Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα δυο Φάληρα, 104 χρόνια μετά

Posted by sarant στο 9 Σεπτεμβρίου, 2012


Τις Κυριακές (έστω και με κάποιες παρασπονδίες, όπως την περασμένη βδομάδα) παρουσιάζω ένα θέμα λογοτεχνικό. Το σημερινό άρθρο δεν ξέρω αν θα το χαρακτηρίσετε έτσι. Βλέπετε, το χρονογράφημα -γιατί ένα χρονογράφημα λογαριάζω να παρουσιάσω-  θεωρείται από πολλούς ο φτωχός συγγενής των άλλων ειδών του πεζού λόγου, πάντως, παρά τον εφήμερο χαρακτήρα του αναγνωρίζεται θαρρώ, ως λογοτεχνικό είδος.

Το χρονογράφημα που θα παρουσιάσω δημοσιεύτηκε, το μαρτύρησα στον τίτλο, πριν από 104 χρόνια, το καλοκαίρι του 1908, στην κυπριακή εφημερίδα Αλήθεια της Λεμεσού. Το υπογράφει ο Βίκτωρ Ν. Ζήνων, τότε 18χρονος, που είχε έρθει στην Αθήνα από έφηβος. Αφού τελείωσε το Βαρβάκειο γράφτηκε στη Νομική, συμμετείχε στους κύκλους μαθημάτων του Χρηστομάνου όπου γνωρίστηκε με τον Λαπαθιώτη και άλλους «οσκαρουαϊλδιστές» και τελικά παράτησε το πανεπιστήμιο και αφοσιώθηκε στο θέατρο κι έγινε έτσι ένας από τους πρώτους ηθοποιούς της Κύπρου, μαζί με τ’ αδέλφια του.

Το θέμα του χρονογραφήματος με ενδιαφέρει γιατί τυχαίνει να έχω γεννηθεί και να μένω στο Παλιό Φάληρο και το βρήκα αρκετά γουστόζικο που πριν από εκατό χρόνια το θεωρούσαν πρωτόγονα όμορφο κι ερημικό. Παρόμοιο θέμα είχα παρουσιάσει πριν από δυο μήνες περίπου (αν και υπό μορφή κουίζ τότε), όταν σε ένα χρονογράφημα του 1914 το Παγκράτι παρουσιαζόταν σαν ειδυλλιακός συνοικισμός μακριά από το πολύβουο κέντρο της Αθήνας. Πάντως, καθώς γενικεύτηκε η χρήση του αυτοκινήτου, το «βάρβαρο χέρι της Προόδου» δεν άργησε και πολύ να αδράξει την «ερημική αχτή» του Παλιού Φαλήρου. Άλλωστε, και η μεγάλη δημοτικότητα του Νέου Φαλήρου, σε συγκοινωνιακούς λόγους είχε στηριχτεί, στην ευκολία πρόσβασης με τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο.

Τα δυο Φάληρα

Με τις πρώτες ζέστες του καλοκαιριού, αρχίζει και η πρόσκαιρη βασιλεία των δύο παραλίων αθηναϊκών εξοχών, του Παλιού και του Νέου Φαλήρου. Κάθε απόγευμα τα τρένα κατεβαίνουν γεμάτα από άντρες και γυναίκες, γέρους και παιδιά, που ζητούν να γλυτώσουν για λίγο από τη ζέστη και τη σκόνη των Αθηνών, αφού η τύχη δε χάρισε και σ’ αυτούς καμιά έπαυλη στη δροσόλουστη Κηφισιά ή κανένα λευκό σπιτάκι σ’ ένα από τα δυο Φάληρα.

Χτισμένα το ένα αντίκρυ στ’ άλλο, βαφτισμένα στο ίδιο κύμα και με το ίδιο όνομα, θα μοιάζαν σαν δυο δίδυμα αδερφάκια, αν δεν ήταν τόσο ανόμοια στη χάρη και στην ομορφιά.

Το ένα –το παλιό– προβάλλει δειλά-δειλά μέσα από την κυματόλουστη αγκαλιά της παραλίας του, σπαρμένης από βράχους και φύκια, που στες όμορφες καμπύλες της σώζει όλη την πρωτόγονη ποίηση, γιατί κανένα βάρβαρο χέρι δεν τόλμησεν ακόμα να τες αγγίξει. Εκεί μέρα και νύχτα βασιλεύει η ίδια γαλήνη και η ίδια ήρεμη Ζωή.

Το ήσυχο τραγούδι του αφρού και την ιερή σιωπή μιας σεληνοφώτιστης νύχτας, δεν ήρθε ποτέ να [το] ταράξει η βραχνή φωνή καμιάς τραγουδιστίνας, ούτε το παρθένο φως του φεγγαριού [το] ντρόπιασε ποτέ το ζωηρό κι αδιάντροπο φως των ηλεκτρικών γλόμπων.

Το Παλιό έχει την ομορφιά μιας κόρης γεμάτης συστολή, είναι το ήσυχο Φαληράκι, το ερημικό, είναι το Φάληρο των ερωτευμένων κι όλων εκείνων που μπορούν να νοιώσουν τη γοητεία της μοναξιάς.

Το άλλο, το Νέο με τες τεχνητές του προκυμαίες, με τες αποβάθρες του και τα μαρμαρένια του παλάτια, με τα καφενεία του και τες μουσικές του, με τες ταραντέλες του και τες οπερέτες του έχει όλο το θόρυβο κι όλη την πολυτάραχη ζωή μιας παραλιακής μεγαλοπόλεως.

Είναι ένα κομμάτι Αθηνών μεταφερμένο στη θάλασσα. Έχει κι αυτό την ομορφιά του, ομορφιά όμως μιας φτιασιδωμένης γυναίκας· έχει κι αυτό τους θαυμαστάς του, όπως κι οι ελαφρές γυναίκες έχουνε τους δικούς των.

Εκεί θα βρείτε τον πλουτοκράτη, και τον έμπορο και το[ν] μπακάλη, εκεί θα βρείτε όλα τα κοινωνικά στρώματ’ ανακατωμένα σε μια θάλασσα με πολύχρωμα κύματα φουστανιών και φανταχτερών καπέλων και ομπρελών με χτυπητά χρώματα, θα βρείτε όλες τες υποψήφιες νύφες, όλους τους προικοθήρες κι όλο τον κόσμο της επιδείξεως και του θορύβου, δε θα δείτε όμως ποτέ τον ποιητή, τον ερωτευμένο, τον καλλιτέχνη, γιατί αυτούς τους τρομάζει τόσος θόρυβος και τόση ζωή.

Και το βράδυ όταν νυχτώσει, η πλατεία πλημμυρίζει από φως κι ο αέρας ξεσκίζεται από τα βραχνά τραγούδια και τους ήχους της ορχήστρας που πνίγουν το δειλό παράπονο του κύματος, που σιγοκλαίει στην ακρογιαλιά γιατί καταδικάστηκε να ψάλλει το γλυκό τραγούδι του μπροστά στους πιο αναίσθητους ανθρώπους.

Κάποιο βράδυ ξεγελάστηκα κι εγώ και βρέθηκα αθέλητα σ’ αυτό το τρελό πανηγύρι. Τα μάτια μου εκοίταζαν νοσταλγικά, πέρα, στην αντικρινή παραλία, που το ερημικό Φαληράκι αναπαυόταν ήσυχο στη σιωπή της δικής του νυχτιάς, της φεγγαρόλουστης.

Κι έξαφνα κάτι συλλογίστηκα και η ψυχή μου πλημμύρισε από θλίψη· σκέφθηκα πως το βάρβαρο χέρι της Προόδου μπορούσε ν’ απλωνότανε μια μέρα και στην ερημική εκείνη αχτή και να ξεπαρθένευε όλην εκείνη την πρωτόγονη ομορφιά που σκόρπισ’ αφειδώλευτα απάνω της το χέρι του Δημιουργού.

…………………………………………………………………………………..

Όταν αργά το βράδυ ανέβηκα στον τροχιόδρομο για να γυρίσω στας Αθήνας, έρριψα προς το μέρος του Παλαιού Φαλήρου μια ματιά γεμάτη οίκτο, απαράλλαχτα όπως κοιτάζει κανείς μια Κόρη, που κινδυνεύει να ντροπιαστεί.

Αθήναι, 4/7/908

53 Σχόλια to “Τα δυο Φάληρα, 104 χρόνια μετά”

  1. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  2. silverkid said

    Καλημέρα και καλή βδομάδα!

  3. Γς said

    >το βάρβαρο χέρι της Προόδου μπορούσε ν’ απλωνότανε μια μέρα και στην ερημική εκείνη αχτή και να ξεπαρθένευε όλην εκείνη την πρωτόγονη ομορφιά
    Τη ωραίο, Αλλά Γς είμαι γώ, θα το προχωρήσω:
    Οχι μόνο ξεπαρθένεψε, αλλά ξεκώλωσε την όμορφη παραλία εκεί.

    Καλημέρα

  4. Βαγγελης said

    Καλημέρα, με ανάλογη μουσική υπόκρουση!

  5. spiral architect said

    Ότι απέμεινε από το Νέο Φάληρο (που γνωρίζω) της εποχής των αρχών του 20ου αι. είναι οι νεοκλασσικές (κυρίως εξοχικές) κατοικίες στην Καλλέργη, στην Δημητρίου Φαληρέως, στη Σμολένσκυ, στη Ζαΐμη …
    Πολλά εξ αυτών αναπαλαιώθηκαν και κατοικήθηκαν, άλλα ερημώνουν με βουλιαγμένες στέγες και ρηγματωμένους τοίχους.
    Αν απομονώσεις το βλέμμα σου π.χ. στον «Πύργο του Φαλήρου (οδός Δαβάκη – Πίνδου) θαρρείς πως θα ξεπεταχτούν κάποια χαρούμενα κορτσόπουλα έτοιμα για μπάνιο στην παραλία.

    Πάρτε μαζί σας τη φωτογραφική σας μηχανή και περπατήστε το.

  6. gpoint said

    Εγώ ψηφίζω Τζιτζιφιές και παραλία Μοσχάτου στην προ Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν εποχή

  7. gpoint said

  8. Γς said

    Αχ, και το ξαδελφάκι, το Φαληράκι της Ρόδου. Μέχρι το 1965-1970 ήταν μια ακόμα αγροτική περιοχή, γνωστή για τα φρούτα, τις ντομάτες και τα φρέσκα ψάρια της. Υπήρχαν μόνο δύο παραλιακές ταβέρνες, οι οποίες εξυπηρετούσαν κυρίως Έλληνες επισκέπτες και ψαράδες.
    Και μετά ..και μετά.. Ο χαμός..

  9. Δημήτρης Μ. said

    Καλημέρα!

    Απόστολος Χατζηχρήστος, Πάμε στο Φάληρο.

  10. bernardina said

    Σήμερα, αντί για λέξεις θα σας χαρίσω εικόνες κι αυτή κι εκείνη κι ετούτη

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια, τις φωτογραφίες και τα τραγούδια!

  12. bernardina said

    Κι απ’ αυτό το σπίτι μπροστά περνούσα σχεδόν κάθε μέρα όταν έμενα στη Σμολένσκι. Ναι, εδώ έμενε ο Σουρής… 😦

    Καλημερούδια!

  13. Μπουκανιέρος said

    Ξεχνάει όμως το τρίτο, το «Κεντρικό Φάληρο» (πρβλ. 6).

  14. Γς said

    12: Bernardina είπε
    >όταν έμενα στη Σμολένσκι.
    Που; Στο νούμερο 4,25,26,28, 29, 34, 36 ή 41;
    Σμολένσκι Α,
    Σμολένσκι B
    Φοβερό το Αλμπουμ του ML’P και η ιστοσελίδα/a> του.

  15. Ορεινός said

    Στο Νέο Φάληρο υπάρχουν πολλά σπίτια επωνύμων και δυστυχώς οι κάτοικοι της περιοχής δεν τα γνωρίζουν. Για παράδειγμα, το σπίτι του Νιρβάνα στην οδό Καραϊσκάκη και το σπίτι του Αττίκ στο τέρμα της οδού Σμολένσκυ. Εκεί που είναι σήμερα το Μετροπόλιταν βρισκόταν άλλοτε το περίφημο «Ακταίον», πρόλαβα ένα κομμάτι του μόνο που λειτουργούσε ως ντισκοτέκ, ήταν η Studio 254. Όταν ήμουν παιδί κυριαρχούσαν τα νεοκλασικά αλλά απέμειναν λίγα πλέον αφού η τακτική των ιδιοκτητών τους ήταν να τους βάζουν φωτιά και μετά να περιμένουν την κατάρρευσή τους. Ήρθε μετά το μπάζωμα της παραλίας για το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας που μας απέκοψε από την παραλία, ήρθε και η καταστροφική δημαρχία Λογοθέτη που επέτρεψε για δύο εβδομάδες (!) να βγουν άδειες για 7όροφα και 9όροφα στις γωνίες και καταστραφήκαμε. Αντίθετα, το Παλαιό Φάληρο έχει άνετη πρόσβαση στην παραλία και διατηρεί την παλιά αρχοντιά του. Πολύ ωραίο είναι και το Μοσχάτο με τα χαμηλά σπίτια και τους πολλούς πεζόδρομους (εξαιτίας του πάνω από 25 χρόνια πρώην δημάρχου Τ. Παπαντώνη), αν και δεν έχει εύκολη πρόσβαση στη θάλασσα που παραμένει πλήρως αναξιοποίητη.

  16. Γς said

    115: Ορεινός είπε

    >Αντίθετα, το Παλαιό Φάληρο έχει άνετη πρόσβαση στην παραλία και διατηρεί την παλιά αρχοντιά του.

    Ναι, συμφωνώ για το Π. Φάληρο. Ας προσθέσουμε και τον μεγάλο παιδότοπο στην παραλία.
    Όμως κι εδώ, κατά μήκος της Ποσειδώνος, και σε όλο το βάθος του Δήμου έχει υψωθεί ένα αδιαπέραστο μπλόκ από πανύψηλες πολυκατοικίες. Βέβαια δεν έχει γίνει Κυψέλη, αλλά προς τα εκεί πάει.

  17. spiral architect said

    @16: […]Βέβαια δεν έχει γίνει Κυψέλη, αλλά προς τα εκεί πάει.
    Ευτυχώς τα «πανηγύρια» του παρελθόντος τελείωσαν. 👿
    (τα καλά της «κρίσης»)

  18. Γς said

    17:Spiral Architect είπε
    >τα καλά της “κρίσης”.

    Μια φίλη της κυράς μου μας έδινε ένα «καθαρό» τεράστιο διαμέρισμα Ι. Δροσοπούλου & Γαλατσίου σχεδόν τσάμπα. Σε απίστευτα χαμηλή τιμή και ευκολίες κλπ.
    Πήγαμε το είδαμε, αλλά μόνο με τη σκέψη ότι μπορούσε να επιδεινωθεί η κατάσταση εκεί στην υποβαθμισμένη περιοχή για την «μειονότητα», με την εγκληματικότητα κλπ δεν έδωσα συνέχεια.
    Μάλλον όμως έκανα λάθος. Λες και ποτέ θα μέναμε εκεί, για επένδυση το ήθελε και μου το χτυπάει τώρα η δικιά μου. Λες να έχει δίκιο;

  19. spiral architect said

    @18: ΓουΣού, το σπίτι (για μένα) είναι στέγη και εστία.
    Ποτέ επένδυση, 😛 γιατί κάποτε θα το πληρώσεις, πες της κυράς σου, με τα χαιρετίσματά μου. 😉

  20. Καλαχώρας Λεώνικος said

    Γειά σας παιδιά. Ξενὐχτησα με το χτεσινό.

  21. S_Pablo said

    «Πραγματικώς, είναι ωραίον το Φάληρον»… καημένε Καραϊσκάκη…

    Υ.Γ. Συγχωρήστε μου την ορθογραφίαν…

  22. Γς said

    21: S_Pablo είπε
    > “Πραγματικώς, είναι ωραίον το Φάληρον”… καημένε Καραϊσκάκη…

    Οπου και ο Ναός!

  23. Γς said

    22: Ναός = Γήπεδο Γ. Καραϊσκάκη

  24. gpoint said

    #23

    Ε, όχι και «ναός» το τηγάνι.
    Ελεος
    Ενας ναός υπάρχει στην Ελλάδα, το Τούμπλεϋ !!!!

  25. Γς said

    24:
    Χμμ φριτέζα Τουμπφάλ…
    Για τηγάνια μιλάμε, που τηγανίζουν!

  26. Μισιρλού... said

    Καλησπερούδια σας μ’ ένα καταπληκτικό απτάλικο ζεϊμπέκικο του Μάρκου Βαμβακάρη, που τραγουδάει μαζί με την Έλλη Πετρίδου [1937]

    Στο Φάληρο που πλένεσαι
    Περιστεράκι γένεσαι

    Σε είδα χθες με το μαγιό
    Γεια σου τσαχπίνα μου Μαριώ

    Στης θάλασσας την αμμουδιά
    Με άλλον ήσουν αγκαλιά

    Και μένα ούτε μια ματιά
    Δεν μου ‘ριξες σκληρή καρδιά

    Γειά σου Μάρκο!!!

  27. Καλώς την ακριβοθώρητη!

  28. Alexis said

    Πολύ ωραία και δροσερή ανάρτηση!

    Μισιρλού, καταπληκτικό πραγματικά το τραγούδι του Μάρκου!

  29. cronopiusa said

    Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη
    Η έκθεση του Μιχ. Δεκλερή που εκδόθηκε μετά από αίτηση του Δήμου Μοσχάτου για το θέμα της παραλίας
    Η αποκατάστασις και βιώσιμη διαχείρισις του ιστορικού Φαληρικού Όρμου.

    Μάρκος Βαμβακάρης Η πλημμύρα
    <a href= http://www.mesopotamia.gr/epsilon.htm
    >ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΟΥΛΙΟΜΑΣΤΕ
    ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ Νέο Φάληρο

  30. sarant said

    Γεια σου Μισιρλού με τα μπαιν-μιξτ και τα ωραία σου!

  31. Αρκεσινεύς said

    30. Γράφει, Νίκο, ο Βάρναλης για την Αίγινα πως το 1921 «οι μπανιέρες των γυναικών ήταν ένα μίλι μακριά από τις μπανιέρες των αντρών». Που μπεν -μιξτ!

  32. Αρκεσινεύς said

  33. sarant said

    Ναι, αλλά ο Μάρκος το τραγούδι το έγραψε 10-15 χρόνια μετά, που τα ήθη είχαν υποστεί ραγδαία διάβρωση 🙂

  34. Αρκεσινεύς said

    για το 32

    1925.ΝΈΟ ΦΑΛΗΡΟ. ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ. ΣΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟ ΜΕΓΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΝ. ΣΤΑ ΔΕΞΙΑ ΚΙΟΣΚΙ, ΟΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΞΥΛΙΝΗ ΕΞΕΔΡΑ. ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΑΚΤΑΙΟΝ.

  35. Αρκεσινεύς said

    1925.ΝΈΟ ΦΑΛΗΡΟ. ΑΝΑΨΥΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ. ΝΕΑΡΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠO ΤΙΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΛΟΥΟΜΕΝΩΝ

  36. Αρκεσινεύς said

    ΟΧΙ,δεν ειναι η Βιεννη,δεν ειναι η Πραγα,δεν ειναι καποια αλλη Ευρωπαικη πολη.Ειναι το Ξενοδοχειο ΑΚΤΑΙΟΝ στο Ν.Φαληρο το 1925.Που δεν υπαρχει πια γιατι κατεδαφιστηκε.Οπως ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΤΗΚΕ,οτι καλο και ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟ υπηρχε στην Χωρα αυτη.Καθως,οπως λεει και ο Γερασιμος Κακλαμανης,στο βιβλιο του,<>,ολως περιεργως,μετα την ιδρυση του Τ.Ε.Ε.(Τεχνικο επιμελητηριο Ελλαδας),το 1923,οι Αρχιτεκτονες,οι ιδιοι ακριβως ανθρωποι που τελειωναν το Ε.Μ.Π και εφτιαχναν ΩΡΑΙΑ ΚΤΗΡΙΑ,απο αρχιτεκτονες,μετατραπηκαν σε <>.
    Και αυτα ΟΛΩΣ ΠΕΡΙΕΡΓΩΣ,γινανε,με την εισοδο στην Χωρα,των περιπου 1.600.000 προσφυγων.
    ΗΤΑΝ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ!!!
    Ετσι σιγα-σιγα,και με την διαπλοκη με τις πολεοδομιες,που αρχισαν να ξεφυτρωνουν,η Αθηνα και ολες οι πολεις που σημερα εχουμε στην Ελλαδα,εγιναν μια ΑΝΑΡΧΗ-ΤΣΙΜΕΝΤΟ-ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ,που σε πιανει η ψυχη σου.

  37. sarant said

    Αρκεσινέα, ό,τι είναι μέσα σε αγκύλες το τρώει η ηλεμαρμάγκα. Επανάλαβε το ακριβές, αν θες.

  38. Γς said

    37:
    >ό,τι είναι μέσα σε αγκύλες το τρώει η ηλεμαρμάγκα.
    Ηλεμαρμάγκα; Εδώ δεν ξέρουνε την Μαρμάγκα.
    Ξέρει κανείς τη κυρία;

  39. Αρκεσινεύς said

    1.το βιβλίο είναι: Επι της Δομης του Νεοελληνικου κρατους
    2.απο αρχιτεκτονες,μετατράπηκαν σε <>.

    Το σχόλιο δεν είναι δικό μου βέβαια. Όχι ότι διαφωνώ κατ΄αρχήν.

  40. Αρκεσινεύς said

    38. κάποιος με γνώσεις αλβανικής θα μας πει αρκετά.

  41. Αρκεσινεύς said

    39 ΑΔΕΙΑΔΕΣ

  42. voulagx said

    «Σήμερα οι τιμές προσγειώνονται πέριξ των 600-650 ευρώ.»
    Απο το 2ο λινκ του σπιραλ αρχιτεκτονα στο #17. Αυτες κι αν ειναι μεταξωτες περισκελιδες, Νικοκυρη!!

    Περιξ με περιξ εχει διαφορα!

  43. Κι αυτό από μένα για να ευλογήσουμε τα γένια μας αν και το έχω ξαναβάλει θαρρώ… http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/437

  44. LandS said

    Καλοκαίρι του 69 χτιζόταν μία από τις πρώτες πολυκατοικίες (τετραόροφη) πάνω στη παραλία του Καλαμακίου.
    Κάποιος από την παρέα είπε: «Σε λίγα χρόνια θα καταντήσουμε Φάληρο)

    Νοσταλγικά τώρα. Οι στάσεις του λεωφορείου από το Δέλτα και δώθε. Ούλεν, Τροκαντερό, Κάρλτον, Φλοίσβος, Παλμύρα, Μπάτης, Έδεμ, Νεράϊδα, Νίτσα (1η Καλαμακιου), Όμιλος (2η Καλαμακίου), Καμπίνες (3η Καλαμακίου), Ζέφυρος. Και συνέχιζαν, 5η Καλαμακίου, Τέρμα Αλίμου, Αεροδρόμιο κλπ.

  45. S_Pablo said

    22: Ο ναός είναι ναός (έστω και τεφλόν), αλλά το σχόλιο πήγαινε αλλού. Όποιος έχει δει τη Φαύστα καταλαβαίνει…

  46. sarant said

    44: Μπράβο, αυτό με τις στάσεις με συγκίνησε!

  47. marulaki said

    Τα ονόματα των στάσεων των λεωφορείων (και τρένων) με γοητεύουν κι εμένα. Έχουν μία ολόκληρη ιστορία πίσω τους. Ειδικά αυτά τα 1η Καλαμακίου, 2η, 3η είναι τόσο κρύα. Πες τα σωστά καλέ! 🙂 Και είναι και ωραίο θέμα.

  48. # 44: Τον Φόρο τον ξέχασες, νομίζω μετά την Ούλεν, στο Υψος του Τροκαντερού τέλος πάντων, που λέγεται έτσι επειδή κάποτε οι επισκέπτες από Αθήνα πλήρωναν διόδια σε αυτό το σημείο…

  49. LandS said

    Τη στάση Φόρος δεν την είχα ακούσει, ή μάλλον δεν τη θυμάμαι.
    Τις στάσεις του Καλαμακίου τις έβαλα όπως τις λέγαμε εμείς και οι γονείς μας. Στη παρένθεση έβαλα όπως συνήθιζαν οι εισπράκτορες. (Άλλη νοσταλγία και αυτή)

    Με το ΤΡΑΜ έγινε καλή προσπάθεια και δεν έχουμε, τουλάχιστον στη περιοχή μας, 1η, 2η κλπ. Έχουμε αρκετά από τα παλιά ονόματα κοντά στα αντίστοιχα των στάσεων του λεωφορείου.

  50. bernardina said

    Στάση «Φόρος»

  51. Και στη Λεωφ. Κηφισιάς, στο Ψυχικό, υπάρχει στάση «Φόρος», προφανώς για τον ίδιο λόγο.
    Αλήθεια, πότε καταργήθηκαν οριστικά τα διαπύλια στην Ελλάδα;

  52. τυφλόμυγα said

    51, Άγγελε, μήπως εννοείς τον Φάρο του Ψυχικού;
    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%B5%CF%89%CF%86%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%9A%CE%B7%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82

    Για τα διαπύλια δες εδώ
    http://mikros-romios.gr/1685/t%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CF%8C%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%86%CF%8C%CF%81%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B5%CE%B9%CF%83%CF%8C%CE%B4%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%80%CF%8C%CE%BB/

  53. LandS said

    Στάση Φόρος υπήρχε και στη Συγγρού. Στο ύψος του Αη Σώστη νομίζω.
    Για τον ίδιο λόγο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: