Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Γαργάλατα, η σχεδόν οριστική διαλεύκανση

Posted by sarant στο 29 Ιουλίου, 2012


 

Τις προάλλες στο Φέισμπουκ, οι φίλοι κάποιων φίλων (που δεν κινδυνεύουν να γίνουν και δικοί μου) ειρωνεύονταν ένα ποίημα του Τάσου Κουράκη, βουλευτή του Σύριζα, κατά πάσα πιθανότητα απλώς επειδή ήταν γραμμένο από πολιτικό πρόσωπο που δεν ανήκε στην παράταξή τους. Σχολίασα λοιπόν ότι θεωρώ πολύ φτηνό να χλευάζει κάποιος τα ποιήματα ενός πολιτικού του αντιπάλου για να εξευτελίσει μέσω αυτών τον πολιτικό αντίπαλο -και βέβαια αυτό το πιστεύω ανεξάρτητα από το ποιος είναι ο ποιητής πολιτικός, γιατί δεν είναι ο Κουράκης το μοναδικό παράδειγμα, από τους εν ενεργεία πολιτικούς έχουμε τον Χυτήρη του ΠΑΣΟΚ και τον Κουβέλη της ΔΗΜΑΡ, αλλά σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλοι πολιτικοί που είχαν γράψει ποιήματα στη νεότητά τους -ή και που συνεχίζουν να γράφουν.

Και τον Χυτήρη παλιότερα τον είχαν κοροϊδέψει για τα ποιήματά του, π.χ. αυτό με τον υδραυλικό (το οποίο εμένα μ’ αρέσει). (Ο Κουράκης τα δικά του τα παρουσιάζει στον ιστότοπό του). Είναι άλλωστε κι ο χαρακτήρας της σύγχρονης ποίησης τέτοιος που πολύ εύκολα μπορείς να διακωμωδήσεις σχεδόν οποιοδήποτε ποίημα, φτάνει να έχεις μπόλικη κακή θέληση, λίγη ευρηματικότητα και αρκετή αναισθησία. Οπότε, εγώ προτιμώ να επικρίνω τους πολιτικούς για τις θέσεις τους και για τις πράξεις τους, και όχι για τα ποιήματά τους. (Βέβαια, το νόμισμα έχει και την αντίθετη όψη, ότι ο ποιητής πολιτικός προσελκύει κάποτε και κόλακες, πράγμα που έγινε και με τον Χυτήρη, αλλά αυτοί οι κόλακες είναι σπάνιοι και συνήθως ανήκουν στη σφαίρα των φιλολογούντων, δεν σκάνε μύτη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης).

Όμως, το κατεξοχήν παράδειγμα ποιητή πολιτικού ήταν ο Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας, που ανέβηκε σε ανώτατα αξιώματα και στους δύο τομείς: ως Αθανασιάδης-Νόβας διετέλεσε  κατ’ επανάληψη βουλευτής και υπουργός και το 1965 έγινε πρωθυπουργός, και ως Γ. Αθάνας ήταν βραβευμένος ποιητής και πεζογράφος που έφτασε να γίνει ακαδημαϊκός. Βέβαια, σε αυτά τα ανώτατα αξιώματα έφτασε χωρίς να το αξίζει και τόσο· πρωθυπουργός έγινε εξαιτίας της αποστασίας τον Ιούλιο του 1965 και ακαδημαϊκός επειδή ήδη ήταν παράγοντας της δημόσιας ζωής· σκεφτείτε μόνο ποιοι ποιητές δεν έγιναν ακαδημαϊκοί. Ωστόσο, ως ποιητής (και πεζογράφος, συγγραφέας να πούμε γενικότερα) ο Αθάνας αξίζει μια καλή θέση στην ιστορία των γραμμάτων μας και κάποια από τα έργα του θα μείνουν (να ένα από αυτά).

Ο Αθάνας-Νόβας είναι επίσης ο πολιτικός εκείνος που περισσότερο από κάθε άλλον λοιδορήθηκε για ποιήματά του, όταν, μετά την αποστασία του 1965 ο κεντρώος και αριστερός τύπος χτυπούσε (δίκαια) τον δοτό πρωθυπουργό χρησιμοποιώντας, ανάμεσα στ’ άλλα, τα ποιήματά του σαν όπλο. Ο Αθάνας είχε χαρακτηριστικό του γνώρισμα την εύκολη ρίμα και την επαρχιακήν αφέλεια στα νεανικά του ποιήματα (γραμμένα σαρανταβάλε χρόνια πριν), π.χ.

Στ’ αυτάκια εγώ θα σου κρεμώ
χνουδάτα κουμπουρέλια
το χνούδι θα σε γαργαλά
και κα-κα-κα τα γέλια

Κι έτσι άρχισαν να ξεφυτρώνουν στον τύπο της εποχής διάφορα δίστιχα που είτε ήταν όντως του Αθάνα (όπως το παραπάνω) είτε αποδίδονταν σ’ αυτόν, με κορυφαίο το περίφημο Γαργάλατα, που εμφανίστηκε πρώτη φορά στα Νέα,  (δείτε αριστερά) στις 29 Ιουλίου 1965,όταν η κυβέρνηση Νόβα ζητούσε ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή.

Κι ήταν τα στήθη σου άσπρα σαν τα γάλατα
και μου ’λεγες Γαργάλα τα.

Αυτό ήταν! Το Γαργάλατα αμέσως καθιερώθηκε, ο Νόβας έγινε «ο Γαργάλατας» και η ιαχή έμελλε να συνοδεύει όπου κι αν εμφανιζόταν, έγινε τίτλος επιθεώρησης και σατιρικής εφημερίδας, ακόμα και σήμερα είναι πολύ γνωστό.

Λιγότερο γνωστό είναι ότι το επίμαχο δίστιχο δεν είναι του Νόβα αλλά το εμπνεύστηκε ένας δημοσιογράφος των Νέων, ο Κώστας Σταματίου (1929-1991), ένας πολύ αξιόλογος δημοσιογράφος και κριτικός (και θεατρικός μεταφραστής) που είχε μια δημοφιλέστατη στήλη (Αδιακρισίες, και μετά Ωτοβλεψίες) στα Νέα, στην οποία άλλωστε και δημοσιεύτηκε το διστιχο. Όλα αυτά τα έχουμε συζητήσει κατ’ επανάληψη στο ιστολόγιο, δείτε ας πούμε εδώ.

Βέβαια, πρέπει να πω ότι ένας φίλος του ιστολογίου υποστηρίζει ότι έχει διαβάσει το Γαργάλατα σε ποίημα του Αθάνα σε ένα ρουμελιώτικο περιοδικό (ο Αθάνας ήταν από τη Ναύπακτο), αλλά δεν με πείθει· πιστεύω πως θα διάβασε άλλο ποίημα σαν κι αυτό που παρέθεσα παραπάνω.

Πριν από μερικούς μήνες, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, που αρχικά μόνο με μισόλογα παραδεχόταν ότι ο Σταματίου είχε την πατρότητα της κατασκευής (και το παραδέχτηκε ανοιχτά το 1995), έδωσε αναλυτική εξιστόρηση των γεγονότων.

Ωστόσο, τις προάλλες, ενώ ξεφύλλιζα κάποια παλιά τεύχη του περιοδικού Πλανόδιον είδα ότι το θέμα έχει διαλευκανθεί προ πολλού, σχεδόν βέβαια, και αυτό θα σας παρουσιάσω στο σημερινό φιλολογικό μας σημείωμα (όλα τα παραπάνω ήταν εισαγωγή όπως καταλάβατε). Ένας φίλος που του το είπα, σήκωσε τους ώμους -ποιον να ενδιαφέρει το θέμα, αναρωτήθηκε. Λυπάμαι, αλλά ενδιαφέρει εμένα. Όσα ακολουθούν βασίζονται σε δυο άρθρα του Ν.Δ.Τριανταφυλλόπουλου στο περιοδικό Πλανόδιον το 1995, αλλά προσθέτω και δικές μου φιοριτούρες.

Για να μην σας κρατάω σε αγωνία, ο πρώτος που αποδεδειγμένα έγραψε δίστιχο με στήθια σαν τα γάλατα και με γαργάλατα είναι ο Πωλ Νορ, κατά κόσμον Νίκος Νικολαΐδης (1899-1981), ένας από τους μεγαλύτερους ευθυμογράφους του μεσοπολέμου, που έγραφε και μη ευθυμογραφικούς στίχους (με το ψευδώνυμο Νίκος Λαΐδης) και ανήκε στην παρέα των αριστερών και μποέμηδων ποιητών του Μπάγκειου. Ο Πωλ Νορ επί δικτατορίας Μεταξά είχε την τόλμη να δημοσιεύει κάθε μέρα στη Βραδυνή ποιηματάκια που εκ πρώτης όψεως ήταν σαχλά, αλλά έκρυβαν ακροστιχίδα με αντιδικτατορικό σύνθημα, όπως Ζήτω η Δημοκρατία ή Χέσε μέσα στο φασισμό. Κάποια μέρα το 1937 το κατάλαβαν οι λογοκριτές και ο μοίραρχος Κολλάτος ήρθε να τον συλλάβει. Ειδοποιημένος από κάποιον συνάδελφο δημοσιογράφο, ο Πωλ Νορ μπήκε στο βαπόρι και πήγε στην Αμερική, απ’ όπου γύρισε οριστικά μετά το 1975.

Νωρίτερα όμως, το 1933, ο Πωλ Νορ είχε την ιδέα να εκδώσει ένα σατιρικό περιοδικό, την Παπαρούνα, που έβγαλε είκοσι συνολικά τεύχη και που την έχω παρουσιάσει στον παλιό μου ιστότοπο μια και συνεργάτης της ήταν ο Άχθος Αρούρης, ο παππούς μου δηλαδή, με σατιρικά ποιήματα και παρωδίες.

Είχε κι άλλους συνεργάτες ο Πωλ Νορ στην Παπαρούνα, αλλά την περισσότερη ύλη την έγραφε ο ίδιος, καθώς ήταν πραγματική μηχανή παραγωγής καλαμπουριών και είχε κι αυτός εύκολη τη ρίμα, όπως κάθε επιθεωρησιογράφος. Φυσικά, είχε επινοήσει κάμποσους φανταστικούς συνεργάτες που είχαν μόνιμες στήλες, όπως ο παπα-Ρούνας ή ο φον Φάππεν. Στη φιλολογική σελίδα υπήρχε τακτική ποιητική στήλη (τα ‘Απονενοημένα διαβήματα’) που την υπέγραφε ο ποιητής Όνειρος Κελεπούρης, ενώ δίπλα δημοσιεύονταν τα ‘Σπαραχτικά πεζοτράγουδα’ που τα υπέγραφε ο Πούλος Πουλόπουλος, πτωχεύσας παντοπώλης (σε επόμενα τεύχη εμφανίζεται και ο εκ κλεψιγαμίας αδελφός του, Μούλος Πουλόπουλος).

Στο όγδοο τεύχος λοιπόν της Παπαρούνας, στη στήλη του Πούλου Πουλόπουλου, εμφανίστηκε το «απελπισμένο πεζοτράγουδο» που βλέπετε αριστερά, με τίτλο «Αγκιναροκούκια στο Ζέφυρο» (έχω βέβαια την Παπαρούνα στο αρχείο μου). Αυτό το είδος παρωδίας που κορόιδευε γενικώς και αορίστως τους πρωτοποριακούς ποιητές ήταν πολύ της μόδας την εποχή εκείνη (όπως της μόδας ήταν τότε και τα πεζοτράγουδα). Όπως βλέπετε είναι γραμμένο με εξεζητημένο λεξιλόγιο, λίγο από βλάμικο και λίγο από παλαμικό, με τολμηρές σύνθετες λέξεις και χωρίς κανένα νόημα. Και περιέχει και τους στίχους που μας ενδιαφέρουν:

Άειντε λοιπόν και ξάπλωστα τα στήθεια σαν τα γάλατα
και λιγωμένη ανάερα γαργάλα τα, γαργάλα τα,
και τους καϋμούς μου κλάψε τους ανάλατα.

Όπως μας πληροφορεί η έρευνα του Ν.Δ.Τριανταφυλλόπουλου, όταν έγινε το 1965 η φασαρία με τα Γαργάλατα και τον Νόβα, ο Πωλ Νορ, που ζούσε στη Νέα Υόρκη, τηλεφώνησε στα γραφεία των Νέων και τους είπε ότι είναι δικό του το δίστιχο αλλά «κρατήστε το μυστικό να μη χαλάσει η πλάκα». Και μόνο αργότερα, το 1976, έγραψε στον Ρένο Αποστολίδη την εξής έμμετρη επιστολή, όπως συνήθιζε:

Ποιος τα γαργάλαγε!

Φίλε Ρένε,
τα χρόνια ρένε,
οι άνθρωποι κατα()ρένε,
αλλά οι στίχοι μένουν
οτιδήποτε κι αν σημαίνουν

και τη ζωή ομορφαίνουν,

ιδίως σαν μιλούν περί μαστών
και κάνουν έν’ ακαδημαϊκόν ονομαστόν –
εκτός αν «πάρουμε τον ποιητή μας λάθος
κι αλλάξουμε ποιητή!»

όπως συμβαίνει στην περίπτωση αυτή.

Ας αποδώσουμε λοιπόν τα του Νόβα τω Νόβα
και τα του Πούλου Πουλοπούλου τω Πούλω Πουλοπούλω

κι αυτό είναι ούλο!

Πάντως,
επί τη βάσει του συνημμένου δοκου-
μέντου θα απάλλαττα
τον παλαιό μου φίλο Αθάνα ή Νόβα τουπίκλην
Γαργάλατα!

και θ’ άφηνα να τα πάρη ούλα η… «Θάλαττα!»

SOS
πωλ νορ

(Έτσι υπέγραφε -σος εννοώντας, δικός σου)

Και επισύναπτε φωτοτυπία του τεύχους της Παπαρούνας με το στιχούργημα -αυτό που είδατε πιο πάνω. Ο Αποστολίδης είχε θεωρήσει ότι το «μέντου» είναι λογοπαίγνιο με το λατινικό mens-mentis, νους. Εγώ αντίθετα πιστεύω ότι είναι απλώς συλλαβισμένη η λέξη «δοκουμέντου», χωρίς υπονοούμενο, αν και δεν έχω δει το χειρόγραφο. Ο Τριανταφυλλόπουλος πάλι θεωρεί ιταμή τη στάση του Πωλ Νορ, εγώ όμως, λόγω παλαιάς οικογενειακής φιλίας, θα είμαι πολύ επιεικέστερος. Άλλωστε το τέχνασμα του Σταματίου το ήξεραν κι άλλοι, ακόμα και καθηγητές της Ηθικής (ο Παπανούτσος εννοώ) και κανείς δεν μαρτύρησε το μυστικό, διότι πολιτικός αγώνας γινόταν, η άλλη παράταξη αγόραζε βουλευτές με παλατιανά εκατομμύρια· δεν θα πήγαιναν κι αυτοί με το σταυρό στο χέρι.

Αλλά, στο κάτω-κάτω, δεν είμαστε καν βέβαιοι ότι ο Σταματίου άντλησε από τον Πωλ Νορ, αν άντλησε από κάποιον. Διότι υπάρχει και τρίτο πρόσωπο στην υπόθεση, όπως ο Τριανταφυλλόπουλος ανακάλυψε, κι αυτός είναι ο Πέτρος Πικρός, ο έλληνας Γκόρκι, γερός πεζογράφος του μεσοπολέμου, στέλεχος του ΚΚΕ έναν καιρό, ύστερα τροτσκιστής, που τον τελευταίο καιρό τα έργα του επανεκδίδονται και το αξίζουν. Στο κύκνειο άσμα του, τη Λαμπηδόνα του βυθού, εκδομένο το 1955, ο Πικρός περιγράφει μιαν ερωτική σκηνή, και γράφει:

Ύστερις από την πανδαισία τη μονόχνωτη, αναθυμιότανε τις γλύκες:

Κι ήτανε τα στήθια της
άσπρα σαν τα γάλατα.
Και δείχνοντάς τα μούλεγε…

Τι άλλο να μου πη, μπρος στο καλλίτερο που μπόραγε να γίνη;…
γαργάλα τα! γαργάλα τα…»

Ο Πικρός πέθανε λίγο αργότερα, το 1956. Έχουμε λοιπόν ένα δίστιχο που το κατασκεύασε ο Σταματίου το 1965 (και το απέδωσε στον Νόβα), αλλά το είχε χρησιμοποιήσει ο Πικρός το 1955 και παλιότερα ο Πωλ Νορ το 1933. Ο Πικρός ήταν ομότεχνος και συνοδοιπόρος με τον Πωλ Νορ-Νικολαΐδη στον μεσοπόλεμο, δεν είναι καθόλου απίθανο να είχε διαβάσει την Παπαρούνα, πολύ περισσότερο αν η ρίμα του Πωλ Νορ «στήθια γάλατα – γαργάλατα» ήταν, όπως υποψιάζομαι, δημοφιλής στις παρέες της εποχής που σκάρωναν στιχάκια και τραγουδάκια πολύ περισσότερο απ’ ό,τι οι επόμενες γενιές ή η σημερινή. (Μπορεί μάλιστα το δίστιχο να ήταν αδέσποτο και να το μάζεψε ο Πωλ Νορ και να το έβαλε στο στιχούργημά του).

Ο Σταματίου, επίσης, που διάβαζε πολύ, ήταν αρκετά πιθανό να έχει διαβάσει το μυθιστόρημα του Πικρού, κάπως λιγότερο πιθανό να έχει δει την εφημερίδα του 1933. Μπορεί βέβαια να έφτασε το δίστιχο στ’ αυτιά του από άλλην οδό, ή μπορεί να το επινόησε κι ο ίδιος -δεν θέλει δα και ανυπέρβλητο στιχουργικό τάλαντο, απλώς οι πιθανότητες συνηγορούν υπέρ του δανείου. Αλλά κι αν συμφωνήσουμε ότι ήταν δάνειο, δεν ξέρουμε αν το πήρε από τον Πικρό ή από την Παπαρούνα του Πωλ Νορ, και δεν θα μάθουμε εκτός αν το ξέρει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και το πει κάποτε ή αν ο Σταματίου το είχε εκμυστηρευτεί στη σύζυγό του ή στον γιο του.

Οπότε, διαβάσατε (αν αντέξατε) ένα σωρό μπερδεμένες παλιές ιστορίες, που σχεδόν κανέναν δεν ενδιαφέρουν, χωρίς καν να φτάσουμε στην οριστική διαλεύκανση του μικρού φιλολογικού μυστηρίου. Ωστόσο, την πλησιάσαμε τη λύση, οπότε ίσως δεν ήταν άδικος ο κόπος. Και μου δόθηκε κι η ευκαιρία να επαναλάβω την παράκληση, να μην κοροϊδεύετε τους ποιητές, αν τύχει κι ανακατεύονται με την πολιτική. Αν και δεν ξέρω τι είναι χειρότερο: να κοροϊδεύουν τους ποιητές ή να τους αγνοούν εντελώς, όπως συνήθως γίνεται;

 

Advertisements

91 Σχόλια to “Γαργάλατα, η σχεδόν οριστική διαλεύκανση”

  1. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  2. marianna said

    Απόλαυση όπως πάντα η ανάρτηση! Η αλήθεια είναι ότι τυχαία έπεσα πάνω στο άρθρο/έμεσμα με τίτλο «ο βουλευτής και ποιητής των αιδοίων» και απλώς το σχολίασα καυστικά στο τουίτερ. Δεν θέλησα να το μεταφέρω αλλού εμποδίζοντας την αναπαραγωγή της αθλιότητας. Καλημέρα!

  3. ppan said

    Πολύ ωραία η –σχεδόν–λύση του μυστηρίου! Για τους ποιητές συμφωνώ βέβαια. Κι ο Γ. Ανωμερίτης έχει εκδώσει ποιητικές συλλογές.

  4. Τάκης Αλεβαντής said

    Με βάση την πολύ εμπεριστατωμένη (όπως πάντα) έρευνά σου, είναι προφανές ότι πρόκειται για σαφή περίπτωση «ασυνείδητης λογοκλοπής» (unconscious plagiarism) αποτέλεσμα «κρυπτομνησίας» (cryptomnesia), φαινομένου που έχει μελετηθεί σε κάποια έκταση από την ψυχολογία.

  5. Νέο Kid Στο Block said

    Καλημέρα!
    Δεν συμφωνώ με τον Νικοκύρη στο να μην κοροϊδεύουμε/παρωδούμε την ποίηση των πολιτικών ή των πανεπιστημιακών/συγγραφέων/ποιητών. Στο κάτω-κάτω, εμείς δεν είμαστε πολιτικοί και δεν αποσκοπούμε σε πολιτικά οφέλη (οπωσδήποτε ηθικώς επιλήψιμα) ,αλλά σε γέλιο. Χωρίς να έχω την άδειά τους (αλλά είναι φιλαράκια κι έτσι δε θα μου κρατήσουν μούτρα:-) ) παραθέτω δύο από τις αγαπημένες μου παλιότερες παρωδίες . Η πρώτη αφορά κάποιον Π/Σ/Π που του αρέσουν οι εξεζητημένες λέξεις και η αυχμηρότητα και η δεύτερη το ποίημα του Τ. Χυτήρη «Οι Ετρούσκοι»

    Ειμαστε της νυχτας κληρες
    του ζειδωρου ολετηρες
    και στωμυλοι και ξιφηρες
    (οινον πινοντες και μπυρες)

    Των θεων κραυγες ακουνε
    οι ασπαιρουσες ψυχες μας
    (μα τι πιν’ς και δεν μας δινεις;
    ‘μω τις ραμνες μου, για πες μας!)

    Εις τα κρασπεδα του κοσμου
    οιακιζουμε γομωσεις
    και στις γειτονιες του ανεμου
    ομιλουμε περι γλωσσης
    (παρτα ολα χωρις δοσεις)

    Τηλέμαχος Χυτήρης, ποιητική συλλογή “Τόποι Νέοι”:

    Οι Ετρούσκοι

    Οι Ετρούσκοι χτίζανε πολύ μικρά τα σπίτια
    Οι Ετρούσκοι χτίζανε πολύ μεγάλους τάφους

    Οι Ετρούσκοι χτίζανε πολύ μικρά τα σπίτια
    Οι Ετρούσκοι χτίζανε πολύ μεγάλους τάφους

    Οι Ετρούσκοι v.2.0

    Οι Ετρούσκοι χτίζανε πολύ μικρά τα σπίτια
    Οι Ετρούσκοι χτίζανε πολύ μεγάλους τάφους

    Κι αυτό γιατί οι Ετρούσκοι ήταν πολύ κοντοί.
    ένα σαρανταπέντε, κι ίσως να λέω πολύ.
    Μα λίγο πριν πεθάνουνε, αρχίζαν το φαΐ.

    Τρώγανε ότι βρίσκανε, δίχως σταματημό,
    και όλοι τους εταΐζανε, λίγο πριν το χαμό.
    Γι’αυτό όταν πεθένανε, ήντουσαν τροφαντοί!
    Κοντοί μεν όπως πριν, μα το ίδιο και χοντροί!
    Όσο ύψος τόσο φάρδος! Γίνονταν στρογγυλοί!

    Κι έτσι χοντροί που ήντουσαν, θέλαν μεγάλο τάφο,
    κι εγώ ο μεγάλος ποιητής, αυτό σας το υπογράφω.

    Γι’αυτό οι Ετρούσκοι χτίζανε πολύ μικρά τα σπίτια.
    Γι’αυτό κι οι Ετρούσκοι χτίζανε πολύ μεγάλους τάφους.

    Α
    πό ενα χαμογελάκι για τα παλικάρια! 🙂 🙂

  6. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5: Κοπλιμέντο του κάνεις του Χυτήρη με το να τον παρωδείς, αν σκεφτείς πως ο ποιητής που έχει πιο πολύ παρωδηθεί (και κακόβουλα και τιμητικά) είναι ο Καβάφης.

    2: Πολύ καλά έκανες!

  7. ppan said

    5: Κιντ, πάντα η παρωδία καλώς γίνεται, αυτό που είναι άσχημο είναι η κριτική σε κάποιον πολιτικό κλπ να βασίζεται στα καλλιτεχνήματα που κάνει ως πάρεργο. Για μένα έχει σημασία κι η εποχη. Στα ρομαντικά μας χρόνια -για τον Κορνήλιο η έκφραση, που έχει διαβάσει τον Αλ. Πολίτη- που πολύς κόσμός στιχουργούσε γιατί ήταν του συρμού οι ερασιτέχνες ποιητές ήταν συχνά απλά θύματα της μόδας, τώρα για να γράφει κανείς ποίηση κόντρα στην εποχή δείχνει αν μη τι άλλο μια ευαισθησία ακόμη κι όταν δεν δείχνει ταλέντο.

  8. Νέο Kid Στο Block said

    7. Συμφωνώ Ππαν.

  9. Έχω πέσει κι εγώ σ’ αυτό το ολίσθημα, το ομολογώ. Και έχετε απόλυτο δίκιο όταν λέτε: «Είναι άλλωστε κι ο χαρακτήρας της σύγχρονης ποίησης τέτοιος που πολύ εύκολα μπορείς να διακωμωδήσεις σχεδόν οποιοδήποτε ποίημα, φτάνει να έχεις μπόλικη κακή θέληση, λίγη ευρηματικότητα και αρκετή αναισθησία». Εύκολα μπορεί κανείς να λοιδορήσει, π.χ., όχι μόνο τον Χυτήρη, ή τον Πολύδωρα, αλλά και τον Τόμας Τρανστόρμερ, που κέρδισε το περσινό Νόμπελ Λογοτεχνίας.

    Το σχετικό άρθρο που διάβασα εναντίον του Κουράκη, όμως, κάνει κι ένα επιπλέον ατόπημα: συγκρίνει υπόγεια τον Κουράκη με τον Ελύτη. Δηλαδή, μόνο αν είσαι ο νέος Ελύτης δικαιούσαι να γράφεις ποίηση; Μόνο αν είσαι ο νέος Χατζιδάκις δικαιούσαι να γράφεις τραγούδια; Μόνο αν είσαι ο νέος Γκίκας δικαιούσαι να ζωγραφίζεις; Όλοι οι υπόλοιποι, στον Καιάδα;

  10. Γιώργος Πρίμπας said

    Αυτό που συμβαίνει με τις απόψεις που εκφράζονται εναντίον ή υπέρ πολιτικών που γράφουν και ιδίως ποίηση αντανακλά θολά (δλδ σε υποβαθμισμένο επίπεδο) αυτό που συμβαίνει μεταξύ των ποιητών, ακόμα και αν οι ίδιοι φέρονται να προτάσσουν ένα αντιεξουσιαστικό πρόσωπο.
    Ακόμα και σε μία νύχτα οι ύμνοι που εκτόξευαν προς τον άλλο (ποιητή) μετατράπηκαν σε απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και χλευασμούς διότι απλά κάπου δεν τα βρήκαν ή απλά διαφώνησαν.
    Ειδικά για την ποίηση ίσως το πρόβλημα είναι στην κριτική. Πρακτικά επιτρέπει στον οποιοδήποτε, μέσα από ένα πλαίσιο που έθεσε, να απαξιώσει τον οποιοδήποτε. Μόνον αυτό που μένει στο χρόνο και πάλι ίσως.

  11. sarant said

    9β: Πολύ σωστά.

    10: Και γενικά μεταξύ ομοτέχνων συμβαίνει αυτό, οχι μόνο στην ποίηση.

  12. Ηλεφούφουτος said

    Μ’ αρέσει, μ’ αρέσει, έχει κάτι από ομηρικό ζήτημα αυτή η ιστορία!

    Όπως πριν την έντεχη ποίηση κυκλοφορούσε προφορικά σκόρπιο υλικό και μετά κάθησε κάποιος και το νοικοκύρεψε και το σκόρπιο έγινε επώνυμο, έτσι κι εδώ έχουμε έναν σκόρπιο προφορικό «θησαυρό» ποίησης για γέλια μέχρι που ένα κομμάτι της γίνεται επώνυμο. Μόνο που η επωνυμία δεν γίνεται προς δόξαν αλλά προς διασυρμό του δημιουργού !

    «το ήξεραν κι άλλοι, ακόμα και καθηγητές της Ηθικής (ο Παπανούτσος εννοώ)»
    καλό 😀

  13. 9β. Κι αν ήταν έτσι, για να αρθρογραφείς θα έπρεπε να είσαι τουλάχιστον ο νέος …;;

  14. ΠΑΝΟΣ said

    Εμείς πάντως οι μικρότεροι ,τότε, ,λέγαμε «ο γαργάλατας».Εδώ πιστέψαμε τον Μίκη με τούς Λαμπράκηδες,γιατί να μην πιστέψουμε τον Σταματίου;

  15. Β. said

    Αυτό που παρατήρησα εγώ και μέχρις στιγμής εχει μείνει ασχολίαστο είναι ότι τα μέσα αλλάζουν αλλα οι συμπεριφορές είναι ίδιες.
    Τι διαφορά είχε η συμπεριφορά του Σταματίου, που μπορεί να ήταν «μεγάλος δημοσιογράφος», «σπουδαίος γραφιάς» και ξερωγωτί (ήμαν αγέννητη όταν έγραφε οπότε δεν νιωθω ρίγη συγκίνησης ακούγοντας το όνομα του και δεν κολλάει το στόμα μου όταν τον αναφέρω) από το κάθε παπαγαλάκι σήμερα που βγάζει μια ψεύτικη είδηση η οποία αναπαράγεται παντού σε χρόνο dt (εδώ είναι η διαφορά του μέσου), σπιλώνει κάποιον μέσω της δύναμης που έχει, εκμεταλλευόμενος την εμπιστοσύνη και την άγνοια του κοινού του, και δεν αποκαθιστά την αλήθεια με το σκεπτικό «εδώ οι άλλοι κάνουν τέρατα δεν θα παμε εμείς και με τον σταυρό στο χέρι»

  16. gpoint said

    Οπως σου έχω ξαναγράψει στο περιοδικό «Στερεά Ελλάς» σε αφιέρωμα στους Ναυπάκτιους ποιητές υπήρχε το δίστιχο «ηταν τα στήθη της άσπρα σαν τα γάλατα και μούλεγε γαργάλατα» το οποίο επαναλαμβάνω μέσα στον ερωτισμό του ποιήματος δεν προκαλούσε γέλιο.Το ότι το δίστιχο έχει ξαναχρησιμοποιηθεί ήταν αναμενόμενο για μένα, δεν είναι δα και καμία περίεργη ομοιοκαταληξία ώστε να έμενε στα σκοτάδια μέχρι να την ανακαλύψει κάποιος.
    Μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ο Λ. Παπαδόπουλος λέει ψέματα γιατί αποκάλυψε πολύ αργά το θέμα και με μισόλογα στηρίζοντας την άποψή του στο «κύρος» του ονόματός του για άγνωστους σε μένα λόγους. και κυρίως όταν δεν υπήρχαν ζώντες για να αντικρούσουν τα λεγόμενά του. Οι πληροφορίες που αναφέρεις με βοηθούν λίγο να καταλάβω το σκεπτικό του αλλά δεν θάθελα να επεκταθώ περισσότερο στηριζόμενος μόνο στις υποθέσεις μου.
    Ο ιστορικός του μέλλοντος που θα ξεφυλλίσει τα τεύχη της Σ.Ε. και θα βρει δημοσιευμένο το ποίημα με τα στιχάκια, περίπου την εποχή που έκανε την δήλωση ο Λ.Π. (ελ πι στα αμερικάνικα, δλδ μακρας διαρκείας) ας αποτανθει σε ψυχολόγους για τα κίνητρά του.

  17. ppan said

    Μου φαίνεται λίγο ακρ;ίο αν κατηγορείτε κάποιον γαι ψέυτη επειδή κάτι κάπου ακούσατε. Ιδού πεδίον δοξης λαμπρό! Βρείτε το περιοδικό κια λύσρε οριστικά το ζήτημα! Εγώ βρήκα στην Εθνική Βιβλιοθήκη το περιοδικό «Στερεά Ελλάς / διευθύνεται υπό επιτροπής Αιτωλοκαρνάνων ; ιδρυταί Χ. Ευαγγελάτος,Μίλτ. Τζάννης», που έβγαινε από το 1921 ως το 1931. Λιγο παλιό, δεν κολλάει. Άλλο περιοδικό με παρόμοιο τίτλο, όχι.

  18. ppan said

    Και την «Στερεοελλαδική εστία : Διμηνιαία επιθεώρησις της Ρούμελης / υπό την εποπτεία της Νομαρχίας Φθιώτιδος ; υπεύθυνος Ν. Κ. Θάνος» που έβγαινε για δυο χρόνια. Ορίστε, δεν μιλάμε πια για χαμένες περγαμηνές, αν υπάρχει θα βρεθεί.

  19. gpoint said

    #17,18
    ppan, το περιοδικό έβγαινε μέχρι το 20ο8 σίγουρα, το έχουν βρει και άλλοι σ’ αυτό το σάιτ.
    Δεν το άκουσα κάπου, το περιοδικό το έπαιρνε ο πατέρας μου κι το έχω διαβάσει ο ίδιος.
    Αλλα ήθελα να ήξερα εσύ δεν σκέφτηκες ποτέ ότι ο Νόβας σαν πρωθυπουργός θα μπορούσε να δηλώσει πως οι στίχοι δεν ήταν δικοί του ;
    Μήπως δεν είχε πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης ;

  20. sarant said

    16: Κι εγώ σου έχω ξαναγράψει πως πιστεύω ότι θυμάσαι λάθος.

    Άλλωστε, αν ο Σταματίου είχε βιβλίο του Αθάνα με το επίμαχο δίστιχο, θα το είχε αναφέρει. Εκτός αν εννοείς ότι ο Παπαδόπουλος θέλησε να βγάλει ψεύτη τον φίλο του μετά τον θάνατό του. Υπάρχουν άλλωστε και άλλοι που δούλευαν τότε στα Νέα και είδαν τον Σταματίου να τους ανακοινώνει την κατασκευή του δίστιχου.

  21. sarant said

    19: Το είχε δηλώσει. Η Μεσημβρινή μάλιστα είχε κάνει (τότε, το 1965) έκκληση στους αναγνώστες της να βρουν δημοσίευμα με το αρχικό δίστιχο.

  22. ppan said

    .
    Επίσης Ναυπακτιακά : Περιοδική έκδοση της Εταιρείας Ναυπακτιακών Μελετών, αλλα΄έβγαινε μέχρι το 2003.

    Αν το διστιχο κυκλοφορούσε ςω αστείο, θα ήταν αστειότερο να το διαψεύσει, εκτός που καιγόταν ο κόσμος.
    Σε ποιο σάιτ το έχουν βρει και ποιο; Αν έβγαινε μέχρι 10 2008, κι η Εθνική βΙβλιοθήκη να μην το έχει θα είανι πανεύκολο να βρεθεί. ΚΑι τότε,αν και όταν, ας ελεγθεί κι η εγκυρότητά του.

  23. gpoint said

    Νικοκύρη, υπάρχει περίπτωση κάποιος από τους ποιητές που χρησιμοποίησαν το δίστιχο να ήταν Ναυπάκτιος και να μην πρόσεξα ότι δεν ήταν του Νόβα ;
    και από τα αρχεία των εφημερίδων υπάρχει πουθενά διάψευση του Νόβα περί της πατρότητας των στίχων ;
    Γιατί εγώ, σαν 15 άρης τότεκαι με άλλα ενδιαφέοντα, δεν το θυμάμαι, ούτε συζητήθηκε κάτι τέτοιο στον οικογενειακό μας κύκλο όπου ο Νόβας είχε βαπτίσει κάποιο παιδί άρα εθεωρείτο «δικός μας «.

  24. Πολύ ενδιαφέρον όπως πάντα, Νικοκύρη. Την ιστορία την παρακολουθώ χρόνια, είχα μείνει στις δηλώσεις του Λ. Π.

    Για το θέμα της παρωδίας να πω πως προσωπικά θεωρώ ότι είναι φόρος τιμής η παρωδία προς έναν ποιητή και εγώ χαίρομαι όταν με παρωδούν (το έχει κάνει ο Κορνήλιος). Αλλά θα έλεγα, άλλο η παρωδία και άλλο η κοροιδία.

    Για να παρωδήσεις κάτι σημαίνει ότι σε έλκει κάτι σε αυτό το ποίημα, έστω κι αν δεν το αποδέχεσαι συνειδητά (θυμίζω τους τόμους με τις παρωδίες Καβάφη, η Ιθάκη ειδικά παρωδήθηκε κατά κόρον..) και ακολουθείς το ρυθμό και τη μουσική του ποιήματος, το μιμείσαι κατ’ ουσίαν.

    Είναι, νομίζω πολύ διαφορετικό από το να κοροιδεύεις απλώς ένα ποίημα ή έναν ποιητή.

  25. gpoint said

    Οπωσδήποτε το επίμαχο ποίημα δεν ήταν τυπωμένο εκείνη την εποχή. Δήλωση του Νόβα εγώ δεν θυμάμαι αλλά κυρίως δεν θυμάμαι αμφισβήτηση της πατρότητας από κανένα. Κατά μείζονα λόγο ο Νόβας θα μπορούσε να κινηθεί δικαστικά γιαν πολιτική δυσφήμιση Αν βέβαια όπως φαίνεται ο Νόβας ήξερε πως οι στίχοι είχαν ξαναγραφεί είναι λογικό να έχει χαλαρή αντίδραση προκειμένου να μην χαρακτηρισθεί αντιγραφέας.
    Προσωπικά μου φαίνεται πολύ περίεργη η 40χρονη σιωπή του Λ.Π., θα μπορούσε να ζητήσει συγγνώμη από τον Νόβα πριν πεθάνει και επίσης η σιωπή του Σταματίου. Γενικά δεν μου αρέσει να μιλάνε κάποιοι για άλλους αφού οι άλλοι έχουν πεθάνει και δεν μπορούν να τους διαψεύσουν και αυτό ισχύει για όλους, φίλους και αντιπάλους μας.

  26. gpoint said

    # 22
    Ppan, μην επιμένεις, έχω δημοσιεύσει παλιότερα και φωτογραφία του , απλά τώρα είμαι στο χωριό και δεν έχω μαζί μου τα σχετικά. Μπορούν να στο βεβαιώσουν πολλοί από εδώ μέσα πως το περιοδικό υπάρχει.

  27. sarant said

    26: Το περιοδικό υπάρχει, φωτογραφία εξωφύλλου κάποιου τεύχους έχει στείλει ο gpoint, αλλά το επίμαχο τεύχος δεν το έχουμε δει.

  28. gpoint said

    #22
    Πιπαν γκουγκλάρισε «περιοδικό Στερεα Ελλας» και θα το δεις μπροστά σου

  29. ppan said

    Ωραία, υπάρχει στην Βιβλιοθήκη της Βουλής στη Λένορμαν. Πότε θυμάσαι να το διάβασες;

  30. gpoint said

    Νικοκύρη όπως εσύ ξέρεις αλλά ορισμένοι νεότεροι πιθανόν αγνοούν ο Νόβας «διαλύθηκε’ στην κυριολεξία από την επικράτηση του ‘γαργάλατα» και δεν μιλάω για την πολιτική του καριέρα αλλά την λογοτεχνική. Μετά το γαργάλατα κανείς συνθέτης δεν θα τολμούσε να μελοποιήσει στίχους του ενώ πριν αν θυμάμαι καλά είχε τον μελοποιήσει και ο Γιάννης Σπανός.
    Μου φαίνεται λοιπόν πολύ περίεργο να μην αντιδράσει έντονα σε ένα τόσο «χοντροκομμένο ψέμμα», αν ήταν ψέμμα βέβαια
    (να πω την αλήθεια οι στίχοι του Πικρού μου θυμίζουν πολύ αυτό που είχα διαβάσει και όπως είπα δεν προκαλούσε γέλιο όπως το επίμαχο δίστιχο)

  31. ppan said

    Τζιπόιντ, η Πρώτη ανθολογία του Σπναού κυκλοφόρησε μετά την υπόθεση γαργάλατα. ΔΕν ξέρω σε ποια από τις τρεις ήταν -του τηλεφώνου το κοχύλι νομίζω, ίσως κάνω λάθος-, αλλά οπωσδήποτε δεν επηρέασε.

  32. ppan said

    1968, στην Δεύτερη.

  33. gpoint said

    #29
    Αν γκουγκλάρεις όπως σου είπα θα βρεις διεύθυνση και τηλέφωνο του εκδότη. πρέπει να ήταν σε τεύχος του 2007 ή του 2006 (πιο δύσκολα 2008 ή 2005) Το περιοδικό έβγαινε κάθε δυο μήνες, δεν είναι πολλά τα τεύχη και είναι σχετικά οπιγόφυλλα

  34. ppan said

    Σιγά μην πάρω κια τηλέφωνο τον εκδότη 🙂
    Το περιοδικό υπάρχει σε αθηναϊκή και ωραιότατη βιβλιοθήκη, με ευγενέστατους υπαλλήλους, κοντα΄στο μετρό, δυνατό κλιματισμό, από 2005 ή 2008 είναι καμιά 50αριά τεύχη, η έρευνα. ελάχιστη, αν είσαι στην Αθήνα να μια ωραία ιδέα. Τώρα βέβαια από το είδος του περιοδικού που είναι γενικής ύλης κι όχι αμιγώς λογοτεχνικό/φιλολογικό, κι από το ΄ότι είναι τόσο πρόσφατο, πιθανόν κι ο συντάκτης να πίστεψε την πλάκα του Σταματίου.

  35. Alexis said

    Απολαυστική η ανάρτηση, και ασφαλώς ενδιαφέρουν πολλούς όλες αυτές οι παλιές ιστορίες για ένα δίστιχο που σημάδεψε τη νεότερη πολιτική ιστορία.
    Θα εκφράσω κι εγώ την ίδια απορία με τον Gpoint (ωραίο ψευδώνυμο!) γιατί ο Νόβας δεν έσπευσε να διαψεύσει επισήμως το δημοσίευμα των «Νέων».
    Καταπληκτικός τύπος αυτός ο Πωλ Νορ, αγνοούσα την ύπαρξή του!
    Θα συμφωνήσω με το σχόλιο της Ππαν ότι η ενασχόληση ενός πολιτικού με την ποίηση θα πρέπει να αντιμετωπίζεται κατ’ αρχήν ως θετικό γεγονός και να μην επισύρει σχόλια χλευασμού.
    Πολλοί μέγιστοι ποιητές μας (Σεφέρης, Βάρναλης κ.ά) έχουν γράψει «απρεπή», «άσεμνα» ή απλώς «αφελή» στιχουργήματα χωρίς βέβαια να έχουν χλευαστεί γι αυτό.
    Αλλά θεωρώ ότι στους πολιτικούς, εκτός από την τυφλή πολιτική αντιπαλότητα, λειτουργεί λίγο και το νεοελληνικό σύνδρομο της σοβαροφάνειας: ο,τιδήποτε κάνουν, που δεν θεωρείται «σοβαρό», επισύρει το χλευασμό των πολιτικών τους αντιπάλων. (βλέπε και Καραμανλής με Playstation)

  36. Nicolas said

    Πως δεν ενδιαφέρει! ενδιαφέρει και παραενδιαφέρει. ωραίο και δροσιστικό, πρωί-πρωί (που λέει ο λόγος).
    Τους ποιητές όχι μόνον μπορούμε, αλλά πρέπει να τους κοροϊδεύουμε. Γιατί αν το κάνουμε, σημαίνει ότι τους διαβάσαμε. Και αν τους διαβάσαμε, ακολουθήσαμε τη συμβουλή του Δ.Ν.Σ.: «Διαβάζετε ποίηση, κάνει καλό».
    Πάντως οι παλιοί ήταν ζιζάνια και χορατατζήδες. Οι σημερινοί το παίζουν πολύ σοβαροί και κρυόκωλοι (το ω με υπογεγραμμένη, παρακαλώ).

    Προσπαθώντας να ξυπνήσω σήμερα, έφτιαχνα μια γαλλοελληνική παρωδία του « Que reste-t-il de nos amours… », αλλά η μαμά μου μου απαγορεύει να τη δημοσιεύσω (μας διαβάζουν και παιδιά). Τα μνημεία αν τα αφήσουμε χωρίς μπογιά, γκρεμίζονται.

  37. gpoint said

    #31
    Β’ ανθολογία, κυκλοφόρησε το 68. Πιθανόν όμως να είχε μελοποιηθεί πριν τα γεγονότα, δεν ήταν εύκολο πράγμα τότε να βγάλεις δίσκο

  38. Του Πωλ Νορ δεν ήταν ο «Μίμης ο Αμίμητος» , ή κάνω λάθος;

  39. sarant said

    38: Νομίζω ναι.

    30: Έχω την εντύπωση πως είχε διαψεύσει -και σου είπα για τη Μεσημβρινή. Παραδέχομαι όμως πως δεν το έχω ψάξει πολύ.

  40. ppan said

    37:Τώρα αυτά είναι σοφισμοί. Ο Νόβας δεν μελοποιήθηκε πριν -όπως έγραψες- αλλά μετά, οπωσδήποτε κυκλοφόρησε μελοποιημένος μετά, κι έκανε και μεγάλη επιτυχία. Για πάρα πολύ κόσμο ο Αθνασιάδης-Νόβας της αποστασίας κι ο Αθάνας που διδασκόταν και στο σχολείο δεν ταυτίζονται

  41. gpoint said

    #35
    Ευχαριστώ.

    G. (από george )

  42. cronopiusa said

    Πες μου ένα ψέμα ν’ αποκοιμηθώ

    ΕΝΤΕΨΙΖΙΚΑ ΓΙΑ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΟΥΣ (EXERCICES DE STYLE) http://neostipoukeitos.wordpress.com/2009/06/05/%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%88%CE%B9%CE%B6%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%83/


    ΣΕ ΘΕΑΤΡΙΚΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

    41
    «Μην ακούς τι φλυαρούνε
    μήπως ξέρουνε τι λένε;
    Γράφεις δράματα – γελούνε,
    γράφεις κωμωδίες – κλαίνε!»

    Κων. Σκόκος (1854-1929) από https://sarantakos.wordpress.com/2010/03/14/satirik/

  43. Έχω προσέξει πως τα ψέμματα της δημοκρατικής παράταξης (π.χ. δωρεάν παιδεία, πόθεν έσχες και η πατρότητα του γαργάλα τα) είναι πολύ ανθεκτικά. Πολύ καλά έκανες και τα είπες και έκανες και υπαινιγμό για τον Ε.Π.Π., έστω και αν τον αθώωσες. Για να μην παρεξηγηθώ, να πω πως τα ψεύδη της άλλης πλευράς απλά είναι εθνικές αλήθειες.

    Γιάννης

  44. 38-39 Ναι, όντως είναι: http://www.politeianet.gr/index.php?page=shop.product_details&product_id=198846&option=com_virtuemart&Itemid=89&lang=el
    Κρίμα που δεν μπορώ να βρω ονλάιν κάποιο απόσπασμα, είναι καταπληκτικά κειμενάκια.

  45. Αλίκη Στούκα said

    “Η Ντροπή της Ευρώπης”
    “Στο χάος κοντά, γιατί δεν συμμορφώθηκε στις αγορές· κι Εσύ μακριά από τη Χώρα, που Σου χάρισε το λίκνο.
    Όσα εσύ με την ψυχή ζήτησες και νόμισες πως βρήκες, τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν σκουριασμένα παλιοσίδερα.
    Σαν οφειλέτης διαπομπευμένος και γυμνός, υποφέρει μια Χώρα· κι Εσύ, αντί για το ευχαριστώ που της οφείλεις, προσφέρεις λόγια κενά.
    Καταδικασμένη σε φτώχεια η Χώρα αυτή, που ο πλούτος της κοσμεί Μουσεία: η λεία που Εσύ φυλάττεις.
    Αυτοί που με τη δύναμη των όπλων είχαν επιτεθεί στη Χώρα την ευλογημένη με νησιά, στον στρατιωτικό τους σάκο κουβαλούσαν τον Χέλντερλιν.
    Ελάχιστα αποδεκτή Χώρα, όμως οι πραξικοπηματίες της, κάποτε, από Εσένα, ως σύμμαχοι έγιναν αποδεκτοί.
    Χώρα χωρίς δικαιώματα, που η ισχυρογνώμων εξουσία ολοένα και περισσότερο της σφίγγει το ζωνάρι.
    Σ’ Εσένα αντιστέκεται φορώντας μαύρα η Αντιγόνη, και σ’ όλη τη Χώρα πένθος ντύνεται ο λαός, που Εσένα φιλοξένησε.
    Όμως, έξω από τη Χώρα, του Κροίσου οι ακόλουθοι και οι όμοιοί του όλα όσα έχουν τη λάμψη του χρυσού στοιβάζουν στο δικό Σου θησαυροφυλάκιο.
    Πιες επιτέλους, πιες! κραυγάζουν οι εγκάθετοι των Επιτρόπων· όμως ο Σωκράτης, με οργή Σου επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο ώς επάνω.
    Θα καταραστούν εν χορώ, ό,τι είναι δικό Σου οι θεοί, που τον Ολυμπό τους η δική Σου θέληση ζητάει ν’ απαλλοτριώσει.
    Στερημένη από πνεύμα, Εσύ θα φθαρείς χωρίς τη Χώρα, που το πνεύμα της, Εσένα, Ευρώπη, δημιούργησε”.

  46. Αλίκη Στούκα said

    Κάποιες βραδιές στη θάλασσα, στους πρόποδες των βουνών, η νύχτα πέφτει στην τέλεια καμπύλη ενός ορμίσκου, και τότε μια εναγώνια πληρότητα ανεβαίνει από τα σιωπηλά νερά. Σ’ αυτούς τους τόπους μπορούμε να καταλάβουμε ότι οι αρχαίοι ‘Ελληνες μόνο με την ομορφιά και την σαγήνη της κατόρθωσαν να αγγίξουν τα όρια της απελπισίας. Σ’ αυτή τη μακάρια δυστυχία, η τραγωδία κορυφώνεται.

    Αντίθετα, η εποχή μας έθρεψε την απελπισία της μέσα στην ασχήμια και το σπαραγμό. Αν ποτέ μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον πόνο ευτελή, τότε και η Ευρώπη θα άξιζε τον ίδιο χαρακτηρισμό.

  47. Ηλεφούφουτος said

    36 «Πάντως οι παλιοί ήταν ζιζάνια και χορατατζήδες. Οι σημερινοί το παίζουν πολύ σοβαροί και κρυόκωλοι»

    Συμφωνώ και νοσταλγώ Μαγιακόφσκι!
    Δεν ισχύει μόνο για ποιητές αλλά και για άλλους, π.χ. τους ηθοποιούς, που δεν μαθαίνουν πια τι εστί μπουλούκι.
    Δείτε πώς τελεί πλέον υπό απαγόρευση η αποδοκιμασία!
    Πρέπει οι καλλιτέχνες να βρουν λίγο συνείδηση αναλωσίμου αλλιώς βραστη την τέχνη!

  48. ppan said

    Μην παραπονιέστε βρε παιδιά, κι η Αλίκη στο Ναυτικό κάτι παρωδεί θαρρώ, κι είναι μάλιστα και πολύ αστεία τα χωρατά της.

  49. sarant said

    45: Α, αυτό το έχουμε μεταφράσει κι εδώ!
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/05/28/guentergrass/

  50. «Μπορεί μάλιστα το δίστιχο [σαν τα γάλατα…γαργάλα τα] να ήταν αδέσποτο…»

    Πολύ πιθανό, πράγματι.
    Μου θυμίζει κάπως προσωπική ιστορία με το «γοργόνατο»: Καλοκαίρι, παραλία, η μικρή ανηψιά μου οιμώζει απαρηγόρητη στην θέα σταγόνας αίματος στο γόνατό της, από χτύπημα σε κάποιο βοτσαλάκι πάνω στο παιχνίδι. Επιχειρώ γιατροσόφια και καλοπιάσματα μαζί, μέχρι που καταλήγω στην χαζομάρα
    «Μην κλαις βρε κουτή, έτσι που στο ‘φτιαξα θα γίνει γοργόνατο και θα κολυμπάς σαν γοργόνα!»
    ΄Επιασε η μπουρδίτσα, αλλά είχε και συνέχεια («Μην τάζεις τ’ άγιου σου κερί…»), καθότι στα επόμενα μπάνια έπρεπε να επιβεβαιώνω τις νεοαποκτηθείσες δεινές κολυμβητικές ικανότητες της ανηψιάς μου…

  51. Ο Ρογκ (Ρόχε;) διόρθωσε: «…the United Kingdom is the home of modern sports but Athens is the home of the Olympics». Δεν είναι σωστό αυτό, απλά κολακεύει την Αθήνα, ενώ στους Ολυμπιακούς μετείχαν πολλές ελληνικές πόλεις ισότιμα. Ήταν συλλογική δημιουργία χωρίς αθηναϊκό καπέλο.

    Γιάννης

  52. cronopiusa said

    47

    Μαγιακόφσκι στην Ερυθραία – μέρος 4ο

    Μαγιακόφσκι στην Ερυθραία – μέρος 8ο

    Владимир В. Маяковский – А вы могли бы

  53. Νικοκύρη, ωραία παρουσίαση, της τόσο γνωστής αλλά και με τόσες άγνωστες πτυχές ιστορίας του «γαργάλατα»

    Η παρωδία στίχων ποιητών, είναι κάτι συνηθισμένο, τουλάχιστον από τις αρχές του εικοστού αιώνα. Υπάρχει όμως, εκτός από την παρωδία και η περίπτωση της πολύ άγριας καζούρας.
    Κάτι τέτοιο είχε συμβεί το 1911. Ο νεαρός Λαρισαίος Δημοσθένης Μπιτσάνης, ένας από τους κατηγορούμενους για την υπόθεση των «Αθεϊκών του Βόλου», δεν δίστασε να βάλει στο στόχαστρό του, τον ίδιο τον εφέτη Τιμολέοντα Αμπελά για κάποιους ανόητους στίχους που είχε γράψει:
    «Ηγάπησα καγώ την τάλαινα Μαρίαν,
    αλλ’ είχε εις τα στήθη της η κόρη μη καρδίαν».
    Τύπωσε μάλιστα σε φυλλάδιο την απολογία του-που ήταν μια νεανική σάτιρα για την κουταμάρα αυτής της εκστρατείας κατά των «άθεων και μαλλιαρών»- με τίτλο: «Το φιλολογικό κέρδος της δίκης των αθεϊκών» και τη μοίρασε στον κόσμο. «Φιλολογικό κέρδος» θα ήταν η γνωριμία του λαού με την υψηλή(!) ποίηση του εφέτη. Έπεσε πολύ γέλιο!
    Ο Αμπελάς δεν μπόρεσε να ξεχάσει ποτέ την καζούρα του Μπιτσάνη. Είχε συνταξιοδοτηθεί όταν γινόταν η Δίκη του Ναυπλίου το 1914 κι έστειλε επιστολή σ’ ένα γνωστό του εφέτη όπου του ζητούσε «ως χάριν την καταδίκην του Μπιτσάνη»!

  54. sarant said

    53: Να μια ωραία ιστορία!

  55. Ο αρθρογράφος αποδίδει τον χλευασμό ενός ποιήματος του Τ.Κουράκη από »φίλους φίλων του» αποκλειστικά στο πολιτικό χάσμα που χωρίζει τον τελευταίο από τους προαναφερθέντες φ.φ*.
    Αφορμώμενος μάλιστα απ’ αυτή την υ π ο θ ε σ η ιδεολογικών διαφορών μεταξύ φ.φ και π.π**, σημειώνει πόσο φτηνή βρίσκει μια τέτοια πρακτική εξευτελισμού (γελοιοποίηση ποιητικών πονημάτων) οποιουδήποτε πολιτικού ανεξαρτήτως κόμματος στο οποίο ανήκει. Λαμπρά.
    Ενώ λοιπόν είμαι απολύτως σύμφωνος με την καταλληκτική διακύρρηξη δεν θα μπορούσα να πω το ίδιο και για την αρχική του υπόθεση ούτε και υπό την απειλή περιστρόφου.
    Διότι ακόμη κι αν απ’ τα σχόλια ή/και τις προσωπικές τους πληροφορίες προκύπτει πως οι χλευαστές φ.φ ανήκουν σε άλλο πολιτικό χώρο απ’ τον χλευαζόμενο π.π αυτό σε καμία περίπτωση δεν αποδεικνύει πως επρόκειτο για πολιτική επίθεση. Γιατί να μην πρόκειται ας πούμε για μία άγαρμπη και αγενή εκδήλωση διαφορετικού γούστου; Ο κύριος Σαραντάκος φαίνεται να επιμένει έως τέλους πως ο λόγος αυτής της χοντροκομμένης φαντάζομαι επίθεσης κατά του π.π ήταν ακριβώς η ενασχόλησή του με την πολιτική όπως προκύπτει κι απ’ την θερμή παράκληση που μας απευθύνει στην κατακλείδα (»να μην κοροϊδεύετε τους ποιητές, αν τύχει κι ανακατεύονται με την πολιτική»). Αναφέρει μάλιστα ακόμη δύο πολύπαθους π.π, τον Τηλέμαχο Χυτήρη και τον Αθάνα Νόβα.
    Διερωτόμαι μεγαλοφώνως αν ο κύριος Σαραντάκος είχε κι άλλους βασανιζμένους π.π στο τσεπάκι του ή αυτά ήταν και τα μόνα παραδείγματα π.π.π*** που κατάφερε να ξεθάψει.
    Διότι απ’ τις εκατοντάδες των ελλήνων βουλευτών που χουν περάσει απ’ τα έδρανα δεκάδες έχουν εκδόσει μυθιστορήματα και ποιητικές συλλογές άνευ τέτοιας μαζικής όπως στις περιπτώσεις Κουράκη και Χυτήρη ειρωνίας. Δεν είναι μόνο οι φ.φ του κυρίου Σαραντάκου. Η περίπτωση Νόβα διαφέρει νομίζω κατά τι μιας και το παρατσούκλι του μάλλον προέκυψε απ’ ένα ποίημα που εσφαλμένως του αποδόθηκε (οι π.π Κουράκης και Χυτήρης απ’ την άλλη μεριά εχουν εκδόσει επώνυμα τις συλλογές τους (του κυρίου Κουράκη μάλιστα μεγάλο μέρος του έργου του είναι ανηρτημένο στον προσωπικό του ιστόχωρο) και δεν τίθεται αμφιβολία περί της πατρότητος των στίχων).
    Προς θεού δεν επικροτώ την δημόσια ειρωνία και χλεύη κι είναι κάτι που ελπίζω να μη μου συμβεί ποτέ. Γι’ αυτό κρατώ και τα ποίηματα μου στο μπαούλο άλλωστε.
    Αλλά καμιά φορά είναι η αυτοαναφορικότητα ή η προχειρότητα των στίχων που προκαλεί αυτή την πρωτόγονη λιθοβολική αντίδραση και στην περίπτωση των πονημάτων του Τ.Κουράκη θέλω να εξετάσω κι αυτό το ενδεχόμενο πριν το αποκλείσω.
    Όταν εκδίδεσαι, εκτίθεσαι και πρέπει να ‘χεις το στομάχι κι γι αυτού του είδους την κριτική.
    Υπάρχει κι ο ποιητικός δαρβινισμός ξέρετε.
    Νομίζω πως ακόμη κι ο κύριος Σαραντάκος -βαθιά μέσα του- το υποψιάζεται αυτό γιατί πως αλλιώς να εξηγήσω οτι ενώ παραθέτει με τόσο μεράκι ένα σωρό ποιήματα του Νόβα και του Σταματίου και συγκεκριμένο λινκ για »τον υδραυλικο» του Χυτήρη ξεχνιέται και δεν μας αναφέρει γραμμή απ’ το επίμαχο ποίημα του Κουράκη ρίχνοντας τον αναγνώστη του στην θάλασσα των απάντων του π.π;
    Προς τί αυτή η παραπομπή στη γενικότητα;
    Προς τί ο φόβος του συγκεκριμένου;
    Αυτό δεν ήταν διόλου δημοσιογραφικό εκ μέρους του.

    *φίλοι φίλων
    **ποιητή-πολιτικού
    ***πολύπαθων ποιητών-πολιτικών

  56. sarant said

    55: Αγαπητέ, ευχαριστώ για τον χρόνο που αφιερώσατε, αλλά δεν ξέρω αν θα συμφωνήσουμε.
    Καταρχάς, λέτε ότι κάτι «δεν είναι καθόλου δημοσιογραφικό εκ μέρους μου», ενώ εγώ δεν είμαι δημοσιογράφος, το δε κείμενό μου δεν φιλοδόξησα να είναι δημοσιογραφικό, αλλά φιλολογικό. Οπότε, η μομφή ότι «δεν ήταν δημοσιογραφικό εκ μέρους μου» δεν με αγγίζει, μάλλον για κοπλιμέντο την παίρνω.

    Δεύτερον, διαβάζετε απρόσεχτα. Και του Νόβα διακωμωδήθηκαν αυθεντικά ποιήματα, αλλά βέβαια η κατασκευή ήταν πολύ πιο εύκολα γελοιοποιήσιμη και γιαυτό έπαψαν να χρησιμοποιούνται αυτά. Επομένως, από τα τεσσερα ονόματα π.π. που ανέφερα, τα τρία είναι π.π.π. κατά την ορολογία σας, το δε τέταρτο, ο Κουβέλης, δεν είναι π.π.π. επειδή είναι ά.π.π. (άγνωστος ως ποιητής), αφού οι νεανικές του ποιητικές συλλογές έχουν εξαντληθεί κι ο ίδιος δεν τις προβάλλει.

    Αν είναι δεκάδες οι εν ενεργεία βουλευτές που έγραψαν ποίηση, σας παρακαλώ να αναφέρετε έτσι πρόχειρα πεντέξι. Για μυθιστορήματα και αυτοβιογραφίες, το πράγμα αλλάζει, αυτά πιο δύσκολα γελοιοποιούνται, αν και στο μακρινό παρελθόν το Ποντίκι είχε ειρωνευτεί κάποιον της ΝΔ (τον Μποκοβό;) που έγραφε κατασκοπευτικά (το μακρύ κορμί της Μπάρμπαρα, θυμάμαι). Εγώ μόνο τον Πάγκαλο θυμάμαι να ήταν π.π., αλλά δεν τον ανέφερα, αφού τώρα γράφει ένα πολιτικό βιβλίο και θα ξεστράτιζε την κουβέντα. Κατά σύμπτωση κι αυτού τα ποιήματα έχουν υποστεί χλεύη στο Διαδίκτυο. Οπότε, 4/5 ή μάλλον 4/4 αφού τον Κουβέλη δεν τον ξέρει κανείς για ποιητή.

    Έγραψα άλλωστε ότι η νεότερη ποίηση εύκολο είναι να γελοιοποιηθεί, πιο εύκολο από την παραδοσιακή. Πάρτε το εξής:

    Η μάγισσα

    Σαν είμαι μόνος, τι δεν συλλογίζομαι!
    και τι δεν λέω για μένα με το νου μου…
    και λέω πως είμαι βασιλιάς και γίγαντας
    και τρέμει η γη στην άκρη του μυαλού μου!

    Μα όταν μπροστά σου βρίσκομαι, ω Μάγισσα!
    Σαστίζω και τα χάνω σαν παιδί…
    Και λέω, δεν είμαι βασιλιάς και γίγαντας
    και κοκκινίζω και τρέμω από ντροπή!

    Μέτριο ποίημα (ενός στρατηγού), άτεχνο, όχι πρωτότυπο, αλλά δεν είναι εύκολο να το γελοιοποιήσεις.

    Και για να τελειώνω: την ποίηση του Κουράκη δεν την έκρινα γιατί αυτού του είδους την ποίηση δεν την έχω μελετήσει. Ούτε του Κουράκη, ούτε άλλων πολύ πιο αναγνωρισμένων -μην αναφέρω ονόματα. Μπορώ όμως να δω ότι η κριτική που έγινε από φ.φ. και από το Πρώτο Θέμα ήταν, αντιστοίχως, φτηνή και χυδαία. Ξέρετε, φαίνεται όποιος απορρίπτει ένα ποίημα μετά λόγου γνώσεως, ξεχωρίζει απ’ όποιον το απορρίπτει επειδή είδε από ποιον υπογράφεται.

  57. Pepe said

    Βλέπω ότι στα «Αγγιναροκούκια στο Ζέφυρο» περιλαμβάνονται και οι στίχοι:

    Μήνα θωρείς τ’ απάνεμα τα ρόιδα μέσα στ’ ονειροπλάνεμα που σου τη σκάσανε κορόιδα; Ω Μποχώρη, που με το αιώνιο μπαμπόρι πας κι έρχεσαι κι αιώνια ταξιδεύεις…

    Το πρότυπό τους: http://www.youtube.com/watch?v=xPMSxYUYQjU

  58. satyrikon said

    Το 1965 ο Νικηφορος Βρεττακος-ποιος τον θυμάται αραγε-εγραψε ένα ποιημα για τον “πρωθυπουργο”του παλατιου Γεωργιο Αθανασιαδη -Νοβα που αρχιζε ετσι:”ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΧΡΕΟΣ ΕΧΕΙ ΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ”

  59. Talos said

  60. atheofobos said

    To 2007 είχα αφιερώσει δύο ποστ στον Νόβα.
    Στο πρώτο που είχε τίτλο ΠΟΙΗΤΙΚΟ QUIZ.-ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ;
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2007/02/quiz.html
    είχα 10 στιχάκια του Νόβα σαν το παρακάτω και ζητούσα να βρουν ποιός είναι ο ποιητής.

    Βράσε τώρα τραχανά
    Και θα ιδούμε αλλού στερνά ..
    Λεν, πως τα πολύ γερόντια
    Ξαναβγάνουνε τα δόντια
    Κι΄ αν τα πράγματα έρθουν έτσι
    Θα χορτάσω κοκορέτσι!

    Δεν τον βρήκε κανείς και έτσι στην συνέχεια δημοσίευσα ακόμα ένα με τον τίτλο Ο ΓΑΡΓΑΛΑΤΑΣ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2007/02/blog-post_16.html
    στο οποίο μπήκαν μερικά ακόμα από αυτά που είχε πει αυτοσχεδιάζοντας σε διάφορες περιστάσεις, όπως όταν πετώντας με την ΤΑΕ, την εταιρεία πριν την Ολυμπιακή, στην οποία ήταν και η μάνα του Κοκού Φρειδερίκη, απήγγειλε κατά την πτήση

    Ελληνικέ Λαέ
    Πούχεις βασίλισσα γρήγορη
    Σαν την ΤΑΕ !

    Σε αυτό το ποστ υπάρχει και η δηλητηριώδης κριτική του Ρ. Αποστολίδη για τις ασάλευτες κυρίες των επαρχιών.(Προσωπικά είναι από τα ποιήματα που μου αρέσουν)

  61. Talos said

    Λάθος link

  62. sarant said

    60: Αθεόφοβε, αυστηρός είσαι με τον Αθάνα κι επιπλέον δεν είναι καθόλου βέβαιο πως τα στιχάκια αυτά τα ευκαιριακά είναι δικά του όλα.
    Όσο για το πρώτο σου ποστ (με το κουίζ) είσαι σίγουρος πως όλα τα στιχάκια που βάζεις είναι από συλλογές του; Μερικά είναι, ίσως σχεδόν όλα -αλλά δεν πιστεύω να είναι από συλλογή του το «ανώτατον-νώτα των»

    Κι ο Ρένος αυστηρός ήταν -και βέβαια η εκδίκηση θα είναι αν, όπως θεωρώ πιθανό, το Λαλούν τ’ αηδόνια συνεχίσει να ακούγεται και να συγκινεί όταν κανείς δεν θα θυμάται τον Ρένο Αποστολίδη.

  63. atheofobos said

    62: Γιατί θεωρείς πως είμαι αυστηρός με τον Νόβα;
    Και στα δύο μου ποστ το μόνο προσωπικό σχόλιο που υπάρχει είναι στην πρόταση:
    Το 1955 έγινε Ακαδημαϊκός (ομόφωνα!), και στη συνέχεια Πρόεδρος της Ακαδημίας ,Πρόεδρος της Βουλής και τελικά Πρωθυπουργός.
    (Μόνο πρόεδρος του Ολυμπιακού δεν έγινε γιατί δεν το σκέφτηκε!)
    Εάν ο Νόβας δεν είχε γίνει ο πρώτος πρωθυπουργός των αποστατών θα είχαν ξεχαστεί τα πλείστα των ποιημάτων του και στις ανθολογίες θα είχαν μπει 2-3 από τα πιο αξιόλογα.
    Θα είχαν μείνει ίσως ως χαριτολογήματα και μερικά από αυτά της στιγμής που έλεγε στις διάφορες περιστάσεις.
    Ίσως και ο Αποστολίδης να μην είχε γράψει αυτό το σχόλιο που το έγραψε αφού ανέλαβε την πρωθυπουργία.
    Και βέβαια δεν θα έγραφες και εσύ το σημερινό άρθρο!
    Όσο για τα στιχάκια δεν μπορώ να θυμηθώ μετά από 5 1/2 χρόνια από τα έχω αντιγράψει .
    Έχω την αμυδρή εντύπωση πως τα είχα βρει σε κάποιο απόκομμα εφημερίδας που είχα φυλάξει από την εποχή της αποστασίας είτε από κάποιο απόκομμα από τα πρώτα χρόνια κυκλοφορίας του ΠΟΝΤΙΚΙΟΥ.

  64. sarant said

    Εντάξει, ο Ρένος πάντως είναι σίγουρα αυστηρός έως φαρμακερός.

    Και τα στιχάκια του κουίζ δεν πρέπει να είναι όλα αυθεντικά.

  65. Αγαπητέ κύριε Σαραντάκο είναι πάντα χαρά μου ν’ αφιερώνω χρόνο σε αξιόλογα κείμενα όπως το δικό σας, ακόμη κι αν εξ’ αιτίας μιας ιδιοτροπίας μου σημειώνω πάντα τα σημεία με τα οποία διαφωνώ παραλείποντας να εξάρω όσα με ενθουσίασαν. Αυτό μου το ελάττωμα συχνά προκαλεί παρεξηγήσεις.
    Λυπάμαι που διαβάζω πως ερμηνεύσατε ως μομφή το »διόλου δημοσιογραφικό εκ μέρους σας» για δύο λόγους: αφενός μεν επειδή το πήρατε τοις μετρητοίς κι αφετέρου επειδή δε σας άγγιξε. Γνωρίζω πολύ καλά πως δεν είστε δημοσιογράφος και σας συγχαίρω γι’ αυτό. Ήταν μία απλή σύγκριση ανάμεσα στις πολύ συγκεκριμένες αναφορές σας και στις καθ’όλα ασαφείς.

    Φοβούμαι πως το βασικό μου πρόβλημα δεν είναι τόσο πως διαβάζω απρόσεχτα όσο το ότι γράφω βιαστικά. Διέκρινα την περίπτωση του Νόβα απ’ τις υπόλοιπες ακριβώς επειδή » το παρατσούκλι του μάλλον προέκυψε απ’ ένα ποίημα που εσφαλμένως του αποδόθηκε». Ήθελα μ’ αυτό να τονίσω πως το σήμα κατατεθέν της χλεύης προς το πρόσωπό του προήλθε από κατασκευή και άγνοια. Όχι εξ’ αιτίας δικών του αναρτήσεων. Σαφώς και εκτίμησα την πληθώρα των παραδειγμάτων σας κι ούτε στιγμή δε λησμόνησα τα υπόλοιπα, τα αληθινά ποιήματα του Νόβα καθώς και την τύχη τους.

    Ο Λορέντζος Μαβίλης,ο Κωνσταντίνος Τσάτσος,ο Αλέξανδρος Παναγούλης, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης ο Αλέξανδρος Εμπειρίκος κι ο Ιάκωβος Πολυλάς είναι πεντ’ έξι ονόματα πολιτικών-ποιητών που μου ‘ρχονται πρόχειρα στο μυαλό.
    Συμφωνώ απολύτως μαζί σας ως προς τις αυτοβιογραφίες και τα μυθιστορήματα και το δύσκολον της ειρωνίας των. Εξαιρετική μα την αλήθεια παρατήρηση.

    Οπωσδήποτε η διάκριση που κάνετε στην κατακλείδα σας είναι ορθή. Μάλιστα καμιά φορά ισχύει και το αντίθετο: τυχαίνει δηλαδή κάποιος να υποδέχεται με ενθουσιασμό ένα ποίημα ακριβώς επειδή έχει υπ’ όψιν του τον δημιουργό του.

    Σας ευχαριστώ για την »κουβέντα». Σας διαβάζω πάντοτε με ενδιαφέρον. Συγχωρέστε μου το απρόσωπο του προηγούμενου σχολίου μου: το έκανα νωχελικά copy-paste από κάποιον e-τοίχο στο οποίο το είχα αρχικά συντάξει. Δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να εκληφθεί ως αγένεια.

    Σάκκας Πάνος

  66. Υ.Γ: φοβάμαι πως δεν με διαβάσατε σωστά: στο πρώτο μου σχόλιο δεν αναφέρθηκα σε εν ενεργεία βουλευτές. Μίλησα ξεκάθαρα για εκατοντάδες βουλευτές που »έχουν περάσει από τα βουλευτικά έδρανα».

  67. gpoint said

    Διάβασα στην ανάρτηση του αθεόφοβου για την μικρότητα του Κουτσόγιωργα απέναντι στον γηραιό τότε Νόβα κατά την μεταβίβαση της περιουσίας του στο δημόσιο. Θεωρώ ανάλογη και την συμπεριφορά του Λ.Π. εφ’ όσον λέει αλήθεια για την πατρότητα των στίχων και δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη όσο ζούσε ο Νόβας. Φυσικά το ίδιο ισχύει και για τον Σταματίου, εκτός αν τα στιχάκια όντως (αντι)γράφτηκαν από τον Νόβα οπότε τι συγγνώμη να ζητήσουν…
    Σύμπτωση,, χθες το πρωΐ έγραφα για κάποιον συγγενή μου, βαπτιστήρι του Νόβα, έχοντας υπ’ όψιν να τον ρωτήσω σχετικά, το βράδυ αργά με ειδοποιήσανε πως πέθανε.
    Η Πιπαν βρήκε που υπάρχουν τα τεύχη της Σ.Ε.,μάλιστα έχουν και «περιεχόμενα» οπότε το ψάξιμο είναι εύκολο, τον Νοέμβριο που προβλέπεται να επιστρέψω στην Αθήνα, καιρού αποτρέποντος, θα το ψάξω

  68. sarant said

    65: Ευχαριστώ για τις διευκρινίσεις, αλλά επειδή είπατε «εκατοντάδες» θεώρησα ότι αναφέρεστε σε βουλευτές των λίγων τελευταίων δεκαετιών και όχι από καταβολής νεοελληνικού κράτους -που ασφαλώς είναι χιλιάδες, ίσως και δεκάδες χιλιάδες.

    Ο Παναγούλης, ναι. Μα πέθανε πολύ νωρίς και με το δίκαιο φωτοστέφανο του ήρωα, δεν πιάνεται. Και ο Ναπ. Λαπαθιώτης δεν ήταν ποτέ βουλευτής,σας διαβεβαιώνω. Ο πατέρας του ο Λεωνίδας ήταν, μια φορά (1903-1905) και για ένα τετράμηνο υπουργός το 1909. Και ο Παν. Κανελλόπουλος ήταν ποιητής, που κι αυτόν τον ειρωνεύονταν -θα έχετε δει τις γελοιογραφίες με τα σονέτα του.

    67: Φοβερή σύμπτωση….

  69. Δημήτρης Φύσσας said

    Μπράβο Νίκο για το όλο θέμα, από την άποψη της έρευνας και της ανάρτησης. Επί της ουσίας, νομίζω ότι η αποκατάσαση θα μπορούσε να έχει γίνει νωρίτερα, ήδη τότε, στα Ιουλιανά, και η πλάκα να τελειώσει νωρίς. Οι λόγοι προφανείς.

  70. Ηλεφούφουτος said

    52, Ευχαριστώ πολύ!

  71. Καλαχώρας Λεώνικος said

    Είχα διαβάσει κάποτε ποιήματα του Αθάνα. Θυμάμαι κι ένα που λέει για κάποια που μεγάλωσε παίζοντας πιάνο και περιμένοντας το γαμπρό, την ‘τρυφερή μελαγχολία’ του ανεκπλήρωτου πόθου που ‘οὔπω καιρός’ να δικαιωθεί. Συγνώμη, αλλά δεν δεν δεν δεν δεν αντεχότανε. Τίτλος τιμής ήταν να έχει γράψει το Γαργαλατα. Ούτε αυτό;
    Όσο για το λαλούν τ’ αηδόνια κάπου το είχε ακούσει μάλλον, εκτός αν έλεγε όντως κάτι στα νιάτα του. Στα γεράματά του ήταν λίγο εμετικός

  72. 56 Ο Μποκοβός έγραψε αρκετά βιβλία,αλλά γιατί το μυαλό μου κόλλησε στον Αναστάσιο Μπάλκο;
    http://bit.ly/Pgygy1

  73. sarant said

    72: Και τους δύο τους είχε περιλάβει τότε το Ποντίκι.Νομίζω ότι ο Μποκοβός ήταν με τη Μπάρμπαρα, αλλά μπορεί να μη θυμάμαι καλά.

  74. gpoint said

    Στο http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=19028 πάντως σαν στιχουργός του «λαλούν τ’ αηδόνια» φέρεται ο Διονύσιος Λαυράγκας

  75. sarant said

    74: Αφού το έχουμε ξανασυζητήσει:
    https://sarantakos.wordpress.com/2011/05/15/lalountaidonia/

    (Ο Λαυράγκας είναι ο συνθέτης).

  76. atheofobos said

    73:Ήταν το θρυλικό βιβλίο του Μποκοβού -Το μακρύ κορμί της Μπάρμπαρα!

  77. Αγαπητέ δεν θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο μαζί σας: τόσες χιλιάδες-ίσως και »δεκάδες χιλιάδες»-βουλευτές (έστω εξαιρουμένου του Λαπαθιώτη) από καταβολής ελληνικού κράτους προ εκατόν ογδόντα μόλις ετών.
    Mutatis mutandis αυτό μας δίνει σαρανταπέντε; πενήντα βουλές;
    Σίγουρα μία τέτοια δεξαμενή πολιτικών εξασφαλίζει αρκετούς ποιητές πολιτικούς κι όμως μια χούφτα μόνο εξ αυτών-μετρημένοι ίσως στα δάκτυλα του ενός χεριού έπεσαν θύματα χλευασμού των ποιημάτων τους εξ’ αιτίας -κατ’ εσάς- της ενασχόλησής τους με την πολιτική.
    Επιτρέψτε μου μια σύντομη αλλά και πολύ διδακτική αναλογία:
    Προ εικοσαετίας η μικρή μας αδερφούλα εισήχθη στο νοσοκομείο με γαστρεντερίτιδα. Όταν ο γιατρός την ρώτησε τί είχε βάλει στο στόμα της απ’ το πρωΐ εκείνη αποκρίθηκε »γάλα, μόνο γάλα». Τότε ο γιατρός ξεκίνησε κάτι να πει αλλά η μάνα μας πετάχτηκε αγενώς και διαλύοντας την όποια νεογέννητη υπόθεση στο κεφάλι του γιατρού του είπε: »Δεν είναι αυτό γιατρέ μου, κι οι γιοί μου το πρωΐ απ’ το ίδιο κανάτι ήπιανε κι είνα όλοι τους περδίκια. Δεν φταίει το γάλα».
    Η μικρή βλέπετε, είχε πολύ ευαίσθητο στομάχι.

    Σας ευχαριστώ και πάλι για την κουβέντα και περιμένω με ενδιαφέρον το επόμενο κείμενό σας

  78. sarant said

    Χμμ… από τους σημερινούς π.π. που ήπιαν από την κανάτα (Κουράκης, Χυτήρης, Πάγκαλος) βλέπω να έχουν αρρωστήσει και οι τρεις. Μπορεί να φταίει και το γάλα.

  79. Ιθάκη (του Θ. Πάγκαλου)

    Λιμάνι θέλω σίγουρο
    ανάμεσα στα δύο σου χέρια να μισοβυθιστώ.
    Να μ’ έχεις δέσει γερά επιθυμώ.
    Να μη λασκάρει η γούμενα
    να μην ξεσύρει η άγκυρα και με
    πάρει ξανά.
    Κι ασ’ τον πουνέντη να φυσάει.
    Εδώ είναι η Ιθάκη μου.
    Κάθε πρωί να βλέπω να
    αγουροξυπνούν
    και να ορθώνονται οι λόφοι σου
    πάνω από το ροδόχρυσο οροπέδιο,
    την πυκνή κι ατίθαση λόχμη,
    τον Μινωικό ισθμό που οδηγεί
    στους καρποφόρους κόλπους σου,
    ανακράζω:
    εδώ είναι η Ιθάκη μου

    Ιθάκη μου σ’ αναγνωρίζω
    χωρίς ποτέ να σε γνωρίζω.
    Εγώ δεν γύρισα όπως εκείνος ο
    Οδυσσέας.
    Εγώ δεν ήξερα ότι υπάρχεις,
    σε ανακάλυψα πηγαίνοντας γι’ αλλού
    ή μάλλον γυρίζοντας τον κόσμο στην τύχη,
    Κι Ιθάκη αν σε προσφωνώ
    είναι γιατί δεν θέλω να σε χάσω.

    Tης γραφής (του Τ. Κουράκη)

    Η μελάνη που τοξεύει τις λέξεις δεν θα συναντηθεί ποτέ με τα υγρά του
    κολποφαλλού. Κι όμως και τα δύο στοχεύουν στο φθαρτό.

    (Ο Τ. Χυτήρης μάλλον την έπαθε ζπ’ το γάλα-δε θα διαφωνίσουμε σ’ αυτό).

  80. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Νὰ μὴν ξεχάσουμε ὅτι τὸ γαργάλατα μεταφράστηκε καὶ στὰ γαλλικά:

    et ils étaient tes seins blancs comme les laits,
    tu les montrais et tu disais chatouille-les chatouille-les

  81. sarant said

    🙂

  82. ppan said

    Ένα γλωσσικό: αυτό το «που δεν κινδυνεύουν να γίνουν και δικοί μου» είναι σωστό; Θέλω να πω αντί του «δεν υπάρχει κίνδυνος να». Εκτός δηλαδή αν όντως κινδυνεύουν 🙂

  83. sarant said

    Εδώ ήταν ενσυνείδητο, λόγω της διαφωνίας των απόψεων. Για το γενικότερο, πρέπει να δούμε αν ο γαλλισμός έχει περάσει ή όχι στα ελληνικά.

  84. Μιχαλιός said

    Νίκο, γράφεις για τα Αγκιναροκούκια: «Αυτό το είδος παρωδίας που κορόιδευε γενικώς και αορίστως τους πρωτοποριακούς ποιητές ήταν πολύ της μόδας … Όπως βλέπετε είναι γραμμένο με εξεζητημένο λεξιλόγιο, λίγο από βλάμικο και λίγο από παλαμικό, με τολμηρές σύνθετες λέξεις και χωρίς κανένα νόημα.»

    Όμως εγώ (στις τελευταίες τουλάχιστον 12 σειρές) βλέπω ότι σατιρίζεται σαφέστατα ο Γιάννης Γρυπάρης και μάλιστα συγκεκριμένο του ποίημα (ο Νυμφίος). Μήπως πρέπει κάπου προς τα κεί να ψάξουμε και για την πρώτη-πρώτη αφορμή των επίμαχων στίχων;

  85. sarant said

    Μιχαλιέ, δεν έχεις άδικο και ο Πωλ Νορ έγραφε και για το θέατρο. Αλλά η σάτιρα για Γρυπάρη έρχεται αμέσως μετά το Γαργάλατα, δεν είναι ανάγκη να έχει όλο το ποίημα ειρμό και συνέχεια.

    Πάντως, δεν είναι απίθανο.

  86. […] που δεν έγραψε). Η σχεδόν οριστική διαλεύκανση της υπόθεσης, σε περυσινό μας άρθρο. Βλέπω ότι έχω αδικήσει κάπως τον Κ. Μητρόπουλο, οπότε […]

  87. γαργάλατας said

    «Αθάνας» μελοποιημένος

  88. Earion said

    Δείτε κι αυτό: http://imgur.com/QZPxFoO
    Κάτι σαν τρικ των ημερών εκείνων.

  89. sarant said

    Ναι, είχε βγάλει κάμποσα τεύχη αυτό το εφημεριδάκι.

  90. ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜΑΚΗΣ said

    Για άλλη μία φορά να σάς συγχαρώ, κε Σαραντάκο, διότι πέρα από την γνωστή περί γλώσσας ευρυμάθεια, διαθέτετε και περίσσια ακεραιότητα. Δανείστε ολίγην στους δημοσίως εκφραζόμενους φίλους και εχθρούς, ομοσταύλους και αντιπάλους, όλοι την χρειαζόμαστε. Είναι εν ανεπαρκεία. (Κυκλοφορεί πάλι, εν έτει 2017, η «είδηση» για τούς στίχους Κουράκη και έπεσα πάνω σ’αυτό το κείμενό σας. Και συγγνώμη για τις δοτικές.)

  91. sarant said

    Να είστε καλά αγαπητέ. Τα πρόσεξα για τον Κουράκη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: