Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τρεις σύγχρονες αρχαίες φράσεις

Posted by sarant στο 11 Μαΐου, 2012


Επειδή αυτή την εβδομάδα έχουμε, όχι άδικα βέβαια, πολλά πολιτικά άρθρα, λέω σήμερα να βάλω κάτι εντελώς ανεπίκαιρο. Ανασταίνω λοιπόν, ξαναχτενισμένο, ένα παλιό μου άρθρο, που βρισκόταν στον παλιό μου ιστότοπο αλλά που (εκτός τραγικού λάθους) δεν το έχω παρουσιάσει στο ιστολόγιο.

Πολλές παροιμιακές και ιδιωματικές φράσεις που χρησιμοποιούμε στον σημερινό προφορικό και γραπτό μας λόγο προέρχονται από τα αρχαία ή έστω τα παλαιότερα ελληνικά ή χρησιμοποιούν εικόνες παρόμοιες με εκφράσεις αρχαίες. Θα αναφέρουμε εδώ τρεις φράσεις που μοιάζουν εξαιρετικά σύγχρονες, κι όμως έχουν την απαρχή τους ή το αντίστοιχό τους στην αρχαία γραμματεία. Την πρώτη από αυτές την είχε παρουσιάσει ο Ι.Θ.Κακριδής σε κάποιο φρασεολογικό περιοδικό και τη σημείωσα καθώς έψαχνα κάτι άλλο σε μια βιβλιοθήκη. Τις άλλες δύο τις βρήκα εγώ ενώ διάβαζα αρχαίους, κι απ’ όσο ξέρω δεν τις έχει ανακοινώσει άλλος. Να πω παρεμπιπτόντως ότι δύο είναι, απ’ όσο ξέρω, οι βασικές εργασίες για όμοιες εκφράσεις της νέας και της αρχαίας ελληνικής, το «Νεοελληνικών λέξεων και φράσεων παλαιοτέρα μνεία» του Φ. Κουκουλέ (εδώ το δεύτερο μέρος) και το «Αντίστοιχα εκφραστικά μέσα της αρχαίας και της νέας ελληνικής» του Ν. Ανδριώτη. Αν ξέρει κανείς κι άλλη ανάλογη δημοσίευση, ας την αναφέρει. Αλλά ας δούμε τις φράσεις που λέγαμε.

Για κάποιον που έχει στάση υπερβολικά ευθυτενή, συχνά μάλιστα και ύφος επηρμένο, λέμε ότι στέκεται «σαν να έχει καταπιεί στέκα». Η έκφραση είναι σύγχρονη, αλλά ακριβώς αντίστοιχη εικόνα βρίσκουμε στον Επίκτητο, ο οποίος απευθυνόμενος σε κάποιον που θέλει να τον θαυμάζουν, του λέει: «τι ουν ημίν οβελίσκον καταπιών περιπατείς;» Οβελίσκος εδώ είναι η μικρή σούβλα (υποκοριστικό του οβελός) και δυστυχώς στη νεοελληνική μετάφραση που έχω υπόψη μου (του Κάκτου) ο μεταφραστής θεωρεί καλό να διατηρήσει τη λέξη, αλλά βέβαια στα νέα ελληνικά ο οβελίσκος δεν είναι ούτε στέκα του μπιλιάρδου, ούτε μικρή σούβλα, αλλά κάτι πολύ ογκωδέστερο που πολύ δύσκολα καταπίνεται, έστω και μεταφορικά. Παρεμπιπτόντως, αν πέσει στα χέρια σας ο Επίκτητος, ρίξτε μια ματιά να δείτε πόσο δροσερό είναι το κουβεντιαστό στυλ του.

Για κάποιον που με πλάγια μέσα πετυχαίνει κάτι, κυρίως δε να προσληφθεί κάπου ή να προσποριστεί κάποιο ευεργέτημα που δεν δικαιούται, λέμε ότι «μπήκε από το παράθυρο». Η φράση φαίνεται γέννημα-θρέμμα της νεοελληνικής πραγματικότητας, όμως η πρώτη μορφή της απαντά σχεδόν δυο χιλιάδες χρόνια νωρίτερα, στον Πλούταρχο. ‘Ενα από τα έργα του είναι τα Συμποσιακά, στα οποία εξετάζονται διάφορα «προβλήματα» που αφορούν τα συμπόσια ή που συνηθιζόταν να συζητιούνται στα συμπόσια· θελτικές κουβέντες του κρασιού, περίτεχνα δουλεμένες. Σε μια τέτοια κουβέντα, θέμα της συζήτησης είναι αν πρέπει ο οικοδεσπότης να τοποθετεί τους προσκαλεσμένους του σε συγκεκριμένες θέσεις ή μήπως είναι καλύτερο να τους αφήνει να διαλέγουν οι ίδιοι τις θέσεις τους. Εκεί, ο Πλούταρχος, αποκρούοντας τη δεύτερη αυτή άποψη, λέει: «δέδια μη δοκώμεν τη αυλείω τον τύφον αποκλείοντες εισάγειν τη παραθύρω μετά πολλής αδιαφορίας», δηλαδή «φοβάμαι μήπως, από την πολλή φροντίδα να αποφύγουμε τις διακρίσεις, φαίνεται μεν ότι διώχνουμε τη ματαιοδοξία από την πόρτα αλλά στην πραγματικότητα την βάζουμε μέσα από το παράθυρο». Χρήση πολύ όμοια με τη σημερινή -θα βρει κι ο Πλούταρχος τάχα τον μπελά του από τους εκσυγχρονιστές;

Η τρίτη φράση που θα εξετάσω είναι εκείνη που μιλάει για την «αγελάδα που κλοτσάει την καρδάρα με το γάλα και τη χύνει». Η φράση αυτή χρησιμοποιείται αρκετά συχνά στις εφημερίδες. Θυμάμαι μάλιστα μια παλιά συνέντευξη του Θ. Πάγκαλου. Εκείνη την εποχή, πριν το 2000, είχε μόλις αποπεμφθεί από κάποιο υπουργείο, ίσως του Πολιτισμού (όχι των Εξωτερικών). Όταν ο δημοσιογράφος παρατήρησε ότι η συμπεριφορά του μοιάζει με της αγελάδας που χύνει την καρδάρα με το γάλα, δηλαδή ότι με μια του ενέργεια χαλάει όσα έχει κερδίσει από μακρόχρονες προσπάθειες, ο Πάγκαλος απάντησε ευφυώς ότι «βεβαίως το βλέπετε από τη σκοπιά του αγελαδοτρόφου· για την αγελάδα δεν είναι κακό να χύνει το γάλα.» Ομολογώ ότι εντύπωσή μου ήταν ότι η φράση είναι πρόσφατο δάνειο από άλλη γλώσσα. Mάλιστα, αντίστοιχη φράση υπάρχει στα γερμανικά: Was hilft’s, dass die Kuh viel Milch gibt,wenn sie den Kübel umstößt? (τι αξία έχει να δίνει πολύ γάλα η αγελάδα, αν αναποδογυρίζει την καρδάρα;)

Διαβάζοντας όμως τον Λιβάνιο, τον τελευταίο ίσως μαχόμενο εθνικό συγγραφέα της ύστερης αρχαιότητας, βρήκα μια επιστολή του στην οποία προτρέπει κάποιον να μη μιμηθεί την αγελάδα της παροιμίας και να μην χύσει με μια κλωτσιά όσο γάλα μαζεύτηκε: «μη την εν τη παροιμία μιμείσθαι βουν μηδ’ ο ημέλχθη γάλα λακτίσαντα εκχέαι» Βλέπουμε ότι η φράση ήταν ήδη παροιμιώδης από την εποχή του Λιβανίου, αν και, από μια πρόχειρη έρευνα, οι αρχαίοι παροιμιογράφοι φαίνεται να μιλάνε όχι για αγελάδα, παρά για την «αίγα από τη Σκύρο» (τη Σκυρία αίγα): αι γαρ κατά Σκύρον αίγες πολύ γάλα αφιείσαι, είτα ανατρέπουσιν το αγγείον. Κατσίκες ή αγελάδες δεν έχει μεγάλη διαφορά, η καρδάρα πάντως αδειάζει τρεις χιλιάδες χρόνια τώρα -ώρες είναι μάλιστα να μας παραπονεθεί η Μέρκελ ότι οι σκυριανές κατσίκες κόλλησαν το κουσούρι και στις γερμανικές τις αγελάδες!

Advertisements

59 Σχόλια to “Τρεις σύγχρονες αρχαίες φράσεις”

  1. Καλημέρα!

    Ένας γέρος φιλόλογος που μου έκανε φροντιστήριο στη Θεμιστοκλέους το ’90 είχε υποδείξει (αν θυμάμαι καλά τα λεγόμενά του) σε κάποιον Γερμανό εκδότη δεν ξέρω πια ποιου βυζαντινού δημώδους ότι η έκφραση «εις το ψυχρόν», που είχε λέει βασανίσει πολλούς φιλολόγους, είναι η σημερινή «στα κρύα του λουτρού». Μπορεί βέβαια να είναι γνωστό και εγώ τώρα, πώς το λένε, να την κομίζω τη γλαύκα.

  2. Εξαιρετικά ενδιαφέρον. Έχεις αναφερθή στο παρελθόν, Νίκο, αναλυτικά και στα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη.

    Α ρε Υπερτρισχιλιετή με τα ωραία σου!

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια.

    1: Νομίζω ότι κάτι λέει ο Κουκουλές επ’ αυτού.

  4. ppan said

    Καλημέρα. Πολύ ωραίο!
    Ερώτηση άσχετης: τι είναι «φρασεολογικό περιοδικό»;

  5. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Καλημέρα!
    Δεν ξέρω πότε (και αν) θα πέσει στα χέρια μου ο Επίκτητος, όμως έναν άλλο (φανταστικό) οβελίσκο αναφέρει και ο Μπόρχες, στο βιβλίο του «El Libro de los Seres Imaginarios» (υπάρχει ελληνική μετάφρασή του από τον Γιώργο Βέη στις εκδόσεις LIBRO -θα ήθελα, ειλικρινά, να το έχω μεταφράσει εγώ…).

    Ούτε αυτός, πάντως, καταπίνεται.

  6. Μαρία said

    Ωραίο.
    Μόνο μια παρατήρηση, για να μη δημιουργηθεί η παρεξήγηση οτι ο Πλούταρχος μιλάει για παράθυρο, ενώ στην πραγματικότητα αναφέρεται στην κύρια πόρτα, την αύλειον και το παραπόρτι, την παράθυρον. Αντιστοιχεί δηλαδή στο σημερινό την βάζουμε μέσα απ’ την πίσω πόρτα.

  7. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Πάντως, ο Βοσταντζόγλου στο «Αντιλεξικό» του (79) αναφέρει τον οβελίσκο σαν υποκοριστικό του οβελού, το σουβλάκι δηλαδή.
    Αυτό καταπίνεται.

    (Δεν ξέρω τι κόλλημα έπαθα με τον οβελίσκο πρωί-πρωί. «Ου γαρ μόνον…», φαίνεται…)

  8. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    4: Περιοδικό που ασχολείται με τη φρασεολογία, ίσως το Proverbium.

    6: Σωστά!

  9. Ηρώ Διαμαντούρου said

    ο οβελίσκος είναι χάρμα, αχαχα!!!!! παρεμπιπτόντως, λέγανε για την τσαρίνα Αλεξάνδρα ότι στεκόταν σα να έχει καταπιεί μπαστούνι.

  10. ppan said

    8β: ευχαριστώ! Δεν τόξερα ότι υπήρχαν, θέλω να πω ότι δεν υπάγονται σε ευρύτερη κατηγορία, πχ γλωσσολογικά.

  11. Ηλεφούφουτος said

    Ωραίο άρθρο και ενδιαφέρον!

    Μπράβο, Μαρία 6! Διάβαζα και ξαναδιάβαζα τη φράση και κολλούσα στο «τη» από το «τη παραθύρω». Ήμουν έτοιμος να ψάξω για το πρωτότυπο για να δω αν όντως ήταν ακριβώς έτσι.

  12. Ελπίζω να μην έχετε φάει κλωτσά από αγελάδα. Εγώ, προσωπικώς, έχω εισπράξει μια στον προφυλακτήρα του αυτοκινήτου, όταν προσπάθησα να σπρώξω απαλά μία από τις δεκάδες αγελάδες που έφραζαν βοοειδώς το δρόμο στο χωριό Χαλίκι (Ιωαννίνων, νομίζω). Σας διαβεβαιώ πως αν το αυτοκίνητο ήταν καρδάρα, θα είχαμε άσχημα αποτελέσματα. Βούηξε ο τόπος από την κλωτσά κι έκτοτε έμαθα να σέβομαι τις αγελάδες. Κι ας μην είναι ιερές.

  13. «έφραζαν βοοειδώς το δρόμο». Καλό, Σκύλε!

  14. Πολύ ωραίο άρθρο. Μερικές φορές εκπλήσσομαι που βλέπουμε τις ίδιες παροιμίες σε μετάφραση…

  15. ppan said

    Αυτό με τον Πάγκαλο και την καρδάρα πάντως μας δείχνει πώς μπορούμε χωρίς κίνδυνο να αποκαλέσουμε κάποιον βόδι. Μου θυμίζει μια φίλη μου στο Γυμνάσιο που έλεγε στον μπαμπά της «Μα βλάκας είσαι, μπαμπα;» και γελάγαμε σαν πάγκαλοι με το sous-texte «μαλάκας»

  16. LandS said

    #9 Το ίδιο και για τον Χαραλαμπόπουλο.

  17. Αρκεσινεύς said

    1, 3
    Aπό τον Κουκουλέ:

  18. 17 Ευχαριστώ. Είναι αδύνατο να θυμηθώ σε ποιο κείμενο υπήρχε η «δυσερμήνευτη» φράση «εις το ψυχρόν».

  19. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα σχόλια!

  20. bernardina said

    Εδώ έχει κάμποσες
    Ειδικά εκείνο το ωόν τίλλεις πολύ μου άρεσε 😀

  21. Ηλεφούφουτος said

    17 πάντως το «θερμόν» (caldarium) και το «ψυχρόν» (frigidarium) για τα βυζαντινά λουτρά δεν είναι και καμία γνωση πολύ εξειδικευμένη. Εγω τα είχα μάθει στη Βυζαντινή Αρχαιολογία προπτυχιακά.

    16 Για το Γιαρουζέλσκι λέγανε ότι του ειχαν δέσει σανίδα στην πλάτη. Όταν είχα δει τον «Νταντόν» του Βάιντα, ο ηθοποιός που έκανε το Ροβεσπιέρο είχε κι εκείνος το ίδιο στήσιμο και αναρωτήθηκα μήπως ήταν μπηχτή του σκηνοθέτη για τον ηγέτη του στρατιωτικού νόμου αλλά και στις εικονογραφήσεις του ο Ροβεσπιέρος είναι πολύ στητός.

  22. ppan said

    Οι στρατιωτικοί καριέρας φορούν -ή τέλος πάντων φορούσαν- συχνά κορσέ. Γι αυτό όχι μόνο έχουν αυτό το στήσιμο αλλά δεν έχουν φανερές πατσές και προκοίλια ακόμη και σε μεγάλη ηλικία.

  23. Ηλεφού, ίσως όμως μια τέτοια ξεκάρφωτη έκφραση σε κείμενο να ήταν πιο δύσκολο να συνδεθεί με τα λουτρά. Ο Κουκουλές έχει μόνο τη νεοελληνική έκφραση (στα κρύα του λουτρού).

  24. Ηλεφούφουτος said

    Βυζαντινό δεν είπες ότι ήταν το κείμενο; Άρα βυζαντινολόγος και ο εκδότης του;
    Τα λουτρά ήταν κάτι πολύ ενταγμένο στην καθημερινότητα εκείνης της εποχής.

  25. sarant said

    21: Να προσθέσω ένα ετυμολογικό που συνδέει τα παραπάνω με μια λέξη του σημερινού σημειώματος.

    Και η καρδάρα, που τη χύνει η αγελάδα στην τρίτη φράση, ετυμολογείται από το caldarium.

  26. Ηλεφού, τι να σου πω τώρα -μπορεί και μεταβυζαντινό. Ο φιλόλογός μου, Νικηφορίδης με τ’ όνομα, δεν νομίζω να ζει πια (χτυπάω ξύλο δηλαδή αλλά ήταν ήδη μεγάλος πριν από είκοσι χρόνια) κι εγώ δεν θυμάμαι τίποτα άλλο. 😦 Μπορεί να θυμάμαι άλλα αντ’ άλλων έτσι κι αλλιώς!

  27. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  28. Immortalité said

    Ωραίο το διάλειμμα από τις πολιτικές εξελίξεις Νικοκύρη 🙂

    @22 Από στρατιωτικούς, τίποτα δεν μου κάνει εντύπωση.

  29. SRY said

    Να καταθέσω κι εγώ τον οβολό μου.

    Η φράση «ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη» απαντάται ήδη στον Αριστοτέλη, Ηθικά Νικομάχεια, 1098a18:
    «μία γαρ χελιδών έαρ ου ποιεί». Στο αρχαίο η φράση συμπληρώνεται από το «ουδέ μία ημέρα» (ενν. φέρνει την άνοιξη).

  30. -αρχαίες αυτούσιες φράσεις

    εμού θανόντος γαία πυρί μιχθήτω

    -αρχαιογενείς φράσεις στη δημοτική

    στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βροντα

    Κωφού κτυπάς θύραν;

    ήταν αγαπημένο τόπικ του Αδώνιδος
    για να δείξει ότι είμεθα απευθείας
    των αρχαίων απόγονοι

  31. sarant said

    29: Δεν μου φαίνεται γνήσια αρχαία η φράση «κωφού κτυπάς θύραν», πάντως. Χωρίς να το ψάξω, και διορθώστε με, νομίζω πως οι αρχαίοι «έκοπταν» την πόρτα.

  32. Immortalité said

    Ο Μιχάλης από πάνω μου θύμισε ότι το μη χτυπάς, να σ’ ανοίξουνε μη χτυπάς σ’ ένα σπίτι κλειστό που κανείς δεν σ’ ακούει, είναι και τραγούδι…

  33. Immortalité said

    Υπάρχει ένα σχόλιο (όχι δικό μου) χαμένο στον χωροχρόνο…

  34. antpap56 said

    30: Μάλλον «έκρουαν» την θύρα οι αρχαίοι, κατά το «ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω» (Αποκάλυψη).

    2: Για εκείνο του «Υπερτρισχιλιετή», μήπως η κλητική είναι «Υπερτρισχιλιετές», όσο περίεργο κι αν ακούγεται;

  35. 31

    Δίκιο έχεις «κόπτω πύλην/θύραν» και δεν υπάρχει κτυπάω στα αρχαία αλλά κτυπέω to crash, of trees falling to ring, resound, echo,

    το κωφού κτυπάς το κοπυπάστωσα από εδώ, όπου οι περισσότερες
    φράσεις δεν έχουν αντίστοιχο στα νέα ελληνικά

  36. sarant said

    33: Όχι

    34: α. ναι, και αυτό. β. ε, δεν θα πούμε και «ρε αύθαδες»!

  37. 34 αν και λεγόταν και κρούω, το κόπτειν την θύραν θεωρείται αττικότερο κατά το γραμματικό Φρύνιχο, η πρόθεση «επί» μπήκε στην ελληνιστική εποχή

    κρούω, 6

  38. papoylis said

    Νικοκύρη

    Επειδή και εδώ ασχολείσαι με τρεις όρους , θα ήταν υπερβολικό να ζητήσω μια λεξιλογική ανάλυση για τους όρους

    αναδιαπραγμάτευση – σταδιακή απαγκίστρωση – επαναπροσδιορισμός 😉

  39. Επί τη ευκαιρία, διάβαζα τις προάλλες σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα ενού αμερικάνου, με πρωταγωνιστή Ρωμαίο συγκλητικό, ότι κάποια κοπέλλα είχε τόσο ωραία, βραχνή κι αισθησιακή φωνή «ώστε «ο γνώμων μοι ανέστη», όπως λένε και οι διεφθαρμένοι οι Έλληνες.» Το γκούγκλισα αλλά δεν βρήκα τίποτις. Δεν πιστεύω να είναι ελληνοποίηση της αμερικανιάς «pitching the tent», το έχετε δει πουθενά;

  40. 39 γουγλίζω το παρακάτω και ψάχνω
    να βρω πού κείται
    ………
    ἠρξάμην συνανατρίβεσθαι αὐτῷ νομίμως. εἶτα ὁ γνώμων μοί πως ἀνίσταται

    άρχισα να του τρίβομαι κόσμια και κατόπιν
    ο γνώμωνας κάπως μου σηκώθηκε (;)
    ……..

  41. γνώμονας

  42. sarant said

    37: Ωραία!

    38: Τι ανάλυση σε τόσο βαρετές λέξεις… πάντως ο επαναπροσδιορισμός, μόλις πρόσεξα, είναι σύνθετη λέξη με τέσσερις προθέσεις!

    40: Ναι, έτσι μεταφράζεται, είναι (βρίσκω) από τις επιστολές του (ψευδο)Διογένη του κυνικού, 35η επιστολή. Και για τον γνώμονα λέει «το γαρ έτερον όνομα δέδια διά τους πολλούς ειπείν»!

  43. 42 ναι, κυνική επιστολή στο Σώπολι (ή Σωπόλιδα) το perseus δίνει sense obscure και ο Ροβήρος Μανθούλης δεν έχει τίποτα για γνώμονα στο ερωτικό λεξικό του, ούτε λατινικό υπονοούμενο βρήκα.

    39 όνομα μυθιστορήματος και μεταφραστή;

  44. Θέμης Ματσούκας said

    Δηλ. ο οβελισκος δεν ειναι υποκοριστικο του …Οβελιξ;

  45. Νέο Kid Στο Block said

    Ο χάρακας πάντως στα αρχαία μαθηματικά νομίζω ότι ήταν κανών και όχι γνώμων.
    Κατασκευές με «κανόνα και διαβήτη» εξάλλου καθορίζουν την αυστηρή νόρμα των άλυτων γεωμετρικών προβλημάτων της αρχαιότητας (π.χ το Δήλιο πρόβλημα ή ο τετραγωνισμός του κύκλου).
    Το φαινόμενο που κάποια φυσικά αντικείμενα αυξάνονται σε μέγεθος/έκταση αλλά διατηρούσαν πάντα το σχήμα τους(χμμ..:-) ) ονομάστηκε «γνωμονική αύξηση»
    Ο συνάδελφος (μη με προγκήξετε , είναι μια από τις αγαπημένες λέξεις του ιστολογίου!) Ήρων ο Αλεξανδρεύς ορίζει τον γνώμονα σαν οποιοδήποτε σχήμα το οποίο αν προστεθεί στο αρχικό, δημιουργεί σχήμα (παρ)όμοιο με το αρχικό.
    Π.χ για ένα «χρυσό ορθογώνιο» (με αναλογία μεγάλης προς τη μικρή πλευρά =φ) γνώμονας είναι ένα τετράγωνο με πλευρά ιση με τη μεγαλύτερη διάσταση του. Αν κολληθεί αυτό το τετραγωνο(=γνώμων) στο αρχικό Χρ. ορθογώνιο προκύπτει νέο Χ.Ο.
    ΥΓ. Παρακαλούνται κάποιοι συσχολιαστές να μη συγχέσουν τα Χρυσά Ορθογώνια με τα Χρυσά Ωά! (ουδεμία σχέσις).

  46. Νέο Kid Στο Block said

    Αλήτες ευρωπέη διετηταί (που είχαν πληροφορηθεί οτι ο οξαποδώ ολετήραςΤσιπρας είναι βάζελος) μόλις απέτρεψαν μια γνωμονική αύξηση στα αστέρια της τιμημένης φανέλας. 😦
    Μόνη μας ελπίς πλέον ο Θρύλος!

  47. @ 39 John Maddox Roberts , «Η Γυναίκα του Καίσαρα», εκδ. Περίπλους
    Θένκς για το γνώμονα!
    Βρε, τον μπαμπέση!

  48. Για τον οβελίσκο κάνεις κάποιο υπαινιγμό; Στα νέα ελληνικά έχουμε κρατήσει την έννοια της πρισματικής κολόνας; Μπορεί να αναγεννήθηκε η νέα σημασία από τον ναπολεόντειο αιγυπτο-παρισινό οβελίσκο της Πλας ντε λα Κονκόρντ; Δεν έψαξα τίποτα.

    Γιάννης
    (αργώ να μπω γιατί μου έχει ανοίξει η όρεξη –από σένα!– για δικό μου ημερήσιο δελτίο…)

  49. sarant said

    44: Γεια σου Θέμη!

    48: Κουράγιο για το καθημερινό, Γιάννη! (Υπαινιγμό δεν κάνω, όχι)

  50. τυφλόμυγα said

    Ωραιότατο και το σημερινό άρθρο.

    Την τρίτη φράση την έχω ακούσει μόνο στα αγγλικά από φίλο μεταφραστή.

    48β, Παραδόξως και μένα μου ανοίγει η όρεξη διαβάζοντας το ιστολόγιο. :mrgreen:

  51. Φχαριστώ, Νϊκο μου.

    Γιάννης

  52. Μαρία said

    42 και επ.
    Στο Χαριτωνίδη στο κεφάλαιο Μοριολογία ο γνώμων είναι στον αριθμό 41 με πρώτη την ψωλή. Παραθέτει το χωρίο απ’ την επιστολή και σχολιάζει: Συνήθως παρ’ ημίν λέγεται «τι λέγει το βαρόμετρόν σου;».

  53. Mar Pap said

    υπάρχει ένα βιβλίο με τίτλο «Αρχαιοελληνικές λέξεις και φράσεις που χρησιμοποιούμε ακόμα και σήμερα», εκδόσεις Εύανδρος.
    έχει μερικά πολύ καλά μέσα και άλλα…αφήστε…

  54. Mar Pap said

    να και το λινκ. http://www.patakis.gr/OpenImage.aspx?ProductName=%C1%F1%F7%E1%E9%EF%E5%EB%EB%E7%ED%E9%EA%DD%F2%20%F6%F1%DC%F3%E5%E9%F2%20%EA%E1%E9%20%E5%EA%F6%F1%DC%F3%E5%E9%F2%20%F0%EF%F5%20%F7%F1%E7%F3%E9%EC%EF%F0%EF%E9%EF%FD%EC%E5%20%EA%E1%E9%20%F3%DE%EC%E5%F1%E1&Image=http://www.biblionet.gr/images/covers/b99542.jpg

  55. sarant said

    52: Καλό! Το «παρ’ ημίν» δεν νομίζω να ισχύει και σήμερα, με το βαρόμετρο 🙂

    53: Φαντάζομαι αυτό θα έχει αρχαϊστικές φράσεις κυρίως, όχι;

  56. Δηλαδή ευγνώμων ο γνώμων. Στο ερώτημα «Χάρηκες που με είδες ή….;»
    Θέλει ο γνώμων να κρυφτεί και ο κανών δεν τον αφήνει.
    Σόρρυ, ε;

  57. sarant said

    🙂

  58. Ο. said

    Για αρχαϊστικές φράσεις: Λεξικό αρχαϊστικών φράσεων της νέας ελληνικής γλώσσας, Τσιρόγλου Δ., εκδόσεις Σαββάλας

  59. Καλαχώρας Λεώνικος said

    Σήμερα είστε όλοι ωραίοι, προεξάρχοντος του νοικοκύρη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: