Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι «Μαθητικές σελίδες» και ο Φιλοτεχνικός Όμιλος (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 14 Αυγούστου, 2012


Tο σημερινό είναι το δέκατο πέμπτο απόσπασμα από τα “Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια”, το ανέκδοτο αυτοβιογραφικό πεζογράφημα του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου. Δημοσιεύτηκε την Παρασκευή που μας πέρασε στο Εμπρός της Μυτιλήνης, την εφημερίδα με την οποία συνεργαζόταν για πολλά χρόνια ο πατέρας μου. Το προηγούμενο απόσπασμα μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Να πούμε επίσης ότι από αύριο και για μερικές μέρες το ιστολόγιο μπαίνει σε φάση διακοπών, οπότε θα ανεβάσω μάλλον επαναλήψεις, και ίσως όχι κάθε μέρα. Η φάση θα κρατήσει λιγότερο από τις πραγματικές διακοπές μου, και κατά πάσα πιθανότητα θα βλέπω τα σχόλιά σας και θα σχολιάζω κι εγώ, αν βεβαίως έχω σύνδεση (δεν είναι 100% σίγουρο).

 

Το φθινόπωρο του ’43 ο Μίλτης, παράλληλα με τις «εργασίες» που μας έβαζε, μας κούρδισε να εκδώσουμε, η τάξη μας, περιοδικό! Δεχτήκαμε όλοι με ενθουσιασμό, μόλο που ήμασταν εντελώς ανίδεοι για τον τρόπο που θα το βγάζαμε σε πολλά αντίτυπα, στις επικρατούσες, λόγω της Κατοχής, συνθήκες. Οι ελάχιστοι πολύγραφοι που υπήρχαν στην πόλη μας (σε Τράπεζες ή Δημόσιες Υπηρεσίες) ήταν υπό τον έλεγχο των Γερμανών. Βέβαια θα υπήρχε κάποιος στα χέρια της Οργάνωσης γιατί τον Απρίλη τού ’44 βγήκε πολυγραφημένη η «Ελεύθερη Λέσβος», του ΕΑΜ, και το καλοκαίρι ο «Αντιφασίστας», της ΕΠΟΝ, αλλά φυσικά ο πολύγραφος αυτός ήταν απρόσιτος για μας.

Υπήρχε ακόμα η δυνατότητα να βγάζουμε τα αντίτυπα του περιοδικού με το σύστημα της «κόπιας»: Το κείμενο γραφόταν με ειδικό παχύ και βραδύπηκτο μελάνι σε μια λεία επιφάνεια και μεταφερόταν (ανάποδα) σε ειδικό σκληρό γυαλιστερό χαρτί, από το οποίο αναπαραγόταν σε πολλά αντίτυπα πιεζόμενο με χειροκίνητη πρέσα σε ειδικές λεπτές σαν τσιγαρόχαρτο κόλλες. Τέτοιες «κόπιες» είχε η Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών και ορισμένες μεγάλες επιχειρήσεις, και όταν ο Μίλτης τούς έκανε τη σχετική κρούση, δέχτηκαν να μας επιτρέψουν να τις χρησιμοποιήσουμε. Το κακό είναι πως είχαν εξαφανιστεί ολοσχερώς οι ειδικές, λεπτές σαν τσιγαρόχαρτο, κόλλες, γιατί είχαν πουληθεί στη μαύρη αγορά σαν αυθεντικά τσιγαρόχαρτα, μόλο που ήταν διαποτισμένες με θειάφι. Οι θεριακλήδες καπνιστές είτε τα κάπνιζαν απτόητοι, είτε απομάκρυναν το θειάφι σιδερώνοντας τα «τσιγαρόχαρτα».
Μετά τον αποκλεισμό του πολύγραφου και της «κόπιας», το μόνο πολλαπλασιαστικό μέσο που μας έμεινε ήταν το καρμπόν, με το οποίο όμως μετά βίας και πολύ κόπου βγαίνανε πέντε αντίγραφα. Έτσι αποφασίστηκε το περιοδικό μας οι «Μαθητικές Σελίδες» να κυκλοφορεί σε πέντε αντίτυπα. Ο Μίλτης μάς μοίραζε ομοιόμορφες κόλλες στις οποίες γράφαμε τα κείμενά μας, με το χέρι ή με γραφομηχανή, σε πέντε αντίγραφα, του τις επιστρέφαμε κι αυτός τις βιβλιοδετούσε σε καλαίσθητα τεύχη, των οποίων το εξώφυλλο και την εσωτερική εικονογράφηση και διακόσμηση φιλοτεχνούσε ο ίδιος.


Οι «Μαθητικές Σελίδες» έβγαλαν συνολικά τέσσερα νούμερα και η επιτυχία τους ήταν τέτοια, που η Οργάνωση αποφάσισε να προχωρήσει στην έκδοση έντυπου περιοδικού γραμμάτων και τέχνης στο νησί. Αυτό φυσικά το ξέραμε μονάχα οι οργανωμένοι. Ο Μίλτης στην τάξη ανακοίνωσε μόνο πως κάποιος φίλος του, πετυχημένος έμπορος, ενθουσιάστηκε από τις «Μαθητικές Σελίδες» και δέχτηκε να χρηματοδοτήσει την έκδοση έντυπου περιοδικού.

Έτσι οι χειρόγραφες «Μαθητικές Σελίδες» μεταμορφώθηκαν στα τυπωμένα «Λεσβιακά Γράμματα», τριμηνιαίο περιοδικό, με συντακτική επιτροπή την αρχική, διευρυμένη όμως με ανθρώπους των γραμμάτων. Οι μαθητές της τάξης μας πάντως είχαμε την ευθύνη της σελιδοποίησης, της εκτύπωσης και της βιβλιοδεσίας. Το περιοδικό τυπωνόταν στο τυπογραφείο του «Ταχυδρόμου», του Θείελπη Λευκία, που βρισκόταν στα Λαδάδικα, πίσω από το ξενοδοχείο «Λυκαβηττός».

Ήταν η πρώτη γεύση που πήρα από το μαγικό κόσμο της τυπογραφίας. Η στοιχειοθεσία γινόταν φυσικά από επαγγελματία τυπογράφο, ο οποίος κατόπιν προσάρμοζε τις έτοιμες πλάκες των σελίδων σε ένα επίπεδο και χειροκίνητο πιεστήριο. Εμείς, οι συμμαθητές, αποτελούσαμε τον κινητήρα του τυπογραφείου, τη διπλωτική μηχανή και το συρραπτικό. Όλα τα κάναμε με τα χέρια μας. Ακόμα και τους μεταλλικούς συνδετήρες, που απουσίαζαν τελείως από την αγορά. Είχαμε πάρει ένα κομμάτι συρματόσχοινο, το αποσυνθέσαμε σε λεπτές ατσαλένιες ίνες, τις ισιώσαμε και με μια πένσα τις κόβαμε σε μικρά κομματάκια, που τους δίναμε σχήμα Π. Κατόπιν με ένα σουβλί τρυπούσαμε τα διπλωμένα φύλλα, περνούσαμε τον αυτοσχέδιο συνδετήρα και τσακίζοντας τις άκρες του, συρράπταμε το τεύχος.

Όλη αυτή η δουλειά γινόταν τα απογέματα, μετά το μάθημα, με μεγάλο κέφι και πολλή φασαρία. Τα τραγούδια μας και οι φωνές μας ακούγονταν στο δρόμο. Καμμιά φορά έρχονταν, για διαφόρους λόγους, οι όμορφες ανεψιές του ιδιοκτήτη και η εμφάνισή τους φώτιζε το μισοσκότεινο τυπογραφείο.

Από τα πρώτα «συνωμοτικά» μέτρα που πήραμε, ήταν και η εγγραφή μας στο Φιλοτεχνικό Όμιλο, που στεγαζόταν τότε στην αγορά, στη Στοά Γρηγορίου. Ο Αντρέας μάς εξήγησε πως η ξαφνική ταχτική παρέα οχτώ, ως χτες αγνώστων μεταξύ τους, νεαρών, ίσως κινούσε την περιέργεια και, γιατί όχι, την υποψία των γνωστών και των συμμαθητών μας, και γι’ αυτό θα έπρεπε να βρεθεί κάποια εύλογη εξήγηση. Η συμμετοχή όλων μας στον Όμιλο ήταν το καλύτερο πρόσχημα. Εκτός που ήταν από καιρό σε δικά μας χέρια, ο Όμιλος ήταν ένας πολύ παλιός, ιστορικός θα έλεγα, σύλλογος, με αξιόλογη δράση και πολύ καλό όνομα στην πόλη μας. Δεκαπέντε χρόνια πιο μπροστά ήταν μέλος του και ο πατέρας μου.

Από την αρχή μού άρεσε στον Όμιλο. Βρήκα ένα πολύ ανεβασμένο περιβάλλον, κεφάτα παιδιά και πολύ αξιόλογους ανθρώπους. Τα περισσότερα από τα παιδιά ήταν μεγαλύτερά μου μερικά χρόνια. Είχαν τελειώσει το γυμνάσιο και πολλά θα σπούδαζαν στην Αθήνα αν δεν ήταν ο πόλεμος. Ήταν ο Παναγιώτης ο Βουλαλάς, ο Κώστας ο Βουδούρης, ωραίος σαν Άδωνις, ο Αργύρης ο Αραβανόπουλος, όλο σπίρτο και χιούμορ, ο Γιώργος ο Παναγιωτόπουλος, ο Γιάννης ο Μπράντος, ο Αριστείδης ο Ραπίτης, τα αδέλφια Πολυχρονιάδη, ο Αρίστος και ο Θανάσης, ανεπανάληπτος ως «Περικλής» στο «Στραβόξυλο» του Ψαθά, ο Τόλης ο Χριστοδούλου, ο Γιώργος ο Χατζηπαυλής, ο Τάκης ο Χατζηαναγνώστου, ο Γιώργος ο Σκούφος και άλλοι πολλοί. Υπήρχαν επίσης και πολλά κορίτσια, η Κική η Λιανά, η Δέσπω Ασλάνη, η Σιμόνη η Κανόνη, αδελφή του Χαράλαμπου, η Δεσπούλα η Στεφανίδου, που, μολονότι αρκετά χρόνια μεγαλύτερά μας, αποτελούσαν σοβαρότατον ελκτικό παράγοντα.

Από τους μεγάλους, δεν έρχονταν πολλοί στον Όμιλο, εκτός από το Στρατή τον Παρασκευαΐδη, που ήταν μεν αρχαιολόγος κατ’ επάγγελμα αλλά ως λάτρης του θεάτρου και ως σκηνοθέτης του θεατρικού τμήματος, βρισκόταν κάθε μέρα εκεί. Ερχόταν όμως ένας μουσικός, τυφλός εκ γενετής, ο Κέκος, ο οποίος μού έκανε μεγάλη εντύπωση (κι όχι μόνο σε μένα) γιατί κυκλοφορούσε στην πόλη μας με μεγάλη άνεση, χωρίς μάλιστα να κρατά το λευκό μπαστουνάκι των τυφλών. Είχε ανεπτυγμένες στο έπακρον τις άλλες αισθήσεις του και καταλάβαινε πως έφτανε στη γωνία ενός δρόμου ή σε διασταύρωση από την ανεπαίσθητη αλλαγή της πίεσης ή της θερμοκρασίας του αέρα. Μπορούσε ψαύοντας απλώς ένα δίσκο γραμμοφώνου να σου πει ποια μουσική ή ποιο τραγούδι ήταν γραμμένο σ’ αυτόν!
Με τον Κέκο μιλούσαμε πολλές φορές όταν ερχόταν στον όμιλο, γιατί ήταν πολύ ενδιαφέρων άνθρωπος. Μια φορά μας είπε:

«Όλα τα καταλαβαίνω βρε παιδιά, εκτός από αυτά που λέτε χρώματα. Τι είναι το κίτρινο, το κόκκινο, το μπλε ή το άσπρο. Δεν μπορώ να το συλλάβω.»
Η κουβέντα του αυτή μού έκανε μεγάλη εντύπωση και το ίδιο βράδυ τη μετέφερα στον πατέρα μου και η συζήτηση που άνοιξα μαζί του, πήρε φιλοσοφικές προεκτάσεις:
«Από αυτό που σας είπε ο Κέκος, καταλαβαίνεις τι βλακείες έλεγε ο Πλάτων και οι όμοιοί του μιλώντας για “προϋπάρχουσες ιδέες”. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ο Κέκος θα είχε ιδέα τι είναι χρώμα.»

Εκείνον τον καιρό ο Όμιλος είχε πολλά τμήματα. Εγώ δήλωσα συμμετοχή στο Τμήμα Λογοτεχνίας και Ποίησης, ο Απτάλης στο μουσικό και ο Γιαννάκας στο θεατρικό. Οι υπόλοιποι της ομάδας μάλλον σνομπάρανε την όλη υπόθεση, αλλά έρχονταν στον Όμιλο από καθήκον. Πάντως η προνοητικότητα του Αντρέα επιβεβαιώθηκε όταν μια φορά, βγαίνοντας από τον Όμιλο, κατά σύμπτωση μαζί με μερικές κοπέλες, πέσαμε πάνω σε τρεις γερμανόφιλους συμμαθητές μας, οι οποίοι μας κοίταξαν χαμογελαστοί με νόημα και ένας τους μας έκλεισε συνωμοτικά το μάτι. Την άλλη μέρα στο Γυμνάσιο ο τελευταίος μας είπε, στο Γιαννάκα και σε μένα:
«Καλά τα περνάτε με την καινούργια παρέα σας.»

Είχαν λοιπόν επισημάνει την παρέα μας, αλλά τη συνδύασαν με «κοριτσοδουλειές».
Στον Όμιλο, όταν τέλειωναν οι πρόβες του θεατρικού (θα ανέβαζαν το «Στραβόξυλο» του Ψαθά) και τα μαθήματα των διαφόρων τμημάτων, μέναμε και το ρίχναμε στο καλαμπούρι. Ο Παναγιωτόπουλος με τον Μπράντο παίζανε συχνά πιάνο «α κατρ μαιν» και είχαν συνθέσει δυο «εμβατήρια». Το τουρκικό και το βουλγαρικό. Στο τουρκικό εμβατήριο τα λόγια ήταν όλες οι τουρκικές λέξεις που είχαν παρεισφρήσει στη λεσβιακή διάλεκτο, ατάκτως εριμμένες:
«Γιαγνίς-ολντού μπιλμέμ, καρντάς
μιντέρ, γκιρίζ, ταχτέρ-ταχτέρ»
και ούτω καθεξής.
Η «επωδός» ήταν:
«τσικμά σουκάκ – τσιλίκ τσουμάκ
τσιλίκ τσουμάκ – τσικμά σουκάκ»
(τσικμά σοκάκ = το τυφλό σοκάκι, τσιλίκ τσουμάκ = το ξυλίκι)

Στο βουλγαρικό, ελλείψει αυθεντικών βουλγαρικών λέξεων (πού να τις βρουν άλλωστε), είχαν επινοήσει δικές τους. Και τα δύο όμως είχαν ωραία μουσική, του τουρκικού μάλιστα θύμιζε αχνά την «αλά τούρκα» του Μότσαρτ και τα τραγουδούσαμε εν χορώ.

 

27 Σχόλια προς “Οι «Μαθητικές σελίδες» και ο Φιλοτεχνικός Όμιλος (Δημήτρης Σαραντάκος)”

  1. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  2. Γιατί τέτοιοι όμιλοι είναι τώρα σχεδόν μόνο φοιτητικοί γμτ; Σκέφτομαι -βέβαια σήμερα οι περισσότεροι νέοι κάτω των 25 είναι φοιτητές, ίσως γιαυτό.
    Νίκο, καλές διακοπές!

  3. sarant said

    Καλημέρα Δύτη!

    Νομίζω στις επαρχίες έχει ακόμα ομίλους μουσικούς κτλ. ή κάνω λάθος; Και τώρα που πολλοί αποκτάμε περισσοτερο χρόνο και λιγότερα χρήματα, ίσως γίνουμε λιγότερο τσιγκούνηδες με τη διάθεση του χρόνου μας.

  4. Γς said

    >Καμμιά φορά έρχονταν, για διαφόρους λόγους, οι όμορφες ανεψιές του ιδιοκτήτη και η εμφάνισή τους φώτιζε το μισοσκότεινο τυπογραφείο.

    Χμ, για διαφόρος λόγους και φώτιζε κι όλας…

  5. Νίκο καλές διακοπές.
    Πανέμορφο και το σημερινό αυτοβιογραφικό πεζογράφημα του πατέρα σου.
    Η φράση:»Μπορούσε ψαύοντας απλώς ένα δίσκο γραμμοφώνου να σου πει ποια μουσική ή ποιο τραγούδι ήταν γραμμένο σ’ αυτόν!», με άφησε κάγκελο.
    Η περιγραφή του χώρου του τυπογραφείου και της διαδικασίας στοιχειοθέτης, εκτύπωσης και της συρραφής με το συρματόσκηνο, μαγική.
    Η ομάδα αυτή που συμμετείχε ο πατέρα σου, μου θύμισε μια ανάλογη ομάδα νεαρών στον Πύργο της Ηλείας, που έβγαζε από την αρχή της Κατοχής το περιοδικό Οδυσσέας. Μου είχε μιλήσει πολλές φορές γι’ αυτό ο ποιητής Γιώργης Παυλόπουλος, ο οποίος θεωρούσε καθοριστική την έκδοση αυτού του περιοδικού τόσο για τη «μικρή πολιτιστική άνοιξη» της πόλης που ακολούθησε, όσο και για την ατομική εξέλιξη πολλών νεαρών που συμμετείχαν. Ηγετική μορφή εκείνης της ομάδας ήταν ο «ερημίτης» (όπως τον αποκαλούσαν οι Αθηναίοι του ισναφιού) πεζογράφος, ποιητής και δοκιμιογράφος Τάκης Δόξας, ο φοιτητής τότε της ιατρικής Τάκης Σινόπουλος, ο Γιώργης Παυλόπουλος, ο χαράκτης Ευταξόπουλος, ο ζωγράφος Δανιήλ κλπ. Ο Μίκης Θεοδωράκης επίσης ήταν μέλος, την περίοδο που υπηρετούσε εκεί ο πατέρας του. Είχε βοηθήσει επίσης ο Μητροπολίτης Ηλείας και Ωλένης Αντώνιος, ο οποίος ήταν ηγετική μορφή του ΕΑΜ Πελοποννήσου.(Αυτός κι ο Ιωακείμ της Κοζάνης, ήσαν οι μόνοι μητροπολίτες που αγωνίστηκαν κατά των κατακτητών κι επλήρωσαν τα επίχειρα μετά την απελευθέρωση…).
    Η ομάδα αυτή ανέβασε(μέσα στην Κατοχή) κι ένα θεατρικό έργο που έγραψε ο Τ. Δόξας, (δυστυχώς δε θυμάμαι αυτή τη στιγμή τον τίτλο του). Γι’ αυτή την παράσταση μιλάνε ακόμη οι άνθρωποι που την είχαν παρακολουθήσει. Είχε γίνει χαμός, γιατί είχε συμβολισμούς για Ελευθερία, Αντίσταση και Κοινωνική Δικαιοσύνη.
    Την καλημέρα μου και σε όλους τους φίλους και συν-σχολιαστές.

  6. @5
    Δεν έχω καμία σύνδεση ή επαφή με τον Πύργο, αλλά έτυχε παλαιότερα να ασχοληθώ με τον «Οδυσσέα», που ήταν δημιούργημα του Συλλόγου «Πυργιώτικος Παρνασσός».
    Το πρώτο τεύχος του «Οδυσσέα», άνοιξη του 1942, γράφτηκε με το χέρι από τον Γιάννη Καράγιωργα, το λογότυπο ο Τάκης Λουμιώτης και την εικονογράφηση ο Θανάσης Εξαρχόπουλος.

    Οσο για θεατρικά ανεβασμένα μέσα στην Κατοχή, δεν ήταν μόνο ένα, αγαπητέ Ορεσίβιε. Οταν στον ΠΠ ήλθαν τα μέλη του συλλόγου «Φιλοπρόοδα Νιάτα», που έβγαζε το περιοδικό «Λύρα», την άνοιξη του 1943, τα θέατρα της πόλης, εννοώ τον «Απόλλωνα» και τον κινηματογράφο «Πάνθεον», πήραν φωτιά: Μέσα σε 4 μήνες, Δεκ 1943 έως Απρ 1944, ανέβασαν 5 θεατρικές παραστάσεις:
    Φοιτηταί του Γρ. Ξενόπουλου
    Οι παλιοφοιτηταί του Νίκου Γούμενου (παρακολούθησαν και οι Γερμανοί, με διερμηνέα)
    Η δικαστική πλάνη του Ριχάρδου Φος
    Αρραβωνιάσματα του Δημήτρη Μπόγρη
    Παπαφλέσσας του Μελά

    Το έργο του Δόξα, που λες, ήταν «Ο άντρας της» (έχω το πρόγραμμα της παράστασης, όπως και μερικά τεύχη του «Οδυσσέα»), ανέβηκε 27 Απριλίου 1944.
    Την επομένη νύχτα μπήκαν τα Τάγματα Ασφαλείας στην πόλη, κατάστρεψαν βιβλιοθήκες, γραφεία κ.λπ, και η θεατρική δράση πήρε τέλος.

    Αλλα μέλη ήταν ο τραπεζικός Διονύσης Κωνσταντινίδης, ο δικηγόρος και αργότερα υπουργός Βάσος Στεφανόπουλος, ο Απόστολος Μπέλμπας, ο δημοσιογράφος Αύγουστος Καπογιάννης, ο Τάκης (Πάικος) Σινόπουλος, ο Τάκης Καρτάλης.

    Ολα τα παραπάνω (και πολλά ακόμα) τα είχα βρει ψάχνοντας τις δραστηριότητες της ΕΠΟΝ της περιοχής, από τον αδελφό του Γιώργου Σινόπουλου, τον Παύλο.

    Το σημαντικό που βρήκα, ήταν η φλόγα των παιδιών για Αντίσταση, σε ένα ιδιαιτέρως εχθρικό περιβάλλον, με Γερμανούς, δωσίλογους, συνεργάτες, ταγματαλήτες κ.λπ., και βλέπω τώρα πόσο πολύ μοιάζουν οι δυο περιπτώσεις, Πύργου και Μυτιλήνης.

    Τέλος, θα παρακαλούσα όταν θυμόμαστε τους 2 Μητροπολίτες του ΕΑΜ, να μην ξεχνάμε και τον Ιωακείμ (Στρουμπής) της Χίου:
    http://roides.wordpress.com/2009/12/16/16dec09/

  7. @5 + 6
    Για τον Μίκη Θεοδωράκη, πάντως, δεν βρήκα καμία αναφορά πως ήταν παρών στις δραστηριότητες του «Πυργιώτικου Παρνασσού».

  8. spiral architect said

    […] Οι θεριακλήδες καπνιστές είτε τα κάπνιζαν απτόητοι, είτε απομάκρυναν το θειάφι σιδερώνοντας τα «τσιγαρόχαρτα». […]

    Ήμαρτον! 😯 😯 Πως στην ευχή το έκανα αυτό;
    (θα πει κανείς οτι αν δεν είχαν καπνό, κάπνιζαν … καβαλλίνες)

    Καλές διακοπές φίλε Νικοκύρη και μακρυά από τα τρολ! 🙂

  9. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα!

    5-6: Είδατε τι άνοιξη έφερνε ένα περιοδικό!

    Ο Ιωακείμ Χίου είναι ο μόνος που δεν έχει ακόμα αποκατασταθεί…

  10. @6 & 7.
    Ξεκινώντας από τη σωστή παρατήρηση, για τον Ιωακείμ της Χίου, έχεις δίκιο. Τρεις λοιπόν οι Μητροπολίτες που πήραν μέρος στην Αντίσταση. (Ο Αντώνιος Ηλείας αποσχηματίστηκε όταν … ελευθερωθήκαμε από τους Γερμανούς, φαντάζομαι πως κάτι ανάλογο θα συνέβη και με τους δυο Ιωακείμ).

    Όσο για τα υπόλοιπα, δεν ήθελα να μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες, για να μη γίνει ο σχολιασμός μου σεντόνι. Η ομάδα του Οδυσσέα, αν θυμάμαι καλά, ανέβασε μόνο το έργο «Ο άντρας της» του Τ. Δόξα, ο οποίος το έγραψε μετά από συζήτηση με τα μέλη της ομάδας. Τα υπόλοιπα έργα που αναφέρεις νομίζω πως ανέβηκαν από νέους της «Λύρας». (Ο Νίκος Γούμενος, ο συγγραφέας του θεατρ. έργου «Οι παλιοφητηταί» ήταν επίσης Πυργιώτης).
    Ο Οδυσσέας μάλλον ΔΕΝ ΗΤΑΝ δημιούργημα του Πυργιώτικου Παρνασσού. Απ’ ότι μούχε πει ο Γιώργης Παυλόπουλος, ήταν πρωτοβουλία μιας ολιγομελούς ομάδας. Ζήτησαν την «ομπρέλα» του Π.Π. , κυρίως για να υπάρχει νομιμότητα ή ίσως και κύρος.
    Ο Μίκης συμμετείχε στην ομάδα – ίσως όχι από την αρχή – αλλά δεν έτυχε να γραφτεί το όνομά του, ενώ σύντομα πήρε μετάθεση ο πατέρας του για την Τρίπολη και φυσικά έφυγε μαζί του κι ο Μίκης. Από εκεί έστειλε ο νεαρός Μίκης στον Οδυσσέα ένα κείμενο για δημοσίευση, αλλά η συντακτική επιτροπή δεν το δημοσίευσε, δε θυμάμαι για ποιο λόγο. Υπάρχει σε κάποιο τεύχος του περιοδικού,στη στήλη αλληλογραφία (ή κάπως έτσι) η αιτιολόγηση προς τον (κάτοικο Τριπόλεως πλέον) Μίκη, για τους λόγους της μη δημοσίευσης.

  11. Καλό. Εγώ αναζητώ την κόπια του παππού μου, εδώ στο σπίτι.
    Καλό απόγευμα.
    Καλές διακοπές.

    Γιάννης

  12. @10
    Δεν πειράζει,
    βλέπω εδώ μπροστά μου το πρώτο τεύχος του «Οδυσσέα», και λέει στη προμετωπίδα «εκδοθέν από τα μέλη του Συλλόγου Πυργιώτικος Παρνασσός«, ενώ στο μεταξύ κοίταξα στο «Χρονικό της γερμανικής κατοχής στον Πύργο», και λέει ακριβώς τα ίδια:
    ότι οι μαθητές της Δ’ και Ε’ τάξης Γυμνασίου έφτιαξαν τον Σύλλογο «Πυργιώτικος Παρνασσός» στα τέλη του 1941, και αμέσως μετά, ως Σύλλογος, προχώρησαν στην έκδοση του «Οδυσσέα».
    Ηταν δημιούργημα, δηλαδή, σε πρώτη φάση, (και ο Σύλλογος και το περιοδικό), των παιδιών αυτών, που αργότερα ζήτησαν την βοήθεια των μεγαλυτέρων Δόξα, Καρτάλου, Τάκη Σινόπουλου, περισσότερο για να εγκρίνουν τα κείμενά τους. Κι επειδή ο Δόξας βοήθησε τα παιδιά σε πολλούς τομείς, τον έκαναν διευθυντή του περιοδικού.

    Επίσης βλέπω ανακοίνωση «Ο Πυργιώτικος Παρνασσός ανεβάζει τους Φοιτητές» κ.λπ,
    και βλέπω και το πρόγραμμα «Ελεύθερη Σκηνή του Πυργιώτικου Παρνασσού, θέατρο ΑΠΟΛΛΩΝ, τα ΑΡΡΑΒΩΝΙΑΣΑΜΑΤΑ» κ.λπ.
    Συνεπώς, η παράσταση του έργου «Ο άντρας της» του Δόξα στις 27/4/1944 δεν ήταν η μοναδική παράσταση που ανέβηκε από τα παιδιά.

    Τα παιδιά της «ΛΥΡΑΣ», μικρότεροι μαθητές της Γ ‘ και Δ’ Γυμνασίου, πήγαν όλα στον Πυργιώτικο Παρνασσό, και όλοι μαζί συνέχισαν τις δραστηριότητες τους, μαζί και με άλλους φοιτητές, που είχαν φτιάξει έναν θίασο του «Συλλόγου Φοιτητών και Αποφοίτων Μέσης Εκπαίδευσης».
    Μεταξύ των ονομάτων της «Λύρας», βλέπω και τον Θανάση Εξαρχόπουλο, που έφτιαχνε σκίτσα και διάφορα άλλα εικαστικά (μάλλον είναι ο «Ευταξόπουλος» που ανέφερες σαν ιδρυτικό μέλος του ΠΠ).

    Οσο για το περίφημο έργο του Δόξα, παίχτηκε μία και μόνη φορά, γιατί μπήκαν τα Τάγματα Ασφαλείας στην πόλη, διέλυσαν τους συλλόγους, κατέστρεψαν υλικα και βιβλιοθήκες και κατέλαβαν και τα γραφεία, ενώ για τον Μίκη, ξανακοίταξα όλα τα δημοσιεύματα και δεν υπάρχει πουθενά το όνομά του, ούτε το όνομα «Δανιήλ» είδα πουθενά.

    Κι αν δίνω μεγάλη βάση στις λεπτομέρειες και στα όνοματα, είναι γιατί θέλω να δείξω ότι όλα αυτά άρχισαν και συνεχίστηκαν από παιδιά,
    και ότι όλοι οι μεγαλύτεροι που βοήθησαν ήλθαν αργότερα για να συνδράμουν στην προσπάθεια, για την οποία τα εύσημα όλα ανήκουν στα παιδιά.

  13. Κι αυτά όλα με το Μίκη, τώρα που το ξανασκέφτομαι, μου φαίνονται λίγο περίεργα.
    Στον Πύργο η οικογένεια του Μίκη ήταν από το καλοκαίρι του 1939 ως το καλοκαίρι του 1940.
    Από τότε και μέχρι το 1943 ήταν κάτοικος Τρίπολης.
    http://www.mikis-crete.gr/bio/chronology/1925-1943

    Ο Σύλλογος Πυργιώτικος Παρνασσός φτιάχτηκε τέλη του 1941 και το πρώτο τεύχος του «Οδυσσέα» βγήκε άνοιξη του 1942.

    Πως ο Μίκης είχε επαφές με μέλη του Συλλόγου του Πύργου, 3 χρόνια αργότερα;;;
    Και μάλιστα να είναι και μέλος του Συλλόγου;;;

    Δεν βγαίνουν οι ημερομηνίες, ούτε θυμάμαι να έχει πει ποτέ κάτι σχετικό.

    Και χωρίς την παρουσία του Μίκη, το έργο των παιδιών αυτών ήταν αξιέπαινο, από όλες τις απόψεις.

  14. @ 12. Οι διακοπές, φέρνουν γενική χαλαρότητα. Ακόμη και η μνήμη αναπαύεται.
    Αλλά ήταν όντως πολύ άσχημο να γράψω Ευταξόπουλος, ενώ ήθελα να γράψω Θ. Εξαρχόπουλος, το εξαίρετο χαρακτηριστικό έργο του οποίου γνωρίζω και θαυμάζω και παλιότερα τον είχα επισκεφθεί και στο σπίτι του στην Αθήνα, για κάποια συνεργασία! (Είχαμε μιλήσει βέβαια και για τον Οδυσσέα).
    Όσοι συμμετείχαν στον Οδυσσέα, δεν περιγράφουν με τον ίδιο τρόπο τα όσα συνέβησαν. Ήσαν παιδιά και μεσολάβησαν πολλά χρόνια από τότε. Σκέψου ότι ο Θανάσης Εξαρχόπουλος το 1942 ήταν μόλις 15 χρονών παιδί. Πολύ ταλαντούχο βέβαια, αλλά παιδί.
    Το συμπέρασμα στο οποίο έχω καταλήξει είναι ότι ενώ ο Πυργιώτικος Παρνασός ήταν κάτι πολύ ευρύ, η ομάδα του Οδυσσέα λειτουργούσε κάπως αυτόνομα. Κάνανε και εκδηλώσεις σε στενό κύκλο, διαβάζοντας Γάλλους ποιητές που είχαν μεταφράσει γαλλομαθείς της ομάδας κλπ. Ίσως γι’ αυτό πολύ θεωρούν «δική τους» παράσταση μόνο το έργο «Ο άντρας της» του Τ. Δόξα. [ Ασφαλώς δεν μπορούμε εδώ να μπούμε σε πολλές λεπτομέρειες].
    Έχω μιλήσει για τον Οδυσσέα και με τον μακαρίτη εκδότη της εφημ. Αυγής του Πύργου, τον Αύγουστο Καπογιάννη (τον αποκαλούμενο και πρύτανη της επαρχιακής δημοσιογραφίας), πολλές φορές με τον αξέχαστο ποιητή Γιώργη Παυλόπουλο κι όταν ήμουν κι εγώ πολύ – πολύ νέος το 1980 και με τον ποιητή Τάκη Σινόπουλο. Ομολογώ πως από μνήμης, μου διαφεύγουν κάποιες περιγραφές τους.
    Ωστόσο, στη συμμετοχή του ζωγράφου Δανιήλ (Παναγόπουλου) στην ομάδα,(δεκαοχτάχρονος αυτός το 1942), αναφέρονταν όλοι. Σημειώνω ότι ο Δανιήλ (γνωστός στο Παρίσι ως Danil), μαθητής του Κ. Παρθένη, εκπρόσωπος του ελληνικού μοντερνισμού στη ζωγραφική, ερχόταν πάντα στη συζήτηση, όταν σμίγαμε Ηλείοι φιλότεχνοι και καλλιτέχνες. Ο λόγος ήταν, ότι επειδή ζούσε στο Παρίσι, ρωτούσαμε μήπως τυχόν ήρθε στην Ελλάδα κι αν θα κατέβαινε στο σπίτι του στο Κατάκολο. Και η κουβέντα γύριζε πολλές φορές στα χρόνια του…Οδυσσέα.
    Επίσης και για τη συμμετοχή του Μίκη, οι μαρτυρίες είναι πολλές. Αν έχεις όλα τα τεύχη του Οδυσσέα, δες τα προσεκτικά και θα βρεις την αναφορά για τη μη δημοσίευση του κειμένου του (εγώ από εδώ που είμαι δε μπορώ να σε βοηθήσω).
    Μιας και συγκεντρώνεις στοιχεία για τον Οδυσσέα, θυμάμαι πως είχαν κάνει ειδικό αφιέρωμα για το θέμα τα παιδιά (παιδιά τα λέω εγώ, μεγάλοι άνθρωποι είναι) του συλλόγου «Ανδρέας Καρκαβίτσας» των Λεχαινών. Δεν θυμάμαι όμως αν ήταν στο περιοδικό «Διάλογος» που έβγαζαν αρχικά ή στο «Φράγμα» που βγάζανε στη συνέχεια. Μιλάει αναλυτικά για το θέμα του Οδυσσέα, ο Γιώργης Παυλόπουλος.

  15. @ Βασιλική Μετατρούλου, δεν είχα διαβάσει το 13 σου όταν σχολίασα στο 14. Επειδή δεν έχω καμιά δυνατότητα να καταφύγω σε σημειώσεις μου, και δεν θυμάμαι συγκεκριμένα πράγματα, μια πιθανή εξήγηση που δίνω είναι ότι ο Μίκης κρατούσε επαφή με φίλους του από τον Πύργο και είχαν σταθερή συνεργασία, την οποία προφανώς θεωρούσαν σοβαρή τα μέλη του Οδυσσέα και γι’ αυτό αναφέρονται σ’ αυτήν.

  16. Εντάξει, καταλάβαμε.

  17. @16. Το «εντάξει καταλάβαμε» σημαίνει πως είστε πολλοί;

  18. panavros said

    Νίκο καλή ξεκούραση και καλές διακοπές.

  19. @17
    Ναι, είμαστε πολλοί, όπως όταν λέμε «τι μας λες;;;»

    Εντάξει, αν το θεωρείς σκόπιμο να διαπληκτιστούμε για μια παρέα παιδιών που έβγαζαν ένα περιοδικό πριν 70 χρόνια,
    ΟΚ, τι να σου πω τώρα,
    αν πρόκειται για την ιστορική ακρίβεια, εντάξει, ας το κάνουμε.

    Αυτό που δεν θέλω όμως να ασχοληθώ καθόλου, είναι με τα κενά της μνήμης που πιθανόν έχεις,
    όπως μόνος σου το παραδέχτηκες.

    Οκ, ήθελες να κάνεις ένα καλό, να πεις μια ιστορία από την Κατοχή
    (κι εγώ σκέφτηκα να βοηθήσω, αφού έτυχε να ασχοληθώ εις βάθος με το θέμα).
    Τι να κάνουμε τώρα, και σιγά το ζήτημα δηλαδή,
    που η μνήμη σου δεν σε βοηθάει.
    Δεν είναι κακό αυτό,
    κακό είναι να καταφεύγεις σε σοφιστείες.

    Προσωπικά, από όλα όσα έγραψες, συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να δώσω βάση σχεδόν σε τίποτα.
    Εκτός απόν τίτλο του περιοδικού και 3-4 ονόματα (εκ των οποίων κάποια ήταν σωστά),
    όλα τα υπόλοιπα που έγραψες είναι λειψά, στραβά, μισά και λάθος.

    Από που να ξεκινήσω.
    Αγνοούσες, προφανώς, τον Πυργιώτικο Παρνασσό,
    όταν τον ανάφερα νόμιζες ήταν ξέρωγώ κανένας Σύλλογος Φιλολόγων και Διανοουμένων της πόλης,
    μας λες με κεφαλαία «ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ»,
    σου λέμε τα παιδιά έφτιαξαν πρώτα το σύλλογο και μετά ως σύλλογος εξέδωσαν το περιοδικό,
    Σου λέμε στην προμετωπίδα του περιοδικού έγραφε από την πρώτη στιγμή «Εκδοθέν από μέλη του Συλλόγου ΠΠ»,
    μας είπες «τα παιδιά ζήτησαν την κάλυψη και την ομπρέλα». του ΠΠ
    Σου λέμε ο Σύλλογος ΠΠ ήταν δημιούργημα των παιδιών,
    μας το αλλάζεις πάλι, μας λες ο ΠΠ «ήταν ένας ευρύς κύκλος» και η ομάδα του περιοδικού έκανε αυτόνομα εκδηλώσεις (που όμως;;; στα γραφεία του συλλόγου, φυσικά, γιατί ήταν ένα και το αυτό)

    Μας λες ανέβασαν μια και μόνη θεατρική παράσταση που έκανε πάταγο και την είδε όλη η πόλη και μιλούσαν συνέχεια για αυτή,
    σου λέμε, ναι, πρόλαβαν να δώσουν μία παράσταση μόνο, που την είδαν 100 άτομα,
    αλλά και αυτή δεν ήταν το μόνο έργο που ανέβασαν, μιας που ανέβασαν άλλα 5 έργα,
    μας λες «όχι ήταν η ΛΫΡΑ», (η οποία δεν ανέβασε ποτέ κανένα έργο, μόνο φιλολογικές βραδιές έκανε).
    Σου λέμε βλέπουμε μπροστά μας τα προγράμματα των παραστάσεων «ο Σύλλογος ΠΠ παρουσιάζει» κ.λπ.
    μας λες «μόνο το έργο του Δόξα θεωρούσαν δικό τους» για άγνωστους παρασκηνιακούς λόγους.
    Περίεργα πράγματα.

    Για τον Δανιήλ, τον διάσημο ζωγράφο,
    αφού ήσουν αυτήκοος μάρτυρας,
    λογικά έτσι θα είναι, και γιατί να το αμφισβητήσουμε,
    μόνο που ξανακοίταξα όλο το υλικό,
    και δεν βρήκα πουθενά το όνομά του,
    που τουλάχιστον στις θατρικές παραστάσεις θα έπρεπε να είχε βοηθήσει, αφού ήταν και μεγαλύτερος σε ηλικία και καλός ζηγράφος.
    Εκαναν τον σκηνογράφο άλλοι κι άλλοι, κι αυτός πουθενά.

    Εκεί που έπρεπε όμως να σκεφτείς καλά πριν να το γράψεις, είναι στην περίπτωση του Μίκη.
    Πρώτα ο Μίκης ήταν μέλος «ίσως όχι από την αρχή».
    Αλλά ο Μίκης είχε 2,5 χρόνια τουλάχιστον που είχε φύγει από τον Πύργο.
    Μετά, γνωρίζονταν, λες, με τα παιδιά από όταν ήταν 12-13 χρονών,
    μια «πιθανή εξήγηση» ότι κράτησαν επαφή (φαίνεται έστελνε συνεργασίες μέσω της υπηρεσίας e-mail της Ιταλικής Ταχυδρομικής Υπηρεσίας)
    και ήταν, μας λες, «σταθερή και σοβαρή συνεργασία»,
    που όμως περιορίζόταν όλο κι όλο σε μια απορριπτική απάντηση των 2 γραμμών στην «Στήλη αλληλογραφίας» ή κάτι τέτοιο του περιοδικού.
    Που ούτε αυτήν την βρήκαμε, ούτε ποτέ θυμάμαι να έχει μιλήσει ποτέ ο Μίκης για αυτήν την παρέα στους χιλιάδες απολογισμούς που έχει κάνει.
    Είτε ήταν ο Μίκης μέλος του Συλλόγου, είτε όχι,
    δεν χάνει καθόλου σε αίγλη η προσπάθεια των παιδιών, το είπα και πριν.

    Ακόμη και η μοναδική βοήθεια που δίνεις, η παραπομπή είτε να κοιτάξουμε στις σειρες του περιοδικού «Διάλογος», είτε να κοιτάξουμε στις σειρές του περιοδικού «Φράγμα», τι να πω, θα είναι μάλλον δύσκολη δουλειά, διότι άντε να βρεις τώρα τις πλήρεις σειρές παλιών επαρχιώτικων περιοδικών.
    Αμα δεν ξέρεις τεύχος και ημερομηνία, άστα να πάνε, ψύλλοι στα άχυρα.

    Χώρια δηλαδή που έχω τη βάσιμη υπόψία ότι κι εδώ κάνεις λάθος.
    Το περιοδικό που έκανε αφιέρωμα στον Σύλλογο ΠΠ και στον «Οδυσσέα» ήταν το περιοδικό «ΑΛΦΕΙΟΣ», το 1995
    (Γερμανού και Αιόλου 1, ΤΚ 27100, Πύργος, τηλ. 2621036440, αν τυχόν θες να ψάξεις να το βρεις).

    Γενικά, μας σηκώνεις το δάχτυλο,
    εμείς σου απαντάμε με πηγές.

    Το πιο περίεργο από όλα, όμως, είναι που δεν είπες απολύτως τίποτα για το κυνηγητό και τις διώξεις και τις ανακρίσεις των παιδιών
    από Γερμανούς, δωσίλογους, την οργάνωση ΕΠΟ και τα Τάγματα Ασφαλείας.
    Ανακρίσεις, ξυλοδαρμοί, αποβολές από το σχολείο (ο Εξαρχόπουλος έμεινε στην ίδια τάξη, ενώ όλοι κινδύνεψαν με αποβολή από όλα τα Γυμνάσια της χώρας),
    μέχρι και νεκρούς είχε αυτή η παρέα.
    Για αυτήν την πτυχή της ιστορίας,
    που είναι και η πλέον σημαντική κατά τη γνώμη μου, δεν έτυχε να ακούσεις τίποτα;;;
    Για την παράλληλη δράση μερικών παιδιών στην ΕΠΟΝ;;;
    Για τις πιέσεις είτε να σταματήσουν τη δραστηριότητά τους, είτε να γραφτούν στην γερμανόφιλη πολιτική οργάνωση ΕΠΟ;;;
    Για την άρνησή των παιδιών να γραφτούν και για τις παρακολουθήσεις λόγω της άρνησης αυτής, τίποτα;;;

    Για αυτό (και περισσότερο για όσους διαβάζουν) να μου επιτρέψεις να δώσω μία ακόμη πηγή:
    Λέγεται «Φρουροί της Νύχτας», και το έχει επιμεληθεί ο Ηλίας Παπαδημητρακόπουλος, ο γνωστός.

    Ισως θα ήταν καλή ιδέα να το διάβαζες, όπως και όλες τις παραπάνω παραπομπές που σου έδωσα,
    ώστε την επόμενη φορά να μπορέσεις να πεις την ιστορία σωστά.
    Να μην χαραμίζονται και οι αφηγήσεις στις οποίες ήσουν παρών.
    Σοβαρολογώ, το λέω φιλικά.

  20. sarant said

    Ηρεμία, παιδιά!

  21. Γς said

    16,17,19α:
    Γιατί όχι πληθυντικός μεγαλοπρέπειας;
    «Ημείς (η Βασιλική) καταλάβαμε».
    Όπως στην τραγωδία:
    Αλκιστις: ἀρκοῦμεν ἡμεῖς (= ἡ Ἄλκηστις) οἱ προθνήισκοντες σέθεν.
    Αντιγόνη: παθόντες ἂν ξυγγνοῖμεν ἡμαρτηκότες (ἡμεῖς ἡ Ἀντιγόνη)
    Μήδεια: καὶ γὰρ ἠδικημένοι σιγησόμεσθα (ἡμεῖς ἡ Μήδεια), κρεισσόνων νικώμενοι

  22. @ 20. Νίκο, σου ζητώ συγνώμη. Είναι το δικό σου ιστολόγιο κι όχι το δικό μου ή της Βασιλικής Μετατρούλου. Δεν πρόκειται λοιπόν να δώσω καμιά συνέχεια στο επιθετικό και προσβλητικό για μένα σχ. 19.
    Απλώς μερικές διευκρινήσεις.
    Κατ΄αρχήν έγραψα το σχ. 5, γιατί με συγκίνησε το κείμενο του πατέρα σου και μου θύμισε την παρέα του Οδυσσέα, για την οποία έχω ακούσει πολλά από τους ίδιους τους ιδρυτές. Δεν είχα καμιά πρόθεση να μετατραπεί η σημερινή ανάρτηση σε «μάθημα ιστορίας».
    Το σχ. 6 που ακολούθησε, ήταν σε στυλ ιστορικού συνεδρίου με θέμα: «Ο Πυργιώτικος Παρνασσός και το περιοδικό Οδυσσέας».
    Απάντησα στο σχ.10, αναφέροντας κάποια δικά μου συμπεράσματα από τη συζήτηση με ορισμένους από τους πρωταγωνιστές. Καμιά διάθεση να κάνω μάθημα σε κανέναν. Και στα σχόλια που ακολούθησαν αναφέρθηκα ξεκάθαρα «στο συμπέρασμα στο οποίο έχω καταλήξει» κλπ. Είπα πως είμαι διακοπές, αυτό θυμάμαι, εκείνο δεν το θυμάμαι, για το άλλο είμαι σίγουρος. Πρόσβαση σε σημειώσεις δεν έχω. Είπα ότι σε λεπτομέρειες δεν μπορούμε να μπούμε. Για το Δανιήλ και το Μίκη, είπα ό,τι είχα ακούσει. Εγώ δε ζούσα στην Κατοχή, γεννήθηκα αρκετά αργότερα.
    Η λογική στα σχόλια της ΒμΤ, ήταν: όποιο όνομα δεν είναι γραμμένο δεν έλαβε μέρος. Όποιο γεγονός δεν γράφτηκε στον Οδυσσέα, δεν συνέβη.
    Κι έρχεται το σχ. 19 και λέει πως κουνάω το δάχτυλο, πως ΚΑΤΑΦΕΥΓΩ σε σοφιστείες κλπ.
    Ή ότι δεν γνώριζα τον Πυργ. Παρνασσό! Ή ότι δεν είπα όλα τα γεγονότα, λες κι ότι το θέμα της ανάρτησης ήταν ο Π.Π.
    Σ΄ αυτό το σχόλιο θα απαντούσα κανονικά, αν η συζήτηση γινόταν στο δικό μου ιστολόγιο ή σ’ αυτού που έγραψε σε τέτοιο ύφος.
    Απλώς, θα μπω στον πειρασμό να πω, ότι το τηλέφωνο του περιοδικού «Αλφειός» που μου υποδείχθηκε στο σχ. 19, δεν ισχύει πλέον, αλλά είναι περιττό. Τα τεύχη του περιοδικού αυτού τα έχω όλα, Να αφήσω όμως σε σένα το κινητό του εκδότη του περιοδικού Αλφειός, του Χρήστου του Κωνσταντόπουλου, προκειμένου να τον ρωτήσει όποιος ενδιαφέρεται τα εξής: πόσο είχε συνεργαστεί ο Ορεσίβιος γενικά σ’ αυτό το περιοδικό και ειδικότερα για το αφιέρωμα στον «Οδυσσέα»; Ποιος είχε δώσει την ιδέα να λέγεται Αλφειός αυτό το περιοδικό; Όταν είχε έρθει ο Χρήστος Κωσταντόπουλος στην Αθήνα να συναντήσει το Θαν. Εξαρχόπουλο, με ποιόν πήγε στη συνάντηση και σε ποιανού το σπίτι έμεινε; Γιατί ο Ορεσίβιος έγραφε στον Αλφειό με το πραγματικό του όνομα αλλά χρησιμοποιούσε σε κάποια κείμενα ψευδώνυμα, ένα από τα οποία ήταν το Ηλίας Άστρης;

    Κι εδώ τελειώνει η …Οδύσσσεια και η Ηλειάδα, αλλά Ιλιάδα δεν πρόκειται να υπάρξει. ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ.

  23. Γς said

    22:
    Ελα τώρα, τι είναι αυτά. Θυμάσαι τη κόντρα μας με την Ιστορία των Συναισθημάτων; Εκεί δεν σε πείραξε τόσο η επιθετική μου διάθεση. Σε εγκαλώ για επιλεκτική ευαισθησία έναντι του ωραίου φύλου.
    Με την πενταήμερη τι θα γίνει τελικά;
    Αντε και το αστειάκι: Ο ΓΑΠ στο Ρίο συναντά αργά το βράδυ την κόρη μου, 15 χρονών τότε με μια συνομήλικη φίλη της. Τις είχα πάρει και τις δύο σε ένα συνέδριο εκεί και ο ΓΑΠ, Υπουργός Παιδείας τότε, για κάποια Πασοκική διάσκεψη εκεί ή στο διπλανό Ξενοδοχείο. –Ξέρετε ποιος είμαι; -Κάτι μας λέει η φάτσα σας. Ο πατέρας κάποιας συμμαθήτριας μας; -Είμαι ο ΥΠΕΠΘ. –Αντε. –Τι προβλήματε έχετε; Τι θα θέλατε να αλλάξει στο σχολείο; -Να γίνει η πενταήμερη τριανταήμερη!

  24. panavros said

    Εδω και μερικές μέρες υπάρχει στη σελίδα πολύ έντονο κλίμα είτε απο διαφονούντες περιστασιακούς επισκέπτες είτε απο τακτικούς φίλους της σελίδας. Το γεγονός αυτό ανάγκασε το Νίκο να προτρέψει για ηρεμία δύο φορές τις τελευταίες μέρες κάτι που προσωπικά δεν το είχα ξαναδεί(ίσως να έχει ξανασυμβεί και να μην το έχω αντιληφθεί). Μήπως τα νεύρα είναι λίγο τεντωμένα γενικότερα απο το «κλίμα» στην Ελλάδα΄ την προοπτική να μην πάμε διακοπές για οικονομικούς λόγους΄ την ανησυχία για τα μέτρα που έρχονται και μας κάνουν να νιώθουμε ανασφαλείς αλλά και τη γενικότερη έλλιψη προοπτικής; Αν εγώ κάνω λάθος και πρόκειται απλά για εκφράσεις διαφωνιών οκ, αλλά αν όχι ας ηρεμίσουμε λίγο διότι τα νεύρα περιορίζουν τη λογική.

  25. Κατερίνα Περρωτή said

    Σκέφτομαι την εποχή τότε και μου φαίνεται εντυπωσιακό που όταν διαβάζω τα άρθρα του κ. Δημήτρη δε μου δημιουργείται καμία αίσθηση σκοτεινιάς ή μελαγχολίας…
    Το αντίθετο!!!
    Και αυτό το κείμενο αναδίδει ζεστασιά, τρυφερότητα και μεράκι!
    (Σχεδόν ζηλεύω που δεν ήμουν εκεί να βοηθήσω κι εγώ στην έκδοση του περιοδικού!)

    Και πάλι ευχαριστούμε!

  26. Πάντως, τα γόνιμα ιστολόγια από το αίμα στην παλαίστρα φαίνονται.
    Η αλήθεια είναι ότι συχνά, κάπου, δίπλα μας ή μακριά, συμβαίνουν πράγματα συνταρακτικά για τα οποία δεν παίρνουμε πρέφα! Αγνοούσα όλα αυτά που είχαν γίνει στη Μητυλήνη και τον Πύργο, και το βρίσκω μεγαλαιώδες, αδιαφορώντας για το ποιος συμμετείχε, πόσα ακριβώς έργα παίχτηκαν κ.ο.κ. Τότε οι άνθρωποι μεγάλωναν πιο γρήγορα λόγω ανάγκης. Τα πιτσιρίκαι της πρώτης χειρίζονταν εκατομμύρια (σε κατοχικά χαρτονομίσματα) και στο σχολείο μάθαιναν μέχρι το 10. Και γελούσαν.

    Και μια και μιλούσατε για μητροπολίτες, ας αναφερθεί ότι ο μητροπολίτης Ζακύνθου σε συνεννόηση με τον γερμανό (κατ’ άλλους αυστριακό αλλ’ αυτό έχει μηδαμινή σημασία) διοικητή Ζακύνθου, φρόντισαν να φυγαδεύσουν όλους τους εβραίους της Ζακύνθου προς τη Μ. Ασία, απ’ όπου κατέληξαν στην τότε Παλαιστίνη. Δυστυχώς δεν ξέρω ονόματα.
    Κάποιος Θωμάς από τον Μαραθώνα περνούσε εβραίους στην Εύβοια, οι οποίοι περνούσαν με ταπόδια στην ανατολική ακτή κι έφευγαν επίσης με πλοιάρια για τη Μ. Ασία. Έτσι έφυγαν και οι θείοι μου Ιάκωβος Καλαχώρας και Μυριάμ Καλαχώρα (γεν. Καζές) από την Αθήνα το 1942. Βέβαια το Ισραήλ έχει κάνει (ονομαστικά τουλάχιστο) το καθήκον του. Αλλά οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν κομμάτι και της ελληνικής ιστορίας (και λεβεντιάς). Και μη με ρωτήσετε αν ο Θωμάς έπαιρνε χρήματα. ΔΕΝ ξέρω αλλά υποθέτω ότι έπαιρνε. ΑΛΛΑ καλά έκανε. Το ουσιώδες είναι ότι πεπαιζε το κεφάλι του κορώνα γράμματα.

  27. sarant said

    Μια και είπες για τη θεία σου, ίσως βέβαια θυμίζω οικεία κακά, αλλά ο Μισέλ Καζές, βουλευτής Θεσσαλονίκης του Ενιαίου Μετώπου προπολεμικά, εκτελέστηκε από τους Γερμανούς το 1942 στο Επταπύργιο -δεν νομίζω να τον έχει τιμήσει η ελληνική Βουλή, πού να βρει καιρό…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: