Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ψευδώνυμα τραγούδια

Posted by sarant στο 5 Ιουλίου, 2012


Τον παλιό τον καιρό, ήταν αρκετά συνηθισμένο οι συγγραφείς να έχουν ψευδώνυμα, ψευδώνυμα που έμοιαζαν με κανονικά ονοματεπώνυμα βέβαια. Πολλές φορές κρατούσαν το όνομά τους και έπαιρναν ένα πιο εύηχο επώνυμο. Ο Ηλίας Μέλλος έγινε Ηλίας Βενέζης, ο Ευστράτιος Σταματόπουλος έγινε Στράτης (και Στρατής) Μυριβήλης, ο Δημήτρης Ροδόπουλος έγινε Μ. Καραγάτσης. Πολλές φορές το έκαναν αυτό επειδή το κανονικό τους επώνυμο ήταν πολύ κοινό. Έτσι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος έγινε Μάρκος Αυγέρης, ενώ ο Πέτρος Αποστολίδης έγινε Παύλος Νιρβάνας και ο Δημ. Δημητριάδης Ρήγας Γκόλφης (Υπάρχει και μια σπάνια περίπτωση που λογοτέχνης με σπάνιο επώνυμο διάλεξε ένα κοινότατο για ψευδώνυμο: ο Τέος Σαλαπασίδης ξεκίνησε να δημοσιεύει ποιήματα με το ψευδώνυμο Νίκος Νικολαΐδης, αν και αργότερα επέστρεψε στο δικό του).  Άλλοτε, το κανονικό επώνυμο ήταν κακόηχο -όπως του Γιώργου Ιωάννου, που είχε τραβήξει τον παθών του τον τάραχο ως μαθητής με το παλιό του επώνυμο (Σορολόπης) και τελικά πήρε και με δικαστική απόφαση το Ιωάννου. Μερικοί πήραν το ψευδώνυμό τους για λίγο και μετά ξαναγύρισαν στο κανονικό τους όνομα, όπως η Γαλάτεια Καζαντζάκη (που έγραψε αρκετό καιρό σαν Πετρούλα Ψηλορείτη) ή ο Μάρκος Τσιριμώκος (Στέφανος Ραμάς). Κάποιοι το άλλαξαν ελάχιστα, όπως ο Σεφεριάδης που έγινε Σεφέρης. Σε μια ακόμα πιο σπάνια περίπτωση, η Ελένη Νεγρεπόντη υπέγραφε τα κριτικά και άλλα της κείμενα ως Άλκης Θρύλος. Κάποτε, το ψευδώνυμο αφορά μόνο ένα μέρος του έργου του συγγραφέα. Ο Peter Tremayne υπογράφει με αυτό το ψευδώνυμο τα ιστορικά αστυνομικά μυθιστορήματα με ηρωίδα την αδελφή Φιντέλμα, ενώ με το κανονικό του όνομα (που μου διαφεύγει τώρα) δημοσιεύει σοβαρά έργα για τους Κέλτες, ένα θέμα στο οποίο είναι ειδικός.

Αν σας φάνηκε ενμέρει γνωστή η παραπάνω παράγραφος, η εξήγηση είναι απλή: προέρχεται (με κάποιες αλλαγές) από ένα άρθρο που έχω δημοσιεύσει παλιότερα στο ιστολόγιο, τον Οκτώβρη του 2010. Όχι, δεν έχω αρχίσει (ακόμα) να αναδημοσιεύω παλιότερα άρθρα, αν και αυτό δεν θα αργήσει. Απλώς, ταιριάζει η εισαγωγή και στο σημερινό μας θέμα, οπότε η επανάληψη δεν βλάφτει. Πάντως, αν η λέξη «ψευδώνυμο» έφερνε παλιότερα στο μυαλό κυρίως ποιητές και πεζογράφους, τούτο δεν ισχύει και τόσο πολύ σήμερα. Στις μέρες μας είναι πολύ λιγότεροι οι συγγραφείς που γράφουν με ψευδώνυμο, όσο κι αν ακόμα υπάρχουν.

Οι καλλιτέχνες, αντιθέτως, γενικά ο κόσμος του θεάματος, και χρησιμοποιούσαν κατά κόρο ψευδώνυμα και εξακολουθούν να χρησιμοποιούν εξίσου εντατικά, ιδίως οι τραγουδιστές. Και στις μέρες μας είναι πολύ ευκολότερο να πληροφορηθεί κανείς το αληθινό ονοματεπώνυμο του τάδε τραγουδιστή ή της δείνα τραγουδίστριας, μια και η Βικιπαίδεια, που δεν είναι ψηλομύτα όπως οι συμβατικές εγκυκλοπαίδειες, δεν περιλαμβάνει λήμματα μόνο για τον Οδυσσέα Ελύτη (Αλεπουδέλη) αλλά και για την Τζένη Βάνου (Ευγενία Βραχνού, σχεδόν υποχρεωτικό το ψευδώνυμο), την Χάρη Αλεξίου (Χαρίκλεια Ρούπακα, νομίζω) ή τον Γιώργο Νταλάρα (Νταράλα).

Όμως το σημερινό άρθρο δεν αφορά ούτε τα ψευδώνυμα των τραγουδιστών και γενικά των καλλιτεχνών, όσο κι αν έμμεσα έχει σχέση μαζί τους. Έμμεσα, επειδή το άρθρο μας έχει αντικείμενο τα ψευδώνυμα των τραγουδιών -και έγραψα «μας» μεταξύ άλλων επειδή περιμένω από σας συμπληρώσεις στο θέμα· εγώ λίγα έγραψα, μην ξεχνάμε και το… ραστόνι άλλωστε.

Θα μου πείτε, έχουν ψευδώνυμα τα τραγούδια; Από μια άποψη έχουν, αλλά δεν τα διαλέγει ούτε ο συνθέτης ή ο στιχουργός τους ούτε ο τραγουδιστής, αλλά το ευρύ κοινό· και η επιλογή δεν γίνεται εσκεμμένα και βάσει σχεδίου αλλά τυχαία. Μ’ άλλα λόγια, θα δούμε εδώ τραγούδια που είναι ευρέως γνωστά όχι με τον τίτλο που επέλεξαν οι δημιουργοί τους (με την ευρύτερη έννοια της λέξης, ώστε να περιλαμβάνεται π.χ. και ο παραγωγός του δίσκου) αλλά με έναν εντελώς άλλον τίτλο -που θα μπορούσαμε να τον παρομοιάσουμε με ψευδώνυμο. Οπότε στο σημερινό μας άρθρο αναζητούμε τραγούδια που να τα ξέρει ο κόσμος με άλλον τίτλο από αυτόν που εμφανίζεται πάνω στον δίσκο που τα περιέχει.

Σαν χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου ψευδώνυμου τραγουδιού κάποιος μπορεί να σκεφτεί το εξής:

Το ποίημα του Σεφέρη «Άρνηση», που μελοποιήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη στον κύκλο «Επιφάνεια», είναι από όλους γνωστό ως «Το περιγιάλι το κρυφό». Ωστόσο, και παρά τα όσα γράφει το γιουτουμπάκι, ο τίτλος του τραγουδιού είναι πράγματι «Στο περιγιάλι το κρυφό», άρα δεν έχουμε καθαρόαιμη περίπτωση ψευδώνυμου τραγουδιού: με τη μελοποίηση, το ποίημα του Σεφέρη άλλαξε τίτλο, έχασε τη διασημότερη άνω τελεία της ελληνικής ποίησης, που λέει κι ο φίλος Μάριος (το «πήραμε τη ζωή μας· λάθος») αλλά έφτασε και σε κόσμο που δεν είχε ποτέ διαβάσει ποίηση. Λιγότερο γνωστό είναι ότι σε μια εκτέλεση που έγινε λίγο αργότερα, με ενορχήστρωση Κώστα Κλάββα και με ερμηνευτή τον Γιώργο Μούτσιο, έχει επαναφερθεί ο τίτλος του ποιήματος και ο τίτλος του τραγουδιού βρίσκεται σε παρένθεση: Άρνηση (Στο περιγιάλι το κρυφό). Η εκτέλεση αυτή, άλλωστε, έχει την ιδιομορφία ότι διατηρεί την παύση στην άνω τελεία του ποιήματος, οπότε ίσως ήταν εύλογο να διατηρήσει τον τίτλο του ποιήματος. Αν είναι πειστική η ερμηνεία αυτή, μπορείτε να το κρίνετε ακούγοντάς την:

Όμως, δεν θα δεχτούμε το Περιγιάλι για γνήσιο ψευδώνυμο τραγούδι, εφόσον υπάρχουν άλλα παραδείγματα (περιμένω να προσθέσετε κι εσείς τα δικά σας).

Το 1982, και αφού έφερε μια μικρή (ή μεγάλη) επανάσταση στο ελληνικό τραγούδι με τις δυο του συνεργασίες με τον Νίκο Ξυδάκη στην Εκδίκηση της γυφτιάς και τα Δήθεν, ο Μανώλης Ρασούλης συνεργάστηκε, σε ένα λαϊκότερο (και εμπορικότερο) ύφος με τον Χρήστο Νικολόπουλο, στον δίσκο με τον αβανταδόρικο τίτλο «Παίξε Χρήστο επειγόντως». Δεν ξέρω αν ήταν προσχεδιασμένο, μάλλον όχι, αλλά το σουξέ αυτού του δίσκου ήταν ένα τραγούδι με τον Γιώργο Σαρρή που έγινε τεράστια επιτυχία και γρήγορα απέκτησε νέο τίτλο, ίσως επειδή ο πρώτος ήταν κάπως διανοουμενίστικος. Θα καταλάβατε ποιο είναι:

Το γιουτουμπάκι έχει και τους δύο τίτλους, αλλά ο περισσότερος κόσμος το λέει «Νταλίκες» και όχι «Με τα φώτα νυσταγμένα» όπως είναι ο επίσημος τίτλος του (σε πολλά γιουτουμπάκια, ιδίως επανεκτελέσεων, αναφέρεται μόνο το «ψευδώνυμο»).

Προϋπόθεση για να αποχτήσει δεύτερο τίτλο ένα τραγούδι είναι, βέβαια, να έχει γίνει επιτυχία -αλλιώς, κανείς δεν μιλάει γι΄αυτό, οπότε ο επίσημος τίτλος μένει ανενόχλητος. Βέβαια, αυτό γίνεται σπάνια έως πολύ σπάνια -στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων διατηρείται ο επίσημος τίτλος. Ένας παράγοντας που βοηθάει να καθιερωθεί νέος τίτλος είναι όταν ο επίσημος είναι πολύ γενικός, όπως στο επόμενο παράδειγμά μας.

Κατά σύμπτωση πάλι το 1982, ο Θάνος Μικρούτσικος έβγαλε έναν από τους καλύτερους δίσκους του, το Εμπάργκο. Τα τραγούδια ήταν όλα σε στίχους Άλκη Αλκαίου, αλλά δεν είχαν ενιαίο ύφος. Το λαϊκό τραγούδι του δίσκου, τραγουδισμένο από τον Μανώλη Μητσιά, έγινε επίσης πολύ μεγάλη επιτυχία και απέκτησε και εναλλακτικό τίτλο:

Στον δίσκο πάνω θα διαβάσετε «Ερωτικό» αλλά ο περισσότερος κόσμος λέει «Πιρόγα» ή «Με μια πιρόγα». Εδώ που τα λέμε, το «Ερωτικό» παραείναι γενικός τίτλος. Με την Πιρόγα πάντως, εννοώ το τραγούδι και όχι τον τίτλο, είχα αναπτύξει, εκείνα τα χρόνια, σχέση αγάπης και μίσους. Μου άρεσε πολύ το σύνολο αλλά οι στίχοι με εκνεύριζαν διότι, παρά τις ωραίες εικόνες, έβρισκα πως είχαν κάτι τεχνητό (είναι κιόλας πως δεν μ’ αρέσει το name-dropping στους στίχους). Μάλιστα, είχα φτιάξει και μια παρωδία, από την οποία ευτυχώς τώρα θυμάμαι μόνο ένα πολύ μικρό τμήμα (Ποιος Βησιγότθος είν’ αυτός που σε γουστάρει και για χατίρι σου τραβάει τα κουπιά). Τέλος πάντων, μετά η Πιρόγα παρατραγουδήθηκε και φθάρηκε, αλλά πρόσφατα που την ξανάκουσα έπειτα από καιρό διαπίστωσα ότι εξακολουθεί να μ’ αρέσει πολύ.

Υπάρχει κι ένα άλλο Ερωτικό στην ελληνική δισκογραφία της δεκαετίας εκείνης, από τον επίσης θαυμάσιο δίσκο του Ξυδάκη «Κοντά στη δόξα μια στιγμή», σε ποίηση Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, με την Ελευθερία Αρβανιτάκη:

Το τραγούδι βέβαια αυτό δεν έγινε τόσο μεγάλη επιτυχία, το έχω όμως ακούσει να αναφέρεται και με άλλους εναλλακτικούς τίτλους, «Καημός αλήθεια να περνώ» ή «Το φιλί». Δεν νομίζω όμως ότι αυτοί οι «ψευδώνυμοι» τίτλοι έχουν καθιερωθεί, όσο στα δυο προηγούμενα τραγούδια, και τόσο ώστε να εκτοπίσουν τον επίσημο τίτλο. Παρεμπιπτόντως, το ποίημα του Λαπαθιώτη έχει ακροστιχίδα, οπότε αν βρείτε ποιες είναι οι πρώτες λέξεις κάθε στίχου θα μάθετε πώς λεγόταν το αμόρε του Λαπαθιώτη γύρω στο 1926 (και για καμιά δεκαετία στη συνέχεια).

Εγώ άλλο ψευδώνυμο τραγούδι δεν θυμάμαι, και όπως θα προσέξατε τα παραδείγματα που έφερα είναι ελαφρώς παλαιολιθικά. Περισσότερα, ενδεχομένως και νεότερα, περιμένω από εσάς.

Advertisements

115 Σχόλια to “Ψευδώνυμα τραγούδια”

  1. ΠΑΝΟΣ said

    Καλημέρα.Να προσθέσω έτσι στα γρήγορα,μην το ξεχάσω,το τραγούδι τού μέγιστου Μάνου,σε στίχους τού Άρη Δαβαράκη,»η μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων»,που έχει μείνει ως «σαν παλιό σινεμά»,με βάση τούς πρώτους στίχους τού τραγουδιού.

  2. patsman said

    Χαίρετε! Και καλορίζικος θα μου ευχηθώ!

    Τραγούδι δεν μπορώ να σκεφτώ, αλλά ψευδώνυμο συγγραφέα ναι! Ο Γιάννης Τσιριμώκος, της γνωστής οικογένειας των πολιτικών, έφερε το αστυνομικό μυθιστόρημα στην Ελλάδα και έκανε καριέρα ως Γιάννης Μαρής!

    Καλή σας ημέρα!

  3. agapanthos said

    Γνωστό ψευδώνυμο τραγούδι είναι και τα Ησυχα Βράδια του Λάκη Παπαδόπουλου και της Μαριανίνας Κριεζή, που τραγούδησε η Αρλέτα.

    Έγινε πιο γνωστό ως Το τραγούδι της ερήμου, αν δεν κάνω λάθος όταν το επανεκτέλεσε (δώστε βάση στο δεύτερο συνθετικό της λέξης) η Δέσποινα Βανδή, το κατέγραψε στο δίσκο της με τον ψευδώνυμο τίτλο.

    Τραγούδι με αυτόν τον τίτλο προυπήρχε στην ελληνική δισκογραφία

    Η μουσική είναι του Κώστα Καπνίση και οι στίχοι του θεατρικού συγγραφέα Χρήστου Πύρπασου και η Αρλέτα το γνώριζε καλά και το τραγούδησε εξαιρετικά στο δίσκο της Μετά Τιμής, αλλάζοντάς του (σοφά) τον τίτλο σε «Η φελάχα η Γιουλαλάμ», αλλά αυτό δεν το βρίσκω στο γιουτιούμπ ρε γαμώτο.

  4. Η ανθρώπινη μνήμη δεν μπορεί να συγκρατεί
    δύσκολους και αόριστους τίτλους, όπως «Το Ερωτικό». Συνήθως μας κάνουν εντύπωση τα πρώτα λόγια, ένα όνομα, μια ατάκα και αυτό κρατάμε.

    Δεν μου καλοκάθεται ο όρος ψευδώνυμα τραγούδια για τάση, τόσο συνηθισμένη.

    να τα πούμε πολυώνυμα, ετερώνυμα, αρκτικώνυμα, πρωτολογάρικα;

    Και από την άλλη, συχνά, ο ίδιος ο στιχουργός
    μπορεί να είναι μπερδεμένος για τον τίτλο.

    Εντέλει, καλό κάνει στο σουξέ του τραγουδιού
    να έχει τίτλο πολυώνυμο.

    Υ.Γ.
    Στη βυζαντινή και δημοτική μουσική
    κατά κανόνα, τίτλος και πρώτα λόγια
    συμπίπτουν. Το να βάζεις περίεργο τίτλο
    μου φαίνεται νεοτερικό γνώρισμα.

  5. Νέο Kid Στο Block said

    Ο γνωστός (ή γνωστή:-) , κάπου είχα διαβάσει ότι πάρα πολλοί νομίζουν ότι ήταν γυναίκα) Lewis Carroll, γνωστός κυρίως για την «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» ήταν ο κατά κόσμο αιδεσιμότατος Charles Ludwig Dogson.
    Πολυτάλαντος (και αινιγματικός), είχε, εκτός από τα γνωστά του προσόντα, και κλίση στη δημιουργία ευφυών μαθηματικών παιγνίων και μια ιδιαίτερη γνώση της γλώσσας και μια έφεση στα λογοπαίγνια.
    Ένα απ’ αυτά είναι το “Word Ladder” (παρεμπ. Πάρε καμιά ιδέα Σαράντ για το μέλλον!:-) ) Συνίσταται στη μετάβαση από μια λέξη σε μια άλλη, καθεμιά με τον ίδιο αριθμό γραμμάτων, ενώ κάθε φορά αλλάζει μόνο ένα γράμμα, έτσι ώστε όλες οι ενδιάμεσες λέξεις να έχουν μία έννοια. Πχ. Για να πάμε από το ΜΑΤΙ στην ΚΟΤΑ, υπάρχει μόνο μία λύση:
    ΜΑΤΙ – ΚΑΤΙ – ΚΑΤΑ –ΚΟΤΑ.

  6. Νέο Kid Στο Block said

    Oχι, ακριβώς ψευδώνυμο, αλλά ο νέγρος θερμαστής απο το Τζιμπουτί του Καββαδία, έγινε «Ο Γουίλι ο ΜΑΥΡΟΣ θερμαστής»
    Πώς να το λέγαμε; Ίσως «πολιτικά ορθό ευπρεπισμό»;

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Πολύ καλό παράδειγμα το «Σαν παλιό σινεμά»!

    3: Επίσης!

    4: Εντάξει, έχει μια αρνητική χροιά το ψευδώνυμα -αλλά δεν τα είπα και ψευδεπίγραφα. Πολυώνυμα πολύ μαθηματικό είναι.

  8. Νέο Kid Στο Block said

    Μεγάλος μπελάς είναι και οι ψευδώνυμες ταινίες.
    Όσο θυμάμαι εκείνο το «Όσο υπάρχουν άνθρωποι» (From here to eternity) ..

  9. Costas said

    Το ίδιο περίπου φαινόμενο δεν είναι και στην ποίηση, όπου στο τέλος των Απάντων π.χ. του Καβάφη έχουμε λίστα με τους τίτλους των ποιημάτων και μετά άλλη λίστα, με τους πρώτους στίχους τους;

    Όσον αφορά τη διασημότερη άνω τελεία (του Σεφέρη), ποτέ μου δεν κατάλαβα ποιο υπήρξε το έγκλημα του Θεοδωράκη. Είτε πεις «με τι καρδιά κλπ….. πήραμε τη ζωή μας· λάθος! Κι αλλάξαμε ζωή», είτε πεις «με τι καρδιά κλπ…..πήραμε τη ζωή μας λάθος! Κι αλλάξαμε ζωή», νοηματικά ένα και το αυτό είναι. Πήρα τη ζωή μου, και βγήκε λάθος, και την άλλαξα = Πήρα τη ζωή μου λάθος, και την άλλαξα.

  10. Alexis said

    Το τραγούδι της ξενιτειάς (Φεγγάρι μάγια μου ‘κανες)

    Όποια και να ‘σαι (Ό,τι αγαπάω εγώ πεθαίνει)

  11. Νέο Kid Στο Block said

    A, θυμήθηκα κι ένα σχετικό ανέκδοτο.
    Πάει ο τύπος στο διάσημο μεγάλο δισκάδικο που διαφημίζει ότι «ΔΕΝ υπάρχει τίτλος τραγουδιού, που δεν τον έχουμε!» και λέει στον υπάλληλο.
    -Ψάχνω ένα συγκεκριμένο τραγούδι.
    -Παρακαλώ κύριε, πείτε μου τίτλο και θα το βρούμε αμέσως!
    -Να μωρέ, εκείνο το «κουτσουμπιλά»
    Ψάχνει ο υπάλληλος, ξαναψάχνει, κατεβάζει ράφια και νταταμπέησες, πουθενά «κουτσουμπιλά»! Ντροπιασμένος λέει
    -Δώστε μας λίγες μέρες κύριε και θα το βρούμε οπωσδήποτε.
    Μετά από λίγες μέρες επιστρέφει ο πελάτης.
    -Λοιπόν, το βρήκατε το «κουτσουμπιλά»;
    -Λυπάμαι κύριε! Μήπως θυμάστε το σκοπό του τραγουδιού, μπας και κάνουμε κάτι έτσι;
    -Να μωρέ, εκείνο εκεί του Μάρλευ που πάει «Κουτσουμπιλάαα»

    😆

  12. sarant said

    9: Τα ευρετήρια πρώτων στίχων είναι απαραίτητα σε κάθε σοβαρή έκδοση Απάντων, διότι πάρα πολλές φορές δεν θυμάται κανείς τον τίτλο αλλά θυμάται τον πρώτο στίχο. Και πράγματι, συμβαίνει κάτι παρόμοιο ιδίως όταν ο ποιητής έχει το «ελάττωμα» να διαλέγει αόριστους τίτλους, π.χ. ο Λαπαθιώτης έχει Νυχτερινό, Νυχτερινό ΙΙ (άλλο), Τραγούδι, Μικρό τραγούδι, Ανοιξιάτικο τραγούδι, Το παλιό μας το τραγούδι, Λυπημένο τραγούδι, Ένα τραγούδι απελπισμένο, Διπλό τραγούδι -άντε να τα ξεχωρίσεις…

    10: Ναι μπράβο.

  13. patsman said

    Μια που αναφέρθηκε ο μεγάλος Μπομπ Μάρλεϊ, θυμήθηκα ένα τραγούδι του που ποτέ δεν σου έρχεται στο μυαλό ο τίτλος του.
    Το «Three little birds» είναι πιο γνωστό ως «Every little thing gonna be alright» (ή και «Don’t worry about a thing»).

  14. 9 Όχι (όπως το καταλαβαίνω τουλάχιστον), η άνω τελεία σημαίνει: λάθος που πήραμε τη ζωή μας με καρδιά, πνοή, πόθους και πάθος. Και επειδή δεν μπορούμε να την ξαναπάρουμε από την αρχή, την αλλάζουμε. Κάπως έτσι.

  15. Ψευδώνυμες ταινίες, οπερέτες, τραγούδια, βιβλία,
    άρθρα, μου θυμίζουν λογοκρισία.
    ….
    Το εντυπωσιακό με την πρώτη από τις δυο οπερέτες είναι ότι σε όλα τα χρόνια του Μεσοπολέμου δεν φαίνεται να άρθηκε αυτή η απαγόρευση καθώς το έργο παίζεται σποραδικά μεταμφιεσμένο και βαπτισμένο με διάφορους τίτλους, ποτέ όμως για περισσότερο από μια βραδιά, παρά τη δεδομένη δημοτικότητά του.

    ….
    http://www.klika.gr/cms/index.php/ar8rografia/ar8ra/275-logokrisia-sto-tragoudi-os-ton-metaxa.html

  16. τυφλόμυγα said

    Ο Γιάννης Σπανός έγραψε τη μουσική για το πασίγνωστο τσιφτετελοσουξέ «Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ». Το τραγούδι έγινε γνωστό με τους στίχους της Τασούλας Θωμαΐδου. Όμως νωρίτερα την ίδια χρονιά, το 1992, είχε κυκλοφορήσει σε στίχους του δημοσιογράφου Μάνου Τσιλιμίδη με ερμηνεύτρια την Χριστιάννα. http://www.youtube.com/watch?v=QMjgKS95s1g Εδώ το δεύτερο και πιο γνωστό τραγούδι http://www.youtube.com/watch?v=JWIENXAngmg Δεν είναι ολόιδιο;

    Ακόμα ένα παράδειγμα:http://www.youtube.com/watch?v=bLRMDdTru-o
    και http://www.youtube.com/watch?v=vkY_3-3Toyc

    Τα παραπάνω τα έμαθα σε εκπομπή του Γιώργου Παπαστεφάνου στο Δεύτερο με σχετική θεματολογία. Η εκπομπή ήταν σε συνέχειες (είναι πολλά τα διπλά τραγούδια :)). Δυστυχώς, άκουσα μόνο την πρώτη εκπομπή. Ακόμα πιο δυστυχώς λείπω σε διακοπές και δεν έχω τις σημειώσεις μου με τα υπόλοιπα τραγούδια μαζί. 😳

  17. Να προσθέσω ακόμα ένα Ερωτικό στη λίστα, από τις Μουσικές Ταξιαρχίες, που είναι περισσότερο γνωστό με το ρεφρέν του «Κι εγώ σ’ αγαπώ, γαμώ το Χριστό μου».

  18. Κυρα-Δασκάλα said

    Θα μου επιτρέψετε ένα από τα πιο διάσημα ξένα παραδείγματα, γιατί φυσικά το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό, το τελείως παραπλανητικό «Song 2» των Blur (ωραιότατο κομμάτι), το οποίο έχει και την επιπλέον δυσκολία το ρεφρέν του να είναι ένα ωραιότατο «Whoo Hoo…» με αποτέλεσμα οι περισσσότεροι να μην ξέρουν καν πως να το αναζητήσουν στο Γιουτούβιο.

    Άλλο ένα πολύ καλό το «Glory Box» των Portishead που οι περισσότεροι αναζητούν ως «Give me a reason»

    Κι ένα ελληνικό για να μη φωνάζετε: «Θαλασσογραφία» ή «Να μας πάρεις μακριά»

    (μας βάλατε στο τριπάκι πρωί πρωί να ψάχνουμε…είναι σίγουρα πολλές οι περιπτώσεις!)

  19. Κυρα-Δασκάλα said

    #18 Διόρθωση:

    Μου ξέφυγε και διπλοπόσταρα την καλλίπυγο νεαρά αντί του συμπαθέστατου Διονύση στο τρίτο βίντεο…

  20. 15 ψευδώνυμο λογοκρισίας

    Στον δίσκο του Δ. Σαββόπουλου “το περιβόλι του τρελού” υπάρχει το τραγούδι “Ωδή στον Γ. Καραϊσκάκη”, αλλά απ΄όσα έχω διαβάσει, ο τίτλος είναι καμουφλάζ. Το τραγούδι είχε αρχικά τίτλο “Ωδή στον Τσε” αλλά για να περάσει από την λογοκρισία της εποχής ο Τσε φόρεσε την φουστανέλα του Καραϊσκάκη.
    http://afmarx.wordpress.com/2008/03/25/21/

  21. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα!

    16: Καλά να περνάς στις διακοπές και όταν γυρίσεις στείλε τις σημειώσεις γιατί και αυτό το θέμα, τα διπλά τραγούδια, έχει ενδιαφέρον!

  22. Immortalité said

    Το «σαν παλιό σινεμά» που λέει και ο Πάνος στο 1 παίζει να είναι και το πιο γνωστό ψευδώνυμο τραγούδι. Όσο διάβαζα το άρθρο, έλεγα πώς σου ξέφυγε 😉
    Ψευδώνυμη και η «Μαίρη Παναγιωταρά» το «μια μέρα της Μαίρης» δηλαδή.

    Επίσης και το «ζεϊμπέκικο» του Νιόνιου που όλοι το μάθαμε «μ’ αεροπλάνα και βαπόρια» και μετά το είδαμε στον δίσκο.

    Τα υπόλοιπα μετά! 😀

  23. gryphon said

    To τραγουδι του Ξαρχακου «Στου Οθωνα τα χρονια» οι περισσοτεροι το λενε «Ενα μεσημερι» η και «Στην Κρητη και στήν Μανη»

  24. sarant said

    22-23: Καλές προσθήκες, μπράβο!

  25. Νέο Kid Στο Block said

    Το επισήμως » Alabama song» των The Doors που σχεδόν όλοι το ξέρουν σαν «Whiskey bar»

  26. Μικυμάου said

    Νομίζω πως και το «Ζεϊμπέκικο» (πώς είπαμε μεταφράζεται το generic;) του Σαββόπουλου με τη Μπέλλου, είναι περισσότερο γνωστό ως «μ’ αεροπλάνα (και βαπόρια)»

  27. voulagx said

    #19 Η καλλιπυγος νεαρα αποκαλυπτεται: http://www.youtube.com/watch?v=DPIr7BM0OLM

  28. Μικυμάου said

    Θυμήθηκα και τον «Κοκαϊνοπότη» ή «Γιατί φουμάρω κοκαΐνη» ή και «μ’ έμπλεξε ένας μόρτης», αλλά είμαι σίγουρος ποιος είναι ο αυθεντικός τίτλος (νομίζω ο πρώτος). Και οι δύο τίτλοι είναι το ίδιο διάσημοι.

  29. Μικυμάου said

    *αλλά ΔΕΝ είμαι σίγουρος.

  30. περαστικός said

    Σίγουρα εμπίπτει στην κατηγορία και «Το πολλαπλό σου είδωλο» που οι περισσότεροι το λένε «Συχνάζεις στα μικρά καφέ»

  31. metanastis said

    Μια που αναφέρθηκε ο Σαββόπουλος, υπάρχει και το «Δημοσθένους λέξις» : σα(ν) βγω απ ‘αυτή τη φυλακή.

    Επίσης ένα ξένο, το Carouso του Lucio Dalla που είναι γνωστό σαν «Ti voglio bene sai!»

  32. Peter Tremayne αλλά και Peter MacAlan —> Peter Berresford Ellis

  33. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα!

    32: Και ως Μακάλαν τι γράφει;

  34. 33: http://www.amazon.co.uk/gp/search?ie=UTF8&keywords=Peter%20MacAlan&tag=authordatabase&index=books&linkCode=qs&camp=1634&creative=6738

  35. Ωραίο θέμα !
    Σαν παραπλήσιο θα πρότεινα τα ψευδώνυμα των πολιτικών (κορυφαία θεωρώ από τα όσα γνωρίζω το «Αντρέας» και το Βίλλυ Μπραντ

  36. Nicolas said

    Εγώ ξέρω που κάναν το ψευδώνυμο όνομα 😉

    Το «Κουτσουμπιλάαα» είναι το ίδιο με το διάσημο «Samovar» (και μετά σου λένε ότι τα ανέκδοτα ΔΕΝ μεταφράζονται. Το λένε αυτοί που ΔΕΝ ξέρουν να τα μεταφράζουν. Αφού και το «μίλνερ» μεταφράζεται).

    Και το «Υπάρχω», δεν είναι πιο γνωστό σαν Είιιιιιιμαι;

  37. Δημήτρης Μ. said

    «Ηρωίνη και μαυράκι» (κατά το κοινώς λεγόμενον «Προύσα»)

  38. Δημήτρης Μ. said

    Συνεχίζουμε στο ίδιο κλίμα: «Σούρα και μαστούρα» και όχι «Όταν μπουκάρω στον τεκέ»

  39. Nicolas said

    Α! ξέχασα, για τον καλαμαρά που είπε για την Αλίκη:
    γνωστό επίσης ότι ήταν κόρη του διάσημου Henry Liddell, του συμπατέρα του όχι λιγότερο γνωστού Greek–English Lexicon.

  40. Δημήτρης Μ. said

    Επίσης: «Η φωνή του αργιλέ»

  41. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα!

    καλό παράδειγμα το 38

  42. Δημήτρης Μ. said

    Το «Σούρα και μαστούρα», πάντως, θα μπορούσαμε να το πούμε και δευτεροβαφτισμένο, γιατί ο Πανούσης, όταν το διασκεύασε και το ξανατραγούδησε, το ονόμασε «Όταν μπουκάρω στον τεκέ». ίσως βέβαια να είχαν προηγηθεί και άλλοι νονοί.

  43. ndmushroom said

    @31 Μιλώντας για ιταλικά, εκείνο το Volare ποιος το λέει; 🙂

  44. Μ. Τσαμαλίκος said

    από Τσιτσάνη:
    Σαν απόκληρος γυρίζω (Το παράπονο το ξενιτεμένου)
    Μπαξέ-τσιφλίκι (Χατζή-Μπαξές)
    Τρέξε μάγκα να ρωτήσεις (Ντερμπεντέρισσα)
    [Όταν συμβεί στα] πέριξ (Της μαστούρας ο σκοπός)

    κι από Ζαμπέτα:
    Δεν έχει δρόμο να διαβώ (Χάθηκες)

  45. ndmushroom said

    Συνεχίζοντας με ξένα, έχουμε ακόμα το περίφημο Tubthumping των Chumbawamba (I get knocked down…). Σε ελληνικά το μόνο που μού’ρχεται αυτή τη στιγμή είναι το «καράβι το φεγγάρι» του Μπάση (πρωτότυπος τίτλος «Ψίθυροι καρδιάς», από την ομώνυμη σειρά του Μανουσάκη).

  46. 16, 21
    Πράγματι είναι κοινό το φαινόμενο («οι καλοί καλλιτέχνες αντιγράφουν, οι μεγάλοι κλέβουν»). Π.χ., εκτός από το Χασάπικο 40, υπάρχουν μοτίβα από Μότσαρτ (Συμφ. 22) στο «Οδός Ονείρων», Προκόφιεφ (Ρωμαίος και Ιουλιέτα) στο «Για Μια Μικρή Λευκή Αχιβάδα», Μπετόβεν (Πιάνο Σονάτα, 31) στο «Όρνιθες», Τσαϊκόφσκι (Συμφ. 4) στο «Σκοτεινή Μητέρα», Μπραμς (Συμφ. 3) στο «Αθανασία», Σοστακόβιτς (Συμφ. 8) στο «Το Παιδί από την Κρήτη», και διάφορα ίσως από Βιβάλντι ή Μάλερ.

    Και ένα ακόμα ντουέτο: Σαντάνα/Μπραμς.

  47. O Peter Tremayne είναι αυτός: http://en.wikipedia.org/wiki/Peter_Berresford_Ellis

    Του οποίου έχει μεταφραστή στα ελληνικά αυτό: http://www.skroutz.gr/books/160037.%CE%9A%CE%AD%CE%BB%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%88%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%82.html

    Και όπου βασικά προπαθεί να δείξη ότι όλα από τους Κέλτες προέρχονται. Το κάνει σχετικά σεμνά πάντως.

  48. Κάπως ιδιάζουσα περίπτωση, αλλά σχετική με το θέμα μας, η τραγουδάρα του Μητροπάνου που είναι ευρέως γνωστή απλώς ως «Αλίμονο» αλλά στην πραγματικότητα είναι τρία τραγούδια σε ένα: το «Δυο νύχτες», με πρώτη ερμηνεύτρια την Μαρινέλλα, το «Αλίμονο» που το πρωτοείπε ο Κωστής Χρήστου και το «Θέλω απόψε να σου γράψω» που δεν ξέρω ποιος το είπε, ούτε είμαι σίγουρος για τον τίτλο.

    Ορίστε και το γιουτούμπι, εξαιρετικά αφιερωμένο στους πολύυυυυ καψούρηδες, που λέγανε και οι ραδιοπειρατές παλιά! 😀

  49. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα!

    43-44: Καλές προσθήκες, άντε να πεις νελ μπλου κτλ. (Αν και στην εποχή του το έλεγαν)

  50. voulagx said

    #46 Κι αλλο ντουετο: http://www.youtube.com/watch?v=s258UigTmcU Afro-blue του Coltrane με

    Universal mind των Doors (στο 2:20 περιπου)

  51. Καλημέρα, στα γρήγορα από το κινητό 🙂

    Το «Ένας Τούρκος στο Παρίσι» του Μαχαιρίτσα, ζηλεύω το μικρό σου το γατί.

  52. Γράφοντας το #48, είπα να ψάξω για τα τρία επιμέρους τραγούδια, και επειδή πιστεύω ότι όλο και κάποιος θα ενδιαφέρεται, ορίστε:
    1) Μαρινέλλα – Δυο νύχτες
    2) Κωστής Χρήστου – Αλίμονο
    3) Μπρακιώτης & Ζανίνου – Θέλω απόψε να σου γράψω (αυτούς ούτε που τους είχα ξανακούσει, και ούτε κατάφερα να βρω παραπάνω στοιχεία)

    Και τα τρία υπέροχα πάντως!

  53. cronopiusa said

    DUNIYA WALO SE DOOR JALNE WALO SE DOOR – Mukesh & Lata – UJALA (1959)

    ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ – Όσο αξίζεις εσύ

    ΣΚΛΗΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣduniya main hum aaye

    Καρδιά μου καημένη

  54. sarant said

    53: Καλή η επισκόπηση των ινδοπρεπών!

  55. cronopiusa said

    Los Espanoles_ _Mantubala_-_Μαντουβαλα.wmv

    ΜΑΝΤΟΥΜΠΑΛΑ

    aa jao tadapte hain arman awara

  56. 53, 54
    …για ινδοπρεπή και σε παλαιότερο άρθρο, και εδώ.

  57. σὲ τέτοια νήματα ἂν ἀργήσῃς νὰ μπῇς δὲν ἔχεις καὶ πολλὰ νὰ πῇς, ἀλλὰ στὰ » ῥῶ τοῦ ἔρωτα» π.χ. τοῦ Ἐλύτη ὑπάρχει εὑρετήριο πρώτων στίχων ὅπως καὶ στὰ ποιήματα τοῦ Σεφέρη ἀπὸ τὸν Ἴκαρο. πανάρχαια μέθοδος, νομίζω πὼς οἱ ἀρχαῖοι Ἰσραηλῖτες ὠνόμαζαν τὰ βιβλία τῆς Γραφῆς ἀπὸ τὶς πρῶτες λέξεις τους, οἱ δὲ ψαλτᾶδες ἔτσι ὀνομάζουν τὰ τροπάρια. ἀλλὰ καὶ πόσοι λένε «Κυριακὴ προσευχὴ» ἢ «Σύμβολον τῆς Πίστεως»;οἱ περισσότεροι λέμε «Πάτερ ἡμῶν» καὶ «Πιστεύω».

  58. lpanoss said

    ΓΙΑΤΙ ΘΕΕ ΜΟΥ Η ΖΩΗ (ΤΑ ΒΑΣΑΝΑ ΜΟΥ ΕΝΑ ΦΟΡΤΙΟ)…
    ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΤΙΤΛΟΣ;

  59. Talos said

    25: Το τραγουδι δεν είναι των Doors είναι του Curt Weill απο την όπερα της πεντάρας. Εδω απο την Lotte Lenya:

  60. gryphon said

    Tήν «Απαγωγή» του Μικη νομιζω πως οι περισσοτεροι τήν ξερουν σαν «Θα παρω μια βαρκουλα … απο τους πρωτους στιχους.
    Το «Γεια σου χαρα σου Βενετια» οι πιο πολλοι (κι εγω μαζι) το λενε «Φυσα αερακι φυσα με».
    Σε τελειως διαφορετικό κλιμα υπαρχει και το «Il Ballo del qua qua» (μεγαλη επιτυχια της ιταλο ντισκο την δεκαετια του 80 και διαχρονικο χιτ στα παιδικα παρτυ) που οι πάντες νομιζω στήν Ελλαδα το λεμε «Τα παπακια».

  61. Είναι κακό να μάθει κάποιος τη Lotte Lenya στην τζεϊμσμποντική ταινία «Από τη Ρωσία με αγάπη»;

    Γιάννης

  62. sarant said

    57 τέλος: Κι αυτό σωστό!

  63. ΠΑΝΟΣ said

    «M’ έμπλεξε ένας μάγκας» γνωστό και ως «γιατί φουμάρω κοκαΐνη» ή το αντίθετο.Ακόμη το «γιατί να κάθεσαι να λες» γνωστό και ως «στο μαύρο βρίσκω λησμονιά». (Πήξαμε στο ντουμάνι!).
    Επίσης, επειδή αναφέρθηκε το «Μαίρη Παναγιωταρά»,ας το πούμε, πως εμπνευστής τής μουσικής (γιά να το πω κομψά) είναι ο Johnny Cash και το I Walk The Line

  64. ΠΑΝΟΣ said

    Και δύο ακόμη: «η δουλειά κάνει τούς άντρες» γνωστό κι ως «το πλαστό το πασαπόρτι».Και: «η διπρόσωπη» γνωστό κι ως «σβήσε με κυρά μου»

  65. Καλαχώρας Λεώνικος said

    Κι ένα ψευδεπώνυμο άρθρο!
    Αντί ψευδώνυμα τραγούδια προτείνω να το μετωνομάσεις σε Συναυλία.
    Δε μ’ έχει απασχολήσει το θέμα αλλά σας απόλαυσα

  66. nikiplos said

    καλησπέρα… Ο Γ. Σπανός πρέπει να είναι βασικός υπαίτιος για πολλά ψευδώνυμα… Βασικά έγραφε μουσική κυρίως και ύστερα είτε οι στιχουργοί, είτε ο ίδιος, προσάρμοζε σε αυτήν στίχους…
    εδώ άλλο ένα παράδειγμα: 1. βροχή και σήμερα και 2. μη μου μιλάς γι’ Αγάπη, τραγούδι που ακούστηκε στην ταινία του Κώστα Ασημακόπουλου «Όμορφες μέρες».

    Tο «Δημοσθένους λέξις» ειπώθηκε πιο πάνω…. Πιο διάσημο του ιδίου, το «ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ» που οι περισσότεροι το ξέρουν ως «μ’ αεροπλάνα και βαπόρια».

  67. Immortalité said

    «Ήλιε μου σε παρακαλώ» ή κατά κόσμον «Τα πουλιά (τα βρίσκει ο χάρος στο φτερό)», το «Νυν και αεί» νομίζω όλοι το ξέρουμε «Πρωτομαγιά» (που ήταν μαύρη φέτος) «Στην αλάνα» ή αλλιώς «Σ’ έστησαν σε μια γωνιά», το «Χαροκόπου 1942-1953» έκανε καριέρα με το ψευδώνυμο «Εφτά νομά».
    Και το επαναστατικό του Μίκη Όταν χτυπήσεις δυο φορές το οποίο πρέπει να είναι διπλοψευδώνυμο μια το ήξερα ως «Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους» και τώρα το βρήκα και ως «Αλέξανδρε».

    Έχω κι άλλα αλλά σιγά σιγά μην μας πιάσει η παγίδα. Αν και τζάμπα τα γράφω κανείς δεν διαβάζει τα σχόλιά μου 😉

  68. sarant said

    67: E, όχι και κανείς!

    Ευχαριστώ πολύ όλους για τα νεότερα, προσθέσατε πολύ περισσότερα απ’ όσα νόμιζα, πανδαισία έγινε το άρθρο!

  69. jimakos said

    Γρήγορα γρήγορα μου’ ρχονται τα εξής…

    Σαν χριστιανός ορθόδοξος – Η λιτανεία του μάγκα (Τσιτσάνης)
    Αερόπλανο θα πάρω / όρκο στο κρασί/λουλά σου κάνω – Ο δερβίσης και η Άννα
    Δεν σε κρίνω που δε μ’αγαπάς – Καλή τύχη (Αγγελόπουλος)
    Ζόρικος κρεμανταλάς – Νταλίκα (Μούτσης, Μπέλλου)
    Βήμα-βήμα, δάκρυ-δάκρυ – Πάρε τα χνάρια μου (Στέλιος)
    Ναυτάκι συριανό – Οι θαλασσινοί (Ζαμπέτας, Νιόνιος κλπ)
    Χόρευε τουίστ – Το τουίστ της μπλε ποδιάς (Μάνος, Αλίκη)

    και σίγουρα αμέτρητα ακόμα …

  70. aerosol said

    Μια που θυμηθήκαμε τους Doors (εύγε Voulagx για την αναφορά σε ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια), θυμήθηκα ένα τραγούδι τους με πολλαπλό παρατσούκλι. Το Spanish Caravan είναι βασισμένο στο πρώτο μέρος του Asturias του Isaac Albeniz, το οποίο λίγοι γνωρίζουν πως δεν λέγεται ακριβώς Asturias αλλά Asturias (Leyenda) ή και Leyenda (Asturias), όπου Asturias είναι η περιοχή της Ισπανίας. Η παραδοσιακή μουσική της επηρέασε τον συνθέτη. Όμως και αυτός ο τίτλος δόθηκε αργότερα: ο ίδιος ο Albeniz το είχε ως πρελούδιο στο Chants d’Espagne.
    Ιδού παιγμένο απίστευτα από τον Τζων Γουίλλιαμς:

  71. Ο Άκης Πάνου άλλαξε ο ίδιος, λόγω λογοκρισίας, τους στίχους στο «Θα κλείσω τα μάτια»:

    Τον έρωτά, φαρμάκωσ’ η μιζέρια
    κομμάτιασε, η φτώχεια την καρδιά
    Δεν ήρθανε, για μας τα καλοκαίρια
    και έγιν’ η, ζωή τόσο βαριά

    Θα κλείσω τα μάτια, θ’ απλώσω τα χέρια
    μακριά από τη φτώχεια, μακριά απ’ τη μιζέρια
    Θα πάρω τη στράτα, κι εγώ τη μεγάλη
    θα κλείσω τα μάτια, και όπου με βγάλει

    Που να βρεθεί, ντροπή να με κρατήσει
    στη λάσπη και, στην ξύλινη σκεπή
    Τη φτώχεια που, μας έχει γονατίσει
    τη νιώθω μεγαλύτερη ντροπή

    Θα κλείσω τα μάτια, θ’ απλώσω τα χέρια
    μακριά από τη φτώχεια, μακριά απ’ τη μιζέρια
    Θα πάρω τη στράτα, κι εγώ τη μεγάλη
    θα κλείσω τα μάτια, και όπου με βγάλει

    και

    Σε πότισα το πιο γλυκό μου δάκρυ
    με πότισες τον πιο γλυκό καημό
    σε άγγιξα στου ονείρου μου την άκρη
    και στράγγιξα τον πρώτο στεναγμό

    Θα κλείσω τα μάτια θ’ απλώσεις τα χέρια
    να βρουν να φωλιάσουν λευκά περιστέρια
    αγάπη μου πρώτη αγάπη μεγάλη
    θα κλείσω τα μάτια κι όπου με βγάλει

    Λαχτάρησα ζωή απ’ τη ζωή σου
    λαχτάρησες το φως του αυγερινού
    στα σύννεφα περπάτησα μαζί σου
    κι ανοίξανε οι πόρτες τ’ ουρανού

    Θα κλείσω τα μάτια θ’ απλώσεις τα χέρια
    να βρουν να φωλιάσουν λευκά περιστέρια
    αγάπη μου πρώτη αγάπη μεγάλη
    θα κλείσω τα μάτια κι όπου με βγάλει

    Εσάς ποιο κουπλέ και ποιο ρεφρέν σας έρχεται; Του Μπίθι ή της Μοσχολιού;

  72. Immortalité said

    Αγάπη μου πρώτη αγάπη μεγάλη
    θα κλείσω τα μάτια και όπου με βγάλει

    Το άλλο το άκουσα αργότερα και το νοιώθω άλλο τραγούδι.

  73. Καλησπέρα σε όλους!

    Πριν ξεκινήσω, για καθαρά υποχόνδριους λόγους – αλλά μιας και η αναφορά ήταν στη στίξη – θα επεσήμαινα το θαυμαστικό που λείπει στο «λάθος» του “πήραμε τη ζωή μας· λάθος” (βλ. http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=150&author_id=44).

    Στο προκείμενο:

    Ως μουσικός (επαγγελματικά) θα προσπαθήσω κι εγώ να προσθέσω μερικά υστερότιτλα (συγχωρέστε μου την εφεύρεση μα νομίζω είναι δόκιμη κι αυτή) τραγούδια, βάσει του πώς μου τα ζητάνε συνήθως οι ακροατές (δε μ’ αρέσει, εν προκειμένω, το «πελάτες») ή του πώς τ’ αναφέρουμε μεταξύ μας οι μουσικοί σε πρόβες και πάλκα.
    Να επισημάνω ότι τους αρχικούς τίτλους επέξεξα να διασταυρώσω από το stixoi.info το οποίο στο ζήτημα των στίχων φέρεται με σχεδόν απόλυτη συνέπεια για πάνω από δεκαετία, ίσως περισσότερο κι απ’ τα kithara.gr και kithara.vu. Για λόγους συντομίας δεν θα παραθέσω άλλο credit παρά του στιχουργικού στο κάθε τραγούδι ή του συνθέτη στα ορχηστρικά. Σε κάποια ενδέχεται ο δεύτερος τίτλος να μην είναι ύστερος αλλά αρχικός και διπλός (πχ παρένθετος). Ζητώ, τέλος, συγνώμη αν παραθέσω προαναφερθέν από συνομιλητή τραγούδι, αν και φρόντισα να διαβάσω όλα τα μηνύματα έως και την έναρξη σύνταξης αυτού εδώ (κατά τις 19:30).

    Τα υστερότιτλα:

    – Το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» του Ξαρχάκου απλοποιήθηκε στην «Ευδοκία».
    – Το «Ζεϊμπέκικο» του Σαββόπουλου έγινε «Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια».
    – Το «Στην αλάνα» του Παπαδόπουλου απλοποιήθηκε σε «Αλάνα» ή επεκτάθη κι έγινε «Σ’ έστησαν σε μια γωνιά».
    – Το «Δε θα ξαναγαπήσω» του Παπαδόπουλου έγινε «Το μερτικό μου απ’ τη χαρά» ή απλώς «Το Μερτικό».
    – Το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» αναφέρεται αρκετά και ως «Η ζωή εδώ τελειώνει».
    – «Αυτά τα χέρια» του Παπαδόπουλου ζητούνται από τους παραγγέλοντες και ως «Ποιά χέρια πήραν».
    – «Ο τρελός» του Πάνου (που παραλίγο να τον τραγουδήσει ο Καζαντζίδης, αλλά μας κάνει κι ο Μητσιάς» έγινε «Ας τον τρελό στην τρέλα του».
    – «Το δικό σου αμάρτημα» (του Πάριου) έγινε επίσης και «Τα δάχτυλα» ή και «Τις αμαρτίες τις δικές μου».
    – Το «Με το βοριά» του Χριστοδούλου έγινε «Βοριάς είν’ η αγάπη σου».
    – Το «Πρώτη φορά» του Παπαδόπουλου σχεδόν μετονομάστηκε σε «Τα μάτια μου στα μάτια σου».
    – Το «Μην κλαις» του Μπουρμπούλη είθισται να λέγεται «Τα σπίτια είναι χαμηλά».
    – Το «Μη μου θυμώνεις μάτια μου» του Κουγιουμτζή αναφέρεται και ως «Άνοιξ’ το παραθύρι σου».
    – Το «Πού ‘ναι τα χρόνια» του Δασκαλόπουλου συνήθως αναφέρεται και ως «Πήγα στα μέρη».
    – Το «Κανείς εδώ δεν τραγουδά» του Σιμώτα έγινε πλέον «Μπαγλαμαδάκι ή και «Ραγίζει απόψε η καρδιά».
    – Το «Έλα πάρε μου τη λύπη» του Γκάτσου έγινε και «Είσαι ένα περιστέρι» ή απλώς «Περιστέρι».
    – Το «Δεν κλαίω για τώρα» του Πάνου συνήθως λέγεται «Κλαίω την ώρα του γυρισμού».
    – Το «Συ μου χάραξες πορεία» του Καλδάρα ζητείται και ως «Δυο φιλιά σου κι ένα χάδι».
    – Το «Να ‘χα τη δύναμη» του Κινδύνη συνήθως ζητείται ως «Χωρίς το σύννεφο».
    – Το «Μάτια βουρκωμένα» του Γκάτσου έχει σχεδόν μετονομαστεί σε «Κάτω στον Πειραιά».
    – «Ο επιπόλαιος» του Πυθαγόρα έγινε και «Επιπόλαιο με λες».
    – Η «Κυρα-Γιώργαινα» του Πυθαγόρα ομοίως αναφέρεται ως «Ο Γιώργος είναι πονηρός».
    – Το «Οι θαλασσινοί» του Γεράνη έγινε «Πάρε ναυτάκι» ή «Ναυτάκι συριανό».
    – Η «Θεσσαλονίκη» του Ηλιόπουλου σε «Θα πάρω το αμάξι μου» ή «Θεσσαλονίκη μάνα μου».
    – Το «Εφτά τραγούδια θα σου πω» του Κακογιάννη αναφέρεται και ως «Βγήκανε τ’ άστρα».
    – «Οι θαλασσιές σου οι χάντρες» του Πρετεντέρη λέγονται και «Οι πράσινες, οι κόκκινες» ή απλώς «Οι χάντρες».
    – Το «Κάθε ηλιοβασίλεμα» του Ψυχογιού συνήθως αναφέρεται ως «Θλιμμένο σούρουπο» ή και ως «Όταν ζυγώνει η βραδιά».
    – Το «Μετάνιωσες» του Πυθαγόρα καλείται συχνά και «Η πονεμένη μου καρδιά».
    – Το «Παρακαλώ» του Καπίρη καλείται συνήθως «Παρακαλώ παρακαλώ» και κάποιες φορές «Μη με περνάτε για τρελό».
    – Το «Ε ντε λα μαγκέ ντε Βοτανίκ» του Ζαγοραίου αναφέρεται και ως «Άντε λε φουμέντο» .
    – Το «Πού να γυρνάς, πού να γυρνάς» του Γκούμα λέγεται και «Ξημέρωσε ξημέρωσε» ή απλώς «Πού να γυρνάς».
    – Το ‘Έχε γεια Παναγιά» αναφέρεται από τη Δόμνα Σαμίου πως ίσως ήταν «Έχε γεια, πάντα γεια». (βλ. http://tvxs.gr/news/moysiki/exe-geia-panta-geia-domna-samioy ).
    – Το «Όνειρο απατηλό» της Παπαγιαννοπούλου συνήθως αναφέρεται ως «Μ’ ένα όνειρο τρελό».
    – «Τα καραβάκια» του Γεωργουσόπουλου (αλλού «Κ.Χ. Μύρης») αναφέρονται και ως «Στο Πόρτο Χέλι» ή «Την τράτα λεν’ Μαρίτσα».
    – «Το «Γιατί καλέ γειτόνισσα» του Πάνου αναφέρεται και ως «Βρήκα την πόρτα σου κλειστή».
    – Το «Να ‘χα εκατό καρδιές» του Δαλέζιου συνήθως αναφέρεται ως «Να ‘χα χίλια μάτια».
    – «Το πιτσιρικάκι» του Νικολέσκο» πλέον λέγεται «Ένα πιτσιρίκι» ή «Το πιτσιρίκι».
    – «Το σχολείο» του Μουφλουζέλη συνήθως λέγεται «Εγώ δεν έχω βγάλει το σχολειό».
    – «Η γκαρσόνα» του Τούντα συνήθως ζητείται ως «Η πιο καλή γκαρσόνα».
    – Το «Κάτσε στον καναπέ μου» του Χρυσίνη αναφέρεται και ως «Πάρε με κοντά σου».
    – Η «Τέτοια κούκλα και τσαχπίνα» του Κολοκοτρώνη («Θεσσαλός») λέγεται και «Απόψε σκανταλιάρα μου».
    – Το «Ό,τι αρχίζει ωραίο» της Νταϊνά ζητείται και ως «Είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια».
    – Το παραδοσιακό «Ήσουνα τί ήσουνα» πλέον ονομάζεται «Παξιμαδοκέφτρα».
    – Το «Στου Θωμά» του Φέρρη αναφέρεται συνήθως ως «Στου Θωμά το μαγαζί» ή «Έλ’ απόψε στου Θωμά».
    – Η «Μπουρνοβαλιά» του Γκάτσου (ναι, του Γκάτσου) αναφέρεται και ως «Χόρεψε Μπουρνοβαλιά μου».
    – «Το κόκκινο φουστάνι» του Κινδύνη αναφέρεται και ως «Η νύχτα κατεβαίνει».
    – Ο φαντάρος» του Ρασσούλη έγινε «Έλα στην παρέα μας φαντάρε» και ενίοτε «Απόψε πήρε άδεια».
    – Το «Δεν έχω παλάτια και λεφτά» του Περπινιάδη έγινε «Θέλεις να πεθάνω».
    ή «Δεν έχω να σου δώσω παλάτια και λεφτά».
    – Το «Η φωνή του αργιλέ» του (Βαγγέλη) Παπάζογλου έγινε «Πέντε χρόνια δικασμένος».
    – «Της μαστούρας ο σκοπός» του Τσιτσάνη έγινε «Όταν συμβεί στα πέριξ» ή «Μη με ρωτάτε να σας πω» ή «Γιατί ρωτάτε να σας πω».
    – «Το καπηλειό» του Μητσάκη «ανακαινίστηκε» σε «Η νύχτα είναι παγερή».
    – «Ο ψαράς», επίσης του Μητσάκη, έγινε «Γιατί δε με θες κυρά μου».
    – Το «Μου ‘φαγες όλα τα δαχτυλίδια», ξανά του Μητσάκη, αναφέρεται συνήθως ως «Τα δαχτυλίδια», «Πιτσιρίκα» ή «Από πιτσιρί
    – Ο «Διαβολάκος» του Σκαρπέλη έγινε και «Έβαλε ο διαβολάκος».
    – «Το πουλί» του Γαβριηλίδη μεγαλώνει (:p) σε «Θα ζήσω ελεύθερο πουλί» ή ενίοτε βαφτίζεται «Κανάρα».
    – Η αμφισβητούμενης πατρότητος «Πιτσιρίκα» ζητείται και ως «Αγαπώ μια πιτσιρίκα».
    – Ο «Αλήτης» του Τόκα δε βρήκε θέση ανάμεσα στους άλλους αλήτες της δισκογραφίας, κι ας μπήκε «Σε χίλιους δυο μπελάδες».
    – Τον άλλο «Αλήτη» (ναι, σε κλητική), του Καγιάντα, του αποσαφηνίσανε την ιδιότητα κι έτσι πλέον τον ξέρουν ως «Αλήτη δίχως αγάπη».
    – Το «Είμαι γυναίκα του γλεντιού» του Δαλιανίδη ζητείται συνήθως ως «Στο ‘να χέρι το τσιγάρο».
    – Το Πάρτι» της Νικολακοπούλου που σχεδόν αποκλειστικά αναφέρεται ως «Νύχτα πάρ’ τη».
    – Το «Έχω μια καρδιά» του Χατζηλαζαρίδη που έγινε «Δε θέλω τίποτα».

    Σταματάω εδώ. Ήδη είναι μεγάλη, ίσως κουραστική για τους συσχολιαστές, η δημοσίευσή μου. Δεσμεύομαι να επιστρέψω κάποια στιγμή με το δεύτερο μέρος της, αν και το πρώτο με ψιλοταλαιπώρησε :). Καλή συνέχεια!

  74. Lahouraki said

    Οι μοιραίοι – γνωστό ως «μες την υπόγεια την ταβέρνα» … Βάρναλης.

  75. sarant said

    A, ευχαριστώ πολύ για τα εξαιρετικά σχόλια!

    73: Κύριε Μανουρά, κάνατε διατριβή, σας βγάζω το καπέλο!

    71: Μου είναι οικεία η εκδοχή της Μοσχολιού.

  76. Νέο Kid Στο Block said

    73.Πολύ ωραίο το σχόλιό σου!
    Άρα το «εχε γεια,Παναγιά!» είναι ένα ραμόνι!
    Θυμηθηκα κι ενα δικό μου παιδικο ραμόνι ,το «Ένατο χελιδόνι» (βρε πού πήγαν τ’άλλα οκτώ;) 🙂

  77. Immortalité said

    Και το «Παλικάρι στα Σφακιά» – «Εβαλ’ ο Θεός σημάδι»

    @68α Εντάξει μόνο εσύ, όπως βλέπεις 😉

    Να καλωσορίσουμε και τους καινούριους σχολιαστές, άντε με το δεξί! 😀

  78. Νέο Kid Στο Block said

    Μιας και εμφανίστηκε ο Nικοκύρης ας εξηγήσει στον νεοφερμένο άνθρωπο, τι είναι το ραμόνι. 🙂

  79. Νέο Kid Στο Block said

    77. Γιατί βρε παραπονιάρα,τέτοια ανασφάλεια; 🙂
    Άκου λέει δε σε διαβάζουμε… Εικόνισμα και βαγγέλιο σ’εχουμε μπρε!

  80. Immortalité said

    @78 Στους νεοφερμένους 😉 Αν και μπορεί να λουρκίζουν καιρό και να ξέρουν. Ή να ξέρουν να γκουγκλίζουν. Σπάνιο, αλλά συμβαίνει 😛

    @79 Ξέρω εγώ τι λέω. Αυτό το Ζεϊμπέκικο, ας πούμε το έχουν ξαναγράψει ίσαμε πέντε φορές. Ούτε αναμεταξύ τους δεν διαβάζονται 😀

  81. Νέο Kid Στο Block said

    Ναι, το ζεϊμπέκικο είχε μεγάλο σουξέ! Το πρόσεξα κι εγώ 😆

  82. voulagx said

    Μου κανει εντυπωση το οτι κανεις δεν αναφερθηκε στο κουίζ της ακροστιχιδας του Λαπαθιωτη! Να υποθεσω οτι ολοι οι σχολιαστες παρακολουθουσαν και τον ιστοτοπο του Νικοκυρη;

  83. Immortalité said

    @82 Σιγά το δύσκολο βρε Βούλαγξ. Αφού βγαίνει. (Αν και νομίζω λείπει ένα γράμμα από το επίθετο)

  84. voulagx said

    #83 Immor, ποιο γραμμα εννοεις; Δεν το βλεπω.
    Απο εδω παντως δεν βγαινει: http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=2545 🙂

  85. Μπουκανιέρος said

    32-3-4 To Tremayne ήταν κατά κάποιο τρόπο «αμυντικό» ψευδώνυμο, αφού αν έγραφε μεσαιωνικά αστυνομικά με το κανονικό του όνομα, Peter Ellis, όλοι θα πίστευαν ότι είναι παιγνιδιάρικο ψευδώνυμο της Ellis Peters (που κι αυτό ψευδώνυμο είναι)!

  86. Immortalité said

    Καημός αλήθεια να περνώ
    του έρωτα πάλι το στενό
    ώσπου να πέσει η σκοτεινιά
    μια μέρα του θανάτου.

    Στενό βαθύ και θλιβερό
    που θα θυμάμαι για καιρό
    τι μου στοιχίζει στην καρδιά
    το ξαναπέρασμά του.

    Ας είν’ ωστόσο, τι ωφελεί
    γυρεύω πάντα το φιλί
    στερνό φιλί, πρώτο φιλί
    και με λαχτάρα πόση.

    Γυρεύω πάντα το φιλί
    αχ, καρδιά μου
    που μου το ‘τάξανε πολλοί
    κι όμως δε μπόρεσε κανείς
    ποτέ να μου το δώσει.

    Ίσως μια μέρα όταν χαθώ
    γυρνώντας πάλι στο βυθό
    και με τη νύχτα μυστικά
    γίνουμε πάλι ταίρι

    Αυτό το ανεύρετο φιλί
    που το λαχτάρησα πολύ
    σαν μια παλιά της οφειλή
    να μου το ξαναφέρει.

    @84Βγαίνει πως δε βγαίνει, επειδή ξεχάσανε το κι; 😉

    Εννοούσα πως ενώ σε όλες τις στροφές πάει πρώτος – τρίτος στίχος, στην τέταρτη πάει πρώτος – τέταρτος. (Βρε λες να το ‘κανε επίτηδες; )

  87. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα!

    Για τα ραμόνια, η τελευταία δόση εδώ:
    https://sarantakos.wordpress.com/2011/01/24/roviolis/

    85: Α, δεν το ήξερα!

    86: Ιμόρ, στην τέταρτη στροφή το «αχ καρδιά μου» δεν υπάρχει στο ποίημα, είναι τσάκισμα (έτσι δεν το λένε;) που προστέθηκε στο τραγούδι. Οπότε, βγαίνουν όλα.

  88. Όλα καλά κι όλα ωραία, αλλά με τόσα video clip η σελίδα γίνεται πραγματικό βάσανο. Έλεος! Δεν χρειάζεται να αντιγράψουμε όλο το YouTube, φτάνουν οι σύνδεσμοι μόνο. Τι λες, Νικοκύρη;
    Ψευδώνυμοι συγγραφείς: Ως παλαιός αναγνώστης του Μικρού Ήρωα θα θυμηθώ και τον Στέλιο Ανεμοδουρά ως Θάνο Αστρίτη.

  89. sarant said

    E, ναι, βαραίνει η σελίδα…

  90. τεμέτερον said

    «Φάνης» Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας έχει μείνει ως «Δυο χρόνια είχα να σε δω»

  91. 76: Ευχαριστώ 🙂

    75:) Σας ευχαριστώ 🙂 Στη διάθεσή σας για οτιδήποτε μουσικό.

  92. Επειδή η ώρα είναι περασμένες τρεις μετά τα μεσάνυχτα και είχα μια πολύ κουραστική μέρα, άνοιξα τον υπολογιστή να ρίξω μια γρήγορη ματιά στις ειδήσεις και φυσικά στο Νικοδόμημα και να πάω για ύπνο.
    Αλλά τώρα είμαι καταδικασμένος να σχολιάσω και μάλιστα περισσότερα του ενός.
    – Κατ’ αρχήν να ευχαριστήσω το Νικοκύρη για το άρθρο του (παρά τον καύσωνα) και παρά τις απειλές του για αραίωση αναρτήσεων.
    – Να καλωσορίσω τον Άρη Μανουρά(73) (μήπως είσαι από τα Ανώγεια;) για το σχόλιό του, το οποίο όπως σωστά επισημαίνει κι ο Νίκος, πρόκειται περί διατριβής.
    – Να μαλώσω την Ιμμόρ(67), γιατί αφήνει υπαινιγμούς ότι κανείς δεν διαβάζει τα άρθρα της, ενώ εγώ (αλλά και πολλοί άλλοι) είμαστε φίλοι της (θα έλεγα ότι έχει φαν κλαμπ στο Νικοδόμημα).
    – Να επιπλήξω την Κυρά – Δασκάλα (19) γιατί ενώ καλλίπυγος σημαίνει με ωραία οπίσθια, μας παραθέτει εικόνα δεσποινίδος της οποίας πρέπει να φανταστούμε τα οπίσθια.
    – Και επί του θέματος. Το καταπληκτικό άσμα του Βαμβακάρη «Δε σε θέλω» οι χορευτές το παραγγέλνουν «Μου τόπανε οι μάγισσες». Έτσι το είχα παραγγείλει κάποτε κι εγώ, από το σπουδαίο ρεμπέτη, το μακαρίτη Σωτήρη Ζωιόπουλο, (τραγούδια του έχει τραγουδήσει κι ο Στέλιος Καζαντζίδης), δεξιοτέχνη του ακορντεόν – τέσσερις συνεχόμενες εκπομπές είχε κάνει γι΄αυτόν ο Πάνος Γεραμάνης στην ΕΡΑ – και το χόρεψα τρελαμένος, αφού για πρώτη φορά στη ζωή μου χόρευα κι έπαιζε για την ταπεινότητά μου ένας ΜΕΓΑΛΟΣ ΡΕΜΠΕΤΗΣ. Αύριο Παρασκευή, στο νεκροταφείο της Νίκαιας κάνουμε το ξόδι της Βάσως, της πρώτης συζύγου του ρεμπέτη Σωτήρη Ζωιόπουλου. Καληνύχτα σας.

  93. voulagx said

    Ορεσιβιε, ασε την φαντασια να παει περιπατο. στο βιντεο του #27, στο 3:45 περιπου, η δεσποινις αποκαλυπτει την καλλιστη πυγη της! 🙂

  94. sarant said

    92: Καλημέρα Ορεσίβιε!

  95. # 86 να προσθέσω κι εγώ κάτι της δικής μου… ειδικότητας 😉 Ο Γκίκας ήταν από το Μενίδι, και ο Λαπαθιώτης που είχε καημό μεγάλο μαζί του, σε φάση που είχαν μαλώσει έγραψε ένα ποίημα που εξηγούσε τι θα γινόταν αν πέθαινε, λοιπόν σε μια στροφή λέει για κάποιον που:

    .. και κυνηγώντας άρον άρον
    θα καταγράφει σε καρνέ
    ως και τη γνώμη των γαιδάρων
    της πολιτείας αχαρναί !

    (σποντούλα δηλ. για τον «γάιδαρο» φίλο-εραστή του…)

    Κατά τ’ άλλα πολύ ωραίο θέμα, το απολαμβάνω (και) εγώ

  96. Αρκεσινεύς said

    Καλημέρα με ένα ωραίο δίστιχο που ειπώθηκε πριν από 50 χρόνια.

    86. Τον έρωτα συνάντησα σ’ ένα στενό δρομάκι,
    και μου ’πε πως είσαι μικρός, περίμενε λιγάκι.

  97. sarant said

    95: Ο κάποιος ήταν ο Μάριος Βαϊάνος.

  98. marulaki said

    Νόμιζα ότι δεν θα είχα τίποτα να προσθέσω, αλλά να! Το ‘Οι έμποροι των εθνών’ είναι περισσότερο γνωστό ως ‘Ήτανε μια φορά (μάτια μου)’.

  99. Immortalité said

    @92 Έλα βρε Ορεσίβιε, μη με μαλώνεις, αφού κατάλαβες· πείραγμα ήταν για όσους γράφανε το ίδιο τραγούδι σε επανάληψη 🙂

    @96 Όμορφο!

  100. aerosol said

    Ψηφίζω Άρη Μανουρά δαγκωτό!

  101. Immortalité said

    Πείτε μου ότι το «μια βραδιά στο λούκι» δεν το ξέρατε «βοήθεια χριστιανοί κοντεύω να φλιπάρω»; Πείτε μου ότι δεν είμαι η μόνη που όταν έμαθα ότι οι Κατσιμιχαίοι είχαν συμμετάσχει στους Αγώνες της Κέρκυρας με αυτό το τραγούδι αναρωτήθηκα ποιο είναι αυτό και γιατί δεν το ξέρω;

  102. @101: Ωχ ναι πώς το ξεχάσαμε αυτό; Κλασικό!! Και όταν βγήκε μετά η Κρητική «παρωδία» του, δεν καταλάβαινα πού κολλούσε το «Μια βραδιά στου Τζιλιβάκη»! 😀

  103. Immortalité said

    @102 Ελιγώθηκα!!! 😀 😀 😀

    Αλλά γιατί εισαγωγικά στην παρωδία; αφού παρωδία είναι.

  104. @103: Καλά δεν το’ξερες; 🙂

    Ξέρω γω; Μάλλον δεν μου κόλλαγε να το πω παρωδία επειδή δεν είχε σκοπό να γελοιοποιήσει το αρχικό, απλά έχει πλάκα από μόνο του. Αλλά και πάλι παρωδία το λες, μάλλον δίκιο έχεις! 🙂

  105. spiral architect said

    Διασκευή μεξικάνικου μαριάτσι που αξίζει να ακούσετε:

    lol: 😆

  106. Immortalité said

    @104 Και όμως δεν το ήξερα! Είπαμε μαθαίνω κάθε μέρα 😉

  107. @105: Χαχαχα καταπληκτικό είναι!!! 😆 😆

  108. Reblogged this on sholio.

  109. salina said

    Να θυμίσω το Cat People ή Putting Out Fire ή Putting Out Fire With Gasoline ή σκέτο Gasoline του David Bowie
    (πολύ μας είχε παιδέψει)

  110. Δημήτρης Ευαγγελινάκης said

    Να συμπληρώσω κι εγώ την «Εαρινή συμφωνία» του Γιάννη Ρίτσου σε μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου που έχει μείνει ως «Απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο-στον ήλιο».

  111. sarant said

    Ευχαριστώ για όλες τις νεότερες συμπληρώσεις!

  112. «Θέλω νὰ σὲ δῶ» ἐπίσημος τίτλος: «τὸ μινόρε μιᾶς δύσης». νομίζω ὅτι δὲν ἀναφέρθηκε.

  113. sarant said

    Όντως!

  114. Ριβαλντίνιο said

    «πήραμε τη ζωή μας· λάθος»

    Διάβαζα στην Π-Λ-Μπ το λήμμα για τον Ιουβενάλη και μια από τις φράσεις του που έμειναν είναι λέει η «propter vitam vivendi perdere causas», το οποίο λέει θα μπορούσε να αποδοθεί ως «πήραμε την ζωή μας λάθος». Να μας επηρέασε άραγε υποσυνείδητα αυτή η λατινική φράση και να αφαιρέσαμε την παύση απ’το ποίημα ;

  115. sarant said

    Κάπως δύσκολο το βρίσκω αυτό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: