Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ένα χωνί με 18 ελιές (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 26 Σεπτεμβρίου, 2012


Tο σημερινό είναι το δέκατο όγδοο απόσπασμα από τα “Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια”, το ανέκδοτο αυτοβιογραφικό πεζογράφημα του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου. Δημοσιεύτηκε την Παρασκευή που μας πέρασε στο Εμπρός της Μυτιλήνης, την εφημερίδα με την οποία συνεργαζόταν για πολλά χρόνια ο πατέρας μου. Κανονικά ήταν να δημοσιευτεί χτες, αλλά παραχώρησα τη θέση στον Γέροντα Παστίτσιο. Το προηγούμενο απόσπασμα μπορείτε να το βρείτε εδώ. Επειδή έχω παραλείψει μερικά ενδιάμεσα, να πω ότι ο πατέρας μου αφηγείται τη σύλληψη του παππού μου από τους Γερμανούς, το 1944 στη Μυτιλήνη.

Την άλλη μέρα μάθαμε τα νέα. Με αφορμή τα γεγονότα της Αγιάσου και του Μανταμάδου, οι Γερμανοί πιάσανε ομήρους πριν ξεκινήσουν την επιδρομή τους στα χωριά. Όλοι τους ήταν μέλη της Επιτροπής που έκανε έλεγχο στη διαχείριση των Φιλανθρωπικών Καταστημάτων, όπου η ασύδοτη διακυβέρνησή τους από το Δεσπότη, τον Ιάκωβο, είχε δημιουργήσει πολλά ανεξήγητα ελλείμματα και αντιστοίχως μεγάλα σκάνδαλα. Όλοι ήταν σίγουροι πως η σύλληψη αυτών ακριβώς των προσώπων έγινε με υπόδειξη του Ιάκωβου.

Είχαν πιάσει τον πατέρα μου, το Χαράλαμπο και το διευθυντή της Τράπεζας, το νομικό σύμβουλό της, τον Αλέκο το Ζάκκα, και δύο ακόμη δικηγόρους, μέλη της Επιτροπής. Ένας άλλος δικηγόρος, ο Τάκης ο Αμπατζής, τους ξέφυγε μέσα από τα χέρια τους όταν πήγαν να τον συλλάβουν στο γραφείο του. Κατάφερε να τον αφήσουν να πάει δήθεν στην τουαλέτα και πηδώντας τις σκάλες, εξαφανίστηκε. Αργότερα φυγαδεύτηκε στη Μέση Ανατολή.

Το γεγονός ότι τον πατέρα μου δεν τον κρατήσανε στην Γκεστάπο αλλά στο Στρατόπεδο του Διδασκαλείου, μαρτυρούσε πως δεν έδωσαν καμμιά σημασία στα ηλεκτρονικά εξαρτήματα που βρήκανε σπίτι μας. Στο Διδασκαλείο επιτρεπόταν το επισκεπτήριο στους κρατουμένους, δυο φορές τη βδομάδα. Εφοδιασμένος με φαγητά και τσιγάρα πήγα να τον δω. Η συνάντηση με τον πατέρα μου με εμψύχωσε. Τον βρήκα απολύτως ήρεμο και μάλλον κεφάτο.

Όταν πήγα να ξαναδώ τον πατέρα μου, στο επόμενο επισκεπτήριο, του πήγα μαζί με το φαγητό και ένα χωνί με ελιές. Κατάπληκτος τον είδα, μόλις άνοιξε το δέμα και παρατήρησε τις ελιές, να χλομιάζει και ύστερα να τις μετράει με βία, μία – μία! Δε μου εξήγησε το λόγο, αλλά με το μέτρημα φάνηκε να καθησυχάζει. Έφυγα γεμάτος απορίες. Το βράδυ αφηγήθηκα το περιστατικό αυτό στο θείο το Θόδωρο, που ήξερα πως ήταν οργανωμένος, αλλά κι αυτός δεν μπόρεσε να μου δώσει καμμιά εξήγηση.

Στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, εκτός από τους ομήρους και τους ύποπτους για αντιγερμανικά αισθήματα ή αντιστασιακή δράση, κρατούσανε και πολλούς λαθρεμπόρους ή ύποπτους για λαθρεμπόριο. Όπως τον καιρό της Τουρκοκρατίας, έτσι και τώρα το λαθρεμπόριο είχε και κάποια πατριωτική απόχρωση. Οι Γερμανοί είχαν επιτάξει όλη την παραγωγή του νησιού σε λάδι και δεν επιτρέπανε την εξαγωγή του παρά μόνο με ειδική άδεια που δύσκολα τη δίνανε και μόνο σε συνεργάτες τους. Πολλοί τολμηροί ναυτικοί γεμίζανε με λάδι σιδερένια βαρέλια, τα δέναν όλα μαζί και τις σκοτεινές ασέληνες νύχτες τα ρυμουλκούσαν κρυφά με μια βάρκα στα ανοιχτά και τα φουντάριζαν σε ορισμένα σημεία. Κατόπιν φεύγανε με τα καΐκια τους άδεια, φτάνανε στα σημεία όπου είχανε φουντάρει τα βαρέλια, τα ανασύρανε και φεύγανε για τη ζώνη του Έβρου, όπου αντάλλαζαν το λάδι με στάρι.
Κάπου κάπου, οι Γερμανοί απολύανε κάποιους από τους λαθρεμπόρους αυτούς. Πολλοί περνούσαν από το σπίτι μας και μας λέγανε για το κουράγιο που τους έδινε ο πατέρας μου κι ο Χαράλαμπος, όχι με λόγια, παρά μόνο με τη στάση τους και την ψυχραιμία τους.

Λίγες μέρες μετά, ακούστηκε πως οι Γερμανοί θα διαλύσουν το στρατόπεδο κι όσους κρατουμένους δεν απολύσουν, θα τους μεταφέρουν στη Θεσσαλονίκη, στου Παύλου Μελά. Η είδηση αυτή μας κατατρόμαξε. Για το στρατόπεδο του Παύλου Μελά κυκλοφορούσαν ανατριχιαστικές φήμες, γιατί οι Γερμανοί από τους κρατουμένους εκεί παίρνανε όσους εκτελούσαν για αντίποινα στις επιθέσεις των ανταρτών. Ο θείος ο Αντρέας μάς είπε πως πρέπει να είμαστε έτοιμοι για το ενδεχόμενο αυτό και να ετοιμάσουμε μια βαλίτσα με αλλαξιές ασπρόρουχα, κάλτσες και ζεστά ρούχα, να του τη δώσουμε αν τύχει και τον μεταφέραν εκεί.

Ανήμερα τη Μεγάλη Παρασκευή μάθαμε πως θα γινόταν μια αιφνιδιαστική μεταγωγή. Πήρα τη βαλίτσα και στήθηκα στην προκυμαία, περιμένοντας να φανεί η κουστωδία των Γερμανών με τους κρατουμένους. Οι καμπάνες των εκκλησιών που χτυπούσαν πένθιμα, συμπλήρωναν την κακή μου διάθεση. Έμεινα εκεί ώσπου σκοτείνιασε και βγήκαν οι επιτάφιοι. Τότε γύρισα σπίτι.

Λίγες μέρες μετά, κάναμε βόλτα στην προκυμαία με τον Τάκη τον Απτάλη, όταν είδαμε μια συνοδεία καμμιά πενηνταριά κρατουμένους, που έρχονταν από τον Ταρλά ανάμεσα σε δυο στοίχους ένοπλους Γερμανούς και τραβούσαν για την προκυμαία. Κι ανάμεσά τους, ζαλωμένον με ένα μεγάλο μπόγο, είδα τον πατέρα μου! Πάγωσα. Έτρεξα κοντά στους κρατουμένους και τους συνόδεψα ώσπου φτάσαν στο μουράγιο κι άρχισαν να μπαίνουν σ’ ένα επιταγμένο από τους Γερμανούς πετρελαιοκίνητο. Δεν ήξερα τι να κάνω. Δεν πρόφταινα να τρέξω σπίτι να πάρω την περίφημη βαλίτσα, να του τη δώσω.
Καθώς έστεκα πετρωμένος, με είδε ο πατέρας μου. Μου χαμογέλασε καθησυχαστικά και ύστερα παράδωσε τον μπόγο σ’ έναν κρατούμενο που είχε μπει στο καΐκι και γύρισε με μερικούς άλλους στην προκυμαία. Κατάφερα να πάω κοντά.
«Ήρθαμε για αγγαρεία», μου φώναξε, «τώρα γυρνάμε πίσω. Χαιρέτα μου τη μαμά σου.»

Η ψυχή μου ήρθε στον τόπο της. Κατάλαβα πως το έκανε για να βγει από το στρατόπεδο έστω και υπό συνοδεία. Τότε συνειδητοποίησα πως τα μαλλιά του ήταν γκρίζα. Όταν τον πιάσανε ήταν κατάμαυρα.
Τελικά στα τέλη Μαΐου, με την ευκαιρία των γενεθλίων τού Χίτλερ, οι Γερμανοί άφησαν τους ομήρους που είχαν πιάσει στις 23 Μαρτίου. Δεν το μάθαμε παρά μόνο σαν είδαμε τον πατέρα μου να προβάλλει από τη γωνία του δρομάκου μας. Όλη η γειτονιά βγήκε να τον χαιρετήσει. Οι γυναίκες τον αγκάλιαζαν και τον φιλούσαν κι οι άντρες του σφίγγανε το χέρι. Το βράδυ ήρθε και ο Χαράλαμπος κι όλοι οι συγγενείς μας, ήπιαμε κρασί και τραγουδήσαμε. Ρώτησα τότε τον πατέρα μου για την ταραχή του όταν του πήγα τις ελιές.

«Με σπασοχόλιασες», μου λέει γελώντας. «Στο υπόγειο της Τράπεζας είχαμε κρύψει ένα πιστόλι και τον πολύγραφο της Οργάνωσης. Όταν έμαθα πως την επιτάξανε οι Γερμανοί, με ζώσανε μαύρα φίδια. Αν τα βρίσκανε, εμάς τουλάχιστον τους τρεις, της Αγροτικής, θα μας έτρωγε το σκοτάδι. Κατάφερα κι έστειλα μήνυμα στην Οργάνωση, να μπούνε κάποιοι δικοί μαςν μαζί με τους χαμάληδες που θα μεταφέραν τα έπιπλα της Τράπεζας αλλού, να πάρουν το πιστόλι και τον πολύγραφο. Αν δεν το καταφέρνανε, έπρεπε να μου στείλουν ένα χωνί με δεκαοχτώ ακριβώς ελιές, σημάδι πως έπρεπε να δραπετεύσουμε με κάθε τρόπο. Έπρεπε όμως να τις στέλνανε με τρίτο πρόσωπο, όχι με συγγενή μου. Όταν λοιπόν σε είδα να μου φέρνεις ελιές, σκέφτηκα πως μπορεί να μη βρήκαν άλλον και να τις στείλανε με σένα. Καταλαβαίνεις λοιπόν την αγωνία μου ώσπου να τις μετρήσω. Ευτυχώς ήταν εικοσιπέντε.»

55 Σχόλια προς “Ένα χωνί με 18 ελιές (Δημήτρης Σαραντάκος)”

  1. Νέο Κid said

    Φοβερό αυτό με τις εγιές! Σενάριο για ταινία,μόνο που εκεί θα ήταν 18 και ο ήρωας θα δραπέτευε υπό αντίξοες συνθήκες με απροσδιόριστες συνέπειες.

  2. Ti φοβερός καιρός και φοβερός πατέρας. Η μάνα μου έκλεβε τηγανισμένες πατάτες στον κόρφο της. Είχε πάθει εγκαύματα

  3. ππαν said

    Πολύ ωραίο και συναρπαστικό!

  4. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια! Ναι, συναρπαστικό -και αληθινό!

  5. Προσγολίτης said

    Μέσα σε λίγα λεπτά, «διάβασα» ολόκληρο βιβλίο!

  6. Προσγολίτης said

    «Τότε συνειδητοποίησα πως τα μαλλιά του ήταν γκρίζα. Όταν τον πιάσανε ήταν κατάμαυρα».

    «… είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα»

  7. Καλαχώρας Λεώνικος said

    O Προσγολίτης @6 πέτυχε την πιο καλή αναφορά.

  8. spiral architect said

    […]Τότε συνειδητοποίησα πως τα μαλλιά του ήταν γκρίζα. Όταν τον πιάσανε ήταν κατάμαυρα. […]
    Από την αγωνία.

  9. Τσούρης Βασίλειος said

    Ωραιότατο!
    Το σπασοχόλιασες της τελευταίας παραγράφου πρώτη φορά το βλέπω. Εμεις λέμε κοψοχόλιασες.
    Αχ αυτή η βαλίτσα με τ΄ασπρόρουχα κλπ…Μου έχουν αναφέρει αρκετοί παλιοί ότι την είχαν έτοιμη πίσω απ΄την πόρτα
    σε περίπτωση που τους έπαιρναν εξορία.

  10. Τσούρης Βασίλειος said

    2. Κύριε Λεώνικε κάτι αντίστοιχο έγινε και στο δικό μας το χωριό κατά τη διάρκεια του εμφυλίου με τηγανίτες όχι πατάτες.
    Ο πεινασμένος γέρος ( σπιτονικοκύρης) που ηταν τσιολιασμένος στο μπάσι δίπλα στη φωτιά που τηγάνιζαν οι αντάρτες τις τηγανίτες όταν δεν πρόσεχαν άπλωνε το χέρι του μέσα στο καυτό λάδι, έπαιρνε μία, τη δίπλωνε στη μέση και την κατέβαζε αμάσητη και καυτή. Όταν μετά από αρκετές τηγανιές κατάλαβαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, τράβηξαν τα τσιόλια μήπως είχε κρύψει τις τηγανίτες αλλά δεν βρήκαν τίποτε… το σώμα του εγκλήματος δεν υπήρχε…

  11. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα!

    9: Ναι, συχνότερο είναι το κοψοχολιάζω.

  12. Προσγολίτης said

    Νικοκύρη, η ομάδα σήμερα δεν τραβάει.
    Ευκαιρία να το ρίξω κι εγώ στο σορολόπ:
    Ιντερνετεύοντας, διάβασα κάπου ετούτο:
    «’Ερευνα σε ευνούχους προσφέρει στοιχεία για τη μακροζωία».

    Να το σχολιάσω;:
    Άμα σου αφαιρέσουν τα «σύνεργα», γάμησέ τα.

    Καληνύχτα [και σ’ αυτούς που (δεν) έχουν άδεια διανυκτέρευσης].

  13. Αγαπητέ μου Βασίλη (@Τσούρης Βασίλειος)
    Η μάνα μου τις κατέβαζε στον κόρφο της από τις Κουκουβάουνες στην Αθήνα (Πλάκα).
    Φυσικά θα το κάνανε κι άλλοι. Και είναι πολύ σπουδαία η συμβολή σου, αν και δεν ανέφερες το χωριό σου, οπότε θα γινόταν και ιστορική μαρτυρία

    Όπως είδες, σε αποκάλεσα ‘αγαπητό μου Βασίλη’ όχι γιατί σε σέβομαι λιγότερο απ’ όσο εσύ εμένα, αλλά επειδή μέσα στο μπλογκ του Νοικοκύρη (Νίκου Σαραντάκου) διατηρούμε ενάλαφρο και φιλικό στιλ.
    Φυσικά πέφτουν και κάποιοι δύστροποι, με ξένες προςτο πνεύμα μας θέσεις, που ξεχωρίζουν και και βγαίνουν. Και αν δεν βγουν, είναι σα να μην είναι.

    Εσύ θα με αποκαλείς σκέτο Λεώνικο, και θα με χαιρετάς με το ‘Γειά σου Λεώνικε’

    Καλωσορίζω ένα φίλο (αν και ο αρμόδιος είναι ο Νοικοκύρης, αλλά δε μας μαλώνει)

  14. panavros said

    Ρισπεκτ για τον παππού Σαραντάκο! Κάποτε Νίκο έκανα την πρακτική μου σε ένα γηροκομείο ακούγοντας ιστορίες απο τα γεροντάκια και πάντα με συγκινούσανε. Οι παλιοί σου πετάνε το απόσταγμα της ζωής στα μούτρα και νιώθεις οτι δεν έχεις να πεις τίποτα παρα μόνο να ακούς. Βέβαια αναφέρομαι σε αυτούς που έχουν «γόνιμο» νου. Αν προσθέσεις σε αυτά και το λογοτεχνικό ταλέντο να ένας μπαμπάς Σαραντάκος 🙂

  15. sarant said

    Λίγα τα σχόλια σήμερα, αλλά καλά όλα τους, σας ευχαριστώ για τα νεότερα!

  16. Γς said

    Σπέρα.
    Σέρνεται βλέπω απόψε το ιστολόγιο. Ένα σχόλιο την ώρα. Μικρός διάβασα για κάποιον ότι άσπρισαν τα μαλλιά του σε μια νύχτα και δεν το πίστεψα. Τα δικά μου άσπρισαν ξαφνικά σε μερικές Αυγουστιάτικες βδομάδες. Από οξεία φάση σφοδρού γεροντοέρωτος…

  17. panavros said

    16. …ψοφάω να ακούσω το στόρι…

  18. Προσγολίτης said

    Κοινώς: γέρωτας.

  19. Γς said

    17: Παναβρέ, να Panavreis άλλο κορόϊδο. Δεν τσιμπάω.

  20. Προσγολίτης said

    Το 18 πάει στο 16

  21. panavros said

    19. 🙂 🙂 Εγώ πάντως θα το απολάμβανα, μ’ αρέσουν κάτι τέτοια, ξυπνάνε τη βαρεμάρα των παντρεμένων 🙂

  22. Γς said

    Ο Βαγγέλης είπε σήμερα ότι θα βγάλει το κοστούμι του Προέδρου της Βουλής. Και συμπλήρωσε: Οταν βγάζω το κοστούμι μου βγάζω πρώτα το παντελόνι μου.
    ?

  23. Κατερίνα Περρωτή said

    Τί άλλο να πούμε για τον κ. Δημήτρη? Περιμένουμε το επόμενο.

    Νίκο, πατάω στο χρεφ για να μου δώσει το προηγούμενο άρθρο του και μου βγάζει ερρορ 404.

    Δεν ξέρω ποιο είναι το πρόβλημα. (Ήθελα πηγαίνοντας πίσω -πίσω να τα βρω όλα.)

  24. Γς said

    23:
    Το προηγούμενο είναι εδώ.

  25. Κατερίνα Περρωτή said

    24. Ευχαριστώ πολύ!

  26. Γς said

    10:
    >τσιολιασμένος στο μπάσι
    ;

  27. gryphon said

    22
    To σκεφτόμουν κι εγω αυτο προ ολιγου που το ακουσα στήν τηλεόραση αλλα ακρη δέν εβγαλα.
    Το ειπε με απειλητικη διαθεση για τον Χατζηνικολαου.Οτι θα αναμετρηθουν κατα καποιο τροπο.Αλλα πρωτη φορα ακουω τετοιο υπονουμενο που μοιαζει μεν σεξουαλικό αλλα δέν το πιανω.

  28. panavros said

    …για φανταστείτε, ο Βαγγέλης με σακκάκι, γραβάτα, μποξεράκι, κάλτσα και σκαρπίνι…αντε μετα να πας για ύπνο χωρίς εφιάλτες!

  29. Γς said

    Πρόεδρος να σου πετύχει…
    και μετά μου λες γιατί φώναζαν:
    «Να καεί, να καεί το @@ορντέλο η Βουλή»

  30. panavros said

    🙂

  31. sarant said

    23: Είχα κάνει μια βλακεία με το λινκ, τώρα το διόρθωσα -μου φαίνεται πως θα φτιάξω σελίδα να υπάρχουν όλα.

  32. Κατερίνα Περρωτή said

    31. Εμένα πολύ θα με βόλευε αυτή η σελίδα!

    ( υπολογίζω πως το Πάσχα θα φτάσουμε στον β παγκόσμιο αλλά των φρονίμων τα παιδιά…)!!!

  33. @31 Άντε ντε!!! Εμείς πρέπει να το πούμε κι αυτό;

    Γενικά το ιστολόγιό σου έχει μια επιπλέον απίστευτη αξία για τα λινκ του.

    Μερικές φορές ισοφαρίζουν και το άρθρο. Τουλάχιστο μερικά Utube από τα οποία βρίσκεις και άλλα.

    @16Γς Είχα έναν κάτασπρο καθηγητή για τον οποίο λεγόταν ότι άσπρισε μέσα σε μια νύχτα επειδή του πνίγηκε ένας μαθητής σε μια εκδρομή. Και δεν ήταν καν υπεύθυνος. Απλώς παρών. Φαίνεται ότι συμβαίνει.
    Αλλά δεν ξέρω αν γίνεται από γεροντοέρωτα, διότι όπως και να το κάνουμε η γεροντοαπογοήτευση δεν έχει τόση ένταση.

  34. cronopiusa said

    Καλησπέρα

    πνοή Ζεφύρου στην απελπισία η εικόνα της γειτονιάς που βγαίνει να χαιρετήσει τον ποιητή της.
    Οι γυναίκες τον αγκάλιαζαν και τον φιλούσαν κι οι άντρες του σφίγγανε το χέρι,
    ο Δημητράκης να θυμάται εκείνο το βράδυ
    ήρθε και ο Χαράλαμπος κι όλοι οι συγγενείς μας, ήπιαμε κρασί και τραγουδήσαμε.

    Μαδρίτη crónica 25 septiembre 2012

    26 Sep 2012 Athens protesting γιγάντια πορεία

    ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ Μ’ ΕΚΤΥΠΗΣΕΣ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΜΑΛΑΘΡΑΚΟΥΣ ΝΑ ΚΡΕΜΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗ ΜΟΥΡΗ ΣΟΥ, ΩΣΑ ΝΤΣ’ ΑΣΚΟΡΔΟΥΛΑΚΟΥΣ.

    την Μαντινάδα μου την έστειλαν από Μαδρίτη

    τι είναι οι μαλαθράκοι;

  35. Κατερίνα Περρωτή said

    Καλώς το κορίτσι!

    Αν κι έχω υπηρετήσει στην Κρήτη, δεν γνωρίζω!

    Υποθέτω πως σημαίνει ελιές! (Επειδή ξέρω τους ασκορδουλάκους!)

    (Χαμός έγινε στην Ισπανία…Αντε!)

  36. Α, κι εμένα αυτή η εικόνα μου έμεινε, με τους συγγενείς κι όλη τη γειτονιά.

  37. Κατερίνα Περρωτή said

    36. Τι έγινε?

    Ποια εικόνα?

  38. cronopiusa said

    Δε νομίζω να είναι ελιές, πρέπει να είναι κάτι πολύ κακό, θανατηφόρο,
    κοίτα τι βρήκα Όταν βασιλεύει η φτώχεια

  39. Μα, η εικόνα του 34:

    πνοή Ζεφύρου στην απελπισία η εικόνα της γειτονιάς που βγαίνει να χαιρετήσει τον ποιητή της.
    Οι γυναίκες τον αγκάλιαζαν και τον φιλούσαν κι οι άντρες του σφίγγανε το χέρι,
    ο Δημητράκης να θυμάται εκείνο το βράδυ
    ήρθε και ο Χαράλαμπος κι όλοι οι συγγενείς μας, ήπιαμε κρασί και τραγουδήσαμε.

  40. Κατερίνα Περρωτή said

    38. Το είδα.

    Δεν ξέρω! Με τις ελιές εννοούσα εξογκώματα κάποιου τύπου. Οι ασκορδουλάκοι με οδήγησαν σε αυτό!

    Να βρούμε κάποιον κρητικό!

  41. Κατερίνα Περρωτή said

    39. Συγνώμη! Φανταστηκα πως αφορούσε κάτι που προβλήθηκε από τα μίντια!

    (Η τβ μου είναι στο υπόγειο)

  42. Κατερίνα Περρωτή said

    Κατάλαβα τι εννοούσατε! Απλά, σκέφτηκα μήπως έγινε κάτι που αγνοώ…

    Το κορίτσι εδώ είναι τελείως …επικαιροποιημένο!

  43. Γς said

    33:
    >Εμείς πρέπει να το πούμε κι αυτό;

    Βασικά, δική μου ιδέα ήταν, που το είχα …σκεφτεί πρώτος!

    >όπως και να το κάνουμε η γεροντοαπογοήτευση δεν έχει τόση ένταση.

    Εχει και παραέχει για ένα γερροντοέφηβο.
    Και δεν ήταν απογοήτευση. Τσακωτό με έκανε με φιλενάδα μας στα πολύ-πολύ πράσα!
    Είδα το χάρο με τα μάτια μου: Πήγε να μας σκοτώσει με το υπηρεσιακό της πιστόλι.
    Τρία χρόνια ζούσαμε μαζί. Κι έριχνα και 4 χρόνια της μάνας της (ηλικιακώς).

    Για τον πνιγμό που έλεγες:
    Προσπαθούσα να ξεφύγω από μια εκδρομή που με είχαν προγραμματίσει (στη σύντομη θητεία μου στην Δευτ. Εκπαίδευση) όταν ήρθε ουρανοκατέβατος συνάδελφος να με παρακαλέσει να πάει στη θέση μου. Τους πνίγηκε μαθητής και το έμαθαν από τις …εφημερίδες, την άλλη μέρα! Χρόνια προσπαθούσαν να τρενάρουν τη Δίκη για να ξεχαστεί και να πέσουν στα μαλακά. Αναβολές, Δικηγόροι , κλπ κλπ. Τελικά η δίκη έγινε μια Δευτέρα της Κυριακής εκείνης που πνίγηκαν 6 κορίτσια με μια βάρκα στην Κρήτη σε Σχολική Εκδρομή. Τους τσάκισαν οι δικαστές! Πως τη γλύτωσα;

  44. gbaloglou said

    2

    Ναι, και ο πατέρας μου κατάπινε την σούπα αμέσως μόλις του την δίνανε … γιατί έξω από την ουρά παραμόνευαν ‘συμμορίες’ Πολωνών και άλλων…

  45. Γς said

    44:
    Που ήταν;
    Στο Αρμπάϊτ μαχτ Φράϊ;

  46. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Μαλάθρακας ή μαλαθράκι είναι ο καλόγερος, το μεγάλο πυώδες σπυρί. Και συμπεραίνω ότι δεν έχετε διαβάσει τις «Λέξεις που χάνονται» διότι το έχει μέσα. 🙂

  47. Τσούρης Βασίλειος said

    26. Κύριε Γς τσιολιάζομαι σε μας σημαίνει τυλίγομαι μέσα στα σκεπάσματα, τλουπώνομαι (ίσως η δεύτερη λέξη να βγαίνει απ΄το τολύπα, τλούπα;)
    Τη λέξη τσιόλι για τα παλιόρουχα θα την έχετε ξανακούσει, υπάρχει σε μας και μεταφορικά ( αυτή -αυτός είναι τσ(ι)όλι
    και τη λέμε και σε περίπτωση που κάποιος ήπιε πάρα πολύ και μέθυσε ( γίνκαμαν τσιόλια χτες) .
    Συνήθως στην περιοχή μας τα παλιά χρόνια στο δωμάτιο του σπιτιού που υπήρχε φωτιά και μπουχαρί αριστερά και δεξιά υπήρχαν τα μπάσια. Μπροστά από τη φωτιά ο χώρος ήταν άδειος για να μπορεί η νοικοκυρά του σπιτιού να μαγειρεύει κλπ
    Τα μπάσια ήταν φτιαγμένα από πέτρα ή χώμα και είχαν ένα στρώμα από πάνω για να κοιμόμαστε. Προνομιακό σημείο στο κάθε μπάσι ήταν η κορφή ( το πιο κοντινό στη φωτιά). Ακόμη υπάρχει η έκφραση σε μας:
    Όπου κι αν πάω με βάζουν στην κορφή ( του σπιτιού, δίπλα στη φωτιά) δείγμα μεγάλης εκτίμησης και σεβασμού.
    Δικαιωματικά την κορφή στα μπάσια την έπαιρναν οι γεροντότεροι.

  48. Κατερίνα Περρωτή said

    Σωστά συμπέρανες, τουλάχιστον για μένα!

  49. Γς said

    47: Τι όμορφο!

  50. Κατερίνα Περρωτή said

    47. Να υποθέσω κ. Βασίλη πως είστε από Ήπειρο?

    Η πιο κοντινή μου φίλη είναι από Πυρσόγιαννη… Από κει ξέρω τα μπάσια!

  51. Τσούρης Βασίλειος said

    50. Ναι κ. Κατερίνα από το Λοζέτς (παλιά ονομασία) τώρα Ελληνικό Ιωαννίνων. Η Πυρσόγιαννη ( και η Βούρμπιανη ) είναι ονομαστά μαστοροχώρια. Ο ένας μου παππούς ηταν μάστορας! Στο χωριό μας ακόμη χρησιμοποιούνται λίγες λέξεις από την συνθηματική γλώσσα των μαστόρων ( Μαστορκά, Κουδαρίστικα ή Κουδαραίικα) Το 1930 κατέγραψε αρκετές στα Ηπειρωτικά Χρονικά ο κος Σούλης. Αλλη φορά θα σας ευτράπελα …μαστόρων…

  52. Τσούρης Βασίλειος said

    Αλλη φορά θα σας μολογήσω ευτράπελα …μαστόρων…

  53. Κατερίνα Περρωτή said

    51. Χαίρομαι!

    Έχω ανέβει εκεί 2-3 φορές!

    Ξέρω πως είναι ονομαστοί οι μάστορες (της πέτρας) από αυτά τα μέρη!

    Είναι μέρος της παράδοσης!

    Εγώ σαν επισκέπτρια πήγα… δεν γνωρίζω πολλά!

    ΥΓ. Να μας πείτε τα ευτράπελα, αλλά θα χρειαστώ – η καλαματιανή – διερμηνέα!
    Πολύ καλά να είστε!

  54. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  55. Γς said

    52 @ Τσούρης Βασίλειος
    >Αλλη φορά θα σας μολογήσω ευτράπελα …μαστόρων…

    Με όποιον δάσκαλο καθίσεις, που λένε:

    >υπόσχομαι να αφιερώσω ξεχωριστό άρθρο

    Νικοκύρης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: