαθαίνουν. Πώς να σκεφτόμαστε. Το να κρίνετε με κριτήρια επιστημονικά μια μη επιστημονική θέση δείχνει μια άλφα αρτηριοσκλήρυνση.» (134)

    Η διαφορά είναι πολύ μεγάλη: Η γλώσσα είναι κατεξοχήν πεδίο αντεγκλήσεων, με ιδεολογικές κ.ά. αιτίες, άρα αποτελεί διαφορετική περίπτωση. Σπάνια λ.χ. ένας φιλόλογος θα σου πει πώς λύνεται μια εξίσωση. Ενώ ένας μαθηματικός έχει πιο συχνά άποψη για τα γλωσσικά. Ξαναλέω, οι γλωσσικές απόψεις του αναγνωστικού κοινού μιας εφημερίδας λ.χ. είναι ενδιαφέρον θέμα από ερευνητική άποψη. Καμία αρτηριοσκλήρυνση, και επίσης το θέμα δεν απασχολεί μόνο εμένα.

    —————————————————————-

    «Κανείς δεν είπε να μην το κρίνετε. Για τον τρόπο μιλάμε εδώ. Και ο οικοδεσπότης μας παρουσίασε τη θέση και την έκρινε ανατρέποντάς την αλλά δεν μας κούνησε και το δάχτυλο. » (134)

    Ούτε εγώ κούνησα το δάχτυλο σε σας. Θεωρώ υπερβολική αυτή την αντίδραση. Έχουν γραφτεί πολύ πιο έντονα σχόλια από το δικό μου, και εδώ και αλλού.

    ——————————————————————

    «άσε που πιστεύω ότι τα δουλέψατε και τα αξίζατε. Όσο για το τι θα κριθεί και από ποιον, μου αρκεί η πιθανότητα να με κρίνει ο Κύριος. Εσείς μου περισσεύετε. (134)

    Αν υπάρχει, σίγουρα θα σας κρίνει. Θα κρίνει και το ιταμό, μονίμως ειρωνικό ύφος σας.

    ——————————————————————

    «Η πιθανότητα να βρήκε το δικό σας ύφος ενοχλητικό και όχι των συνομιλητών σας δεν σας περνάει από το μυαλό ούτε σαν πιθανότητα; » (134)

    Όχι, γιατί το δικό τους ύφος κάθε άλλο παρά πρέπον ήταν. Το ίδιο ισχύει και για σας.

    —————————————————————–

    «Το ότι διατηρούμε το δικαίωμα σχολιασμού των σχολίων σας δεν νομίζω να είναι τόσο μεγάλος ανασταλτικός παράγοντας. Εκτός αν δεν μας παίζετε επειδή δεν έχουμε σπουδές γλωσσολογίας. Πάντως οι περισσότεροι ένα κάτι το ‘χουμε σπουδάσει. Του πεταματού δε μας λες. » (134)

    Όχι, δεν είναι τέτοιος παράγοντας ούτε σας χαρακτήρισα έτσι.

  137. Και εδώ σας αφήνω, γιατί ο τελικός του μπάσκετ με ενδιαφέρει πιο πολύ από το να τσακώνομαι με ανώνυμους και ανάγωγους, που με ειρωνεύονται (λες και εγώ δεν μπορώ να κάνω το ίδιο).

    Και επειδή προβλέπω ότι δεν θα σας προλαβαίνω, κάποια στιγμή ή μέρα θα σας απαντήσω συνολικά μέσω του δικού μου blog, όπως προανέφερα.

  138. Immortalité said

    @137 Αν υπάρχει, σίγουρα θα σας κρίνει. Θα κρίνει και το ιταμό, μονίμως ειρωνικό ύφος σας.

    Κι αν ξεχαστεί, σίγουρα θα είστε κάπου γύρω να του το θυμίσετε.
    Το μονίμως το γράφετε με το θάρρος της πολύχρονης γνωριμίας μας να υποθέσω.

  139. Λευκάδιος Ελμάς said

    138 στο μεταξύ ρίξτε μια ματιά στον ορισμό του σχήματος λόγου που ονομάζεται μετωνυμία

    http://periglwssio.wordpress.com/2010/09/30/stratos-7/

  140. Ηλεφούφουτος said

    Τώρα είδα τη συζητηση στο παρόν νήμα.
    Αν και σεμνύνομαι να πιστεύω πως κάτι ξέρω από «γλωσσολογικό τρόπο σκέψης», βρίσκω εξαιρετικά υγιή την αντίδραση στο απαράδεκτο σχ 67.

    Ελπίζω ότι ο Περιγλώσσιος κοντά στις άλλες έρευνές του γύρω από την πρόσληψη της γλωσσολογίας από τους παραέξω θα προσπαθήσει λίγο να καταλάβει γιατί μ αυτά και μ εκείνα οι γλωσσολόγοι έχουν αποκτήσει μια μάλλον αντιπαθητική αύρα και σε κόσμο που ούτε τίποτα ελληναράδες ούτε αμόρφωτοι ούτε δυσιδαίμονες είναι, και χάνουν τη μάχη της κοινής γνώμης ακόμα κι εκεί όπου έχουν χίλια δίκια.

    Έχει σχέση και με το γιατί προτιμώ σταθερά το ιστολόγιο του Νικοκύρη και τη δουλειά του για θέματα γλώσσας.

  141. 141: Ειρωνικά σχόλια όπως το 139 (στο δικό μου ιστολόγιο βέβαια θα τα χαρακτήριζα και κάπως αλλιώς) και όλα τα άλλα τέτοιου ύφους που γράφτηκαν εναντίον μου είναι πράγματι απαράδεκτα. Η άποψή σου ότι είναι υγιής μια τέτοια αντίδραση είναι θλιβερή. Εσύ βρίσκεις «εξαιρετικά υγιή την αντίδραση» αυτή και εγώ βρίσκω εξαιρετικά θλιβερή την επικρότηση ενός τέτοιου ύφους εναντίον μου. Προφανώς, έχουμε διαφορετική άποψη εδώ.

    Εγώ θα προσπαθήσω λίγο να καταλάβω αυτό που γράφεις, αλλά η «μάχη της κοινής γνώμης» δεν με ενδιαφέρει.

    Καλά κάνεις και το προτιμάς. Και εγώ το προτιμώ, εφόσον το επισκέπτομαι. Φυσικά, δεν είναι δυνατόν να συμφωνώ με όλα όσα γράφονται στα διάφορα γλωσσικά ιστολόγια, και γι’ αυτό θα συνεχίσω να εκφράζω τις απόψεις μου είτε συμφωνώ είτε διαφωνώ.

    Και κάτι ακόμα: Σχόλια όπως «Εντυπωσιάζομαι. Δεν είχατε τον Μπαμπινιώτη πρόχειρο; » είναι αστεία. Δουλεύω σε διάφορα λεξικά από το 2004, όχι στο λεξικό Μπ. πάντως, έχω ασχοληθεί πολύ με τη λεξικογραφία και έχω ασκήσει κατά καιρούς και κατ’ επανάληψη και αρνητική κριτική στο συγκεκριμένο λεξικό. Τα άρθρα μου είναι εκεί, μπορεί κανείς να τα δει. Απλώς συμβαίνει να θεωρώ ότι η κριτική που είναι μόνο αρνητική σε βάρος των λεξικών του Κέντρου Λεξικολογίας έχει ιδεολογικά αίτια και δεν είναι δίκαιη. Αυτή είναι η άποψή μου. Δεν είμαι «οπαδός» του συγκεκριμένου λεξικού, αλλά και κανενός άλλου. Προφανώς η συζήτηση για τα θετικά και τα αρνητικά του κάθε λεξικού δεν είναι του παρόντος.

  142. ππαν said

    Ωχ αμάν, από ωραιότατα παξιμάδια ξεκίνησε το τόπικ, σε τσουρέκια κατέληξε.

  143. Immortalité said

    @142 Έχετε καταλάβει βέβαια ότι ο μόνος που μοιράζει απλόχερα προσβλητικούς χαρακτηρισμούς στους συνομιλητές του (που δεν γνωρίζει) είστε εσείς. «Θλιβερός», «ιταμός», «αστείος», «ειρωνικός», «ανάγωγος», «ανώνυμος» (λες κι εσείς είστε επώνυμος!) και λοιπά που βαριέμαι ν’ ανθολογήσω.
    Κατά τα λοιπά τα δικά μας σχόλια είναι τα αγενή και τα απαράδεκτα. Εντάξει λοιπόν έτσι είναι αν έτσι νομίζετε. Ο καθένας δικαιούται να ζει στο παραμύθι του.

  144. @5 Ενδιαφέρουσα η προέλευσι της καπύρας απ’ τον καπυρό. Τον αρκάτην δεν τον γνώριζα αλλά τα αρκατένα, κι ιδίως τα του Ομόδους, τα τιμώ.

    @20 Στην Κρήτη, όπου παραγεται σε μεγάλες ποσότητες, λέμε κυρίως «φτάζυμο» κι έτσι γραμμένο το συναντάει κανείς σε τοπικούς φούρνους, αν και τείνη να καθιερωθή στον γραπτό λόγο το λανθασμένο «επτάζυμο».

    Επιπλέον, σε σχέσι με το biscotto=φρυγανιά στα Ιταλικά, αντίστοιχες λέξεις υπάρχουν στα Γαλλικά (biscotte) και στα Ισπανικά (biscote). Μάλιστα στα Ισπανικά υπάρχει παρόμοια λέξι (bizcocho), η οποία σημαίνει παντεσπάνι και κέϊκ, αλλά δεν γνωρίζω αν συνδέονται ετυμολογικά.

    Μιλώντας για Ισπανικά, στην Ισπανόφωνη έκδοσι της Βικιπαίδειας, στο λήμμα biscote=φρυγανιά αναφέρεται ότι στα Ελληνικά ονομάζεται παξιμάδι (αν και μετά μιλάει για τον ντάκο, άρα μια κάποια σύγχυσι μάλλον υπάρχει), κάτι που μου θύμισε μια φίλη Βορειοελλαδίτισσα, που έλεγε παξιμάδι την φρυγανιά. Αναρωτιέμαι, γενικώς λέγεται παξιμάδι η φρυγανιά στον Ελληνικό βορρά;;;

  145. aerosol said

    @53: Γειά στο στόμα σου βρε Ππαν! Η Ελενίτσα… the horror…

    Βρίσκω υπερβολική την επίθεση στο Περιγλώσσιο. Νομίζω πως πιαστήκαμε από κάποιο ύφος και κάναμε την τρίχα τριχιά.
    Και θα διαφωνήσω τελείως με τον συσχετισμό δημοκρατικότητας και ανοιχτών σχολίων σε ιστολόγια. Είναι παντελώς αυθαίρετος και περισσότερο έχει να κάνει με το τι έχουμε συνηθίσει ως αναγνώστες -και με τι να το ταυτίζουμε.

  146. xray said

    Επειδή αλιόνι τη γεύση (του ιστολογίου) ρε φίλε..

  147. Μπερδεύτηκα. Νόμιζα ότι ξέρω όχι τι είναι παξιμάδι ή φρυγανιά, αλλά τι πουλάνε οι φούρνοι ως τέτοια. Τελικά προτιμώ τα ντακάκια με ταχίνι. Τα σπάω και τα ψαρεύω.
    58. Αρβανιτάκη και τα μυαλά στα κάγκελα. Μου αρέσουν πολλές. Όταν κάποτε με ρώτησαν ‘ποια θα ήθελα ν’ ακούσω πεθαίνοντας’ είπα πολλές. Όταν όμως με ρώτησαν ποια θα ήθελα ν’ ακούσω ανασταινόμενος, απάντησα μόνο την Ελευθερία. Φυσικά απεχθάνομαι κάποια όμορφη, με μακριά πόδια και χέρια και πολύ σκληρή φωνή που τη μιμείται αηδιαστικά.
    Μια φορά στην Πόλη, ανεβαινα με τα πόδια την Ιστικλάλ Τσαντεσί (πριν γίνει πεζόδρομος) όταν ξαφνικά άκουσα στη διαπασών Αρβανιτάκη. ‘Κάποιος φίλος έμαθε ότι ήρθα και μου κάνει πλάκα’. Τελικά βρήκα ότι το τραγούδι ερχόταν από μια πάροδο όπου κάποιος πλανόδιος πούλαγε γυναικεία εσώρουχα. ‘Τι έγινε ρε μπάρμπα κι έβαλες τη γιουνανλού;’ τον ρώτησα. ‘Μαζεύει κόσμο!’ μου απάντησε
    Όταν πρωτοδιάβασα το 67, ομολογώ ότι δε μ’ ενόχλησε και τόσο. Όντως δεν είναι και για να κατακεραυνώνεις κάποιον με τον οποίο δε συμφωνείς, όταν μάλιστα δεν διαθέτειςκαι τα εφόδια να τον κρίνεις. Το παξιμάδι δεν προέρχεται απότο καψιμάδι, είναι παρετυμολογική διόρθωση όπως τόσες άλλες, συμπεριλαμβανόμενου κει του εφτάζυμου που αναφέρθηκε. Κατόπιν όμως συμφωνώ ότι το παράκανε. Ας ειναι. Τώρα βρήκαμε τον λινκι του και θα τον επισκεφθούμε.

    Τι μου θύμισες 69! Πεθαίνω να ξαναδώ τις ταινίες του Sidney Poitier. Φαίνεται πως ήταν πεφτάστερο (ή τον ρίξανε) αλλά μου άρεσε. Είμαι της συγκινησιλογίας and Co

  148. ππαν said

    148: κι εγώ την απεχθάνομαι αυτήν την μακροχέρα!

  149. Εγώ ψηφίζω Περιγλώσσιο. Το σωστό είναι σωστό, κι ας ειπωθή και λίγο αιχμηρά.

    Δεν είναι η πρώτη φορά όμως που το παρεάκι σχολιάζει νέοπες με αυτόν τον τρόπο. Οι μπαλιές μεταξύ φιλενάδων είναι βαρετές.

  150. Immortalité said

    @150 Να υποθέσω ότι το επόμενο βήμα στο συλλογισμό είναι ότι δεν μας άρεσε η φάτσα του και είπαμε να μην το παίξουμε, έτσι;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: