Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Για τα παρατσούκλια (καθηγητών και άλλων)

Posted by sarant στο 20 Σεπτεμβρίου, 2012


 

Παρατσούκλι λέμε το πρόσθετο όνομα που δίνεται σε κάποιον, συνήθως (αλλά όχι πάντοτε) σκωπτικό ή ειρωνικό, από τον κοινωνικό του περίγυρο: το χωριό, το σχολείο, τον επαγγελματικό χώρο, την πιάτσα. Το παρατσούκλι, που λέγεται και παρωνύμιο, εκφράζει μιαν ιδιότητα του παρονομαζόμενου, σωματική, πνευματική ή ηθική, ή κάποιο χαρακτηριστικό του: ένα περίεργο ρούχο που φοράει, κάποια ξεχωριστή πράξη, καλή ή κακή, που έκανε, μια λέξη ή φράση που συνηθίζει να λέει. Στα χωριά, ιδίως παλιότερα, οι άνθρωποι ήταν γνωστοί κυρίως με το παρατσούκλι τους, το οποίο πολλές φορές επισκίαζε το οικογενειακό τους όνομα (το επώνυμό τους) και τελικά το υποκαθιστούσε. Τα οικογενειακά ονόματα που προέρχονται από παρατσούκλια είναι πάμπολλα -ο Τριανταφυλλίδης στη μελέτη του «Τα οικογενειακά μας ονόματα» αφιερώνει ειδικό κεφάλαιο σ’ αυτά. (Από τη μελέτη αυτή έχω πάρει μερικά πράγματα). Και σήμερα, που τα επώνυμα έχουν παγιωθεί, το παρατσούκλι χρησιμεύει για διάκριση, ιδίως σε μικρά μέρη όπου υπάρχουν πολλοί συνεπώνυμοι. Παρατσούκλια μπορεί να έχει πολλά κανείς, αν και συνήθως κάποιο επικρατεί.

Ποια είναι η ετυμολογία της λέξης «παρατσούκλι»; Σύμφωνα με το ετυμολογικό του Μπαμπινιώτη, προέρχεται από το μεσαιωνικό (6ος αιώνας) «παράτιτλον» που ήταν τα περιθωριακά σχόλια σε νομικά κείμενα. Από ένα (αμάρτυρο) υποκοριστικό, *παρατίτλιον, με τσιτακισμό, ανομοίωση και τροπή του i σε u, προκύπτει το παρατσούκλι. Το ΛΚΝ, όπως και το γενικό λεξικό του Μπαμπινιώτη, όπως και παλιότερα ο Ανδριώτης, παραθέτουν την ίδια εκδοχή, αλλά με επιφύλαξη -σημειώνουν «ίσως» ή «πιθ.». Συμμερίζομαι τις επιφυλάξεις, αφού ενστικτωδώς βρίσκω δύσκολο ένας όρος των γραφιάδων να μπει στην ευρύτερη λαϊκή χρήση -και να περάσει από σαράντα κύματα. Βέβαια, δεν έχω δει αναλυτικά τα επιχειρήματα που στηρίζουν την εκδοχή αυτή, οπότε ίσως να την αδικώ. Τα παρατσούκλια πάντως τα λέμε και παρανόμια, ενώ ο Παπαδιαμάντης τα έλεγε «παρεγκώμια», μια λέξη που έχει πέσει σε κάποια λεξικογραφική τρύπα γιατί κανένα λεξικό απ’ όσα έψαξα δεν την έχει (ούτε ο Δημητράκος, ούτε τα νεότερα), μόνο ο Πάπυρος έχει τον λαϊκό τύπο «παραγκώμι».

Παρατσούκλια έχουν οι ανώνυμοι, έχουν και οι επώνυμοι. Έχουν, ας πούμε, οι μουσικοί -για να μείνω στο ρεμπέτικο, ο Τσιτσάνης είχε το παρατσούκλι Βλάχος, αλλά ο Μπαγιαντέρας, το παρατσούκλι, επισκίασε το ονοματεπώνυμο (Δημήτρης Γκόγκος). Έχουν παρατσούκλια οι πολιτικοί, που μερικά ξεχνιούνται και μερικά μένουν. Μπουλντόζας ο Έβερτ, Παπατζής αλλά και Γέρος της Δημοκρατίας ο Γ. Παπανδρέου, Κινέζος ο Κ. Σημίτης, πολύ παλιότερα Πετρέλαιος, Λόρδος ή Μογγόλος ο Χαρίλαος Τρικούπης, και δεν αναφέρω τα νεότερα γιατί ασφαλώς θα ήταν αμάρτημα να έμπαινε στην ίδια πρόταση ο Τρικούπης με τον Άδωνη Γεωργιάδη (ωπ, μόλις μπήκε). Για τα παρατσούκλια των πολιτικών υπόσχομαι να αφιερώσω ξεχωριστό άρθρο, αλλά προς το παρόν να μην το επεκτείνουμε παρακαλώ. Παρατσούκλια βέβαια έχουν και οι ομάδες, γάβροι, βάζελοι, χανούμισσες και τέτοια, που σε μερικές περιπτώσεις οι παρονομαζόμενοι οπαδοί τα οικειοποιούνται.

Παρατσούκλια έχουν βέβαια, συλλογικά, και οι κάτοικοι μιας πόλης ή περιοχής· Σούρδοι οι Κοζανίτες, ακανέδες οι Σερραίοι, και τα λοιπά. Το θέμα το έχουμε συζητήσει σε παλιότερο άρθρο, οπότε εδώ το αναφέρω μόνο για λόγους πληρότητας, ενώ παρατσούκλια έχουν και ολόκληροι λαοί, ας πούμε φρατέλοι και μακαρονάδες λέγονται ή λέγονταν οι Ιταλοί. Αλλά το σημερινό άρθρο θέλω να το περιορίσω σε παρατσούκλια ατομικά και όχι συλλογικά, και σε παρατσούκλια ανωνύμων -και κυρίως στα παρατσούκλια των καθηγητών που είχαμε στο σχολείο.

Το σχολείο είναι ένας από τους κατεξοχήν χώρους παραγωγής παρατσουκλιών, και ιδίως το γυμνάσιο και το λύκειο. Οι μαθητές βγάζουν ο ένας στον άλλον παρατσούκλια, συχνά με αρκετή δόση σκληρότητας. Ο Γιώργος Ιωάννου, που είχε ως μαθητής γίνει στόχος στην τάξη του και του κολλούσαν συνεχώς υποτιμητικά παρατσούκλια, πρέπει να υπέφερε πολύ -τα διηγείται στο διήγημά του «Για τα παρατσούκλια» (επίτηδες διάλεξα τον ίδιο τίτλο). Είχε και περίεργο επώνυμο (όχι Βατραχίδης που λέει στο διήγημα, αλλά Σορολόπης) κι αυτό βοηθάει να σου κολλάνε παρατσούκλια, διότι μια βασική πηγή παρατσουκλιών στα σχολεία είναι το επώνυμο του άλλου, ιδίως αν είναι κάπως ασυνήθιστο. Εμένα, ας πούμε, με λέγανε (μεταξύ άλλων) Πενηντάκο, ενώ τον πατέρα μου τον φώναζαν Σαραντατράμ (κάποιο τραμ αριθμός σαράντα θα ήταν). Άλλοτε τα μαθητικά παρατσούκλια (αλλά και των καθηγητών) συγκόπτουν το επώνυμο -ένας Καραγιαννόπουλος μπορεί να συντομευθεί σε «Καράς» κι ένας Παπαγεωργόπουλος σε Παπαγιώργος.

Στις δυο τελευταίες τάξεις του (εξαταξίου) γυμνασίου, ο βασικός μας φιλόλογος είχε το παρατσούκλι Πουλής. Όταν μας ανέλαβε το είχε ήδη, και του το είχαν κολλήσει επειδή, όταν δίδασκε το μάθημα της Ψυχολογίας, σε κάποιο σημείο, ίσως εκεί που λέει για τις παραισθήσεις, συνήθιζε να λέει «ας πούμε, μπορεί να φαντάζομαι ότι πετάω» -ενώ, με τα χέρια ανοιγμένα σαν φτερά έκανε την αντίστοιχη κίνηση. Το ήξερε ότι είχε αυτό το παρατσούκλι, μάλιστα ο θρύλος έλεγε πως κάποτε κάποια μητέρα, τη μέρα που δέχονταν οι καθηγητές, είχε ζητήσει να δει «τον κύριο Πουλή». Ήταν πολύ καλός άνθρωπος, μάλαμα. Εμείς, γαϊδούρια. Μια μέρα, στην τελευταία τάξη, αμέσως μετά το Πάσχα, κάποιος έφερε ένα κοτοπουλάκι, από εκείνα που πουλάγανε τότε οι πλανόδιοι τις μέρες τις πασχαλινές (ίσως τα πουλάνε ακόμα), και λίγο πριν μπει για μάθημα ο Πουλής το κλείσαμε μέσα στο ηχείο που βρισκόταν πάνω από την έδρα. Το πουλάκι άρχισε να φωνάζει βέβαια, ο Πουλής αναρωτήθηκε «τι είναι αυτό;», κάποιος από πίσω είπε «ένα πουλί». Κοκκίνισε ο καημένος κι έφυγε για τον διευθυντή. Στείλαμε ξοπίσω του έναν από τους καλούς μαθητές με έφεση στις μαλαγανιές, ο οποίος τον έπεισε πως δεν το κάναμε για να τον πειράξουμε αλλά το φέρναμε δώρο στην κόρη του. Πείσθηκε ο καλός ο άνθρωπος, ή τουλάχιστον έκανε πως πείσθηκε. Ο μύθος λέει ότι κάμποσους μήνες αργότερα, που είχαμε πια πάρει απολυτήριο και είχαμε δώσει εξετάσεις για πανεπιστήμια, κάποιοι παλιοί συμμαθητές τον επισκέφθηκαν στο σπίτι του -και είδαν στο μικρό διαμέρισμα μια μεγαλωμένη πια κότα, να περιφέρεται και να κακαρίζει, αγαπημένη συντροφιά της κόρης του.

Βέβαια δεν ήταν ο μόνος καθηγητής με παρατσούκλι. Ένας άλλος, που είχε έρθει νέος, πρωτοδιόριστος, και ήταν πολύ μικρόσωμος είχε πάρει το παρατσούκλι «Ντι Μπέστια» -για όσους θυμούνται έτσι λεγόταν ένας θηριώδης παλαιστής (φορούσε νομίζω και μια προβιά) που κυριαρχούσε στις διαφημίσεις αγώνων κατς. Έναν μαθηματικό, που είχε ωστόσο κερδίσει τον αμέριστο σεβασμό μας, τον λέγαμε Ρούφα, επειδή συνήθιζε να ρουφάει με θόρυβο τον αέρα με τα ρουθούνια του. Κάποιος άλλος, που επαναλάμβανε διαρκώς στις παραδόσεις το «αίφνης» ονομάστηκε, προφανώς, «ο αίφνης». Την εποχή μας δεν είχαμε πολλά ξενικά παρατσούκλια, τώρα πρέπει να υπάρχουν περισσότερα. Παρατσούκλια έβγαζαν και στο στρατό, στους αξιωματικούς, αλλά περιέργως τώρα που σκαλίζω τη μνήμη μου δεν θυμάμαι κανένα. Ασφαλώς και σε εργασιακούς χώρους, ιδίως μεγάλους, θα βγαίνουν.

Αλλά καλύτερα να εστιαστούμε στα παρατσούκλια των καθηγητών και των καθηγητριών μας. Καλό είναι να προτιμήσουμε παρατσούκλια που δεν προδίνουν το πραγματικό όνομα των παρονομαζόμενων, εξόν κι αν είναι κανένα πολύ κοινό και να αποφύγουμε τα υβριστικά, κι αν θέλετε προσδιορίζετε περίπου και τη χρονολογία. Λοιπόν, σας δίνω τη σκυτάλη για παρατσούκλια καθηγητών.

 

152 Σχόλια to “Για τα παρατσούκλια (καθηγητών και άλλων)”

  1. Κάποτε φωνάζαμε έναν καθηγητή στο γυμνάσιο ΛΕΒΕΝΤΗ γιατί περπατούσε μεν καμαρωτός, αλλά ήταν και δειλός και μαζεμένος και κοίταζε συνέχεια τα πόδια του.. μάλιστα περπατούσε γρήγορα για να προσπεράσει καμιά ομάδα μαθητών που μπορεί και να τον έπαιρνε .. στο ψιλό .. καμιά φορά! Όταν, δε, πέρναγε από μπροστά μας κάποια καλόπαιδα από τους συμμαθητές του φώναζαν ΧΟΠ, ΧΟΠ .. ΛΕΒΕΝΤΗ!!

  2. Γς said

    Καλημέρα
    Γεωργιάδης λεγόταν ο καημένος καθηγητής μας των Φυσιογνωστικών στο Λύκειο. Αλλά εμείς τον λέγαμε Χλαμπάτσα. Κι ερχόντουσαν οι γονείς μας να ρωτήσουν κάθε μήνα, την καθιερωμένη ημέρα, για την πρόοδό μας. Είχε βαρεθεί πια ο άνθρωπος να τους διορθώνει: -Ο κύριος Χλαμπάτσας; -Ναι. Εγώ.

  3. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  4. Architekturmodellbauer said

    Καλημέρα Νικοκύρη, από Βασιλεία.
    Σε ευχαριστώ για τις πρωινές αναμνήσεις. Το περιστατικό με το κοτοπουλάκι συνέβη ακριβώς έτσι, μόνο που ήταν στην Πέμπτη τάξη. Καθόμουν δεύτερο θρανίο, μπροστά από την έδρα (ήταν πολύ στριμωχτά) και ήμουν αυτόπτης μάρτυς. Ακόμα αισθάνομαι δυσάρεστα για το περιστατικό, συμφωνώ απόλυτα για το ‘γαϊδούρια’ και πάντα θυμάμαι την ανωτερότητα που έδειξε ο κος Εμ…..
    Φιλιά!

  5. Γς said

    Χτυπάει η πόρτα, ανοίγω και βλέπω το αφεντικό το μπαμπάκα μου. –Μπαμπά ο κύριος Ματζαβίνος. Θεοχάρη τον έλεγαν (Ματζαβίνος ο Διευθυντής της Τραπέζης της Ελλάδος). –Α, έτσι με λέει ο πατέρας σου; Του άρεσε όμως και μου έδωσε κι ένα κολλαριστό χαρτονόμισμα!
    —–
    Ο σπανός που πούλαγε κρασί δεν τον λέγανε Σπανό.
    -Κύριε Σπανέ μισή οκά κρασί.
    -Ο μπάρμπας σου σε έστειλε, ε; Πες του να πάει να κουρεύεται

  6. sarant said

    Eυχαριστώ για τα πρωτα σχόλια, φυσικά περιμένω κι άλλα!

    4: Στείλε αν θες κανένα μέιλ στο sarantπαπάκιpt.lu να τα πούμε και κατιδίαν!

  7. Πριν θυμηθώ τα παρατσούκλια των δικών μου καθηγητών, να πω ότι διάβασα το διήγημα του Ιωάννου και έπεσα πάνω στη λέξη γκεργκέφω. Την ξέρει κανείς; Οι μόνες γκουγκλιές στέλνουν στο ίδιο το διήγημα, σε Ιωάννου ξανά και ξανά (αυτό το τελευταίο το βάζω για τη Μαρία, ένας παλιός γνώριμος).

  8. Γς said

    5:
    Α, δεν το είχα προσέξει. Παρατσούκλια καθηγητών μόνο.
    Ταξιτζής τότε. Το δικό μου. Μια ζωή χύμα…

  9. Τάσος said

    Γυμνασιάρχης και καθηγητής μας των θρησκευτικών και Σ.Ε.Π. στα τέλη της δεκαετιας του 80, μακαρίτης πια, ο Βούδας. Το παρατσούκλι το κουβαλούσε χρόνια λόγω του παρουσιαστικού του, όχι λόγω χαρακτήρα.

    Άνθρωπος της εκκλησίας και της παπαγαλίας. «Σήκω πάνω και πες το μάθημα» «Θα βάλω 10 εικοσάρια σε όποιον μας πει ποια μέρα λέμε το «‘Αγιος,’Αγιος, ‘Αγιος Κύριος Σαβαώθ πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης σου» »
    (αν και μου έκαναν εντύπωση τα 10 εικοσάρια, ακόμα δεν ξέρω ποια μέρα το λέμε, κάπου μέσα στην Μεγάλη εβδομάδα υποθέτω, αλλά αρνούμαι πεισματικά να το γκουγκλίσω)

  10. μόνο το «αχλαδομπέμπης» μου ‘ρχεται τώρα,
    διευθυντής, λόγω ύψους.

    7 αλβανικά gjergjef, αργαλειός

  11. metanastis said

    Εμείς είχαμε ένα μαθηματικό – αρχές του 80 στη Θεσσαλονίκη – που έδινε πάντα τις ασκήσεις με τη φράση «να εκτελεστούν οι πράξεις».
    Αυτό, σε συνδυασμό με το μακρύ παλτό που συνήθιζε να φοράει, δεν άργησε να του κολλήσει το παρατσούκλι γκεστάπο !

  12. spiral architect said

    Καλημέρα.
    Πανύψηλος, μαυριδερός, σγουρομάλλης, κρητίκαρος, γυμνασιάρχης, που όταν εκνευριζόταν απο αταξίες μίλαγε ακατάληπτα.
    Το παρατσούκλι του; Ακι Μπούα.
    (τι μας θύμισες …)

  13. Τσούρης Βασίλειος said

    Εμείς είχαμε Λυκειάρχη και τον αυστηρό ¨Πόρκα¨ και τον ήρεμο «Κούνελο¨. Ακόμα θυμάμαι το » adeste fideles laeti triumphan(te)s venite venite in Βethlehem» που μας είχε μάθει ο δεύτερος…

  14. spiral architect said

    Στις αρχές της σταδιοδρομίας μου σαν μηχανικός σε τεχνική εταιρεία είχα την τύχη να συνεργαστώ με μηχανικούς από διαφορετικές «σχολές σκέψης». Οι παρακάτω εντός εισαγωγικών (τότε υπεύθυνοι τμημάτων της εταιρείας) είχαν για παρατσούκλια επώνυμα από τις χώρες καταγωγής τους, είτε είχαν σπουδάσει στην Ελλάδα (όπως ο πρώτος) και είχαν δουλέψει στο εξωτερικό, είτε ήσαν παιδιά μεταναστών ή πολιτικών προσφύγων έχοντας σπουδάσει και δουλέψει στο εξωτερικό. (όπως οι δυο επόμενοι αντίστοιχα)
    Μεταξύ τους, φώναζαν ο ένας τον άλλον με τα παρατσούκλια τους. Παρατίθενται τα παρατσούκλια και οι «σχολές σκέψης» τους:

    «Αμερικανός» μηχανολόγος: Δεν ξέρω τι βρίσκεται πίσω απ’ τον διακόπτη που βρίσκεται στον τοίχο, το μόνο που ξέρω είναι πως πατώντας τον ανάβει το φως. Εγώ έχω εξειδικευτεί σε piping engineering.
    (απόλυτη σοβαρή εξειδικευμένη γνώση σε βάθος, από κει και πέρα το χάος της άγνοιας)

    «Γερμανός» μηχανολόγος: Σαφώς και ξέρω τι βρίσκεται πίσω απ’ τον διακόπτη που βρίσκεται στον τοίχο και το πως αυτός δουλεύει, αλλά καλύτερα να το αφήσω να το περιγράψει ο αρμόδιος ηλεκτρολόγος.
    (εύρος γνώσεων, πνεύμα συνεργασίας με τάση προς την τυπολατρεία)

    «Ρώσος» ηλεκτρολόγος: Είστε μ@λ@κες και οι δυο ταβάριτς! Εγώ είμαι ηλεκτρολόγος, αλλά όταν δούλευα στη Σιβηρία, έστρωνα γραμμές για μια διπλή διακλάδωση του Υπερσιβηρικού μέχρι τη Πιονγκγιάνγκ! Η δουλειά μου ήταν, αυτό σπούδασα; Όχι βέβαια, αλλά ο καλός μηχανικός όλα τα μαθαίνει. Hey, american buddy, δείξε μου πως υπολογίζεις τις σωληνώσεις σου και εγώ θα γίνω αστέρι.
    (το παιδί για όλες τις δουλειές, ή ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει)

    Ακούγοντάς τους, εγώ: Αμάν που έμπλεξα! Ποια «σχολή» να ακολουθήσω;
    (ο άσχετος, μολαταύτα φιλομαθής προσπαθώντας να παραμείνω ψύχραιμος) 😐

  15. Vouts said

    Μπουρδούμης:Mάλλον γιατι δεν μίλαγε καθαρά,ίσως τον θεωρούσαν και λίγο μπούρδα.
    Και ένα όχι ακριβώς παρατσουκλι.Κυπριος καθηγητής φυσικής Κατσός,την περίοδο του σλόγκαν «Paxos και ξερός» απο διαφήμιση για σχολικα είδη,έγινε έμπνευση για το
    «Κατσός και ξερός»

  16. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    7: Έχω την εντύπωση πως έχουμε ξανασυζητήσει για τη γκεργκέφω, χωρίς όμως αποτέλεσμα.

  17. alex said

    μικρόσωμος με μουστάκι φιλόλογος ονόματι Μικιρδισιάν. Εκτός φυσικά από το Μίκι- σύντμηση- τονε φωνάζαμε μεταξύ μας Κούρδο. Χρυσός άνθρωπος. Μια φορά μας είπε «Κάντε ησυχία γιατί… θα εκραγώ»

  18. sarant said

    Για το «Σαραντατράμ» που ήταν παρατσούκλι του πατέρα μου, μια φίλη μού έγραψε: οι γονείς μου όταν ειμασταν μικρά μας έλεγαν ένα χαζό ποιηματάκι-τραγουδάκι της εποχής τους που πάει έτσι: «Εικοσιτράμ-τραμ-τραμ, τριαντατράμ-τραμ-τραμ» κ.ο.κ. μέχρι να βαρεθείς να το λες, οπότε το τελειώνεις με «…κι ένα μικρό τραμά-αά-ακί» !

    Προφανώς αυτή είναι η αρχή του παρατσουκλιού.

  19. Επανέρχομαι σύντομα στο διήγημα του Ιωάννου. Βλακωδώς έψαχνα αν όντως υπάρχει η οπερέτα «Οικογένεια Βατραχιάν». Φυσικά δεν υπάρχει, αφού στην πραγματικότητα Σορολόπη τον λέγανε τον άνθρωπο -και ιδού η οπερέτα «Δεσποινίς Σορολόπ».

  20. ππαν said

    Πω πω, χειρότερες από τις ιστορίες από τον στρατό. Και όπως αυτές, τα παρατσούκλια σπάνιο να είναι πετυχημένα 🙂

  21. Βαγγέλης Φ said

    Σε σχολείο αρρένων, τέλη δεκαετίας 70, ξεκινήσαμε ΣΤ’ Γυμνασίου, τελειώσαμε Γ’ Λυκείου, συμμαθητής με το παρατσούκλι Μπέμπης. Λόγω παιδικού προσώπου αλλά και κορμοστασιάς ίσως. Στην εκδρομή μας συνοδεύει ο φυσικός μας ονόματι Καραθάνος. Καραφλός. Τελευταία μέρα, ώρα μεταμεσονύχτια, έχουμε πιει τις κάλτσες μας (καμία σχέση με ΓΑΠ) και στην πισίνα ο Μπέμπης αρχίζει να χαϊδεύει το γυμνό κρανίο του καθηγητή και του λέει:
    – γεια σου ρε μεγάλε Καραφλιάνε!
    Φυσικά του έμεινε από τότε.

    Ο Γυμνασιάρχης μας λεγόταν Τσιγγούνης, αλλά δυστυχώς ο άνθρωπος είχε κάποια αναπηρία στο ένα πόδι του. Και φυσικά ποτέ δεν τον είπαμε με το όνομά του. Κούτσαβλος ήταν το παρατσούκλι.

    Τι δικό μου ήταν Φρίντα. Όταν έκανα καμία καλή ντρίμπλα ή έβαζα κανένα γκολ (έπαιζα καλή μπάλα) όλο και κάποιος θα φώναζε:
    -Έλα μωρή Φρίνταααα.

  22. Akate said

    «Λάζαρος» λόγω παρουσιαστικού, ασθενικός, ωχρός, λές και είχε βγεί απ το τάφο,
    άνθρωπος της «Χριστιανικής Ενώσεως» και της εκκλησίας, γυμνασιάρχης δεκαετία του 70.
    9. Τάσο, μήπως το πραγματικό όνομα του Βούδα ήταν Πατσ……, αν ναί ήταν ο κύριος Γιώργος, πατέρας φίλου μου.
    Είναι όμως γεγονός ότι παλιότερα τα σκήπτρα στη πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση ακόμη και
    μέχρι τις αρχές του 90 τα είχαν οι άνθρωποι της «εκκλησίας».
    Στο ίδιο γυμνάσιο με τον «Λάζαρο» καθηγητές, της Χ.Ε. και εκκλησίας επίσης, ο «Φάνιας» ή «γρούνι» απ το γουρούνι,
    «της πόρνης το σιδηρούν κιγκλίδωμα νεαρέ μου»δηλ.»της πουτάνας το κάγκελο» και ο «Χόνιας» από » τα παλαιά χρόνια».
    Να είστε καλά όλοι σας.

  23. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    22: Χόνιας; Ή Χρόνιας; Ή έτρωγε το ρο;

  24. Apostolos Tsompanopoulos said

    Εκπλήσσομαι κάπως που δεν έχει αναφερθεί ο Χρήστος Τσαγανέας ως «Βεβαίως βεβαίως», από την ταινία «Το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο» http://90lepta.com/m709.html

  25. 1) Δυο μαθητικο-καθηγητικά: Γιαννάκης, Μητσάρας. Αθώα αλλά με δόση κριτικής.
    2) Μπορεί ο Άκης Υφασματίδης, αν γίνει υπουργός, να μας απαυτώσει όλους με καταχρήσεις, λόγω παιδικού τραύματος κατά τη χρήση του ονόματός του;

    Γιάννης

  26. Σχολιαστής said

    12. Μπούα ήταν το παρατσούκλι του Γυμνασιάρχη στη Νέα Σμύρνη, 10ετία του 1970. Μιλάμε για τον ίδιο;
    Του είχε κολήσει λόγω ομοιότητας με τον γνωστό αθλητή (είχε, θυμάμαι, χοντρά χείλια).

    Άλλα παρατσούκλια του ίδιου Γυμνασίου:
    Μπουρού η προηγούμενη γυμνασιάρχισα (δεν ξέρω πως προέκυψε).
    Γκιωνάκης ένας φιλόλογος, φτυστός ο ηθοποιός.
    Μπλάκουλα ένας μαθηματικός λόγω επωνύμου με το συνθετικό Δρακο-.

  27. Akate said

    23. «Χόνιας» επειδή ακριβώς έτρωγε το ρο.
    Νά είναι καλά ο άνθρωπος ζεί και παρευρέθηκε πρόσφατα στη τελευταία
    επετειακή σύναξη της τάξης μας.

  28. sarant said

    23: Ωραία!

    24: Έλα ντε!

  29. Πρόχειρα θυμάμαι το «Μπίλι» για έναν καθηγητή μας ονόματι Βασιλείου, και το «Κομισάριος» για έναν άλλον που το επίθετό του άρχιζε από Κομισ- (αν και δεν ήταν καθόλου μα καθόλου σοβιετόφιλος).
    Από τον στρατό θυμάμαι το «Χαϊλάντερ» για έναν ανθυπολοχαγό που λεγόταν (αλήθεια) Αθάνατος.

  30. Να μην ξεχάσω και το «Κοϊκοετσέα» για μια καθηγήτριά μας ονόματι Κωτσέα — προς τιμήν του ποδοσφαιριστή βεβαίως.

  31. spiral architect said

    @26α: Απλή συνεπωνυμία, αλλά και σύμπτωση στην έμπνευση. Ο περί ου ο λόγος γυμνασιάρχης μου, όταν ήμουν πρωτάκι στο γυμνάσιο, ήταν παιδί των δυτικών προαστίων. 😀

  32. ππαν said

    Είμαι πολύ νεότερη από τον Σχολιαστή και τον Σπάιραλ διότι ο Μπούας ήταν στην εποχή μου μακρινός θρύλος καθώς είχε φύγει καιρό από το σχολείο 🙂

  33. ππαν said

    Α μόνο από τον Σχολιαστή:)

  34. Νέο Kid Στο Block said

    Ψιλοάσχετο -με το θέμα- παρανόμι, αλλά το καλύτερο που έχω ακούσει.
    Ο Ακυβέρνητος! Μορφή της γενέθλιας πόλης μου, ηλικιωμένος σοφός αλκοολικός που είχε αυτοβαπιστεί έτσι(απότι ξέρω). «Εγώ είμαι ο Ακυβέρνητος με τ’ όνομα!» Και διέσχιζε ακυβέρνητος τους δρόμους τραγουδώντας «Έβαλα μυαλό; Νο!»

  35. Egor GiOs said

    Στην δευτέρα λυκείου ο φυσικός μας ήταν ίδιος με το κουκλάκι του οποίου τη φωνή έκανε ο Κοντογιαννίδης στο «του κουτιού τα παραμύθια».Πολύ φυσικά το παρατσούκλι του ήταν Ρούχλας.Στο ίδιο λύκειο τον κυκειάρχη μας τον φωνάζαμε «Ήλιο» όχι γιατί ήταν λαμπερός,αλλά γιατί ήταν φανατικός πασόκος…Και όλα αυτά από «ακανέδες»

  36. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

  37. Μαρίνα said

    Στο Λύκειο είχαμε στα Λατινικά καθηγήτρια του κατηχητικού αδύνατη,σμιχτοφρύδα,κοινώς καθόλου γοητευτική!Οταν μας έμαθε ότι το επίθετο pulcher-pulchra σημαίνει όμορφος-όμορφη,της έμεινε το παρατσούκλι Πουλχερία!Κι έτσι δε ξέχασα τη λέξη κι ας μη θυμάμαι σε ποιά τάξη του Λυκείου συνέβη το γεγονός…

  38. Akate said

    Συνήθως οι αρσενικοί μετά το σχολείο θυμούνται και το στρατό.
    Λόγου χάρη ο Τιπούκειτος στο 29.
    Από το στρατό λοιπόν δεκαετία 80, Mac ή Μac Guiness ( Mc Guiness μάλλον το σωστό),
    λοχαγός τότε. Αρχηγός ΓΕΣ σήμερα. Στρατηγέ και σανώτερα!

  39. Γς said

    Καθηγητές ήταν κι αυτοί:
    Φρερ Ασεντινί (Ακίνδυνος) -> (λίαν) Επικίνδυνος
    [υποδιευθυντής. Ψηλά στην Ιεραρχία. Υποβιβάστηκε όμως σε απλό μοναχό όταν έφυγε για εξωτικό προορισμό με τη μάνα κάποιου συμμαθητή μας, ενώ τάχα μου πήγαινε στο Λονδίνο για θεραπεία πάθησης μαϊμού. Και έπαιρνε ένα ύφος χιλίων καρδιναλίων όταν μας έλεγε την προσευχή το πρωί: Ο νομ ντι περ, ντι φις ε ντι σεντ εσπρί ].
    Φρερ Ατανάζ-> Σατανάς.
    [Με είχε ταράξει στις μπουνιές, αλλά άνθρωπος δεν έγινα. Μας έδινε και τα φακελάκια-προσκλήσεις για τσάϊ -καψόνια]
    Φρερ Ζοζέφ (Ο ηγούμενος της Μονής) -> Μαρία.
    [Ηρεμη φυσιογνωμία. Ο πανταχού παρών, σαν άυλο πνεύμα. Κάποτε την βρήκαμε με ένα ξεκούρντιστο πιάνο σε ένα σκοτεινό υπόγειο. Του δώσαμε και κατάλαβε!
    Χέι μάμα ντόντγιου τριτ μι ρόν’
    Το κάναμε Αμέρικαν Μπαρ!
    Και ξαφνικά παγώσαμε: Είχε μπει αθόρυβα η Μαρία και καθόταν στο βάθος και μας άκουγε.
    Αυτός σίγουρα είναι στον παράδεισο…]

  40. Τάσος said

    @ 22 Akate
    Σε αυτόν ακριβώς αναφερόμουν.

    Μια και επανήλθα ας αναφέρω τον Οζάλ, καθηγητή μου στο λύκειο, που έμοιαζε λίγο με τον Τούρκο πρωθυπουργό.

    (Κι ένα δικό μου. Σε κάποιες διακοπές σε ορεινό χωριό οι φίλοι μου με ονόμασαν «πουλημένο» λόγω μειωμένης μου απόδοσης σε ποδοσφαιρικό αγώνα. Δράττομαι της ευκαιρίας να ξεκαθαρίσω ότι η κατηγορία ήταν παντελώς ανυπόστατη 😀 )

  41. Γιάννης said

    Οι 2 γυμνασιάρχες μας: «Παπάς» γιατί ήταν ιερέας 😛
    και -το καλύτερο- : «Βρωμερός» (Κοκκίνης στο όνομα), γιατί μας έβριζε κάθε πρωί «βρωμεροί, βρωμιάρηδες που πάτε και καπνίζετε στις τουαλέτες»!

  42. Jimakos said

    2α Λυκείου, τον μαθηματικό μας τον λέγαμε Μιγιάγκι, λόγω ομοιότητας με τον ομόνυμο ρόλο του (μακαρίτη πλέον) Πατ Μορίτα (Καράτε Κιντ).
    3η Λυκείου, επίσης μαθηματικός, του’χαμε κολλήσει το Ζαγοραίος (ή απλά Σπύρος για συντομία), επίσης λόγω ομοιότητας με τον γνωστό τροβαδούρο. Κάθε που έμπαινε στην τάξη τραγουδάγαμε εν χορώ το »έφαγα τη γήηηηηη, να σ’αναζητάααααωωω…..».

  43. melanós said

    «Σαντάμ» μαθηματικό και «Κούρδο» γυμναστή είχαμε και μεις -λόγω χαρακτηριστικών και επικαιρότητας, φαντάζομαι θα ‘χατε πολλοί. Όπως και «Κούνελο» μαθηματικό, λόγω των μπροστινών δοντιών.
    Ο πρώτος φιλόλογος που ερχόταν με τσάντα δερμάτινη, χαρτοφύλακα δηλαδή παραγεμισμένο κιόλας, μας έκανε τόσο εντύπωση που τον βαφτίσαμε «Υδραυλικό».
    «Ο Μύγας» ήταν το παρατσούκλι ενός πολύ καλού κυρίου που ήταν ολίγον ‘εμέν τερεί, εσέν ελέπ’ και κάποια στιγμή μια μύγα τον δυσκόλεψε αρκετά μέχρι να την πετύχει.
    Ευχαριστούμε για την αναδρομή Νικοκύρη, αν ξαναβρεθώ με κεινα τα καλόπαιδα τους συμμαθητές μου είμαι σίγουρος πως θα θυμηθούμε και άλλα, νομίζω πως όλοι είχαν παρατσούκλια.

  44. ρε παίδες και ‘γω Νέα Σμύρνη τελείωσα (1975 – Αρρένων με το παλιό) , εκεί είχαμε τον Μπούα !!! , θυμάμαι (?) και το όνομά του ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΤΡΙΠΙΝΤΗΣ . Τον είχαμε άχτι, γιατί δεν μας άφησε να πάμε 5ημερη. Ηταν κανένας άλλος εκεί ?

  45. ππαν said

    44: Δεν το λένε Νέα Σμύρνη, το λένε ΛΑΝΣ, νομίζω. Είπαμε, ΠΟΛΥ αργότερα 🙂

  46. tamistas said

    Τρεις συμμαθήτριες μάς ήρθανε στο τμήμα στο λύκειο, πάνω στη μετάβαση από τα χωριστά αρρένων – θηλέων στα μικτά. Ο συμμαθητής μας ο Μήτσος έβγαλε απ’ την πρώτη μέρα τα παρατσούκλια: Τερακότα, Παρθενόπη, Ογκοπόγκο.

    Καθηγητές: ο Σποδαίος, ο Πιατέλας ή Ιουγούρθας, ο Καρχαρίας…
    Για τη λυκειάρχη, το εύστοχο παρατσούκλι ήταν λύκαινα.

  47. Βαγγέλης Φ said

    Α! Ξέχασα να πω για το Νίκο (το ξέχασε κι αυτός) που του είχαμε κολλήσει το παρατσούκλι «Ντάκος» στα φοιτητικά μας χρόνια. Δεν θα πω όμως από που προήλθε. 🙂

    Επίσης φίλος (κοινός) από τα φοιτητικά μας χρόνια με το παρατσούκλι «Χοντρός». Γι αυτόν δεν χρειάζεται να πω από που προήλθε. Ακόμα έτσι τον έχω στις επαφές του κινητού μου.

  48. Καρακεντρο Αθήνας: «Τάπα», η -όχι-και-τόσο-ψηλή- «Λύκαινα» (τουτέστιν λυκειάρχισσα) που μας κουβαλήθηκε ξαφνικα, τελη δεκαετιας του 80.

    Το θεμα με κανει να νιωθω λιγο αμηχανα γιατι ειμαι, εδω και καμποσα χρονια, καθηγητρια στο ιδιο σχολειο αλλα εχω την εντυπωση οτι δεν εχω παρατσουκλι, τουλαχιστον σχετικα σταθερο… Δεν μπορω να μιλησω με βεβαιοτητα επι του θεματος επειδη τυχαινει στο σχολειο μας τα παιδια (ολα ανεξαιρετως) να συνενοουνται σε μια γλωσσα που οι καθηγητες τους δεν κατεχουμε. Οποτες ξερουμε μονο αυτα που θελουν να μας πουν. Αν τυχον μας φτιαξουν παρατσουκλι στα ελληνικα συνηθως μας το κοινοποιουν: Πχ συναδελφο που το επιθετο του θυμιζε γνωστη αλυσιδα σουπερ μαρκετ τον μετονομασαν με το ανταγωνιστικο «Μασουτης». Αλλους παλι, που τα ονοματα τους θα χαν εμπνευσει ποικιλοτροπως ελληνοφωνους μαθητες, τους ξεχνουν μιας και δεν εχουν την απαραιτητη ευχερια στα ελληνικα για να αναγνωρισουν την αστεια ριζα και να δημιουργησουν…

    Και το δικο μου ονομα σε αλλα σχολεια νομιζω οτι θα μπορουσε να υποστει ενδιαφερουσα επεξεργασια, πολυδιαστατα. Εδω ομως αυτο που μας δινει αφορμες για αστεια ειναι οι πολλαπλασιασμοι, τα «κερε». Μερικες φορες θελοντας να τραβηξουν την προσοχη μου, στο προαυλιο, λενε δυνατα κατι απο την προπαιδεια τελειως λαθος (πχ «ουτς κερε ντοκουζ οτουζμπιρ»). δυστυχως ομως σπανια πιανει (δεν ξερω την προπαιδεια στα τουρκικα, θα πρεπει να μεταφρασω και να σκεφτω για να καταλαβω το λαθος και να αντιδρασω) οποτε τελικα με φωναζουν συμβατικα «Κυρια» ή «χοτζαμ» ή κατι συναφες…

  49. Τσάντας ὁ στιχουργὸς Βασιλειάδης.

    παρατσούκλια χρησιμοποιῶ πολλὰ μὲ τὴν παρέα μου γιὰ τρίτους, πολὺ περισσότερα ἀπὸ ὅσα χρησιμοποιοῦσα ὡς μαθητὴς στὸ σχολεῖο. εἶχα δὲ κι ἐγὼ μικρὸς παρατσοῦκλι, ποὺ κάποιοι νόμιζαν γιὰ ἀληθινό μου ἐπώνυμο. τὰ πιὸ πολλὰ παρατσούκλια τὰ θυμᾶμαι ἀπὸ τὴν κατασκήνωσι ποὺ πήγαινα μικρὸς τὰ καλοκαίρια.

  50. gpoint said

    Αρχές δεκαετίας 60. Εκτός από τα κλασσικά (Λαβουαζιέ ο χημικός, Διόφαντος ο μαθηματικός) ξεχώριζαν δυο παρατούκλια : Οβδιού του θρησκευτικού που μας είχε πρήξει με τους μικρούς προφήτες και Ραδιενέργειας του «λατινικού» γιατί αυτός κάπνιζε βαστώντας το τσιγάρο στο ύψος του πηγουνιού, περίπου είκοσι πόντους μακριά από το στόμα του και όταν ήθελε να ρουφήξει τζούρα αντί να φέρει το χέρι του κοντά τέντωνε τον λαιμό του με προτεταμένα τα χείλια για να φτάσει το τσιγάρο !!!!! Φοβερή φάση !!

    Το παρεγκώμιον προφανώς σχετίζεται με την φράση «έγκωμος άνθρωπος», συχνή στον Τσιφόρο.

  51. tamistas said

    Αυτή η ετυμολογία;

  52. ππαν said

    Να πω πως συχνά βλέπω σχετικά κοντούς ή τέλος πάντων κανονικούς (είμαι καλαμαντάρα) ενήλικες να έχουν το παρανόμι «ψηλός», που μαρτυράει την νεαρή ηλικία στην οποία αποκτήθηκε, πρώτες τάξεις του Γυμνασίου, ίσως στο Δημοτικό . Γενικά αυτοί που ψηλώνουν, δηλαδή ωριμάζουν σωματικά, απότομα νωρίτερα από τους άλλους, καθηλώνονται σε σχετικά χαμηλό μπόι.

  53. spiral architect said

    @ 48:
    … αλλα εχω την εντυπωση οτι δεν εχω παρατσουκλι, τουλαχιστον σχετικα σταθερο. …
    Mην το δένεις λέμεεε. 😀

  54. tamistas said

    52: Ίσως να είναι και κοροϊδευτικό, ενίοτε, ώστε να εμπεριέχει και το στοιχείο το σαρκασμού, που συνηθέστατα χαρακτηρίζει ένα παρατσούκλι.

  55. ππαν said

    Δεν εννούσα κοροϊδευτικά, κανονικά παρανόμια. Το έχω συνήθειο και ρωτάω από τότε που το παρατήρησα. Νομίζω εξάλλου ότι οι κάτοχοί του παρανομιού αυτού το παίρνουν σοβαρά και πιστεύουν ακόμη πως είναι ψηλοί με το 1.80 🙂

  56. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ said

    «Δάσκαλος» Ο καθηγητής και μετέπειτα δήμαρχος Αποστόλου στη Μυτιλήνη. Όταν σε λέει έτσι μια ολόκληρη πόλη από γενιά σε γενιά και όχι μόνο, είναι κάπως διαφορετικό.

    «Φασίολος» ο καθηγητής μας των Θρησκευτικών στη ΒΠΣ τη δεκαετία του ’70. Προέλευση μάλλον εκ του φυτού, αλλά δεν παίρνω και όρκο!!!

    «Ραμσής» η ποδοσφαιρική ομάδα του τμήματός μας στο Γυμνάσιο (επηρεασμένη από την αιγυπτιακή ιστορία!!!)

  57. tamistas said

    Γιατί, δεν είναι;

  58. ππαν said

    57: Είπαμε είμαι καλαμαντάρα και τον θεωρώ κανονικό.Πάντως δεν είναι τόσο ψηλός που να του αξίζει το παρανόμι, ε;

  59. @53: Προφανως και δεν το δενω, λεμεεε! Γι αυτο με φερνει σε αμηχανια το θεμα: Πολυ θα θελα να το μαθω αλλα πραγματικα δεν βλεπω πως…

  60. baoutsi said

    Εμείς είχαμε έναν μαθηματικό που γενιές ολόκληρες μαθητών τον φώναζαν Γκούφυ, επειδή έμοιαζε φυσιογνωμικά με το γνωστό ήρωα στα Μίκυ Μάους. Υπάρχουν φυσικά και οι σχετικές φήμες για γονείς που τον αναζητούσαν ως Κύριο Γκούφυ, πράγμα διόλου απίθανο.

  61. ἄ θυμήθηκα ἕνα μικρόσωμο γεροντᾶκο μὲ μπερέ, καθηγητὴ γαλλικῶν στρὸ Γυμνάσιο. δὲν τὸν πρόλαβα, ἔφυγε τὴν χρονιὰ ποὺ γράφτηκα, μιὰ ἢ δυὸ φορὲς τὸν εἶδα καὶ οἱ παλιότεροι ἔλεγαν συνέχεια ἱστορίες γι’αὐτόν. τὸ παρατσοῦκλι του ἦταν Πετίτ, λόγῳ ἀναστήματος.

  62. Στην Κόρινθο μέχρι τα τέλη περίπου της δεκαετίας του ’90 υπήρχε θεολόγος ο οποίος λεγόταν από εμάς «Χοίρος». Δεκαετίες λεγόταν έτσι- και από ό,τι έλεγε ο αναπαραγώμενος μύθος το παρατσούκλι προήλθε από την πρώιμη χηρεία του. Ήταν ένας σφοδρά επίμονος και συντηρητικός άνθρωπος, «πολύ» χριστιανός και διόλου δημοκράτης, σωστό γουρούνι δηλαδή. Στις καταλήψεις του ’91 κυκλοφορούσε με το κόκκινο μπλοκάκι του γύρω από το σχολείο για να καταγράψει τους καταληψίες.

  63. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    47: Φυσικά και δεν το ξέχασα -και σκέφτηκα να το γράψω, αλλά μετά είπα να μην δώσω τζάμπα το σκοινί που θα με κρεμάσουνε! 🙂

    51: Δεν την έχω ακούσει, σ’ ευχαριστώ. Μην σου πω ότι μου φαίνεται πιο πειστική, τουλάχιστο το τουπίκλην έχει σχέση με τα ονόματα.

    56: Αν σας πω ότι λογαριάζω μιαν από αυτές τις μέρες να βάλω απόσπασμα από την αυτοβιογραφία του Δάσκαλου;

  64. Κολοκοτρώνη αποκαλούσαμε ένα παπά θεολόγο στο Λύκειο. Διότι μια μέρα μπήκε φουριόζος στην τάξη και διαμαρτυρήθηκε διότι είδε ένα μαθητή με κούρεμα «σαν την περικεφαλαία του Κολοκοτρώνη».

  65. Γς said

    48:
    >με φωναζουν συμβατικα “Κυρια” ή “χοτζαμ” ή κατι συναφες…
    Αϊ ίσως;
    Τι μανία κι αυτή με τα φεγγάρια;
    Φεγγαρομανία…

  66. Γς said

    65:
    Ωραία μανία…
    πάρα πολύ ωραία

    Αϊ στα τουρκικα το φεγγάρι

  67. Vouts said

    Πολυ όμορφα παρατσουκλια και συνηθως δηκτικά βγαζουν στα χωριά.Πάντα ρωτάω απο που βγήκε αν και πολλές φορές χάνεται στον χρόνο.
    Παραθέτω 2-3 απο Πύργο Ηλείας μήπως ξέρει κανείς τη ρίζα.
    Κάτσανος,Μπέσικος(=νομίζω απο μπεσα,γιατι σαν παιδάκι εμπιστευόταν εύκολα και και καθόταν με όλους),Παραλής(κάποιλος με μικροπαράλυση στα άκρα,ίσως επειδή ήταν χαλαρά τα άκρα του και κατ επεκταση «γενναιόδωρος» στις κινήσεις)
    Επίσης στο καφενείο του πατέρα μου εκτός απο τα κλασικά «καράφλας», «παπάς»(για μουσάτο) υπήρχαν και άλλα οπως Ούζας(μονομανής ο συγκεκριμένος),Δημοσιογράφος για τον κουτσομπόλη.
    Αλλα και πιο σουρεάλ.Κλημεντίνη ο Κλημης,Τρικοδικος απο το τριαδυο στο ταβλι,Λαλάκης ο Μιχαλάκης που του άρεσε ο Πακμαν που τον είχανε βγάλει Λαλάκη γιατι έτρεχε και «λάκιζε»
    Κάποια μου κάνουν ηχοποιητικά αν ξέρει κάποιος ας πει.
    Κρούξης,Ντουφ,Κοντορακούλα (είχε βγάλει έναν κοντό ζιζάνιο τύπου Χατζηχρήστος η μάνα μου )

  68. Γς said

    66:
    >Αϊ στα τουρκικα το φεγγάρι.
    Κι ο μήνας

  69. Γς said

    67:
    Και δεν φαίνεται πουθενά κι ο Ορεσίβιος να σου λύσει όλες αυτές τις απορίες 😉

  70. bernardina said

    Σύμπτωση: έναν από τους μαθηματικούς μας στο λύκειο τον λέγαμε Ντι Μπέστια -πανύψηλος, με κάτι ώμους σαν ντουλάπα τρίφυλλη, νιτσεϊκή μουστάκα και φωνή που ξυπνούσε νεκρούς. Ή αδιάφορες του κλασικού που γλαρώνανε γλυκά την ώρα του διαφορικού λογισμού 😀

    Φυσικός, ο Πέσεμας Βρέσεμας. Επειδή, λόγω πελοποννησιακής καταγωγής, όταν λύναμε ασκήσεις, αντί να πει πες μας και βρες μας (την τιμή, το αποτέλεσμα κλπ) έλεγε πέσε μας και βρέσε μας.

    Ιστορικού: Ρισιλέ -επειδή δεν μπορούσε να πει λιε και έλεγε λε: Ο Βασιλεύς Ήλος, ο Ρισιλέ.

    Λίγδας, Τσιμπίδης ή Γραβατάκιας. Μικρόσωμος, διοπτροφόρος και ρυπαρός. φτυστός ο ηθοποιός που παίζει εδώ με τον Βέγγο. Φορούσε την ίδια γραβάτα από την αρχή της χρονιάς ως το τέλος της.

    Μιράμπιλις Τζαλάπα. Η καθηγήτρια που μας έκανε φυτολογία και προσπαθούσε να μας εξηγήσει τους νόμους της κληρονομικότητας κατά Μένδελ με τη βοήθεια του γνωστού νυχτολούλουδου.

    Τα δικά μου παρατσούκλια τα ξέρω: όρθιο χιλιόμετρο, κολόνα της ΔΕΗ, κατέβα να φάμε και κόρη του Δράκουλα (αυτό πριν την ορθοδοντική που έφερε τους κυνόδοντές μου στη θέση τους 😆 )

  71. Γς said

    Τέρας από μικρός ο φίλος μου ο Κυβέλος.
    Τέρας. Παρατσούκλι και πράγμα.
    Μα κι ο αδελφός του δεν πήγαινε πίσω. Γρήγορη ανάπτυξη (που δεν φρέναρε, παρά τις κάποιες σουντοθέοριζ).
    Τερας Β; Τελικά τον είπαμε Τερατάκι.
    Κι όλα πήγαιναν καλά μέχρι που πάτησε γκάζι κι ο μικρός τους αδελφός.
    Σήμερα, μετά τόσα χρόνια είναι το Τέρας, το Τερατάκι και το Τερατερατάκι!

  72. Fourokatos said

    Κι εγώ τον είχα καθηγητή τον Πουλή στην Ιωνίδειο, μάλλον πιο μετά από σένα (τελείωσα το 82)! Και μαθαίνω ακόμα νέα του!

  73. Stavrula said

    «Βάτραχος» γιατί είχε το μοντέλο της Σιτροέν που ανοιγόκλειναν τα φανάρια.
    Λένον, για τον προφανή λόγο (μαλλιά αμκριά, γυαλάκια στρογγυλά)
    Σακούλας, γιατί έλεγε συνέχει «το σακουλευτήκατε;»

    Κι οι 3 ανωτέρω μαθηματικοί.

    Ο «τζόλιας»,θεολόγος, γιατί μας έλεγε πως άλλο φαΐ σαν τα τζόλια δεν έχει. Καλό τομάρι.

    Η «Πουλάκια» χημικός που έλεγε συνέχεια «το καταλάβατε, πουλάκια;»

    «Χαρχάλω» η θρησκευτικού, δε θυμάμαι γιατί.

    Ο «λιβάδιας» γιατί είχε ΄ρθει άνοιξη αναπληρωτής και κάθε 10 λεπτα μας έλεγε «εκεί στ ανθισμένα λιβαδια της πατρίδας μου»

    Ο Ρέγκας, γιατί στην ώρα του στα τελευταία θρανία ψήναν ρέγκες .

    Ο «δικαστής» γυμνασιάρχης που για κάθε θέμα έστηνε αναπαράσταση και δίκη.

    Ο «Αχώνευτος» φυσικός.

    Ο «Έργο-Πάρεργο» ή αλλιώς και «Μήτσακας» (παραφθορά του επιθέτου) . Κάθε πρωί στην προσευχή μας έλεγε «το σχολειό είναι έργο, δεν είναι πάρεργο, γομάρια.»

    Αυτοί από μαθητικά χρόνια. Πολλά χρόνια πριν.

    Τα τελευταία πέντε χρόνια που έχουμε νεό δ/ντή στο σχολείο του ΄χω βγάλει διάφορα: «Βουκόλος», γιατί μας λέει πως θα Πάει ν ανοίξει φάρμα με μοσχάρια, «Κλουζώ» γιατί τον πρώτο καιρό έμπαινε στο γραφείο και στο χημείο-καπνιστήριο απότομα με ύφος «τι ετοιμάζετε εσείς εδώ;», εξ ου και «Καζαντζίδη» γιατί έλεγε «εμένα όλοι με κυνηγάνε γιατί δεν ξέρουν την αξία μου» κι επίσης » Σοράγια».

    Νέος συνάδελφος-λουφαδόρος πρώτης που έλεγε συνέχεια «έχω ένα στόχο» (να μην κουράζεται)) και του ΄πα μια φορά «στόκο έχεις όχι στόχο» και του ‘μεινε.

    Φαντάζομαι κι οι μαθητές μου θα λένε διάφορα για μένα. 🙂 Έλκω καταγωγή από χωριό και τα παρατσούκλια δε μου είναι άγνωστα 🙂

  74. Γς said

    71:
    >και το Τερατερατάκι!
    Λάθος: Τερατατάκι!

  75. Vouts said

    69:Nαι ο Ορεσειβιος είναι ο άνθρωπος μου 🙂

    Nικοκύρη, εσύ που εισαι του ..τράμ, ίσως ξερεις(ελπίζω να μην προσβάλλεσαι)
    Υπήρχε παλιό τραγούδι
    «παραμ παράμ παράμ
    πέρασ’ένα τράμ,
    κι αυτός που το δηγούσε,
    τη σάμπα τραγουδούσε»

    Είχα ρωτήσει και παραγωγό ειδικό στα ελαφρά και τα παλια επιθεωρησιακά αλλά δεν το ξέρει

  76. Stavrula said

    Ξέχασα:Σχολικό σύμβουλο πριν χρόνια τον έβγαλαν οι μαθητές Σαρδέλα. Γραβάτα στενή, κοντή πολύ και χρώμα σαν της σαρδέλας.

  77. ekon said

    75:ταράμ ταράμ ταράμ
    ξεκίνησε το τράμ
    και μπαίνει μια χοντρή
    και σπαέι η μηχανή
    κι ο οδηγός που τ’ οδηγούσε
    την κεφάλα του κουνούσε

  78. Vouts said

    Εkon! Πώς λεγόταν αυτο?Η κάποιο άλλο στοιχειο!

  79. Νίκος Μαστρακούλης said

    15: Vouts, 16o Λύκειο (Αμπελοκήπων), αρχές ογδόνταζ, είχα Μπουρδούμη και Κατσό.

    Ο θρύλος λέει ότι το «Μπουρδούμης» του βγήκε επειδή κάποτε (πριν την εποχή μου) είχε βάλει κάποιον μαθητή να διαβάσει μεγαλόφωνα από το βιβλίο κι εκείνος διάβαζε πολύ γρήγορα. Οπότε ο Μπουρδούμης του λέει: «Πιο σιγά, παιδί μου, όχι έτσι, μπουρδούμ-μπουρδουμ!»

    Και στη δική του περίπτωση τον είχε ζητήσει μητέρα (λέει ο θρύλος) με το παρατσούκλι του, «τον κ. Μπουρδούμη» κι εκείνος θύμωσε πολύ (λέει ο θρύλος).

  80. Ηλεφούφουτος said

    Κι εγώ δεν θυμάμαι κανένα ευρηματικό κι ωραίο παρατσούκλι, να πάρει, ιδίως στο Γυμνάσιο. Μόνο κάτι ανέμπνευστες παραλλαγές και συντομεύσεις των ονομάτων των καθηγητών.

    Στην Α’ Γυμνασίου κάπως εντυπωσιακό ήταν πόσο είχε καθιερωθεί για τη φιλόλογό μας να τη φωνάζουμε «η στρίγγλα». Μας είχε έρθει και απότομη η αλλαγή από τη χαμηλών τόνων φιλόλογο που είχαμε στην αρχή. Αυτό που θυμάμαι είναι πόσο φυσικό μάς έβγαινε να τη λέμε έτσι αντί με τ όνομά της, π.χ. σε στιχομυθίες τύπου:
    – Τι έχουμε αύριο;
    – Εε, Γεωργίου, Παπαβασιλείου, Στρίγγλα, Αντωνίου…

    Καναδυό που ξεχωρίζουν, στο Λύκειο, μία πολύ νέα φιλόλογο (ναι, υπήρχαν και τέτοιες τότε, όταν η επετηρίδα δεν είχε μπουκώσει ακόμα) που είχαμε στην Ψυχολογία και της είχε βγει το παρατσούκλι «Κλεοπάτρα», γιατί θύμιζε πολύ το μοντέλο που διαφήμιζε ντυμένη και κουρεμένη σαν Αιγύπτια πριγκήπισσα το ομωνυμο σαπούνι ομορφιάς. Ούτε που θυμάμαι το πραγματικό της όνομα. Για τους εντελώς αντίθετους λόγους μια θεολόγος μας είχε το παρατσούκλι «η πλύστρα».
    Τη φιλόλογο που μας έκανε τη θρυλική «Ιστορία του Ανθρώπινου Γένους» τη λέγαμε «Γιάτσεκ», λόγω ιδιαίτερα προτεταμένου σαγονιού, ενώ το λυκειάρχη, λόγω ιδιαίτερα προτεταμένης κοιλιάς (και ήταν και κοντός), κοιλιάρχη!

    Στην προπαίδευση στο Ναυτικό, επειδή σχεδόν όλοι ήσαν δεκαοχτάρηδες ένιωθα σαν να ξαναγύριζα στο σχολείο. Η ατμόσφαιρα ήταν τόσο σχολική που πολλές φορές τα παιδιά, οι προπαιδευόμενοι δηλαδή απευθύνονταν στους αξιωματικούς με το «κύριε, κύριε!».
    Θυμάμαι και έναν σημαιοφόρο που τον είχαν βγάλει «Λούκυ Λουκ», και πραγματικά του πήγαινε γάντι το παρατσούκλι, γιατί είχε ίδιο προφίλ: ψηλός, αδύνατος, με πεταχτά χείλη και μύτη που στρογγύλευε στην άκρη.

  81. NM said

    Β Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών (1973-74)
    Καθηγητές – Δόκιμοι εφεδροι Αξιωματικοί, που τους έστελνε η Χούντα να διδάξουν στα σχολεία και να λένε και καμμιά καλή κουβέντα για το καθεστώς.
    Δεν φορούσαν βέβαια στολή, αλλά ήταν υποχρεωμένοι να φοράνε κουστούμι και γραβάτα.
    Θυμάμαι δύο.
    Έναν με το παρατσούκλι «ο Ρέγγας» εξ αιτίας της παληομοδίτικης γραβάτας του που έμοιαζε με ρέγγα στο σχήμα και στο χρώμα. Αυτός ήταν χαμηλών τόνων. Εξαφανίστηκε μόλις έπεσε η Χούντα. Μάλλον θα πήρε μετάθεση για παραμεθόριο.
    Και έναν άλλον, θρασύτατο χουντικό προπαγανδιστή και εξόφθαλμα ρουφιάνο καθηγητών και μαθητών. Αυτός παρέμεινε για μερικούς μήνες μετά τη μεταπολίτευση. Μέχρι τότε δεν είχε αποκτήσει παρατσούκλι, ίσως από φόβο – ίσως από σιχαμάρα.
    Αλλά με τη πρώτη συνέλευση των μαθητών του σχολείου, έπεσε η ιδέα να τον καλέσουμε σε απολογία προκειμένου να του επιτρέψουμε την είσοδο στην τάξη.
    Ηρθε και άρχισε τις γλοιώδεις δικαιολογίες, τις κατάρες για τη χούντα και τους λιβανωτούς προς τη «Δημοκρατία». Μέχρι και κλάμα έριξε το κάθαρμα για να τον λυπηθούμε… Κατέληξε λέγοντας ότι αν τον διώξουμε θα τον στείλει το ΓΕΣ στην Κύπρο όπου θα τον σκοτωθεί και θα μείνει σε μας το κρίμα κλπ κλπ.
    Περιέργως τον λυπηθήκαμε και τον αφήσαμε να μείνει. Αλλά από τότε απέκτησε αυτομάτως παρατσούκλι με το οποίο μάλιστα του απευθυνόμασταν, χωρίς ουδέποτε να αντιδράσει: «ο Χέστης».

  82. Προσγολίτης said

    Σε τι όμορφες εποχές μάς ταξιδεύεις, Νικοκύρη!

    Για ν’ ακριβολογούμε: σε τι όμορφες ηλικίες…

    Ολόκληρο βιβλίο θα μπορούσε κανείς να γράψει για τα παραγκώμια των συγχωριανών μου. Εκτός απ’ τα πιτσιρίκια (με τις σχετικές του εξαιρέσεις κι αυτός ο κανόνας), οι άλλοι έχουμε τουλάχιστο από ένα.
    Αλλά ο Νικοκύρης προτείνει (και καλά κάνει) ν’ αναφερθούμε κυρίως στων καθηγητών μας τα «βαφτιστικά».

    Λοιπόν, στο προκείμενο:
    Ήταν το ’66 ή το ’67 (πέντε πάνω, πέντε κάτω…). Στη Σχολή μας πάντα εφημέρευε και από κάποιος καθηγητής (ΚΑΙ οικοτροφείο βλέπεις). Κείνη τη μέρα ήταν ο Παπ. Ρήτορας, γλυκομίλητος, χαμογελαστός και πάντα επιεικής στις αναποδιές μας – δάσκαλος απ’ τους λίγους.
    Το παρανόμι του: Πατσιάς – δεν ξέρω γιατί.

    Απόγιομα, τα πιο πολλά παιδιά διάβαζαν στις τάξεις, λίγοι ήμασταν στη βιβλιοθήκη, μαζί μας και ο Παπ.
    Πάντα στον χώρο αυτό –τι εκκλησιά;- απόλυτη σιωπή!
    Κάποια στιγμή μπαίνει ένας μαθητής ονόματι Μαγκούρας:
    ––Ρε μάγκες, είδε κανένας καταπού να πήγε ο Πατσιάς;
    ––Εδώ είμαι, Μαγκούρα!, γύρισε και του χαμογέλασε ο σεβαστός καθηγητής.

    Να ’ναι καλά (τι καλά να ’ναι, πεθαμένος άνθρωπος πια…).

  83. @ 65 και 68

    αν με «παρατσουκλιαζανε» απο την μονομανια μου «μεσετσίνα» θα με φωναζαν, ετσι λενε το φεγγαρι στα πομακικα. Το τουρκικο ay ειναι και φεγγαρι και μηνας γιατι το μουσουλμανικο ημερολογιο φεγγαρια μετρα, σεληνιακους μηνες δηλαδις…

    Μερσι για την προσπαθεια να βοηθεισεις, και για τα καλα σου λογια, αλλα δεν θα μαθω ετσι ευκολα!

  84. Αλίκη Στούκα said

    «Αλλά καλύτερα να εστιαστούμε … »
    Ν.Σαραντάκος

    Σύμφωνα με την αρχή σας, η χρήση φέρνει την ανοχή και μετά όλα συνηθίζονται , ας μην «εστιαστούμε» λοιπόν στο σωστό και το λάθος και τέτοιες ξεπερασμένες παραδοξότητες.
    Και το «εστιαστούμε» θα το συνηθίσουμε.

  85. Τι υπέροχο κέρασμα το σημερινό, και τι θαυμάσιοι άνθρωποι ο Πουλής και ο Ρούφας (καλή τους ώρα)! Ο τελευταίος μάλιστα είναι εξαιρετικά πολυτάλαντο άτομο με μεγάλο εύρος γνώσεων και δεξιοτήτων.

    Να προσθέσω μερικά παρατσούκλια της ίδιας εποχής (40κειας+1):
    – Σουλτς, λόγω μοναδικής ομοιότητας με ομώνυμο ήρωα τηλεοπτικής σειράς. Φιλόλογος. Δεν τον είχα ο ίδιος σε μάθημα, αλλά ήταν πασίγνωστος για την πλάκα του, συν το ότι είχε δώσει το ελεύθερο σε οποιονδήποτε μαθητή να τον ρωτήσει, όποτε θέλει, οτιδήποτε για βυζαντινή ιστορία με υπόσχεση να του δώσει άμεση απάντηση.
    – Μακ-Γκόβερν, λόγω, ξανά, μοναδικής ομοιότητας με τον ομώνυμο Αμερικάνο γερουσιαστή και υποψήφιο των Δημοκρατικών για την προεδρία της χώρας. Αγγλικός. (Σ.Σ. Ο Νικοκύρης πρέπει να είναι πιο οικείος με τις Γαλλικούδες.)
    Επίσης και Πυροσβέστης, λόγω ομοιότητας της κώμης του με πυροσβεστικό κράνος.
    – Απάτσι, για προφανή ομοιότητα με ήρωες σε ταινίες γουέστερν (καλούς ή κακούς, το αφήνω σε σας). Θρησκευτικός.
    – Μίτρας (με ι), για την διαρκή αναφορά του στον τράχηλο της μήτρας (και ο οποίος μας έμαθε πέντε πράματα χρήσιμα). Υγιεινός, γιατρός το επάγγελμα, με έκτακτη απόσπαση για διδασκαλία στο γυμνάσιο.
    – Ασβός, δεν ξέρω γιατί, το παρατσούκλι μας ήρθε από προηγούμενες φουρνιές. Φιλόλογος. Τον είχα στην Ψυχολογία.

  86. Ίσως αξίζει ν’ αναφέρω και καθηγητές στους οποίους αναφερόμαστε πάντα με τα μικρά τους ονόματα, διασκευασμένα επί το υποκοριστικότερον: Τόλης (αλησμόνητος της μουσικής), Μήτσος (κι αυτός αξέχαστος, της ζωγραφικής) και – last but not least – Τασούλα (φιλόλογος, από τα πλέον προικισμένα άτομα που με έχουν διδάξει ποτέ).

  87. ekon said

    78: Δεν ξέρω. Απλώς θυμάμαι που το λέγαμε μικροί

  88. gpoint said

    #75,, 77

    :ταράμ ταράμ ταράμ
    ξεκίνησ’ένα τράμ
    και μπαίνει μια χοντρή
    και σπαέι η μηχανή
    έλα δω κυρά χοντρή
    μούσπασες τη μηχανή

  89. ekon said

    γενικά παρακολουθώ τα άρθρα που ανεβαίνουν, αλλά αυτώ εδώ με γύρισε πολλά χρόνια πίσω…

  90. Ο γυμνασιάρχης μας, ένας άγιος άνθρωπος, ήταν ο Χύτρας. Ήταν ευρυμέτωπος και το (λίγο) μαλλί θύμιζε χερούλι! Να ζει άραγε;
    Η ιστορικός ονομαζόταν Καρασάββα αλλά είχε μετατραπεί σε Καβασάρα (τουτέστιν μηχανή Καβασάκι υψηλών κυβικών!)
    Η φιλόλογος, πετσί και κόκκαλο η έρμη αλλά στολισμένη με κοσμήματα και μεϊκάπια, ήταν το Φρόκαλο (Ψυχούλες ήμασταν γεμάτες ευγένεια)
    Στο λύκειο δε, ο καθηγητής βιολογίας ήταν ο Ασούμες. Αλλά μα την πίστη μου είχε καταμετρημένα περί τα 80-90 «ας’ούμε» σε μια διδακτική ώρα.
    Πάντως παρατσούκλια είχαν συνήθως οι συμπαθείς καθηγητάδες.

    Τον ανθυπολοχαγό Αθάνατο του Τιπούκειτου (29.) τον γνώρισα κι εγώ. Αλλά δεν θυμάμαι τίποτα περί Χαϊλάντερ αλλά περί … (α, είπαμε όχι μπινελίκια)

  91. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια, διάβασα κάμποσα έξοχα, συγκινητικά, πνευματώδη.

    73: Τι είναι τα τζόλια;

    72: Φουρόκατε, όταν εσύ έμπαινες εγώ έβγαινα. Ναι, κι εγώ μαθαίνω νέα του Πουλή.

    75-77-88: Κανένα από αυτά δεν ξέρω, μόνο του Μίκη (σε ποίηση Αναγνωστάκη): και περνούσαν, και περνούσανε τα τραμ, παραμ-παπάμ, παράμ-παπάμ.

    Ίσως οι στίχοι να απηχούν το παιδικό τραγούδι που λέτε.

    84: Δεν σας αρέσει το «εστιάζομαι»; Και τα λεξικά, που το έχουν, να τα κάψουμε; Προτιμάτε κάποια συγκεκριμένη πλατεία ή μας αφήνετε το ελεύθερο να διαλέξουμε;

  92. sarant said

    90: Τι μου θύμισες -είχαμε κι εμείς κάποιον που είχε μια φράση-καραμέλα (αλλά δεν νομίζω να ήταν ο Αίφνης) και κάποιοι τα μετρούσαν, και κάθε φορά που έσπαγε ρεκόρ άκουγες από τα πίσω θρανία σούσουρο. Ίσως στοιχημάτιζαν.

  93. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ said

    @63 Νικοκύρη,

    Μου άρεσε ο πληθυντικός στο σχόλιό σου για το 56.

    Ακόμα κάνεις σούμες από μνήμης? (αριθμομνήμων!!!)

    Προφανώς και περιμένω το άρθρο για τον Δάσκαλο, για να εξιλεωθείς!!!

  94. sarant said

    93: Βρε Θόδωρε, τόσα χρόνια έχουμε να τα πούμε, δεν έχεις και κανένα σπάνιο όνομα, λάθεψα, παρντόν! Θα εξιλεωθώ σε λίγες μέρες.

  95. Αntonis said

    ‘Μαγκάλης’ο τεραστίων διαστάσεων χημικός μας,διότι έλεγε συνέχεια:Κάλλιο να φας ένα μαγκάλι κάρβουνα παρά να ξανάρθεις αδιάβαστος.Τέλη δεκαετίας του ’60, σ΄ένα σχολείο στο Ψυχικό

  96. Δημήτρης Μ. said

    Συνήθως τα παρτσούκλια δε λένε τίποτε, αν δεν ξέρεις το άτομο. Έτσι λοιπόν το παρατσούκλι Αούας του γυμναστή – θρύλου του Γυμνασίου Κορυδαλλού – γύρω στο 1970 – αρκεί για να αρχίσουν τα γέλια όσοι τον γνώρισαν και όσοι δεν τον γνώρισαν να τους κοιτούν με απορία.

    83. Και στις σλάβικες γλώσσες το μέσατς σημαίνει και φεγγάρι και μήνας. Όχι πάντα, βέβαια.

  97. munich said

    Δράκαινα λέγαμε τη γυμνασιάρχισσα μας λόγω αυστηρότητας, ήταν καθηγήτρια αγγλικών και είχε μπει μια μέρα στην αίθουσα και μας χαιρέτησε » χαλόου τσάιλντς» είχε πέσει πολύ γέλιο (από πίσω της)

  98. Νατάσσα said

    «Κανέλλος» ο λυκειάρχης μας, το μικρό του όνομα -μαθηματικός, από τους σπάνιους στη δημόσια εκπαίδευση που είχαν διδακτορικό τον καιρό εκείνο -στα μέσα της δεκαετίας του εβδομήντα. «Κούκλα» της οικιακής οικονομίας, κακάσχημη γεροντοκόρη και καρδιά μάλαμα. «Μπασμένος»-κοντός όντως, επώνυμο που άρχιζε από την ίδια συλλαβή,έκανε το λάθος να μας ανακοινώσει την πρώτη πρώτη μέρα ότι έχει δύο πτυχία, του φυσικού και του μαθηματικού, κι από κεί και πέρα σταθήκαμε ανελέητες.

    Θα ήθελα να έχω επινοήσει το παρατσούκλι του επιστάτη από το Μικρό Νικόλα -«Ζουμιάς», αφού έλεγε συνέχεια Κοιτάτε με στα μάτια, και μέσα στο ζουμί υπάρχουν μάτια, όταν το κοιτάς! Αθάνατε Γκοσινί…

  99. Ηλεφούφουτος said

    90, 92 εμείς στο Γυμνάσιο μετρούσαμε πόσες φορές θα πει ο φυσικός που είχαμε το όνομα της πόλης από την οποία καταγόταν και τη χρησιμοποιούσε σαν σημείο αναφοράς για οτιδήποτε έλεγε, συνήθως διεκτραγωδώντας τα παράλογα στην Ελλάδα.
    Το ρεκόρ θυμάμαι ήταν 15 σε μία ώρα και όταν το έκανε έπεσε πολύ γέλιο, ο ίδιος πάλι νόμιζε ότι το γέλιο αφορούσε όσα έλεγε· πάλι διεκτραγωδούσε τα παράλογα, και το γέλιο έπεσε στην κορώνα της διεκτραγώδησης, με αποτέλεσμα να ενθαρρυνθεί και γέλασε μαζί μας κι αυτός στο στυλ «κατάλαβες φίλε μου;» – από τις καλύτερες αναμνήσεις που έχω απ το Γυμνάσιο, ο ίδιος δε ο καθηγητής ένας συμπαθέστατος αγαθός Πόντιος. Εν τω μεταξύ μόλις είχαμε μάθει στ Αρχαία τι είναι η τραγική ειρωνία και ο διπλανός μου την ώρα εκείνη μού είπε για τον εν λόγω που γέλαγε χωρίς να ήξερε γιατί γελάμε εμείς «είναι τραγικό πρόσωπο».

  100. Κατερίνα Περρωτή said

    3η Λυκείου, Πειραιάς, πριν 6-7 χρόνια περίπου

    Μια μέρα η συνάδελφος των Αγγλικών μου είπε εμπιστευτικά

    – Άκουσες πως μας λένε τα παιδιά?

    – Όχι! Σε παρακαλώ, μη μου πεις! (έτρεμα την απάντηση)

    – Μην ανησυχείς … Σε λένε «Φτερρωτή» Τι να πω κι εγώ που με λενε

    «Τσιμπουκίδου»!!! (Να είναι καλά το κορίτσι όπου κι αν βρίσκεται!)

    Είναι το μόνο που ξέρω για μένα! Δλδ, δεν έχω αντιληφθεί άλλα!

    Ελπίζω και τα άλλα να είναι τόσο…αιθέρια όσο και το Φτερρωτή!!!

  101. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα!

    100: Πολύ φτηνά τη γλύτωσες! (Παρέμπ, είναι παρατηρημένο ότι σχεδόν όλα τα επώνυμα μπορούν να μετατραπούν σε υβριστικά-υποτιμητικά-κοροϊδευτικά με αλλαγή ενός ή το πολύ δύο γραμμάτων).

  102. Κατερίνα Περρωτή said

    101. Ευτυχώς το επίθετό μου με σώζει!!! (Έχει τα 2 ρω του έρρωτα που λέει κι ο Ελύτης!!!

    Σε άλλο χρόνο όμως, όταν είχα σχέση με έναν Πέτρο, με καλούσαν οι φίλοι Πετρρωτή!

    Αμάν! Για το δικαίωμα στον …αυτοπροδιορισμό τι πρέπει να κάνω, για ???!!!!!

  103. Κατερίνα Περρωτή said

    * αυτοπροσδιορισμό

  104. gpoint said

    #91
    Νίκο, μάλλον από (προπολεμική) οπερέττα πρέπει νάναι, το μουσικό του ντύσιμο είναι αξιόλογο

  105. RaspK said

    Καθηγητής φυσικής ανωτάτης σχολής παρέδιδε μαθήματα, λέγοντας συνέχεια: «Τώρα [βέβαια], υποτίθεται…» — αγκύλες βάζω, επειδή μερικές φορές δεν έλεγε το βέβαια. Είχε και μανία με την αρχή του Μπερνούλλι, οπότε κι έκανε θέμα για τα αεροπλάνα σε κάθε παράδοση. Το αποτέλεσμα ήταν ότι του κόλλησαν δευτερευόντως το παρατσούκλι «Αεροπλάνος,» κυρίως, όμως, «Κύριος Υποτίθεται.» Μια φορά είπε «υποτίθεται» 128 φορές σε μία παράδοση (μετρημένες)!

  106. NM said

    Τα τζόλια είναι πρωτόγονο είδος ζυμαρικού. Αρβανίτικο φαγητό και εκλεκτό έδεσμα στα χωριά της Αττικής. Κάτι αντίστοιχο με τα ιταλικά gnocchi (απάντηση στον Νικοδεσπότη, που ρώτησε στο #91, για το #73)

  107. @90: Στρατολάτη, έχει γούστο να υπηρετήσαμε μαζί. Πάντως ο Αθάνατος δεν ήταν κακό παιδί, ήταν και λίγο ψάρι τότε, μόλις είχε βγει απ’ τη Σχολή.

  108. panavros said

    26,45 Λύκειο Αρρένων Νέας Σμύρνης,

    βασικό σύνθημα «Μπούα,ΛΑΝΣ,Μπούα,ΛΑΝΣ,Μπούα,Λ ΑΝΣ,Μπούα Μπούα Μπούα,ΛΑΝΣ ΛΑΝΣ ΛΑΝΣ»

    Τελείωσα το 1990 και πράγματι γνωρίζαμε οτι στο 4ο με το οποίο συστεγαζόμασταν(εμείς είμασταν το 1ο Ν.Σμύρνης) είχε έναν λυκειάρχη ονόματι Μπούα. Εκείνο τον καιρό φυσικά δεν υπήρχε ακόμα αυτός ο καθηγητής και η ΛΑΝΣ δεν ήταν πια λύκειο αρρένων (δεν λέγαμε το ΛΑΝΣ αλλά η ΛΑΝΣ…απο το σχολή; Τώρα το σκέφτομαι δεν το ‘ψαξα ποτέ).

  109. @83 : Chasserlalune, εξαιρετικά αφιερωμένο:

  110. panavros said

    το 4ο

  111. bernardina said

    #105
    Μου θύμισες ότι παρέλειψα τον κυριότερο: Τον φιλόλογό μας. Τα σουσούμια του πολλά και διάφορα, τα παρατσούκλια του επίσης. Ανάμεσά τους και το Κατσαρίδας, επειδή στο ημικάραφλο κρανίο του υπήρχε μεγάλη καφετιά ελιά που έμοιαζε στο εν λόγω ζωύφιο. Άλλο κόλλημά του, να επαναλαμβάνει τη λέξη ποικίλος σε όλα τα γένη και τις πτώσεις.Κι επειδή μας έκανε και υγιεινή, το κορυφαίο ήταν η φράση: ποικίλοι βόθροι που δημιουργούν ποικίλες υγρασίες. Προφανώς το δεύτερο παρατσούκλι του ήταν, λοιπόν, ο Ποικίλος.
    Κατά τ’ άλλα, αυστηρός αλλά πολύ γερός φιλόλογος. Χάρη σ’ αυτόν θυμάμαι ακόμα απέξω τον ορισμό της τραγωδίας κατ’ Αριστοτέλη. Είχε βάλει όλη την τάξη να το απαγγείλει με τη σειρά! 😆

  112. Θέμος said

    «Φάρος»: Μαθηματικός, ψηλός, ευθυτενής, με γυαλιά, τικ στα μάτια και αργή περιστροφή κεφαλής. Μανιώδης καπνιστής τσιγάρου με πίπα.
    «Θείος»: Γυμνασιάρχης επι Χούντας.

  113. Από 1ο Ζωγράφου Αρρένων, θυμάται κανείς το «Μπατσακούτσα» (μαθηματικός), το «Μπαταρία» (φιλόλογος), το «Μάο» (μαθηματικός), το «Βάτραχο» (θεολόγος); Νάναι καλά όσοι ζουν, αιωνία τους η μνήμη όσοι πέθαναν. Πολύ τους βασανίσαμε τους έρ’μους…

  114. 112,
    Όπως τον λες ακριβώς ο «Φάρος». Εξαιρετικός μαθηματικός και άνθρωπος. Χρησιμοποιώ ακόμα, πού και πού, ένα θεώρημα που μας είχε αναπτύξει τότε για φράγματα ριζών πολυωνύμων!

  115. sarant said

    112-114: Περιέργως δεν θυμάμαι να είχαμε παρατσούκλι στον Κ. (τον μαθηματικό). Ίσως βέβαια να το έβγαλαν οι νεότερες γενιές.

  116. Το τραγουδάκι με τα 30, 40 κλπ. τραμ και το μικρό τραμάκι το θυμάμαι κι εγώ. Απεναντίας, τραμ 40 δεν υπήρξε ποτέ στην Αθήνα (ούτε φυσικά και πουθενά αλλού στην Ελλάδα) — μέχρι το 20, Πειραιεύς-Καστέλα έφταναν τα νούμερα. (Το τραμ του Περάματος, που λειτουργούσε ως το 1977, ανήκε στην εταιρία του Ηλεκτρικού και δεν είχε νούμερο.)

  117. Μαρία said

    Θείο είχαμε κι εμείς αλλά υποδιευθυντή πριν απ’ τη χούντα.

  118. ο αρχιδούκας said

    Στα παρατσούκλια των ομάδων ξέχασες το Βούλγαροι

  119. nikiplos said

    καλησπέρα…

    παρανόμια:

    Τσέλιγκας: Μαθηματικός και πολύ σπουδαίος άνθρωπος, αλλά το ετεροχρονισμένο 60ς-στυλ μυστάκιο που διέθετε σε τίποτε άλλο δεν παρέπεμπε εμάς τους αδαείς μαθητές των 80ς, παρά σε πολύπειρο ποιμένα…

    Βλάχος: κάνας δύο που δεν ήταν χαμουτζήδες με επώνυμα σε -όπουλος, όπως όλοι εμείς τότε…

    Μπιρμπίλω: για προφανείς λόγους φιλόλογος, ολίγον τσαχπινογαργαλιάρα…

    Νίκος Αναστόπουλος: Σωσίας του παίκτη του Ολυμπιακού

    Κνίταρχος: Οι θερμά εκδηλωμένες πολιτικές πεποιηθήσεις ονομάτισαν έναν άλλον, Μαθηματικός ήταν.

    Οβελίξ: Σωματώδης Λυκειάρχης με αδυναμία στο καλό, αλλά κυρίως πολύ φαγητό με ξεπερασμένη αισθητική που απαιτούσε να είναι κι αυτός μυστακιοφόρος…

  120. ο αρχιδούκας said

    199 Τί μου θύμισες τώρα με το Κνίταρχος.Τους κκουέδες του έλεγα κνήτες ,ότι τό ξυναν.

  121. Από τα δικά μου σχολικά χρόνια (δεκαετία του 1960):
    Ναπολέων — ο κάπως borné γυμνασιάρχης, λόγω της πόζας που έπαιρνε πότε-πότε (μπορεί να είχε λόρδωση ο άνθρωπος)
    Μπαρμπουνέλος — ένας εξαιρετικός μαθηματικός, λόγω του κόκκινου χρώματος του προσώπου του
    Κουτσός — άλλος εξαιρετικός μαθηματικός (και οι δύο πέθαναν σε βαθιά γεράματα μέσα στην τελευταία δεκαετία), όχι λόγω αναπηρίας αλλά λόγω του ονόματός του, που εμπεριείχε αυτή τη λέξη
    Πουλάκιας — εξαιρετικός φιλόλογος (ανώνυμο μνημόσυνο τους κάνω…), που χρησιμοποιούσε πολύ τη φράση «πουλάκι μου»

  122. Κατερίνα Περρωτή said

    Τα παιδιά μας έχουν απίστευτη ευρηματικότητα!

    Η γνώμη μου είναι πως γενικά το έχουν «πιάσει» το …κουσούρι μας!

    Πολλές φορές όμως είναι απίστευτα σκληρά!

    (Η εξυπνάδα μ’ενδιαφέρει. Η αγένεια όχι!)

  123. 115,
    …εκ μεταφοράς απ’ τους παλιότερους. Νομίζω σιγά-σιγά ατόνησε.

  124. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, πράγματι θυμηθήκαμε πολλούς….

  125. Immortalité said

    Στο Γυμνάσιο είχαμε ένα καθηγητή μουσικής τον κ. Βικ. Για καιρό νόμιζα ότι ήταν το πραγματικό του όνομα, όλοι έτσι τον έλεγαν. Δεν θυμάμαι το όνομά του μόνο πώς ήταν ένας γλυκύτατος άνθρωπος που πάλευε μια τάξη θηρίων (και φυτών). Λέγαμε και τον μαθηματικό της Γ´ γυμνασίου μπουζούκι αλλά όχι με πολύ θάρρος γιατί να μας πήγαινε. Μόλις κάποιος απαντούσε κάτι λάθος (χοντρό όμως), μας κοίταζε με απελπισία, χτύπαγε τα χέρια στην έδρα και φώναζε: «μπουζουουούκια! Άμα δε διαβάσετε μια ζωή μπουζούκια θα μείνετε!» Καλός μεθηματικόσ και καλός δάσκαλος. Μάθαμε. Και είχε πάρει και τις ώρες του ΣΕΠ και φυσικά κάναμε μαθηματικά. Κι ας τόλμαγε να λείπει κανείς 🙂

  126. Immortalité said

    Μαθηματικός βεβαίως βεβαίως (καταραμένε δαίμονα!)

  127. Αλίκη Στούκα said

    «Δεν σας αρέσει το “εστιάζομαι”; Και τα λεξικά, που το έχουν, να τα κάψουμε; Προτιμάτε κάποια συγκεκριμένη πλατεία ή μας αφήνετε το ελεύθερο να διαλέξουμε; »
    Ν. Σαραντάκος

    Οσα το γράφουν κάνουν λάθος και όσοι το γράφουν ή το λένε, δεν έχουν αίσθηση της ελληνικής.

    Αλλά αφού επικαλείσθε τα λεξικά, σε ποιό είδατε το … εκράγηκε ;

    Σας τα γράφω αυτά για να εστιαστούμε όλοι εδώ που εκράγηκε η γλωσσική βόμβα σας.

  128. Τη μιά μου θεία (πρωτότοπη), η οικογένεια την έλεγε στρατηγό, την άλλη (τριτότοκη) τράκα, λόγω ύφους και ιδιοτήτων. Μια τρίτη θεία μου (την τεταρτότοκη) την έλεγαν Μηλού, διότι όταν ήταν μικρή την απειλούσαν ότι θα τη δώσουν στη μηλού (μια γύφτισσα που πούλαγε χέρτινους μύλους) αλλά η μάνα μου την έλεγε βαμμένη, με τη σημασία του υποκρίτρια. Ήταν παλιοβρώμα όντως. Η πιο γνήσια ήταν ο τράκας, διότι δεν ήταν εγωίστρια. Τη μάνα μου (δευτερότοκη) οι άλλες την έλεγαν λύκαινα, επειδή όλοι έξω από το σπίτι της ήταν δυνητικώς εχθροί και τους φερόταν έτσι. Θεωρούσε ότι όλοι μας υποβλέπουν… στα όρια της μανίας. Τη γιαγιά, τη μάνα όλων αυτών τη λέγαμε Σουσού, διότι είχε λίγο fleur d’ Egypte (τα accents βλαλτε τα μόνοι σας).

    Εμένα κάποιοι με λέγανε μπατάλα (και ήμουν τότε), κι εβραίο, κωλοεβραίο κ.ο.κ. ενώ στο Ισραήλ με λέγανε γιαβάν (=έλληνα αλλά σε slang σημαίνει και χριστιανός, τουλάχιστο στους ελληνικής καταγωγής). Οι ‘γιαβανίμ’ μεταξύ μας (στην Ελλάδα) ήταν οι μη εβραίοι. Θυμίζω όμως ότι και στα Ιερά Ευαγγέλια η λέξη έλληνας σημαίνει περίπου ‘μη εβραίος’ (π.χ. ο πατέρας του Τιμόθεου) παράλληλα με το ‘εθνικός’ (=ειδωλολάτρης) , διότι μιλάμε για την ελληνιστική εποχή, το ‘Μέγα Ελληνικόν’ του Καβάφη. Αντίθετα οι ‘εβραίοι εκ των εθνών’ όπως ο Ακύλας, λέγονταν προσήλυτοι. Στο νοσοκομείο οι ειδικευόμενοι με λέγανε φανερά ‘αδελφό’ [όχι αδελφή, να εξηγούμαστε] επειδή με περιτριγύριζαν διάφοροι που ανήκαν σε διάφορα δόγματα. Έναν άλλο, πολύ σπουδαίο συνάδελφο τον αποκαλούσαν ‘νεκροκεφαλή του Λένιν’ και όποιος το άκουγε έλεγε μέσα του ‘αν μου λέγανε να πω με τι μοιάζει, αυτό θα έλεγα κι εγώ!’ Αλλά είναι σπουδαίος άνθρωπος, όπως και ο Λένιν άλλωστε. Τον μακαρίτη πια Νίκο Λεγάκη (επίσης σπουδαίος γιατρός, δεξιός μέχρι κόκκαλο και υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοτικές εκλογές του Πειραιά, που δεν τις πρόλαβε γιατί πέθανε) τον έλεγαν ‘θείο’. Και θείος ήταν, διδακτικότατος και καυστικός όταν ήθελε. Και όπως έδειξε με την τελευταία του κίνηση, είχε και βαθύ αίσθηση του χιούμορ.

    Εκτός από το παρωνύμιο υπάρχει και το προσωνύμια / προσωνυμία, που συνήθως είναι επεξηγηματική και όχι σκωπτική.

    Ευτυμολογικά με μπερδέψατε. Κι εγώ από το παρατίτλιο το παρήγαγα αλλά με κλονίσατε με το ‘τοὐπίκλην’ αν καιτο νομίζω απίθανο. (διαισθητικά; δεν παίζει)

  129. gpoint said

    Μήπως ξεχάσανε το ευρωπαϊκό κουστούμι στο καθαριστήριο ;;

  130. Dinos said

    Μπαγκανότας, στο χωριό.
    Είχε μανία με τη συλλογή ξένων χαρτονομισμάτων. Οποτε έβλεπε ναυτικο ξεμπαρκο του κολαγε αμέσως. Έχ´ς μουρέ κανά μπανκ νότ να μ´ δώκ´ς?

  131. sarant said

    128: Μέγας στα παρατσούκλια ήταν ο παππούς μου -για παράδειγμα, τον γείτονά μας, που έκανε συνεχώς κηπουρικές εργασίες στον κήπο του, γυμνός με ένα στρατιωτικό σορτσάκι, τον έλεγε Ιθαγενή.

    127: Έγραψα θαρρώ ότι το «εκράγηκε» δεν το έχουν τα λεξικά. Αλλά το «εστιάζεται» το έχουν, και δεν μου απαντήσατε σε ποια πλατεία θέλετε να τα κάψουμε.

  132. Λ.ΜΠ. said

    Καλημέρα. Ενδιαφέροντα, όλα. Μ’ αρέσει να διαβάζω πράγματα που με κάνουν να χαμογελάω που και που.
    Μια ιστορία με παρατσούκλι (παρανόμια τα λένε εκεί, για την Ήπειρο λέω), πλέον ανέκδοτο στην οικογένεια.
    Γύρω στα 8 και 5 μας, πήγαμε με την αδερφή μου να παραγγείλουμε ό, τι πίναμε στον καφετζή του χωριού, αποκαλώντας τον με φυσικότητα «κύριο Μπόλα.» Φυσικά απεδείχθη πως «μπόλας» ήταν το παρατσούκλι (είδος φιδιού, που αρέσκεται ιδιαιτέρως στα αυγά, τα οποία καταπίνει ολόκληρα). Ο καφετζής ήταν λιγάκι εύσωμος, φαντάζομαι προκύπτει η σχέση.
    Ακόμα δεν έχω μάθει το κανονικό όνομά του.

  133. Β.Π. said

    Στις δεκαετίες του 50 και του 60 τον φιλόλογο γυμνασιάρχη, του Α΄γυμνασίου αρρένων Βόλου, λόγω της φαλάκρας του, οι πλείστοι των μαθητών τον ήξεραν με το παρατσούκλι ¨πατσάς¨ παρά με το πραγματικό του όνομα. Επίσης στο ίδιο γυμνάσιο,έναν από τους μαθηματικούς του έδωσαν το παρατσούκλη ο ¨Ασσος¨, επειδή στις προφορικές εξετάσεις, που έκανε στους μαθητές, αν ο μαθητής ήταν αδιάβαστος τον βαθμολογούσε με άσσο.

  134. sarant said

    Καλημέρα και από δω!

  135. RaspK said

    #127./131.: Μα, θαρρώ, το εστιάζομαι δένει (αν και με κάποια δυσκολία) στη χρήση του για όργανα ή ενδιαφέροντα (π.χ. τα ενδιαφέροντά τους εστιάστηκαν στις καλλιτεχνικές σπουδές, ο φακός του μικροσκοπίου δύναται να εστιαστεί [εστιασθή για τους πιο καθαρευουσιάνους] στο αντικείμενο της παρατήρησης με τη ρύθμιση των μερών του).

  136. @ 109
    Χιλια ευχαριστω για την αφιερωση! Υπεροχο φεγγαροτραγουδο, οτι πρεπει για την συλλογη μου…

  137. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ said

    @94 Sarant

    Νίκο νάσαι καλά. Ευτυχώς που υπάρχει και το ιντερνέτι και βρισκόμαστε χωρίς να το ξέρουμε (τουλάχιστον και οι δύο ταυτόχρονα!!!) και τα λέμε, παρότι έχουμε χρόνια να τα πούμε στην κυριολεξία των φοιτητικών μας χρόνων. Νέοι κώδικες επικοινωνίας!!!

    Λόγω καταγωγής, αλλά και της «επαγγελματικής» συγγένειας, παρακολουθώ ανελλιπώς τις παρακαταθήκες του πατέρα σου που μας αποκαλύπτεις σε συνέχειες, μια όαση στη μίζερη πραγματικότητα του σήμερα, χωρίς να παραγνωρίζω την αντίστοιχη όαση με τα λεξικολογικά, τα μεζεδάκια και τα λοιπά που μας προσφέρεις απλόχερα.

    ΥΓ: Θα τα (ξανα)πούμε και από κοντά, που θα πάει?

  138. sarant said

    Πολύ πιθανό, θα το χαρώ!

  139. Αντώνης Αντωνίου said

    Φίλε Νίκο Ξέχασες τον Μακ Γκόβερν

  140. sarant said

    Γεια σου Αντώνη!

    Ναι, τον ξέχασα -ήμουν άλλωστε γαλλόφωνος 🙂 – αλλά τον θυμήθηκαν άλλοι στα σχόλια (δες το 85)

  141. Τον λυκειάρχη μας τον λέγαμε κεφτέ. («Και φταις και δε φταις!» 🙂

  142. Κωλόγερας said

    Είναι πολύ πιθανόν το πιο πετυχημένο παρατσούκλι ever να το είχε ο φιλόλογος μας στο σχολείο, κάπου στην Αιτωλοακαρνανία. Το επώνυμό του ήταν Θεοχάρους. Για λόγους που κανείς εύκολα καταλαβαίνει, τον έλεγαν/λέγαμε Θεοβάρους.

  143. nikos__alfa said

    Ο «Χαίρεσαι να σιδερώνεις»,
    φιλόλογος, μας έκανε Λατινικά , κακός καθηγητής, τετράγωνος χωρίς σβέρκο, ίδια ντουλάπα, βάναυσος, που περιποιούνταν τους «ανήσυχους» μαθητές με κατέβασμα της πελώριας παλάμης του στην πλάτη αφού έλεγε το θρυλικό : «Έλα να σε …σιδερώσω πουλάκι μου» !
    Στη γιορτή του, νομίζω τον έλεγαν Κώστα θυμάμαι καλά μόνο το επίθετο, αρνήθηκε να παραλάβει το 2ο δώρο που του είχαμε πάρει εμείς τα αγόρια. :mrgreen: Πήρε μόνο το 1ο των κοριτσιών.
    Το δικό μας; Ένα σπρέι «Χαίρεσαι να σιδερώνεις» που τότε είχε πρωτοεμφανιστεί και έκανε θραύση στις νοικοκυρές ! 😀

  144. Ναυτίλος said

    Τι μου θυμίσατε! Λοιπόν, αρχίζω: Τζίμης ο λυκειάρχης Παπαδημητρίου, Τριφοσφορική Αδενοσίνη η βιολόγος, Μπαντό η ευτραφής γαλλικού, Ντε Νίρο (λόγω ομοιότητας) ο μαθηματικός,Κιοφτές (λόγω σχήματος) ο θεολόγος. Πότε πέρασαν τόσα χρόνια;

  145. Panama said

    Χου-Χι (το): Γυναικείο παρατσούκλι που οφείλεται στο ξεχωριστό ήχο του γέλιου της (χου-χου,χιχι).

  146. Δημήτριος Γ. Παναγιωτίδης said

    Το Λύκειο Αρρένων Νέας Σμύρνης (κοινώς Λ.Α.Ν.Σ.) μετονομάστηκε σε 1ο Λύκειο Νέας Σμύρνης (χωρίς το αρρένων δηλαδή) από τον καιρό που τα σχολεία έγιναν «μικτά» δηλ. (αν θυμάμαι καλά) από τα μέσα της δεκαετίας ’70. Πάντως εγώ αποφοίτησα το 1981 με την τελευταία φουρνιά της ΛΑΝΣ (εξ’ ου και το παρατσουκλι «οι τελευταίοι των Μοϊκανών») καθώς μέχρι και την τελευταία χρονιά η δική μας τάξη παρέμεινε αρρένων, ενώ οι τάξεις που ακολουθούσαν είχαν ήδη γίνει «μικτές». Και ναι, πρόλαβα τον κ. Διαμαντή Τριπιντή, τον γνωστό «Μπούα», ως Γυμνασιάρχη και το «Mπούα College» μας έμεινε ακόμα και όταν χωρίστηκε Γυμνάσιο και Λύκειο. Καλός ανθρωπάκος, για εκείνη την εποχή, τι να περιμένει κανείς, άλλα χρόνια, άλλα ήθη, ήξερα μάλιστα και τον γιό του (Δημήτρης) καθώς ήμασταν συμμαθητές στην ίδια τάξη. Αυτά προς αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας.

  147. sarant said

    146 Α, ευχαριστούμε που αναστήσατε το νήμα.
    Το ΛΑΝΣ το θυμάμαι κι εγώ.

  148. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Μιὰ καὶ τὸ ἀναστήσατε τὸ νῆμα νὰ βάλω κι ἐγὼ μερικὰ δικά μου. Εἶναι πολὺ παλιά, ἀπὸ τὸ 1964 μέχρι τὸ 1970.

    Θεός: ὁ θεολόγος (τοῦ εἴχαμε κάνει τὴ ζωή πατίνι μὲ τὸν ἔμφυτὸ ἠθικὸ νόμο-ἔχω ξαναγράψει σχετικά).

    Γάντζος: ὁ φυσικὸς (τὸν λέγαμε ἔτσι γιὰ τὴν καμπουρωτὴ μύτη του. Ἦταν πάντως ἐξαιρετικὸς δάσκαλος καὶ μᾶς ἔμαθε φυσική, ἄσχετα ἂν τά ᾿λεγε Κεφαλονίτικα).

    Τὸ Πτῶμα: καθηγητὴς Γαλλικῶν (ἐξαιρετικὰ ἀδύνατος καὶ χλωμὸς. Κυκλοφοροῦσε μάλιστα τὸ ἀνέκδοτο ὅτι μιὰ μέρα ποὺ περνοῦσε μιὰ νεκροφόρα ἔξω ἀπὸ τὸ σχολεῖο τῆς φώναξε:
    «Ταξί, ταξί!»)

    Ἕναν μαθηματικὸ, κοντοπόδαρο καὶ παχουλὸ τὸν λέγαμε «Κοβά», ἐπειδὴ ἔμοιαζε μὲ κουβὰ καὶ τὸ «ου» τὸ ἔλεγε «ο».

    Ἕνας φιλόλογος ποὺ μιλοῦσε ἀρχαΐζουσα (μιὰ μέρα μὲ πέταξε ἔξω λέγοντάς μου: «Μαρτῖνε, ἄπελθε!») συνήθως ἔλεγε «δηλονότι*…» ἐξηγώντας κάτι καὶ μετὰ χτυποῦσε τὸ χέρι στὴν ἕδρα. Τὸν λέγαμε: «Δηλονότι γκούπ!»
    Μιὰ μέρα, σὲ κάποιο ἄλλο τμῆμα, τοῦ ἔβαλαν ἕνα μπαλάκι τοῦ πίνγκ-πόνγκ στὸ συρτάρι τῆς ἕδρας καὶ σφήνωσαν τὸ συρτάρι. Ἔτσι, μετὰ ἀπὸ κάθε γκούπ, ἀκουγόνταν τὸ μπαλάκι ποὺ χόρευε στὸ συρτάρι. Αὐτὸ γινόταν γιὰ ὀλόκληρη τὴ διδακτικὴ ὥρα, μέχρι ποὺ φώναξαν τὸν ἐπιστάτη στὸ διάλειμμα καὶ ξεσφήνωσε τὸ συρτάρι.
    Ἄλλη φορὰ πάλι ντάλα μεσημέρι, πρὸς τὸ τέλος Μαΐου (κάναμε ἀπογευματινὰ μαθήματα) βγαίνει κάποιος ἀναμαλλιασμένος στὸ παράθυρο τῆς ἀπέναντι πολυκατοικίας καὶ τοῦ φωνάζει:
    «Τί καρφώνεις, ρὲ χοντρέ, μεσημεριάτικα;»

    *δηλονότι: δηλαδὴ (ἀπὸ τὸ ἀρχ. δῆλον ἐστὶν ὅτι

  149. Δημήτριος Γ. Παναγιωτίδης said

    Aγαπητοί κ. Σαραντάκο (ή Σαραντάκε; Πάντα μπερδευόμουν, βοηθήστε με ως πλέον ειδικός) χαίρετε!

    Χωρίς καμμία διάθεση αντιπαλότητας, είμαι της γνώμης ότι η λογική του «αναστήσατε το νήμα» είναι παραπλανητική και εξηγούμαι. Από την στιγμή που ένα νήμα είναι ορατό στο διαδίκτυο, για μένα τουλάχιστον, απέχει παρασάγγας από το να είναι νεκρό. Το ότι κάποιος …»σκόνταψε» πάνω του, το βρήκε ενδιαφέρον και αποφάσισε να σχολιάσει συνεχίζοντας (έστω και μετά 5 χρόνια) την συζήτηση, αποτελεί απόδειξη ότι το περιεχόμενο συνεχίζει και ενδιαφέρει, άρα παραμένει ζωντανό(τατο).

    Με δεδομένο ότι εσείς είστε σοβαρός άνθρωπος και τα όσα έχετε, τόσο ευγενικά και αφιλοκερδώς, «ανεβάσει» στις ιστοσελίδες που συντηρείτε, αποτελούν «θησαυρό γνώσεων», σας προτείνω με όλο το θάρρος και περισσή ταπεινότητα να μην …»τσιμπάτε» στις, αγγλοσαξονικής (μάλλον) προέλευσης, υποδείξεις περί «Ιnternet etiquette». Πρόκειται για φληναφήματα, συνήθως αργόσχολων, ανθρώπων οι οποίοι καθώς δεν έχουν να κάνουν κάτι καλύτερο με τον χρόνο τους, παλεύουν να βρούν λόγους να μας την …»λένε».

    Όπως και νά ‘χει πάντως, σας ευχαριστώ για τις ευχαριστίες!

    Με φιλικότατους χαιρετισμούς!

    Δ.Γ.Π.

    ΥΓ: Αν δεν κάνω λάθος εσείς είστε Νεοφαληριώτης και με το σχολείο σας είχαμε «κόντρα» εμείς της ΛΑΝΣ στα διασχολικά πρωταθλήματα. Και ενώ στο μπάσκετ η υπεροχή μας ήταν αδιαμφισβήτητη, στο βόλεϋ (όπου συμμετείχα) συνήθως μας κερδίζατε !!! Πάντως μιας και είστε 4 χρόνια μεγαλύτερος μάλλον οι δρόμοι μας και τα …»ξίφη» μας δεν διασταυρώθηκαν σε κάποιο σχολικό αγώνα (συνήθως στο Μίλωνα, στο Αρτάκης, ή στην Γλυφάδα). Νάμαστε καλά που τα θυμηθήκαμε όλα αυτά!

  150. dryhammer said

    146. Μικτά έγιναν τα σχολεία τη χρονιά ’79 – 80. Πήγαινα α΄ Λυκείου και μας στείλαν μια φουρνιά 25 -30 αγόρια να γραφτούμε στο ως τότε θηλέων (λόγω περιοχής) και αντίστοιχα κάποια κορίτσια στο ως τότε αρρένων. Το ίδιο και η α΄γυμνασίου. Οι β΄και γ΄ γυμνασίου και λυκείου παρέμειναν ως είχαν. Θυμάμαι το πολιτισμικό σοκ, εμείς οι μούργοι (ήδη 3 χρόνια σε γυμνάσιο αρρένων είχαμε πάρει όλα τα καλά «φυσικά» του αρρένων σε γλώσσα και κοσμαντίληψη) μέσα σε μια γαλάζια θάλασσα (οι ποδιές για τα κορίτσια καταργήθηκαν το 81-82) που μας κοίταζε κάπως, μύριζε αλλιώς, τιτίβιζε ανάμεσα σε κλούβα με πουλάκια και κοτέτσι, να ψάχνουμε μια γωνια της αυλής να την κάνουμε στεκι-καβάτζα, μέ τσιμπλιάρικα λάγνο μάτι, πολλή αμηχανία και θράσος μαζί. Μετα μας πέρασε. Ξανακάνε με 15 χρονών κι ας είμαι και μ΄ένα πόδι.

  151. Δημήτριος Γ. Παναγιωτίδης said

    Ευχαριστώ για την βοήθεια στο πότε άρχισαν τα σχολεία να είναι μικτά. Εγώ είμαι γεννημένος το 1963 και ουσιαστικά όπως ανέφερα παραπάνω ήμουν στην «άτυχη» φουρνιά (και τελευταία) που δεν ήταν ποτέ μικτές οι τάξεις. Ήμασταν όμως τυχεροί διότι όταν ήμασταν στην β’ λυκείου, η α’ λυκείου ΗΤΑΝ μικτή και όταν πήγαμε γ’ λυκείου η α’ και η β’ λυκείου ήταν μικτές. Δηλ. έστω και στα διαλείμματα (και πριν/μετά το σχολείο) είχαμε την ευκαιρία να «συναναστραφούμε» και ως μεγαλύτεροι να …δώσουμε τα «φώτα» στις μικρότερες «συμμαθήτριές» μας. Αν και σας πληροφορώ ένας ικανός αριθμός αυτών των κοριτσιών ήσαν ήδη πιό …»φωτισμένες» από εμάς !!! Συμφωνώ δε με τον Dryhammer, και τι δεν θά ‘δινα, να μπορούσα να ξαναζήσω την τελευταία μου χρονιά στην ΛΑΝΣ.

  152. sarant said

    150-151 Ετσι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: