Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο θυρωρός κι η κατσιφάρα

Posted by sarant στο 9 Αυγούστου, 2012


Σε μια περίεργη σύμπτωση, μια μέρα μετά τον Λευτέρη Βερυβάκη, στον οποίο αφιέρωσα το προχτεσινό μου σημείωμα, χτες αποχαιρέτισε τη ζωή ένας συνάδελφός του στην πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 1981, ο Γιώργος Κατσιφάρας. Ίσως βέβαια η σύμπτωση να μην είναι και τόσο εντυπωσιακή κατά βάθος, αφού οι δυο τους ήταν συνομήλικοι, γεννημένοι κι οι δυο το 1935, αλλά και πάλι η ζωή δεν έχει επετηρίδα ώστε όσοι ήρθαν μαζί να φεύγουν πάλι μαζί.

Ο Κατσιφάρας ήταν συγχωριανός των Παπανδρέου από το Καλέντζι Αχαΐας και προσωπικός φίλος του Ανδρέα, έναν καιρό ιδιαίτερος γραμματέας του, καθώς και ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ. Συμπορεύθηκε πιστά στον Ανδρέα, πάντοτε αφοσιωμένος στον αρχηγό. Οι σημερινοί τριαντάρηδες μπορεί και να μην τον πολυπρόλαβαν, αφού μετά το 2000 αποσύρθηκε θαρρώ από την πολιτική, αν και το όνομα ακούγεται αφού ο ανιψιός του Απόστολος έχει εκλεγεί περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας.

Δεν ανέλαβε ποτέ «βαρύ» υπουργείο. Σε εκείνη την πρώτη κυβέρνηση του 1981 είχε αναλάβει υφυπουργός Προεδρίας με αρμοδιότητα στον αθλητισμό, αλλά τον περισσότερο καιρό ήταν υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, πόστο που ήταν και το τελευταίο του σε κυβέρνηση, το 1996. Πλούτισε την ελληνική παραπολιτική φρασεολογία με μια διάσημη φράση, που την είχε πει τα πρώτα χρόνια, ίσως σε συνέντευξη, ίσως σε υπουργικό συμβούλιο απευθυνόμενος σε συναδέλφους του υπουργούς: «Αν δεν ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, όλους εμάς δεν θα μας ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας», φράση που, τροποποιημένη, πέρασε και στο ευρύτερο φρασεολόγιο για να χαρακτηρίσει κάποιον παντελώς άγνωστο: «αυτόν δεν τον ξέρει ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας του». Βέβαια, σήμερα λέμε πιο πολύ «αυτόν δεν τον ξέρει ούτε η μάνα του», κυρίως επειδή στις σημερινές πολυκατοικίες οι θυρωροί είναι σπάνιο είδος, που οδεύει προς εξαφάνιση.

Το επώνυμο Κατσιφάρας φαίνεται πως προέρχεται από τη λέξη κατσιφάρα (γράφεται και κατσηφάρα), που δεν θα τη βρείτε σε πολλά λεξικά. Είναι μια από τις 366 λέξεις που περιλαμβάνονται στο βιβλίο μου «Λέξεις που χάνονται«.

Κατσιφάρα είναι η ομίχλη, η καταχνιά. Είναι λέξη κυρίως της νότιας Ελλάδας: ακούγεται στην Κρήτη, στα Κύθηρα, στις Κυκλάδες και στην Πελοπόννησο, αλλά και στην Κύπρο. Από τα λεξικά, μόνο ο Πάπυρος την έχει, και το ετυμολογικό του Ανδριώτη, που τη λημματογραφούν κατσηφάρα, επειδή υποθέτουν ότι είναι μεγεθυντικό του αμάρτυρου *κατσηφιά, που το παράγουν από το «κατηφής», μάλλον εύστοχα. Ίσως λοιπόν κατσιφάρας να ήταν ο κατσούφης.

Σε πολλά μέρη η κατσιφάρα έχει ενδημικό χαρακτήρα· διαβάζουμε, ας πούμε, ότι η περίφημη κυθηραϊκή κατσιφάρα εμπόδισε τα ελικόπτερα του ΕΚΑΒ να πετάξουν. Εγώ πρώτη φορά άκουσα τη λέξη από έναν φίλο μου που έμενε Θεσσαλονίκη, και μου παραπονιόταν ότι δεν αντέχει άλλο την κατσιφάρα της Θεσσαλονίκης. Αργότερα όμως συνειδητοποίησα ότι οι θεσσαλονικιοί δεν ξέρουν τη λέξη «κατσιφάρα» -άλλωστε ο φίλος μου αυτός είναι χαμουτζής. Παρόλο που η κατσιφάρα ακούγεται πολύ και στην Πελοπόννησο, οι περισσότερες καταγραφές που έχουμε είναι από κρητικές μαντινάδες και ριζίτικα, όπως «Ήθελα να ’μουνε πουλί γή πρίνος στη Μαδάρα / να μ’ αγκαλιάζει δροσερά τσ’ αυγής η κατσιφάρα».

Άλλωστε η παλιότερη μνεία της λέξης είναι από τον Κρητικό Πόλεμο του Μπουνιαλή, στον 17ο αιώνα: «Νέφαλα σκοτεινότατα ο ουρανός γεμίζει / κι η κατσιφάρα άρχισε λίγο να ψιχαλίζει» για να φτάσουμε στο ριζίτικο του 1941: «Παιδιά κι είντα ’ναι η καταχνιά και τούτ’ η κατσιφάρα; / Και γιάντα φεύγουν τα πουλιά κι ανατριχιούν τα δάσα; / Οι Γερμανοί πλακώσανε κι ουρανοκατεβαίνουν…»

155 Σχόλια to “Ο θυρωρός κι η κατσιφάρα”

  1. Γς said

    Καλημέρα,
    Αρχίζω και ψυλλιάζομαι …
    Λες; Να σε διαβάζει κι ο Αγιος Πέτρος μωρέ;

  2. sarant said

    Μπα, εγώ τον διαβάζω! Καλημέρα!

  3. Δημήτρης Μ. said

    Ο Κατσιφάρας ήταν γνωστός στην εποχή του για πολλά πράγματα. Ήταν κομψός, εργάνης, λάτρης του ωραίου φίλου, γλεντζές, ΑΕΚτζής και πολλά άλλα. Για πολιτικές ικανότητες, όμως, δεν ήταν γνωστός. Ενδεχομένως η φράση με το θυρωρό, η οποία πάντως αποδίδει την πραγματικότητα, να ήταν η μεγαλύτερη πολιτική του επιτυχία.

  4. dystropop said

    Καλημέρα.
    Ένα παράπλευρο σχόλιο: Διαβάζω στο σημερινό σας άρθρο για το φίλο που «έμενε Θεσσαλονίκη», αντί «έμενε στη Θεσσαλονίκη». Έχω την εντύπωση ότι αυτό το φαινόμενο, η παράλειψη δηλαδή του άρθρου σε πολλές περιπτώσεις, είναι φαινόμενο των τελευταίων 15-20 χρόνων. Στην αρχή το άκουγε κανείς αποκλειστικά από πολύ νεαρούς ομιλητές, αφορούσε μόνο ουσιαστικά δηλωτικά τόπου, και σήμαινε – όσο σαφές μπορεί να είναι αυτό – ότι ο περί ου ο λόγος τόπος ήταν στέκι της παρέας του ομιλητή. Π.χ. άκουγε κανείς εκείνο το «Πάμε πλατεία;» που ξεσήκωσε και ο Λαζόπουλος, ενώ κανείς δε θα έλεγε «πάμε Αμερική;». Με τα χρόνια αυτές οι διακρίσεις κάηκαν, όπως λέτε και σεις, και η χρήση αυτή γενικεύτηκε. Το ακούει και το διαβάζει κανείς συχνά, από ομιλητές και γραφιάδες νεαρούς και λιγότερο νεαρούς (δεν το έχω ακούσει πάντως ποτέ από ηλικιωμένους.) Σε πολλές νεανικές παρέες τείνει να γίνει ο κανόνας, ακούει π.χ. κανείς: «παίρνω πατέρα τηλέφωνο και μου λέει έλα Χαλκίδα».
    Αναρωτέμαι αν το παρατηρούν κι άλλοι κι αν ίσως έχει σχολιαστεί στο ιστολόγιό σας αυτό το φαινόμενο.
    Καλημέρα ξανά.

  5. Ένα ειδησεογραφικό σάιτ της Πρέβεζας λέγεται PamePreveza και μάλιστα πολλοί νομίζουν πως ανήκει στον εργατικό φορέα ΠΑΜΕ.

    Γιάννης

  6. Προηγούμενες γενιές εύρισκαν παράξενο το ασύνδετο I go home που διδάσκονταν στα αγγλικά.

    Γιάννης

  7. Νέο Kid Στο Block said

    Καλημέρα! Σχετικά με την παρατήρηση του Dystropop(4.), έχω την εντύπωση οτι ειδικά για κύρια ονόματα (τοπωνύμια,γεωγρ. προσδιορισμούς γενικά) το φαινόμενο είναι παλιό.
    Ειδικά με ρηματα σαν το ανεβαινω-κατεβαινω (με την εννοια πάω βορεια ή νότια ή πάω προς τα ορεινά ή τα πεδινά). Θ’ανέβεις Θεσσαλονικη ή θα κατεβεις Κρητη; νομιζω ειναι παλιά και καθιερωμενα.
    Προσωπικά ,το παίρνω πατέρα τηλεφωνο, δεν το έχω ακουσει ποτέ.

  8. Ρουμλ. said

    Λίγες μέρες πριν από τους Βερυβάκη και Κατσιφάρα έφυγε και ένας άλλος 77χρονος, ο Καθηγητής Χρίστος Τσολάκης, γεννημένος επίσης το 1935
    # 4. Το παρατήρησα στην περιγραφή ποδοσφαιρικών αγώνων. Άκουγα : «Παίρνει μπάλα», «δίνει μπάλα» κλπ.

  9. ppan said

    Πάω νότια και πάω σχολείο -δηλαδή πχ δεν ΄δουλεύω ακόμη γιατί…- είναι διαφορετικά από το πάω νότια Κρήτη ή πάω πλατεία

  10. Νέο Kid Στο Block said

    Καλά, οι «αθλητικοί» δεν παλεύονται! 🙂
    Ειδικά αυτή η μπάλα! Μεγάλη μπάλα, μακρινή μπάλα, ψηλοκρεμαστή μπάλα…γιατί τέτοιο μίσος για την πατροπαράδοτη μπαλιά, δεν το έχω καταλάβει. Ίσως νάναι ότι θέλουν να δείξουν ότι «κατέχουν» το long ball των Εγγλέζων.
    Παρεμπ. δεν ανήκει κανονικά εδώ,αλλά βαριέμαι ν’αλλάζω γήπεδο:-) ψες έβλεπα βόλεϋ Ιταλία-Αμερική. Σε κάποια φάση αδικήθηκε η Σκουάντρα Ατσούρα και δύο Ιταλοί διαμαρτυρηθηκαν επι μακρόν. Οπότε ο σπήκερ λέει: Oι Λατίνοι δεν ηρεμούν ποτέ! Υπολεπτομέρεια: O ένας Ιταλός λεγόταν Ντράγκαν Τράκιτσα (ή κάπως έτσι) κι ο άλλος Αντρέι Ζάιτσεφ . Στερεότυπα! 😆

  11. Γς said

    8:

    «…Οι γλώσσες ακολουθούν τις κοινωνίες.
    Όταν χειροτερεύουν οι κοινωνίες, […]
    Προστίθενται νέες έννοιες που εκφράζουν την ευτέλεια που μας διέπει…»

  12. 4 Καζαντζάκης: Ταξιδεύοντας Ισπανία κτλ. Αν και μπορεί να διαβαστεί «ταξιδεύοντας: Ισπανία», πάντα το καταλάβαινα ότι ταξίδευε, πήγαινε Ισπανία κτλ.

  13. Βαριές κουβέντες Γουσού. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα εισαγωγικά.

    Γιάννης

  14. Γς said

    13:
    Είναι του Δάσκαλου του Χρίστου Τσολάκη (#8).
    «…Οι γλώσσες ακολουθούν τις κοινωνίες.
    Όταν χειροτερεύουν οι κοινωνίες, χειροτερεύουν οι έννοιες που διέπουν τη ζωή,
    χειροτερεύει και η γλώσσα που τις εκφράζει.
    Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν πλουτίζει.
    Προστίθενται νέες έννοιες που εκφράζουν την ευτέλεια που μας διέπει…»

  15. dystropop said

    Ελπίζω να μη δίνω αφορμή να κατηγορηθεί ο οικοδεσπότης ότι εκτός από δύο φωνήεντα εξαφανίζει τώρα και ένα ολόκληρο μέρος του λόγου!
    Προφανώς δεν θεωρώ ότι η γλωσσική αυτή αλλαγή – αν είναι υπαρκτή και δεν είναι απλώς ιδέα μου – είναι προς ψόγο, ή προς έπαινο.
    Όσον αφορά το φαινόμενο αυτό καθαυτό, χρήσεις του τύπου «πάμε πλατεία», «αράζω παραλία» κλπ. τις ακούω πολύ συχνά από παρέες εικοσάχρονων π.χ. Πιστεύω ότι είναι ένα σχετικά καινούριο φαινόμενο της νεανικής κυρίως γλώσσας, το οποίο σιγά σιγά επεκτείνεται. Για το άλλο με τα τοπωνύμια κλπ., μπορεί να κάνω λάθος. Είμαι πάντως βέβαιος ότι στο άμεσο περιβάλλον μου κανένας πάνω από 60 δε θα έλεγε «μένω Θεσσαλονίκη», ενώ αντίθετα στους κάτω των 30 είναι πολύ συνηθισμένο. Θα έπρεπε ίσως να γίνει ειδικότερη μελέτη για τις διάφορες χρήσεις του άρθρου.
    Συγγνώμη αν ξεστράτισα τη συζήτηση.

  16. Γεια σας Dystropop.

    Στην πραγματικότητα δεν εξαφανίζεται άρθρο, αλλά εμπρόθετο σχήμα «εις την», «στην», που εκφράζει λειτουργία: κίνηση προς ένα τόπο. Φαίνεται όμως πως η λειτουργία αυτή μοιράζεται στις σημασίες του ρήματος κίνησης (πάμε) και του τόπου (πλατεία). Νομίζω πως δεν πρέπει να υποστηρίζουμε τα μέρη του λόγου πριν δούμε τις λειτουργίες που υπηρετούν.

    Γιάννης

  17. Υπάρχει και το λατινικό ευτελές vado Romam
    με παράλειψη του ad. Δεν νομίζω να κατσιφαριάζει η γλώσσα με μία αυτονόητη απλοποίηση και επαναφορά της ενδόξου πάλαι ποτέ τοπικής πτώσεως 😉

  18. Σωτήρης said

    Το φαινόμενο της δήλωσης της κίνησης σε τόπο άλλοτε με πρόθεση και άλλοτε χωρίς πρόθεση δεν είναι ούτε νέο ούτε περίεργο. Υπάρχει σε πάρα πολλές γλώσσες, ακόμη και στα αρχαία ελληνικά (π.χ. πέμψομέν νιν Ἑλλάδα, ἐπεμψαν εἰς τὴν Ἑλλάδα). Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να δει το συντακτικό του Ed. Schwyzer στην ελληνική μετάφραση: «Η σύνταξη της αρχαίας ελληνικής γλώσσας», εκδ. Παπαδήμας, σελ. 86-87. Εκεί ο Schwyzer αναφέρει ανάλογα φαινόμενα και σε νεοελληνικά δημοτικά τραγούδια (π.χ. τον τόπο μας να πάμε, άλλους τους παν την Πρέβεζα) και παραπέμπει για περισσότερα στοιχεία στην «Νεοελληνική Σύνταξη» του Τζάρτζανου σελ. 67. Δυστυχώς, δεν έχω πρόχειρο το έργο του Τζάρτζανου, αν κάποιος άλλος το έχει μπορεί να μας δώσει περισσότερα στοιχεία.
    Και σήμερα μας φαίνονται περίεργες κάποιες απρόθετες εκφράσεις όπως «πάω πλατεία» ή «πάω παραλία», αλλά δεν προσέχουμε τις συνήθεις απρόθετες εκφράσεις που χρησιμοποιούμε όλοι μας, π.χ. πάω σπίτι, γυρίζω σπίτι, γυρίζω την Ελλάδα κ.ά. Αν σήμερα η απρόθετη χρήση χρησιμοποιείται πιο συχνά (πράγμα για το οποίο δεν είμαι και τόσο σίγουρος) δεν σημαίνει εκφυλισμό της γλώσσας, αλλά απλά ότι αυτή είναι ζωντανή γλώσσα και εξελίσσεται.
    Εδώ: http://epanagiotidis.blogspot.gr/2009/01/blog-post_25.html μια καλή περιγραφή του φαινομένου.

  19. Ηλεφούφουτος said

    Την παράλειψη του άρθρου πριν από λέξη που σαφώς δηλώνει τόπο τη θυμάμαι σχεδόν όσο θυμάμαι τον εαυτό μου -και είμαι, φευ, πολύ πάνω από 30-, χωρίς διάκριση ανάμεσα σε τοπωνύμιο και προσηγορικό τύπου πλατεία, σπίτι κλπ.
    Θα έλεγα μάλιστα ότι φράσεις τύπου «γύρνα σπίτι» ή «μιλάω με Αγγλία» είναι σαφώς παλιότερες.
    Στα Αρχαία υπήρχαν ειδικές καταλήξεις για τέτοια ονόματα που δήλωανν τόπο (Αθήναζε, Αθήνησι, οίκοι, οίκαδε), απομεινάρια της ινδοευρωπαϊκής τοπικής, εμείς φαίνεται ότι ακολουθούμε την αντίστροφη πορεία και ξαναχτίζουμε την τοπική πτώση που οι ανεύθυνοι Αρχαίοι τόσο άσπλαχνα κατάργησαν, στο πλαίσιο ενός ύπουλου σχεδίου που σκοπό είχε να μας αποκόψει από τα ιερά νάματα της ωραίας μας ΙΕ πρωτογλώσσας. Αν προσέξετε όσοι έχετε μουσικό αφτί που πιάνει συχνότητες που μόνο οι γνήσιοι ΙΕ μπορούν να πιάσουν (για τους άλλους, υπάρχουν και οι παλμογράφοι) το -ι αυτό στο «πάω σπίτι» είναι πιο μακρύ γιατί εμπεριέχει και ένα υπογεγραμμένο -ι (φατσούλα με μάτι που γυαλίζει και φρύδι που ανεβοκατεβαίνει παρλιακά).

    Εκείνο που δεν βλέπω, αντίθετα με το 4, είναι να παραλείπεται το άρθρο πριν από όνομα προσώπου, ακόμα κι όταν στην πρόταση δηλώνει τόπο. Δεν έχω ακούσει π.χ. «*πάω Νίκο» (=στου Νίκου) ή «*πάω το αμάξι Μήτσο» (στο συνεργείο του Μήτσου).

  20. Ηλεφούφουτος said

    17.Michalis Melidonis
    μαζί γράφαμε 🙂

  21. Με τα λατινικά που το ρίξαμε να πούμε και το «eo rus» (= Τόβαλα για τα χωράφια). Απάντηση «i» (= Και δεν πας).

    Γιάννης

  22. Στην ποίηση η αιτιατική με ρήματα κίνησης δηλώνει το τέρμα της κίνησης, τον προορισμό. Η χρήση αυτή δεν επιβιώνει στον πεζό λόγο.
    ΣΟΦ ΟΤ 35 ἄστυ Καδμεῖον μολών || αφού ήρθες στην πόλη του Κάδμου.

    http://www.greek-language.gr/greekLang/ancient_greek/tools/composition/page_014.html
    ώστε είναι κυρίως του προφορικού λόγου,
    του τραγουδιού και της ποίησης.

  23. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Υπάρχει ένα επώνυμο «Κατσιφός», που με το βόρειο φωνηεντισμό προφέρεται «Κατσφός» και το ‘τσ’ είναι φατνιακό (σαν το αγγλικό ch στο cheese). Άραγε έχει ίδια ρίζα με τον Κατσιφάρα;

  24. spiral architect said

    @3: Σωστός. 😉
    Καλημέρα σε όλους! 🙂

  25. 20 ας πει τη γνώμη του και ο Κορνήλιος
    μένουμε/πᾶμε Ἀθήνᾳ ἤ Ἀθήνα(ν)

  26. 25 MM

    Επειδή στο μεταξύ το βλέπουμε, ενώ ο Κορνήλιος αργεί.
    Ερώτηση: Δεν πρόκειται για δύο διαφορετικά πράγματα; «μένουμε Ἀθήνᾳ» (με δοτική) και πᾶμε Ἀθήναν (δοτική);

    Γιάννης

  27. Nicolas said

    Πάμε Χαβάη!

  28. Τι, Nicolas, γίναμε η 51η και δεν το πήρα χαμπάρι;

    Γιάννης

  29. Νίκος Μαστρακούλης said

    17: Ή, για να θυμηθούμε και τη Ζωή του Μπράιαν των Μόντι Πάιθον, το «Romani ite domum» 🙂

    Και μην ξεχάσουμε το «Θα κάτσω σπίτι» του Λουκιανού Κηλαηδόνη (πάνω από 25 χρόνια πίσω).

  30. Νίκος Μαστρακούλης said

    Έτσι υποδόρια έρχεται η απλοποίηση και ο εκφυλισμός της γλώσσας, κόψε μια πρόθεση από δω, κόψε κάτι τονοπνεύματα από κει… Και φτάνουμε σήμερα στο σημείο οι νέοι μας (λέγω) να γελάνε με τέτοια τερατουργήματα:

    – Έλα, δε μου λες, ο μπαμπάς είναι σπίτι;
    – Χελόου! Ο μπαμπάς είναι άνθρωπος!

    [τέλος σαρκασμού]

  31. Κάνω ρελάνς σε όλους σας με το θεατρικό του Καμπανέλη: Οδυσσέα, γύρισε σπίτι. Γραμμένο το 1952.

  32. Γς said

    27:

    Και η Σακελλαρίου που δεν πάει Μέγαρο για να μείνει με τον παίδαρο.

  33. dystropop said

    Έχουμε δείγματα (γραπτού) λόγου με χρήσεις όπως «πήγε Παρίσι» ή «μένω Λάρισα» πριν το 1990;
    Φράσεις όπως «μιλάω με Κώστα τώρα, δεν μπορώ», ήταν συνηθισμένες πριν 20 χρόνια;

    Φαίνεται ότι η εντύπωσή μου δεν συμπίπτει με τις εντυπώσεις των υπολοίπων εδώ. Πιθανότατα κάνω λάθος ή γενικεύω αυθαίρετα. Σε καμία περίπτωση δεν υπονόησα κάτι για εκφυλισμούς και άλλα τέτοια, απλά (νομίζω ότι) παρατηρώ μια αλλαγή.

    Χρήσιμο το λινκ στο #18, ευχαριστώ.

  34. Νέο Κid said

    Η ρελάνς Δύτη (άτσαα!) παίρνει το κόλπο και μαζεύει το ποτ! Πάμε βυθό; 🙂 YΓ. Το αφεντικό πού χάθηκε; πήγε παραλία;

  35. Καλά, εσύ δεν θα εξαφανιζόσουν για βουτιές;

  36. Γς said

    3:
    Πολύ ασχοληθήκαμε με το 3β σου (μένω Θεσσαλονίκη).
    Για να δούμε και το 3α σου.
    > Για πολιτικές ικανότητες, όμως, δεν ήταν γνωστός.
    Κι όμως για έναν καλό επικήδειο θα άρχιζες από αυτό και μετά τα άλλα που αναφέρεις:
    -Ο εκλιπών ήταν γνωστός για τις πολιτικές του ικανότητες. Ήταν κομψός, εργάνης, λάτρης του ωραίου φίλου…
    -Τέκνονμου!
    -Ο εκλιπών λέγω, ήταν γλεντζές, ΑΕΚτζής…
    -Κάτσε κάτω ρε χανουμάκι!
    -και πολλά άλλα…

  37. Mindkaiser said

    Αλλά και «Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου.«

  38. 37 καλιά < καλύβα;

    26 ας το κάνουμε, πάμε Αθήνᾳ (μέσω Αθήνας) Πάτραζε, ζμΠάτρα, και πάμε Αθήναζε, ή ζΑθήνα προς την Αθήνα.

  39. ppan said

    Βρε παιδιά, το καλιά μου, όπως και το νότια, δεν είναι τοπωνύμια, άλλη περίπτωση είναι αυτή. Το «Πάω Μέγαρο» εντάσσσεται στους νεολογισμούς. Γενικά συμφωνώ με τον δυστροπόπ, κι εμένα μου έκανε εντύπωση, επειδή ζω στο εξωτερικό εδώ και χρόνια, κάποια στιγμή όταν ήρθα για διακοπές, συνειδητοποίησα την αλλαγή. Πάνω κάτω την ίδια περίοδο που το εντελώς γιαγιαδίστικο «νάστε καλά» γενικεύτηκε ως απάντηση στο «ευχαριστώ» στη θέση του «παρακαλώ» που μου έμαθε η μαμά μου. Περίμενα παραπερα εξέλιξη σε «-Ευχαριστώ -Να έχεις τη ευχή μου, κόρη/γιόκα μου» αλλά δεν.

  40. sarant said

    Ο Νικοκύρης επιστρέφει και περιμένει να δει παρά ένα τεσσαράκοντα σχόλια για τον Κατσιφάρα, αλλά διαπιστώνει ότι τα περισσότερα αφορούν την παράπλευρη επισήμανση του Δυστροπόπιγγα στο 4.

    Απαντήσατε κι εσείς. Εγώ λίγα έχω να προσθέσω. Το «πάμε πλατεία» μου είχε κάνει (τότε που βγήκε) εντύπωση, αλλά το «πάω σπίτι» θυμάμαι πως το έλεγα ανέκαθεν.

    Πού να ψάξει κανείς για να βρει αν υπάρχουν καταγραμμένες τέτοιες χρήσεις; Είναι δύσκολο. Ίσως σε τίποτα απομνημονεύματα και ενθυμήσεις, ιδίως λαϊκών ανθρώπων… αλλά τώρα βαριέμαι 🙂

  41. ppan said

    Kαλά, για το καντηλάκι του Κατσιφάρα. Κι εμένα ο θάνατος του δεύτερου μετά τον Βερυβάκη ιστορικού μουστακιού του Πασοκ, μου φάνηκε σημαδιακή. Μετά έμαθα ότι έχει ήδη πεθάνει και το τρίτο, ο Χαραλαμπόπουλος. Πάει, τέλειωσε η μεταπολίτευση 😦

  42. ppan said

    Ειρωνικό: ειδικά τώρα που μέσω του χιψτερισμού η μυστακοφορία αναβιώνει.

  43. ppan said

    Ωχ! Δεν τα έκλεισα;

  44. Γς said

    39β:
    Εγώ έπεσα πάνω σε εκφράσεις που δεν καταλάβαινα καν τι σημαίνουν:
    -Που να πάω για κάποιο πρόβλημα στ αμάξι;
    -Ξέρω ένα μάστορα, και γαμώ τα μαστόρια!
    -Ποια μαστόρια;
    -Βρε σου λέω είναι ο πρώτος. Κι έχει κι ένα συνεργείο, και γαμώ τα συνεργεία!
    -Τα συνεργεία;
    -Ναι. Τι σε χαλάει;

  45. Ηλεφούφουτος said

    44, χμμ συμβαίνει και εις Ισπανίους.
    Τώρα μου έλεγε μια φίλη, η οποία έχοντας ζήσει κάποια χρόνια στην Ισπανία είχε μάθει καλά την καθημερινή αργκό, τι έπαθε πρόσφατα, όταν έπιασε πίτσι-πίτσι στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών ερχόμενη από νότια Ισπανία με κάτι άλλους, μεσήλικες Ισπανούς απ το βορρά· τη ρώτησαν πώς ήταν ο καιρός στο Αλικάντε, εκείνη απάντησε «de puta madre», σαν να λέμε «και γαμώ», και είδε μια φρίκη να σχηματίζεται στο πρόσωπό τους.

    39 Κι εγώ θυμάμαι μια εποχή που το “νάστε καλά” ήταν γιαγιαδίστικο, όταν όμως κατάλαβα ότι άρχισε να διαδίδεται έσπευσα με χαρά να το υιοθετήσω.

  46. Ώστε αυτό θα πει “de puta madre»; Το είχα ακούσει ως όνομα μουσικού συγκροτήματος και αναρωτιόμουν πώς βρίζουν έτσι δημοσία τις μανάδες τους…

  47. Γς said

    45,46:
    Κουίζ : Βρισιές για τις μανάδες: Πούτα Μάντρε, Κοσόμακ, κλπ και το δικό μας «της … σου το …»
    Ποιος ξέρει τι είναι το αντίστοιχο στην Ιαπωνία, που για μας δεν λέει κάτι;
    Αν δυσκολεύεστε να το θέσω με πολλαπλές επιλογές.

  48. Alfred E. Newman said

    41
    Ppan από που το έμαθες;

  49. Γς said

    48:
    Ενα πτι ουαζό της το είπε 🙂

  50. Σωτήρης said

    33
    dystropop, συγγνώμη, αν με τα περί εκφυλισμού της γλώσσας έδωσα την εντύπωση ότι αναφέρομαι στο σχόλιό σας. Μιλούσα γενικά για την τάση να χαρακτηρίζουμε ως εκφυλισμό οποιαδήποτε αλλαγή παρατηρούμε στη γλώσσα.

    Γραπτές μαρτυρίες δεν έχω να σας παραθέσω (πέρα απ’ όσα ανέφερα παραπάνω), κι άλλωστε θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι ο γραπτός λόγος είναι πάντα πιο συντηρητικός από τον προφορικό. Στη Βόρεια Ελλάδα πάντως φράσεις όπως «Το Σαββατοκύριακο πήγα Χαλκιδική» ή «Θα πάτε φέτος Χαλκιδική;» χρησιμοποιούνταν πολύ πριν το 1990.

    Τη φράση «μιλάω με Κώστα» ομολογώ ότι δεν την έχω ακούσει. Πρόκειται ίσως για σχηματισμό ανάλογο με τις παλιότερες εκφράσεις «μιλάω με Αθήνα» ή «σύνδεσέ με με Αθήνα»;

  51. Μιχάλης said

    Σχετικά με τή σύνταξη τού τύπου «έμενε Θεσσαλονίκη», επιτρέψτε μου να προσθέσω και εγώ, ότι θυμάμαι εντόνως τήν (δυσάρεστη) εντύπωση που μού είχε κάνει, κατά τήν επιστροφή μου, τό 1993, στήν Ελλάδα, μετά από πενταετή απουσία. Και ότι σαφώς και δεν ήταν γενικευμένη μέχρι και τή δεκαετία τού ’80, στό αθηναϊκό τουλάχιστον περιβάλλον. Περαιτέρω αξίζει ίσως να θυμήσω, ότι παλαιότερα κάναμε (και διδασκόμασταν) τήν εξής διάκριση: Άλλο τό «πάω στό σχολείο», δηλαδή μετακινούμαι προς τό κτίριο όπου μαθαίνουν γράμματα οι μαθητές, και άλλο τό «πάω σχολείο», δηλαδή είμαι σε ηλικία ή στήν κατάσταση ζωής όπου τό σχολείο είναι η κύρια δραστηριότητά μου.

  52. Alfred E. Newman said

    Εντυπωσιάζομαι από τα αστήρικτα αρνητικά σχόλια για τον Κατσιφάρα (ανεξάρτητα από τη γνώμη που είχα λόγω προσωπικής γνωριμίας μαζί του επί χρόνια).
    Μα να μην προσκομίζεται κάποια συγκεκριμένη αιτίαση;
    Το ότι δεν ήταν μεγάλου πολιτικού βεληνεκούς από πότε θεωρείται per se αρνητικό;

    Σχεδόν κόντεψα να εξοργιστώ με το χολερικό σχόλιο μιας επηρμένης η οποία έχει ζηλώσει το παράδειγμα του Αλκιβιάδη και σε ανάρτησή της στο κιτάπι χρέωσε αρνητικά τον Κατσιφάρα με τη φράση «Αν δεν διαβάζετε, θα καταντήσετε σαν τον Κατσιφάρα, να λέτε ανέκδοτα σε κάποιον ισχυρό για να δείτε χαίρι». Βεβαίως η εν λόγω ίσως λόγω φύσεως και όχι μόνο εξαιτίας της κλιμακτηρίου δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει την αξία του αυτοσαρκασμού που χαρακτήριζε τον Κατσιφάρα.

    Αντίθετα γέλασα με τη φράση του Δημήτρη στο @3 «λάτρης του ωραίου φίλου».

    Το εξέλαβα ως σχόλιο για τη λατρεία που όντως είχε ο Κατσιφάρας για τον Ανδρέα Παπανδρέου. 😆

  53. ppan said

    Δεν ισχύει, Άλφρεντ; Ζει;
    Α προπό: Επειδή μιλάγαμε -όχι εγώ- για σεξισμό προχτές, μετά την ολοκλήρωση της γυναίκας κι ας είναι και σκυλί (κυριολεκτικά)με την μητρότητα του Νικοκύρη, ήρθες κι εσύ, Άλφρεντ, με την κλιμακτήριο, και έδεσε.

  54. nikiplos said

    Καλησπέρα…

    Ο ΓΚ, ήταν γνωστός μπον βιβέρ και φανατικός εργένης, όπως προείπε ο σχολιαστής @Δημήτρης στο @3. Του καταλογίζονται πολλά, κυρίως έξω από την πολιτική, αφού εντός της δεν ήταν παρά πιστός ακόλουθος του Αντρέα Παπανδρέου. Η σπουδαιότερη από τις εποποιίες του ΓΚ, ήταν η χρεοκοπία του ΝΑΤ, του ταμείου των ελλήνων ναυτικών, ένα καθόλα εύρωστο ταμείο στις αρχές των 80ς, που είχε νοσοκομείο και τον «οίκο του νάυτου», από το οποίο ο ΓΚ, υφάρπαξε το ρευστό και το έδωσε στο Δημόσιο για να κάνει ο Τσοβόλας κοινωνική πολιτική. Στη συνέχεια το ταμείο δανειζόταν με εκείνης της εποχής τα υπέροχα επιτόκια των 25% κι έτσι δεν άργησε να τερματίσει…
    Κατά τα άλλα έμεινε πιστός στην τελευταία σύζυγο του ΑΓΠ, την Δήμητρα Λιάνη Παπανδρέου, πράγμα που ερμηνεύει και την απομάκρυνση από το περιβάλλον του ΓΑΠ, τα τελευταία χρόνια, ασχέτως αν ο ΓΚ τον στήριζε σε κάθε του ευκαιρία…

  55. Alfred E. Newman said

    53
    Αγαπητή Ppan
    Σύμφωνα με όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες ζει αλλά απλώς δεν ακούγεται πολύ πια λόγω των 93 χρόνων του.

    Σηκώνω με χαρά το γάντι της κατηγορίας για σεξισμό με δύο απαντήσεις.
    Πρώτον πιστεύω και στην ανδρική κλιμακτήριο η οποία δημιουργεί καταστάσεις σαν αυτές που περιέγραφα στο https://sarantakos.wordpress.com/2012/08/08/goddelusion/#comment-128417
    Δεύτερον έχουν περάσει από τη ζωή μου αρκετές γυναίκες από θείες και γιαγιάδες, μητέρα, σύζυγο και κόρη ώστε να έχω διαπιστώσει ότι ατυχώς κάποιες επηρεάζονται πολύ άσκημα από τις ορμονικές εξελίξεις.
    Και σε τελική ανάλυση επειδή έχω παρακολουθήσει τα κείμενα της εν λόγω αισθάνομαι ότι το αθωότερο είναι να ρίξω την «ευθύνη» στην εμμηνόπαυση αντί για τον εκ γενετής άθλιο χαρακτήρα.

  56. Δημήτρης Μ. said

    52. Ουπς! Lapsus plectologii, αλλά «πληκτρολόγιο λανθάνον τ΄ αληθή κλπ…». Ωραίου φύλου ήθελα να γράψω, αλλά και του ωραίου φίλου λάτρης ήταν ο μακαρίτης. Και εν πάση περιπτώσει, δε θα έλεγα κακό λόγο για συν ΑΕΚτζή.

  57. ppan said

    Α, τον πέθαναν -κι εγώ με την σειρά μου- τον άνθρωπο, χίλια συγνώμη.ι

  58. Mindkaiser said

    @39

    Μα δεν ισχυρίστηκα αγαπητή ότι είναι τοπωνύμιο. Ήταν περισσότερο συνειρμική αντίδραση στους συνδέσμους με τα τραγουδάκια προηγούμενων σχολιαστών και το ρήμα «πάω». 🙂

    Εκτός αν ταυτίσουμε το «αποδημώ εις Κύριον» που αναφέρει το slang.gr με τόπο αναπαύσεως, τόπο χλοερός.
    Αναφέρει μάλιστα ότι το «καλιά» σήμαινε αρχικά «φωλιά των πτηνών», το οποίο αγνοούσα.

    πάω καλιά μου

  59. Γς said

    54:
    >Ο ΓΚ, ήταν γνωστός μπον βιβέρ
    Γιατί επεκράτησε το Μπον Βιβέρ (Bon viveur) αντί του σωστού Bon Vivant ;

  60. Γς said

    49, 53:
    Εν πτι κορμπώ αλόρ

  61. Γς said

    55:
    Φτιάρι ε;

  62. ppan said

    58: Έτσι κι αλλιώς μην πιάσουμε τις εκφράσεις, διότι θα κάνει ρελάνς ο άλλος με το σύνδρομο Τουρέτ, με κανένα «πήγαινε στον δ…» 🙂

  63. Alfred E. Newman said

    59
    Επειδή δεν μιλάνε οι αρμόδιοι… απευθύνθηκα στον… άριστο γείτονα:

    VIVEUR, subst. masc.
    Vieilli. Homme qui mène une vie de plaisir, une existence dissipée. Synon. débauché, fêtard, noceur.Tholomyès était un viveur de trente ans, mal conservé. Il était ridé et édenté; et il ébauchait une calvitie dont il disait lui-même sans tristesse: crâne à trente ans, genou à quarante (Hugo, Misér., t. 1, 1862, p. 157).Une société de débauche, quelques bêtes de plaisir (…), des viveurs, des politiciens, des êtres inutiles, toute cette agitation qui passe, sans la toucher, au-dessus de la nation (Rolland, J.-Chr., Maison, 1909, p. 945).

  64. Immortalité said

    @55b Μόνο που στο σχόλιο το οποίο παραπέμπεις αγαπητέ Άλφρεντ, διαπιστώνεις με χαρά πως τελικά δεν ευθύνεται η ηλικία και άρα η «ανδρική» κλιμακτήριος όπως σήμερα διευκρινίζεις. Γιατί το σχόλιό σου και η αναφορά στα άνω των 70 θα μπορούσε και να παραπέμψει σε γεροντική παραξενιά. Που χτυπάει και τα δύο φύλα αδιακρίτως. Και στο κάτω κάτω αθωότερο για ποιον; Εάν δηλαδή πιστεύεις ότι η γράφουσα έχει άθλιο χαρακτήρα, γιατί να τα φορτώσουμε στην κλιμακτήριο;

  65. 41:
    Ο Χαραλαμπόπουλος ζει ακόμα.

  66. ppan said

    Η πλάκα είναι και που πριν την κλιμακτήριο ακούμε τα σχετικά με τα νεύρα της περιόδου, έχεις τα ρούχα σου κλπ ρομαντικά. Γενικά, αν εδώ μέσα οι γυναίκες κρίνονται με βάση την κατάσταση του αναπαραγωγικού τους συστήματος, φανταστείτε τι γίνεται στον κανονικό κόσμο, που έχει και πιο … σεξιστές. Και βέβαια θα ισχύει και μετά την εκλογή της πρώτης γυναίκας πρωθυπουργού.

  67. ppan said

    65: Ναι, μωρέ, τον πέθανα. Να ζήσει σαν τα ψηλά βουνά ο άνθρωπος, αισθάνομαι άσχημα.

  68. ppan said

    Με έναν Τούρκο, που έχει δει κι ο Νικοκύρης στο ΕΛΙΑ :), τσακώθηκα γι αυτό το θέμα. Πρώτη φορά με έβλεπε, καθηγητής πανεπιστημίου κανονικός όχι διαμαντής, κι άρχισε να μου κρίνει συνάδελφό του με βάση την έμμηνο ροή της, με άνεση, θεωρώντας ότι εγώ ως νέα ας πούμε, δεν θα το έπαιρνα προσωπικά. Γι αυτό, τιμή και δόξα στην Εύα Ζολί, την υποψήφια των Πρασίνων στη Γαλλία, που στην προεκλογική της εκστρατεία μίλησε για το τελευταίο ταμπού, την γυναίκα στην κλιμακτήριο

  69. Mindkaiser said

    @62

    🙂 Δε θα πάμε μακρυά. Απ’ ότι φαίνεται από τη ζέστη στην πρωτεύουσα, έχει κατέβει Αττική. 🙂

  70. Γς said

    65: Ο Σαρλ λε Μπω

  71. Alfred E. Newman said

    65 Ιμμόρ
    Διέπραξα ολίσθημα με το να μην είμαι απόλυτα περιοριστικά σαφής στις προδιαγραφές παρά το γεγονός ότι θα ήταν προβλεπόμενος ο σοβαρός και τεκμηριωμένος αντίλογος.
    Έτσι ενώ απολογούμαι (που λένε και οι κουμπάροι) για τη γενίκευση επιχειρώ να διευκρινίσω λίγο τη θέση μου.
    Λοιπόν έγραψα ότι πιστεύω ότι υπάρχει και ανδρική κλιμακτήριος. Εδώ χρειαζόταν μια τελεία και να προσθέσω μέσα σε παρένθεση «η οποία δημιουργεί φαινόμενα σαν κλπ».
    Λοιπόν η γεροντική παραξενιά είναι διαφορετικό φαινόμενο (με κάποια κοινά χαρακτηριστικά) από την ανδρική και γυναικεία κλιμακτήριο.
    Η κλιμακτήριος των δύο φύλων δηλαδή η ορμονική διαταραχή με όλες τις συνέπειες χτυπάει ανεξέλεγκτα άντρες και γυναίκες κάποια στιγμή σίγουρα πολύ πριν τα 70 και πιο συχνά μετά τα σαράντα.
    Κακώς-κάκιστα- εκτίμησα ότι αν αποδώσω τη εν γένει συμπεριφορά της κυρίας στην κλιμακτήριο της προσφέρω ένα ελαφρυντικό αν και αντίστοιχο ελαφρυντικό προέταξα ο γνωστός σκορπιός στην ιστορία με το βάτραχο. 😆

  72. Γς said

    63: Ναι αλλά γιατί στα γαλλικά ποτέ δεν ακούμε για μια γυναίκα ότι είναι Μπον βιβέζ, ενώ Μπον Βιβάντ το ακούμε;

  73. #2 μετὰ τὸν Ντώκινς τὸν Πέτρο; ἐνδιαφέρον!

  74. Γς said

    73:
    Εχει παντού αξιόπιστες πηγές (έτσι λένε την εσωτερική πληροφόρηση)

  75. Immortalité said

    @71 Τώρα αν πω ότι αυτές οι δικαιολογίες «εδώ χρειαζόταν μια τελεία και να προσθέσω μέσα σε παρένθεση», δεν είναι του επιπέδου σου (και σίγουρα όχι του δικού μου) θα με πεις και κακιά από πάνω… Άσε δε λέω πράμα.

    @69 Και πιο νότια μη σου πω…

  76. sarant said

    55: Κι εγώ δεν ήμουν βέβαιος αν ζει ο Χαραλαμπόπουλος -δεν είχα ακούσει είδηση θανάτου, αλλά δεν τα παρακολουθεί κανείς και όλα. Να τα χιλιάσει.

    73: Πώς το έλεγε εκείνος με την άλτερα παρς;

  77. Alfred E. Newman said

    72

    Κάποιος σύγχρονος Απελλής θα με κατσαδιάσει. 😀

    Ίσως γιατί υπάρχει μικροδιαφορά μεταξύ του viveur και vivant.

    Subst. masc. Bon vivant. Personne d’humeur joviale qui apprécie les plaisirs de la vie. La mort n’est pas loin. Capitaine, J’aime la vie, et vivre est la chose certaine, Mais rien ne sait mourir comme les bons vivants. Moi, je donne mon cœur, mais ma peau, je la vends (Hugo, Légende, t. 5, 1877, p. 977).Il faut bien rire un peu, dit-il au factionnaire et le factionnaire le regarde passer avec ce regard figé qu’ont parfois les bons vivants devant les mauvais (Prévert, Paroles, 1946, p. 18).

    Και επικουρικά για το viveuse γράφει το λεξικό:

    − Au fém., rare. Je donne rendez-vous à une barrière; là mon galant monte, on abat les volets et en route pour Cythère. (…) je suis une viveuse, le féminin de viveur, voilà tout; (…) dois-je me priver d’amants quand ces messieurs ont des maîtresses (…)? (Péladan, Vice supr., 1884, p. 71).

  78. Alfred E. Newman said

    @75

    Πράμα όσο να μπορείς και σπίτι όσο να χωρείς. 😀

  79. Γς said

    62:
    Σεντρόμ ντε Ζιλ ντε λα Τουρέτ.
    Αυτή είναι διάγνωση!

  80. Γς said

    77: Ευχαριστώ πολύ. Περάστε κι απ το κουϊζάκι μας (#47).

  81. 17 & 22

    Arma virumque cano, Troiae qui primus ab oris/ ITALIAM fato profugus Laviniaque venit/ LITORA…

  82. Alfred E. Newman said

    80
    Οι γνώσεις μου της ιαπωνικής φθάνουν μόνο στις «πέντε μελιτζάνες».

  83. Γς said

    80: Αυτές;

  84. Γς said

    80:Αυτές;

  85. Γς said

    84: Απαντούσα στον Alfred E. Newman (82).
    Μούσκεμα τα έκανα. Είναι κι εκείνο το άτιμο σεντρόμ μπλα μπλα Τουρέτ…

  86. Το “Πάω Μέγαρο” εντάσσσεται στους νεολογισμούς

    τὸ «Πάω Μέγαρο» ἐντάσσεται στοὺς νεοπλουτισμούς.

    κάποια στιγμή όταν ήρθα για διακοπές, συνειδητοποίησα την αλλαγή. Πάνω κάτω την ίδια περίοδο που το εντελώς γιαγιαδίστικο “νάστε καλά” γενικεύτηκε ως απάντηση στο “ευχαριστώ” στη θέση του “παρακαλώ” που μου έμαθε η μαμά μου

    μήπως ἐν τῷ μεταξὺ μεγάλωσε ὁ μέσος ὅρος ἡλικίας τοῦ κύκλου σου; 😛

    ὅσο γιὰ τὴν Ἀθήνα δὲν τίθεται θέμα. πληθυντικός.

  87. ppan said

    86: Μπορείς και καλύτερα.

  88. Alfred E. Newman said

    84
    Ας πούμε αυτές αλλά σε 天ぷら και με το ιαπωνικό τους όνομα.

  89. Γς said

    88:
    τεμπουρα. Εχω φάει. Εχετε κάνει Ιαπωνία;

  90. Alfred E. Newman said

    Για λίγο πριν 41 χρόνια.

  91. Νίκος Μαστρακούλης said

    89: «Έχετε κάνει Ιαπωνία;»

    Άλλο καταξιωμένο απρόθετο. Επίσης καταξιωμένο (και, αισθάνομαι, σχετικά παλιό – όμως μιλάω πάντα για 20ο αιώνα) και το «μιλάω με Λονδίνο στην άλλη γραμμή».

    Βέβαια, αυτά τα δύο δεν έχουν να κάνουν με ρήματα κίνησης (πάω, έρχομαι κλπ). Όμως ο μηχανισμός (σχηματισμού) δεν είναι παρόμοιος;

  92. Γς said

    90: Πιτσιρίκος, Με τον Μακ Αρθουρ; Αστειεύομαι.
    Κανα δυο φορες εγώ, αλλα πολύ αργότερα. Πολύ ψαρίλα τα φαγητά τους και τα … γλυκά τους.

  93. Alfred E. Newman said

    Η επόμενη παράγραφος ίσως μοιάζει παράταιρη με το νήμα, αλλά επείδη το θέμα έμμεσα εμφανίζεται στις δυο τελευταίες αναρτήσεις ζητώ την ανόχή σας.

    Μου περιέγραψαν τον προκριματικό ύψους των γυναικών σήμερα το πρωί και το δίλημμα που τέθηκε στις αθλήτριες.

    Υπήρχαν 13 αθλήτριες και έπρεπε να προκριθούν στον τελικό δώδεκα.
    Μετά το 1,93 και πριν τοποθετηθεί ό πήχης στο 1,96 τέθηκε το ερώτημα στις αθλήτριες αν δέχονται να προκριθούν στον τελικό και οι 13 ή να γίνει και τα επόμενα άλματα ωσότου θα έχει αποτύχει μία.

    Οι αθλήτριες έπρεπε να απαντήσουν ομόφωνα άλμα ή πρόκριση και αυτό δεν επιτεύχθηκε.

    Φίλος που μου περιέγραψε τη σκηνή (εγώ κοιμόμουν εκείνη την ώρα!) σχολίασε: «Να μια απόδειξη ότι είμαστε διαφορετικοί από τις γυναίκες. Αν ήταν άντρες θα είχαν συμφωνήσει αυτόματα.»
    Είναι σεξιστής ο φίλος μου;

  94. Ηλεφούφουτος said

    Μα δεν είναι τα ρήματα κίνησης που προκαλούν το φαινόμενο αλλά τα ουσιαστικά που δηλώνουν τόπο. Γι αυτό άλλωστε το φαινόμενο εμφανίζεται και με ρήματα στάσης («είμαι Αθήνα»), απλώς όχι με την ίδια άνεση, π.χ. «αυτό πάει άπλυτα» αλλά όχι «*το πουλόβερ είναι άπλυτα».

  95. Γς said

    93:Καλό και επιτυχές παράδειγμα 🙂

  96. sarant said

    94: Ακριβώς, δεν έχει να κάνει με ρήματα κίνησης μόνο.

  97. Alexis said

    Το «μιλάω με Κώστα» δεν λέγεται υπό κανονικές συνθήκες, και όταν λέγεται, λέγεται με διάθεση σαρκασμού και ειρωνίας.
    Τα καθιερωμένα «μιλάω με Λονδίνο», «μιλάω με Μόσχα» κλπ. προσδίδουν επισημότητα και σοβαροφάνεια, το «μιλάω με Κώστα» απλώς σαρκάζει αυτή την επισημότητα.

    -Με τι θα γυρίσεις σπίτι;
    -Με πόδια!
    Συνηθισμένος διάλογος των γυμνασιακών μου χρόνων (30 και βάλε χρόνια πριν, άρα καθόλου νεολογισμός).
    Προσέξτε ότι εδώ στην πρώτη φράση το απρόθετο είναι καθιερωμένο και απόλυτα φυσιολογικό ενώ στη δεύτερη η παράλειψη της πρόθεσης γίνεται με χιουμοριστική διάθεση.

    Νίκο, με αφορμή τη σημερινή ανάρτηση για τον Κατσιφάρα και τους θυρωρούς, επανέρχομαι σε παλιότερο …αίτημά μου για αφιέρωμα στην πολιτική φρασεολογία και τις λεξιπλασίες που έχουν προκύψει μέσα από αυτήν.
    Εγώ πάντως δηλώνω εθελοντής να συνεισφέρω αν χρειαστεί…

    Γιάννη (Dimosioshoros), καλησπέρα, πάντα ενδιαφέροντα τα θέματα του ιστολογίου σου, καλά έκανες και επισήμανες το PamePreveza. Αυτό νομίζω ότι είναι εμπνευσμένο από to «πάμε πλατεία» του Λαζόπουλου.

  98. Άρα κινητική κατάσταση (κίνηση/στάση) και τόπο.

    Γιάννης

  99. Alexis said

    #93, Σεξισμός η επισήμανση του διαφορετικού; Γιατί;
    Άντε πάλι η ίδια κουβέντα περί πολιτικής ορθότητας…

  100. 97
    Ευχαριστώ Αλέξη μου.

    Γιάννης

  101. Ηλεφούφουτος said

    97 Μία συλλογή υπάρχει εδώ http://www.gnomikologikon.gr/catquotes.php?categ=1650

    Ως προς τα αλμυρά γλυκά των Γιαπωνέζων είχα μία αστεία εμπειρία που έβγαλε και παροιμιώδη φράση εσωτερικής κατανάλωσης το «ιτ’ς βέρι σουίιιτ».
    Έναν καιρό που έμενα σε εστία με διεθνή πληθυσμό, όποτε κατέβαινα στην κουζίνα έβρισκα κάποιον Γιαπωνέζο να μαγειρεύει (η ντόπια κουζίνα στα φτηνα εστιατόρια δεν τους καλυπτε). Μια φορά είδα τον Κόσι να φέρνει βόλτες στο τηγάνι έναν κίτρινο όγκο σε σχήμα μικρού τούβλου. Όταν τον ρώτησα τι είναι μού εξήγησε ότι είναι γλύκισμα πρωτοχρονιάτικο (πλησίαζαν Χριστούγεννα) και αποτελείται από ρύζι πολτοποιημένο ή κάτι τέτοιο. Μου έδωσε να δοκιμάσω λίγο. «Βρε Κόσι, τι γλυκό; Αυτό αλμυρίζει» «Ααα, κάτσε» μου κάνει, «συνήθως το τρώμε μαζί με αυτά» και μου το έβαλε ανάμεσα σε δύο φύλλα όπως αυτά που τυλίγουν τα μάκι (δεν είχα πάει ώς τότε σε σούσι μπαρ). «Μα τώρα κι αν είναι αλμυρό!» Και μου εξήγησε ότι αυτά τα φύλλα είναι από ψάρι οπότε ήδη σχημάτισα μια ιδέα για το πόσο διαφορετική είναι η περί γλυκού αντίληψη παρά τοις Ιαπωσι.
    Μια άλλη μέρα έφτιαχνα κι εγώ μελιτζανοκροκέτες, τίγκα στο αλάτι. Κατεβαίνει ο Κόσι, με βλέπει, του δίνω να δοκιμάσει, το τρώει με μια έκφραση σαν να ανέλυε εις βάθος το γευστικό ερέθισμα και μου λέει με ανάλογη έκφραση και το χαρακτηριστικό του αξάν «ιτ’ς βέρι σουίιιτ». Τότε του βουτάω άλλη μία στο τζατζίκι, του τη δίνω, την τρωει κι αυτή και ανακράζει «ααα, τώρα είναι που μου θυμίζει πρωτοχρονιάτικο γλύκισμα».
    Το διηγήθηκα στην ευρωπαϊκή παρέα και έκτοτε η φράση αυτή με την αντίστοιχη προφορά απέκτησε παροιμιακό χαρακτήρα (όπως «συνεννόηση Λοΐζος»).

  102. sarant said

    97-101: Αν είναι να γίνει σωστά, θέλει πολλή δουλειά το πολιτικό φρασεολόγιο. Ποιος το είπε, πότε, ντοκουμενταρισμένα.

    Ξέρω ότι κάποιος φίλος κάτι ετοιμάζει.

  103. ppan said

    Τα γιαπωνέζικα γλυκά δεν είναι αλμυρά.Τα αλμυρά τους, εννοώ αυτό που λέγεται σνακ. μοιάζουν σαν γλυκά. Και τα κουτιά, πχ στο σουπερμάρκετ, με αλμυρα΄μπισκοτάκια κλπ μοιάζουν με τις δικές μας συσκευασίες για γλυκά. Αλλιώς είναι συχνά τόσο γλυκά τα γλυκά τους που γκώνεις, επίτηδες συχνά όπως τα γλυκάκια που συνοδεύουν το -πικρό- τσάι στην σχετική τελετουργία .
    Εκτός αν τα υπέροχα γλυκά τους έχουν αυτήν την πράσινη σκόνη, το τσάι μάτσα, που έχει χρήση όπως το δικό μας κακάο και δίνει υπέροχη αρωματική πικράδα. Υπέροχη χρήση των κόκκινων φασολιών, πιο μικρών από τα μεξικάνικα, που τα κάνουν έναν παρα πολύ γλυκό πουρέ που γεμίζει διάφορα γλυκάκια. Αυτό το πολτοποιημένο ρύζι, που τώρα ξεχναώ πώς λέγεται, είναι η πρώτη ύλη για πολλές λιχουδιές, σαν φύλλο που γεμιζεται με διάφορα, μέχρι ολόκληρες φρέσκες φράουλες και κάστανα, αλλά είανι κα θανατηφόρο. Πολλοί λέει πεθαίνουν από πνιγμό όταν τα καταβροχθίζουν με λαιμαργία.

  104. ppan said

    Ειδάλλως, βέβαια, τα αλμυρά είναι αλμυρά κι έχουν και πολλά ξιδάτα, τουρσιά ας πούμε. Γενιά το φαϊ τους μας ταιριάζει πολύ εμάς των Ελλήνων. Ακόμη δηλαδή και σε όσους «δεν τρώνε ωμό ψάρι».

  105. Νέο Kid Στο Block said

    «αλλά είανι κα θανατηφόρο. Πολλοί λέει πεθαίνουν από πνιγμό όταν τα καταβροχθίζουν με λαιμαργία»

    Δηλαδή η λαιμαργία είναι θανατηφόρα, ή κάτι στην υφή αυτού του φαγητού το κάνει δύσκολο στην κατάποση ;

    Τέλος πάντων, δεν μπορώ να καταλάβω τη μανία αυτού του λαού να τρώνε επικίνδυνα μεχρι θανάτου πράματα… Ίγκεν!

  106. Νέο Kid Στο Block said

    Συγνώμη για την αντίστροφη αττική. «…τη μανία αυτού του λαού να τρώει…» 🙂

  107. Νέο Kid Στο Block said

    Δηλαδή στην Ιαπωνία ,αν θες να πεις «το φαί είναι λύσσα!» θα πρέπει να πεις «το φαί είναι πετιμέζι!»;

  108. ppan said

    Ναι, είναι, πώς να το πω, πηχτό και κολλώδες, σαν ωμό ζυμάρι αλλά πολύ ελαστικό. Ειδικά λέει την πρωτοχρονιά τους, αν ήταν έλληνες οι τιτλατζήδες τους, θα μίλαγαν για «μολώχ του νταϊφούκου»

  109. ppan said

    Το «ναι» πάει στο 105. Το 107 δεν ισχύει 🙂

  110. Νέο Kid Στο Block said

    Να ‘ταν η θά, να’ταν η θάλασσα σακέ
    και τα βουνά και τα βουνά νταϊφούκου
    και οι βάρκες σακοπότηρα να κάναμε σεπούκου. 😆

  111. ppan said

    🙂
    Όπου σακέ βάλε σοοτσουού σε κάνει πιο πίτα

  112. ppan said

    Για μελλοντικό ποίημα: το μπαλινέζικο σεπούκου λέγεται -με το μπαρδόν- πουπουτάν

  113. Νέο Kid Στο Block said

    Oι γενναίοι που κοτάν
    όπως λεει η Ππάν,
    νταϊφούκου θέ να φαν’
    σαν να κάνουν πουπουτάν

    Ντόμο αριγκάτο και σαγιονάρα πασουμάκι! Esavriotaspoudea! 🙂

  114. ppan said

    Άξιος!

  115. Immortalité said

    Το ‘χετε καλά ξεφτιλίσει βλέπω! 🙂
    Τους Γιαπωνέζους θα τους αγαπούσα και μόνο για το γουασάμπι. Άμα βάλεις και το ψάρι, τους συγχωρώ το απαίσιο νερόβραστο ρύζι τους 🙂

  116. ppan said

    Α μα είναι πολύ ωραίο το ρύζι τους! Και τι νερόβραστο; Αν το βράζεις στο γάλα λέγεται ρυζόγαλο 🙂

  117. Immortalité said

    Άλλο το ρυζόγαλο και άλλο το νερόβραστο σα στόκος ρύζι που τρώνε. Ο Χριστός δηλαδή, χάθηκε να το βράζουνε με θαλασσινά, με ψάρι, στο ζουμί απ’ την κατσίκα σε κάτι τέλος πάντων! 🙂

  118. ppan said

    Μα δεν είναι έτσι. Το ρύζι τόχουν έτοιμο και ζεστό όλη μέρα, απο το πρωί στο ειδικό μηχάνημα, , γιατί το έχουν σαν ψωμί. Όταν το τρώνε το αρταίνουν σχεδόν πάντα,, με σάλτσες πχ κάρυ, ή φουρικάκε που είναι ένα μίγμα που φτιάχνεις μόνο σου ή το αγοράζεις, με μπαχαρικά σουσάμι ΄λαχανικά φύκια κλπ κλπ. Είναι σα να λες δεν μαρέσει το ψωμί γιατί δεν έχει βούτυρο επάνω: αν θες του βάζεις.

  119. Immortalité said

    Διαφωνώ με το παράδειγμα. Ποιος είπε ότι το ψωμί είναι ένα; Υπάρχει το πολυτελείας ή χάσικο, το χωριάτικο, το προζυμένιο με ξινό προζύμι, το ολικής, το με λάδι, το με αλάτι, το γερμανικό, η μπαγκέτα, το Μετσόβου κτλ. Αλλά όλων η βάση είναι αλεύρι και νερό. Έτσι και το ρύζι. Άμα το βράσεις σκέτο στο νερό ό,τι και να του βάλεις από πάνω, γλυστράει και δε νοστιμίζει. Είναι σα να τρως τη σάλτσα και το το νερένιο ρύζι. Δεν γίνονται ένα σώμα. Ενώ το ψωμί άμα είναι νόστιμο τρώγεται και σκέτο, άμα είναι χάλια πάει τζάμπα και το βούτυρο…

  120. Ηλεφούφουτος said

    ΠΠαν έχουμε πολύ δαφορετικές εμπειρίες αλλά θυμάμαι τις «λιχουδιές» με τις πηχτές και κολλώδεςι μάζες που τις κυλούσες πάνω στα φύλλα του τσαγιού και τις μπούκωνες.

  121. sarant said

    106: Η αντίστροφη αττική, όπως τη λες, είναι κατοχυρωμένο συνταχτικό σχήμα,. το έχει κι ο Τζάρτζανος που τον έχουν θεοποιήσει χωρίς να τον διαβάσουν οι αγράμματοι της Ραφήνας. Με χαρακτηριστικό παράδειγμα, «ο κόσμος χτίζουν εκκλησιές».

  122. …χτίζουν και μοναστήρια, το θυμάμαι κι εγώ αυτό!

  123. Κατερίνα Περρωτή said

    Για τον κάθε Κατσιφάρα δεν έχω να πω τίποτα! (Που να λέγεται από εδώ, δλδ )

    Τα σχόλια όμως είναι καταπληκτικά!

    Νίκο, το άρθρο σου για το γεγονός στην Πάρο ήταν εξαιρετικό!!!

  124. nearxos said

    http://stroug.blogspot.com/2012/08/blog-post.html

  125. S.T. said

    Οι σημερινοι υπουργοι ειναι 100% εταιρικοι ντηλερς. Αυτος ηταν παλαιας κοπης.

  126. sarant said

    123: Ευχαριστώ Κατερίνα!

    124: Συνήθως μ’ αρέσουν αυτά που γράφει ο τύπος αυτός, σήμερα δεν μάρεσε.

  127. S.T. said

    Κανονικη μεταλλαξη πολιτικου σε πλασιε. Πασοκ ο Κατσιφαρας,Πασοκ και ο Βενιζελος?

    Δεν εχει μεινει τιποτα απο το κομμα που καποτε υπηρχε.

    Η ομιλια Βενιζελου στο Peterson Institute for International Economics, με Θεμα «Η ελληνική κρίση χρέους: Προκλήσεις και Ευκαιρίες»

    http://lefteria-news.blogspot.gr/2012/08/blog-post_1638.html

  128. Κατερίνα Περρωτή said

    Μα …που είναι σήμερα η cronopiusa?!!!

    κι αν δεν σας αρέσουν του …δρόμου

  129. Επίσης οι συνηθισμένες εκφράσεις «πάμε σινεμά», «πάμε θέατρο», και η φράση (σε άλλο μοτίβο, βέβαια) «Κι εγώ σας πάω«.

  130. Κατερίνα Περρωτή said

    129. Ήταν ανάγκη να μας χαλάσεις τη ….βραδιά??!!!!

    Το ξημέρωμα δλδ…!!!

  131. Αλίκη Στούκα said

    Θυμάται κανείς το αγώνισμα στο οποίο διακρίθηκε ο Μπούμπκα ;

    Προσοχή στις απαντήσεις σας, μπορεί να σας χαρακτηρίσουνε σαν τρομοκράτες.

  132. Γς said

    131: Αλμα επί κοντώ. Λοιπόν;

  133. κονταράτο πήδημα ή άλμα με κοντάρι
    το επί κοντώ δεν στέκει, δεν πηδούσε
    κανέναν κοντό.

  134. Γς said

    133:
    Μα που πήγε το μυαλό σου;

  135. sarant said

    131: Αυτό με τους τρομοκράτες δεν το έπιασα.

  136. οι τρομοκράτες μάλλον είναι οι φυλάττοντες αρχαία κειμήλια, αυτοί που υφίστανται τη μαλλιαρή καταστολή.

  137. sarant said

    Σε εκείνον τον παράλληλο κόσμο; Ε, έτσι εξηγείται.

  138. Γς said

    136:
    μαλλιαρή καταστολή;
    Μέγας είσαι κύριε!
    Πες μας για τον Μπούμπκα και την τρομοκρατία.
    Ελα δεν μπορώ να περιμένω!

  139. 0. Την κατσηφάρα ή κατσιφάρα την ξέρω πράγματι από τους δικούς μου (Ρεθυμνιώτες) και ήταν το πρώτο πράμα που μου πέρασε απ’ το μυαλό πως θα έχει το άρθρο.

  140. Tελικώς μάθαμε την κατσιφάρα…

    Αποφασίσαμε ότι το πάμε πλατεία δεν είναι και τόσο νεολογισμός όσο μας φάνηκε αρχικά (ως δομή τουλάχιστο). Πολύ ωραία η διαφοροποίηση με το καθαριστήριο / απέναντι. Γενικά νομίζω ότι είναι απλά μια πιο ‘οικογενειακή διατύπωση’. Δε θα έγραφε κανείς στη διατριβή του ‘πήγαμε εργαστήριο και κάναμε πειράματα’ αλλά μπορείς να πεις σε κάποιον που διστάζει, σε φιλικό στιλ: ‘θα πας χειρουργείο τελικά ή όχι’. Τελικά δεν υπάρχει ιδιαίτερος κανόνας. Ίσως η δομή είναι υπό διαμόρφωση, αλλά ό,τι ακούγεται ΔΕ σημαίνει και ότι γράφεται. Και αυτή η διάκριση είναι πολύ σημαντική.

    Το μιλάω με Λονδίνο, σημαίνει πως έχω κάποια σπουδαία δουλειά για να κάνω κάτι άλλο, ή ‘με ό,τι αυτό συνεπάγεται’. Μίλησες με Λονδίνο; Ναι, πήρα την κόρη μου.

    Το ‘πάω σχολείο’ δεν έχει καμιά σχέση με το συζητούμενο. Αλλά η συγκεκριμένη σημασία ‘αποκλείει’ την άλλη δομή. Εντούτοις λέγεται: Πας σχολείο σήμερα ή είσαι άρρωστος; Πήγες σχολείο ή έμεινες με τη γιαγιά σου;

    Αλλά ο Νεο-Κίδ έβαλε ένα άλλο ζήτημα. Έγραψε ‘δεν μπορώ να καταλάβω τη μανία αυτού του λαού να τρώνε επικίνδυνα πράματα…’ και αμέσως μετά το διόρθωσε. Νομίζω ότι η αρχική φράση είναι σωστή επίσης. Τουλάχιστον εγώ, όταν πρόκειται για λέξη που σημαίνει ‘πλήθος’ τη συντάσσω με πληθυντικό (εφόσον κάτι άλλο δεν το αποκλείει). Δε θέλω να μιλήσω πάλι περί ‘έλξεων’, όλα αυτά είναι γνωστά. Πιθανώς όμως να είναι παρεισφρύσας αγγλισμός. Επ’ αυτού θα ήθελα μια γνώμη

  141. sarant said

    Αγγλισμός δεν είναι, είναι παλιό σχήμα σε δημοτικά τραγούδια απολύτως νόμιμο: ο κόσμος χτίζουν εκκλησιές, χτίζουν και μοναστήρια.

  142. LandS said

    #54 Η αιτία της κακοδαιμονίας του ΝΑΤ δεν ήταν ότι ο ΓΚ «έδωσε τα αποθεματικά του ΝΑΤ στο Δημόσιο». Κάτι τέτοιο απλά δεν γίνεται, τόσο νομικά όσο και οικονομικά. Εξ άλλου εάν κάποιος κάνει κοινωνική πολιτική στηρίζει τα ταμεία και δεν τα διαλύει.
    Αυτό που πραγματικά έγινε ήταν η υποτίμηση της δραχμής κατά 15,5% στις 10 Ιανουαρίου του 1983, ενώ στις 7, ο τότε Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και εν γένει Τσάρος της Οικονομίας κ. Γεράσιμος Αρσένης, είχε μετατρέψει τα αποθεματικά του ΝΑΤ από στερλίνες σε δραχμές. Ταυτόχρονα δέχτηκε τα αίτημα των εφοπλιστών να αποδίδουν τις εισφορές σε δραχμές και όχι σε στερλίνες όπως γινόταν μέχρι τότε.
    Η υποτίμηση του 1983 (τριάντα ολόκληρα χρόνια μετά από αυτή του Μαρκεζίνη) είχε καταστεί αναγκαία λόγω του Υπομνήματος (έτσι έλεγαν τότε τo memorandum – σήμερα το λέμε Μνημόνιο) που είχε υπογραφεί 10 μήνες νωρίτερα για να ελαφρυνθούν οι επιπτώσεις της ένταξης στην ΕΟΚ, αλλά είχε, μεταξύ άλλων, οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου κερδοσκοπική πίεση στη δραχμή.

    Καμία σχέση ο Κατσιφάρας.

  143. asto99 said

    Έπεται το σαρδάμ του Μιλτιάδη Εβερτ περί της θυρωρούς της πολυκατοικίας.
    ( κατα το μυλωνους).

  144. sarant said

    143: Κάτι θυμάμαι, αλλά αμυδρά. Προεκλογική περίοδος 1996 ήταν;

  145. asto99 said

    Μάλλον 96. Μάλιστα η γενική οφείλεται στο ότι ο Μπουλντόζας δεν μίλησε για την ίδια τη θυρωρό αλλά «για το γιο της θυρωρούς». Στο βάθος δεν ήθελε να παραδεχθεί ότι η ίδια η θυρωρός δεν γνώριζε κάποιον, διότι ως γνωστόν οι θυρωροί ήταν πάντοτε στενοί συνεργάτες της Αστυνομίας (διάβαζε χαφιέδες).

  146. π2 said

    Μια που μόλις γύρισα από διακοπές, να χαιρετίσω την ομήγυρη μ’ ένα καλοκαιρινό γλωσσικό σχόλιο.

    Η τσιριγώτικη κατσιφάρα δεν είναι ακριβώς ομίχλη και καταχνιά. Είναι μια ξαφνική βαριά συννεφιά, με σύννεφα που τρέχουν γρήγορα κι εξαφανίζονται το ίδιο γρήγορα με την απότομη εμφάνισή τους, κι ως εκ τούτου δεν προλαβαίνουν να δώσουν μπόρα, παρά μόνο ένα ελαφρύ ψιχάλισμα. Πολύ εντυπωσιακό φαινόμενο, ιδίως όταν οδηγείς με την αρμύρα κάτω από τον καυτό ήλιο και βλέπεις έξαφνα να σκοτεινιάζει το σύμπαν. Το φαινόμενο, μου έλεγαν οι ντόπιοι, οφείλεται στη θέση του νησιού και τη συμπλοκή βορειοανατολικών και βορειοδυτικών ανέμων που συγκρούονται στρίβοντας από τον Κάβο Μαλιά.

  147. τυφλόμυγα said

    #146, Ωραία περιγραφή! Έχει τύχει να δω το φαινόμενο στη βόρεια Ελλάδα (από Κρήτη και πάνω :)) και είναι όντως εντυπωσιακό. Οι τσιριγώτες από πού είστε;

  148. Νέο Kid Στο Block said

    Πραγματικά Τυφλόμυγα! Οι αέρηδες που συμπλέκονται (!) πάνω από το Τσιρίγο για τα κάλη της Κυθέρειας Αφροδίτης ,όντας και ζαλισμένοι από τις αντίρροπες στροφές γύρω απο τον κάβο Μαλιά είναι για πίνακα ζωγραφικής!

    Καλώς ήλθες αγαπητέ Π2! 🙂

  149. Νέο Kid Στο Block said

    Και ναι! Η Αφροδίτη των Κυθήρων δεν είχε κάλους αλλά κάλλη! 🙂

  150. τυφλόμυγα said

    #148, Ευχαριστώ. Αν γύρισες κι εσύ από τις διακοπές σου πρέπει να στρωθείς στο γράψιμο σιγά σιγά. 🙂

  151. ppan said

    Α είναι ωραία τα Κύθηρα! Να ξέρετε ότι ένας Άιφελ, της γνωστής οικογενείας, ζωγραφίζει εδώ και χρόνια μανιωδώς την κατσιφάρα και την τσιριγώτικη θάλασσα.

  152. Νέο Kid Στο Block said

    150. Αρχηγού παραθιναλόντος, πάσα συγγραφική αρχή παυσάτω! 😆

  153. sarant said

    Πιδύε, καλώς επανήλθες, χαίρομαι που πέρασες καλά, το χρειαζόμαστε!

  154. dorieus said

    Είμαι από τη Θεσσαλονίκη γεννημένος τη δεκαετία του ’70 και ήθελα απλώς να προσθέσω ότι από τότε που ήμουν παιδί θυμάμαι εκφράσεις του τύπου «μένει πάνω τέρμα Χαριλάου» «πού να κατεβαίνω κέντρο τώρα και να γυρίζω» «πήγε Σέρρες και γύρισε» να λέγονται αβέρτα στο οικογενειακό και φιλικό μου περιβάλλον. Δεν ξέρω αν απουσίαζε το γλωσσικό φαινόμενο στην Αθήνα, πάντως στα μέρη μου δεν ήταν καινοτομία της δεκατίας του ’90, όταν γύριζα κι εγώ από το εξωτερικό σαν φοιτητής και μπορεί να άκουγα πράγματα που με ξένιζαν.

  155. sarant said

    Ευχαριστούμε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: