Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Παπαράτσι, ιστορία της λέξης (επανάληψη)

Posted by sarant στο 16 Αυγούστου, 2012


Και το σημερινό άρθρο είναι επανάληψη, είχε πρωτοδημοσιευτεί τον πρώτο μήνα ζωής του ιστολογίου.

Το κομμάτι αυτό το έγραψε αρχικά ο Νίκος Λίγγρης στο φόρουμ Λεξιλογία, αντλώντας υλικό από το λεξικογραφικό δελτίο World Wide Words του Michael Quinion. Παρένθεση: Αν αγαπάτε τη γλώσσα ή/και αν ασχολείστε με τη μετάφραση, σας υπόσχομαι ότι θα βρείτε πολλά απολαυστικά και ενδιαφέροντα, τόσο στη Λεξιλογία όσο και στο δελτίο του Quinion. Ας επιστρέψουμε όμως στον παπαράτσι (ή παπαράτσο). Κατά σύμπτωση, με το ίδιο θέμα είχα ασχοληθεί κι εγώ παλιότερα και μάλιστα είχα αλληλογραφία με τον Quinion, οπότε, με την άδεια του Λίγγρη, ξαναγράφω το άρθρο του προσθέτοντας τα δικά μου.

Ο Tazio Secchiaroli, ο φωτογράφος που χρησίμεψε σαν έμπνευση στον Φελίνι (φτυστός ο Παπαμιχαήλ!)

Όπως ξέρουν όλοι, τον ενοχλητικό φωτογράφο που δεν αφήνει σε χλωρό κλαρί τους πλούσιους και διάσημους, τον λέμε παπαράτσι, λέξη δανεική από τα ιταλικά. Στα ιταλικά, το paparazzi είναι πληθυντικός, ο ενικός είναι paparazzo, εμείς όμως, αρχικά τουλάχιστον, στη δεκαετία του 1960 που έγινε ο δανεισμός, πήραμε τη λέξη από τον πληθυντικό κι έτσι καθιερώθηκε.

Για την ιταλική λέξη paparazzo, ισχύει κάτι αρκετά σπάνιο· έχουμε τη ληξιαρχική πράξη της γέννησής της, αλλά παρόλ’ αυτά υπάρχουν τουλάχιστον τρεις εκδοχές για την ετυμολογία της. Όλα ξεκίνησαν μια πνιγηρή καλοκαιρινή βραδιά, πριν από μισόν αιώνα και κάτι.

Είναι Αύγουστος τού 1958. Στη θρυλική Βία Βένετο, το στέκι των «επωνύμων» στη Ρώμη, κάνει αφόρητη ζέστη. Πάνω στις βέσπες τους, ο Τάτσιο Σεκιαρόλι και τρεις συνάδελφοί του, «φωτορεπόρτερ του δρόμου» όπως τους έλεγαν τότε, κυκλοφορούν βαριεστημένοι αναζητώντας φωτογραφικά θέματα που θα τους εξασφαλίσουν το νυχτοκάματο. Θα σταθούν τυχεροί. Πρώτα, θα πέσουν πάνω στον έκπτωτο βασιλιά Φαρούκ της Αιγύπτου, καθισμένο ανάμεσα σε δύο κυρίες που καμιά δεν είναι η σύζυγός του. Το φλας ανάβει και ο Σεκιαρόλι φωτογραφίζει τον μονάρχη. Ο Φαρούκ εκτοξεύει ένα τραπέζι και θέλει να σπάσει τη μηχανή. Ένας δεύτερος φωτογράφος απαθανατίζει τη σκηνή. Αλλά υπάρχει και συνέχεια. Λίγο παρακάτω, ο Σεκιαρόλι αιφνιδιάζει τον Τόνι Φραντσιόζα (που ήταν ακόμα παντρεμένος με τη Σέλεϊ Γουίντερς) τη στιγμή που φιλάει την Άβα Γκάρντνερ. Και μετά τσακώνουν την Ανίτα Έκμπεργκ να βγάζει σέρνοντας τον μεθυσμένο σύζυγό της από κάποιο κλαμπ. Σε κάθε φωτογράφηση οι διάσημοι αντιδρούν βίαια.

Τις επόμενες μέρες οι φωτογραφίες είδαν το φως της δημοσιότητας στις ιταλικές εφημερίδες και περιοδικά. Όπως είχε πει ο Σεκιαρόλι, εκεί που οι φωτορεπόρτερ έπαιρναν 3.000 λιρέτες για μια στημένη πόζα, ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να πάρουν 200.000 λιρέτες για ενσταντανέ που έδειχναν τους διάσημους να επιτίθενται στους φωτογράφους που τους είχαν κάνει τσακωτούς.

Αφίσα της ταινίας Ντόλτσε Βίτα

Εκείνο τον καιρό ο Φεντερίκο Φελίνι ετοιμάζει μια ταινία για το νέο πρόσωπο της Ρώμης ως κέντρου συνεύρεσης της παρηκμασμένης υψηλής κοινωνίας των καφέ-μπαρ και των πάρτι. Επικοινωνεί με τον Σεκιαρόλι και του ζητά τα φώτα του. Στην ταινία La Dolce Vita (1960), ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι παίζει έναν δημοσιογράφο που γράφει τα «κοινωνικά» σε κάποια φτηνοφυλλάδα ενώ ο φωτορεπόρτερ φίλος του, ονόματι Παπαράτσο (παιγμένος από τον ηθοποιό Walter Santesso), είναι ένας ρόλος βασισμένος στις επαγγελματικές δραστηριότητες τού Σεκιαρόλι. Η ταινία πρόσθεσε δύο νέους όρους στο διεθνές λεξιλόγιο: η ανέμελη και τρυφηλή ζωή των πλουσίων θα λέγεται στο εξής ντόλτσε βίτα, ενώ οι φωτογράφοι που καραδοκούν να αιχμαλωτίσουν τις ιδιωτικές στιγμές των διασημοτήτων ονομάζονται έκτοτε παπαράτσι. Ο ίδιος ο Σεκιαρόλι απαρνήθηκε τη ζωή τού παπαράτσι και έγινε κολλητός των αστέρων, επίσημος φωτογράφος στα γυρίσματα του Φελίνι και προσωπικός φωτογράφος ηθοποιών όπως η Σοφία Λόρεν. Πέθανε το 1998, σε ηλικία 73 ετών, αφήνοντας πίσω του πλήθος αξέχαστες φωτογραφίες. Στο ανάμεσα, η λέξη παπαράτσι είχε προλάβει να ξαναέρθει στην παγκόσμια επικαιρότητα με τον χειρότερο τρόπο, όταν ένα χρόνο νωρίτερα, στις 31 Αυγούστου 1997, το κυνηγητό από τους παπαράτσι θεωρήθηκε υπεύθυνο για το δυστύχημα που στέρησε τη ζωή στη λαίδη Νταϊάνα και τον Ντόντι αλ-Φαγιέντ.

Πώς όμως προέκυψε το όνομα Παπαράτσο; Δηλαδή, γιατί βαφτίστηκε έτσι ο ήρωας της ταινίας; Σ’ αυτό το ερώτημα έχουν δοθεί τουλάχιστον τρεις απαντήσεις. Μια εκδοχή λέει ότι στην ιταλική αργκό, paparazzo είναι ο μπούμπουρας και ο Φελίνι είχε πει ότι έτσι φώναζαν έναν παιδικό του φίλο που του άρεσε να μιμείται το βουητό των εντόμων. Μια άλλη εκδοχή λέει ότι στη διάλεκτο του Αμπρούτσο paparazze είναι τα μύδια, και ότι ο σεναριογράφος, που καταγόταν από το Αμπρούτσο, παρομοίασε το ανοιγοκλείσιμο του φακού της φωτογραφικής μηχανής με το ανοιγοκλείσιμο του κελύφους του μυδιού και έδωσε αυτή την ονομασία στον ήρωά του. Όμως ο Ένιο Φλαϊάνο, που έγραψε το σενάριο της Γλυκιάς Ζωής μαζί με τον Φελίνι, αναφέρει στο βιβλίο του La Solitudine del Satiro (1973) ότι εκείνο τον καιρό διάβαζε το κλασικό ταξιδιωτικό βιβλίο του Άγγλου μυθιστοριογράφου Τζορτζ Γκίσινγκ By the Ionian Sea. Σ’ αυτό ο Γκίσινγκ περιγράφει ένα ταξίδι που έκανε στη νότια Ιταλία το χειμώνα του 1897-98. Στο Καταντζάρο της Καλαβρίας, ο Γκίσινγκ έμεινε στο ξενοδοχείο Albergo Centrale, που το είχε ένας ξενοδόχος ονόματι Κοριολάνο Παπαράτσο. Το όνομα άρεσε στον Φλαϊάνο και έτσι πέρασε στην ιστορία.

Το όνομα Paparazzo πράγματι είναι συχνό στην περιοχή του Καταντζάρο. Υπάρχει πιθανότητα να έχει ελληνική αρχή. Τουλάχιστον αυτό γράφει ο Aldo Gabrielli στο βιβλίο του Nella foresta del vocabolario, όπου λέει ότι το επώνυμο Paparazzo προέρχεται από το ελληνικό Παπασαράτσης (σαράτσης είναι ο σελλοποιός). Προσωπικά, και με όλο το σεβασμό, έχω σοβαρές επιφυλάξεις για τη θεωρία αυτή, συν τοις άλλοις επειδή στα ελληνικά της κάτω Ιταλίας δεν συνηθίζονται τα τουρκικά δάνεια (διότι τουρκικό είναι το σαράτσης), ούτε είναι συνηθισμένο το Παπα- να συνάπτεται σε επαγγελματικά ουσιαστικά.

Walter Santesso, ο Παπαράτσο της Ντόλτσε Βίτα

Τελειώσαμε; Όχι. Διότι, ενώ η λέξη είχε πολιτογραφηθεί στα ελληνικά ως ο παπαράτσι, άκλιτο βέβαια, τον τελευταίο καιρό, που πήρε το κουτάλι μας νερό και μορφωθήκαμε, όλο και συχνότερα βλέπει κανείς τον τύπο ο παπαράτσο, άλλοτε μεν άκλιτον (οπότε, να πεις, πάει κι έρχεται) κι άλλοτε κλιτόν ιταλοπρεπώς (ο παπαράτσο, οι παπαράτσι) σαν τους δήθεν ψαγμένους εκφωνητές που μιλάνε για κοντσέρτι (πληθυντικός του κοντσέρτου αν δεν το καταλάβατε) ή σαν τα ψώνια που όταν επευφημούν πολλούς στην όπερα φωνάζουν bravi! για να δείξουν πως μετέχουν της ιταλικής παιδείας αλλά όχι της ελληνικής αφού δεν πήραν χαμπάρι πως το μπράβο έχει γίνει επιφώνημα.

Προσωπικά, προτιμώ να μένει άκλιτος ο παπαράτσι και να μην «ενικοποιηθεί» σε παπαράτσο. Αφού έχει καθιερωθεί, καλώς καθιερώθηκε. Κι αν το τανκς τώρα που μάθαμε αγγλικά το βλέπουμε και στον αγγλοπρεπή ενικό, η φάμπρικα αυτή δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε όλες τις δάνειες λέξεις γιατί τότε θα πρέπει να πούμε «το πιραζόκ» (ενικός του πιροσκί στα ρώσικα) ή «ο ταλέμπ» (ενικός του ταλιμπάν). Κι αν είναι να λέμε «ο παπαράτσο», τότε χίλιες φορές καλύτερα να το λέμε ελληνοποιημένο: ο παπαράτσος, του παπαράτσου, κατά τον παλιάτσο.

83 Σχόλια to “Παπαράτσι, ιστορία της λέξης (επανάληψη)”

  1. Κατερίνα Περρωτή said

    Απολαυστικόν!!!

    Καλές διακοπές Νίκο!

  2. gpoint said

    να προσθέσω μια ελληνοφανή ετυμολογία : μήπως προέρχεται από την υποκοριστική κρητική εκδοχή του αναφωνήματος παπάρα (παπαράκη-παπαράτshι)

  3. NM said

    «διάλεκτο των Αμπρούτσε», «καταγόταν από τα Αμπρούτσε»: Μα γιατί «Αμπρούτσε» το Abruzzo (η περιφέρεια) ή Abruzzi;
    Εγώ (πρώην κάτοικος Πεσκάρας – Κιέτι) που λέω: «Αμπρουτσέζικη διάλεκτος» ή «Αμπρουτζέζικα», ή «οι Αμπρουτσέζοι» , «το Αμπρούτζο» , είμαι λάθος;

  4. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    3: Δίκιο πρέπει νάχετε, έκανα τη διόρθωση!

  5. spiral architect said

    O όρος «φωτογράφος δρόμου» ίσχυε ανέκαθεν με μεγάλο πρωτοπόρο τον Henri Cartier-Bresson.
    Οι παπαράτσι της Βία Βένετο ήταν μια «εμπορική τάση» του παραπάνω ρεύματος αναπτυγμένη στην Ιταλία της Τσινετσιτά.
    Eφτασαν ως τις μέρες μας μεταλλαγμένοι με γαϊδουροτηλεφακούς να κυνηγούν το μπικίνι της (κάθε) Μενεγάκη … 😛

  6. Γς said

    >απαρνήθηκε τη ζωή τού παπαράτσι και έγινε κολλητός [..]

    Θυμήθηκα ανάλογα κατορθώματα του Λυμπερόπουλου στη Σπετσοπούλα μέχρι που έγινε κολλητός του Ωνάση, τι κολλητός; Επαγγελματίας Ωνασιστής μέχρι σήμερα

  7. Γς said

    6: Τί Σπετσοπούλα. Σκορπιός!
    Μπλέξαμε τα νησιά μας (εμείς οι κροίσοι, μες την κρίση)

  8. Εμένα μ’ αρέσει η κλίση «ο παπαράτσης, του παπαράτση, οι παπαράτσηδες». Έριξα και μια ματιά στο παλιό ποστ και βλέπω ότι το είχε ήδη προτείνει ο Ηλεφού και εγκρίνει ο Μπουκάν, οπότε έχω ωραία παρέα.
    Η καθιέρωση του όρου «ντόλτσε βίτα» στα ιταλικά έχει να κάνει και με την αντιστροφή ουσιαστικού και επιθέτου, μια και κανονικά είναι la vita dolce, έτσι τουλάχιστον είχα καταλάβει από μια συνέντευξη του Φελίνι.

  9. 8 ίσως όμως είναι από το στίχο του Δάντη:
    L’esperienza de questa dolce vita

  10. Κατερίνα Περρωτή said

    Η εκδοχή του Gpoint με βρίσκει απολύτως σύμφωνη!!!

    5 αστεράκια – για να μην πω 10!!!

  11. Γς said

    10:
    Μπά, εγώ νομίζω το
    >(παπαράκη-παπαράτshι)
    είναι για το παπαράκι (@άκι)

  12. Δημήτρης Μ. said

    7. Έτσι είναι. Τι τραβάμε κι εμείς οπι Κροίσοι…

  13. cronopiusa said

    GRIDO VERSO ROMA http://www.youtube.com/watch?v=-2kL3S7Yi7I
    Fabrizio De Andre’ performs «Amico Fragile» live at Teatro Brancaccio in Rome, on his last show in 1998. http://www.youtube.com/watch?v=zhJD8fS_xRs
    Federico Fellini – La Dolce Vita (1960) http://www.youtube.com/watch?v=dOqL1aJmj7A Fabrizio De Andre’ performs «Amico Fragile» live at Teatro Brancaccio in Rome, on his last show in 1998. http://www.youtube.com/watch?v=zhJD8fS_xRs

  14. Μιχάλης said

    Ίσως πιάνομαι αδιάβαστος, τί να πω, αλλά τό «παπαράτσο», στά ελληνικά, πρώτη φορά τό βλέπω. Συγχρόνως όμως, και τό «παπαράτσι», στά ελληνικά πάντα, μόνο ως πληθυντικό τό ήξερα, ως αόριστη, κάπως υποτιμητική κατηγορία, σε φράσεις όπως «οι διάσημοι προσπαθούν να αποφύγουν τούς παπαράτσι». Μού χτυπάει άσχημα, εν πάση περιπτώσει, και «ο παπαράτσι», στόν ενικό.
    Ο παπαράτσος όμως μού αρέσει. Ο παπαράτσης λιγότερο.

  15. gmix said

    Εμείς στην περιοχή μας λέμε παραπάτσι δηλαδή παραπάτησε.

  16. ppan said

    Α το γνωστό ανέκδοτο! Τι μου θύμιες!!! 🙂 🙂 🙂

  17. spriral architect said

    Ο (κατά Bresson) φωτογράφος δρόμου κατά κανόνα είχε σαν στάνταρ εξοπλισμό την Leica (στην εποχή του Tazio Secchiaroli ήταν η Μ3) με κάποιον 50άρη ή και 35άρη Leitz φακό.
    Οι SLR μηχανές και οι τηλεφακοί της εποχής (με μικρή σχετικά εστιακή απόσταση, εν σχέσει με τους σημερινούς) ήταν βαρύς και δύσχρηστος εξοπλισμός για τη συγκεκριμένη δουλειά του ενσταντανέ δρόμου.

    Μερικές φωτογραφίες του μπορείτε να δείτε εδώ γιατί το επίσημο σάιτ του (taziosecchiaroli.org) δεν δουλεύει πλέον.

  18. gpoint said

    #13
    Fabrizio De Andre, Federico Fellini «δένουν» ωραιότατα στην Sally : http://www.youtube.com/watch?v=gSvQafXx0Eo

  19. Alexis said

    Έχω την αίσθηση ότι και στα ελληνικά η λέξη χρησιμοποιείται κυρίως στον πληθυντικό. Λέμε π.χ. «τον κυνηγούν οι παπαράτσι», ή «κατάφερε να αποφύγει τους φακούς των παπαράτσι». Σπάνια θα πούμε «τον κυνηγάει ο παπαράτσι» ή «ο φακός του παπαράτσι».

    (Τώρα είδα το σχ. 14 του Μιχάλη που λέει το ίδιο, ο ενικός ξενίζει και δείχνει αφύσικος).

  20. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα!

    Ναι, συνήθως στον πληθυντικό το χρησιμοποιούμε, αλλά υπάρχει και ενικός σε χρήσεις όπως «έδειρε έναν παπαράτσι» ή «έσπασε τη μηχανή ενός παπαράτσι που τον είχε απαθανατίσει σε τρυφερό ενσταντανέ με την νεαρή….»

  21. Η κρητική εκδοχή του Gpoint 2 είναι ιστορικά τεκμηριωμένη, συμπεριλαμβανομένου και δείγματος από την Γιουροβίζιον. 🙂

  22. 5, 17,
    ωραία η αναφορά στον Καρτιέ-Μπρεσόν. Να θυμηθούμε, με την ευκαιρία, και τον δικό μας φωτογράφο της ελληνικής γης (αν και όχι παπαράτσι) Τάκη Τλούπα.

  23. Γς said

    Στο βίντεο που δίνεται στο #21 και στο σημείο 1:37 γίνεται μνεία ενός χαρακτηριστικού που σύμφωνα με Βουλγάρικο ανέκδοτο που κυκλοφορούσε στη Βουλγαρία και αλλού στα βαλκάνια, έχουν οι Νοτιο-ελληνίδες.
    Ελεγε: Γιατί στην Αθήνα δεν υπάρχουν πεζοδρόμια; Απάντηση: Για να μην χτυπάνε τον (δείτε το βίντεο) οι Αθηναίες.

  24. spiral architect said

    @22: Μιχάλη, ο Μπρεσόν για πολλούς, φωτογράφους υπήρξε ο “πατέρας” τής φωτογραφίας, όχι βέβαια με την ιστορική, αλλά με την θρησκευτική ή και την ψυχαναλυτική έννοια. Ήταν ο άνθρωπος από τον οποίον αντλούμε πνευματική τροφή, γνώση και φώτιση, ένα ιερό τέρας, πάνω από όλα η ίδια η ουσία της φωτογραφίας. Στην εποχή του την εξακόντισε σε δυσθεώρητα ύψη και έφτιαξε «σχολή».
    Θέμα, φόρμα, περιεχόμενο, όλα αυτά πλήρως ισορροπημένα σε όλα του τα καρέ, χωρίς εύκολους φορμαλιστικούς εντυπωσιασμούς.

    Θυμάμαι ότι σε ηλικία 17 χρονών στο Βρετανικό Ινστιτούτο, μού έδειξαν αυτή τη φωτογραφία του και μου ζήτησαν να την περιγράψω.
    (έδινα προφορικά για Proficiency)
    Τι να περιγράψω ο δυστυχής; 😦 Ακόμα και στη μητρική μου γλώσσα αυτό που έβλεπα, δεν περιγραφόταν. Η φωτογραφία του Μπρεσόν έστεκε βουβή μπροστά μου και εγώ ψέλλιζα, θαυμάζοντας. 🙄 Δεν είχα το απαραίτητο ιστορικό και αισθητικό υπόβαθρο για να «κολλήσω τον εξεταστή στον τοίχο».

    Πολλούς νεομπρεσονικούς φωτογράφους απ’ όλο τον κόσμο (και από Ελλάδα) θα βρεις εδώ:
    Flickr – Hardcore Street Photography

    Εξαιρετικός και ο Τάκης Τλούπας. 😉
    (και όχι μόνον αυτός)

    Συγνώμη για τις καθαρά φωτογραφικές μου αναφορές, (ειδικότερα στον Μπρεσόν) αλλά η φωτογραφία είναι η μεγάλη μου αγάπη. 🙂

  25. Κατερίνα Περρωτή said

    Ανέκδοτον (δλδ μόλις το έγραψα!)

    (Μη βαρέσετε όλοι μαζί!)

    Τίτλος: Ένας «της διπλανής πόρτας» προς τους παπαράτσι!

    Τίμιος ήμουν – πλην φτωχός- στον ήλιο δίχως μοίρα…
    Κι η μέρα όλη επέρναγε … «οικοδομή και μπύρα»
    Μα ξάφνου τις μ’εσφύριξεν πως λάθος δρόμο πήρα
    πως η ζωή μου θ’άλλαζε μ’αυτήν την πλούσια χήρα!

    Καθόλου δεν το σκέφτηκα κι αμέσως πήρα φόρα
    κατακτητής δια να γινώ εις των χηρών τη χώρα!
    Τους φίλους μου παράτησα – για αυτούς δεν είχα ώρα
    Το μόνο που’χα στο μυαλό: της χήρας μου τα δώρα!

    Να την πλησιάσω δύσκολο δεν ήτανε καθόλου:
    Μια νύχτα με αστροφεγγιά που εβόλταρε στο μόλου (!)
    δυο παπαράτσι τσι κολλούν σαν το βρακί στον κ*λου
    Η χήρα δυσανασχετεί ( ο …μακαρίτης …διόλου!)
    Και στο …κενό μπαίνω εγώ δίχως να χάσω χρόνου!!!

    ………

    Η χήρα λιποθύμησε από τη λεβεντιά μου!
    Κι εγώ την εσυνέφερα μέσα στην αγκαλιά μου!

    …(2 μήνες μετά,στην Καραϊβική)……

    Ζηλεύει ακόμα και πασάς εδώ που’χω αράξει….!!!
    (Εύχομαι τα καλύτερα γι’αυτούς τους παπαράτσι!)

  26. spiral architect said

    Και μια διόρθωση τεχνικού περιεχομένου:

    […] ο σεναριογράφος, που καταγόταν από το Αμπρούτσο, παρομοίασε το ανοιγοκλείσιμο του φακού της φωτογραφικής μηχανής με το ανοιγοκλείσιμο του κελύφους του μυδιού. […]

    Είναι το το ανοιγοκλείσιμο του φωτοφράκτη της μηχανής. Ο μηχανισμός αυτός είναι κομμάτι της μηχανής και όχι του φακού.
    (πλην των περιπτώσεων μηχανών τύπου compact και TLR όπου φακός και σώμα ενσωματώνονται.

  27. Γς said

    24: >μού έδειξαν αυτή τη φωτογραφία του και μου ζήτησαν να την περιγράψω.

    και δεν ξέρατε για Σουρεαλισμό, για Ντε Κίρικο, για αρχιτεκτονική του χώρου και την υπαρξιακή του διάσταση…

  28. spiral architect said

    @27: Σε ηλικία 17 χρονώ; 😯 Σιγά μην ήξερα! 😛 Μόνο το PΗΟΤΟ αγόραζα που και που και έπαιζα με την Lubitel μου. 😥

  29. Spiral, ωραία τα φωτογραφικά! Την δουλειά του Τλούπα την είχα πρωτογνωρίσει πριν χρόνια, εντελώς τυχαία, μέσω ενός φίλου, που τον είχε θείο.
    (Τι πήγανε και βάλανε στο proficiency… Επ’ ευκαιρία, μου θυμίζεις και δική μου ιστορία στο Λόουερ, όπου ο εξεταστής μού είχε δείξει κάτι σαν αγρόκτημα, αν θυμάμαι καλά, οπότε η περιγραφή μου ήταν στο μοτίβο «…η φάρμα, όπου μπορούμε να κάνουμε και διακοπές, αλλά για καναδυό χρόνια οι διακοπές μου θα είναι λιγοστές λόγω εισαγωγικών εξετάσεων, οι οποίες εξετάσεις…», κάτι σαν το ανέκδοτο με τον ελέφαντα που έχει προβοσκίδα σαν μεγάλο σκουλήκι, το οποίον σκουλήκι… )

  30. «…σαν τους δήθεν ψαγμένους εκφωνητές που μιλάνε για κοντσέρτι (πληθυντικός του κοντσέρτου αν δεν το καταλάβατε)»

    Ή ψαγμένους στιχουργούς: «τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί» (πληθυντικός του κομπιούτερ αν δεν το καταλάβατε)…

  31. Γς said

    30:
    Οταν μάλιστα λένε κο-b-ιούτερ!

  32. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα!

  33. gpoint said

    #25

    Υπέροχον προϊόν σύλληψης (η χήρα χρήζει αντισύλληψης ;;)

    Εαν επιτρέπεις διασκεύασα ελαφρώς το τελείωμα επί το ακριβέστερον ακροστιχιστί

    Να την πλευρίσω δύσκολο δεν ήτανε για μένα
    μια νύχτα που η αστροφεγγιά την έκανε ασημένια
    δυο παπαράτσι με τα φλας ορμάνε αναμένα
    στη φόρα για να βγάλουνε όσα είχε κρυμμένα
    μα η χήρα που θυμήθηκε όσα ‘χε ξεχασμένα
    ψάχνει να βρει παρηγοριά και έρχεται σε μένα !

    Σε λίγο λιποθύμησε από την λεβεντιά μου
    για πάντα έριξε άγκυρα μέσα στην αγκαλιά μου

    …(2 μήνες μετά,στην Καραϊβική)……

    Ζηλεύει ακόμα και πασάς εδώ που’χω αράξει….!!!
    (Εύχομαι τα καλύτερα γι’αυτούς τους παπαράτσι!)

  34. Η φωτογραφία στο #24 δεν είναι δρόμου, αλλά τοπίου (landscape), η δε φωτογραφία δρόμου ελάχιστη σχέση έχει με τους παπαράτσι. Η φωτογραφία δρόμου προϋποθέτει θάρρος (ή και θράσος) γιατί το θέμα σου, που πάντα περιλαμβάνει ανθρώπους, είναι πολύ κοντά στον νορμάλ ή τον ευρυγώνιο φακό σου. Μπορεί να είναι αποτέλεσμα «ματιού» (Μπρεσόν, Γουίγκι), αλλά και ακαταπόνητης δουλειάς σε συνδυασμό με τύχη (Γουίνογκραντ).

  35. Γς said

    28:
    Α, μην με κάνεις τώρα να κατεβάσω όλες τις Λούμπιτελ που έχω και να αναρτήσω τις φωτογραφίες τους.
    Είχα ένα σωρό μηχανές, προβολής, λήψης κλπ. Αλλά το αστέρι μου ήταν μια τεράστια Durst στο Πανεπιστήμιο με την οποία για περίπου τριάντα χρόνια τύπωνα όλες τις έγχρωμες φωτογραφίες μου. Ξέρεις τι μαρτύριο ήταν τα 5-6 μπάνια που έπρεπε να περάσεις κάθε φωτογραφία, αλλά και η εμφάνιση του έγχρωμου φιλμ. Μισό βαθμό κελσίου να σου ξέφευγαν τα χημικά, ήταν για πέταμα.
    Ούφ, να πάνε στο καλό. Αλλά το 12οάρι της φτωχούλας Λούμπιτελ; Θεέ μου. Σίγουρα είναι στον παράδεισο…

  36. Γς said

    35: 12οάρι->120άρι

  37. Κατερίνα Περρωτή said

    33. Gpoint πολύ – μα πολύ- καλύτερο!!!

    Μία ένσταση! αν επιτρέπεις!

    «στη φόρα για να βγάλουνε όσα είχε κρυμμένα»

    το «όσα» μου φαίνεται πως δεν πάει στο μέτρο…

    ίσως «τα όσα»? ή «αυτά που’χε κρυμμένα»?

    Είναι πάντως πολύ πιο ωραίο!!! Και πιο τρυφερό(!) ως προς την χήρα!!!

    Τεσπα… πιο εμπνευσμένο!!! Μπράβο!

  38. spiral architect said

    @34: Προφανώς τοπίο είναι, αλλά … μπρεσονικό.

    @ 35: Η δική μου Λούμπιτελ είχε άδοξο τέλος. 😥 Καθότι φτιαγμένη από ένα συνθετικό ψαθυρό υλικό (βακελίτης; ) κάποτε έπεσε κάτω άσχημα και έγινε χίλια κομμάτια.
    Τραβούσα κατά κύριο λόγο α/μ, κάνοντας το βεσέ του φοιτητικού διαμερίσματος, σκοτεινό θάλαμο. 🙂
    («άντε ρε τελείωνε, πότε θα κατουρήσουμε») :mrgreen:
    Η αντικαταστάτης της ήταν η Pentax K1000 ούσα η πρώτη μου επαφή με τις SLR.

  39. Κατερίνα Περρωτή said

    Έχουμε και λέμε…!!!

    Τίμιος ήμουν – πλην φτωχός- στον ήλιο δίχως μοίρα…
    Κι η μέρα όλη επέρναγε … «οικοδομή και μπύρα»
    Μα ξάφνου τις μ’εσφύριξεν πως λάθος δρόμο πήρα
    πως η ζωή μου θ’άλλαζε μ’αυτήν την πλούσια χήρα!

    Καθόλου δεν το σκέφτηκα κι αμέσως πήρα φόρα
    κατακτητής δια να γινώ εις των χηρών τη χώρα!
    Τους φίλους μου παράτησα – για αυτούς δεν είχα ώρα
    Το μόνο που’χα στο μυαλό: της χήρας μου τα δώρα!

    Να την πλευρίσω δύσκολο δεν ήτανε για μένα…
    μια νύχτα που η αστροφεγγιά την έκανε ασημένια
    δυο παπαράτσι με τα φλας ορμάνε αναμένα
    στη φόρα για να βγάλουνε τα όσα είχε κρυμμένα
    μα η χήρα που θυμήθηκε όσα ‘χε ξεχασμένα
    ψάχνει να βρει παρηγοριά και έρχεται σε μένα !

    Σε λίγο λιποθύμησε από την λεβεντιά μου
    για πάντα έριξ’ άγκυρα μέσα στην αγκαλιά μου

    …(2 μήνες μετά, στην Καραϊβική)……

    Ζηλεύει ακόμα και πασάς εδώ που’χω αράξει….!!!
    (Εύχομαι τα καλύτερα γι’αυτούς τους παπαράτσι!)

  40. Γς said

    34:
    Δεν είπε κανείς ότι είναι φωτογραφεία δρόμου. Είναι από τις καλύτερες τοπίου (Landscape) του Μπρετόν (Siena 1933). Πάντως ο Μπρετόν είναι από τους θεμελιωτές της φωτογραφίας του δρόμου (Street photography). Ο Μάγος της στιγμής.

  41. Γς said

    25, 33, 37, 39:
    Να πάρετε τα στιχάκια σας και την έμπνευσή σας και να φύγετε! Να πάτε αλλού!

  42. 39,
    Οικοδομή και μπύρα δεν είναι άσχημα!

  43. Γς said

    25, 33, 37, 39:
    Να φύγετε! Να πάτε αλλού!

  44. Κατερίνα Περρωτή said

    Και πού να πάμε???

    Μιχάλη, ωραίο το άρθρο

  45. Γς said

    44: Στις “Μαθητικές σελίδες”.

  46. Κατερίνα Περρωτή said

    Κατερίνα Περρωτή είπε
    15 Αυγούστου, 2012 στις 17:14

    Σκέφτομαι την εποχή τότε και μου φαίνεται εντυπωσιακό που όταν διαβάζω τα άρθρα του κ. Δημήτρη δε μου δημιουργείται καμία αίσθηση σκοτεινιάς ή μελαγχολίας…
    Το αντίθετο!!!
    Και αυτό το κείμενο αναδίδει ζεστασιά, τρυφερότητα και μεράκι!
    (Σχεδόν ζηλεύω που δεν ήμουν εκεί να βοηθήσω κι εγώ στην έκδοση του περιοδικού!)

    Και πάλι ευχαριστούμε!

  47. Γς said

    47: Το έχουμε διαβάσει. Γιατι νομίζεις ότι σε στέλνω εκεί; Μια που δεν ήσουν τότε εκεί να βοηθήσεις…

  48. Κατερίνα Περρωτή said

    47. Δεν καταλαβαίνω πράμα!!!

    Αν σας ενόχλησα με κάτι που είπα, ζητώ συγνώμη.

    Βασικά,(!) πολύ θα ήθελα να ήμουν στην παρέα των παιδιών εδώ.

    Αν δε γίνεται, δε χάθηκε κι ο κόσμος!!!

  49. Γς said

    48: Ακόμη εδώ είσαι;

  50. bernardina said

    Οι παπαράτσοι (σικ!) είναι ό,τι σιχαμερότερο μπορώ να σκεφτώ σε σχέση με τη φωτογραφία, την οποία λατρεύω ως τέχνη. Συντηρούν και συντηρούνται από ένα ολόκληρο σύστημα που καλλιεργεί έναν απέραντο κατινισμό και μια αρρωστημένη περιέργεια του κόσμου για την «προσωπική» ζωή των λεγόμενων σελέμπριτις. Σιχαμάρα.

    Τι σχέση έχει ο μέγας Μπρεσόν μ’ αυτούς;

    Ξέρω ότι φαίνομαι αυστηρή, αλλά η περίπτωση της Νταϊάνας ήταν όντως τραγική. Κι όλα αυτά γιατί; Για να τη δουν να βγαίνει με τον σύντροφό της από ένα ξενοδοχείο. Αν είναι δυνατόν!

    Φαίνεται όμως ότι η φωτογραφία του δρόμου έχει ακολουθήσει κι αυτή το ρεύμα της εποχής. Αλήθεια, πώς σας φαίνονται οι τύποι της Νέας Υόρκης; 🙂

  51. Κατερίνα Περρωτή said

    49. Ιτ’ς οφίσιαλ!!! Ο κ. Γς είναι κακός!!!

  52. Γς said

    50: Πολύ ωραίες!

  53. Γς said

    51: Κάς-τουά! Βιτ βιτ. Χεράους!

  54. Κατερίνα Περρωτή said

    Βλέπω, το δέχεστε κι εσείς!!!

  55. Γς said

    54: Ποιο καλέ;

  56. Κατερίνα Περρωτή said

    Αυτό είναιμεγάλο βήμα για τον ψυχισμό σας, λένε!!!!

  57. Γς said

    57: Με προβλημάτισες τώρα. Δεν φεύγεις ε;
    Καλά άσε. Φεύγω εγώ…

  58. Κατερίνα Περρωτή said

    Πάντα τέτοια εύχομαι…

    ελπίζω να βρείτε επιτέλους το ζιαν μα ζορακιμντα!

  59. Γς said

    58:Κι εσύ το Λιαν κιχάϊ λί, που μόνο εγώ ξέρω που είναι.

  60. Κατερίνα Περρωτή said

    Ελα..πες μου!!! Ne olur!!!

  61. Κατερίνα Περρωτή said

    Είναι κάπου στην ινδοκίνα?? Πες μας!!!

  62. Γς said

    60: Bu bir sır değil. Μυστικό είναι που βρίσκεται

  63. Κατερίνα Περρωτή said

    Αν δεν πεις, είσαι στ’αλήθεια …κακός!!!

  64. Κατερίνα Περρωτή said

    Δεν χρειάζομαι μετάφραση…

  65. Γς said

    64: Επειδή απουσιάζω, αφήστε μήνυμα αφτερ δε μπιπ. Μπιιιιιπ!

  66. Κατερίνα Περρωτή said

    Ο ηττημένος έχει πάντα τον τρόπο του…

  67. gpoint said

    # 62,53,55,57

    Αμα είσαι σίγμα τελικό και γάμμα κεφαλαίο
    και σ’ ενοχλούν οι στίχοι μου, εγώ βρε τι σου φταίω ;
    κι εσύ μωρέ μας έπρηξες με τις φωτογραφίες
    τις λούμπιτελ και τους φακούς και άλλες ιστορίες
    πλην όμως σου φερθήκαμε πολύ ευγενξκά
    παρ’ όλο που για όνομα μας δίνεις δυο λιμά !

  68. gpoint said

    #37
    Κατερίνα είχες δίκιο χρειάζεται το «τα» (καλύτερα) ή ένα κόμμα για να δείξει το κενό που καλύπτει μια συλλαβή

  69. Κατερίνα Περρωτή said

    67.

    Δεν ξέρω τι να πω…

    Απίθανοι είναι όλοι αυτοί…/ Δεν καταταδέχομαι καν να τους…

    ‘Ομως εμάς-εμένα πολύ μας αρέσεις…

    Και παραπάνω απ’το πολύ !!!

    Και γι’αυτό πολύ σ’ευχαριστούμε!!!

  70. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Ἐνδιαφέρον ὅμως εἶναι καὶ τὸ μεγάλο δίλημμα ποὺ δύναται νὰ ἀντιμετωπίση ἕνας παπαράτσι:

    Είσαι στην προβλήτα του Πειραιά. Γύρω σου κυριαρχεί το χάος, που προκάλεσαν ακραία καιρικά φαινόμενα, ένας τρομακτικός άνεμος και πολλαπλές πλημμύρες. Είναι μια καταστροφή βιβλικών διαστάσεων.

    Είσαι δημοσιογράφος – φωτογράφος, που δουλεύει για μία πολύ μεγάλη εφημερίδα και είσαι παγιδευμένος μέσα στην μέση αυτής της καταστροφής!!

    Η κατάσταση είναι φοβερή! Προσπαθείς να τραβήξεις φωτογραφίες, που θα καθορίσουν την καριέρα σου. Σπίτια καταστρέφονται, άνθρωποι ουρλιάζουν, άλλοι εξαφανίζονται κάτω από τα νερά! Η φύση τα καταστρέφει όλα!

    ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ

    Ξαφνικά βλέπεις έναν άνθρωπο μέσα στο νερό! Παλεύει για τη ζωή του, προσπαθώντας να μη τον καταπιούν τα κύματα!
    Πλησιάζεις… και σου μοιάζει οικείος! Ξαφνικά καταλαβαίνεις ποιος είναι!
    Είναι ο Γιωργάκης Παπανδρέου !!!
    Την ίδια στιγμή βλέπεις τεράστια κύματα να κατευθύνονται καταπάνω του, έτοιμα να τον πνίξουν!

    Έχεις 2 επιλογές:

    1) Μπορείς να σώσεις την ζωή του Γιώργου Παπανδρέου, ή

    2) Να τραβήξεις μια δραματική φωτογραφία που αναπαριστά τον θάνατο ενός από τους πιο αμφιλεγόμενους πρωθυπουργούς της Ελλάδος και γνωστό στην Ευρώπη, για το «δόσιμο-εκχώρηση» της πατρίδας του στο ΔΝΤ !

    Η ΕΡΩΤΗΣΗ:

    Εδώ είναι η ερώτηση και παρακαλώ απάντησε ειλικρινά:

    α) Θα επιλέξεις έγχρωμο φιλμ με υψηλή αντίθεση,

    ή

    β) θα πας για την κλασική απλότητα του ασπρόμαυρου;

  71. Κατερίνα Περρωτή said

    Μα ήξερα πως έχω δίκιο!!!

    Τώρα είμαστε στα ..ίσια?

  72. Κατερίνα Περρωτή said

    Δεν έχει τέλος αυτή η παρτίδα…

  73. gpoint said

    #71
    Μπα, δεν μετράω σκορ. Σημαία έχει να βγει το (όποιο) έργο όσο το δυνατον καλύτερα

  74. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    26: Σπειροειδή, πήρα ηλεμήνυμα από τον φωτογράφο υπηρεσίας, ο οποίος λέει:
    Αυτό που λέει ο Spiral Architect δεν ισχύει. Στις περισσοτερες μηχανές μεσαίου φορμα και σε όλες τις μηχανές μεγάλου φορμά (ίσως δε και σε μερικές παλιές 35άρες) ο φωτοφράκτης είναι μέρος του φακού (βλ. για παράδειγμα Χάσελμπλαντ 500cm, που την έχω και μπροστά μου).

    Εγώ απλώς μεταφέρω.

  75. spiral architect said

    @Νικοκύρη τη Χάσυ βάλε την κι αυτήν στις εξαιρέσεις. Μεσαίο φορμά SLR με διαφραγματικό φωτοφράκτη εντός των φακών. 😳
    Κατά κανόνα στις 35άρες SLR, όπως και στις Leica Μ, (παλιές και νεωτερες ψηφιακές) ο φωτοφράκτης είναι εντός του σώματος και είναι τύπου κουρτίνας.
    (να προσέχεις τη Χάσυ, είναι πρώτο μωρό, μια φορα να τραβήξεις μ’ αυτήν την ερωτεύτηκες!) 😉

  76. vnottas said

    Όπου εμφανίζεται ο επικοινωνιακός δαίμων Παπαράσιος (η τρίτη σκηνή του Λυσίστρατου)
    http://vnottas.wordpress.com/2012/02/25/%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%bc%cf%86%ce%b1%ce%bd%ce%af%ce%b6%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%bf-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%89%ce%bd%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%b4%ce%b1/

  77. cronopiusa said

    Καλημέρα ΕΝ ΧΟΡΩ: ΜΠΑΛΑΦΑΣ ΚΩΣΤΑΣ http://www.youtube.com/watch?v=NR09Fx2xktc La ciudad de los fotógrafos http://www.youtube.com/watch?v=wyzeeU5XmNI IL RE DEI PAPARAZZI: TAZIO SECCHIAROLI http://www.youtube.com/watch?v=E9BSWwHBJQc Απ τη μιά το ΗΘΟΣ κι απ την άλλη Ο ΣΚΟΠΟΣ που δεν καταφέρνει ν’ ΑΓΙΑΣΕΙ ΤΑ ΜΈΣΑ. Μ’ όλη μου την αγάπη: Angelo Branduardi – Grido A Roma http://www.youtube.com/watch?v=lboRugme4iE&feature=related

  78. Με ρωτάει, σε σταφ-μίτινγκ ο διευθυντής μου: ο κομπιούτερ… στον πληθυντικό οι κομπιούτερς. Έτσι δεν είναι Λεώνικε;
    (Υποτίθεται πως ήμουν ο πιο ειδικός περί τα γλωσσικά)
    Όχι, Γιώργο… απαντώ. Σε καμιά κλίση της ελληνικής γραμματικής ο πληθυντικός δε σχηματίζεται με απλό σίγμα πάνω στον ενικό.
    Και μου αντιτείνει: Μα δε λέμε η κυρία…. οι κυρίες;
    Εδώ γελάνε όλοι εκτός από μένα. Εμένα με πονούσενα έχω διαυθυντή αυτό το υποκείμενο (περί το 199κάτι)

  79. Λάμπρος said

    «Σε κάθε φωτογράφηση οι διάσημοι αντιδρούν βίαια.» Η φωτογράφιση γιατί με ήτα; Το ρήμα είναι φωτογραφίζω, και τα ρήματα με κατάληξη σε -ίζω έχουν ουσιαστικά με γιώτα (όπως το ψηφίζω/ψήφιση)! Θα ήταν με ήτα αν το ρήμα ήταν «φωτογραφώ» (συνταγογραφώ/συνταγογράφηση, κινηματογραφώ/κινηματογράφηση, πλαστογραφώ/πλαστογράφηση κλπ), αλλά δεν είναι.

  80. Μαρία said

    Κι όμως: φωτογραφίζω και φωτογραφώ/ φωτογράφιση και φωτογράφηση
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CF%8E&dq=

  81. sarant said

    79-80: Λάμπρο, είναι διφυές το ρήμα. Φαντάζομαι στον αόριστο δεν θα πεις «φωτογραφίστηκα», έτσι; Εγώ τουλάχιστον λέω «φωτογραφήθηκα»/

  82. Λάμπρος said

    Συμφωνώ, Νίκο, «φωτογραφήθηκα» λέω κι εγώ! Αλλά στην ίδια λογική, αφού το κυρίαρχο ρήμα είναι το «φωτογραφίζω» και όχι το «φωτογραφώ» που χρησιμοποιείται ελάχιστα, θα πρέπει να γράψουμε «φωτογράφιση».

  83. spiral architect said

    Reblogged this on Φωτοσκέψεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: