Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τότε που ήρθε σπίτι μας η Γκεστάπο (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 28 Αυγούστου, 2012


Tο σημερινό είναι το δέκατο έκτο απόσπασμα από τα “Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια”, το ανέκδοτο αυτοβιογραφικό πεζογράφημα του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου. Δημοσιεύτηκε την Παρασκευή που μας πέρασε στο Εμπρός της Μυτιλήνης, την εφημερίδα με την οποία συνεργαζόταν για πολλά χρόνια ο πατέρας μου. Το προηγούμενο απόσπασμα μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Αρχές Μαρτίου [του 1944] ένα γεγονός μας συντάραξε όλους. Η Γκεστάπο πήγε να πιάσει ένα ράφτη, μέλος της Οργάνωσης, τον Μανόλη τον Λαμπαδάριο, αυτός όμως κατάφερε να κλειδώσει τους γκεσταπίτες στο μαγαζί του και να φύγει. Αυτοί σπάσανε την πόρτα τον κυνήγησαν και τελικά τον πιάσανε. Τον κλείσανε στην Γκεστάπο και τον βασάνισαν άγρια. Εντούτοις δυο μέρες μετά ο Λαμπαδάριος δραπέτευσε μέσα απ’ του λύκου το στόμα. Αναγάλλιασε όλη η Μυτιλήνη μόλις μαθεύτηκε το νέο κι οι Γερμανοί φρύαξαν.

Καθώς κόντευε η 25η Μαρτίου σε πολλά χωριά του νησιού, που δεν είχαν Γερμανούς ή χωροφύλακες, στην Αγιάσο, το Μανταμάδο και άλλα, ετοιμάζανε να γιορτάσουν την επέτειο. Όλα δείχνανε πως κάτι ξεσήκωνε τον κόσμο.
Στις 23 Μαρτίου το απόγεμα χτύπησε η πόρτα της αυλής μας. Πήγα ν’ ανοίξω και πάγωσα. Ήταν ένας με πολιτικά και τέσσερις οπλισμένοι Γερμανοί στρατιώτες! Αυτός με τα πολιτικά με ρώτησε αν ήταν εδώ ο πατέρας μου. Δεν ήταν Γερμανός αλλά μυστικός της Ασφάλειας και φαινόταν μάλλον στεναχωρημένος που έκανε αυτή τη δουλειά. Ο πατέρας μου έλειπε κι οι μουσαφίρηδες μπήκαν στο σπίτι και ο «μυστικός» άρχισε να ρωτάει τη μητέρα μου. Εκείνη τους αντιμετώπισε με μεγάλη ψυχραιμία, αλλά δεν τους είπε πού μπορεί να ήταν ο πατέρας μου. Ο επικεφαλής των Γερμανών, ένας δεκανέας, διέταξε τους δυο στρατιώτες του να μείνουν στο σπίτι μας και πήρε εμένα.

Οι τέσσερις μας, ο «μυστικός» κι εγώ εν μέσω των δύο στρατιωτών, ξεκινήσαμε για να βρούμε τον πατέρα μου. Διασχίσαμε το δρομάκο μας και κατεβήκαμε την Αγίου Συμεών ως την αγορά, ενώ μας παρακολουθούσαν δεκάδες μάτια, πίσω από τις γρίλιες των παραθύρων ή από τις πόρτες και τις αυλές. Αποφάσισα να τους πάω σε όλα τα μέρη όπου ήταν μαθηματικώς αδύνατο να είχε περάσει ή να βρισκόταν ο πατέρας μου, θέλοντας ταυτόχρονα, με την περιπλάνησή μου αυτή, να τον ειδοποιήσω, με τους γνωστούς που θα με βλέπανε, να κρυφτεί. Έτσι οδήγησα το μυστικό και τους φρουρούς μου στο «Πανελλήνιον», στη «Φέμινα», στη «Λέσχη Πρόοδο», στην Τράπεζα (που ήταν φυσικά κλειστή) ως και σ’ ένα κέντρο διασκεδάσεως, που βρισκόταν ψηλά στο Κιόσκι. Ξεποδαριαστήκαμε αλλά, περνώντας από την Κουλμπάρα, διαπίστωσα πως Γερμανοί στρατιώτες βρίσκονταν έξω από το σπίτι του Χαράλαμπου και του διευθυντή της Τράπεζας, ενώ περνώντας από το κτίριο, όπου ήταν το γραφείο του Τάκη του Αμπατζή, δικηγόρου και φίλου του πατέρα μου, είδα μιαν ανεξήγητη ταραχή.

Καμιά φορά ο δεκανέας αποφάσισε να γυρίσουμε στο σπίτι μας. Όλη η γειτονιά ήταν στις πόρτες και στα παράθυρα και μπαίνοντας μέσα σάστισα, γιατί το βρήκα γεμάτο γυναίκες. Οι Γερμανοί που είχαν μείνει εκεί, είχαν διαταγή να πιάνουν όποιο άτομο έμπαινε και να μη το αφήνουν να βγει για να μην ειδοποιήσει κανέναν. Έτσι κράτησαν τη γιαγιά μου, τη θεία Μένη, τη θεία Μάρω, τη θεία Ζωή, τη θεία Ευτυχία, την κυρία Αντιγόνη, την κυρία Μαρίκα και άλλες δύο γειτόνισσες.
Ανάμεσα σ’ αυτό το γυναικομάνι, είδα τελικά, τον πατέρα μου να κάθεται στον καναπέ, ανάμεσα στους δύο Γερμανούς. Όπως έμαθα αργότερα, σαν έμαθε πως με είχαν πιάσει και με περιφέρανε στους δρόμους της Μυτιλήνης, δε δίστασε ούτε στιγμή. Ήρθε σπίτι να δει τι συμβαίνει. Ο δεκανέας βλέποντας πως ο αναζητούμενος βρέθηκε, έδωσε εντολή να φύγουν όλοι οι ξένοι και το σπίτι άδειασε.

Σε λίγο ήρθαν άλλοι δύο Γερμανοί, με πολιτικά και άρχισαν να ερευνούν  με τη γερμανική μεθοδικότητα και προσοχή όλο το σπίτι. Ξεκίνησαν από το ισόγειο και έφτασαν ως το υπερώο. Ο ένας κρατούσε ένα κλεφτοφάναρο χωρίς μπαταρία, που έφεγγε όταν πατούσε συνεχώς ένα έμβολο. Δε δώσανε προσοχή σε χαρτιά ή βιβλία αλλά φτάνοντας στο εργαστήριο της σοφίτας και βλέποντας τα παλιά ραδιόφωνα, και όλα τα λοιπά εξαρτήματα που είχε ο πατέρας μου, σοβάρεψαν και βγάλαν τα πιστόλια τους. Όταν μάλιστα είδαν στην ταράτσα την παγίδα για πουλιά, που είχαμε φτιάξει το χειμώνα της πείνας μήπως πιάσουμε κανένα πουλί να φάμε (δεν πιάσαμε ποτέ τίποτα), σάλταραν κι οι δύο, πήγαν κοντά της και την περιεργάζονταν για λίγα λεπτά. Πίστεψαν πως έπιασαν κάποιο μεγάλο κατάσκοπο και φαντάστηκαν πως η παγίδα σκέπαζε κάτι σαν ασύρματο.
Εν πάση περιπτώσει μάζεψαν μπομπίνες, μεγάφωνα, κουτιά παλιών ραδιοφώνων κι ό,τι άλλο κρίναν ύποπτο, για επιμελέστερο έλεγχο. Στον «τρίποδα της Πυθίας», δηλαδή το σκαμνάκι-σασί του αυτοσχέδιου ραδιοφώνου που είχε σκαρώσει ο πατέρας μου και που τώρα επάνω του κοιμόταν μακαρίως η γάτα μας, ο Προκόπης, δεν έδωσαν καμιά σημασία.

Στο ισόγειο που κατεβήκαμε, φόρτωσαν τον πατέρα μου με τα ύποπτα εξαρτήματα και βάζοντας τον στη μέση, με εφ όπλου λόγχη, κίνησαν για την Ορτς Κομαντατούρ. Η μητέρα μου κι εγώ τον φιλήσαμε πολλές φορές πριν βγει στο δρόμο. Μου έκανε εντύπωση η ψύχραιμη στάση της μάνας μου, που την ήξερα για αδύνατη και φοβιτσιάρα κι αυτό μ’ έκανε κι εμένα να μη λιποψυχήσω κι ας τρέμανε τα πόδια μου και χτυπούσε δυνατά η καρδιά μου.
Όλη η γειτονιά είχε βγει στις πόρτες και τα παράθυρα και κοίταζε σιωπηλή την πομπή που απομακρυνόταν.

Αμέσως που φύγανε οι Γερμανοί με τον πατέρα μου, ήρθαν ο θείος Αντρέας κι ο θείος Θόδωρος και ξαναψάξαμε μαζί το σπίτι, γιατί ήταν βέβαιοι πως οι Γερμανοί θα ξανάρχονταν. Ο «τρίπους της Πυθίας» κομματιάστηκε και κάηκε στη σόμπα και οι ραδιοφωνικές λυχνίες, οι πυκνωτές και τα εξαρτήματα που ήταν κρυμμένα σε παλιά ρούχα και δεν τα ανακάλυψαν οι Γερμανοί, πετάχτηκαν στον υπόνομο.
Σε μισήν ώρα ήρθανε η Ζήνα και ο κύριος Βόρης, για να μας δώσουν κουράγιο και να πάρουν όλα τα ρωσικά βιβλία και τα τετράδια με τις σημειώσεις των μαθημάτων της ρωσικής, κρίνοντας πως αν τα ανακάλυπταν οι Γερμανοί θα είχαν ένα ακόμα επιβαρυντικό στοιχείο στη διάθεσή τους. Όπως μάθαμε, όταν η πομπή με τους Γερμανούς και τον πατέρα μου, πέρασε μπροστά από το Παρθεναγωγείο, την ώρα που σχολούσαν οι μαθήτριες, η Ζήνα, βλέποντας το φίλο του πατέρα της εν μέσω Γερμανών στρατιωτών, στην αρχή μαρμάρωσε, ύστερα όμως του φώναξε με δυνατή φωνή
«Κουράγιο κύριε Νίκο!»

κι έτρεξε στο σπίτι της να πει τα νέα.

42 Σχόλια προς “Τότε που ήρθε σπίτι μας η Γκεστάπο (Δημήτρης Σαραντάκος)”

  1. Νέο Kid Στο Block said

    EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!! (ως συνήθως)

    Νίκο, τελικά ο «τρίποδας της Πυθίας» «απέσβετο και λάλον ύδωρ!» ,ευτυχώς για τον παππού, έτσι; 🙂

    YΓ. Άλλαξε τον τόνο στην Γκεστάπο του τίτλου.
    ΥΓ2. Η εικόνα με τους Γερμανούς να έχουν «συλλάβει» όλες τις γυναίκες της γειτονιάς,απίστευτη !

  2. spiral architect said

    Εξαιρετικότατο!

    […] Ο «τρίπους της Πυθίας» κομματιάστηκε και κάηκε στη σόμπα και οι ραδιοφωνικές λυχνίες, οι πυκνωτές και τα εξαρτήματα που ήταν κρυμμένα σε παλιά ρούχα και δεν τα ανακάλυψαν οι Γερμανοί, πετάχτηκαν στον υπόνομο.[…]

    Περί ανακύκλωσης ουδείς λόγος, ουδείς ψόγος! 😆

    Θαρρώ ότι θα τα ξαναζήσουμε με παραλλαγμένο σενάριο και άλλους πρωταγωνιστές … 😦

  3. Καλημέρα. Εξαιρετικό! Δάκρυ και γέλιο…
    Ένα έτοιμο σενάριο για ταινία μικρού μήκους. Κι ένα ανατρεπτικό τέλος: Κουράγιο κύριε Νίκο! και η μικρή Ζήνα να φεύγει τρέχοντας μέσα στους δρόμους της πόλης…
    Περιμένουμε τη μεθεπόμενη Τρίτη το άλλο απόσπασμα από ένα ακόμη ευτυχισμένο καλοκαίρι του Μίμη. Θάναι πάλι με Γερμανούς ή θάχουν πιάσει δουλειά οι (ολίγοι βέβαια στο νησί αυτό) Μυτιληνιοί…Μπουραντάδες;
    Νάσαι καλά Νίκο μου…

  4. Γς said

    Για να δούμε;
    Ποιος μπορεί να φανταστεί τί περίπου έγινε στη συνέχεια.

  5. Καλαχώρας Λεώνικος said

    Μεγαλειώδης πατέρας, Νίκο! Το κείμενο ακολουθεί το πνεύμα του. Τελικά είσαι από σπάνια ράτσα! Ούτε ο αντι-Ἀδωνης να ήσουνα

    Καλά, δε σε ξαναβρίζω!!!!

  6. Καλαχώρας Λεώνικος said

    Πές μας κάτι και για τον Προκόπη. Τον ξεχάσαμε. Ίσως δεν ανακαλύφθηκε ο τρίπους ακριβώς επειδή κοιμόταν αυτός επάνω. Καμιά φορά αυτοί που δε διστάζουν να κάνουν κακό σε ανθρώπους το βρίσκουν πολύ κατώτερο των ικνοτήτων τους να ενοχλήσουν ένα ζώο.

    Για να μη λεμε πως οι γάτες δεν πήραν μέρος στον αγώνα

  7. Ενός Εμμανουήλ Λαμπαδάριου θυμάμαι ένα μεσοπολεμικό βιβλίο «Υγιειναί Συνήθειαι», από όπου πήρα τις πρώτες μου γνώσεις ανθρωπολογίας (είχε μεταξύ άλλων στη μέση ένα δίχρωμο διάγραμμα του κυκλοφοριακού συστήματος, με κόκκινο το αρτηριακό και μπλε το φλεβικό αίμα). Δεν θα ήταν βέβαια ο ίδιος ο ηρωικός Μυτιληνιός ράφτης, αλλά πόσο διαδεδομένο να είναι το όνομα;

  8. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τα καλά λόγια. Να κάνω και μιαν εκμυστήρευση, φέτος το καλοκαίρι ήταν το πρώτο χωρίς τον πατέρα μου και έβλεπα γνωστούς και φίλους που είχα να δω από πέρυσι τέτοιον καιρό και τους διηγιόμουν πώς τον χάσαμε -μαζί οδυνηρό και ιαματικό.

    Έκανα τη διόρθωση στον τίτλο.

    6: Έχουμε πει για τον Προκόπη; Αξιζει άρθρο ο καημένος!

  9. Γς said

    5:
    >Καλά, δε σε ξαναβρίζω!!!!
    Το “αντι-Ἀδωνης” τρώγεται, το “σπάνια ράτσα” όμως;
    Λίγο ρατσιστικό, ευγονικό και …Χατζηχρηστικό! (στο 14:50)

  10. tofistiki said

    #7:
    Κι όμως, το Λαμπαδάριος είναι αρκετά συνηθισμένο στην Αίγινα, και σίγουρα θα είναι και αλλού, γιατί ήταν εκκλησιαστικό αξίωμα των βυζαντινών χρόνων.
    Από εδώ: http://www.apostoliki-diakonia.gr/byzantine_music/ymnografoi/ymnografoi.asp?main=psaltes.htm
    «Ὁ Λαμπαδάριος εἶχε τὸ καθῆκον νὰ ἀνάβει τὶς λαμπάδες αὐτές γιά νά φωτισθεῖ ὁ ναός, καθώς καί αὐτές τῆς Ἁγίας Τραπέζης. Ἄλλο του καθῆκον ἦταν νά φροντίζει τίς λαμπάδες τῶν ἱερέων καί Ἀρχιερέων στή διάρκεια τῶν διαφόρων λιτανειῶν, ὅπως ἐπίσης αὐτές τοῦ Πατριάρχου ἢ τοῦ Ἀρχιερέως, μέ τίς ὁποῖες εὐλογοῦσαν τό λαό. Αὐτό ἦταν ἀρχικά τό καθῆκον τοῦ Λαμπαδαρίου, τὸ ὁποῖο ἦταν καί ἄσχετο μέ τό σημερινό.»

  11. satyrikon said

    Reblogged this on ΝΕΑ ΧΩΡΙΣ ΦΙΛΤΡΟ ΦΕΛΛΟΥ.

  12. 10 Λαμπαδάριος σημαίνει και αριστερός ψάλτης,
    τυχαίο;-

  13. cronopiusa said

    Πουλιά στο Βάλτο http://www.youtube.com/watch?v=Lm2v1_sJjgs

    Η Ζωή στους Βράχους http://www.youtube.com/watch?v=xGq1SAMTdqU

    Τα κορίτσια της βροχής http://www.youtube.com/watch?v=sRVuMwCGvBo&feature=relmfu

    αιωνία η μνήμη αυτών που φύγαν
    σεβασμό και στοργή σ’ όσες όσους μας ομορφαίνουν, διδάσκουν και φωτίζουν http://www.youtube.com/watch?v=K4Wv6ZzPCHw

  14. jamavous said

    καταπληκτική αφήγηση , για να θυμόμαστε την άλλη ελλάδα και τους λαούς που αντιστάθηκαν στο ναζισμό,φασισμό !

  15. Κατερίνα Περρωτή said

    κ. Δημήτρη, μας συγκλονίζετε!…

    Αλήθεια!!!

    Περιμένω το επόμενό σας άρθρο!

    Με πολλές σκέψεις…

    … θα είμαστε αντάξιοί σας

    για θα κρυφτούμε στους φόβους μας?

    Για μια φορά ακόμη, πολύ σας ευχαριστούμε!

  16. ΣοφίαΟικ said

    Δεν μπόρεσα Νικοκύρη να μη χαμογελάσω εκεί που ο μικρός οδηγεί τος Γερμανούς στα μέρη που ΔΕΝ σύχναζε ο πατέρας του για να μην τον βρούνε. Η πρώτη σκέψη ήταν «για να νομίζουν ότι εκεί συχνάζει και να τους βάλουν κι αυτους στη μάυρη λίστα», δηλαδή χειρότερα αντί για καλύτερα.
    Ωραίο πάντως.
    Νομίζω ότι η στάση των απλών ανθρώπων ήταν σχετικά σοβαρή σε τέτοιες περιπτωσεις, ασχετα απο το πως ήταν στην κανονική τους ζωή. Οι περιστασεις σε σοβαρέυουν.

  17. Κατερίνα Περρωτή said

    13. Αυτή δε η κρονοπιούσα τι είναι? Πανεπιστήμων?

    Που τα έμαθε το κορίτσι? Έχει μουσική για κάθε περίπτωση!

    Αααα! της έχω αδυναμία!!! Να είναι πάντα καλά!

  18. Γς said

    17:
    Τι αβάντα κι αυτή!

  19. Κατερίνα Περρωτή said

    18. Για μια φορά -ακόμα- δε σας κατάλαβα!

    Έχω εγώ το πρόβλημα ή εσείς? (Να το μοιραστούμε, μήπως?)

  20. Γς said

    19:
    Δικό μου.

  21. Κατερίνα Περρωτή said

    Δικό μου!

  22. Γς said

    21:
    Lili Marleen

    Vor der Kaserne,
    Vor dem großen Tor,
    Stand eine Laterne,
    Und steht sie noch davor,
    So woll’n wir uns da wieder seh’n,
    Bei der Laterne wollen wir steh’n,
    Wie einst, Lili Marleen.

  23. Κατερίνα Περρωτή said

    Πάλι με μπερδεύετε! Τι κοινό έχει ο …»Υπάρχω» με τη Λιλι Μαρλεν?

    Κάτι που δεν αντιλαμβάνομαι… ίσως

    (Δεν γνωρίζω Γερμανικά)

  24. Γς said

    23:
    Δεν έχει σχέση με τον Καζατζίδη. Προσπαθώ όμως γλυκά γλυκά να σε φέρω πίσω στο άρθρο.

  25. Κατερίνα Περρωτή said

    Κατάλαβα. Δεν ξέρω τι να σας πω!

    Νοιώθω πολύ… λίγη.

    Προσπαθώ κι εγώ να κάνω κάτι στην εκπαίδευση…

    Ξέρω πως παραπάνω πρέπει να γίνουν…

  26. ο κόμητας said

    17 άτομα αποκεφάλισαν οι ταλιμπανέζοι στο Αφγανιστάν,μετά από καυγά που ξεκίνησε για ασήμαντη αφορμή και πυροβολισμούς που έπεσαν επειδή παιζόταν μουσική και κάποιοι χόρευαν.Τα τελευταία νέα από τον πολυπολιτισμένο κόσμο.

  27. Οι ταλιβανέζοι και οι χιτλερικοί αμύνονται
    του μονοπολιτισμικού μοντέλου ζωής
    στον πλανήτη, πιστεύοντας ότι ο
    πολιτισμός τους είναι μοναδικός
    και ανώτερος.

  28. Κ.Δ.Ω.Α. killer said

    Μην ταΐζετε τα τρολ. Αφήστε τα να ψοφήσουν

  29. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια -έλειπα και κάποιος επωφελήθηκε να λερώσει, αλλά τα πιο πολλά τα καθάρισα.

  30. Πάντως, ό,τι και να πείτε, εγώ τα γιουτουμπάκια τ’ απόλαυσα και βρήκα και λινκι για πλακοκωμωδίες. Θενκς κάργα

  31. Γς said

    Το εργαστήριο στη σοφίτα με τα εξαρτήματα ραδιοφώνου μου θύμισε τον γαληνίτη.
    Ποιος θυμάται πια τον γαληνίτη; Ένα χαλικάκι (κρύσταλλος θειούχου μολύβδου) που το χρησιμοποιούσαμε για την φώραση των ραδιοφωνικών κυμάτων.
    Για να φτιάξουμε ένα «ραδιοφωνικό δέκτη» χρειαζόμασταν λίγο σύρμα, το χαλικάκι αυτό και οποιουδήποτε είδους ακουστικά (από το άφθονο στρατιωτικό υλικό στο Γιουσουρούμ της μεταπολεμικής Ελλάδας).
    Τυλίγαμε το σύρμα γύρο από ένα κυλινδρικό αντικείμενο, μολύβι, σκουπόξυλο κλπ και είχαμε το πηνίο μας με 10-20 σπείρες. Το πρώτο μας RLC κύκλωμα ήταν έτοιμο. Πυκνωτή (C) δεν είχαμε, παρά μόνο την χωρητικότητα που παρουσίαζαν τα σύρματα. Μεταβάλαμε την επαγωγή του πηνίου σύροντας μία από τις άκρες του πάνω στις σπείρες του, προσπαθώντας να συντονιστεί σε κάποια ραδιοσυχνότητα, από την οποία βγάζαμε την ακουστική παρεμβάλλοντας τον γαληνίτη που είχε ιδιότητες ημιαγωγού. Τόσο απλό.

  32. Γς said

    31:
    Και το πρώτο μου ραδιόφωνο.

  33. spiral architect said

    @29: Kαι eμφανίζονται αργά το βράδυ πανάθεμά τσι! 😐

  34. spiral architect said

    @31: Το περί ου ο λόγος κύκλωμα απλού ραδιοφώνου μεσαίων της κατοχής.
    Στη θέση της διόδου συνδεόταν ένα επεξεργασμένο πλακοειδές τεμάχιο γαληνίτη με ένα probe (κινούμενο ακροδέκτη) στην επιφάνειά του, για λεπτομερή (ο θεός να το κάνει!) συντονισμό χωρίς παράσιτα.
    Τάση λειτουργίας έπαιρνε εκμεταλλευόμενο τη διαφορά δυναμικού μεταξύ ενός γειωμένου ηλεκτροδίου (V=0) και της συρμάτινης κεραίας-σύρματος απλώματος των ρούχων της μαμάς. 🙂 (V+)

  35. sarant said

    32: «Και τι τους νοιάζει τι παίζει το ραδιόφωνό μας;» -πολύ ωραίο!

  36. cronopiusa said

    Αγαπητέ Γς στις φουρτούνες καπετάνιε http://www.youtube.com/watch?v=In7WcFG8YnU&feature=related
    δικό σας πρόβλημα να τα πίνετε και να τα σπάτε κάθε βράδυ, να γίνεστε σούρα για να ξεχνάτε, όμως πολλά σχόλια σας λαβώνουν, υποθέτω άθελα σας, γιατί μετά «μ’ ένα ύφος παιχνιδιάρικο, τάχατες αθώο, μα πολύ τσαχπίνικο» τα μαζεύετε, εντούτοις παρατηρώ ότι το λεπτό σας χιούμορ, το: «Έξω Οι Κλέφτες!» το «Να φύγετε …να πάτε αλλού! » σχεδόν ποτέ δεν απευθύνεται σε σιχαμερές τρολοκατσαρίδες, περιορίζεται σε συγκεκριμένες αποδέκτριες, με μία ερωτική θα έλεγα εμμονή στην κυρία Περρωτή,

    Μη μασάς Κατερινάκι δώσ’ του τη ρεζέρβα και το σκύλο http://www.youtube.com/watch?v=GV6cHuCY_Bw

  37. Γς said

    36:
    Ελα τώρα, χαζό. Αφού ξέρεις. Ολα αυτά για σένα τα κάνω!

  38. Γς said

    60:
    Τώρα μάλιστα!
    Ευχαριστώ πολύ.

  39. Γς said

    38:
    Ωχ, προοριζόταν για άλλο άρθρο(«Το αιγινήτικο είναι νοστιμότερο!» ).
    Για τον Ν. Σαραντο. Τον Χημικό Μηχανικό Νίκο Σαραντάκο.

  40. cronopiusa said

    ¡ALT! ΚΛΑΡΙΝΟ! http://www.youtube.com/watch?v=XqaM68seqNc

  41. Γς said

    40:
    Η διαφήμιση βασίζεται σε πραγματικό περιστατικό. Ο Βέγγος όντως τη σκαπούλαρε από τροχαίο ατύχημα που είχε ο ίδιος σε διάβαση τραίνου.

  42. spiral architect said

    Θα μοιραστώ μαζί σας αυτό που βρήκα και διάβασα χτες τ’ απόγεμα:
    Η επιχείρηση «Κόκκινη ορχήστρα» στο Παρίσι της Γερμανικής κατοχής.
    (20 σελίδες, αλλά αξίζει τον κόπο) 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: