Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι λέξεις του χρήματος και των νομισμάτων, ξανά

Posted by sarant στο 26 Ιουλίου, 2012


Το καλοκαίρι είχα πει ότι θα βάζω και επαναλήψεις, δηλαδή παλιότερα άρθρα του ιστολογίου, ιδίως όσα είχαν δημοσιευτεί τον πρώτο καιρό, που δεν είχαμε ακόμα τόσο πολλούς επισκέπτες, κι έτσι δεν είναι και πολύ γνωστά. Το άρθρο που θα διαβάσετε σήμερα, το είχα δημοσιεύσει την πρώτη βδομάδα ζωής του ιστολογίου και στη συνέχεια το συμπεριέλαβα και στο βιβλίο μου «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία«, οπότε είναι κατάλληλο για επανάληψη ύστερα από τόσον καιρό. Βέβαια, όσην ώρα ετοιμάζω το άρθρο, έχω ένα φριχτό ντεζαβούδι, ότι δηλαδή το έχω ήδη δημοσιέψει δεύτερη φορά στο ιστολόγιο, παρόλο που έκανα πεντέξι αναζητήσεις χωρίς να επιβεβαιωθεί η υποψία μου. Τι να πω, ίσως να οφείλεται στο ότι το άρθρο έχει αναδημοσιευτεί σε πολλούς άλλους ιστότοπους, ακόμα και πρόσφατα. (Κάποια κομμάτια, το ξέρω, τα έχω χρησιμοποιήσει σε άλλα άρθρα, αλλά μόνο κομμάτια). Τέλος πάντων, αν το έχετε ξαναδιαβάσει ζητάω συγνώμη.

Λεφτά, νομίσματα, μονέδα, όβολα, παράδες, γρόσια, άσπρα, πεκούνια, τάλιρα, φράγκα, μπικικίνια, ψιλά, μαρούλια, χαρτί, μαλλί, μπαγιόκο

Γραμμένο καθώς είναι σε καιρούς οικονομικής κρίσης, το σημερινό μας σημείωμα θα ασχοληθεί με τον κόσμο του χρήματος και των νομισμάτων. Εννοείται ότι θα κάνουμε διερεύνηση γλωσσική, αν και πρέπει να προειδοποιήσω ότι το θέμα είναι απέραντο, τόσο εκτενές που εύκολα θα μπορούσε να γραφτεί σχετικό βιβλίο.

Στα αρχαία ελληνικά, η λέξη χρήμα σήμαινε αρχικά κάτι που χρησιμοποιεί ή χρειάζεται κάποιος, και προέρχεται από το απρόσωπο ρήμα «χρη». Κι επειδή τα χρειαζούμενα που έχει κάποιος απαρτίζουν την κινητή περιουσία του, γρήγορα η λέξη «χρήματα» πήρε τη σημασία τη σημερινή· όμως, είχε επίσης και τη σημασία «πράγματα». Έτσι, όταν ο Πρωταγόρας (μέσω Πλάτωνα) λέει «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος» εννοεί ότι ο άνθρωπος είναι κριτήριο των πάντων, όταν όμως ο Δημοσθένης φώναζε στην εκκλησία του δήμου: «δει δη  δε χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν εστι γενέσθαι των δεόντων» δεν εννοούσε βέβαια τα πράγματα, ούτε τα χρειώδη, αλλά ειδικώς εννοούσε τα χρήματα: τα λεφτά, τα νομίσματα, τη μονέδα, τα όβολα, τους παράδες, τα γρόσια, τα άσπρα, τα πεκούνια· τα τάλιρα, τα φράγκα, τα μπικικίνια, τα ψιλά, το μαρούλι, το χαρτί, το μαλλί, το μπαγιόκο· τα καπίκια, τα μπακίρια, το καύσιμο, το μπερντέ, τα γκαφρά, για να κάνουμε μια κάθε άλλο παρά εξαντλητική καταγραφή διάφορων ονομασιών -και ελπίζω να μη με θεωρήσετε ασεβή που κόλλησα πλάι στους αρχαίους μας προγόνους τις αργκοτικές ονομασίες της τρέχουσας επικαιρότητας, που ασφαλώς μερικές θα αποδειχτούν εφήμερες και θα ξεχαστούν σε μερικές δεκαετίες, όπως έχει σχεδόν ξεχαστεί σήμερα ο «μπαμπακόσπορος» τον οποίο απαιτούσαν οι ήρωες των Χαλασοχώρηδων του Παπαδιαμάντη για να πουλήσουν την ψήφο τους.

Μια από τις επίκαιρες λέξεις του χρήματος εδώ και μερικά χρόνια είναι αναμφίβολα η  τράπεζα αφού σε όλο τον κόσμο οι τραπεζίτες ζήτησαν και πήραν απίστευτα ποσά, που ψηλώνει ο νους σαν κάθεσαι να τα λογαριάσεις. Ας δούμε λοιπόν την ιστορία της λέξης. Η λέξη τράπεζα ήταν στα αρχαία τετράπεζα, από τα τέσσερα πόδια που έχει το τραπέζι, αλλά η πρώτη συλλαβή σίγησε κι έπεσε· αυτό το φαινόμενο λέγεται «απλολογία», κι όταν έχει συμβεί πριν από καμιά τριανταριά αιώνες το θεωρούμε ιερό και μεγαλειώδες, αλλά όταν γίνεται μπροστά στα μάτια μας και ακούμε κάποιον πιτσιρικά να λέει «περιβαντολόγος» μας φαίνεται ένδειξη έσχατης γλωσσικής παρακμής.

Τέλος πάντων, τράπεζα ήταν το τραπέζι, και από την ειδική σημασία του τραπεζιού του αργυραμοιβού, του σαράφη, η λέξη τράπεζα πήρε τη σημασία του πιστωτικού ιδρύματος, ήδη από τα αρχαία. Ωστόσο, η λέξη δεν πέρασε στις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες: όταν ο εγγλέζος λέει trapezist δεν εννοεί τον τραπεζίτη αλλά ένα είδος ακροβάτη. Είδος ακροβάτη είναι και ο σαλτιμπάγκος και κατά σύμπτωση, η λέξη που χρησιμοποιούν οι περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες για την τράπεζα, bank δηλαδή στα αγγλικά, ετυμολογείται όπως κι ο σαλτιμπάγκος από την παλιά ιταλική banca, που ήταν επίσης το τραπέζι του αργυραμοιβού, και είναι απώτερης γερμανικής αρχής. Αυτή η μπάνκα ήρθε και στα μέρη μας, κι έναν καιρό τα χαρτονομίσματα (τραπεζογραμμάτια) τα λέγαμε μπανκανότες και τον τραπεζίτη μπανκέρη, αλλά τώρα οι δάνειες λέξεις υποχώρησαν, όπως συμβαίνει πάντα σε όρους με θεσμική, ας πούμε, χρήση, κι έτσι η μπάνκα σήμερα διατηρείται μόνο στη χαρτοπαιξία.

Από την άλλη, το χρήμα κυκλοφορεί σε νομίσματα, και νόμισμα στα αρχαία, από τη λέξη «νόμος», ήταν αρχικά ο καθιερωμένος θεσμός, και στη συνέχεια η χρηματική μονάδα που είχε καθιερωθεί ως μέσο συναλλαγής. Πολλά νομίσματα πήραν το όνομά τους από μονάδες μέτρησης βάρους, όπως η λίρα (από το λατινικό libra), το μάρκο, το αγγλικό pound ή το αρχαίο τάλαντο. Παρόμοια ίσως, η δραχμή ετυμολογείται από το ρήμα δράττω (αρπάζω), εξέφραζε δηλαδή αυτό που μπορούσε κάποιος να κρατήσει στο χέρι του.  Για το δολάριο έχω ξαναγράψει· πήρε το όνομά του από τη γερμανική λέξη Tal (= κοιλάδα) και πιο συγκεκριμένα από τη Joachimstal, την κοιλάδα της Βοημίας που είχε πλούσια ορυχεία αργύρου από τα οποία κόπηκαν ασημένια νομίσματα που ονομάστηκαν Joachimstaler, και σε σύντμηση Taler. Από εκεί το dollar, από εκεί και το δικό μας τάλιρο. (Μόνο η κυρία Τζιροπούλου, κατά δήλωσή της καθηγήτρια του πανεπιστημίου Alpine της Ζυρίχης που ανθρώπου μάτι δεν το έχει δει, επιμένει ότι το δολάριο ετυμολογείται από τον ομηρικό τάλαρο -αλλά για το θέμα θα γράψω άλλη φορά). Από το άνθος που είχαν πάνω τους τα νομίσματα της Φλορεντίας πήρε το όνομά του το φιορίνι, από εκεί και το δικό μας φλουρί.

Από την άλλη, το φράγκο ονομάστηκε έτσι από τα μεσαιωνικά νομίσματα που έγραφαν επάνω Rex Francorum (ρήγας των φράγκων). Όπως όλοι ξέρουμε, φράγκο/φράγκα λεγόταν λαϊκά η δραχμή, και κατ’ επέκταση τα χρήματα, και άφραγκος ο αδέκαρος. Η έντονη παρουσία του φράγκου στη φρασεολογία μας οφείλεται στη σύνδεση της Ελλάδας με τη Λατινική Νομισματική Ένωση στη δεκαετία του 1860, οπότε θεσπίστηκε και σταθερή ισοτιμία της χρυσής δραχμής με το γαλλικό φράγκο που ήταν το νόμισμα του αποθεματικού της Ένωσης.

Βέβαια, μόνο για τα ονόματα νομισμάτων θα μπορούσε κανείς να γράψει βιβλίο, οπότε δεν θα επεκταθώ. Να πω μόνο ότι η δραχμή δεν ήταν το πρώτο νόμισμα του νεοελληνικού κράτους· ο Καποδίστριας είχε κόψει «φοίνικες», αλλά το νόμισμα αυτό δεν έπιασε. Η δραχμή εμφανίστηκε επί Όθωνα. Βέβαια, εκείνη την εποχή κυκλοφορούσαν ένα σωρό νομίσματα, οθωμανικά ή δυτικά, και στη λογοτεχνία του 19ου αιώνα, π.χ. στον Παπαδιαμάντη, βρίσκει κανείς ονόματα παλιών νομισμάτων που δύσκολα μαντεύει την ετυμολογία τους. Αν στο σφάντζικο αναγνωρίζουμε έστω και με δυσκολία το γερμανικό zwanzig, στη σιχνάτσα ελάχιστοι θα διακρίνουν το γαλλικό assignat (έτσι π.χ. ονομάστηκαν τα ομόλογα που κυκλοφόρησε η επαναστατική Γαλλία στο τέλος του 18ου αιώνα με υποθήκευση των εθνικών κτημάτων). Βέβαια, αυτή είναι η απώτερη αρχή της λέξης, εμείς μάλλον τη δανειστήκαμε από τη ρωσική ασιγνάτσια (χαρτονόμισμα) που εξηγεί και την κατάληξη.

Παλιότερα, τα χρήματα λέγονταν «άσπρα». Έχεις άσπρα, έχεις άστρα, λέει μια παλιά παροιμία. Όχι, δεν ονομάστηκαν «άσπρα» τα νομίσματα επειδή ήταν ασημένια, άρα λευκά· το λευκό χρώμα ονομάστηκε έτσι επειδή έμοιαζε με τα νομίσματα. Εξηγούμαι: στα λατινικά asper σημαίνει «τραχύς» (τη λέξη τη βρίσκουμε και στο γαλλικό âpre). Το νιόκοπο ασημένιο νόμισμα, τραχύ και λαμπερό πριν λειανθεί από τη χρήση, ονομαζόταν nummus asper, τραχύ νόμισμα. Σιγά-σιγά έμεινε μόνο το επίθετο, asper, και πήρε θέση ουσιαστικού, και πέρασε στα βυζαντινά ελληνικά (από τον πληθυντικό: aspera, aspra) όπου άσπρα ονομάστηκαν τα ασημένια νομίσματα μικρής αξίας. Και επειδή το ασήμι είναι λευκό, η λέξη άσπρο έφτασε να εκφράζει τη λευκότητα, κι έγινε συνώνυμο της λέξης «λευκός» και μάλιστα την υποκατέστησε στη λαϊκή γλώσσα.

Η καθιέρωση του ευρώ, είχε θεωρηθεί ευεργετική για τις οικονομίες των κρατών της ευρωζώνης, αν και οι νοικοκυρές, σε όλες τις χώρες, ισχυρίζονται ότι ανέβασε τις τιμές -μάλιστα οι γερμανοί κόλλησαν ένα Τ στην ονομασία του Euro και το είπανε κοροϊδευτικά Teuro, δηλαδή ακριβό. Από γλωσσικής ωστόσο πλευράς, το ευρώ μάλλον καταστροφικά λειτούργησε αφού τα παλιά νομίσματα που καταργήθηκαν σε κάθε χώρα είχαν συσσωρεύσει τεράστιο γλωσσικό και λαογραφικό πλούτο. Βέβαια, αν το δούμε από μια άλλη οπτική γωνία, τα παλιά νομίσματα εξακολουθούν να ζουν και να κυκλοφορούν μέσα από τη γλώσσα.

Άλλωστε, αν η γλώσσα είναι συντηρητική, αυτό ίσως ισχύει ακόμα περισσότερο σε σχέση με τα χρήματα και τα νομίσματα. Ο καθένας μας έχει μέσα στο γλωσσικό του ταμείο και χρησιμοποιεί καθημερινά λέξεις που ανακαλούν νομίσματα παλιότερων εποχών, όχι μόνο τα πρόσφατα παλιά, αλλά και του απώτερου παρελθόντος.

Μας ζητούν τον οβολό μας για κάποιον καλό σκοπό, αλλά βέβαια ο οβολός, υποδιαίρεση της δραχμής, πάνε αιώνες και χιλιετίες που έχει γίνει μουσειακό είδος, αν και νεκραναστήθηκε στα Εφτάνησα την εποχή της Ιονίου Πολιτείας, δηλαδή νωρίτερα από τη δραχμή, γι’ αυτό και στα Επτάνησα τα λεφτά τα λένε «τα όβολα». Λέμε για κάποιον ότι είναι παραδόπιστος, ή ότι έχει παραδάκι (εδώ το υποκοριστικό λειτουργεί επαυξητικά!) κι όμως ο παράς, νόμισμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, έχει πάψει να ισχύει ακόμα και στην Τουρκία (ήταν η κατώτατη υποδιαίρεση της τούρκικης λίρας· η λίρα είχε εκατό γρόσια και κάθε γρόσι είχε σαράντα παράδες). Όταν αδιαφορούμε για κάτι, λέμε ότι δεν δίνουμε πεντάρα ή δεκάρα (συχνά: τσακιστή) γι’ αυτό -μα, και να θέλαμε, δεν θα μπορούσαμε να δώσουμε, αφού οι δεκάρες και οι πεντάρες με την τρύπα είχαν αποσυρθεί από την κυκλοφορία αρκετές δεκαετίες πριν έρθει το ευρώ. Όπως επίσης είχαν εκλείψει τα δίδραχμα, αλλά διατηρούνταν στη φράση τέρμα τα δίφραγκα, που γεννήθηκε από τους εισπράκτορες των λεωφορείων όταν ακόμα η τιμή του εισιτηρίου κλιμακωνόταν ανάλογα με το μήκος της διαδρομής, και μετά πήρε μεταφορική σημασία. Οπότε, και η καθιέρωση του ευρώ δεν πρόκειται να διώξει από τη γλωσσική χρήση τα παλιότερα ονόματα, τουλάχιστον όχι για μερικές δεκαετίες. Προς το παρόν, κανείς δεν είπε «τέρμα τα δίευρα», παρά μόνο στ’ αστεία.

Αυτή η επιμονή των παλιών ονομασιών δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο της ελληνικής γλώσσας. Οι γαλλομαθείς θα ξέρουν ότι η λέξη sou, που κάποτε σήμαινε ένα υπαρκτό νόμισμα (τα σόλδια που βρίσκουμε στις μεταφράσεις των Αθλίων), το οποίο ανάγεται στο solidus του Μεγάλου Κωνσταντίνου και διατηρήθηκε σαν το εικοστό της λίρας μέχρι τη μεταρρύθμιση του 1795 που γέννησε το φράγκο, είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στη γλώσσα που έχει δώσει δεκάδες εκφράσεις -άλλωστε sous λέγονται στα γαλλικά και γενικώς τα χρήματα, δηλαδή τα λεφτά. Τα οποία λεφτά ονομάστηκαν βεβαίως έτσι από τα λεπτά, δηλαδή από τη νομισματική μονάδα λεπτό, που ανάγεται στο ελληνιστικό «λεπτόν νόμισμα». Λεπτά είχαμε σαν υποδιαίρεση της δραχμής, σιγά-σιγά περιέπεσαν σε αχρηστία λόγω του πληθωρισμού, αλλά αναστήθηκαν πάλι στην κοινή χρήση με τον ερχομό του ευρώ.

Το οποίο ευρώ είναι γλωσσικός πονοκέφαλος και από μιαν άλλη σκοπιά: είναι άκλιτο και έχει κατάληξη «ω», ασυνήθιστη για ελληνικό ουσιαστικό. Πριν καθιερωθεί η ονομασία του, ο Γ. Μπαμπινιώτης είχε εισηγηθεί να το λέμε «εύρο» ή «ευρό» για να το προσαρμόσουμε στο κλιτικό σύστημα της ελληνικής (το εύρο, του εύρου, τα εύρα, των εύρων). Η πρόταση δεν έγινε επίσημα δεκτή, ίσως όμως κάτι ανάλογο να επιβληθεί (στην αρχή ανεπίσημα) από τα εκατομμύρια έλληνες που χρησιμοποιούν καθημερινά το ευρώ στις συναλλαγές τους. Ήδη έχουν εμφανιστεί όροι όπως δίευρο, δεκάευρο, εικοσάευρο, ενώ ακούγεται και ο πληθυντικός «τα ευρά» (καθώς και ο οικείος-ειρωνικός πληθυντικός: τα ευρώπουλα!)

Ας κάνουμε ένα μουσικό διάλειμμα με το τραγούδι του Κραουνάκη που περιέχει πολλές λέξεις που αναφέρθηκαν εδώ, και συνεχίζουμε:

http://www.youtube.com/watch?v=EuQ9OQFE77w

Κάποιες φορές, τα νομίσματα που έχουν καταργηθεί στη χώρα που τα γέννησε, επιζούν αλλού. Έτσι η δραχμή, καταργημένη πια σε μας, επιζεί, αν όχι η ίδια πάντως τα εγγόνια της, στον αραβικό κόσμο. Μιλάω για το ντιρχάμ (dirham), που είναι η βασική νομισματική μονάδα στο Μαρόκο και στα Αραβικά Εμιράτα, ενώ ως υποδιαίρεση του δηναρίου (dinar) υπάρχει επίσης στη Λιβύη, την Τυνησία και το Κουβέιτ, καθώς και ως υποδιαίρεση του ριάλ στο Κατάρ. Κάτι παρόμοιο ισχύει για τους καταργημένους οθωμανικούς παράδες: επιζούν όχι μόνο στη φρασεολογία, αλλά και ως υποδιαίρεση του σέρβικου δηναρίου. Και την προηγούμενη φορά που το Μαυροβούνιο ήταν ανεξάρτητο, στις αρχές του 20ού αιώνα, είχε σαν νόμισμα το perper, που είναι, σωστά το καταλάβατε, εγγονάκι των βυζαντινών υπέρπυρων.

Για τα άλλα νομίσματα που κατάργησε το ευρώ, δηλαδή την πεσέτα, το εσκούδο ή την κορώνα, δεν πρόφτασα να γράψω, ούτε άλλωστε για τα νομίσματα άλλων ευρωπαϊκών κρατών, που κι αυτά σιγά-σιγά περνούν στην ιστορία καθώς τα αντικαθιστά το αδηφάγο νέο νόμισμα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν κι εκείνα ενδιαφέρουσες ιστορίες· λογουχάρη το ζλότι, το πολωνικό, σημαίνει «χρυσό», κι είναι μια λέξη που τη βρίσκουμε σε όλες τις σλάβικες γλώσσες, καθώς και στη ζολότα, ένα ακόμα από τα πολλά νομίσματα που κυκλοφορούσαν στον ελλαδικό χώρο επί τουρκοκρατίας -και βέβαια στο επώνυμο Ζολώτας.

Το σημείωμα που διαβάσατε είχε γραφτεί σε ανύποπτο χρόνο, που λέμε -πριν από τρία και βάλε χρόνια, η πιθανότητα να αποχωρήσει ή να αποπεμφθεί η Ελλάδα από την ευρωζώνη φαινόταν αμελητέα· αυτό φυσικά δεν ισχύει σήμερα, που η απειλή εκτοξεύεται από τα πιο επίσημα χείλη, ενώ άλλοι τόσοι προβλέπουν ότι και το ίδιο το ευρώ μπορεί να μην έχει πολλά ψωμιά . Προβλέψεις ούτε μπορώ ούτε θέλω να κάνω, αλλά μου έρχεται στο νου, διασκευασμένος έστω, ο στίχος του Ρασούλη: τι να το κάνεις το ευρώ, όταν δεν έχεις φράγκο;

129 Σχόλια προς “Οι λέξεις του χρήματος και των νομισμάτων, ξανά”

  1. JS said

    Bon jour,
    Le fric

  2. Νέο Κid said

    ..χρημάτων μέτρων; ή μέτρον άνθρωπος; Μια αρίδα εικοσάρα ρε παιδιά! Για όνομα,τις παλιότρυπές μου μέσα… Καλημέρα!

  3. Alexis said

    Εξαιρετική ανάρτηση!!!

    Τραγούδια υπάρχουν άπειρα που αναφέρονται στα λεφτά, αλλά για να μην καταχραστώ το χώρο σας θα βάλω μόνο αυτό: (τουρκοπρεπές για να «δένει» με τα αναγραφόμενα για παράδες, γρόσια κλπ.)

    Από τις παροιμίες για τα λεφτά, που επίσης είναι ανεξάντλητες, θα αναφέρω μία ελάχιστα γνωστή, που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όταν την πρωτοάκουσα: «Τα τάλαρα παντρεύουν τ’ άλαλα» που σημαίνει ότι άμα έχεις λεφτά μπορείς να βρεις νύφη/γαμπρό ακόμα κι αν είσαι …για τα μπάζα (άλαλος=ο χαζός, ο βλάκας, ο καθυστερημένος, σε τοπικές διαλέκτους).

    Ο παραδόπιστος σε κάποιες ντοπιολαλιές λέγεται και παραδομάχος.

    Και μία απορία προς το Νικοκύρη (μιας και ο λόγος για λεφτά) και φυσικά προς όποιον άλλο ξέρει κάτι σχετικό: Ξέρει κανείς την προέλευση της φράσης «εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν»;

  4. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    2: Στραβομάρα είχα, μερσί, έγινε η διόρθωση.

    3: Παραδομάχος, όπως λέμε και φραγκοφονιάς.

    Η φράαη που λες πιθανότατα προέρχεται από παπά που απαιτεί προκαταβολικά να πληρωθεί για την ευχή που θα πει ή το μυστήριο που θα τελέσει.

  5. Σχολιαστής said

    Καλημέρα!

    Ενδιαφέρουσα ανάρτηση.

    Να θυμίσω το γνωστό:

    Τι τα θέλεις τα λεφτά,
    Nα τα κάψεις, τι τα θες,
    Χέρια αλλάζουν τακτικά ,
    Mήπως τα ΄χες κι από χτες,

    Γλέντα τη ζωή, Γλέντα τη ζωή,
    Όλοι δυο μέτρα παίρνουν γη,
    Τα λεφτά είναι δανεικά,
    Xέρια αλλάζουν τακτικά,

    Με την ΕΛένη Βιτάλη εδώ:

  6. Θρασύμαχος said

  7. Καλημέρα σας! Παρακολουθώ το ιστολόγιό σας κάτι παραπάνω από μία εβδομάδα τώρα και, χωρίς καμία διάθεση να σας κολακεύσω υπέρ του δέοντος, θέλω να εκφράσω τον ειλικρινή ενθουσιασμό μου για το περιεχόμενο των κειμένων σας. Νιώθω πραγματικά τυχερός, όχι μόνο επειδή έχω εκτεθεί σε έναν σωρό καινούριες για εμένα πληροφορίες, αλλά γιατί αποδεικνύεστε και πολυγραφότατος, πράγμα που σημαίνει ότι θα ενθουσιάζομαι για πολύ καιρό ακόμη…

    Διαβάζοντας, στο συγκεκριμένο κείμενο «Όταν αδιαφορούμε για κάτι, λέμε ότι δεν δίνουμε πεντάρα ή δεκάρα (συχνά: τσακιστή) γι’ αυτό», θυμήθηκα μια ανάλογη (αν και όχι ακριβώς αντίστοιχη) σουηδική φράση. «Jag skulle inte gøra det ens før fem øre», που σημαίνει ότι «δεν θα το έκανα αυτό ούτε για πέντε øre» (τα øre είναι υποδιαίρεση της σουηδικής κορώνας, αν και επειδή η αξία τους είναι ελάχιστη τα αντιμετωπίζουν γενικά όπως εμείς τα μονόλεπτα και δίλεπτα του ευρώ) Ακολουθώντας την συνήθεια άλλων σχολιαστών σας, σκέφτηκα να σας το γράψω, αν και η πηγή μου είναι μάλλον αμφιλεγόμενης αξιοπιστίας. Όπως και εάν έχουν τα πράγματα εμένα αυτό που με απασχολεί είναι ότι στην περίπτωση της ελληνικής φράσης καταλαβαίνω την χρήση ενός τόσο μικρού ποσού… Γιατί όμως και στην σουηδική; Δεν θα ήταν λογικότερο να χρησιμοποιείται ένα πολύ μεγάλο ποσό ως παράγοντας έμφασης, από τη στιγμή που κάποιος αρνείται να κάνει κάτι έτσι κι αλλιώς;

    Να ζητήσω από τώρα συγγνώμη για τη χρήση νορβηγικών χαρακτήρων στη θέση των αντίστοιχων σουηδικών, αλλά έχω εγκατεστημένο μόνο νορβηγικό πληκτρολόγιο από τα σκανδιναβικά. Επίσης θα σας παραθέσω και την «πηγή» μου (αν και φαντάζομαι ότι με το που θα πατήσετε στον σύνδεσμο το credibility θα πάει περίπατο, παρ’ όλ’ αυτά δείτε και τα άλλα δύο μέρη αν έχετε χρόνο, έχουν πλάκα): http://www.youtube.com/watch?v=S3Oq8VbHAdI (03:12)

  8. JS said

    Δεν έπεσαν ακόμα τα ρεάλια του Μιχάλη Βιολάρη;

  9. gpoint said

    Χμμμμ, από φιορίνι, φλουρί, όχι πολύ πειστικό. Μια άλλη εκδοχή, τα χρήματα λέγονται άσπρα και η άσπρη κατσίκα λέγεται φλώρα μήπως παίζει ;

  10. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα!

    7: Καλωσήρθες, σε ευχαριστώ για τα καλά λόγια. Αναρωτιέμαι μήπως η φράση που λες είναι ειρωνική παραλλαγή άλλης παροιμίας, διότι πράγματι το «δεν θα το έκανα ούτε για μια πεντάρα» είναι παράλογο.

    9: Δεν είναι πολύ πειστικό το φλουρί από τη Φλορεντία και το φιορίνι και είναι από την άσπρη κατσίκα; Ε, όπως το βλέπει ο καθένας.

  11. Οι φιλόσοφοι στέκονταν στο ύψος τους και αδιαφορούσαν για τα φράγκα. Κάτι άλλοι όμως…
    «Χρήματ’ ανήρ», έλεγε ο Αριστόδημος από τη Σπάρτη. Δηλαδή «Τα λεφτά κάνουν τον άντρα».

    Ο δε Αλκαίος, προκειμένου να τα «χώσει» στο θανάσιμο εχθρό του τον Πιττακό, ο οποίος ήταν ταπεινής καταγωγής, γιος του Ύρρα του μυλωνά, από τη Θράκη, έγραψε: «Πένιχρος δ’ ούδεις πέλετ’ έσλος ουδέ τίμιος», «Κανείς φτωχός δεν έχει αξία και τιμή. Μαύρη αντίδραση ο τύπος. Καλά έκανε η Σαπφώ η ντερμπεντέρισσα και του πέταξε χυλόπιτα.

  12. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Για τα φλουριά και τα φιορίνια τα λέει ωραία το λεξικό http://tinyurl.com/brjrdbl και http://tinyurl.com/caoz8cd

  13. Νέο Κid said

    Τα φιορίνια παλιά (και ακόμη και σήμερα αρκετοί,πχ Έλληνες στην Ουγγαρία) τα λέγανε και φλορίνια,έτσι το φλουρί με πείθει απόλυτα ότι ήταν di Firenze. Στην Κύπρο το τάληρο είναι άγνωστο. Οταν πεις «σπάσε μου το εικοσάρι σε τάληρα» είτε θα σε κοιτάξουν με απορία,είτε στην καλύτερη περίπτωση θα σε ρωτήσουν ‘πεντάρια εννοείς;’. Σκληρό ίσως για την εκλεκτή κυρία Τzιρό, αλλά σε λα βύ. 🙂

  14. LandS said

    Σε λα τί;
    Δεν θα το καταλάβει η κυρία Τζ.
    Τόση κουβέντα κάναμε για τα φωνήεντα. Το vie = βί και το vue = βύ
    Πώς το είπαμε; Παλαιοαθηναίικα; 🙂 🙂

  15. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Άλλα ονόματα που βρίσκεις σε ελληνικά κείμενα είναι τα δίστηλα ή κολονάτα, δηλαδή τα ασημένια ισπανικά τάλιρα (δολάρια), που είχαν απεικόνιση των ηράκλειων στηλών του ισπανικού θυρεού. Είναι τα «κομμάτια των οχτώ» (Pieces of eight) του «Νησιού των Θησαυρών», από την υποδιαίρεση σε 8 ρεάλια. Τα κολονάτα στις αποικίες της Αμερικής τα έλεγαν columnarios (λέτε να το πήραμε από εκεί; ).
    Έχω στο μυαλό μου και τα δουβλόνια (αξίας 2 σκούδων, εξού και το όνομα) και τις μαρβεδίες (από τη δυναστεία των Αλμοραβιδών) αλλά τα έχω συνδέσει με τις ιστορίες στα «Μίκι Μάους». 🙂

  16. gpoint said

    # 10
    Δεν είπα ότι είναι από την κατσίκα αλλά ότι όταν δύο άσπρα πράγματα ονομάζονται με την ίδια ρίζα πιθανόν να υπάρχει σχέση μεταξύ της ρίζας φλωρ- και του άσπρου χρώματος.

    Νομίζω ότι τα πράγματα και η ζωή υπήρχαν πριν γραφούν στα λεξικά…

  17. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Ξέχασα να βάλω το κυριότερο βοήθημα για τα νομίσματα κατά την τουρκοκρατία. http://helios-eie.ekt.gr/EIE/handle/10442/7696 Περιέχει δεκάδες ονομασίες και παραλλαγές τους από τις πηγές.

  18. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #16
    Τα φλορίνια ήταν χρυσά, ενώ το άσπρο είχε συνδεθεί με τα ασημένια…

  19. Alexis said

    Άλλες αργκοτικές ονομασίες για τα λεφτά (προ ευρώ) ήταν τα «καφετιά» και οι «χήνες» για τα χιλιάρικα και οι «κολοκοτρώνηδες» και τα «πετσετάκια» για τα πεντοχίλιαρα. Να βάλουμε και τα «τούβλα» ή το ξεχειλώνουμε πολύ;

    Νίκο συγγνώμη για το άσχετο που θα πω, αλλά νομίζω ότι το θέμα με τον αποκλεισμό της Παπαχρήστου από τους Ολυμπιακούς αξίζει ένα άρθρο, παρόλο που δεν είναι γλωσσικό. Άλλωστε πολλές φορές έχεις ασχοληθεί με θέματα ξενοφοβίας, ακροδεξιάς κλπ.
    Νομίζω ότι σηκώνει πολύ κουβέντα και θα ήθελα πολύ να ακούσω τις απόψεις και άλλων σχολιαστών πάνω σ’ αυτό.

  20. gpoint said

    #13
    Εμένα δεν με πείθει η αποκοπή της κατάληξης -νι από το φιορίνι-φλορίνι για να πάμε στο φλωρί. Υπάρχει κανένα άλλο δείγμα τέτοιας αποκοπής του -νι ; εγώ δεν ξέρω, αντίθετα συνήθως προστίθεται το -νι σαν κατάληξη.
    Μια πιθανότητα είναι να προέρχεται από το fluor-φθόριο που ίσως χρησιμοποιότανε σαν λευκαντικό όπως το χλώριο.

  21. sarant said

    19: Λες να το συζητήσουμε εδώ ή π.χ. αύριο;

  22. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #20
    Να πω την αλήθεια, σήμερα περίμενα άρθρο γι’αυτό το θέμα…

  23. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Το #22 πάει στο #21

  24. Μπετατζής said

    Τα μπακοτσέτουλα, που έλεγε και ο Νιόνιος. Κύριε Σαραντάκο, διάβασα το άρθρο σας, μας μαθαίνετε τόσα πολλά, πείτε μας τώρα και πώς διάτανο θα βρούμε λίγα απ΄ αυτά, γιατί μας σφίξανε οι αψιλίες 🙂
    Ο νόμος και το νόμισμα, δεν έχει σχέση και με τη νομή, το μοίρασμα ;;; που κάνανε οι βοσκοί βασιλιάδες όταν μοιράζανε τα λιβάδια ή τη λεία μεταξύ τους ;; τελικά το χρήμα είναι ο δεσμός όλων των δεσμών ή είναι κάτι κομμουνιστικό ;;; (όταν έχω αφραγκίες φουντώνουν οι μαρξιστικές μου ανησυχίες). Ωραία ανάρτηση από τους ντανγκερφιού, για όποιον ενδιαφέρεται : http://dangerfew.blogspot.gr/2012/07/blog-post_22.html ωραίο και το ντεζαβούδι.

  25. Alexis said

    #21, Εγώ θα έλεγα σε ξεχωριστό άρθρο, πρώτον γιατί θέλουμε ν’ ακούσουμε κατ΄αρχήν τη δική σου άποψη και δεύτερον γιατί το θέμα έχει πολλές πλευρές και προσφέρεται για ποικιλότροπο σχολιασμό.

  26. Προσγολίτης said

    7
    υπέρ το δέον (κάπου στο κείμενό σου υπάρχει αλλιώς…)

  27. sarant said

    25: Αν κρίνετε οτι δεν έχει μπαγιατέψει το θέμα, το συζητάμε αύριο.

  28. LandS said

    Έχουμε ξαναμπλέξει σε τέτοιες συζητήσεις.
    Το να φέρνουμε εξηγήσεις εξ’ ίσου πιθανές με την καθιερωμένη εξήγηση είναι μάταιο αν δεν τις στηρίζουμε σε κάτι παραπάνω από το «γιατί όχι; «. Ή όταν λέμε «δεν το βρίσκω τόσο πιθανό…» καλό θα ήταν να λέγαμε γιατί βρίσκω πιθανότερη την εναλλακτική εξήγηση.

    Την ισοδυναμία φιορινιού/φλορινιού/φλωρινιού την έχουμε από τα ιταλικά.
    Την ισοδυναμία φλωριού/φλουριού από τα ελληνικά (άσχετα με το τι λέγαμε στα ποστ για τα φωνήεντα, υποψιάζομαι ότι ο φθόγγος [y] ίσως να έπαιξε λίγο και για το ωμέγα π.χ. Ρωμυλία/Ρούμελη, Ρομανία/Ρωμανία/Ρουμανία- εντάξει, αν κάνω λάθος μη γελάτε)
    Μένει να πάμε από τα φλωρίνια /φλουρίνια στα φλωριά/φλουριά, ίσως μέσω φλουρνιών;

    Ακούγεται λίγο σαν τι Λοζάνη τι Κοζάνη ή τι Φλωρεντία τι Φλώρινα δηλ. 🙂

    Αλλά ας σκεφτούμε λιγάκι, τί είναι πιθανότερο, να έχουν κάποιοι έμποροι δώσει το όνομα του νομίσματός τους όπως έκαναν σε όλη την Ευρώπη, ή κάποιοι νομισματοκόπτες το όνομα ενός αναλώσιμου της δουλειάς τους.

  29. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  30. Προσγολίτης said

    «… η δραχμή ετυμολογείται από το ρήμα δράττω (αρπάζω)»

    Νικοκύρη, κάπως έτσι εξηγείται το ότι κάποιοι «αρπάζουν»

  31. Λεφτά με τη σέσουλα http://www.google.gr/url?url=http://www.dailymotion.com/video/xr4c7w_yyyyy-yyyyyyyy-yyyyy-yy-yy-yyyyyyy_creation&rct=j&sa=X&ei=jCsRUK3KGKaO4gSRooHABg&ved=0CFIQuAIwAw&q=%CE%BB%CE%B5%CF%86%CF%84%CE%AC+%CE%BC%CE%B5+%CF%84%CE%B7+%CF%83%CE%AD%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B1&usg=AFQjCNEBhPiwezr1z4aZUdn5H6wG5Q2xrw

  32. Gpoint (20β), αστειεύεσαι ή σοβαρολογείς; Το φθόριο ανακαλύφθηκε και ονομάστηκε fluor — λέξη που δεν πέρασε ποτέ στα ελληνικά — μόλις το 19ο αιώνα, ενώ τα φλουριά είναι πολύ παλιότερα!

  33. Νέο Κid said

    Νίκο,για τα κουνούπια της νίλας, ας το να πάει στ’ανάθεμα να πάει! Εκτός αν θέλεις να γίνει αύριο η μεγάλη παρέλαση των καλικατzαραίων.

  34. sarant said

    32: Ε, ναι -ακόμα κι αν δεχτούμε ότι δήθεν το όνομα πάρθηκε από δήθεν φθοριούχες ενώσεις που δήθεν χρησιμοποιούσαν οι νομισματοκόποι, και πάλι το φλουρί είναι πολύ παλιότερο.

  35. Να πούμε και για το αντιδάνειο «δράμι», που προέρχεται από την αραβοτουρκική εκδοχή της δραχμής. Επίσης είναι ενδιαφέρον πως σε διάφορες γλώσσες η πληρωμή του εργάτη σχετίζεται με τη λέξη «πληρωμή» ενώ του επιστήμονα έχει ειδικό αναβαθμισμένο όρο (π.χ. γαλλικά honoraires, για το γιατρό).

    Γιάννης
    Ωραίο και χορταστικό κείμενο.

  36. Κατερίνα Περρωτή said

    «…η λέξη που χρησιμοποιούν οι περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες για την τράπεζα, bank δηλαδή στα αγγλικά, ετυμολογείται όπως κι ο σαλτιμπάγκος από την παλιά ιταλική banca, που ήταν επίσης το τραπέζι του αργυραμοιβού…»

    Kι όταν αυτός έκλεβε τους πελάτες, αυτοί του έσπαζαν την μπάνκα! Ετσι έχουμε μια μπάνκα ρούπτα ή μπάνκραπτ αν προτιμάτε!

    Ο Τέρι Τζόουνς (των Μόντι Πάιθονς) έχει φτιάξει ένα απολαυστικό ντοκιμαντέρ με τίτλο «Η ιστορία του 1». Στο 43ο λεπτό αναφέρεται σχετικά!!!

    http://www.youtube.com/results?search_query=the+story+of+one+terry+jones&oq=the+story+of+one&gs_l=youtube.1.2.0l10.1248.12114.0.15072.16.14.0.2.2.0.210.1762.0j13j1.14.0…0.0…1ac.dr9UlzY2F7g

  37. Νέο Kid Στο Block said

    Τελικά λεφτά υπάρχουν ή δεν υπάρχουν;
    de existentia argenteum: 8,5 μύρια γκουγκλιές
    de non existentia argenteum: 5.5 μύρια. 🙂

  38. Γρηγόρης Κονδύλης said

    7. Tο Jag skulle inte göra det ens för fem öre είναι αντίστοιχο του det intresserar mig inte ens för fem öre = Δεν με νοιάζει καθόλου, δεν δίνω δεκάρα ή αγγλιστί don’t care a bit. Bέβαια κάπου στα βάθη των χρόνων πρέπει να ειπώθηκε με την έννοια του τίποτα (δεν θα το έκανα με τίποτα), μια που η φράση ens för fem öre είναι αντίστοιχη της φράσης rött öre (κόκκινο έρε, επειδή ήταν από χαλκό και korvöre, «λουκανικο-έρε» μια και τα λουκάνικα έχουν κόκκινο χρώμα, ειδικά τα δανικά λουκάνικα -γνωστά και ως pølse- αφού η φράση αυτή πρέπει να πάρθηκε από τα δανικά και τη φράση (ikke en) rød øre, αντίστοιχο του αμερικάνικου (not) a red cent). Κάτι αντίστοιχο με το μονόλεπτο του ευρώ που ανέφερες κι εσύ. Για να καταλήξω αγαπητέ Σκάουκσον, η φράση Jag skulle inte göra det ens för fem öre πρέπει να μεταφράζεται ως εξής: Jag skulle inte göra det= δεν θα το έκανα ens för fem öre= για τίποτα. Το βίντεο στο οποίο μας παρέπεμψες είναι έξυπνο, αλλά όσα λέει τα λέει για πλάκα, όπως θα κατάλαβες και ο ίδιος.

  39. Τσούρης Βασίλειος said

    30.Και η δράκα απ΄το δράττομαι. Η πεθερά μου λέει: ένα πλόχερο παράδες…
    Δείτε πολλές δράκες εδώ:
    http://www.fotosearch.gr/photos-images/%CE%B4%CF%81%CE%AC%CE%BE.html

  40. gpoint said

    #32 34
    Κατ’ αρχάς μια ιδέα έρριξα… δεν χρει’αζονταν τόσα δήθεν

    Αλλά το πότε απομονώθηκε το φθόριο είναι πολύ ατυχές επιχείρημα, ο φθορίτης χρησιμοποιότανε αρκετά παλίά. Πόσο ;; Δεν ξέρω αλλά πολύς κόσμος από την φράση «φλουρί κωνσταντινάτο» νομίζει ότι το φλουρί είναι νόμισμα του Μ.Κώνου πράγμα που φυσικά δεν ισχύει. Εξ άλλου όπως λέει και η Βίκυ το φιορίνι κυκλοφόρησε τον 13 αιώνα, μέχρι να φτάσει στα μέρη μας και να επηρεάσει την ονομασία των νομισμάτων και να καθιερωθεί το «φλουρί» να μην πέρασαν κάνα δυό αιώνες ; έ κάπου τότε χρησιμοποιότανε και ο φθορίτης (ίσως και παλιότερα) για να λειώνουν πιο εύκολα μέταλλα και ορυκτά

  41. sarant said

    40: Ναι, αλλά δεν τον λέγαν φθορίτη, γιατί το φθόριο το έμαθαν πολύ αργότερα, τον λέγαν, ξερωγώ, νισαντίρι. (άλλο πράγμα λέγαν έτσι, παράδειγμα έφερα)

  42. Στέλιος said

    Χαΐνηδες version… http://www.youtube.com/watch?v=nAbhJFiSHwg

  43. μὲ πρόλαβε ὁ Θρασύμαχος στὸ 6.

  44. gpoint said

    44

    Εχω την αίσθηση ότι κάτι σαν fluorite τον λέγανε επειδή βοηθούσε στο λειώσιμο, από το αντίστοιχο ρήμα fluore, λογικό φαίνεται.

  45. @42: Έι!! Ποιος είσαι εσύ;;; Εγώ είμαι ο Στέλιος αυτού του ιστολογίου!!! 😛

  46. Νέο Kid Στο Block said

    ΈΝΑΣ είναι ο Στέλιος o μπεκρής εδώ μέσα και πάντα κρατά το σοφό πηγούνι του πριν τα κοπανήσει! 😆

    Στέλιε νο.2: Πρέπει δυστυχώς να ξαναβαφτιστείς!

  47. @42,45,46. Να μη με λένε Στέλιο http://www.youtube.com/watch?v=KpSGFse1oek&feature=player_detailpage

    Με λένε Στέλιο http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B5_%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B5_%CE%A3%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CE%BF

  48. sarant said

    Ευχαριστώ για σχόλια και για μουζικούλες!

  49. @47 Τι ωραία!!! Δεν το είχα ξανακούσει ούτε το τραγούδι, ούτε φυσικά την ταινία ήξερα!! 🙂

    Εσύ του #42, να το ακούσεις καλά το τραγούδι! 🙂

  50. Το τραπέζιο, σαν (ή ως) γεωμετρικό σχήμα φαίνεται να έχει ταλαιπωρήσει διάφορους, όπως περιγράφει ο Dave Barry στην παρωδία How to Trap a Zoid.

  51. sarant said

    50: Ωραία αρχίζει αυτό:
    We should all be grateful that we have mathematics. For example, without mathematics, it would be almost impossible to figure out what size tip you should leave. Even with mathematics, this is very difficult. The mathematical formula for tipping, which was discovered by Sir Isaac Newton, states that the tip equals 15 percent of the bill, but unfortunately the bill is always $17.43, and nobody has the vaguest idea what 15 percent of $17.43 is. The finest brains in the country have been working on this problem for years, using large computers, and they have yet to come up with an answer. So most of us wind up tipping a random amount of money, usually $3.50, which we increase slightly if the waiter performs an extra service, such as not spitting in the food. And that’s just one of the ways we use mathematics in our everyday lives.

  52. 36, Όντως απολαυστικό το βίντεο με τους Μόντι Πάιθον!
    Και φυσικά, μετά τον ορισμό του 1, οι Russell και Whitehead χρειάστηκαν πάνω από 360 σελίδες για να υποδείξουν την δυνατότητα 1+1=2, πριν εμφανιστεί ο Μουφλουζέλης.

  53. Καλαχώρας Λεώνικος said

    Και τά τάλαντα πού είναι;

  54. Κατερίνα Περρωτή said

    53. αν και ξεφεύγουμε λίγο, το 1 ας πούμε πως το ορίσαμε!!! (Αν και δεν συμφωνούν άπαντες πως 1+1 =2) Ένιγουέι

    Ο ορισμός του 0 όμως θέλει δουλειά ακόμα!
    Απίθανο νούμερο ή έννοια μου φαίνεται!
    Μπλέκεται και η φιλοσοφία στη μέση…

    (Νομίζω πως υπάρχει κάτι σαν ρητό στα λατινικά που λέει περίπου..»Πούρους ματεμάτικους, πούρους άζινους» )

    Άλλωστε τα μαθηματικά είναι νοητικό κατασκεύασμα για την ερμηνεία του κόσμου…
    Κι εδώ πρέπει να είσαι και φιλόσοφος σαν τον Ράσελ…

    Κι αν δεν κάνω λάθος ο Σερ Νιούτον «βρήκε» τα δικά του μαθηματικά- όταν τα της εποχής του είχαν φτάσει στα … όριά τους!!!

  55. Κατερίνα Περρωτή said

    Να με συγχωρέσετε.. το σχόλιο ήταν για τον κ. Μιχάλη – δλδ Νο 52!

  56. Κατερίνα Περρωτή said

    Όλο αυτό …
    που απευθυνόμαστε σε «νούμερα» εννοώ… πχ. @86…@98….κλπ …

    μου θυμίζει ένα αγαπημένο μεν τραγούδι

    το οποίο όμως με στεναχωρεί…

    Γίνεται να μη βάζουμε νούμερα?

    Εντάξει!!!
    μια σκέψη είπα μόνο…

  57. Νικοκύρη (50), δες τότε κι αυτήν την παρωδία, για την (αγγλική) γραμματική.

  58. Κατερίνα Περρωτή said

    Προς Cronopiusa….

    Όσο ακούω τον …Καϊκσί, τόσο ενθουσιάζομαι!!

    Να είσαι καλά κοριτσάκι!

    Μακάρι οι πίκρες κι ο θάνατος να …πνίγονταν σ’ένα ποτήρι!

    Μακάρι!!!

    Φιλιά απ’το Νότο…

  59. spiral architect said

    «Είναι ευκολότερο να ληστέψεις ιδρύοντας μια τράπεζα, παρά απειλώντας έναν ταμία.»
    Μπέρτολτ Μπρεχτ

  60. Κατερίνα Περρωτή said

    η ίδρυση μιας τράπεζας είναι μεγαλύτερο έγκλημα από τη ληστεία της!!!
    Συμφωνούμε κ. Αρχιτέκτονα!

    Νομίζω πως ο Μπρεχτ το είπε ελαφρώς διαφορετικά…

    Με το ίδιο νόημα πάντως!!!!

  61. Κατερίνα Περρωτή said

    Οκ!! Το βρήκα!!

    «Μεγαλύτερο έγκλημα απ’ τη ληστεία μιας τράπεζας είναι η ίδρυσή της»

    Προσυπογράφω!

  62. Κατερίνα Περρωτή said

    Να τονίσουμε πως αυτά είναι σχόλια δικά μας ..κι ουχί του Νίκου!!!!

  63. Στέλιος München said

    @ 45: 1000 συγγνώμη συνονόματε, δεν έγινε εσκεμμένα… Στέλιος + λεφτά: http://www.youtube.com/watch?v=ByDh1T38huY

  64. spiral architect said

    Συγκεκριμένα:
    «Κυρίες και κύριοι, σκεφτείτε τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της και τι η δολοφονία ενός ανθρώπου μπροστά στην πρόσληψή του.»
    Από την Όπερα της πεντάρας στην κατά Π. Μάτεση μετάφρασή της

  65. Κατερίνα Περρωτή said

    να ξέρεις, Στέλιος München πως είναι ένα πολύ φιλόξενο μπλογκι!
    Τολμώ να πω! Θα σου πει κι ο …Νικοκύρης!!!

  66. Κατερίνα Περρωτή said

    Αρχιτέκτονά μου συμφωνούμε θαυμάσια!

    Να είσαι καλά και παραπάνω!!!

  67. blauwriter said

    Οι ισοτιμίες της μετάφρασης:
    Die Dreigroschenoper
    The Threepenny Opera
    L’Opéra de quat’sous
    Η όπερα της πεντάρας

  68. sarant said

    Στέλιο εκ Μονάχου, καλώς ήρθες στην παρέα!

    53: Τα τάλαντα σε άλλο άρθρο, έχουν ψωμί.

    67: Α μπράβο, να ξέρουμε 🙂

    57: Γέλασα πάρα πολύ, νάσαι καλά κι εσύ κι αυτός.

  69. 8 said

    Ευχαριστούμε πάρα πολύ για τα ωραία άρθρα σας κι επίσης για τα όμορφα σχόλια των φίλων σας!!!

    Πήρα κι εγώ …το μεγάλο βήμα να μπω στην παρέα σας!

    Να είστε πάντα καλά όλοι σας!

  70. Νέο Kid Στο Block said

    50. 51. Μα αυτή (η προσέγγιση του σωστού φιλοδωρήματος) είναι η διάσημη μέθοδος της εσφαλμένης θέσης (regula falsi) των αρχαίων αιγυπτίων! (ή για να ακριβολογούμε του γραφέα A’hmose ή Αχμές ,αντιγραφέα του περίφημου πάπυρου Rhind.) Στη μέθοδο της εσφαλμένης θέσης υπολογίζουμε το αποτέλεσμα έχοντας πρώτα υποθέσει μια τιμή για τον άγνωστο. Ας πούμε στο πρόβλημα 24 του πάπυρου (έχω ειδική πρόσβαση στον γνήσιο πάπυρο που έχει στην κατοχή του απόγονος του Alexander Henry Rhind και τον μελετώ κατά βούληση. Αυτός που είναι στο βρετανικό μουσείο είναι μουσαντό ,να ξέρετε!) « Να βρεθεί ο αριθμός που προστιθέμενος στο έν έβδομό του δίνει αποτέλεσμα 19».
    Με τις μεταγενέστερες γνώσεις του κυρίου Αλγόριθμου (τον ξεχάσαμε τότε με τα φερώνυμα τον Αλ Κουαρίζμι 😉 το πρόβλημα θα ισοδυναμούσε με ην απλή γραμμική εξίσωση: x+(1/7)x=19, αλλά ο Αχμές ,που δεν είχε αυτό το εργαλείο, το λύνει ως εξής: Υποθέτει αρχικά μια τιμή για τον άγνωστο ,έστω 7 και κάνει την ακόλουθη πράξη: 7 + 7*(1/7)=8. Καθώς το αποτέλεσμα δεν είναι το 19, ψάχνει να βρει με ποιον αριθμό πρέπει να πολλαπλασιάσει το 8 για να βγάλει 19, δηλαδή διαιρεί το 19 με το 8, και σύμφωνα με την αιγυπτιακή μέθοδο (οι αιγύπτιοι είχαν μόνο μοναδιαία κλάσματα (με αριθμητή μονάδα) έχουμε:
    8 X 2 … 16
    8 X ¼ ……2
    8X 1/8…..1
    Καταλήγει λοιπόν ότι: 19/8 =2+(1/4)+(1/8).
    Έτσι, αν πολλαπλασιάσουμε το 7 με το [2 + (1/4) + (1/8)], παίρνει 14 + (1 + ½ + ¼) + (1/2 + ¼ + 1/8) = 16 + ½ + 1/8 . Σήμερα θα γράφαμε 16 + 5/8 ή 16,625 (ιδανικός αριθμός για Νευτώνειο υπολογισμό τιπ!)
    Όπερ έδει δείξαι! Ή όπως λέγανε στην εποχή του Αχμές «Σεεν κεμετ Α’μοσεε» («πάλι κωλόφαρδος ο Αχμές!» ) Γιατί για να βρεις σωστή λύση έτσι ,πρέπει να είσαι λίγο τυχερός! 🙂

    Για τα τάλαντα αφού θα γράψει ο Νικοκύρης, να πω μόνο ότι ο άβακας της Σαλαμίνας , η μαρμάρινη πλάκα που ανακαλύφθηκε εκεί το 1846, περιέχει στήλες η καθεμιά από τις οποίες αναπαριστά μια συγκεκριμένη ποσότητα ελληνικών νομισμάτων. Οι μακριές στήλες αναπαριστούν από δεξιά προς αριστερά 1, 10, 100,1000,και 10000 δραχμές, στη συνέχεια 1, 10, 100, 1000, και 10000 τάλαντα (ένα τάλαντο = 6000 δραχμές). Οι κοντές στήλες αναπαριστούν τα κλάσματα της μονάδας, τον οβολό (εν έκτον της δραχμής), το ημιοβόλιο, το τετρώβολο και ο χαλκούς (1/8 του οβολού).

  71. Νέο Kid Στο Block said

    Ωχ! Η ματιά στο 70. μετά το «Αλ Κουαρίζμι» ήταν μια κακότεχνη προσπάθεια ερωτηματικού, κλείνει παρένθεση. 🙂

  72. sarant said

    69: Καλώς ήρθες αγαπητέ! Μου θυμίζεις το τραγούδι «Είμαι το νούμερο Οχτώ, με ξέρουν όλοι με αυτό».

  73. 8 said

    Εγώ είμαι!!! Ευχαριστώ !!! Σας ευχαριστούμε κι εσάς πάρα πολύ!

  74. @49. Στο όμορφο Νικοδόμημα, χωράνε 1.000 καλοί, πολώ δε μάλλον 2 Στέλιοι.
    @63. Καλώς όρισες στην παρέα Στέλιος München. Υπάρχει αλήθεια ακόμα στο Μόναχο η εξαιρετική ταβέρνα «Χάος»; . Επίσης το «Entaxi», το «Rempetiko» και η «Domna»; (Ινσούλιγκουμ, αλλά εγώ τις συντεταγμένες των ευρωπαϊκών πόλεων τις προσδιορίζω από τις θέσεις των ταβερνείων.
    @61. Κατερίνα Περρωτή. Είμαι υπερήφανος για τις κοντοχωριανές μου.

  75. 8 said

    Nα ζήσουν οι …Ολύμπιοι!!! Και οι κοντοχωριανοί τους!!!!

  76. 8 said

    Ορεσίβιε, είμαι μια απ’ τις….κοντοχωριανές σου!!!

    Δεν το κατάλαβες, ήδη???!!!

    Τι άλλο να πω???

  77. 8 said

    Ταμαμ …είμαι το νούμερο 8 με ξέρουν όλοι με αυτό…

    κι εγω κρατάω μυστικό ποιο είναι τ’ όνομά μου…

    ΟΚ. Νίκο, το έδωσα…

  78. Κατερίνα Περρωτή said

    Ορεσίβιε, είσαι σπουδαίος!!!

    Πραγματικά!!!

    Είμαι κι εγώ περήφανη για τους …δίπλα μου!!!

    Πάντα καλά να είσαι!!

  79. Κατερίνα Περρωτή said

    Νίκο… Είμαι το νούμερο 8 …

  80. Κατερίνα Περρωτή said

    εχουν χαλαρώσει όλοι…

    έτσι βλέπω….

    να βάλουμε τα δικά μας, εεε, τι λέτε?

  81. cronopiusa said

    Ρούκουνας Κ. – Η Κρίσις

    ΤΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ (ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ) Περιστέρης Σ. Βαμβακάρης Μ. Χατζηχρήστος Α. 1940

    Καερέτι: Η ζωή χωρίς χρήμα http://www.politestv.gr/index.php?id=1000&article=40

  82. Κατερίνα Περρωτή said

    Αγάπη, είναι εκπληκτικό…

  83. Κατερίνα Περρωτή said

    Συμφωνώ!!!

  84. Κατερίνα Περρωτή said

    Τι κρίμα, γαμ#το όμως εε??

  85. Κατερίνα Περρωτή said

    Γεια σου κοριτσάκι με τα ωραία σου!!!

  86. cronopiusa said

    58
    çok teşekkür ederim amazon gülüm

    Nazım Hikmet – Hiroşima (Kendi Sesinden) –
    広島

  87. Κατερίνα Περρωτή said

    Μα …έλα δίπλα μου να χορέψουμε!!!

  88. Κατερίνα Περρωτή said

    Ναι… γνωρίζω πως υπάρχει πολύς πόνος…

    Το ξέρω….

    μπορούμε να χορεύουμε για τη χαρά (και για τον πόνο επίσης)

    Μπορούμε ….μήπως????

    Γίνεται ?

  89. Κατερίνα Περρωτή said

    Μάλλον δε συμφωνείς!! Πες μου τι να κάνω!!!

    Είμαι μαζί σου!!!

    Αλήθεια είμαι!!

  90. JS said

    73-89:
    Ορεσίβιε, τι γίνεται εδώ; Κλείσαμε πούλμαν για την πενταήμερη που λέγαμε;

  91. Κατερίνα Περρωτή said

    Kαλή μου, δεν γνωρίζω τόσο καλά …

    .άλλες γλώσσες όσο θα περίμενες , ισως…

    Εχω όμως την εντύπωση πως είσαι εξαιρετικός άνθρωπος ….

    κριμα που δε σε έχω γνωρίσει….

    Πολύ κρίμα….

    Εύχομαι να είσαι πάντα καλά!!

    Τι…άλλο να πω?

    Να είσαι πάντα καλά!!!

  92. 8 said

    είμαι η 8.

    Στου Ορεσίβιου … παίζει… για τζάμπα ετοιμάζομαι???

  93. JS said

    Τι μαλάκες θεέ μου!
    Διαβάζω στο ΦΒ του Κώστα Φερρη:
    Αρχίζει με το «Τώρα φοβάμαι αληθινά! Θέλω να φύγω από την Ελλάδα.»
    και τελειώνει:
    «Όχι, παίδες, αυτό ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΕΤΣΙ. Γιατί τότε, πράγματι, ΧΑΘΗΚΑΜΕ!»

    Ολα τα είχαμε αυτό μας έλειπε.
    Εμετός, Κουβελο-Κουβέληδες κ λοιποί!

  94. Zoumias said

    Και γιατί δεν λέμε το εννιαίο νόμισμα Ευρώπιο ή κάτι αντίστοιχο; Το Ευρώ ως ονομασία είναι θαρρώ ατυχής, όχι μόνο στα ελληνικά, αλλά τουλάχιστον και στις λατινογενείς γλώσσες. Εκεί στις Βρυξέλλες που φτιάχνουν επιτροπές για να μετρήσουν το μούσι της κατσίκας, δέκα ευρωπαίους φιλολόγους δεν βρήκαν να προτείνουν ονομασίες;

  95. sarant said

    94: Εδώ που τα λέμε όμως και το Ευρώπιο μοιάζει με χημικό στοιχείο.

  96. Zoumias said

    @95 Όντως μοιάζει 🙂 Ίσως φταίει που είμαι Φυσικός 🙂
    Καλά, ως παράδειγμα το έφερα, κάπου το είχε πιάσει το αυτί μου. Υποθέτω υπάρχουν φιλόλογοι και λογοτέχνες με μεγαλύτερη φαντασία από την δική μου!

  97. Zoumias said

    Το χημικό στοιχείο Ευρώπιο είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 63 και ατομικό βάρος 151,96 . Έχει θερμοκρασία τήξης 822 C° και θερμοκρασία βρασμού 1597 C°. Χημικό σύμβολο: Eu

  98. JS said

    97:
    Η Βίκυ στα αγγλικά έχει θερμοκρασία τήξης 826 C°. Στα ελληνικά όμως είναι σωστή (822 C°).
    Για τη θερμοκρασία βρασμού δεν ξέρω αν στα ελληνικά (1597 C°) είναι η σωστή θερμοκρασία ή στα Αγγλικά (1529 C°). Βαριέμαι κι όλας να κάνω πείραμα πρωινιάτικα. Ασε που έχω ξεμείνει κι από Ευρώπιο 🙂

  99. JS said

    Καλημέρα.

    Απονομή Μεταλλίων (Στο Εθνικό μας σπόρ):
    Εχοντας στο άμεσο οικογενειακό μου περιβάλλον γνώση «προετοιμασίας» πρωταθλητού/τριας για τους Ολυμπιακούς της Αθήνας, προετοιμασίας για την οποία ήταν ενήμεροι αλλά και συνεργοί Αθλητικοί και «μη» παράγοντες, θαρρώ πως αξίζει το Χρυσό Μετάλλιο η υποκρισία όλων αυτών των βρωμιάρηδων στο θέμα της ΒΠ. Το άλλο μετάλλιο, το Αργυρό, στη βλακεία των πολιτικών μας στο ίδιο θέμα. Ε, και το Χάλκινο δικό μας, για την «ανοχή» μας.

  100. JS said

    Συγνώμη. Γιαλλού ήταν το σχόλιο

  101. Ζουμιά, κάπου το’χουμε ξανακουβεντιάσει.. Το θέμα της ονομασίας του κοινού νομίσματος είναι πολιτικό. Για να τονίσει το ενιαίο του, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα το ήθελε euro — και μάλιστα άκλιτο — σε όλες τις γλώσσες, πράγμα που με τη διεύρυνση του 2004 δημιούργησε μικροπροβλήματα (οι Ούγγροι το ήθελαν euró με οξεία και οι Λετονοί eiras) . Η Ελλάδα επισήμανε ότι στα ελληνικά αυτό δεν γίνεται λόγω αλφαβήτου, και έπεισε τους άλλους να δεχτούν ως επίσημο στα ελληνικά τον τύπο «ευρώ», που να αναγράφεται και στα χαρτονομίσματα δίπλα στο λατινικό. Αυτό θεωρήθηκε πολιτική νίκη, και το ελληνικό μεταφραστικό του Συμβουλίου της ΕΕ τα άκουσε από τη Μόνιμη Αντιπροσωπία της Ελλάδας όταν κάποτε πήγε ν’ακολουθήσει την εύλογη πρόταση του Μπαμπινιώτη (το εύρο / τα εύρα): «Μη, προς Θεού, τόσον αγώνα κάναμε για να γίνει δεκτό ως ευρώ!»

  102. Αν εγκαταλείψουμε το ευρώπιο, το νέο μας νόμισμα θα λέγεται άραγε σαμάριο (Sm);

  103. LandS said

    Ο Ράσελ δεν ήταν αυτός που είπε ότι όλα τα Μαθηματικά ανάγονται στο 0=0, ή μάλλον ότι το τίποτα είναι το ίδιο πράμα με το τίποτα ;
    Δεν είπε επίσης, ότι τα Μαθηματικά είναι αυτό για το οποίο μιλάνε οι μαθηματικοί χωρίς να έχουν ιδέα για τι μιλάνε;

    Ο Ράσελ, αν δεν το ξέρετε, ήταν αυτός που δίδαξε στον Κέινς Στατιστική και Θεωρία των Πιθανοτήτων.

    Ο Κέινς εξηγώντας γιατί δεν χρειάζεται ένα currency να έχει αντίκρισμα (σε πολύτιμο μέταλλο ή ότι άλλο), είχε πει ότι κάθε εξουσία διατηρεί το δικαίωμα να το εκδίδει, να το ονοματίζει, και να το επιβάλλει ως μέσο συναλλαγών, αποθησαυρισμού και λογιστική μονάδα. Να είναι δηλαδή fiat (λατινικά, όχι το αυτοκίνητο) money, «και αυτό γίνεται εδώ και 4000 χρόνια τουλάχιστον».

    «νόμισμα στα αρχαία, από τη λέξη «νόμος», ήταν αρχικά ο καθιερωμένος θεσμός, και στη συνέχεια η χρηματική μονάδα που είχε καθιερωθεί ως μέσο συναλλαγής».

  104. cronopiusa said

    Manos Hadjidakis «Emine» from Kazandjakis book «Kaptain Michalis»


    Καλή μου Gülüm, συγνώμη αλλά μόλις τώρα άνοιξα τον υπολογιστή και με περιμένει μια πολύ σκληρή μέρα. Αν είσαι Αθήνα, από τις 5 μέχρι τις 8 θα είμαι στο Στέκι Μεταναστών, Τσαμαδού 13, θα χαρώ πολύ να σε γνωρίσω

    Γυρίζει μόνος
    στα χείλη του παντάνασσα σιωπή
    συνέχεια των πουλιών τα μαλλιά του.
    Ωχρός
    με βουλιαγμένα όνειρα κι ανέγγιχτος
    νερό τρεχάμενο στα ρείθρα, ωχρός
    έλληνας.
    Πάντα ο δρόμος μέσ’ στα μάτια του
    κ’ η λάμψη απ’ τη φωτιά
    που καταλύει
    τη νύχτα.
    Γυρίζει μόνος
    στα χέρια του κλαδί από ελιά
    γεμάτος πόνο χάνεται στα δειλινά
    αισθάνεται
    πως όλα χάθηκαν.
    Mην του μιλάτε είναι άνεργος
    τα χέρια στις τσέπες του
    σαν δυο χειροβομβίδες.
    Mην του μιλάτε δε μιλούν στους καθρέφτες.
    Άνθη της λεμονιάς
    λουλούδια του ανέμου
    στεφάνωσέ τον Άνοιξη
    τον κλώθει ο θάνατος.

    Φλέρυ Νταντωνάκη – Πού είναι ο Θεός;

  105. sarant said

    102: Φαρμακερό!

  106. LandS said

    Και ένα σχετικά επίκαιρο βιβλίο: The Best Way to Rob a Bank Is to Own One

    http://books.google.gr/books/about/The_Best_Way_to_Rob_a_Bank_Is_to_Own_One.html?id=SI3F8wEuT24C&redir_esc=y

    Όχι μόνο σαν τίτλος

  107. Zoumias said

    @101,102
    Δεν ήξερα λεπτομέρειες! Ενδιαφέρουσες και …. ζουμερές! 🙂
    Το Σαμάριο κορυφαίο!

  108. Αντώνιος Σ. said

    Περί της ονομασίας του κοινού νομίσματος: θυμάμαι χαρακτηριστικά να διαβάζω στο Βήμα της εποχής, προτού υιοθετηθεί η ονομασία ευρώ στα ελληνικά και ο καθένας το έγραφε και το πρόφερε όπως ήθελε, κάποιον να επιχειρηματολογεί εμπεριστατωμένα για το ότι το νόμισμα θα έπρεπε να ακολουθεί τους κανόνες της ελληνικής γραμματικής.

    Με δεδομένο ότι μόνον θηλυκά υπάρχουν σε -ω, το νόμισμα θα ονομαζόταν η ευρώ. Στα επιχειρήματά του κατέγραφε το ίδιο γένος με την Ευρώπη, το ίδιο γένος με τη δραχμή, το προηγούμενο νόμισμά μας, και το ότι επειδή το νόμισμα θα είχε πτώσεις (η ευρώ, της ευρώς, οι ευρές, των ευρών) ψυχολογικά θα έκανε τον έλληνα να το νιώθει πιο δικό του από ένα άκλιτο νόμισμα. Απέρριπτε δε το επιχείρημα ότι το νόμισμα είναι ουδέτερο, το δολάριο είναι ουδέτερο, άρα και το ευρ[ό] θα έπρεπε να είναι ουδέτερο, Και ο οβολός και η δραχμή έχουν διαφορετικό γένος από τη λέξη νόμισμα, ενώ οι γλώσσες με το λατινικό αλφάβητο το είχαν ήδη ενσωματώσει διαφορετικά. Στα γερμανικά το ευρώ είναι άντρακλας, Der Euro. Προς τι ο ψυχοκαταναγκασμός με το ουδέτερο γένος;

    Είχα συμφωνήσει μαζί του 100%. Δεν υιοθετήθηκε, δεν ξέρω καν αν υπήρχε η σκέψη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Δεν θυμάμαι επίσης αν είχε δημοσιεύσει προ Μπαμπονιώτη που το προωθούσε ουδέτερο και με κατάληξη -ο ή μετά, έχω την αίσθηση ωστόσο ότι υπήρξε μια αντιδικία.

    Και τώρα που τα έγραψα όλα αυτά… …ποιός ήταν αυτός ο άνθρωπος; Τα θυμάμαι σχεδόν όλα εκτός από το όνομά του!

  109. @90. Υπάρχουν ακόμα κενές θέσεις. Οι 76 & 78 θα έρθουν να μας βρουν εκεί, με το ΚΤΕΛ Μεσσηνίας.

  110. sarant said

    108: Καλό!

  111. Υπήρξε και μια πρόταση το νέο νόμισμα να ονομαστεί «ευρώο», του ευρώου, τα ευρώα κ.λπ

  112. Αντώνιος Σ. said

    Παρεμπιπτόντως πέρα από τις αραβικές χώρες η δραχμή ζει και στην Αρμενία, μέσω του αρμενικού ντραμ.

    http://en.wikipedia.org/wiki/Armenian_dram

  113. sarant said

    112: Αυτό δεν το ήξερα!

  114. LandS said

    Το 108 παραπέμπει και στο ανέκδοτο, που κυκοφόρησε τοτε.
    Οι Έλληνες έχουν το Ευρώ
    Οι Γερμανοί έχουν το Όιρο.
    Οι Πορτογάλοι το Εούρο
    Οι Ιταλοί το Έουρο
    Οι Γάλλοι το Ε(γρ)ό
    Και μετά σου λένε ότι η ΕΖ έχει κοινό νόμισμα.

  115. Immortalité said

    @96 Θέλετε να πείτε είστε φυσικός, γιατί Φυσικός ήταν κάποιος άλλος 🙂

  116. sarant said

    🙂 Ναι, ας μείνει η θέση του άδεια, μπορεί να ξαναέρθει!

  117. Immortalité said

    Λες; 🙂

  118. @108: Ελπίζω το Σ. να μην προέρχεται από το Σαμαράς, και να τα λέτε όλα αυτά για να μας προετοιμάσετε για την επιστροφή στη δραχμή,ε; 😀

    @116,117: Μακάρι!! 😀

    (πάντως Φυσικός είναι ο άνθρωπος, φυσικοί είμαστε όλοι μας, δηλ. όχι τεχνητοί. Έτσι δεν είναι; 🙂 )

    Όπως και να’χει, ένας ακόμα Φυσικός μόνο καλό μπορεί να είναι για το ιστολόγιο! 😀

  119. Αντώνιος Σ. said

    @Στέλιος (118): δεν θα μπορούσα να είμαι ο Σαμαράς. Εκτός κι αν θυμάμαι λάθος ο πρόεδρος της Πολιτικής Άνοιξης τότε είχε προτείνει την ονομασία ‘Ερμής’ για το κοινό νόμισμα. Μια ρηχή πρόταση, ιστορικά και γλωσσολογικά μιλώντας, και εν πάσει περιπτώσει αντίθετη με την όλη έννοια του κοινού υπερεθνικού νομίσματος.

    Εξακολουθώ να πιστεύω ότι η βλακώδης επιμονή στο να είναι το νόμισμα γένους ουδετέρου χωρίς να εξεταστούν άλλες δυνατότητες που άκοπα και εκ των πραγμάτων θα οδηγούσαν σε κατάληξη -ω, θηλυκό γένος, και προφορά στη λήγουσα, οδήγησε στα μετέπειτα διαπραγματευτικά προβλήματα για το κατά πόσο θα να αναγράφεται στα ελληνικά, πώς θα αναγράφεται στα ελληνικά, πώς θα προφέρεται στα ελληνικά και εντέλει στην ακλισιά του και τις ντεφάκτο λύσεις που δόθηκαν με τα ευρά, τα ευρώπουλα και τα ευρωκοτόπουλα.

    Ντουζ πουάν και στην ακαδημία. Κι αυτοί ουδέτερο σε -ώ προτείναν. Μηδέν φαντασίαμ εντάξει, αλλά και μηδέν γνώσεις;

  120. Immortalité said

    @118β Καμία αντίρρηση βρε, φυσικός είναι ο άνθρωπος και έτυχε να είναι και φυσικός αλλά δεν είναι ο Φυσικός. Για το ιστολόι, φυσικά και είναι καλό ένας ακόμα φυσικός, τις απορίες μας στην Σχετικιστική Κβαντοχρωμοδυναμική ποιος θα τις λύνει; 😛

  121. @120: Εγώ θα τις λύνω όλες! Και να ξαναγυρίσει ο Φυσικός, πάλι εγώ θα τις λύνω. Μην σε δω ποτέ να ρωτάς κάποιον άλλον, γκέγκε; 🙂

  122. Immortalité said

    @121 Ποτέ και κανέναν! 😀

  123. Κυριάκος said

    Τελικά ποιο είναι το σωστό: «δει δη χρημάτων…» ή «δει δε χρημάτων…»;

  124. sarant said

    Δίκιο έχεις βέβαια, αυτά τα δύο τα μπέρδευα από παλιά. Δει δε… είπε ο Δημοσθένης. Και το άλλο βέβαια σωστό είναι γραμματικά-νοηματικά, αλλά δεν το είπε.

  125. Με συγχωρείτε για την αργοπορία, δεν είμαι γενικώς πολύ «ονλάιν» τελευταία…

    #26
    Ναι, το χρησιμοποιώ ως «υπέρ του δέοντος»… Διάβασα πρόσφατα το άρθρο του οικοδεσπότη μας «Γενικομανία […]» και συνειδητοποίησα ότι μάλλον με διακατέχει μια γενικομανία ελαφράς μορφής…

    #38
    Ευχαριστώ πολύ για την αποσαφήνιση και τις πολύ ωραίες πληροφορίες περί κόκκινων έρε και έρε με πράσο…! 🙂 Όταν διάβασα την εξήγηση που δώσατε μου ήρθε κι εμένα απευθείας στο μυαλό η αντίστοιχη ελληνική φράση «για τίποτα/με τίποτα»… Μου είναι δυστυχώς δύσκολο να καταλάβω μερικές φορές πώς λειτουργεί μια ξένη γλώσσα σε επίπεδο καθημερινού λόγου, μιας και τείνω να τα ερμηνεύω όλα περισσότερο κυριολεκτικά απ’ όσο χρειάζεται…

  126. τυφλόμυγα said

    Ωραίο άρθρο.

    #106 Lands, είχα διαβάσει τη συγκεκρίμένη φράση πριν καμιά δεκαριά χρόνια. Μάλλον δεν την εμπνεύστηκε ο συγγραφέας του βιβλίου (όχι ότι το ισχυρίστηκες :)). Το γκουγκλ δε με βοηθάει να βρω ποιος την πρωτοείπε. Όλα τα αποτελέσματα είναι σχετικά με το βιβλίο. Αν κάποιος (ή εσύ εννοείται) γνωρίζει κάτι παραπάνω, ας γράψει.

    Βέβαια ο καλύτερος τρόπος να ληστέψεις μία τράπεζα είναι αυτός εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/Inside_Man#Plot Αν ληστέψεις μια τράπεζα και πάρεις το μυστικό του ιδιοκτήτη μαζί σου φεύγοντας μάλλον δε θα σε συλλάβουν ποτέ.

  127. Σημειωτέον ὅτι τὰ πεντάλεπτα ποὺ κυκλοφοροῦσαν ἐπὶ Γεωργίου Α’ ὀνομάζονταν καὶ ὀβολοί, καὶ τὰ δεκάλεπτα διώβολα (δὲν ξέρω ἂν χρησιμοποιοῦνταν οἱ ὀνομασίες, πάντως ὑπῆρχαν πάνω στὰ νομίσματα, τὰ ὁποῖα κυκλοφοροῦσαν γιὰ πολὺ καιρό, καὶ παράλληλα, ἂν δὲν κάνω λάθος, μὲ τὶς πρῶτες τρύπιες δεκάρες τοῦ 1893-95.

  128. sarant said

    Σωστός, παρόλο που στο ΛΚΝ λέει ότι το διώβολο ήταν μόνο αρχαίο νόμισμα. Φωτογραφία βρήκα εδώ:
    http://steki-syllekton.gr/index.php?topic=1124.0

  129. 102,
    Εξαιρετικό!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: