Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Διπλό ποιητικό κουίζ

Posted by sarant στο 21 Μαρτίου, 2012


Σήμερα είναι η πρώτη μέρα της άνοιξης, είναι όμως και η Παγκόσμια μέρα της ποίησης, οπότε σκέφτηκα να κάνω ένα ποιητικό κουίζ, μια κι έχουμε καιρό να διοργανώσουμε, τόσο κουίζ γενικώς όσο και ειδικότερα ποιητικό. Θυμίζω τα προηγούμενα ποιητικά κουίζ μας, ένα «αλλιώτικο» λιπογραμματικό, ένα με ένα νεανικό ποίημα του Στρατή Τσίρκα, κι άλλο ένα με νεανικό επίσης ποίημα της Λιάνας Κανέλλη.

Το σημερινό κουίζ θα είναι περίπου στο ίδιο πνεύμα με της Κανέλλη, μια και θα σας δώσω να μου βρείτε ποιήματα γραμμένα από ανθρώπους που δεν είναι γνωστοί για ποιητές. Και είναι διπλό, επειδή το πρώτο σκέλος μού φάνηκε αρκετά εύκολο και φοβάμαι μην το βρείτε αμέσως, οπότε έβαλα κι ένα δεύτερο σκέλος που μου φαίνεται πολύ δύσκολο, για να πατσίσω.

Το πρώτο ποίημα είναι γραμμένο από κάποιον που δεν είναι γνωστός κυρίως για ποιητής, ωστόσο έχει εκδώσει ποιητικές συλλογές. Μονοτονίζω και εκσυγχρονίζω ορθογραφία.

Ανθρωπάκια, μικροί, πολύ μικροί νοικοκυραίοι
ζητάμε όλοι να υποδυθούμε ρόλους του Σαιξπήρου
στο θέατρο της ζωής. Κι είμαστ΄όλοι μας μοιραίοι,
ανθρωπάκια, μικροί, πολύ μικροί νοικοκυραίοι.
Βγάζουμ’ ένα βιβλίο, ποζάρουμε για σπουδαίοι,
άβουλοι κυνηγοί μιας χίμαιρας κι ενός ονείρου,
ανθρωπάκια, μικροί, πολύ μικροί νοικοκυραίοι
ζητάμε όλοι να υποδυθούμε ρόλους του Σαιξπήρου.

Λέω ότι είναι εύκολο το κουίζ, επειδή έχει κι άλλες φορές αναφερθεί ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο έχει ασχοληθεί και με την ποίηση, αλλά επίσης επειδή το ποίημα προσφέρει δυο νύξεις για την ταυτότητά του, η μία από τις οποίες είναι ποιητική.

Προσθήκη: Όπως φοβόμουν, το βρήκατε αμέσως, είναι ο Μίμης Φωτόπουλος, ο ηθοποιός. Έγραφε και ποιήματα, και το ποίημα του κουίζ προέρχεται από τη συλλογή του «Μπουλούκια», που εκδόθηκε το 1940 (μάλιστα κυκλοφόρησε, άκου σύμπτωση, στις 28 Οκτωβρίου!) Η πρώτη νύξη για την ταυτότητά του είναι ότι το ποίημα λέει για «ρόλους του Σαιξπήρου» και ο Φ. ήταν ηθοποιός. Η δεύτερη νύξη: το ποίημα στιχουργικά είναι τριολέτο, και ο Φωτόπουλος αργότερα έβγαλε άλλη συλλογή με τίτλο «Σκληρά τριολέτα».

Επειδή λοιπόν φοβήθηκα ότι θα το βρείτε αμέσως (σας έχει φοβηθεί το μάτι μου), βάζω κι ένα δύσκολο, ένα δεύτερο ποίημα, επίσης γραμμένο από κάποιον που δεν ήταν γνωστός για ποιητής.

Η μάγισσα

Σαν είμαι μόνος, τι δεν συλλογίζομαι!
και τι δεν λέω για μένα με το νου μου…
και λέω πως είμαι βασιλιάς και γίγαντας
και τρέμει η γη στην άκρη του μυαλού μου!

Μα όταν μπροστά σου βρίσκομαι, ω Μάγισσα!
Σαστίζω και τα χάνω σαν παιδί…
Και λέω, δεν είμαι βασιλιάς και γίγαντας
και κοκκινίζω και τρέμω από ντροπή!

Αυτό το ερώτημα μού φαίνεται πολύ δύσκολο γιατί το συγκεκριμένο πρόσωπο δεν είναι καθόλου γνωστό, αν και έχει παίξει κάποιο μικρό ρόλο στην ελληνική ιστορία του 20ού αιώνα. Θα μου πείτε ότι είναι παράλογο να σας βάζω να γυρεύετε ψύλλους στ΄άχυρα, οπότε θα δώσω μια νύξη: αν και το πρόσωπο αυτό δεν είναι γνωστό, ωστόσο έχει αποτελέσει το πρότυπο για έναν λογοτεχνικό ήρωα ενός πολύ γνωστού πεζογραφήματος.

Επειδή όμως εξακολουθεί να είναι πολύ δύσκολο, θα δώσω κι άλλες νύξεις στη συνέχεια, ιδίως αν βρεθεί γρήγορα ο ποιητής του πρώτου ποιήματος (ο εύκολος). Ήδη άθελά μου (ή ίσως όχι) έδωσα και μιαν ακόμα νύξη, ότι και τα δυο ποιήματα γράφτηκαν από άντρες, όπως άλλωστε φαίνεται από το περιεχόμενο τουλάχιστον του δεύτερου.

Νύξεις: Το έργο γράφτηκε προπολεμικά, στον εικοστό αιώνα, δηλ. 1900-1940. Το πραγματικό πρόσωπο, που έχει παίξει κάποιο μικρό ρόλο στην ελληνική ιστορία της εποχής, ήταν στρατιωτικός. Όχι ο Βασίλης Λάσκος. Ο συγγραφέας του μυθιστορήματος δεν γεννήθηκε στη λεγόμενη παλιά Ελλάδα.

Απάντηση: Τελικά το βρήκε ο Κορνήλιος, με ασίστ της Μαρίας. Ο ποιητής είναι ο στρατηγός Δημήτριος Ιωάννου, που αποτέλεσε το πρότυπο για τον Μπαλαφάρα του Μυριβήλη (στη Ζωή εν τάφω). Ο Ιωάννου (1861-1927) προσχώρησε στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας (αν και παλιολλαδίτης,  από τη Λιβαδειά, όπου είναι τώρα δρόμος με τ’ όνομά του),  ήταν επικεφαλής της «Μεραρχίας Αρχιπελάγους» στο μακεδονικό μέτωπο και διακρίθηκε ιδιαίτερα στη μάχη του Σκρα. Αργότερα πολέμησε στη Μικρασία, και μετά την ήττα του Βενιζέλου στι ς εκλογές του Νοεμβρίου 1920 έφυγε στην Κωνσταντινούπολη με τους άλλους επιφανείς βενιζελικούς. Ο Μυριβήλης τον γελοιοποιεί στο έργο του, αλλά ο λογοτέχνης Κώστας Μάκιστος, που επίσης υπηρέτησε υπό τον Ιωάννου, λέει πως οι κατηγορίες του Μ. οφείλονται σε προσωπική πικρία. Ότι ο Μπαλαφάρας ήταν ο Ιωάννου είναι κοινό μυστικό στους μυτιληνιούς, για παραέξω δεν ξέρω. Φωτογραφία του στρατηγού, εδώ. Υμνητικές αναμνήσεις για τον Ιωάννου, εδώ. Τα ποιηματάκια παρμένα από το Μπουκέτο, εποχής 1934 περίπου. Παραδέχομαι πως το κουίζ ήταν πολύ δύσκολο και μάλλον άγαρμπο.

131 Σχόλια to “Διπλό ποιητικό κουίζ”

  1. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Να θυμίσω κι άλλο ένα ποιητικό κουίζ, με παιδικό ποίημα του Αντώνη Σαμαράκη.

    Ο «εύκολος» του σημερινού είναι ηθοποιός;

  2. Μαρία said

    Ο δύσκολος μήπως είναι ο Δημήτριος Έρσελμαν;

  3. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @1+,
    Ορέστης Λάσκος;

  4. Η ποιητική νύξη, είναι ότι του ξεφεύγουν συλλαβές, ή ότι επαναλαμβάνεται, όπως π.χ. ο Μίλιμπαντ εδώ ή Έλληνες αντίστοιχοί του;

  5. Εκτός αν η νύξη είναι τα «ανθρωπάκια» και είναι πάλι ο Τσίρκας (δε νομίζω).

  6. Μαρία said

    Νομίζω οτι ο εύκολος είναι ο Μίμης Φωτόπουλος.

  7. δὲν ἔχω ἰδέα.! http://www.hellenica.de/Griechenland/Mythos/Bild/OedipusSphinxV.jpg

  8. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @7,
    «ζήσε τον μύθο σου στην Ελλάδα», Κορνήλιε!

  9. Μαρία said

    Ναι, ναι. Φωτόπουλος, σ. 54

    Click to access M-fotopulos-imitonia-bulukia-24grammata.com_.pdf

  10. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    Δυστυχώς το πρώτο κουίζ δεν άντεξε ούτε μια ώρα…. καλά έκανα και φοβόμουν.

    Ναι, είναι ο Φωτόπουλος και οι δυο νύξεις είναι α) μιλάει για ρόλους που υποδύονται, νύξη στο ότι ήταν ηθοποιός, και β) η ποιητική νύξη: το ποίημα στιχουργικά είναι τριολέτο, και ο Φωτόπουλος είχε βγάλει συλλογή «Σκληρά τριολέτα».

  11. sarant said

    Μπράβο λοιπον στη Μαρία, αλλά τη μισώ, το βρήκε πολύ γρήγορα 🙂

    Ο Έρσελμαν δεν είναι ο δύσκολος.

  12. Μαρία said

    11 Μα ηθοποιός που έγραψε ποίηματα… Εσύ είπες άλλωστε οτι θα τον βρούμε εύκολα.

  13. Μαρία said

    Αυτό το πεζογραφήματος μπορεί να είναι μυθιστορήματος;

  14. tamistas said

    Δεν θα πω ότι η Μαρία με πρόλαβε, όταν ετοιμαζόμουν να βάλω το λινκ από τα 24 γράμματα, γιατί δεν θα με πιστέψετε.

    Για το δεύτερο κουίζ, το μόνο που ξέρω είναι ότι στον τελευταίο στίχο του ποιήματος υπάρχει παραπανίσια συλλαβή. Σωστότερο :
    και κοκκινίζω, τρέμω από ντροπή!
    ή
    και τρέμω, κοκκινίζω από ντροπή!
    ή
    αντί για κόμμα μετά από το πρώτο ρήμα, άνω τελεία: (·)

  15. sarant said

    12: Έγραψα εγώ ότι ήταν ηθοποιός; Όχι, αλλά προκύπτει από το ποίημα. Ίσως έπρεπε να βάλω άλλο τριολέτο, αλλά ήθελα δύο νύξεις.

    13: Οποιοδήποτε πεζό, άρα και μυθιστόρημα. Και πολύ γνωστό.

  16. …εμένα μου βγήκε σελίδα 60 και όχι 54.

    Γιάννης

  17. Νέος Τιπούκειτος said

    @3: Μήπως ο δύσκολος δεν είναι ο Ορέστης Λάσκος, αλλά ο Βασίλης;

  18. Νέο Kid Στο Block said

    Δέν ήξερα οτι ο Μίμης όταν καθοοοότανε έγραφε ποιήματα.
    Μού άρεσε το ποίημά-του πάντως 🙂

  19. Ἡ Σφὶγξ καὶ πάλιν φεύγουσα ἐκ τῶν ἠλε-τριόδων
    ὀδύρεται ἐνώπιον τῶν νέων Οἰδιπόδων,
    «οἴμοι» δεινῶς κραυγάζουσα «οἴμοι τῶν αἰνιγμάτων»
    κι αὐτοκτονεῖ ὑπερήφανος ὡς Ὑτικαῖος Κάτων.

  20. #18 ἐγὼ τὸ ἤξερα. ἔκανε καὶ ἄλλα καλλιτεχνικά, κἄτι κολλὰζ ἢ μὲ γραμματόσημα νομίζω, δὲν θυμᾶμαι καλά.

  21. Ναι, για την ακρίβεια (νομίζω) κολλάζ με κομμάτια από γραμματόσημα, σαν ψηφιδωτά.

  22. Μαρία said

    21 Αρχές δεκαετίας του ’70 τα είχε εκθέσει στο στρατιωτικό θέατρο, που ήταν στην πίσω πλευρά του σημερινού αρχαιολογικού μουσείου.

  23. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @17,
    ήταν αδέλφια. Ο «καλλιτεχνικός» ή «καλλιτεχνίζων», πάντως, ήταν ο Ορέστης.

  24. Μαρία said

    17 Σαν τα χιόνια. Ο Νικοκύρης μιλάει για πρότυπο.
    Υποψιάζομαι κάποιον απ’ την Αργώ.

  25. Νέο Kid Στο Block said

    Ο Φωτόπουλος ήταν και ισχυρός (απότι λέγεται) ερασιτέχνης σκακιστής!
    (σιγά τα ωά θα με πείτε, αλλά για μένα μετράει) 🙂
    YΓ. Βέβαια στην ταινία με τον μονομάχο Τσαγανέα, δέν έπαιζε σκάκι αυτός αλλά ο Σταυρίδης.

  26. #25 γιὰ ὅλους μετράει!

  27. Hellegennes Alexandrine said

    Άσχετο, αλλά γιατί παιδικά ποιηματάκια την ημέρα της ποίησης;

  28. ΠΑΝΟΣ said

    δεν μπορώ να βρω ποιός έχει γράψει τόσο κάκιστα «ποιήματα»,ούτε με τραβάει η ιδέα να ψάξω. Γνωρίζω ποιητές αληθινούς,που ούτε η μάνα τους δεν τούς ξέρει,οι οποίοι έγραψαν ένα ή δύο βιβλία ,γιά κάποιο λόγο τούς έφαγε το μαύρο σκοτάδι και αποσύρθηκαν αξιοπρεπώς.Αυτό είναι ένα αληθινό,υπαρξιακό δράμα -υποθέτω- γι’ αυτούς. Κάτι που δεν έπραξαν,όταν μάλιστα θα έπρεπε ,κάποιοι φημισμένοι…..

  29. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @27,
    είμαστε στο σκαλί το πρώτο, Ελληγενή.

  30. ΠΑΝΟΣ said

    …και συνέχεια: τα θεωρώ κάκιστα μακάρι να μού πούνε ότι είναι τού Σοφοκλή (-έους)!

  31. Nicolas said

    Αυτό που λέμε Άνοιξη, ξεκίνησε από χτες και θα είναι έτσι μέχρι το 2044 (για του επιστημονικού λόγου το αληθές, πριν μας την πέσουν κάτι… ανώμαλοι).

    Μήπως χόρευε κιόλας ο δύσκολος; σ΄ αυτόν πάει ο νους μου.

  32. ppan said

    28: Ελπίζω να μην σας υποχρέωσε κανείς ούτε να΄ψάξετε ούτε να ενδιαφερθείτε, θα ήταν απάνθρωπο.

    Ορισμένοι είναι εκτός κλιματος, τολμώ να πω.

  33. Νικολά, κι εγώ τον (Γιώργη) Ζορμπά σκέφτηκα, αλλά έπαιξε ρόλο στην ελληνική ιστορία, έστω και μικρό; Μάλλον η Μαρία με τον Θεοτοκά είναι κοντύτερα.

  34. Ας προτείνω τη νέα νύξη: περίοδος που γράφτηκε το πεζογράφημα.

  35. Ο Μίμης Φωτόπουλος ήταν και εσπεραντιστής. Ασχετο βέβαια με το κουιζ, αλλά δείχνει την ευρύτητα των ενδιαφερόντων του.

  36. @32: Έλα ντε βρε Ππαν! Στραβοξυπνήσανε μάλλον! Ή μπορεί να είναι απ’την κακία τους που δεν μπορούν να απαντήσουν το κουίζ! 🙂

    Ούτε εγώ μπορώ βέβαια…

    Καλημέρα σε όλους, και χρόνια μας πολλά γιατί όλοι κατά βάθος είμαστε λιγάκι ποιητές! 😀

  37. #35 ὁ καημένος! 😛

  38. ppan said

    Πρόταση: Ο Φίλιππος Πάγκαλος, το Ανθρωπάκι. Και λόγω συνειρμού από το ποίηαμ τοθυ Φωτόπουλου και λόγω της πρόσφατης ενασχόλησης του Νικοκύρη με τα ελληνικα΄έντυπα της Αιγυπτου. Τρίτος λόγος: είναι ο μόνος που γνωρίζω να είναι πρότυπο μυθιστορηματικού ήρωα

  39. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @36,
    όσο με αφορά, είναι σίγουρα απ’ την κακία, Στέλιο!!!

  40. Ππαν, ώστε αυτός ήταν ο Ανθρωπάκι; Να κάτι που δεν ήξερα!
    (γράφω «ο» Ανθρωπάκι γιατί αν θυμάμαι καλά έτσι το γράφει ο Τσίρκας, ή κάνω λάθος; Μια φορά, σίγουρα γράφει «του Ανθρωπάκι».)

  41. #40 ώστε αυτός ήταν ο Ανθρωπάκι;

    καὶ νἆταν μόνον αὐτός…

  42. Εκτός αν ο δύσκολος είναι ο Γιάννης Σαλάς, πάλι από τον Τσίρκα (Φάνης).
    (πήρα μπρος…)

  43. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια. Ο ήρωας που λέω δεν έχει τόσο πρωταγωνιστικό χαρακτήρα στο μυθιστόρημα που λέω όσο ο Γιούγκερμαν στο ομότιτλό του, αλλά είναι από τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα.

    Θα δώσω μια νύξη, το έργο γράφτηκε προπολεμικά, στον εικοστό αιώνα, δηλ. 1900-1940.

  44. Αντώνης Μπενάκης

  45. ppan said

    40-42: Α, κι εγώ δεν ήξερα για τον Φάνη!

  46. Μαρία said

    40
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/06/29/sutarise/#comment-38674
    Ο Τσίρκας πάντως στα ημερολόγια αρνείται οτι πρόκειται για ένα πρόσωπο, μιλάει για σύνθεση.

  47. sarant said

    Μια νέα νύξη: Το πραγματικό πρόσωπο, που έχει παίξει κάποιο μικρό ρόλο στην ελληνική ιστορία της εποχής, ήταν στρατιωτικός. Όχι ο Βασίλης Λάσκος.

    Και, ναι, το ποίημα δεν είναι καλό.

  48. Συγχαρητήρια στη Μαρία που βρήκε το ένα. Όμως το άλλο, μεγάλη σπαζοκεφαλιά ρε αφεντικό.
    Αλλά μέρα της ποίησης σήμερα, σκέφτηκα μήπως έχει ενδιαφέρον, όσοι φίλοι του Νικοδομήματος επιθυμούν, να μας παρουσιάσουν κάποιο ολιγόστιχο ποίημα, αγαπημένου τους γνωστού ή όχι ποιητή (ή ακόμη καλύτερα δικό τους). Παίρνω το θάρρος να κάνω την αρχή με το ποίημα Ο ΞΕΝΟΣ, από τη συλλογή ΟΙ ΠΥΡΟΤΕΧΝΟΥΡΓΟΙ (Εγνατία, 1979) του βραβευμένου φέτος, τρυφερού ποιητή Γιώργου Μαρκόπουλου.

    Ο ΞΕΝΟΣ
    Γιατί ο ξένος, δεν γνωρίζει την πολιτεία την ημέρα.
    Ο ξένος το βράδι γνωρίζει την πολιτεία, όταν κοιμάται.
    Το πρωί φεύγει πάλι με το στιφό ύφος
    Αυτού που έψαχνε κάτι και δεν το βρήκε.
    Εσύ που κάποτε τον αγάπησες
    όταν τον δεις να περνάει από την πόρτα σου,
    δόστου κάτι από εκείνη την παλιά τρυφερότητα.
    Και σκέψου μετά από χρόνια
    Ότι πέρασε από τη ζωή σου ο Οδυσσέας.

  49. sarant said

    Ορεσίβιε, αυτό το είχαμε κάνει πρόπερσι: ο καθένας έβαζε ένα αγαπημένο του ποίημα.
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/03/21/lapa-liano/

    Αλλά καλή ιδέα το βρίσκω και για τώρα, ιδίως αν βρεθεί και το δεύτερο πρόσωπο του κουίζ. Οπότε, καλά κάνεις και βάζεις ποίημα.

  50. Νατάσσα said

    Ο Σαράντος Αγαπηνός;

  51. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @48,

    Η ΠΟΙΗΣΗ ΔΕ ΜΑΣ ΑΛΛΑΖΕΙ

    Η ποίηση δε μας αλλάζει τη ζωή
    το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής
    η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει

    Δε σταματά τη σήψη που προχώρησε
    δε θεραπεύει τα παλιά μας λάθη

    Η ποίηση καθυστερεί τη μεταμόρφωση
    κάνει πιο δύσκολη την καθημερινή μας πράξη

    (Ο Νίκος – Αλέξης Ασλάνογλου, από το «Νοσοκομείο εκστρατείας», του 1972.)

  52. Λευκάδιος Ελμάς said

    Εντελώς διασθητικά : Λεωνίδας Λαπαθιωτης

    Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1888 και πέθανε στις 7 Ιανουαρίου 1944, ήταν Έλληνας ποιητής του μεσοπολέμου.

    Βιογραφία

    Γεννήθηκε στην Αθήνα, τη νύχτα προς τα ξημερώματα σε ένα σπίτι της πλατείας Αγίων Θεοδώρων. Άρχισε την συγγραφή και έκδοση ποιημάτων από ένδεκα χρονών. Ο πατέρας του, Λεωνίδας, ήταν κυπριακής καταγωγής, ενώ η μητέρα του ήταν ανιψιά του Χαρίλαου Τρικούπη. Ο πατέρας του, Λεωνίδας Λαπαθιώτης, που είχε ασχοληθεί με την ποίηση, ήταν μαθηματικός και ανώτατος στρατιωτικός και έγινε υπουργός των στρατιωτικών το 1909 και βουλευτής. Το 1907 μαζί με άλλους εννιά νεαρούς λογοτέχνες ίδρυσαν το περιοδικό Ηγησώ.

  53. Λευκάδιος Ελμάς said

    52 διασθητικά

  54. Λευκάδιος Ελμάς said

    διαισθητικά (το πέτυχα!)

  55. Μήπως το πέτυχε η Νατάσσα; Ο Καπετάν-Άγρας δηλ.

  56. sarant said

    50-52: Όχι…

  57. ἐγὼ δὲν τσιτάρω τὸ ποίημα ποὺ θὰ ἤθελα φέτος γιατὶ εἶναι τεράστιο, καθαρευουσιάνικο καὶ ὑπάρχει ἤδη ἀνεβασμένο ἀπὸ τὸν Δεσπότη, ἂν καὶ μονοτονισμένο.

  58. # 41, Ανθρωπάκι λέει, αυτές τις μέρες διαβάζω τη Λέσχη.

  59. Τώρα βλέπω πως η Μαρία λέει πως στη Λέσχη δεν έχει γενική (του ανθρωπάκι) όπως στην Αριάγνη.

  60. Λοιπόν επειδή δεν έχω ιδέα για το κουίζ ήθελα να σας πω κάτι άλλο που συζητούσαμε κιόλας με τον Κορνήλιο εχθές. Η πρώτη μέρα της ανοιξης κι εγώ ήξερα ότι είναι σήμερα, όμως το Google μας έβγαλε από χθες πεταλούδες και λουλουδάκια, ίσως τα είδατε. Σε άλλη σελίδα ειπώθηκε πως τα δίσεκτα έτη η πρώτη μέρα της Ανοιξης είναι λέει η 20 Μαρτίου και όχι η 21. Επειδή πρώτη φορά διάβασα κάτι τέτοιο θα ήθελα να το επιβεβαιώσει ή διαψεύσει κανείς.

  61. sarant said

    57: Ποιο είναι, βάλε λινκ!

    60: Ιδέα δεν έχω.

  62. Hellegennes Alexandrine said

    #60:
    Η πρώτη μέρα της άνοιξης είναι η εαρινή ισημερία και είναι η 20η ή η 21η, ανάλογα το έτος. Τουλάχιστον αυτόν τον ορισμό ξέρω εγώ.

  63. @60: Ναι Σοφία χθες ήταν η εαρινή ισημερία, αλλά και πέρσι και πρόπερσι και εδώ και αρκετά χρόνια 20 Μαρτίου ήταν! Δεν έχει άμεση σχέση με το ότι είναι δίσεκτο το 2012. Απλά το ημερολογιακό έτος δεν ταιριάζει απόλυτα με το ηλιακό, αλλά το διορθώνουμε κάθε τόσο (με τις εμβόλιμες μέρες τα δίσεκτα) για να μην αποκλίνει πολύ.
    Οπότε οι ισημερίες και τα ηλιοστάσια δεν είναι σε συγκεκριμένη σταθερή ημερομηνία κάθε χρόνο αλλά παίζουν +/- 1 μέρα γύρω από μια ημερομηνία, για την εαρινή ισημερία συγκεκριμένα, γύρω από τις 20 Μαρτίου.
    Κάποιες χρονιές τυχαίνει 21, κάποιες 19, συνήθως όμως 20.

  64. sarant said

    Να δώσω ένα ακόμα στοιχείο: ο συγγραφέας του μυθιστορήματος δεν γεννήθηκε στην παλιά Ελλάδα (δηλ. την πριν από το 1912).

  65. Εμ έκανα και γω δυο προσπάθειες (τη μια, εντάξει, εξ ημισείας) με τη Δέλτα, αλλά δεν μούκατσε. Συν τον Τσίρκα δηλαδή.
    Πολύ γνωστό έργο άλλου τέτοιου; Του Κοσμά Πολίτη π.χ.; Αλλά δεν ξέρω για υπαρκτά πρότυπα.

  66. Αγγελος said

    Για την άνοιξη:
    Η εαρινή ισημερία είναι κυρίως ειπείν μια στιγμή – η στιγμή που το κέντρο του ήλιου διασχίζει τον ουράνιο ισημερινό. (Δεν έχει σημασία τι ακριβώς σημαίνει αυτό, σημασία έχει ότι είναι συγκεκριμένη χρονική στιγμή.) Από τη μία εαρινή ισημερία στην επόμενη μεσολαβούν 365 ημέρες, 5 ώρες και 49 λετπά παρά κάτι δευτερόλεπτα. Αν συνεπώς η στιγμή της ισημερίας πέσει λ.χ. στις 8 το πρωί της 21ης Μαρτίου κάποια χρονιά, την επόμενη χρονιά θα πέσει στις 1:49 το μεσημέρι (5ώρες και 49 λεπτά αργότερα), τη μεθεπόμενη στις 7:38 το βράδυ και την τέταρτη χρονιά (αν είχε και αυτή 365 ημέρες) στις 1:27 μετά τα μεσάνυχτα, δηλαδή τυπικά στις 22 Μαρτίου. Γι’αυτό ακριβώς ένα στα τέσσερα χρόνια έχει μια μέρα παραπάνω (είναι δίσεκτο), ώστε η στιγμή της ισημερίας να επανέρχεται στις 21 Μαρτίου.
    Και φυσικά, όλα αυτά ισχύουν για ένα συγκεκριμένο τόπο. Αμα η στιγμή της ισημερίας πέφτει στην Ελλάδα ανάμεσα στα μεσάνυχτα και στις 6 π.μ., εννοείται ότι στην Αμερική θα πέσει το απόγεμα/βράδυ της προηγούμενης ημέρας, αφού έχουμε 7 με 10 ώρες διαφορά!

  67. Μαρία said

    64 Κανένας Μυριβήλης μάλλον ή Στη ζωή εν τάφω (όχι όμως ο αφηγητής) ή στη δασκάλα…
    Ο Πεντζίκης με τίποτα.

  68. Κι εγώ μόλις σκέφτηκα τη Ζωή εν τάφω, μόνο που δεν το έχω διαβάσει.

  69. sarant said

    Πάλι η Μαρία θα το βρει;

  70. Νατάσσα said

    Ποίηση ανάμνηση από φίλντισι
    άναμμα τσιγάρου κατά λάθος από φεγγάρι
    δασκάλα μόνη μελαγχολική στο διάλειμμα
    ένα βιολί που παίζει μοναχό του
    χαλκός χαλκωματένια χαλκωματάς
    -όλα τα παλιά γυαλίζω
    πεταλούδα που γλιτώνει από τη φωτιά
    φωτιά που γλιτώνει από τα νερά
    βιολέτες σ’ άσπρο λαιμό
    άσπρο άλογο που τρέχει σε μαύρο ουρανό
    νύχτα στρωμένη τσιγάρα
    λέξεις.

    Θωμάς Γκόρπας, Ποίηση ’76

  71. #61 http://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/ragkabhs_plous.html

  72. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Μη νομίζετε πως όσοι δεν εκφράζονται, δεν παρακολουθούνε κιόλας! Κάνουν εναγώνιες προσπάθειες κι αυτοί… 🙂
    Καλή άνοιξη!

  73. Κορνήλιε δε σε πιστεύω! τους δύο ουρανούς βρήκες κι εσύ βρε παιδί; 😀

  74. Ίσως σ’ ενδιαφέρει, κάποιος το αναφέρει ως παράδειγμα κακής ποίησης. Ο Βάρναλης νομίζω.

  75. Ή ο Νιρβάνας;

  76. Γιαννης Κ said

    #48. Από μνήμης το γράφω, οπότε όποιος μπορεί να διορθώσει, καλό θα κάνει. Είναι του Βασίλη Βασιλικού.

    Πίνοντας ούζο Σαν Ριβάλ
    θυμήθηκα αρχαία χωράφια
    φράσεις μισοτελειωμένες από ελιές και παστουρμά
    με λίγο τυρί απ΄την Κύνθο
    τη μυρωδιά μες στο υπόγειο
    και το κλειδί του καμπινέ στα χέρια πάντα του ιδιοκτήτη

    Τον Στράτο, τον Προκόπη, τον Κωστή
    τον Βάγια απ΄ την Κοζάνη
    που ήθελε στην πρωτεύουσα να γίνει σκηνοθέτης
    τους φίλους μου που δεν μπορούν να πιούν,
    κι άλλους που πίνουν τώρα δίχως εμένα

    Και τα θυμήθηκα όλα αυτά
    σαν ένα ποίημα του Καβάφη σε μετάφραση
    όταν σου λείπει το πρωτότυπο
    όταν, μη μπορώντας ν’ αντέξεις άλλο την αψάδα της μνήμης,
    βάζεις πολύ νερό, βάζεις και πάγο,
    και πίνεις πιά ένα υγρό, άσπρο, νοσταλγικό και πράο

    ΥΓ¨ Νικοκύρη, επειδή δεν έχω πιεί καφέ ακόμη, τόκανα posting πρώτα στη σελίδα του 2010. Συγγνώμη.

  77. Immortalité said

    Όταν λες «πολύ γνωστό πεζογράφημα» εννοείς ότι το κάναμε στο σχολείο ή ότι θα έπρεπε να το έχουμε διαβάσει;

    @18β Νέε την (απαίσια) παυλίτσα την έβαλες μήπως και ο δεύτερος τόνος δεν είναι αρκετός για να καταλάβουμε; 🙂

  78. Αλαίν Ντελόν εκ Σερρών said

    Σα δε ντρέπεται! (ο Βάρναλης)

  79. sarant said

    77: Και τα δύο 😉

  80. Immortalité said

    @79 Μάλιστα… Και σε ποιας τάξης το αναγνωστικό ήτανε 😀
    Το ότι ο στρατιωτικός ποιητής που ψάχνουμε αποτέλεσε το πρότυπο για τον ήρωα του πολύ γνωστού πεζογραφήματος, του οποίου ο συγγραφέας δεν γεννήθηκε στην Παλιά Ελλάδα (αλλά στις Νέες Χώρες; άρα αποκλείονται Κωνσταντινούπολη και Ανατολική Θράκη ας πούμε; ), είναι με κάποιο τρόπο γνωστό ή πρέπει να είσαι μελετητής του έργου του για να το ξέρεις;

  81. #74 ἅμα ἀρχίσουμε νὰ θυμόμαστε ποιός ποιητὴς ἔκραζε τὴν ποίησι ποιοῦ δὲν θὰ μείνῃ τίποτε ὄρθιο!

  82. sarant said

    80: Όχι, δεν είναι και πολύ γνωστό.

    Δες και 67

  83. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Ε, ωραία: Μυριβήλης από «Μικρές φωτιές» του ’42 (τα εύρετρα στη Μαρία).

  84. Immortalité said

    @83 Τι ωραία; Ο Μυριβήλης έγραψε το ποίημα ή μήπως οι «Μικρές φωτιές» είναι «πολύ γνωστό πεζογράφημα»;

  85. sarant said

    83: Ούτε-ούτε.

    Θυμίζω, ο ήρωας ήταν στην πραγματική ζωή στρατιωτικός. Αρκετά γνωστός στην εποχή του, τον έχει ακόμα με μισή στήλη η Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα.

  86. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @85,
    οι μισοί έλληνες ήταν στρατιωτικοί τότε.

    Ορίστε, μέχρι κι ο Μπεράτης είχε μπαμπά ταγματάρχη. Αλλά γεννήθηκε Αθήνα.

  87. sarant said

    Ήταν ο μπαμπάς Μπεράτης ήρωας σε μυθιστόρημα του Μυριβήλη;

  88. Immortalité said

    Να κάνουμε μια ανακεφαλαίωση;

    Ο ποιητής που ψάχνουμε ήταν στρατιωτικός, αρκετά γνωστός στην εποχή του, έπαιξε κάποιο μικρό ρόλο στην ιστορία της εποχής και αποτέλεσε το πρότυπο ήρωα σ’ ένα πολύ γνωστό πεζογράφημα ο συγγραφέας του οποίου γεννήθηκε στις Νέες Χώρες αλλά πάντως στην Ελλάδα.
    Σωστά;

    @ 87 Τελικά του Μυριβήλη είναι το πεζογράφημα;

  89. μήπως τὸ πεζογράφημα τὸ ἔγραψε γυναῖκα;

  90. sarant said

    88: Ναι, ναι.

  91. Αλαίν Ντελόν εκ Σερρών said

    Δηλαδή ο στρατιωτικός και ο ποιητής είναι το ίδιο πρόσωπο και όχι απλώς συνώνυμοι; Γιατί κι εμένα στον Τέλο Άγρα πήγε το μυαλό μου.

  92. sarant said

    Αυτός που έγραψε το δεύτερο ποίημα ήταν στρατιωτικός και έχει αποτελέσει το πρότυπο για έναν λογοτεχνικό ήρωα του Μυριβήλη.

  93. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Τετέλεσται.

  94. Νατάσσα said

    Ο Στρατής Αρβανίτης, τότε; Βασίλης αρβανίτης σύμφωνα με τον Μυριβήλη; Δυστυχώς ο Πάπυρος είναι στο σπίτι κι εγώ όχι, για επιβεβαίωση.

  95. sarant said

    Όχι.

  96. Immortalité said

    @92 Δεν έχω διαβάσει Μυριβήλη και εκτός από τη Δασκάλα και τη Ζωή εν Τάφω κανένα δεν είναι θαρρώ «πολύ γνωστό πεζογράφημα». Αν είναι στα δύο πρώτα πάσο και πάω να φάω 🙂

  97. sarant said

    Εκεί είναι, μπον απετί!

  98. voulagx said

    Αντώνης Κοστούλας

  99. sarant said

    Νιετ.

  100. Λευκάδιος Ελμάς said

    Στη δασκάλα στρατιωτικός είναι ο Βρανάς, ο φίλος του Λεωνή που πέθανε με τραγικό τρόπο σε νοσοκομείο στο μικρασιατικό πόλεμο, σελίδα 25 και εξής στην 25η έκδοση. αλλά από πού τον έχει εμνευστεί ο Στράτης Μυριβήλης;

  101. sarant said

    Δεν είναι αυτός.

  102. ὁ Μπαλαφάρας;

  103. Lesbian said

    ο Θίελπης?

  104. sarant said

    Απάντηση: Τελικά το βρήκε ο Κορνήλιος, με ασίστ της Μαρίας. Ο ποιητής είναι ο στρατηγός Δημήτριος Ιωάννου, που αποτέλεσε το πρότυπο για τον Μπαλαφάρα του Μυριβήλη (στη Ζωή εν τάφω). Ο Ιωάννου (1861-1927) προσχώρησε στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας (αν και παλιολλαδίτης, από τη Λιβαδειά, όπου είναι τώρα δρόμος με τ’ όνομά του), ήταν επικεφαλής της «Μεραρχίας Αρχιπελάγους» στο μακεδονικό μέτωπο και διακρίθηκε ιδιαίτερα στη μάχη του Σκρα. Αργότερα πολέμησε στη Μικρασία, και μετά την ήττα του Βενιζέλου στι ς εκλογές του Νοεμβρίου 1920 έφυγε στην Κωνσταντινούπολη με τους άλλους επιφανείς βενιζελικούς. Ο Μυριβήλης τον γελοιοποιεί στο έργο του, αλλά ο λογοτέχνης Κώστας Μάκιστος, που επίσης υπηρέτησε υπό τον Ιωάννου, λέει πως οι κατηγορίες του Μ. οφείλονται σε προσωπική πικρία. Ότι ο Μπαλαφάρας ήταν ο Ιωάννου είναι κοινό μυστικό στους μυτιληνιούς, για παραέξω δεν ξέρω. Φωτογραφία του στρατηγού, εδώ. Υμνητικές αναμνήσεις για τον Ιωάννου, εδώ. Τα ποιηματάκια παρμένα από το Μπουκέτο, εποχής 1934 περίπου. Παραδέχομαι πως το κουίζ ήταν πολύ δύσκολο και μάλλον άγαρμπο.

  105. οἱ λίκνοι γιατί δὲν ἄναψαν; θὰ περιμένουμε μέχρι περὶ λίκνων ἁφάς;

    ἐντάξει χωρὶς τὴν Μαρία δὲν ὑπῆρχε περίπτωσι.

  106. sarant said

    Για τα λινκ του 104 δείτε το κυρίως άρθρο, στο τέλος.

  107. βέβαια δὲν τὸ βρῆκα ἀκριωῶς, γιατί ἀνέφερα τὴν λογοτεχνικὴ περσόνα κι ὄχι τὸ ὑπαρκτὸ πρόσωπο.

  108. Σχετικά με το σχόλιο 35, ότι ο Μίμης Φωτόπουλός ήταν και εσπεραντιστής, δείτε και σε αυτή τη σελίδα, στη δεύτερη φωτογραφία, τον Φωτόπουλο μάζι με άλλους εσπεραντιστές, και τον Ανακρέοντα Σταματιάδη.

    Επίσης, για να μην ανησυχείς Άγγελε ότι το σχόλιο είναι άσχετο με το θέμα, αντιγράφω από το πιο πάνω σάιτ:

    «Τέλος, πρέπει να αναφερθεί η πολύχρονη εργασία και συγγραφή δύο ποιητικών συλλογών στην Εσπεράντο, ανέκδοτων μέχρι στιγμής, από τον μεγάλο μας, αξέχαστο, ηθοποιό και εσπεραντιστή Μίμη Φωτόπουλο. Πρόκειται για τις «Amara Gusto» (Πικρή γεύση) και «Mia Frato Nekonata» (Άγνωστε αδελφέ μου)».

  109. Ωραία τελείωσε η ημέρα, 9 με 5 περίπου…
    Τώρα στην ανάπαυλα του ιστολογίου κοινοποιώ τρεις στίχους
    σήμερα είναι ξανά Τετάρτη / μια αναλογική ημέρα / σ’ έναν ψηφιακό κόσμο…
    Όχι δεν θα ζητήσω μαντέματα.
    Πήρα το βιβλίο από τον Γαβριηλίδη, στο νέο καφε-βιβλιοπωλείο στην Αγ. Ειρήνης 17 και στο λεωφορείο το διάβαζα.
    Σκέφτηκα λοιπόν τις ημέρες της εβδομάδας στο δυαδικό σύστημα αρχίζοντας από τη Δευτέρα:
    001, 010, 011, 100, 101, 110, 111.
    Δεν έχουν κάτι το ποιητικό;

    Γιάννης

  110. sarant said

    108: Φοβερά ενδιαφέρον το λινκ -και βρήκα κι έναν γνωστό μου στις φωτογραφίες!

  111. Hlias said

    Κύριε Σαραντάκο, όταν ο κύριος Χρυσοχοΐδης δηλώνει σήμερα ότι πρέπει να «απασφαλίσουμε τη βόμβα του μεταναστευτικού», καταλαβαίνει ότι δεν χρησιμοποιεί σωστά τη λέξη; Εικάζω πως όχι, εξάλλου μόνιμα αδιάβαστος εμφανίζεται..

  112. sarant said

    Μάλλον πέρασε στρατό σε γραφεία. Σκέφτεται «απενεργοποιήσουμε». Μαργαριτάρι βέβαια.

  113. ἀπὸ τὸ 3:57 καὶ μετὰ γιὰ τὸ κολλὰζ γραμματοσήμων

  114. Κωλόγερας said

    Προς ενημέρωσιν του κοινού, λέγω ότι η Λιάνα Κανέλλη έχει εκδώσει ποιητική συλλογή με τίτλο, αν ενθυμούμαι καλώς, «Η λειτουργία των όρκων», την οποία έχω.

  115. […] Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία […]

  116. Μαρία said

    104 Πού να τον φανταστούμε αυτόν τον Ιωάννου. Η πλάκα είναι οτι συνάντησα το όνομα στα ημερολόγια του Φ. Δραγούμη (εγγραφή 10/11/1912 και 24/11/1913) αλλά το προσπέρασα. Ήταν στο επιτελείο στρατού στην Ήπειρο. Είναι και πολύ κοινό επώνυμο. Οι Μυτιληνιοί όμως πώς το ξέρουν; Ποιος έβγαλε τη βρόμα;
    Στον Μπουκέτο δηλώνεται το επάγγελμα του μακαρίτη;

  117. sarant said

    Οι Μυτιληνιοί το ξέρουν γιατί ο Ιωάννου ήταν επικεφαλής της Μεραρχίας Αρχιπελάγους που αποτελιόταν κυρίως από Μυτιληνιούς και είχε φτιάξει και μια στρατιωτική μπάντα με Μυτιληνιούς μουσικούς, που την είχε μαζί του στο μέτωπο και τους έβαζε να παίζουν, σαν είδος θούριου, ένα δημοτικό τραγούδι, «Μπαίνω μες τ’ αμπέλι σαν νοικοκυρά». Ο Μυριβήλης διηγείται καταλεπτώς τα επεισόδια, νομίζω χωρίς καν να αλλάζει τον τίτλο του τραγουδιού. Μόνο αλλάζει τον Ιωάννου σε Μπαλαφάρα. Οπότε, ήταν κοινό μυστικό στη Μυτιλήνη αφού εκατοντάδες φαντάροι του Ιωάννου διάβασαν το βιβλίο του Μυριβήλη και αναγνώρισαν τον Μπαλαφάρα. Στην Αθήνα δεν ξέρω αν είναι γνωστό.

    Το Μπουκέτο έχει σε δυο τρία συνεχόμενα τεύχη του ποιήματα του (μακαρίτη πια) στρατηγού Δημ. Ιωάννου. Ο εκδότης του μάζευε τέτοιο υλικό. Δεν ταυτίζει Ιωάννου με Μπαλαφάρα και δεν ξέρω αν το ήξεραν ότι είναι το ίδιο πρόσωπο.

  118. Μαρία said

    117 Χα, χα. Νά κι ο νοικοκύρης που μας κυνηγά. Είχε δεσμούς δηλαδή με τη Μυτ. ο ποιητής. Τώρα συνειδητοποιώ οτι θυμάμαι ελάχιστα πράματα απ’ το μυθιστόρημα. Στο δημοτικό πήγαινα, όταν το διάβασα.

    Κρίμα να μη ξέρει ο Δραγούμης οτι ο αντιστράτηγος έγραφε ποιήματα. Κάτι παραπάνω θα έβρισκε να γράψει.

  119. Mindkaiser said

    Νίκο, αφού η συλλογική σοφία του ιστολογίου δε σέβεται την Κική Δημουλά που προτρέπει τον αναγνώστη να φύγει από τον κόσμο των γρίφων ήσυχος, να βάλω κι εγώ έναν. Το ποίημα μου το έχει μεταφέρει προφορικά ο πατέρας μου, ο οποίος ισχυρίζεται ότι το είχε διαβάσει γύρω στο 1961. Ο συγγραφέας, δεν αποτυπώθηκε στη συλλογική μνήμη ως ποιητής. Επειδή δε το έχω βρει κάπου γραμμένο, δεν είμαι βέβαιος για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αποδοθεί στο χαρτί. Ως εκ τούτου, οι όποιες επισημάνσεις ή/και διορθώσεις είναι ευπρόσδεκτες.

    Άνθη, πουλιά και σήμανσις (μία ιστορία θλιβερή)
    1961 (;)

    Εις το υγρό κατάστρωμα του δρόμου μιας άδειας πολιτείας,
    είδα να αργοπεθαίνει ο βασιλιάς του τρόμου και της τρομοκρατίας.

    Κρατούσε από μεγάλο τζάκι – ο Τζάκι, απ’ το Σαντιάγκο.
    Μα για τις ύποπτες δουλειές του τις πολλές,
    εκβιασμούς και απειλές,
    είχε ως έδρα το Σικάγο.

    Την πρώτη του γραμμή, τη χάραξε εις τη λαβή του όπλου του,
    με στυλ αρχιφονιά νεόπλουτου.
    Και πριν προλάβει να πει ένα “μη”,
    πάει η Μαμή.

    Με το αυτό εξάσφαιρο και δίχως πολύ κόπο,
    τη μάνα του άφησε στον τόπο.
    Και με μία ακόμη σφαίρα,
    πισώπλατα εβάρεσε το γέρο του πατέρα.
    Κι όταν αρχίσαν να του λένε “ντα”,
    καθάρισε και την νταντά.

    Από μικρό τον κάναν αρχηγό της γειτονιάς,
    ήταν τελειόφοιτος της ανωτάτης δολοφόνων
    και η ταυτότης του έγραφε επάγγελμα «φονιάς».

    Μα ήτανε γραφτό,
    να χάσει κάποτε το νου του.
    Εφόρεσε το μπλου του,
    και ένα Σαββάτο βράδυ,
    έγινε ο γάμος στο σκοτάδι.

    Οι καλεσμένοι ήρθαν με ψηλά τα χέρια,
    με προσωπίδες και μαχαίρια.
    Και ο παπάς,
    ξεψύχησε από τους πρώτους.

    Διότι, σαν άλλαξαν τις βέρες με τη γλυκιά του Ιουλιέτα,
    αντί για τα πατροπαράδοτα κουφέτα
    και τις κομψές τις μπουμπουνιέρες,
    μοίρασε σ’ όλους λίγες σφαίρες.

    Το πρώτο τους παιδί, γεννήθηκε με μια σφεντόνα
    και, πριν προλάβει να βγάλει μια λαλιά,
    μες τον άγριο χειμώνα κυνηγούσε τα πουλιά.

    Μα ο Τζάκι θύμωσε πολύ μια μέρα και του φωνάζει από πέρα:
    “Φύγε παλιόπαιδο από δω,
    ποτέ να μη σε ξαναδώ
    με λάστιχο στο χέρι
    να κυνηγάς τα αθώα τα πουλάκια.
    Χάθηκε ρε να βρεις ένα μαχαίρι
    να παίζεις με τ’ άλλα τα παιδάκια;”

    Με το πέρασμα του χρόνου τ’ αμειλίκτου,
    ήλθε κάποτε το γήρας άνευ οίκτου.
    Και ο Τζάκι με μια σύνταξη την βγάζει πενιχρά,
    απ’ το ταμείο απομάχων δολοφόνων
    και για φόνο κάνει “κρά”.

    Μα επειδή είχε ανέκαθεν αισθήματα εκλεπτυσμένα,
    τα χορευτικά κλαμπ γυρίζει ένα-ένα
    και ανάμεσα σε δυο τραγούδια
    πουλάει λουλούδια.

    Και ένα καιρό που είχε αποκάμει
    και τα αίματα του ερχόντουσαν στη θύμηση,
    τον συλλάβανε άπονα οι πολισμάνοι,
    γιατί πουλούσε τ’ άνθη του πάνω από τη διατίμηση.

  120. Mindkaiser said

    παρόραμα:
    Και ένα καιρό που είχε αποκάμει
    και τα αίματα νοσταλγικά του ερχόντουσαν στη θύμηση,
    τον συλλάβανε άπονα οι πολισμάνοι,
    γιατί πουλούσε τ’ άνθη του πάνω από τη διατίμηση.

  121. sarant said

    Ποιανού είναι;

  122. Mindkaiser said

    @121

    Ντίνος Ηλιόπουλος

  123. sarant said

    Α, ωραία, ευχαριστώ!

  124. Μαρία said

    122, 123 Ο άνθρωπος, ο ηθοποιός, ο ποιητής.

    Click to access book_upload_cdlmvc_2011041017.pdf

    Αυτό για τον Τζάκι θυμίζει ένα ποιητικό του Άδωνη Κύρου στη μικρού μήκους Ένας τίμιος άνθρωπος (1962).

  125. Mindkaiser said

    @124
    Πολύ ενδιαφέρον Μαρία. Ευχαριστώ.

  126. #117 ἐγὼ θὰ ῥωτήσω μιὰ φίλη Μυτιληναία καὶ στοιχηματίζω ὅτι δὲν θὰ τὸ ξέρῃ.

  127. Απλά συμπληρώνω την προηγούμενη αναφορά μου για να μην είναι ξεκρέμαστη, αν κάποιος ενδιαφέρεται.

    Επειδή στα δικά μου ενδιαφέροντα είναι η πόλη, η πολεογραφία, οι πολεότητες και η πολεογραφική ποίηση, την προσοχή μου τράβηξε πριν μερικές ημέρες ο τίτλος Πόλη αμφίδρομης επικοινωνίας – Ground Zero, μια βερολινιάδα, που ο εκλεκτιστής πολεογράφος συγγραφέας και κριτικός Κώστας Καλφοπουλος παρουσίασε σε κριτικό σημείωμά του.

    Γιάννης

  128. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @114,
    κι ο Παναγούλης έγραψε ποιήματα -αλλά αυτός με το αίμα του, στις φυλακές του Μπογιατίου:
    «Τα δάκρυα, που στα μάτια μας/ θα δείτε να αναβρύζουν
    ποτέ μην τα πιστέψετε/ απελπισιάς σημάδια…»

  129. …αναβρύζουν…

    Όπως τα λες είναι Γιώργο Λυκοτραφίτη, όμως ο Ελληνισμός/Αθηναϊσμός επιλέγει στο μετρό τη «στάση Αγίου Δημητρίου» του Μυροβλήτη.
    Δεν την έχω ακούσει ποτέ με το δεύτερο όνομα της, «στάση Αλέξανδρου Παναγούλη» . Ισόκυρο και αυτό.

    Γιάννης

  130. Καλαχώρας Λεώνικος said

    Εγώ δε θα εβρισκα ούτε τον εύκολο ούτε τον δύσκολο, ούτε θα συνέδεα ποτέ τον Μπαλαφάρα με τον στρατηγό που αναφέρεται.
    Αλλά πάτησα όλα τα λινκ. Και σταμάτησα στο πολύ σημαντικό ποίημα της Κανέλλη.
    Και λυπάμαι που μετά τα 35 της έγινε αυτό που έγινε, ενώ μπορούσε να είναι κάτι καλύτερο.

    α) Διέλυσε ο ΚΚΕ διότι του άλλαξε το χαρακτήρα. Μη μου πείτε ότι ισχύει ο ιδεολογικός μονολιθισμός με τον οποίο μας γανώναν το τσερβέλο το 1973, όταν βασικός εκπρόσωπος είναι μια δηλωμένη νεο-ορθόδοξη. Και μη μου πείτε ότι είναι υποστηρίκτρια των εργαζομένων μια εργαζόμενη που αποπειράθηκε να πετάξει στο δρόμο κάποιον λογιστή ονόματι Μαθιουδάκη επειδή ήταν μάρτυρας του Ιεχωβά. Λέγεται μάλιστα ότι παρουσιάστηκε στο τότε καναλάρχη με τη στομφώση ρήση ‘Ή ο Μαθιουδάκης ή εγώ!’ Και ο καναλέρχης τής έδειξε την πόρτα. Κι έπειτα εντάχθηκε στο κίνημα! ΑΝΤΕ ΑΠΟ ΔΩ

  131. […] Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: