Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μια ποιητική τρίλιζα

Posted by sarant στο 1 Ιουλίου, 2012


Τρίλιζα στα μαθητικά μας χρόνια ήταν ένα παιχνίδι, που σχεδιάζαμε ένα πλέγμα τρία επί τρία στο τετράδιό μας, δηλαδή εννιά τετραγωνάκια, και μετά ο κάθε παίχτης εκ περιτροπής έβαζε το σύμβολό του σε ένα τετραγωνάκι, ο ένας το Χ και ο άλλος το Ο, και προσπαθούσαμε να φτιάξουμε τριάδα, είτε οριζόντια είτε κατακόρυφη είτε διαγώνια, και να εμποδίσουμε τον αντίπαλο να σχηματίσει τριάδα εκείνος. Ήταν μάλλον βαρετό παιχνίδι, γιατί αφού την πάθεις καναδυό φορές μετά βρίσκεις τις απαντήσεις, και αν κι οι δυο παίχτες παίζουν καλά είναι αδύνατο να βγει νικητής και έχει πολύ περιορισμένους συνδυασμούς: δεν είναι σκάκι.

Κακώς χρησιμοποίησα τον αόριστο πιο πάνω: η τρίλιζα είναι παιχνίδι, υποθέτω δηλαδή πως και σήμερα τα παιδιά εξακολουθούν να παίζουν τρίλιζα, είτε πάνω σε χαρτί στα σχολεία, είτε σε επιτραπέζιο, διότι και στην εποχή μου αλλά και όταν ήταν μικρότερες οι κόρες μου τρίλιζα υπήρχε και σε επιτραπέζιο, συνήθως βέβαια μαζί με άλλα επιτραπέζια παιχνίδια, διότι, όπως είπαμε, η χάρη της γρήγορα ξεθυμαίνει.

Αυτά ισχύουν για την πραγματική τρίλιζα, όχι για την ποιητική. Η Τρίλιζα η ποιητική, που η χάρη της δεν ξεθυμαίνει, είναι ένα βιβλιαράκι που κυκλοφόρησε τις προάλλες σε δυο μορφές, ηλεκτρονική και έντυπη, και περιέχει τρία επί τρία ποιήματα, δηλαδή ποιήματα τριών ποιητών, από τρία του καθενός, σύνολο εννιά. Οι τρεις ποιητές είναι ο Θάνος Γιαννούδης, η Σοφία Κολοτούρου και ο Ααρών Μνησιβιάδης.

Η Τρίλιζα με τη μορφή αυτή είναι συνειδητός φόρος τιμής σε ένα άλλο μικρό βιβλιαράκι που είχε κυκλοφορήσει πριν από 21 (τρία επί εφτά) χρόνια, το Τριώδιο. Εκεί, τρεις νέοι τότε ποιητές, ο Διονύσης Καψάλης, ο Γιώργος Κοροπούλης και ο Ηλίας Λάγιος (που δεν ζει πια) δημοσίευαν από μια μπαλάντα τους, γραμμένη σε παραδοσιακό στίχο, με μέτρο και με ρίμα. Ήταν μια κίνηση συμβολική, ήθελαν να δείξουν πως έμμετρη (παραδοσιακή, ισόμετρη) ποίηση δεν είχε πάψει να γράφεται, παρά την επικράτηση του ελεύθερου στίχου τις προηγούμενες δεκαετίες.

Τώρα η Τρίλιζα κλείνει το μάτι (με σεβασμό, όμως) στο Τριώδιο, με τρία επί τρία ποιήματα τριών επίσης νέων ποιητών: τρία σονέτα, τρεις μπαλάντες, τρία τετράστιχα. Προηγήθηκε η ηλανθολογία (ξέρετε δα ότι το πρόθεμα ηλ- και ηλε- είναι το αντίστοιχο του αγγλικού e-!) Νέοι ήχοι στο παμπάλαιο νερό της Σοφίας Κολοτούρου και του Κώστα Κουτσουρέλη, που πρόσφατα ξανάρχισε να δημοσιεύει ύστερα από διάλειμμα σχεδόν δύο χρόνων.

Προσωπικά, η νεότερη ισόμετρη ποίηση με ενθουσιάζει και νομίζω ότι χάρη στο Διαδίκτυο, απαλλαγμένη από το άγχος του έντυπου εκδότη (διότι «η ποίηση δεν πουλάει») έχει βρει μια αξιοθαύμαστη αμεσότητα, στον σχολιασμό των επίκαιρων και στην επαφή με το κοινό. Αλλά εγώ ειδικός δεν είμαι, απλώς απολαμβάνω.

Από τους τρεις ποιητές ξέρω μόνο τη Σοφία Κολοτούρου, που κατά καιρούς σχολιάζει και στο ιστολόγιό μας. Τους άλλους δύο δεν τους έχω γνωρίσει, είναι άλλωστε και απελπιστικά νεότεροι. Πάντως, ο Ααρών Μνησιβιάδης, που γράφει σε πολυτονικό, θυμίζει αρκετά τον δικό μας Κορνήλιο, ο οποίος επίσης γράφει ποιήματα. Οι δυο είναι Θεσσαλονικιοί, η Σοφία Αθηναία.

Το βιβλίο μπορείτε να το κατεβάσετε σε ηλεκτρονική μορφή από τον ιστότοπο του ηλεπεριοδικού Βακχικόν. Η έντυπη έκδοση κυκλοφορεί  χέρι με χέρι, ενώ αντίτυπα θα πουληθούν σε εκδηλώσιες που θα γίνουν αργότερα.

Θα παραθέσω ένα ποίημα από την Τρίλιζα, το ομότιτλο, ένα σονέτο, της Σοφίας Κολοτούρου. Το ποίημα αυτό έχει και μια μικρή ιστορία. Ο ένας από τους δυο Θεσσαλονικιούς έγραψε ένα τετράστιχο του Ηλία Λάγιου στην πόρτα μιας τουαλέτας της πανεπιστημιούπολης της Θεσσαλονίκης. Το είδε ο άλλος, το φωτογράφισε και το έδωσε στη Σοφία Κολοτούρου, που ανέβασε τη φωτογραφία στο φέισμπουκ -οπότε το είδε ο πρώτος κι έτσι γνωρίστηκαν.

ΤΡΙΛΙΖΑ

Μνήμη Ηλία Λάγιου

Και ζω πάντα την ίδια ιστορία:
σαν μυστικό μας δένει, γαϊτανάκι,
σε ένα κομπολόι, τον Ηλία,
τον Ααρών, τον Θάνο – σε λιγάκι

θα γράψει, με τα μάτια δακρυσμένα,
του ΦΠΨ το επόμενο πρωτάκι
τους στίχους από σένα κι από μένα
και κάποιο που τ’ αρέσει παντουμάκι.

Θα γράψει, μυστικά, στην τουαλέτα.
Θα τρέμει η ψυχούλα κομματάκι,
μα θα ‘ρθουν κάποιοι άλλοι, σαν ξεπέτα

που βάζουν κάποιο πρόστυχο στιχάκι
απάνω στης καρδιάς μας τα σονέτα
κι αδιάφορα τραβούν το καζανάκι.

Μια και σήμερα είναι Κυριακή και όσοι δεν έχουν πάει για μπάνιο έχουν ίσως περισσότερο καιρό για διάβασμα, ας ευλογήσω λίγο και τα γένια μου, να δώσω ένα λινκ προς ένα δικό μου νεανικό αμάρτημα, όχι όμως ποίημα αλλά διήγημα, που κατά σύμπτωση αναδημοσιεύτηκε τις προάλλες στο λογοτεχνικό ηλεπεριοδικό Στάχτες. Κι αυτό έχει μια ιστορία. Ήμουν φαντάρος στην Κομοτηνή, καλοκαίρι, και είχε ανακοινωθεί ότι θα φεύγαμε για «θερινή διαβίωση», τα λεγόμενα σκηνάκια, μια βδομάδα στο βουνό. Αυτά τα σκηνάκια λένε πως είναι μεγάλη ταλαιπωρία, ή τουλάχιστον έτσι διαδιδόταν. Θα πηγαίναμε όμως όλοι ανεξαιρέτως, εκτός από έναν δεκανέα που θα έμενε στο στρατόπεδο να φυλάει τον λόχο. Δεκανείς ήμασταν δύο, εγώ κι ένας ντόπιος, σειρά μου και φίλος μου. Καθώς ήταν μεγαλύτερος και είχε έτσι κι αλλιώς αρμοδιότητα για το γραφείο, εκείνος θα έμενε κάτω κι εγώ θα πήγαινα επάνω, μια προοπτική που δεν με ενθουσίαζε. Ξαφνικά, την παραμονή της αναχώρησής μας, σπάει ο διάβολος το ποδάρι του και ο φίλος μου παθαίνει μια πυώδη αμυγδαλίτιδα, μπήκε νοσοκομείο, οπότε έμεινα εγώ στο πόδι του και γλίτωσα τα σκηνάκια. Και από αυτό το απερίγραπτο ξαλάφρωμα που αισθάνθηκα, έκατσα κι έγραψα μονοκοπανιά το διήγημα, ενώ φύλαγα ολοήμερη σκοπιά -μόνος κι έρημος στον άδειο λόχο!

ΥΓ

Για όσους αναρωτιούνται: το ξέρω ότι άλλαξε ο μήνας, αλλά το μηνολόγιο θα δημοσιευτεί αύριο.

67 Σχόλια προς “Μια ποιητική τρίλιζα”

  1. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  2. Νομίζω, Νίκο, πως μπέρδεψες την τρίλιζα ή τριότα, παιχνίδι με πετραδάκια που τοποθετούνται και μετακινούνται πάνω σ’ένα δικτυωτό, με το όντως ηλίθιο noughts-and-crosses ή tic-tac-toe (δεν ξέρω να έχει ελληνικό όνομα). Αλλά και στις δύο έβαια περιπτώσεις, ο σκοπός είναι να σχημαιστεί τριάδα σε ευθεία, οπότε η ποιητική μεταφορά στέκει!

  3. Talos said

    War Games

  4. Νέο Kid Στο Block said

    Εξαπανάκαθεν και παιδιόθεν πάντως Άγγελε, το tic-tac-toe το ήξερα σαν τρίλιζα. Η τριότα ήταν μια παραλλαγή που την παίζαμε εύκολα και πάνω στην άμμο ή με κεραμίδι πανω σε μπετό ή άσφαλτο.

    ΥΓ. Νικοκύρη, διακρίνω έναν παιγνιδιάρικο υπαινιγμό ότι ο Ααρών Μνησιβιάδης μπορεί να είναι και ο one and only Κορνήλιος, ή κατάλαβα λάθος; 🙂

  5. τὸ παιχνίδι τοῦ Ἄγγελου τὸ παίζαμε μικροὶ στὸ χωριὸ τῆς μητέρας μου μὲ κεραμίδια σὲ μπετό, ποὺ λέει κι ὁ Νεοκίδιος, τὸ λέγαμε κιοὺτ ἢ τρίλιζα, ἀλλὰ ὡς κατ’ἐξοχὴν τρίλιζα γνωρίζαμε τὸ tic-tac-toe .

  6. Νέο Kid Στο Block said

    @Talos: Ωραία και αγαπημένη σκηνή από το “War games” που ο –και καλά- σούπερ υπολογιστής που ετοιμάζεται να ξεκινήσει τον 3ο παγκ.πόλεμο «βραχυκυκλώνεται» προσπαθώντας να βρει “νικητήρια” στρατηγική στην τρίλιζα.
    Κατά βάση βέβαια το κόνσεπτ είναι λάθος . Ακόμη κι ένας υπολογιστής τσέπης της εποχής της ταινίας θα είχε λύσει την τρίλιζα, μιας και πρόκειται για παιγνίδι μηδενικού αθροίσματος και πλήρους πληροφόρησης ,άρα η βέλτιστη/νικητήρια (που στην περίπτωση της τρίλιζας είναι η «μη ήττα» δηλ. η ισοπαλία) στρατηγική υπάρχει και είναι πολύ εύκολα ανιχνεύσιμη, δηλαδή εξαντλήσιμη.
    Ποιο λογικό και κοντινό σε «πραγματική κατάσταση» θα ήταν ίσως αν ο σεναριογράφος έβαζε τους πρωταγωνιστές να ζητήσουν από τον σουπερ-κομπιούτορα να βρει π.χ όλα τα ψηφία του π! (αν δε κάνω λάθος σε κάποιο επεισόδιο του Star Trek, ο δαιμόνιος μίστερ Σποκ βραχυκυκλώνει κάποιο άτακτο χαζοκούτι μ’αυτό το task) 🙂

  7. Νέο Kid Στο Block said

    5. Κορνήλιε, να εκλάβουμε την ποίηση της νήσσας ως κατάφαση; 🙂

  8. sarant said

    Καλημέρα, καλό μήνα σε όλους, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    Άγγελε, όπως λέει και ο Κιντ κι εγώ το tic-tac-toe και την τρίλιζα τα θεωρούσα συνώνυμα. Και, ναι: και με κεραμίδι σε μπετό!

  9. Δημήτρης Μ. said

    Η τριότα ή τρίλιζα, στην Ελλάδα τουλάχιστον, είναι πολύ παλιότερη από το tic-tac-toe – και δεν είναι παραλλαγή του. Την έπαιζαν σε όλη την Ελλάδα τη δεκαετία του ΄60. Το tic-tac-toe το συνάντησα πολύ αργότερα. πάντως είναι προφανές ότι η τρίλιζα είναι πιο λαϊκό παιχνίδι, δε χρειάζεται μολύβι και χαρτί, μπορεί να την παίξει ένας αγράμματος κλπ.

  10. Νέο Kid Στο Block said

    @Δημήτρης Μ (9).. : Σαν τριότα εγώ ξέρω ένα ακριβώς ίδιο κατ’ουσίαν με την τρίλιζα (tic-tac-toe) παιγνίδι. Χαράζαμε ένα τετράγωνο (σε χαρτί, μπετό, ή άμμο) και φέρναμε τις διαγώνιες και τις μεσοκάθετες των πλευρών (σχηματίζοντας τρόπο τινά τη σημαία της Μεγ. Βρετανίας).
    Δημιουργείται έτσι ένα πλέγμα 3 Χ 3 ,ακριβώς όπως στην τρίλιζα, απλά αλλάζει ελαφρά η γεωμετρική εντύπωση που δίνει. Βάζοντας πούλια εναλλάξ οι παίκτες προσπαθούν να σχηματίσουν τριάδα κάθετα ,οριζόντια ή διαγώνια. Είναι ακριβώς ίδια τα παιγνίδια.
    Δεν νομίζω επίσης ότι το λαϊκό παιγνίδι σημαίνει «χωρίς μολύβι και χαρτί» κατ’αναγκη. Και το σκάκι (το δυσκολότερο μαζί με το σινοΙαπωνικό Γκο) παιγνίδι πλήρους πληροφόρησης (δηλαδή τεχνικό και όχι τυχερό) και μηδενικού αθροίσματος(δηλαδή δυνητικά λυμένο, μαθηματικά βέβαιο ότι έχει βέλτιστη στρατηγική), είναι λαϊκό παιγνίδι!
    Έχει παιχτεί (και μάλιστα εξαιρετικά) και από ανθρώπους χαμηλής τυπικά μόρφωσης έως και από αναλφάβητους . (πχ. ο Ινδός Σουλτάν Χαν στο μεσοπόλεμο ήταν «υπηρέτης εφ’ορου ζωής» κάποιου εγγλέζου ευγενούς και ερχόμενος στην Αγγλία μέσα σε λίγους μήνες έγινε ακατανίκητος πρωταθλητής Βρετανίας). Ένας δε παγκόσμιος πρωταθλητής, ο Αρμένης (σοβιετικός) Πετροσιάν ήταν στα νιάτα του οδοκαθαριστής και δεν πήγαινε σχολείο.

  11. sarant said

    7: Μετά την ποίηση της ήττας έχουμε την ποίηση της νήσσας 🙂

  12. Νέο Kid Στο Block said

    Νικοκύρη, εξαιρετικές οι Νύμφες σου! Εξαιρετικές! (αν και το κόνσεπτ και ειδικά η εξήγηση του σιτιστή Τσούβαλη, κάτι μου θυμίζει ,αλλά δεν μπορώ να το προσδιορίσω..):-)

    Στη φωτό, ο ασκεπής άοπλος είναι η αφεντομουτσουνάρα σου;

  13. Δημήτρης Μ. said

    10. Αυτό ακριβώς το παιχνίδι εννοώ, όταν λέω τρίλιζα. Άλλη τρίλιζα δεν ξέρω.
    Όταν λέω δε χρειάζεται μολύβι και χαρτί, εννοώ ότι τα παιχνίδια με μολύβι και χαρτί τα παίζουν, κατά κανόνα, ανθρωποι εξοικειωμένοι με αυτά τα υλικά. Τριότα π.χ. έπαιζα στο χωριό που πήγαινα τα καλοκαίρια τη δεκαετία του ΄60. Στο χωριό, τότε, το μολύβι και το χαρτί ήταν σπάνια είδη. Ακόμα και τα παιδιά στο σχολείο είχαν μόνο τα απαραίτητα τετράδια. Τριότα όμως παίζανε μικροί μεγάλοι, στο χώμα συνήθως.
    Στο χωριό πάλι, έβλεπες παππούδες να κάνουν στην πρέφα απίθανους μαθηματικούς υπολογισμούς, να θυμούνται χαρτιά που περασαν κλπ, αλλά όταν, έπρεπε να σημειώσουν τους πόντους, χάραζαν τους αριθμούς με δυσκολία. Έλλειψη εξοικείωσης δε σημαίνει, κατ΄ εμέ τουλάχιστον, μειωμένη αντίληψη.

  14. tzamanos said

    Εγώ, πάλι, τριότα ξέρω την αγελάδα που είναι τριών χρόνων… 🙂

  15. Ο tzamanos είναι ο Κοτορτσινός. Τι το ‘θελα το γραβαταρ;

  16. Νέο Kid Στο Block said

    13. Η άλλη τρίλιζα ,το tic-tac-toe , διαφέρει μόνο σχηματικά. Το ταμπλό της γίνεται από δύο παράλληλες κάθετες γραμμές και δύο παράλληλες οριζόντιες γραμμές .Αλληλοτεμνόμενες μεταξύ τους σχηματίζουν έναν ανοικτό κάνναβο, μία δίεση #, στα κουτάκια της οποίας μπαίνουν εναλλάξ τα πούλια των παικτών ή γράφεις συνήθως Χ και Ο αντίστοιχα.
    Η διαφορά δηλαδή είναι μόνο ότι στην τριότα βάζεις το πουλί σου σε κόμβο, ενώ στην τρίλιζα σε κουτάκι.
    Ίσως ο αγαπητός Άγγελος στο 2. να έχει στο μυαλό του κάποιο άλλο παιγνίδι σαν τριότα, κάποιο στο οποίο το πούλι κάθε παίκτη έχει το δικαίωμα μετακίνησης/μετάθεσης σε γειτονικό κόμβο. Υπάρχουν πολλά τέτοια, όπως ας πούμε το πανάρχαιο αραβικό Αl-Qirkat που πέρασε στην Ισπανία σαν Alquerque, και τα οποία προϋποθέτουν ένας –τουλάχιστον- κόμβος να μένει κενός για να είναι εφικτές οι μετακινήσεις.

  17. sarant said

    12: Όχι, τη φωτογραφία την είχε βρει ο εξωφυλλάς του βιβλίου.

  18. Αρκεσινεύς said

    Νίκο, πολύ ωραίο το πρωτόλειό σου ( ή όχι;).
    Το τριόδι (άλλο το τριώδιο) , έτσι το λέγαμε, το παίζαμε κι εμείς στις αρχές της δεκαετίας του 60, στο δημοτικό, όπως ακριβώς το παραθέτει ο Νέο Kid στην αρχή του 10.
    Ο Κουκουλές ( Α’ Ι, 217,-18) αναφέρει πως το τριόδιν το έπαιζαν και στο Βυζάντιο με όμοιο τρόπο.
    Εκτός από το τριόδι στην Αμοργό παίζαμε παιδιά και το εννιάπετρο όπως ακριβώς το περιγράφει ο Κουκουλές στην παραπάνω παραπομπή.

    Καλή Κυριακή, και καλός σας μήνας.
    Ας νικήσει η Ισπανία. Υποφέρει το ίδιο με μας.

  19. Talos said

    6: @Νέο Kid Θεωρώ προσωπικά την ταινία “War Games” σαν την μόνη ταινία που δεν κάνει εκπτώσεις στην παρουσίαση των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Οι μέθοδοι δε που χρησιμοποιεί ο πιτσικάς (κυρία κοινωνική μηχανική) είναι και οι μέθοδοι που παίζανε τότε για να μπει κανείς σε κάποιο σύστημα. Ώς προς την θεωρία πίσω από το πρόγραμμα πατάει πάνω στην έρευνα στην σκληρή τεχνητή νοημοσύνη της εποχής. Είμαι βέβαιος πώς το λειτουργικό του συστημα ήταν γραμμένο σε Lisp και όχι σε C. Ο υπολογιστής μαθαίνει ότι ένα πεπερασμένο παιγνίδι μηδενικού αθροίσματος δεν έχει πάντα νικητή, άρα προεκτείνει την γνώση που απέκτησε σε ένα μεγαλύτερο παιγνίδι.

    Η στρατηγική να υπολογίσει τα στοιχεία του pi. Το πολύ πολύ να γίνει καμία υπερχείλιση και να τερματιστεί μια διεργασία ή να γεμίσει η μνήμη. Άρα στην χειρότερη περίπτωση θα έχεις το ισοδύναμο του να τραβήξεις τον υπολογιστή από την πρίζα, άρα κατά την ταινία ολική καταστροφή.

    Μια εναλλακτική στρατηγική είναι να τον βάλεις να βρει ένα πρόγραμμα που να είναι σε θέση να ελέγχει αν ένα τυχαίο πρόγραμμα τερματίζει σε πεπερασμένο χρόνο ή όχι. Άλλα μια τέτοια συζήτηση θα είναι μια μεγάλη κατάχρηση του χώρου που μας δίνει ο νοικοκύρης.

  20. Talos said

    Τελικά δεν κρατήθηκα. Αυτή την μέθοδο του star trek την έχει υπόψην σου;
    http://www.awpi.com/Combs/Humor/borg-micro.html

  21. Στην τριάρα, αλλά και την πεντάρα και την εφτάρα, κλπ., μετά την τοποθέτηση των πουλιών -πετρών, χαλικιών, οσπρίων, ο,τιδήποτε διαθέσιμου σε δύο «χρώματα»- ακολουθούσαν εναλλάξ κινήσεις με στόχο την οριζόντια, κάθετη ή διαγώνια τριάδα (πεντάδα, κλπ.). Το παιχνίδι ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον από την τρίλιζα /tic-tac-toe που έσκασε μύτη πολύ αργότερα, με την τηλεόραση και τα επιτραπέζια του εμπορίου, κι εξαντλούνταν στην τοποθέτηση των πουλιών, χωρίς περαιτέρω κινήσεις.

  22. Νέο Kid Στο Block said

    19. Talos: Πολύ ωραία η ανάλυσή σου! Πάνω στα κομπιουτερίστικα καθαυτά(λειτουργικα κλπ) δηλώνω αναρμόδιος. Βασικά η ένσταση μου (ίσως δεν τη διατύπωσα σωστά) ήταν πάνω στο ότι ο πόλεμος (ή κάποιο conflict τέτοιας μορφής τέλος πάντων) δεν είναι «παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος» για να αναλυθεί σαν τρίλιζα και να χρησιμεύσει σαν εργαλείο εκμάθησης μεθοδολογίας για τον Η/Υ, αλλά υπάγεται στα «μαθηματικά της συνεργασίας» και στα παιγνίδια μη μηδενικού αθροίσματος . Δεν ισχύει δηλαδή το πασίγνωστο θεώρημα minimax του Φον Νόυμαν, αλλά μάλλον η ισορροπία του τρελο-Νας.:-)

    Εντάξει, με το π κρατάς το χαζοκούτι απασχολημένο για μερικούς αιώνες! Aλλά η ρουτίνα συνεχίζει να τρέχει και οι πύραυλοι φεύγουν όμως,ε;

    20. Lawyers!! 😆

  23. Τα παιδιά, ναι, τρίλιζα, ή τρίρριζα , νομίζω στην Κύπρο. Στο Φαρ Γουέστ, το παίζαμε στους τοίχους της φυλακής.
    Πάντως, έχει «στρατηγικά» ανοίγματα, όπως το σκάκι.

  24. sarant said

    18: Μάλλον δευτερόλειο 🙂

  25. ΠΑΝΟΣ said

    πώς εγώ νομίζω, ότι η τρίλιζα, μοιάζει με την τρόϊκα;Σαν να λέμε tic-tac-toe…

  26. 22
    Complex interdependence, στην θεωρία των διεθνών σχέσεων και « win win outcomes», που φρούδα πωλείται η υπογεγραμμένη παραδοχή της ήττας, αλά Όσλο και Σχέδιο Ανάν.

  27. 1
    Ιούλιος. Για να εντυπωσιάσω τον Νεοκίδιο με υψηλά μαθηματικά, σταματά σε κόκκαλο, έχει 31 μέρες.

  28. Talos said

    22. Σωστά. Αλλά εκείνη την εποχή ήταν ζωντανή ακόμα η έρευνα πάω στην σκληρή τεχνητή νοημοσύνη με θέματα όπως η αυτόματη απόδειξη θεωρημάτων, ο γενετικός προγραμματισμός (προγράμματα που γράφουν προγράμματα), μελέτη κλειστών κόσμων όπως το block words, τα έμπειρα συστήματα, η θεωρία παιγνιδιών και σαν κορωνίδα προγράμματα για παιγνίδια όπως το σκάκι. Πράγματα σαν τα νευρωνικά δίκτυα ήταν στην αφάνεια (ο αποκαλούμενος και χειμώνας τησ ΤΝ) μετά την δημοσίευση του Minsky. Και η ταινία κατάφερε κατά την γνώμη μου να δώσει την καρδία της έρευνας που γίνονταν περίπου τότε στον απλό κόσμο, χωρίς παραχωρήσεις. Κάτι που είναι αρκετά δύσκολο.

  29. Νέο Kid Στο Block said

    Tα win win outcomes θεωρητικά υπάρχουν Τίτε! Για το οτι η ανθρωπότητα δεν «ψάχνεται» μαθηματικώς και αρκείται στα πιο πρωτόγονα πορίσματα της «Θεωρίας Παιγνίων» δηλαδή στο εξής ένα: Εγκό μεγκάλο παιντί, δείρει εσένα μικρό παιντί και με δείρει ένα πιο μεγκάλο παιντί! , ΔΕΝ φταίνε τα έρμα τα μαθηματικά!

  30. bernardina said

    Θαυμάσιο το διήγημα, Νίκο -ειδικά εκείνο το πως έτσι δα τις λέγανε, όρκο κανείς δεν παίρνει θα μπορούσε να ήταν και στίχος από δημοτικό τραγούδι.
    Το σονέτο της Σοφίας έχει έναν γοητευτικό απόηχο από Ουράνη. Να ‘ναι καλά οι άνθρωποι, που γράφουν ποίηση σε τέτοιους καιρούς.

    Κιντάκο, άσε τα κομπιουτερίστικα και πιάσε τα στιχάκια 😀

    (Αλήθεια, απάντηση από κείνον τον Κορνή θα πάρουμε άραγε; 😉 😉 )

    Καλό μήνα, εβριμπάντι! 🙂

  31. Νέο Kid Στο Block said

    30. Kαλό μήνα Μπερνούλι μανούλι! 🙂

  32. Νέο Kid Στο Block said

    Αρκεσινέα, εγώ είμαι με τους Ιταλούς σήμερα!
    Πρώτον, γιατί οι παίκτες και το τεχνικό επιτελείο δήλωσαν, εδώ και κάποιο καιρό ,ότι ό,τι χρηματικό όφελος έχουν από το Euro (πριμ κλπ) θα το δωρίσουν στους πρόσφατα σεισμοπαθείς .
    Δεύτερον ,γιατί έκοψαν λίγο τη μαγκιά και την υπεροψία των Γερμανών .(εντός κι εκτός ποδοσφαίρου)
    Last but not least, θα χαρεί ο φίλος Μπουκάν!

  33. sarant said

    32: Όπως είπα, κι εγώ με τους φρατέλους είμαι -με τους τυραννοκτόνους.

    30: Καλό μήνα φιλτάτη και μερσώ σε!

  34. sarant said

    Οφτοπικό:

    Οι σπαμαδόροι έχουν εξελιχτεί, παίρνουν φράσεις με αρχή, μέση και τέλος και τις βάζουν σε σπαμοσχόλια. Τις προάλλες ήταν ένα με αρχή, μέση και τέλος, γράμμα άγνωστης προς άγνωστο (μου) ωστόσο, που ξεγελάστηκα και το ενέκρινα. Τώρα η σπαμοπαγίδα έπιασε το εξής (που δεν απελευθέρωσα):

    του μεταφραστή στο ελάχιστο: συνεπώς, σαν το κείμενο-στόχος να αποτελεί ένα υδατογράφημα του ίδιου του κειμένου-πηγή! Σε τέτοιον βαθμό, που να μπορούμε να πούμε ότι “ο μεταφραστής λάμπει διά της απουσίας του”, σύμφωνα με μια πετυχημένη διατύπωση του André Chassigneux. Έτσι, η “ουτοπία της μετάφρασης” για την οποία μας μίλησε ο Berman είναι μια πηγολατρική ουτοπία της μετάφρασης. Συνεχίζοντας στην ίδια κατεύθυνση, μπορούμε να διαπιστώσουμε μια διπλή ουτοπία. Aφενός: η στοχολατρική, και μάλιστα ακραία στοχολατρική, ουτοπία της μετάφρασης, συνίσταται στο να προσποιηθούμε ότι το κείμενο γράφτηκε στη γλώσσα-στόχο από τον συγγραφέα-πηγή του, με κίνδυνο να υπάρχουν ανακρίβειες, ελλείψεις και κάθε είδους εντροπία, για τις οποίες συχνά κατηγορούνται οι μεταφράσεις (traduttore traditore!). Aφετέρου: η πηγολατρική ουτοπία της μετάφρασης συνίσταται, εν τέλει, απλά και μόνο στην επανάληψη του κειμένου-πηγής στην πρωτότυπη γλώσσα!

  35. Ετσι πες το, Στάζυμπε (21)! Καλά, μόνο εμείς οι δύο θυμόμαστε τα πούλια να κουνιούνται αφού τοποθετηθούν; Μόνο που εγώ έλεγα τρίλιζα αυτό ακριβώς που λες τριάρα (και ήξερα και την εννιάρα, με τρία ομόκεντρα τεράγωνα).

  36. Νέο Kid Στο Block said

    34. Δεν κατάλαβα πράμα! (δηλαδή, τι ήθελε να πει ο ποιητής;)

  37. Πράγματι, θυμίζει Σοκάλ, αλλά προέρχεται από σοβαρό άρθρο, που υπάρχει εδώ και που βγάζει νόημα, αν το διαβάσει κανείς προσεχτικά από την αρχή.

  38. Το άλσος της Νυμφαίας στους ανατολικούς πρόποδες της Ροδόπης έχει το ίδιο εξελληνισμένο όνομα με το πομάκικο χωριό Ενίκιοϊ. Εκεί δίπλα και το ομώνυμο ανατολικότερο οχυρό της Γραμμής Μεταξά, και μια από τις περίφημες μπάρες, που άνοιγε για τους κοινούς θνητούς κάθε 14 Μαΐου, επέτειο της ενσωμάτωσης της Ανατολικής Θράκης στο ελληνικό κράτος το 1920. Το άρθρο της ελληνικής Βικιπαιδείας αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή, αναφέροντας μελλοντικά -υποτίθεται- γεγονότα (που ακόμη περιμένουν· μαζί και αρκετοί ντόπιοι για φτηνότερο γέμισμα του ρεζερβουάρ, κόντρα σε βενζινοπώλες και λοιπούς καταστηματάρχες που βλέπουν μαύρο το μέλλον).

    Α, κι εκτός από μηχανάκια και ζευγαράκια, είχε και μπόλικη ποδηλατική κίνηση ασκούμενων και φυσιολατρών 😎

  39. …πηγολατρική ουτοπία…
    Καλύτερα να πει κανείς τους καταλοιποθήρες, από παραδρομή, καταλοιποθύρες, παρά την πηγολατρεία πυγολατρεία.

    Γιάννης, αντί για για μυρωδικό μαϊντανό.

  40. sarant said

    39: 🙂

    38: σωστά…

    37: Αυτό κάνουν οι σπαμαδόροι -παίρνουν ένα απόσπασμα από σοβαρό άρθρο ώστε (αν είναι τυχεροί και το πάρουν από την αρχή) να βγάζει νόημα.

  41. @40β Σωστό θα ήταν αν είχα γράψει Δυτική Θράκη 😳

  42. spiral architect said

    Καλό μήνα!
    Ωραίο το διηγηματάκι σου αγαπητέ Νικοκύρη. 🙂

  43. Αρκεσινεύς said

    35. Άγγελε, εγώ το θεωρούσα αυτονόητο (18).

  44. Αυτό το τελευταίο σπαμούργημα, δηλαδή, παίζει ανάμεσα σε Σοκάλ και… λόρεμ ίψουμ, αν το κατάλαβα καλά!

    Υ.Γ.: Λαβράκι «ελαφρώς λερναιοφέρον:» http://www.greecetravel.com/archaeology/mitsopoulou/language.htm
    Υ.Υ.Γ.: Μήπως, πιο σατιρικά, να το έκανα «λερναιοφέρνον» την επόμενη φορά;

  45. Νέο Kid Στο Block said

    44. Ελαφρώς;;;;; 🙂

    «The Greek word, «naziara» means «a woman with affected manners» even though dictionaries explain this word to mean more precisely, «a woman trying to attract the attention of the opposite sex». My Chinese teacher referred to a word that caught my attention while in class. The teacher referred to the word, «nan zhu le» which means a person who attempts to make excuses in order to not follow up on a dinner invitation or something of the like. Thus, «nan zhu le» refers to a difficult person, so to speak. I question if «naziara» is actually a woman who «stirs up trouble» or «problematizes» people and/or situations. Thus, «being difficult» was a method of stirring up the interests of others in the older Chinese and Greek civilizations.»
    !!!!!!!!!!!!!!!
    Νά λοιπόν η κινέζικη λέξη που ψάχναμε Νικοκύρη! Nan zhu le !!
    (ούτε slutty ,ούτε coquettish, αυτά είναι για τους βελανιδοφάγους! ΝΑΖΙΑΡΑ!!) 😆

  46. 45. Τέλειος σχολιασμός! XD

  47. sarant said

    44: Λερναιοφέρνον,. αλλά βαρεως!

    45: Μπράβο! Μπορεί να είμαι ναν-ζου-λε αλλά τα χέρια σου κοντά λε! -έτσι έγραφε το πανό

  48. μοῦ κάνει ἐντύπωσι ὁ τύπος «καλοσκεβόσουν». δὲν τὸν ἔχω ματαδεῖ.

  49. Πριν από λίγο καιρό που σκεφτόμασταν πως θα ονομάσουμε το εγχείρημα, σκεφτήκαμε διάφορα λογοπαίχνια, όλα με τη λέλη «τρία». Εννοείται η τρόικα ήταν από τα πρώτα, αλλά θα έδινε μια αμιγώς πολιτική χροιά που δεν τη θέλαμε. Τελικά καταλήξαμε στην «Τρίλιζα» και βλέπω ότι ο τίτλος μας ήταν πολύ πετυχημένος.

    Ευχαριστώ θερμά όσους σχολίασαν. Οσο για μας, θα μας γνωρίσετε από κοντά στις εκδηλώσεις που θα κάνουμε σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη από το Φθινόπωρο.

    Ενα ακόμα ποιητικό μας παιχνίδι μπορείτε να απολαύσετε εδώ http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/2479

    και επίσης εδώ να δείτε πως άρχισαν όλα… (με την αυθεντική φωτογραφία- ντοκουμέντο από τις φοιτητικές τουαλέτες, αυτή που θα μπει αργότερα στο «μουσείο της γενιάς της κρίσης» 😉

    http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/2362

  50. sarant said

    Σοφία, εμείς ευχαριστούμε για τα δώρα! 🙂

  51. Καλό μήνα κι από μένα, αν και τώρα πια έχουμε 2 Ιουλίου.
    Μπράβο στους τρεις της ποιητικής τρίλιζας.
    Για μένα – τηρουμένων των αναλογιών – μου φέρνει στο νου το μυθιστόρημα των τεσσάρων (1958).
    Η κάθε εποχή έχει τα δικά της.
    Όσο για τις Νύμφες, Νικοκύρη, μας θύμισαν – σε μας τους παλιούς – ότι υπάρχει ποίηση και …μετά την αποψίλωση.

  52. sarant said

    Να είσαι καλά, Ορεσίβιε!

  53. Τσούρης Βασίλειος said

    Τριότα ή τριόδα αλλά κι εννιάρα παιζαμε κι εμείς πριν σαράντα χρόνια στο χωριό. Η εννιάρα είχε δύο τετράγωνα ( το ένα εσωτερικά) και φέρναμε τις διαγώνιες και τις μεσοκάθετες. Αν θυμάμαι καλά όποιος έκανε τρίλιζα στην εννιάρα μπορούσε να βγάλει μία πέτρα ( όποια ήθελε ) του αντιπάλου και το παιχνίδι συνεχίζονταν. Φυσικά όταν ο αδύναμος παίκτης έχανε 3-4 πέτρες συνήθως εγκατέλειπε..
    18. Κύριε Αρκεσινέα στο δικό σας εννιάπετρο πως κέρδιζε κάποιος;

  54. Αρκεσινεύς said

    54. Αγαπητέ Βασίλη, εμείς χαράζαμε 3 τετράγωνα, το ένα μέσα στο άλλο, και ενώναμε τις κορυφές και τις μεσοκάθετες (ανά 3, δηλ. το εσωτερικό τεράγωνο έμενε άτμητο). Κάθε φορά που σχημάτιζε κάποιος ευθεία είτε κατά την τοποθέτηση ή στη συνέχεια στη μετακίνηση έπαιρνε από το συμπαίχτη του 1 πετραδάκι. Νικητής ήταν εκείνος που θα είχε αφήσει τον αντίπαλό του με 2 μόνο πετραδάκια. Συνήθως ο παίκτης που έχανε 4 πετραδάκια εγκατέλειπε το παιχνίδι.

    Με 2 τετράγωνα δεν καταλαβαίνω πώς σχηματιζόταν μόνο τριάδα διαγωνίως ή με τον σταυρό των μεσοκαθέτων. Ή αδιαφορούσατε για τις 2 κορυφές που απέμεναν;

  55. gpoint said

    Το ξέρω είναι δύο του μηνός
    μα μην ξεχνάτε σήμερα Δευτέρα
    η Κυριακή σαν σχόλη και γιορτή
    ποτέ της δεν λογίστηκε σαν μέρα

    Ταιριάζει και σαν δικαιολογία για την καθυστέρηση του μηνολογίου του Νικοδεσπότη αλλά και σαν εισαγωγή στο αποχαιρετιστηριοενακτήριο άρθρο στο μπλογκ μου.

  56. sarant said

    Καλημέρα!

    55: Πολύ σωστα, όπου νάναι θα ανέβει!

  57. Τσούρης Βασίλειος said

    54. Έχετε απόλυτο δίκιο κ.Αρκεσινέα, τα τετράγωνα ήταν τρία. Οι 18 πέτρες είναι αδύνατο να τοποθετηθουν στα δύο τετράγωνα. Ευχαριστώ.
    Και μία λέξη που νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον : Στη διάρκεια του παιχνιδιού της τριότας ή εννιάρας ρωτούσαμε τον αντίπαλο αν » σπάραξε» δηλαδή αν μετακίνησε την πέτρα του.

  58. (44) Αναρωτιέται κανείς μήπως είναι φάρσα — αλλά ψάχνοντας λίγο πιο πέρα στις ιστοσελίδες της κας Μητσοπούλου, αντιλαμβάνεται ότι δυστυχώς δεν είναι…
    Με προβληματίζει και η επισήμανση ότι In the Greek word, goulia, the «gu» which denotes a small amount (in Greek–(o)ligos) comes after the «li». Σύμπτωμα δυσλεξίας άραγε;

  59. Χθες είχα γράψει ένα εκτενέστατο σχόλιο σ’αυτήν την ανάρτηση, απ’τα λεγόμενα σεντόνια, όπου ευχαριστούσα για την ωραίο ανάγνωσμα που μου πρόσφερες στην παραλία, έλεγα τι καλό πράγμα η τεχνολογία, που χάρη στο σμαρτφόνι μου μπόρεσα να διαβάσω ξαπλωμένος στην αμμουδιά το ωραιότατο διήγημα… Και πάνω εκεί που εκθείαζα την τεχνολογία, με το που πάτησα Δημοσίευση έχασε τη σύνδεση, και 2 λεπτά μετά τέλειωσε και η μπαταρία… 😦

    Βαριέμαι να τα ξαναγράψω όλα τώρα, χθες είχα όρεξη, αλλά θα πω μόνο ότι μου άρεσε πάρα πολύ το διήγημά σου Νίκο, και μου θύμισε και το δεπανθήμερο που πέρασα στο φυλάκιο της Μεσημβρίας, στην Αλεξανδρούπολη. Για όποιον ήταν σκοπός στην πύλη, δεν υπήρχε μεγαλύτερη χαρά από το να περάσει καμια κοριτσοπαρέα καθοδόν για μπάνιο στην παραλία λίγο παρακάτω, και να του κορνάρουν, να τον χαιρετήσουν, ή οι πιο θαρραλέες να του στείλουν φιλάκι. 🙂

    Πάρα πολύ όμορφα και τα ποιηματάκια της τριάδας! Και να πω πως συμμερίζομαι κι εγώ τις υποψίες του Νιόκιντου για την ταυτότητα του Σαλονικιού πολυτονιστή! 🙂

  60. sarant said

    58: Δυστυχώς δεν είναι φάρσα!

    59: Μα κι εσύ βρε Στέλιο να πηγαίνεις παραλία χωρίς μπαλαντέζα 🙂 Σευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!

  61. Νέο Kid Στο Block said

    Στέλιο που αναπόλησες κείνη την καναδέζα
    μα ξέχασες στο σμαρτιφόν να βάλεις μπαλαντέζα
    Όνια, φυλάκα, κράτηση ,σκοπιά στη Μεσημβρία
    Όλα αυτά τα ξέχναγες ,σαν πέρναγε κυρία 😳
    Τωρα με αντηλιακό και τέντα στην ξαπλώστρα
    σερφάρεις με το σμαρτιφόν πούχει μεγάλη μόστρα
    μα είσαι παιδί με σύνεση κι αγάπη για τους στίχους
    ποιητικούς αδάμαντες κρεμάζεις πα στους τοίχους
    το φατσομπούκ σου ολόγιομο, οι φόλουερς μιλιούνια
    μα ψάχνεις και του κορνητονιστή τα καυτερά σπιρούνια. 😆
    Μα τι τα θες; Τι τα γυρέ; Μπας κι είσαι ο Πουαρό;
    Το παν φιλάρα μου Στελή, που έχομεν ΕΥΡΩΩ!! 😆

    (βγάζω και το χρέος στο μπλογκ σου, έτσι; 😉 )

  62. 40,γ
    «37: …οι σπαμαδόροι παίρνουν ένα απόσπασμα από σοβαρό άρθρο ώστε (αν είναι τυχεροί…) να βγάζει νόημα.»

    Αλλιώς βγάζει απόσπαμα 🙂

  63. sarant said

    61: Καλό!

    62: Με πότισε ροδόσπαμο, τον πότισα φαρμάκι (που τον έκοψα!)

  64. Nicolas said

    @59 Η Σοφία για φοιτητές μιλάει. (Και στη Σαλονίκη δεν έχει μόνον ένα βαρεμένο*, ε!)

    * Ή πυροβολημένο, που λέει κι ο φίλος μου ο Γιάννης από το Ελευθέριο Κορδελιό.

    @63 Η σπαμακόπιτα είναι πιο νόστιμη.

  65. @ Oλοι αυτοί εκεί απάνου βαρεμένοι είναι 😉

  66. Νέο Kid Στο Block said

    Βιβλιαράκι του Raymond Queneau ,με 10 μόλις σελίδες που περιέχει 10^14 σονέτα. “ Cent milliards de poemes” Το βιβλίο έχει όλες και όλες δέκα σελίδες , καθεμιά με ένα σονέτο.Αλλά. κάθε σελίδα διαιρείται σε δεκατέσσερις λωρίδες , καθεμία από τις οποίες περιέχει ένα στίχο του σονέτου που εμφανίζεται στην σελίδα. Συνδυάζοντας τις οριζόντιες λωρίδες μπορούμε να δημιουργήσουμε 10 στην14η σονέτα .Ο αριθμός αυτός είναι τεράστιος , σκεφτείτε ότι ο πληθυσμός της γης είναι περίπου 7 δισεκατομμύρια , οπότε αναλογούν σε κάθε κάτοικο της υφηλίου περίπου 14 διαφορετικά σονέτα από το βιβλιαράκι του Queneau .Εάν ξοδέψετε μισό λεπτό για να διαβάσετε ένα από τα σονέτα και καθόλου χρόνο για να αλλάξετε σονέτο , θα χρειάζονταν περισσότερα από 95 εκατομμύρια χρόνια για να τα διαβάσετε . 🙂


    http://www.growndodo.com/wordplay/oulipo/10%5E14sonnets.html

  67. Νέο Kid Στο Block said

    Διόρθωση στην πρώτη σειρά του 66. «Cent MILLE milliards de poemes» 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: