Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο κύριος Θεόδωρος και η προσλαλιά προς πόλισμαν (Δημ. Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 3 Απρίλιος, 2012


Κάθε δεύτερη Τρίτη συνηθίζω να βάζω κείμενα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, από το αυτοβιογραφικό του μυθιστόρημα «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια». Επειδή για τεχνικούς λόγους αυτή τη φορά δεν μπορώ να βάλω τέτοιο κείμενο, διάλεξα ένα κομμάτι από ένα παλιότερο βιβλίο του πατέρα μου, το «Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης», στο οποίο αφηγείται τη ζωή του παππού μου, που είχε αυτό το ψευδώνυμο. Διάλεξα ένα κεφάλαιο ανεξάρτητο, όπου περιγράφεται ένας ιδιόρρυθμος γνωστός του παππού μου, στην Αθήνα της δεκαετίας του 1920, ο κ. Θεόδωρος, πρώην καθηγητής της Θεολογίας, ένας πανύψηλος άντρας με ηράκλεια δύναμη αλλά με εκκεντρική συμπεριφορά και ένα σωρό παραξενιές στο φέρσιμό του. Την εποχή που διαδραματίζεται το επεισόδιο πρέπει να κοντεύει τα σαράντα.

Ο κύριος Θεόδωρος δε χρησιμοποιούοε συνήθεις ύβρεις στις λογομαχίες του. Είχε επινοήσει δικές του, αντλώντας συνήθως επίθετα και χαρακτηρισμούς από τη Βίβλο. Η χειρότερη ύβρις του ήταν υπήκοε του Αββαδών, την οποία απηύθυνε σε θηλυπρεπείς τύπους. Βαριές ήταν και οι ύβρεις: τοίχε κεκονιαμένε και σκλάβε καθώς και η τουρκική βρισιά, (συνεκφερομένη στερεοτύπως με την ελληνική της μετάφραση) ραγιά-κιοπόγλου κιοπέκ-άτιμε δούλε-παιδί της σκύλας. Όπως και η αποτρεπτική κραυγή προς κάθε επιτιθέμενο: πίσω σκλάβε!

Ειδική όμως υβριστική αποστροφή επεφύλασσε στους αστυφύλακες. Όπως προανέφερα, ο Θεόδωρος απεχθανόταν τους αστυνομικούς, από την εποχή που φοιτούσε στη σχολή αστυφυλάκων. Είχε λοιπόν φτιάξει μια ειδική προσλαλιά όταν απευθυνόταν προς κάποιο όργανο της τάξεως, την οποία μολονότι την είχαν ακούσει οι φίλοι αρκετές φορές δεν μπορούσαν, λόγω του μήκους της, να τη μάθουν απ’ έξω. Τελικά προκάλεσαν ξανά την απαγγελία της, βάζοντας κάποιο φίλο τους αστυφύλακα να ζητήσει «τα χαρτιά» του Θεόδωρου σ’ ένα δικό τους καφενείο, ενώ ο Μιχάλης κρυμμένος πίσω από το τεζιάκι κρατούσε σημειώσεις.

Η προσλαλιά προς πόλισμαν είχε τρία μέρη. Στο πρώτο ο Θεόδωρος απευθυνόταν στον αστυφύλακα, κουνώντας το δάχτυλο του απειλητικά:

Πίσω!
Μη με πλησιάζεις ουδέ συρόμενος επί των γονάτων και διά του ατίμου μετώπου σου ψαύων την γην, όπως ενώπιον του Σουλτάνου και του Χαλίφου.
Είσαι κατώτερός μου. Σ’ το θέτω ταξικά!
Ούτε στο ίδιο εστιατόριο να φας ούτε στο ίδιο καφενείο να πιεις νερό!
Το επάγγελμά σου είναι άτιμον. Το επάγγελμα της πόρνης και του προδότου.

Στο σημείο αυτό τελειώνει το πρώτο μέρος κι ο Θεόδωρος στρέφεται στο κοινό, παρουσιάζοντας τον αστυφύλακα:

Το απελπισμένο παιδί,
που ροβόλησε από το χωριό του για να ξεκλειδώσει το φούρνο, να παίρνει ένα καρβέλι την ημέρα.
Όπου βλακόπαις και βουβαλόπαις και τεναγόπαις.
Όπου χασικλής και μάγκας κι αγαπητικός.
Που εκδίδει αθώας κορασίδας προς ικανοποίησιν αλλότριας φιληδονίας.

Ο αόρατος εχθρός του απείρου,
που παραμονεύει στη γωνιά και στομώνει το διαβάτη
και κατασκοπεύει την ανθρωπότητα.

Όν ατιμότερον των κατασκόπων, των προδοτών, των βασανιστών και των δημίων.

Εδώ, στρέφεται και πάλι στον πόλισμαν:

Θα σε δέσω με λύσσα σε βελανιδιά με μερμήγκια.
Γυμνόνε. Να μουκανιέσαι και να βοά η ρεματιά
και ν’ αντηχάει το μουκανητό σου στη χώρα.
Θα σου ανοίξω τρίτο μάτι ανάμεσα στα φρύδια
για να πηγαίνεις θαρρετά στον Άδη.
Θα σου περάσω τ’ άντερα λαιμαριά στο λαιμό.
Θα σου κλείσω το φούρνο με σαρανταοχτώ μανταλοσίδερα.

Η προσλαλιά προς πόλισμαν είναι το αριστούργημα της θεοδωρείου μούσης. Είναι κείμενο εξαιρετικά δουλεμένο που παρουσιάζει μεγάλο υφολογικό ενδιαφέρον. Η φράση θα σου ανοίξω τρίτο μάτι είναι παρμένη από τον «Αθανάσιο Διάκο» του Βαλαωρίτη. Το σ’ το θέτω ταξικά από την καινοφανή τότε «κομμουνιστική διάλεκτο». Οι γλωσσοπλαστικές του ικανότητες (βλακόπαις, τεναγόπαις, βουβαλόπαις) εκπληκτικές, η σωστή εναλλαγή δημοτικής και καθαρεύουσας καθώς και η χρήση των «βοά» και «αντηχάει» για να δώσει την εντύπωση του αντιλαλητού της κραυγής μαρτυρούν μεγάλες λογοτεχνικές ικανότητες. Πολύ ζωντανή επίσης η εικόνα του απελπισμένου παιδιού που ροβόλησε από το, ορεινό και άγονο βεβαίως, χωριό του, με μόνη φιλοδοξία του να μπορεί να έχει ένα καρβέλι την ημέρα – τον άρτον ημών τον επιούσιον. Σ’ αυτή την ταπεινή φιλοδοξία αναφέρεται και η τελευταία απειλή της προσλαλιάς.

Σήμερα φαίνεται σχεδόν απίστευτο πως θα ’ταν δυνατό να απευθύνεις σε όργανο της τάξεως τέτοιες ύβρεις χωρίς να βρεις για καλά τον μπελά σου, στη δεκαετία όμως του είκοσι φαίνεται πως ο κόσμος ήταν πιο ελεύθερος στις σχέσεις του με την αστυνομία, ίσως δε τα όργανα να μην αντιλαμβάνονταν τη γλώσσα του Θεόδωρου ή ακόμα (και το πιθανότερο) να τον εξελάμβαναν σαν ακίνδυνο τρελό. Ύστερα, η αστυνομία πόλεων ήταν νέος θεσμός, οργανωμένος πρόσφατα από τους Άγγλους, που διατηρούσε πολλά από τα αγγλικά ήθη. Οι αστυφύλακες δεν οπλοφορούσαν παρά σε σπάνιες και ειδικές περιπτώσεις. Ήταν ευγενέστατοι και άφηναν τις βρώμικες δουλειές, την αντιμετώπιση των απεργών, τη συνοδεία των υποδίκων κ.λπ. στους χωροφύλακες.

Μεταξύ Χωροφυλακής και Αστυνομίας υπήρχε μεγάλη αντιζηλία και υπολανθάνων ανταγωνισμός. Η Χωροφυλακή αστυνόμευε όλη την Ελλάδα εκτός από το κέντρο της Αθήνας και του Πειραιά, την Πάτρα και την πόλη της Κέρκυρας που ήταν στη δικαιοδοσία της Αστυνομίας Πόλεων. Στα προάστια της Αθήνας έκανε κουμάντο η Χωροφυλακή που ευκαιρίας δοθείσης έμπαινε και στα οικόπεδα της Αστυνομίας.

Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο επεισόδιο. Στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας μαζί με τον Μιχάλη [τον αδελφό του Άχθου Αρούρη] υπηρετούσε ο φίλος του Νικόλαος Κορκοφίγκας, συγγραφέας πολλών αξιόλογων φιλοσοφικών βιβλίων, που είχε μανία με την ορειβασία, την πεζοπορία, το γυμνισμό και την υγιεινή ζωή γενικώς.

Μια μέρα έφτασε στο Υπουργείο μια αναφορά από το Σταθμό Χωροφυλακής Καισαριανής που έλεγε επί λέξει τα εξής:

«Την πρωίαν της Κυριακής 16ης του μηνός Οκτωβρίου ενεστώτος έτους, όργανα του σταθμού μας περιπολούντα εις το δάσος της Καισαριανής αντελήφθησαν άτομον περιφερόμενον εν αδαμιαία περιβολή. Τούτο συλληφθέν οδήγησε τα όργανά μας εις σημείον του δάσους όπου υπήρχον τα ενδύματά του, εξηκριβώθη δε ότι ονομάζεται Νικόλαος Κορκοφίγκας και τυγχάνει υπάλληλος του καθ’ υμάς Υπουργείου. Επειδή το εν λόγω άτομον παρουσίαζε έκδηλα συμπτώματα φρενοβλαβείας απεφασίσθη η διακριτική παρακολούθησίς του εκ της οποίας διεπιστώθη ότι συχνάζει εις το επί της οδού Ασκληπιού καφενείον «Ο Μαύρος Γάτος» ένθα συχνάζουσι λογοτέχναι, ποιηταί και άλλα ύποπτα στοιχεία.».

Ο κύριος Θεόδωρος γενικώς, δεν τα πήγαινε καλά με τα όργανα της τάξεως ένστολα ή με πολιτικά. Κάποτε είπε στους φίλους του, «με το ένατο (αστυνομικό τμήμα) έχω παλιούς λογαριασμούς», χωρίς να επεκταθεί σε λεπτομέρειες.

Ένα καλοκαιρινό σούρουπο, επί δικτατορίας Πάγκαλου, ένας μυστικός τον αντελήφθη να παρατηρεί επισταμένως, στηριζόμενος στη μαγκούρα του, το Υπουργείο Οικονομικών, που βρισκόταν τότε στην πλατεία Κλαυθμώνος επί της οδού Σταδίου. Στο χαφιέ έκανε εντύπωση η παράδοξη μορφή με την τραγιάσκα, τη μαγκούρα και το κοφίνι κι αποφάσισε να μην τη χάσει από τα μάτια του. Ο κύριος Θεόδωρος, που επί αρκετή ώρα ερέμβαζε, αντελήφθη τελικώς τη ματιά του μυστικού και αποφάσισε να το γλεντήσει το πράγμα.

Ξεκίνησε κατηφορίζοντας προς την Ομόνοια, με το χαφιέ ξοπίσω του. Από την Ομόνοια πήρε την Πειραιώς με αργό βήμα φροντίζοντας να μην τον χάνει από τα μάτια του ο μυστικός. Είχε πια σκοτεινιάσει όταν έφτασε στο Γκάζι, όπου άφησε την Πειραιώς και μπήκε στα αραιοκατοικημένα τότε Κάτω Πετράλωνα. Το ενδιαφέρον του χαφιέ είχε εξαφθεί στο έπακρον. Ο Θεόδωρος έφτασε στη ρεματιά, που χώριζε τα Πετράλωνα από τα Νέα Σφαγεία, τη σημερινή οδό Χαμοστέρνας, πέρασε κάτω από τις γραμμές του Ηλεκτρικού και τράβηξε για τα Παλαιά Σφαγεία. Είχαν περάσει οι δώδεκα όταν διέσχισε τη Συγγρού και μπήκε στο Δουργούτι, με το χαφιέ πάντοτε καταπόδι του.

Δύο το πρωί ανηφόριζε από το Κατσιπόδι προς το εργοστάσιο του Μαλτσινιώτη και στις τέσσερις βρισκόταν στα προσφυγικά της Καισαριανής. Ο χαφιές μόλις που μπορούσε να πάρει τα πόδια του κι ο Θεόδωρος βράδυνε το βήμα του για να τον διευκολύνει. Ήταν πια ζήτημα φιλότιμου και για τους δύο να συνεχίσουν. Στις έξι και μισή είχε περάσει τον Ιλισσό στα Παραπήγματα [πίσω από το Χίλτον] και βάδιζε στην Κηφισίας [Σήμερα Βασ. Σοφίας] μπροστά στη Ριζάρειο, με το χαφιέ να σέρνεται ξωπίσω του. Εφτά και τέταρτο, στην πλατεία Συντάγματος, στράφηκε προς τον δυστυχή μυστικό και του ’πε:

«Σε χέζω και σένα κι αυτόν που σ’ έβαλε να με παρακολουθείς!» και μπήκε στου Ζαχαράτου, που άνοιγε αυτή την ώρα, για να πιει καφέ, ενώ ο ημιθανής χαφιές σύρθηκε στην κοντινότερη στάση του τραμ για να πάει σπίτι του.

Advertisements

45 Σχόλια to “Ο κύριος Θεόδωρος και η προσλαλιά προς πόλισμαν (Δημ. Σαραντάκος)”

  1. Καλημέρα Νίκο.
    Σημειώνω μια δική μου πρεβεζάνικη πληροφορία και κλείνω για να γυρίσω στο κομμάτι σου. Το ομηρικό «αχθος αρούρης» μοιάζει πραγματικά με ονοματεπώνυμο. Ένας πρεβεζάνος χρονικογράφος με ονοματεπώνυμο που έμοιαζε με ψευδώνυμο (Αλέκος Άχολος) χρησιμοποιούσε αυτό το ψευδώνυμο. Δεν ξέρω αν το είχε εμπνευστεί κατευθείαν από τον Όμηρο ή από τον παππού.

    Γιάννης

  2. Ποιητικότατος ο Θόδωρος. Καμία σχέση με το σημερινό πεζό «Μπα-Γου-Δο-». Αιωνία του η μνήμη!
    Από την κόντρα Χωροφυλακής-Αστυνομίας Πόλεων πρέπει να βγήκε και το «και με τον αστυφύλαξ, και με τον χωροφύλαξ» για όσους πατάνε σε δυό βάρκες.

  3. Νέο Kid Στο Block said

    Μα τι ωραίο κείμενο! Και τι μορφή αυτός ο κ.Θόδωρας!
    «Πίσω!
    Μη με πλησιάζεις ουδέ συρόμενος επί των γονάτων και διά του ατίμου μετώπου σου ψαύων την γην, όπως ενώπιον του Σουλτάνου και του Χαλίφου.»
    Ε λοιπόν , θα το πω σε κανένα μπάτσο στην Κύπρο όταν θα μου έχει ανεβάσει την πίεση στο 22, να γίνω και φίρμα σταις τηλεοράσεις.
    (Σα να βλέπω ήδη σαν σε όραμα τον εκπρ.τύπου τσι αστυνομίας να λέει:
    Συνεληφθέν επι εξυβρίσι οργάνου της τάξεως, Ελλαδικό υποκείμενο , φερόμενο ως υποπτευάμενο για συνεργός Τουρκικών και Αραβικών αποσταθεροποιητικών στοιχείων…
    Μετά από παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου ο οποίος εξέφρασε τον θαυμασμόν του διά την χρήσην θρησκευτικής ορολογίας εκ μέρους του φερόμενου ως δράστου ,αφέθη ελεύθερος υπό παρακολούθηση από το γραφείον προνοίας)

    Γειά σου ρε Σαραντάκο (πάτερ τε και υιέ)! Και κυρ-Θόδωρε!
    Μού φτιάξατε τη μέρα!

  4. …ραγιά-κιοπόγλου κιοπέκ-άτιμε δούλε-παιδί της σκύλας…

    Θυμάμαι που είχα εγγραφεί για φρεσκάρισμα των γερμανικών μου σε σχολή της Κολωνίας, όπου ήταν και άλλοι Έλληνες και ένας νεαρός Τούρκος, Σε μια στιγμή η καθηγήτρια είπε τη λέξη das Gepäck ( = η αποσκευή) .Ο Νεαρότουρκος ίσως δεν την ήξερε και ξαφνιάστηκε. Το πρόσεξα και του λέω σε γερμανοτουκικά Kein köpoğlu köpek ( = δεν είναι κιοπόγλου κιοπέκ). Έγινε αφορμή να γνωριστούμε καλά.

    Γιάννης

  5. Νέο Kid Στο Block said

    Αφεντικό, ίντα πο το τερζιάκι;
    (σε περίπτωση που…κλπ,κλπ 😳 )

  6. Νέο Kid Στο Block said

    τεζιάκι βέβαια στο 5.

  7. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Αφχαρίστηγος ο Άχολος, που του έδωσαν οι πρόγονοί του τόσο λογοτεχνικό επώνυμο και πήγε και το άλλαξε.

    5: Τεζάκι και τεζιάκι, ο πάγκος του καφενείου.

  8. bernardina said

    Η τελευταία περιγραφή μού έφτιαξε τη μέρα, μη σου πω και την υπόλοιπη βδομάδα! 😆

    Συχνά, όταν διαβάζω κείμενα δικά σου και του πατέρα σου, να ‘ναι ελαφρό το χώμα που τον σκεπάζει, ανατριχιάζω από τις ομοιότητες με τη φαμίλια μου. Ξέχωρα από τα κοινά ενδιαφέροντα των πατεράδων μας, ο παππούς μου από την Καισάρεια (μου έλεγαν πως) χρησιμοποιούσε πολύ τη βρισιά κιοπόγλου κιοπέκ και στο σόι της γιαγιάς μου (της συζύγου του) υπήρχε ένας εκκεντρικός τύπος σαν τον κύριο Κορκοφίγκα, που του είχαν κολλήσει το παρατσούκλι Ντοκτόρης, γιατί ζούσε ακριβώς έτσι και προσπαθούσε να προσηλυτίσει και την υπόλοιπη οικογένεια. Σήμερα θα τους έλεγαν βίγκαν και εναλλακτικούς και νιου έιτζ. Πολύ προχώου, ο Ντοκτόρης μας και ο κύριος Κορκοφίγκας 😛

    Αυτό το Είσαι κατώτερός μου. Σ’ το θέτω ταξικά! με πέθανε στα γέλια με τη χαριτωμένα αφελή αντίφασή του.

    Καλημερούδια!

  9. Νέο Kid Στο Block said

    Έχω όμως μια απορία.
    Γιατί ο «κεκονιαμένος τοίχος» ήταν βαρύτερη βρισιά από το σκέτο τοίχο;
    Αα, μάλλον τόπιασα! Η κοινή λιθοριπή πέφτει εύκολα ενώ ο αρμολογημένος με πηλό ή κάποιο κονίαμα τοίχος είναι γερό ντουβάρι!
    Και γνώστης μηχανικής ο κ. Θόδωρος! 🙂
    Πάντως τη βόλτα που έκανε το χαφιέ (αν έχω εκτιμήσει σωστά τις αποστάσεις) δεν την κάνουμε σήμερα ούτε με ταξί!
    Πρέπει νάταν όντως λιοντάρι θαλερό.

  10. Υπέροχον, εύγε στον πατέρα της Αρούρης. Ο Θεόδωρος μοι ενθυμίζει την αντίδραση του Αντισθένη στους Ζηνωνείους παρλαπιπισμούς κατά της δυνατότητας της κίνησης, οιστός ιπταμένη έστηκεν κλπ. Πρωθυστέρως ως άλλος Θεόδωρος, ο Αντισθένης πώς απήντησεν; «Και αναστάς εβάδισεν». Ή Βάδην ή στο κοπάδιν!

    Νεοκίδιε, αφέτε τα σεσηπότα! Σε χαφιεδίζω πάραυτα στον Αρχιεπίσκοπον. Και, μεταξύ μας (για να είμαι και με τον χωροφύλακα και με τον αστυφύλακα), γυρεύει κι αυτός υποψήφιο του ενδιαμέσου χώρου για την Προεδρία. Η θέση χηρεύει, και δεν χειροτερεύει!

  11. 10
    παρλαπιπισμοί του Πλάτωνος, μετά από τουρισμό στην Σικελία.

  12. Rybak said

    Καλημέρα

    Εκτός όλων των άλλων διασκεδαστικών θα πρέπει να προσέξουμε και τη φράση της αναφοράς των χωροφυλάκων: «λογοτέχναι, ποιηταί και άλλα ύποπτα στοιχεία». Αυτός είναι ίσως ένας από τους λόγους που λέγονται γουρούνια.
    Γιατί όμως και δολοφόνοι;;;

  13. Νέο Kid Στο Block said

    Για Πρόεδρας, δε γουστάρω Τίτε! much too boring for me!
    Για καμιά κολεγιά με τον Αρχιδέσποτα (να φρεσκάρουμε κανα κονίαμα στα πρόπερτις) δεν θάλεγα όι. 🙂
    (ξεκαθάρισέ Του μόνο ότι χέρκα έν φιλώ που να φακούν τα ποδάρκα του στον Πισινόν Του)

  14. 12 κι εγώ αυτό εντόπισα

  15. bernardina said

    Κιντάκο,
    επειδή ο κύριος Θεόδωρος είχε υπάρξει και θεολόγος, εικάζω ότι τον είχε εμπνεύσει η φράση «τάφοι κεκονιαμένοι» που αναφέρεται στους Φαρισαίους. Έκανε λοιπόν τον συνδυασμό, κι αντί να πει τον καημένο τον μπατσούλη ντουβάρι και υποκριτή, τον έλεγε σοβαντισμένο τοίχο! 🙂

  16. Νέο Kid Στο Block said

    Mπέρνη, περί πιθανής εμπνεύσεως πάω πάσο (η σχέση μου με τα θρησκευτικά ήτο εξαπανέκαθεν καθαρά βαθμοθηρική/εθιμοτυπική (με τη σχολική/μαθητική έννοια)
    Αλλά κεκονιαμένος βρε πιντί μου δεν είναι ο σοβαντισμένος. Αυτός είναι «επιχρισμένος»
    Επίχρισμα =σουβάς . Κονίαμα, συνήθως λέγεται κάποιο τσιμεντοειδές, ο πηλός (λάσπη χτισίματος) τέτοια πράματα. Εντάξει και ο ασβεστοσοβάς και άλλα επιχρίσματα κονιοδέματα είναι βέβαια…:-)

    Αλλά γιατί «σοβαντισμένε τοίχε» είναι χειρότερο; Εκτός αν υπάρχει καμιά αναλογία με το «κέρατο βερνικωμένο» πούλεγε η μακαρ. η γιαγιά μου, ξέρω γω.:-)
    Ωστε οι Φαρισαίοι είχαν κεκονιαμένους (=χτισμένους) τάφους λοιπόν ε; Οσο να πεις η ταξικότης μεταφέρεται και στην τελευταια κατοικία πάντοτε 🙂 (οχι οτι νοιάζει τους ενοίκους βέβαια…)

  17. Μήπως κονιαμένος είναι ο ασβεστωμένος;Η εξήγηση εδώ http://concordances.org/thayers/2867.htm μου φάινεται πειστική αφού ο ασβέστης πρέπει να ήταν από τις πιο διαδεδομένες κονίες μετά τον πηλό. Ναι ξέρω οι Ρωμάιοι με τις πουζολάνες και οι αρχαίοι Έλληνες με τις τέφρες της Σαντορίνης ήξεραν και τις υδραυλικές κονίες αλλά δεν πρέπει αν ήτνα τόσο γνωστές στον πολύ κόσμο.

    Από την εγγλέζικη επιροή έμεινε το πόλισμαν και το παράγωγο πολισμάνος για τον αστυνομικό μέχρι τη δεκαετία του 1950;

    Και κάτι άσχετο ξέρει κάποιος από που βγήκε η έκφραση «τέζα ο καμπούρης»; το slang.gr δεν την έχει.

  18. sarant said

    17: Για τον καμπούρη δηλώνω ευθαρσώς ότι αγνοώ την έκφραση.

    Η αγγλική επιρροή για τον πολισμάνο-πόλισμαν είναι εύλογη, ιδίως αν εισάξαμε (σικ, ρε!) τον θεσμό από την Αγγλία.

    Υπάρχει και ρεμπέτικη μειωτική παρετυμολογία: μολυσμάνος.

  19. Νέο Κid said

    17. Μήπως απο τον Αθλιο Κουασιμόδο;

  20. bernardina said

    Κοίτα, εδώ Κιντάκο. Οι φαρισαίοι δεν είχαν, ήταν τάφοι!

    Και φυσικά εννοούσα ασβεστωμένους, όχι σοβαντισμένους.
    Έφταιγε που δεν είχα τελειώσει ακόμα τον δεύτερο καφέ 😦

  21. sarant said

    Μπράβο, αυτό ακριβώς!

  22. Νέο Kid Στο Block said

    Μάλιστα Μπέρνη ! Ξεκαθάρισες το τοπίο (είδες άμα είσαι κορίτσι των γραφών ;;-) )
    Άρα «τοίχε κεκονιαμένε» έλεγε ο κ. Θόδωρας εννοώντας το «απέξω εμφάνιση (στολες, γαλόνια και τα τοιαύτα) κι από μέσα ντουβαρίλα-μυτζηθρίλα.»
    Η Εσμεράλδα κι ο Κουασιμόδος όμως ,πού κολλάνε;; 🙂

  23. Μαρία said

    22 Απ’ έξω κούκλα κι απο μέσα πανούκλα.
    Ρε συ, είσαι πολύ τοίχος στα θρησκευτικά.

  24. Νέο Kid Στο Block said

    23. Μμμ… τώρα αυτό ήταν επιτίμιο ή έπαινος; 😕

  25. bloody amateur said

    Χαχαχα, απίστευτο κείμενο, μπράβο!

    Ερώτηση. Εκεί που λέει «με την τραγιάσκα, τη μαγκούρα και το κοφίνι», το κοφίνι τι είναι ακριβώς; Γιατί καλάθι δε βγάζει και πολύ νόημα – ή βγάζει;

  26. sarant said

    25: Ξέχασα να διευκρινίσω, καλά που ρώτησες. Όπως μαθαίνει ο αναγνώστης σε προηγούμενη ενότητα του βιβλίου, μια από τις παραξενιές του κ. Θεόδωρου ήταν, αντί για τσάντα ή σακούλι ή ντορβά ή ταγάρι, να κυκλοφορεί έχοντας τα πράγματά του σε κοφίνι.

  27. ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ said

    Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  28. aerosol said

    Γονατίζω ενώπιον του Θεόδωρου. Είναι θεός. Τι θεός… ημίθεος!

  29. Αυτό το βιβλίο «Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης» το έχει κανείς σε κάποια μορφή αντιγράφου;

    Την ποιητική συλλογή του ιδίου, λίγες μέρες αφού την έλαβα από τον Ν.Σ. σε ηλεκτρονική μορφή, την ανακάλυψα (και αγόρασα) σε παλαιοβιβλιοπωλείο/βιβλιοδετείο των Εξαρχείων.

    Ευχαριστώ εκ των προτέρων

  30. Ηλεφούφουτος said

    Καταπληκτικό κείμενο!
    Όταν ξεκίνησα να διαβάζω για τον κυρ Θεόδωρο με το πρωτότυπο υβρεολόγιο φαντάστηκα κάτι σαν τον κάπτεν Χάντοκ απ τον Τεν Τεν αλλά αυτό ξεπερνά κάθε φαντασία!

    Μου θύμησε και τον παππού του Λεωνή (του Θεοτοκά), ο οποίος είχε κι εκείνος εντυπωσιακό παράστημα και απέδιδε δικαιοσύνη κατά βούληση με το μπαστούνι του, λέγοντας κι εκείνος διάφορα στομφώδη, και απέλαυε, λέει, ασυλίας σ όλ αυτά απ τους Οθωμανούς αστυνομικούς, γιατί δεν καταλάβαιναν μεν λέξη απ όσα έλεγε αλλά δεν μπορεί, τόσο σεβάσμιος και ευσταλής γέρων δίκιο θα έχει.

    Αυτό το κείμενο που τελειώνει με το «ένθα συχνάζουσι λογοτέχναι, ποιηταί και άλλα ύποπτα στοιχεία» είναι γνωστό ή μου φαίνεται;

    σχ 17 Αυτό μού θυμίζει μια ατάκα από μικυμάο, που μου είχε μείνει όταν την είχα δει και τη χρησιμοποιούσα κι εγώ μετά:
    «μπουνιά, και τέζα ο κουμπούρας!»

  31. Μαρία said

    30 Γνωστό:
    https://sarantakos.wordpress.com/2011/05/25/ypoptastoixeia/

  32. sarant said

    30: Κι εμένα μου είναι γνωστό ή τελοσπάντων οικείο. Μπορεί να είναι αστικός μύθος της εποχής, αλλά είναι αληθοφανές. Κάτι ανάλογο είχαν πει (βεβαιωμένα) στον/για τον Πανσέληνο.

    29: Κύριε Τσατσαρώνη, το βιβλίο έχει εξαντληθεί, όπως σας είπα, και ή θα το αντιγράψω (και θα σας το στείλω) ή, το ψάχνω αρκετά σοβαρά, θα το ξαναβγάλω ως ηλεβιβλίο. Εγώ σε αντίγραφο δεν το έχω, μόνο σε βιβλίο, κάτι ελάχιστα αντίτυπα.

  33. sarant said

    31: Μπράβο, το βρήκες -αλλά ο πατέρας μου (καλό αυτό) αφηγείται το ίδιο επεισόδιο.

  34. Το εν λόγω άτομον, αναγνώστης των βιβλίων φιλοσοφίας, παρουσίαζε έκδηλα συμπτώματα φρενοβλαβείας!

    Η ταβανόπροκα όλη δική μας, σπολλάτη σας.

    13
    Δεν είναι μόνο η προεδρία «boring» στον άβιβλο τούτο τόπον. «Τί σου αρέσει στην Κύπρο», ερώτησε κουμπάρος. «Ανιώ» του απήντησα. «Α, Αννούλα η μιτσιά;» δευτέρωσε (το κακό) ο κουμπάρος.

  35. Ηρώ Διαμαντούρου said

    μπράβο Νίκο, ωραιότατος ο κυρ Θόδωρος, αχαχαχα! τέτοια θα αρχίσω να λέω και γω στα 298348675632 όργανα της τάξης που συναντώ καθημερινά στο κέντρο της Αθήνας!

  36. Sara West said

    Μήπως τα «όργανα» δεν αντιδρούσαν διότι ήταν αγράμματα; Δύσκολα τα ελληνικά, βλέπεις…

  37. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα νεότερα!

    36: Ασφαλώς δεν καταλάβαιναν όλα όσα έλεγε, αλλά δεν θα τα έπαιρναν και για έπαινο 🙂

  38. «Η διαδρομή του Θόδωρου και του χαφιέ» . Ένας τουριστικός οδηγός της πόλεως των Αθηνών.
    «Χέζω εσένα κι αυτούς που κατάντησαν την Αθήνα σ’ αυτό το χάλι…» , είπε ο Θόδωρος στο μυστικό.
    Διαβάστε κι άλλες ωραίες ατάκες του μοναδικού Θόδωρου, σ’ αυτόν τον πρωτότυπο τουριστικό οδηγό.
    Εκδόσεις: Δημήτρης Σαραντάκος και Υιός.

  39. τυφλόμυγα said

    Ορεσίβιε καλημέρα. Έλαβες το γράμμα από Γερμανία;
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/03/30/limniwords/#comment-109538

  40. SecondLight said

    9. 16. Τύπτειν σε μέλλει ὁ Θεὸς, τοῖχε κεκονιαμένε. Τοῖχος γὰρ κεκονιαμένος, τάφος κεκαλλωπισμένος, ἔξωθεν ἐχθρὸς, ἔσωθεν νεκρός. Στα συμφραζόμενά του: http://www.imka.gr/edafia/pneymatikoi-logoi/analipsi1.html

  41. 32: ευχαριστώ για την απάντηση, είπα μήπως το είχε κάποιος από τους επισκέπτες…
    Καλή δύναμη.

  42. «…το φέρετρο συνήθως το μεταφέρουν τέσσερις…»

    …πρώτη φορά σε τέσσερων τον ώμο…

  43. […] ακραιφνής αντι-δημοτικιστής  Αλέκος Άχολος αλήθεια = [alíθça] αμαληκιτικών φρονημάτων Ατατύρκ […]

  44. Γς said

    >Ένα καλοκαιρινό σούρουπο\

    Ξεκίνησε η βόλτα με το χαφιέ:
    Αντε να ήταν το πολύ 8 το βράδυ
    Και τελείωσε:
    Εφτά και τέταρτο, στην πλατεία Συντάγματος.

    Δηλαδή 11 ώρες, το λιγότερο, περπάτημα.
    Η διαδρομή όμως, που περιγράφει είναι 12-13 χλμ,
    Μα, με ένα χιλιόμετρο την ώρα περπατούσαν;

    Σαν να λέμε να θέλω ένα ολόκληρο λεπτό για να πάω να κάνω πιπί μου (με το συμπάθιο) στην τουαλέτα που είναι 15 μέτρα μακριά από εδώ.
    Για μπέιμπι λίνο είμαστε τώρα;

    Διόρθωσε το…

  45. leonicos said

    Γς!Γς!Γς!Γς!Γς!Γς!Γς!Γς!Γς!Γς!

    Αριστοτέχνης ο πάππος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: