Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η γέννησις, ένα ποίημα του Άχθου Αρούρη

Posted by sarant στο 20 Μαΐου, 2012


Ο παππούς μου, ο Νίκος Σαραντάκος (1903-1977), ίδιο ονοματεπώνυμο και πατρώνυμο με μένα (μέχρι και ίδιο ΑΦΜ, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία), χρησιμοποιούσε όταν ήταν νέος το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης, και μ’ αυτό δημοσίευε ποιήματα στις εφημερίδες της Μυτιλήνης πριν από τον πόλεμο.

Άχθος αρούρης είναι βέβαια φράση ομηρική (Ιλιάδα Σ104) και σημαίνει «βάρος της γης», παναπεί «άχρηστος άνθρωπος». Τον μεσοπόλεμο ήταν πολύ της μόδας τα φιλολογικά ψευδώνυμα που φτιάχναν ονοματεπώνυμο από ένα αρσενικό και τη γενική ενός θηλυκού, π.χ. Άγγελος Δόξας ή Ρώμος Φιλύρας ή Στέφανος Δάφνης -αυτά είναι τα πετυχημένα, γιατί υπήρχαν και πολλά που σήμερα ακούγονται κάπως αστεία, π.χ. Όλμος Περάνθης και άλλα που προτιμώ να μην τα αναφέρω. Δεν ξέρω αν η επιλογή του ψευδωνύμου από τον παππού μου αντιπροσώπευε και μια υποδόρια κριτική σ’ αυτή τη μόδα.

Τις Κυριακές βάζω συνήθως λογοτεχνικό θέμα, οπότε σήμερα σκέφτηκα να βάλω ένα ποίημα του παππού μου, ένα ποίημα θρησκευτικό -ή αντιθρησκευτικό. Λέγεται «Γέννησις» και γράφτηκε παραμονή χριστουγέννων του 1937, στη Σάμο. Θα μπορούσα να το βάλω την εποχή των Χριστουγέννων, αλλά αυτό ίσως θεωριόταν βλάσφημη ενέργεια, οπότε το βάζω τώρα, σε ανύποπτο όπως λέμε χρόνο.

Άλλα ποιήματα του Άχθου Αρούρη υπάρχουν στο βιβλίο «Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης» που έγραψε ο πατέρας μου, Δημήτρης Σαραντάκος, από τις εκδόσεις Ερατώ, που όμως έχει δυστυχώς εξαντληθεί -σκέφτομαι να το επανεκδώσω, ίσως σε ηλέκδοση. Κάποια ποιήματα έχω βάλει σε μια ειδική σελίδα στον παλιό μου ιστότοπο.

Χωρίς να είμαι αντικειμενικός, βρίσκω πολύ αξιόλογο το ποίημα αυτό του παππού μου. Με χαρά βλέπω ότι έχει αναδημοσιευτεί αρκετά στο Διαδίκτυο. Μάλιστα, είδα ότι ο Γιώργος ο Πήττας, που είχαμε φιλία όταν ήμασταν έφηβοι στο Φάληρο και τώρα έχω ξαναβρεί τα ίχνη του διαδικτυακώς, έχει φτιάξει κι ένα βιντεάκι στο οποίο απαγγέλλει το ποίημα του παππού μου.

Η γέννησις, ποίημα του Άχθου Αρούρη.

Έξω βαριά, μονότονα κι επίμονα χτυπά η βροχή
στους τσίγκους των καταστημάτων.
Και σα βουβό παράπονο μέσ’ στην καρδιά μας αντηχεί
που άγνωστος φόβος της κρατά δεμένη κάθε της πτυχή
κι είναι σπηλιά κακοποιών και βάρβαρων πνευμάτων.

Ανίσχυρο το λογικό -κρίση, συνείδηση και νους-
ζητεί να μάθει την αιτία
που μας κρατάει στην ερμιά του ψυχικού μας αχανούς
που μας κρατάει σκοτεινούς, βασανισμένους, ταπεινούς
γεμάτους ζόφο και νυχτιά και θλίψη και σκοτία.

Τάχατες τ’ άλλα πλάσματα, που η σκέψη δεν τα τυραννά
δεν τα βαραίνει σαν κατάρα,
νοιώθουν το ίδιο σαν εμάς τον αδυσώπητο βραχνά
ή τάχα πέφτουν ήσυχα να κοιμηθούν μ’ όνειρα αγνά
χωρίς καμμιά τον ύπνο τους να τον ταράζει αντάρα;

Χριστέ, γιατί γεννήθηκες μες στου χειμώνα την καρδιά
και τέτοια δίδαξες θρησκεία;
Προτού να ρθεις εμοιάζαμε ξέγνοιαστα κι άταχτα παιδιά
κι ήταν η ζήση μας απλή, με φως γεμάτη κι ομορφιά
κι απ’ την ψυχή μας άγνωστη και ξένη η αμαρτία.
‘Ο,τι κι αν κάναμε κακό, ήταν απλό και φυσικό
κι όμοιοι μας ήταν κι οι θεοί μας.
‘Ηταν ανθρώπινοι θεοί, με τίποτα το θεϊκό
που μας γελούσαν στοργικά, που συγχωρούσαν το κακό
κι ήτανε πάντα μέσα μας και πάντοτε μαζί μας.

Μα εσύ τους έδιωξες αυτούς, τους πρόσχαρους, τους αφελείς
θεούς, που μας πονούσαν τόσο
και ξέσκισες τους νόμους μας, τους ανθρωπίνους κι ατελείς,
νόμους ωστόσο μιας ζωής, γλυκειάς και διάφανης κι απλής
και μάρανες την ηδονή, την άνοιξη, τη δρόσο.
Από τα βάθη του αχανούς, του ακατανόητου ουρανού
μια φοβερή έφερες εικόνα
ενός ανάλγητου θεού, σκληρού, στυγνού και σκοτεινού
κι είπες πως είν’ αμάρτημα και το τραγούδι του πτηνού
και της κοπέλλας τ’ όνειρο, κι η μυρουδιά του ανθώνα.

Νόμους εθέσπισες σκληρούς με τη στυγνή σου διδαχή
και σκότωσες την ευτυχία.
Απάρνηση κάθε χαράς, σκοτάδια μέσα στην ψυχή,
κάθε χαμόγελο γλυκό, κάθε χαρούλα μας φτωχή
είναι θανάσιμο κακό και ρύπος κι αμαρτία.

Ποτές δε χάρηκες το φως. Σε θέλγαν πάντα τα κεριά
και των ναών σου το ημίφως.
Οι προσευχές σου ψάλλονται με μια κατάνυξη βαριά.
Δεν χάρισες στον άνθρωπο ούτε μια στάλα λευτεριά
και οι πιστοί σου ήθελες νάχουμε δούλων ήθος.

Κι όπως γεννήθηκες Χριστέ μες στου χειμώνα την καρδιά
που σύμβολο στη σκοτεινή σου στάθηκε θρησκεία,
για να πεθάνεις διάλεξες κάποια χαρούμενη βραδυά
κι ερύπανες της άνοιξης τη ζωογόνα ευωδιά
με του φριχτού σου λιβανιού τη δυσωδία.
(Σάμος, 24.12.1937)

47 Σχόλια προς “Η γέννησις, ένα ποίημα του Άχθου Αρούρη”

  1. Γιώργος said

    Εξαιρετικό1

  2. spiral architect said

    … μας έφτιαξες πρωί-πρωί! 😐

  3. irentzos said

    Εξαιρετικό2
    (Τηρώ την αρίθμηση του Γιώργου. Το έχω πάθει κι εγώ με το θαυμαστικό).

    Αλήθεια, ο Χριστούλης γεννήθηκε χειμώνα; Ή φθινόπωρο, όπως υποστηρίζουν μερικοί;

    Γιάννης με καλημέρες

  4. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    3: Με τέτοια θέματα δεν έχω καθόλου ασχοληθεί, ομολογώ.

  5. Αρκεσινεύς said

    Εξαιρετικό! Έχω μόνο μια ένσταση:για την Άνοιξη. Και ο Άδωνης Άνοιξη πέθανε.

    O Γιώργος ο Πήττας είναι ο Γ. Πίττας με τα θαυμάσια βιβλία «Σημάδια του Αιγαίου» και «Πανηγύρια στο Αιγαίο»;

  6. Μαρία said

    5 Άσε που ξεχνάει οτι ο ωραίος κάλλει ανασταίνεται. Αλλά τον σχωρνάμε μια και είναι γραμμένο μέσα στη μεταξική δικτατορία.

  7. sarant said

    5: Όχι, δεν είναι ο ίδιος.

  8. σὰν νὰ τὸ θυμᾶμαι αὐτὸ τὸ ποίημα. μπορεῖ νὰ τὸ εἶχα διαβάσει στὸν ἱστότοπο.

  9. christos said

    Τελικά ήθελα να ‘ξερα ποιός είναι ο μεγαλύτερος αριστεροπλάστης ο Μάρξ ή ο Χριστός;

    Το ποίημα μου άρεσε πολύ. Βγάζω το αυθαίρετο συμπέρασμα απ το ποίημα οτι και ο παππούς σου Νίκο ήταν αριστερών πεποιθήσεων. Αυτό που πραγματικά με εκπλήσσει είναι η νοσταλγία ενός αριστερού (αν τελικά ήταν ο άνθρωπος) για την παλιά θρησκεία!

    Γενικά-δεν ξέρω γιατί-μου έχει δημιουργηθεί η εντύπωση οτι οι παλιοί αριστεροί ήταν πιο «εθνικά» ποτισμένοι ενώ οι νεότεροι πιο διεθνιστές. ‘Ισως γιατί οι παλιοί είχαν βιωμένο τον αγώνα της εθνικής αποκατάστασης και την αγωνία του, ενώ οι νεότεροι με το αγαθό της ελευθερίας δεδομένο ασχολήθηκαν με το ήδη καλλιεργημένο ευρωπαικό πνεύμα.

  10. Θέμης Ματσούκας said

    Στα ποιηματα βεβαια ο καθενας πιανει αυτα που για καποιο λογο του μιλουν. Ο στιχος που ξεχωρισα ειναι ο πρωτος, που μιλαει για τη βροχη στους τσιγκους των καταστηματων. Θυμαμαι τους τσιγγους στα μαγαζια, και το γοητευτικο θορυβο της βροχης (στην Αρτα ο χειμωνας ειναι μια συνεχης βροχη). Η μανα μου συγκεκριμενα εχει να λεει οτι οταν παντρευτηκε και μετακομισε απο τη γειτονεια της στο σπιτι του πατερα μου στον κεντρικο δρομο, ο ηχος της βροχης στα τσιγγια των μαγαζιων απο κατω ηταν γι’ αυτην πρωτογνωρος.

  11. 10 Όταν λέει ο πασάς της Άρτας μετατέθηκε σε άλλο σαντζάκι, έγραψε σε ένα φίλο του στα παλιά μετερίζια: Βρέχει ακόμα; 🙂

  12. ππαν said

    Πολύ βίαια η «φριχτή του λιβανιού σου δυσωδία».

  13. Αρκεσινεύς said

    Για εξιλέωση! Κώστας Βάρναλης

    Το πέρασμά Σου

    Στη ζήση αφτή που τη μισούμε,
    στη γης αφτή που μας μισεί
    κι όσο να πιούμε δε σε σβηούμε,
    πόνε πικρέ και πόνε αψύ,
    που μας κρατάς και σε κρατούμε.

    Σ’ αφτήν τη μαύρη γης και ζήση,
    που περπατούσαμε τυφλά
    κι ανθός για μας δεν είχε ανθίσει
    κι ούτε σε δέντρον αψηλά
    κρυμμένο αηδόνι κελαηδήσει,

    ήρθες Εσύ μιαν άγιαν ώρα,
    όραμα θείο και ξαφνικό
    και γέμισε ήλιο ανθό, οπώρα,
    κελαηδισμόν παθητικό
    όλ’ η καρδιά μας, όλ’ η χώρα.

    Αχ! τόσο λίγο να βαστάξει
    τούτ’ η γιορτή κι η Πασχαλιά!…
    Έφυγες κι έχουμε ρημάξει
    ξανά και πάλ’ η Πασκαλιά
    γιατ’ έτσι λίγο να βαστάξει!

  14. Αρκεσινεύς said

    Το αρσενικό λιβάνι μυρίζει μεθυστικά!

  15. Για τον Δημήτρη Σαραντάκο ξέρουμε αρκετά. Για τον Νίκο Σαραντάκο παππού δεν ξέρουμε τίποτα. Πες μας περισσότερα

  16. Θέμης Ματσούκας said

    11. Χαιρομαι για την επιβεβαιωση! Μερικες φορες δεν ξεχωριζω αν προκειται για αναμνησεις η ονειρα.

  17. suncleft said

    Καλημέρα και ευχαριστούμε για τη δημοσίευση… Παρεμπιπτόντως, να κι ένα πρόσφατο τιτίβισμα του κ. Γεωργιάδη (μήπως πρέπει να γράψω Γεωργιάδου;)… »Λοιπόν τα άρθρα του Αποστόλου Δοξιάδου και Ν. Μαραντζίδη στην Καθημερινή, πρέπει να διαβαστεί υπό από όλους. Μήν τα χάσετε.»

  18. 10

    Με την πρώτη σταγόνα της βροχής
    στους τσίγκους των καταστημάτων.
    σκοτώθηκε το καλοκαίρι.

  19. Αρκεσινεύς said

    Και λίγο Καβάφης:

    Στην εκκλησία

    …………………………………..
    Εκεί σαν μπω μες σ’ εκκλησία των Γραικών
    με των θυμιαμάτων τες ευωδίες
    ……………………………………………

  20. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #11
    Εγώ τόχω ακούσει με κατή που ήρθε με «δυσμενή μετάθεση» στα Γιάννενα από την Πόλη και κατά τη διάρκεια της παραμονής του (40 μέρες) έβρεχε συνέχεια. Αφού έβαλε τα μέσα και επέστρεψε στην Πόλη, έκτοτε, όποτε έβλεπε Γιαννιώτη, ρωτούσε «Βρέχει ακόμα;». 🙂
    Στην Άρτα είμαι σχεδόν βέβαιος ότι δεν υπήρχε ποτέ πασάς, αφού ήταν βοεβοδαλίκι.

  21. Θέμης Ματσούκας said

    18. Μεγαλος Ερωτικος; Αλλα δε θυμαμαι να λεει για τσιγκους…

  22. 20 Γρηγόρη, μου έβαλες τα γυαλιά 🙂

  23. 21
    >Μεγαλος Ερωτικος; Αλλα δε θυμαμαι να λεει για τσιγκους…

    Ο Χατζιδάκις ήταν πάντα απόμερος και κλεισμένος στο καταφύγιό του και τον εαυτό του. Αυθόρμητος, γνήσιος και πηγιαίος και ρομαντικός. Στο σπίτι του, σ’ ένα παράθυρο της κουζίνας του έβαλε ένα τσίγκο για να ακούει τη μουσική της βροχής

    http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Splatt_Forums&file=viewtopic&topic=1258

  24. 23, 21
    ούτε και στους Προσανατολισμούς του Ελύτη

  25. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα!

    9: Πολύς κόσμος είναι «εθνικών» πεποιθήσεων χωρίς να σημαίνει ότι ντύνεται με χλαμύδες. Ο παππούς ήταν μαρξιστής και επικούρειος,

    10: Θέμη, ωραίο θέμα έβγαλες με το τραγούδι της βροχής στους τσίγκους των καταστημάτων.

    12: Πράγματι, πολύ βίαιο. Αν όμως υπάρχει Θεός, θα είναι πανάγαθος και θα το συγχωρήσει (το στοίχημα του Λακσάπ).

    15: Δες τη σελίδα
    http://www.sarantakos.com/axtos.html
    και τα λινκ που έχει

    17: Υπό από!

  26. ππαν said

    Δεν μίλησα για Θεό, εγώ, ούτε καν υπονόησα κάτι σχετικό, δεν με απασχολούν αυτά. Ούτε βέβαια κι ο Βάρναλης ήταν κανάς θεούσος. Α προπό, περίεργο, το τραγούδι του Σπανού δεν το βρίσκω στο γιουτουμπ.

    Απλώς μου φάνηκε, πώς να το πω, παράταιρη η φριχτή δυσοσμία του λιβανιού, όπως θα μου φαινόταν κι αυτή του τριαντάφυλλου, κι ας ξέρω περί ορέξεως κλπ.

  27. Μιχαλιός said

    20: Εγώ το ξέρω με πασά των Γιαννίνων…

    Πάντως ο Αβδουρραχμάν πασάς διοικούσε το σαντζάκι της Άρτας μεταξύ 1856-1860.

  28. Νικοκύρη. Μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση μαρξιστή συγγραφέα, ο οποίος στα κείμενά του διαλαλεί την αθεΐα του είναι ο Παναγής Γαλαξίας (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Παναγιώτη Κ. Αλεξόπουλου, γεννήθηκε το 1906 στα Διάσελλα Ολυμπίας και πέθανε το 1992 στην Τερψιθέα Γλυφάδας). Έχει γράψει δεκάδες διηγήματα και μυθιστορήματα κι έχει βραβευθεί. Από τον Εμφύλιο και μετά αρνήθηκε να εκδώσει ο,τιδήποτε, παρ’ ότι έγραφε ασταμάτητα. Μοναδική παρουσίαση στον άνθρωπο και στο έργο του, έχει γίνει στο τεύχος 1 του περιοδικού Αλφειός ( «Παναγής Γαλαξίας: Η σιωπή των χιλιάδων σελίδων»). Φίλοι του ιστολογίου. Βγάλτε το καπέλο σας!
    Έχω τη χαρά να σας παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα – σε παγκόσμια πρώτη! – από το ανέκδοτο συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό μυθιστόρημά του : ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ Α2. Εικόνες από τον Εμφύλιο 1946 – 1949. (Αντίγαφο μου έχουν δώσει μέλη της οικογένειάς του που με τιμούν με τη φιλία τους).

    (Από μια σκηνή στα κρατητήρια της Τρίπολης, εν αναμονή της δίκης του στο Στρατοδικείο «επί εσχάτη προδοσία»).
    Από το 36ο Κεφάλαιο:)
    ….Πήρα την καραβάνα με τα μπιζέλια κι έφαγα μερικές ρουφηξιές και σιωπηρά ευχαρίστησα τον Ερυθρό Σταυρό, που χορηγούσε δωρεάν τρόφιμα στους Κρατούμενους, για να μην πεθάνουν άδοξα απ’ την πείνα, γιατί τότε και τα Στρατοδικεία δεν θα είχαν καμμιά δουλειά, και τα Εκτελεστικά Αποσπάσματα δεν θα πήγαιναν κάθε τόσο (εν – δυο, εν-δυο) στους Αρμαγεδώνες κι ούτε οι Παππάδες θα πήγαιναν στα Κελλιά των Μελοθάνατων να τους «εξομολογούν» και να τους «μεταλαμβάνουν» με τ’ Άχραντα Μυστήρια.
    -Τον κακό σου το φλάρο, (μου μουρμούρισε ο Ασεβής Δαίμονάς μου), που είναι Άχραντα Μυστήρια. Αθώο κρασάκι είναι αγαπητέ, που το παίρνουν οι πολυμήχανοι Παππάδες, το βάζουν σ’ ένα μπρούτζινο κύπελλο, το διπλώνουν μ’ ένα κεντητό μωβ βελούδινο ύφασμα. Και το βάφτισαν (καταπληκτική ονομασία) «Άχραντα Μυστήρια». Και συνεχίζουν στους αιώνες των αιώνων να τρομοκρατούν και να κοροϊδεύουν μ’ αυτό το φαιδρό ΣΕΡΒΙΤΣΙΟ όλους τους μελλοθανάτους. Και τα έχουν καταφέρει έτσι ώστε κανείς να μη μπορεί να γλυτώσει απ’ το «μαρτύριο» της Μετάληψης. Σα να μην έφταναν τα τόσα και τόσα μαρτύρια, που φορτώνεται ο κάθε άνθρωπος στη Ζωή του, έρχονται τις τελευταίες του στιγμές τα ρασσοφόρα Ντερέκια και, μ’ ελαφρή συνείδηση, του πασσάρουν τ’ οδυνηρό εισιτήριο για την εκμηδένιση. Αλήθεια, αν συμβεί, (χτύπα ξύλο), να σ’ επισκεφτεί στο κελί σου κανένα τέτοιο καλοθρεμμένο Ντερέκι, τι θα κάνεις; …
    Αντί να απαντήσω προτίμησα να βάλλω τα χέρια μου ανάμεσα στα σκέλια μου, για να …ζεσταθούν…

  29. Αρκεσινεύς said

    26. Ππαν, μα κανείς δεν υπονόησε τίποτε. Απλώς κατέγραψα.

    Μα χτες καθώς με θάρρεψε το γέλιο του Μαρτιού
    και τράβηξα να ξαναβρώ τ’ αρχαία τα μονοπάτια,
    στο πρώτο μοσκοβόλημα ενός ρόδου μακρινού
    μου δάκρυσαν τα μάτια.

  30. tamistas said

    Άνοιξη, αλί, που σούμελλε του λιβανιού κατάρα
    να χώνεται στων μπουμπουκιών την αφελή δροσιά
    σα δακρυγόνο αλλοτινό· και βόμβα κάθε κάρα
    άγιου πατέρα, να σκορπά χωρίς ξετσιπωσιά
    τη δυσωδία τη φριχτή κι αυτή. Θεοί, τι φάρα…

  31. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα σχόλια και τις ποιητικές και άλλες καταθέσεις!

    30: Ταμίστα, αποκαλύπτομαι!

  32. christos said

    25. …δεν μίλησε κανείς για χλαμύδες. Αυτό που υποστηρίζω είναι οτι στο λόγο πολλών παλιών αριστερών διακρίνω ευκολότερα τον έλληνα αριστερό, ενώ στο λόγο των νεότερων αριστερών τον ιδεολόγο αριστερό. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά οτι ο σημερινός αριστερός δεν αγαπάει την πατρίδα του!

    Στο σημερινό ποίημα έχουμε ένα παράδειγμα που υποστηρίζει την παραπάνω θέση και εξηγούμαι: Αν και ο μαρξιστής αριστερός γενικότερα δεν τα έχει καλά με τις θρησκείες (ΟΛΕΣ), ο παππούς σου Νίκο φαίνεται να εξαίρει μέσα στο ποίημα του την παλιά θρησκεία σε σχέση με το χριστιανισμό και ας μη (πιθανόν) συμφωνεί με τις θρησκείες. Θεωρώ πως δύσκολα θα το έβλεπε κανείς αυτό απο έναν νέο αριστερό που θα υποστήριζε μάλλον οτι οι θρησκείες χωρίζουν τους λαούς και άλλα τέτοια του κομουνισμού(και που σε πολλά συμφωνώ).

    Να πω προκαταβολικά οτι αν και δεν είμαι άθεος δεν έχω κάποια θρησκευτική προτίμηση.

  33. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #22
    Αυτό είναι υπερβολή κι ούτε είμαι εγώ ικανός… 🙂
    #27
    Δίκιο σε αυτό, η Άρτα ήταν σαντζάκι υπό καϊμακάμη το διάστημα 1849-1867, και οι διοικητές ήταν μόνο μπέηδες, εκτός του Αμπντουρραχμάν Πασά και του προκατόχου του Ατταλάχ Πασά (1854-1856)*. Πιθανόν ο διορισμός των δύο αυτών πασάδων να έχει να κάνει με την Επανάσταση του 1854. Ούτως ή άλλως στο #20 αναφερόμουν σε προ του τανζιμάτ εποχές.

    * Βλ. Κοκολάκης, Το ύστερο Γιαννιώτικο Πασαλίκι, σελ. 409-410.

  34. 32
    είναι κοινός λογοτεχνικός/εικαστικός τόπος από την αναγέννηση και μετά, εξαίρεται η αμέριμνη παλαιά θρησκεία, βασικά επειδή εκεί απουσιάζει η ενοχή της αμαρτίας, του προπατορικού αμαρτήματος κτλ. Στο ίδιο μήκος κύματος συμπλέουν αριστεροί όπως ο Λεντάκης, ο Καστοριάδης, η Λιλή Ζωγράφου.

    Εδώ θα είχε ενδιαφέρον πώς θα ανταπαντούσαν
    εκπρόσωποι της Νεορθόδοξης Χριστιανικής Αριστεράς (Μοσκώφ, Ζουράρις, Σαββόπουλος)

  35. christos said

    34. Οτι πρόκειται για λογοτεχνική τάση δεν το γνώριζα.

  36. […] Περισσότερα:  https://sarantakos.wordpress.com/2012/05/20/gennisis-axtos/ […]

  37. @ Ο Μοσώφ βέβαια δεν μπορεί πια να ανταπαντήσει αφού έχει πεθάνει.
    Ο Σαββόπουλος δηλώνει ακόμη αριστερός;
    Ο Ζουράρις, τι γίνεται αλήθεια αυτή η ψυχή;

  38. 37 (Ζουράρις)

    Μόλις εξέδωσε το νέο του βιβλίο:

    Ελληνική Δημοκρατία – Σπουδή στα σπουδαρχίδια της εδώ κοπροκρατίας

  39. 37 ονόματα έδωσα ενδεικτικά για αυτήν την τάση
    που ξεκίνησε την δεκαετία του ’80. Για τώρα π.χ.
    δες και ΠΑΧ Πρωτοβουλία Αριστερών Χριστιανών http://xristianospolitiki.blogspot.com/ αλλά δεν ξέρω αν έχουν την ιδεολογική επάρκεια να απαντήσουν

    Ξεκάθαρη δήλωση για τον Σαββόπουλο, και τί εννοεί λέγοντας αριστερός, δεν βρήκα αλλά εδώ τον ρωτάνε: Τι σημαίνει να είναι κανείς σήμερα αριστερός;

    35
    Ένα συνταιριαστό στη Γέννηση του Νίκου Σαραντάκου ποίημα από τον Ρεμπώ
    Soleil et chair (Ήλιος και σάρκα)

    ……
    Je crois en toi ! je crois en toi ! Divine mère,
    Aphrodité marine ! – Oh ! la route est amère,
    Depuis que l’autre dieu nous attelle à sa croix ;
    Chair, marbre, fleur, Vénus, c’est en toi que je crois! – Oui, l’Homme est triste et laid, triste sous le ciel vaste. Il a des vêtements, parce qu’il n’est plus chaste, Parce qu’il a sali son fier buste de dieu, Et qu’il a rabougri, comme une idole au feu,
    Son corps olympien aux servitudes sales !
    Oui, même après la mort, dans les squelettes pâles. Il veut vivre, insultant la première beauté!
    …..
    I believe in you! I believe in you! Divine mother,
    Aphrodite from the sea!—Oh! the way is bitter
    Since the other God hitched us to his cross;
    Flesh, Marble, Flower, Venus, it is in you I believe!
    Yes, Man is sad and ugly, sad under the vast sky,
    He has clothes, because he is no longer chaste,
    Because he has soiled his proud head of a god,
    And he has withered, like an idol in the fire,
    His Olympian body in filthy slavery.
    Yes, even after death, among pale skeletons. He wants to live, insulting the original beauty!

    ……

  40. @ Ο Σαββόπουλος δηλώνει: μόνος αριστερός σήμερα είναι ο αυτοσεβασμός.
    Και ερωτώ: Η αλληλεγγύη στους εξαθλιωμένους; Η αντίσταση σε μέτρα που εξαθλιώνουν τις λαϊκές μάζες; Η άρνηση ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου; Τουλάχιστον αυτά δεν είναι απαραίτητα για να χαρακτηριστεί κάποιος αριστερός;
    Αυτοσεβασμό μπορεί να έχει κάθε πολίτης. Δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των αριστερών. Επομένως ο (πανέξυπνος) Σαββόπουλος αντί να απαντήσει ειλικρινά, στρίβει δια του αρραβώνος… Κι αυτή η στροφή μπορεί να φτάσει ως την αριστερή Ντόρα Μπακογιάννη που φυσικά έχει αυτοσεβασμό.

  41. Ώχ! Το 40 σχολιάζει το 39.
    38. Ευχαριστώ για την ενημέρωση.
    37. Κωστής Μοσκώφ βέβαια κι όχι Μοσώφ.
    Είναι προφανές ότι με τόσα λάθη και παραλείψεις έχασα τον αυτοσεβασμό μου.

  42. Ανέστιος said

    Καλημέρα κ. Σαραντάκο.

    αφού σας δώσω συγχαρητήρια για το εξαιρετικό ιστολόγιο, θα ήθελα να ρωτήσω αν μπορείτε να προβείτε στην ηλεκτρονική έκδοση του βιβλίου, στην οποία αναφερθήκατε (ακόμα καλύτερα βέβαια, αν μπορείτε να συμβάλετε ώστε να το επανεκδόσει ο εκδοτικός οίκος…), καθότι ψάχνω παντού να το βρω αλλά δεν έχει μείνει πουθενά κανένα αντίτυπο…
    Σας ευχαριστώ πολύ όπως και να ‘χει

  43. sarant said

    Ανέστιε, σ’ ευχαριστώ για τα καλά λόγια -κάτι θα γίνει 🙂

  44. Ωραίο ποίημα, ενδιαφέρον μετρικά, αηδιαστικό το περιεχόμενο.

    Μιλάει για ένα Χριστό, όπως του τον δίδαξαν αυτοί που περιγράφει. Αν είχε κάνει τον κόπο να τον μάθει προσεκτικά μέσα από τα κείμενα, που υπάρχουν και είναι στον καθένα προσιτά, ασφαλώς θα είχε άλλη γνώμη

    Δε λυπάμαι τον ποιητή. Ξεγελ΄στηκε. Λυπάμαι όλους αυτούς που νομίζουν πως είναι Χριστιανοί και πιστεύουν ένα Χριστό όπως αυτός του ποιητή.

  45. Τούλα Μπούλα-Καραμπούλα said

    Εντροπή σας, διότι έτσι πολεμούμε την Ορθοδοξίαν. Σεβαστός ο ποιητής αλλά σεβαστότερος ο Χριστός.

  46. […] ένα ποίημα που είχε γράψει πριν πέντε χρόνια στη Σάμο, τη «Γέννηση», και μάλιστα με είχε κάπως σοκάρει το τέλος […]

  47. Ωραίο ποίημα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: