Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Απεργία!

Posted by sarant στο 18 Οκτωβρίου, 2012


Σήμερα έχει απεργία. Απεργούν οι εργάτες, απεργούν οι υπάλληλοι, δεν κινούνται τα πλοία, κάνουν στάση εργασίας τα ταξί. Απεργούν όμως τα ιστολόγια; Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν αδιανόητο, ας πούμε σε ένδειξη διαμαρτυρίας, για κάποιο πρόβλημα της μπλογκόσφαιρας ίσως, όπως είχε κάνει παλιά η ιταλική Βικιπαίδεια για να διαμαρτυρηθεί για ένα σχεδιαζόμενο μέτρο -που τελικά αποσύρθηκε. Αλλά συμμετοχή στην απεργία του «πραγματικού κόσμου»; Και με ποιο τάχα αίτημα –και σαν πίεση προς ποιον;

Επειδή δεν βρίσκω απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα, αντί να απεργήσω, θα λεξιλογήσω… για την απεργία, δηλαδή θα επιχειρήσω να σκιαγραφήσω την ιστορία της λέξης και του πράγματος. Οι ταχτικοί αναγνώστες ίσως αναγνωρίσουν κάποιες από τις παραπάνω φράσεις: το άρθρο που θα διαβάσετε δεν είναι ολοκαίνουργο, είναι επανάληψη ενός παλιότερου άρθρου που είχα δημοσιέψει πριν από είκοσι μήνες, τον Φλεβάρη του 2011, φυσικά και τότε σε μέρα απεργίας. Στη σημερινή δημοσίευση έχω αλλάξει μερικά πράγματα, κι έχω προσθέσει κάμποσα.

Η απεργία θέλει εργάτες· όσο κι αν σε παλιότερα χρόνια υπήρχαν πολλά περιστατικά οργανωμένης διαμαρτυρίας δούλων ή δουλοπαροίκων, που ασφαλώς θα περιλάμβαναν και άρνηση εργασίας, δεν μπορούμε να τα χαρακτηρίσουμε «απεργίες». Οπότε, τις απαρχές του πράγματος (των απεργιών) και των λέξεων που το περιγράφουν θα τις αναζητήσουμε στις αρχές του 19ου αιώνα.

Βέβαια, μπορεί η λέξη να υπάρχει πριν από το πράγμα, με άλλη σημασία. Πάντως, η λέξη «απεργία» δεν μαρτυρείται στα αρχαία ελληνικά –υπάρχει όμως, στον Ησύχιο, τον λεξικογράφο του 6ου αιώνα μ.Χ., η λέξη «απεργός», με τη σημασία «αργός». Όσο για τις σημερινές σημασίες, η λέξη «απεργία» σύμφωνα με το ετυμολογικό λεξικό Μπαμπινιώτη καταγράφεται το 1889, ενώ το ρήμα «απεργώ» από το 1886. Οι πληροφορίες αυτές είναι λαθεμένες, όπως θα δούμε.

Να μου επιτρέψετε να κάνω ένα μικρό διάλειμμα και να γκρινιάξω: οι χρονολογίες πρώτης εμφάνισης λέξεων που δίνει στα λεξικά του ο Μπαμπινιώτης είναι όλες αντιγραμμένες από τη Συναγωγή νέων λέξεων που είχε εκδώσει το 1900 ο Στέφανος Κουμανούδης. Αυτό έχει σαν συνέπεια ότι όποιες λέξεις δεν τις έχει ο Κουμανούδης ή όποιες εμφανίστηκαν μετά το 1900, δεν χρονολογούνται. Επίσης, ο Κουμανούδης ήταν μεν πολύ αξιόλογος άνθρωπος και μπροστά από την εποχή του, αλλά από τότε έχουν περάσει 111 χρόνια –θέλω να πω, ένα λεξικό που έχει κάνει τέσσερις επανεκδόσεις σε δώδεκα χρόνια, και ένας εκδοτικός οίκος που βγάζει με όλη του τη χρονική άνεση ένα ετυμολογικό λεξικό, θα μπορούσε να αναθέσει σε έναν νεαρό γλωσσολόγο να αναδιφήσει τα σώματα κειμένων και να προσδιορίσει πολύ πιο ακριβείς ημερομηνίες πρώτης εμφάνισης των λέξεων. Αλλά ας σταματήσω τη γκρίνια.

Λοιπόν, η χρονολόγηση του Μπαμπινιώτη είναι λαθεμένη, διότι το 1883 ο Εμμανουήλ Λυκούδης κυκλοφόρησε, στην Ερμούπολη, που ήταν το πρώτο βιομηχανικό κέντρο του νεοελληνικού κράτους, βιβλίο με τίτλο «Η εν Ελλάδι βιομηχανία και αι απεργίαι υπό την έποψιν της νομοθεσίας και της πολιτικής οικονομίας». Και για να γράφεται βιβλίο για τις απεργίες, φως φανάρι ότι η λέξη έχει μερικά χρόνια ιστορίας πίσω της.

Πόσα χρόνια; Και, ποια ήταν η πρώτη απεργία που έγινε στην Ελλάδα; Σύμφωνα με την Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας του Γ. Κορδάτου, το βιβλίο του Λυκούδη γράφτηκε ακριβώς σαν απάντηση στις πρώτες μεγάλες απεργίες που οργανώθηκαν στη Σύρα. Πρώτη ήταν η απεργία των εργατών του ναυπηγείου, τον Φεβρουάριο του 1879, και δεύτερη, πιο μαχητική, η απεργία των βυρσοδεψεργατών, λίγο αργότερα.

Η συριανή εφημερίδα «Πατρίς» γράφει για την πρώτη από τις απεργίες αυτές: «Έν βήμα έτι προς την πρόοδον! Έχομεν εν Σύρω απεργίαν τετρακοσίων περίπου εργατών. Το Ναυπηγείον αργεί». Η πρώτη αυτή απεργία στάθηκε νικηφόρα αλλά όχι για πολύ: οι εργοδότες υποχώρησαν αλλά στα κρυφά έφεραν εργάτες από άλλα νησιά και ένα μήνα αργότερα πάτησαν το λόγο τους. Η δεύτερη απεργία, των εργατών των βυρσοδεψείων, είχε αιτήματα: α) να αυξηθούν οι μισθοί για να αντισταθμιστεί η υποτίμηση, και β) να πληρώνονται σε γερό νόμισμα (πληρώνονταν σε ρώσικο νόμισμα, που είχε μόλις υποτιμηθεί), γ) να καταργηθεί η κουτουράδα ( = κατ’ αποκοπή εργασία), δ) να ισοκατανέμεται η δουλειά ώστε να μη μένουν κάποιοι άνεργοι, ε) να μειωθούν οι ώρες εργασίας (ήταν 12ωρο) και στ) να καταργηθεί η δίωρη υποχρεωτική απλήρωτη εργασία της Κυριακής. Η απεργία αυτή ήταν πολύ μαχητική, κάποιοι απεργοσπάστες έφαγαν γερό ξύλο, η αστυνομία έκανε επέμβαση, τελικά όμως οι εργοδότες υποχώρησαν στα περισσότερα αιτήματα.

Ο Λυκούδης, που ήταν πρωτοδίκης Σύρου, έγραψε αμέσως πύρινα άρθρα κατά των απεργιών, και 4 χρόνια αργότερα τύπωσε το βιβλίο του, στο οποίο καταδικάζει τις απεργίες ως «αντικοινωνικές» εκδηλώσεις. Ως το 1883 που γράφει ο Λυκούδης το βιβλίο φαίνεται ότι οι απεργίες είχαν εξαπλωθεί και στην Αττική, διότι στον πρόλογο διαβάζουμε: «Το ατυχές εν τούτοις της Σύρου παράδειγμα δεν ίσχυσεν να αποτρέψει ομοίας αποπείρας, διότι κατά το έτος τούτο [1883] αι των εργατών συστάσεις προς απεργίαν αποτελούσιν εν Πειραιεί, Αθήναις και Λαυρεωτική την ημερησίαν διάταξιν εν τη εξελίξει της νεαράς αρτιπαγούς και κλονιζομένης έτι… βιομηχανικής παραγωγής του ημετέρου έθνους».

Όμως, ίσως να υπήρχαν και παλιότερα απεργίες που δεν έχουν καταγραφεί ή έστω προσπάθειες για απεργίες. Η λέξη, πάντως, πιθανώς μαρτυρείται ακόμη νωρίτερα. Το 1869, όπως γράφει ο Γ. Κορδάτος, μοιράστηκε δωρεάν σε όλες τις πόλεις όπου υπήρχαν βιομηχανικές επιχειρήσεις, ένα φυλλάδιο με τον τίτλο: «Εγκόλπιον του Εργατικού Λαού» ή «Συμβουλαί εις τους χειρώνακτας». Το φυλλάδιο αυτό είχε εκδοθεί από την «Εταιρεία των φίλων του Λαού» και ήταν μετάφραση μιας γαλλικής μπροσούρας του Th. H. Barrau, που είχε τον τίτλο: «Conseils aux ouvriers». Ο μεταφραστής της Ν. Δραγούμης είχε αλλάξει σε πολλά σημεία το γαλλικό κείμενο για να το προσαρμόσει στις ελληνικές συνθήκες. Στο βιβλίο αυτό, αφού πρώτα δίνονται στους εργάτες (χειρώνακτες τους αποκαλεί) διάφορες ηθικοπλαστικές συμβουλές, αναλύονται οι βλαβερές συνέπειες της αργίας, και μετά περνάμε στο σημείο που μας ενδιαφέρει:

«Αλλά πλην της ακουσίας αργίας επέρχεται και η εκούσια (απεργία) συνήθως εν Γαλλία και μάλιστα εν Αγγλία, σπανιωτάτη δε ευτυχώς παρ’ ημίν εννοώ δε την εκ συμφώνου και διά μιας αποχήν των ομοτέχνων χειρωνακτών από της εργασίας, οσάκις αξιώσιν ανώτερα ημερομίσθια, αποποιούνται να παραδεχθώσι την υπό της εξουσίας οριζόμενην ανατίμησιν» (σ. 122-123). Και συνεχίζει: «Δεν είναι ίδιον αγαθού πολίτου να παραβαίνει τον νόμον. Και κακός αν είναι ο νόμος πρέπει να υποτασσώμεθα εις αυτόν και μόνον διά θεμιτών τρόπων να επιζητώμεν τη διόρθωσιν. Πλην δε της προσβολής του νόμου και της προσβολής του συμφέροντος του χειρώνακτος, προκύπτει εκ της εκουσίας αργίας (απεργίας) και άλλο ατόπημα. Οι εργάται και οι εργοστασιάρχαι διαιρούνται εις δύο πολέμια στρατόπεδα και θεωρούντες αλλήλους ως εχθρούς επιθυμούσιν ο εις του άλλου τη ζημίαν, το οποίον και ασύμφορον και αντιχριστιανικόν είναι…» (σ. 123 – 124).

Επειδή δεν έχω κάνει αυτοψία στο κείμενο, έχω μια μικρή επιφύλαξη μήπως η λέξη σε παρένθεση «(απεργία)» είναι προσθήκη του Κορδάτου. Αν είναι έτσι, η παλιότερη ανεύρεση μένει το 1879, δηλαδή δέκα χρόνια νωρίτερα  απ’ όσο λέει ο Μπαμπινιώτης· αλλιώς, η παλιότερη ανεύρεση είναι από το 1869, είκοσι χρόνια νωρίτερα.

Παρένθεση: απεργία είχε και χτες, μεταξύ άλλων στα μέσα ενημέρωσης. Η τηλεόραση δεν είχε δελτία ειδήσεων. Πολλοί στη μπλογκόσφαιρα εκφράσανε την αγαλλίασή τους για μια μέρα ήσυχη, χωρίς τηλεπαράθυρα, βομβαρδισμό από δυσάρεστα και διδαχές μεγαλοδημοσιογράφων. Ε, δεν είναι οι πρώτοι διδάξαντες -το ίδιο αίσθημα ανακούφισης το δοκίμασε πριν από 130 χρόνια και ο Γεώργιος Σουρής, όταν μια ωραία Δευτέρα δεν είχαν εκδοθεί οι εφημερίδες λόγω της απεργίας των τυπογράφων. Αυτό έγινε το 1882 και το ποίημα δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Μη χάνεσαι» (με την οποία συνεργαζόταν ο Σουρής πριν αρχίσει να βγάζει τον Ρωμηό). Ολόκληρο το ποίημα το βρίσκετε στον παλιό μου ιστότοπο. Εδώ παραθέτω τις τέσσερις πρώτες στροφές:

Απεργία
του Γ. Σουρή

Από εφημερίδες γλιτώσαμε μια μέρα
δεν μάθαμε καινούργια και του Χαβά ειδήσειςּ                    [το πρακτορείο Havas]
μα τι ευλογημένη εκείνη η Δευτέρα!
δεν άκουες μουρμούρες κι αγρίας συζητήσεις.
Εις όλους ησυχία και άφωνη γαλήνη…
δεν χάνεται ο κόσμος αδιάβαστος αν μείνει.

Δεν μάθαμε τι νέο στην Αίγυπτο συνέβη,                 [Επέμβαση αγγλογάλλων στην Αίγυπτο]
δεν μάθαμε τι είπε ο Δούφφεριν στην Πύλη,             [ο μαρκήσιος Dufferin, πρεσβευτής της ΜΒρετανίας στην Πόλη]
τι τάχα ο Τρικούπης στο νου του μαγειρεύει,
και αν στρατό δικό μας στην Αίγυπτο θα στείλει.
Δεν μάθαμε τι τρέχει και εις την έξω σφαίρα,
δεν μάθαμε ακόμη τι τρέχει κι εδώ πέρα.

Δεν μάθαμε ποιος ήλθε από την Εσπερία                                    [οι εφημερίδες δημοσίευαν ταχτικά τις αφίξεις ξένων…]
κι εις ποιο Ξενοδοχείο επήγε να καθίσει,
δεν μάθαμε πως φεύγει του τάδε η κυρία,                                    […τις αναχωρήσεις για το εξωτερικό]
ποιος έφερε καινούριους συρμούς απ΄ το Παρίσι!                 […την καινούργια πραμάτεια των εμπόρων]
Ποιος πήγε τα λουτρά του στην Αιδηψό να κάμει,                 […τις αναχωρήσεις για διακοπές]
και τίνος εγινήκαν ομογενούς οι γάμοι.

Δεν είδαμε και άρθρα μακροσκελών σελίδων,
ελείψανε οι πόνοι κι οι πατριωτισμοί,
τα βάραθρα, η φρίκη, το μέλλον των ελπίδων,
το πνίξιμο του έθνους και οι κατακλυσμοί.
Εγλίτωσαν και πένες, χαρτιά και καλαμάρια
από καλαμαράδων παντοτεινή αγγάρια.

[Έβαλα μερικά σχόλια]

Κλείνουμε την παρένθεση με την απεργία των τυπογράφων του 1882. Ψάχναμε λοιπόν να βρούμε τις πρώτες εμφανίσεις της  λέξης απεργία και του πράγματος απεργία στην Ελλάδα του 19ου αιώνα και φτάσαμε μέχρι το 1879 ή το 1869. Φυσικά, σε άλλες γλώσσες η αντίστοιχη λέξη είναι ακόμα παλιότερη.

Στα αγγλικά, η απεργία είναι strike, που θα πει χτύπημα (και έχει κι άλλες χίλιες δυο σημασίες). Η σημασία της απεργίας καταγράφεται από το 1810, λέει το OED. Στα γαλλικά, η απεργία είναι grève, και σύμφωνα με το ATILF καταγράφεται από το 1805 –όμως πιο πολύ ενδιαφέρον έχει η ετυμολογία της λέξης. Στις όχθες του Σηκουάνα, εκεί που είναι σήμερα το Δημαρχείο του Παρισιού, ήταν μια πλατεία που ονομαζόταν Place de la Grève –grève θα πει περίπου όχθη, ή μάλλον η επίπεδη, αμμουδερή και χαλικοστρωμένη όχθη ποταμού ή ακρογιαλιά (συγγενική πρέπει να είναι η λέξη gravat, αμμοχάλικο). Η πλατεία είχε γίνει στέκι όπου μαζεύονταν οι εργάτες, κυρίως οικοδόμοι, περιμένοντας να περάσει μάστορας να τους πάρει για δουλειά. Και όταν οι λιθοξόοι απέργησαν, ζητώντας αύξηση, αποκάλεσαν, μεταξύ τους, στην αργκό τους, faire grève την πράξη τους. Όπως λέει ένα κείμενο της εποχής: « Les tailleurs de pierre ont décidé entre eux de faire, demain lundi, ce qu’ils appellent «grève» (c’est-à-dire de quitter l’ouvrage) pour demander de l’augmentation ». (Οι λιθοξόοι αποφάσισαν μεταξύ τους να κάνουν αύριο Δευτέρα, grève, όπως το λένε, δηλαδή να εγκαταλείψουν τη δουλειά, για να ζητήσουν αύξηση).

Από την πλατεία πλάι στον Σηκουάνα το 1805 στα ναυπηγεία της Ερμούπολης το 1879 και στην Πλατεία Συντάγματος το 2012 –απεργία τότε και τώρα, και ο αγώνας συνεχίζεται!

99 Σχόλια to “Απεργία!”

  1. gpoint said

    Αρνούμαι να σχολιάσω. Απεργώ !!

  2. «Θα κάνω απεργία, στον έρωτα αργία!» πούλεγε και μια αοιδός, σκέτη αηδόνα!!

  3. LandS said

    Γιατί; Μήπως αμείβεσαι για τα σχόλια σου;

  4. Γς said

    Καλημέρα
    Εντάξει η λέξη «απεργία» δεν μαρτυρείται στα αρχαία ελληνικά, υπήρξε όμως η αρχαιότερη ίσως απεργία: Της Λυσιστράτης.

  5. λένα said

    Σε λογοτεχνικό βιβλίο, δεν θυμάμαι πια ποιο, το General Strike μεταφράστηκε Στρατηγός Στράικ. Χαιρετίσματα…

  6. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    5: Όπως συζητήσαμε και στο προηγούμενο «απεργιακό» άρθρο, πολλοί έχουν πει ότι σε κάποιο βιβλίο ή έντυπο ή υπότιτλο υπήρχε ο Στρατηγός Στράικ, αλλά, όπως λέει και ο Μπουκανιέρος, είναι λίγο σαν το τέρας του Λοχ Νες, δηλ. πολλοί το έχουν ακούσει αλλά κανείς δεν μπορεί να το εντοπίσει συγκεκριμένα.

  7. LandS said

    4. Ήταν αναστολή εκτέλεσης καθηκόντων. Όχι απεργία.

  8. atheofobos said

    να καταργηθεί η κουτουράδα ( = κατ’ αποκοπή εργασία)

    Είναι ενδιαφέρον να μάθουμε πως η κουτουράδα που την γνωρίζουμε, όπως το έχει και το slang.gr ως: Απρόσεκτη, άσκεφτη, απερίσκεπτη ενέργεια, έφτασε να σημαίνει κατ’ αποκοπή εργασία.

  9. […] https://sarantakos.wordpress.com/2012/10/18/apergia-2/ Share this:TwitterFacebookLike this:LikeBe the first to like this. Explore posts in the same categories: Νίκος Σαραντάκος […]

  10. Ο Στρατηγός Στράικ βρισκόταν στον τίτλο της μετάφρασης ενός άρθρου του ΑΠΕ, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν γίνονταν μεγάλες (και μερικές γενικές) απεργίες στην Πολωνία. Όποιος ξέρει το δημοσιογράφο Νικόλα Βουλέλη μπορεί να τον ρωτήσει πώς το πρόλαβε προτού μπει στα τηλέτυπα, με τα οποία διανέμονταν τότε τα άρθρα του ΑΠΕ.

  11. sarant said

    8: Μάλλον προηγείται η έννοια της κατ’ αποκοπή εργασίας. Η εκτίμηση γίνεται στα κουτουρού, χωρίς ζύγισμα-μέτρηση των ποσοτήτων. Π.χ. ένας έμπορος αγοράζει κουτουράδα όλη τη συγκομιδή ενός αμπελιού πριν γίνει καν ο τρύγος.

    Δες και τη συζητηση στα παλιά σχόλια:
    https://sarantakos.wordpress.com/2011/02/23/apergia/

  12. Themos Tsikas said

    Ασχετο: Μπορειτε μηπως να μας πειτε αν η δικια μας «λουφα» εχει σχεση με την ομηρικη «λωφα»;

  13. sarant said

    Τη λώφα δεν την ξέρω, και δεν την ξέρουν ούτε τα λεξικά γιατί δεν υπάρχει. Ωστόσο, υπάρχει αρχαίο ρήμα «λωφώ», το οποίο στον Όμηρο σημαίνει «σταματώ» και αργότερα παίρνει και τη σημασία κοπάζω (π.χ. ο άνεμος), αναπαύομαι, ανακουφίζομαι.

    Από εκεί το μεσαιωνικό ρήμα λουφάζω, και από εκεί, υποχωρητικά, η λούφα.

  14. Νατάσσα said

    4: Για λοκ άουτ μου φέρνει της Λυσιστράτης…

  15. Στη διαδήλωση. Του Μάνου Λοΐζου. Με τη φωνή του πρόωρα χαμένου φίλου Μπάμπη Αντωνίου (όσοι πήγαιναν στο Ταμπούρι τον θυμούνται σίγουρα).

  16. Πολύ πριν τη Λυσιστράτη υπήρχε μια απεργία των εργατών στα μεγάλα εργοτάξια της αρχαίας Αιγύπτου, θυμάμαι που διάβαζα σε κάποιο περιοδικό ποικίλης ύλης τη δεκαετία του ’80.

  17. Ναι, και στη βίκι τη δεκαετία του ’10: Towards the end of the 20th dynasty, under Pharaoh Ramses III in ancient Egypt on 14 November 1152 BC, the artisans of the Royal Necropolis at Deir el-Medina organized the first known strike or workers’ uprising in recorded history. The event was reported in detail on a papyrus at the time, which has been preserved, and is currently located in Turin.[2] The strike is narrated by John Romer in Ancient Lives: The story of the Pharaohs’ Tombmakers [3] The strike so terrified the Egyptian authorities, as such rebellion was virtually unheard of, that they gave in and raised their wages.

  18. Γς said

    4:
    >Για λοκ άουτ μου φέρνει της Λυσιστράτης…

    Λοκ άουτ είναι η πρακτική των αφεντικών να κλείνουν την επιχείρηση όταν υπάρχει απεργία.

    Τα αφεντικά, γνωστά.
    Η επιχείρηση (κλειστή ή ανοιχτή) επίσης.
    Απεργοί όμως; Επιστρατευμένοι ήταν οι φουκαράδες.

  19. Με την απεργία, θυμήθηκα και το άπεργο της αρχαίας αρχιτεκτονικής, το κομμάτι δηλαδή του λίθου που ηθελημένα αφηνόταν ακατέργαστο, είτε για να τελειωθεί αργότερα, είτε επειδή δεν ήταν ορατό.

  20. Νέο Kid Στο Block said

    Μια και λέτε για αρχαίες απεργίες, δεν ξέρω τι λένε τα λίκνα του Δύτη, αλλά είναι πασίγνωστο ότι στο «ο Αστερίξ και η Κλεοπάτρα» έγινε απεργία που υποκίνησε ο Πυραμυδόνις ,ο κακός αντίζηλος αρχιτέκτων του καλού -που δεν θυμάμαι πώς λεγόταν- τον οποίο προστάτευαν και διόρθωναν τα λάθη του οι Γαλάτες.

    Αστερίξ προς κάποιον απεργό:- Tι ζητάτε; Αύξηση;
    – Όχι, μείωση!
    – !!!
    – Αμοιβόμαστε καλά, αλλά ζητάμε μείωση στις βουρδουλιές! 🙂

  21. Themos Tsikas said

    Ναι, δεν το θυμομουν καλα, οντως το ρημα υπηρχε και οχι το ουσιαστικο.

  22. spiral architect said

    @1: Κι εγώ! 😈
    Τα γνωστά καλόπαιδα – επισκέπτες του παρόντος ιστολογίου (ξέρετε εσείς 😉 ) απεργώσιν;

  23. Επί τη ευκαιρία, να παραθέσω το παρακάτω υπέροχο απόσπασμα από επιστολή του Κώστα Καρυωτάκη (του οποίου η συνδικαλιστική δράση ίσως δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή):

    Η απεργία είναι εν γεγονός το οποίον δεν εξετάζεται από απόψεως νομιμότητος, όπως δεν εξετάζει κανείς εάν βρέχη ή δεν βρέχη κατά Σύνταγμα ή κατά Νόμον, πεινά κανείς νομίμως ή δεν πεινά, έχομεν κυκλώνα ή θαλασσοταραχήν ή εκρήγνυται κεραυνός σύμφωνα με το Σύνταγμα ή με τους κειμένους νόμους και το υπαλληλο-σωματειακόν ισχύον δίκαιον.

    (αντιγραφή από το http://sardelas.blogspot.gr/2010/04/blog-post_6368.html, όπου υπάρχει ολόκληρη η εξαιρετική και πάντα επίκαιρη επιστολή)

  24. Γς said

    20:
    >αντίζηλος αρχιτέκτων του καλού -που δεν θυμάμαι πώς λεγόταν-

    Numérobis στα γαλλικά (Architecte allergique aux crocodiles!)
    Edifis στα αγγλικά.
    Numerobis στα γερμανικά
    Tekenis στα ολλανδέζικα.
    Νουμεροδίς ατα ελληνικά

  25. Προσγολίτης said

    Στιγμιότυπο
    Πλατείες, δρόμοι γέμισαν, κι έρχονται ακόμα.
    Πανό κρατάν, γερά πατάν και χέρι-χέρι πάνε.
    Να σειέτ’ η γη απ´ τη φωνή, σαν από ένα στόμα:
    τραγούδια και συνθήματα – το δίκιο τους ζητάνε.

    Φωνή λαού –κι’ οργή λαού– ετούτ’ η απεργία.
    λεν: για να βγάλω το ψωμί, μου βγαίν’ η Παναγία.

    ~ . ~

    Κάποιος πιο πέρα –δυο στενά– ριγμένος στ’ αραλίκι.
    μπεγλέρι μόρτικο –να ’ούμ–, κρασί και μεζεκλίκι.
    Δεν τη μπορεί τη χλαλοή κι’ όλη τη φασαρία.
    έχει β α ρ β ά τ η άποψη και κοσμοθεωρία:

    «Και τι με νοιάζει π’ απεργούν εργάτες και πρυτάνεις;
    Να λέμε “Δόξα τω Θεώ” δουλεύουν οι πουτάνες».

  26. Μαρία said

    10 Πράγματι, υπαρκτός ο στρατηγός.

  27. LandS said

    #17 Αυτή η «ιστορία» των απεργιών της wiki νομίζω ότι μπάζει. Πρώτα λέει ότι οι αιγύπτιοι τεχνίτες κλπ. Εδώ θέλει Αιγυπτιολόγο να μας πει αν όντως υπήρχαν ελεύθεροι (όχι δούλοι) τεχνίτες στην 20η Δυναστεία που πληρωνόντουσαν με μισθό (wages), γιατί αν επρόκειτο για δούλους, τότε η «αμοιβή» τους δεν εξαρτιόταν από τη διάρκεια της δουλειάς τους ή τη ποσότητα του αποτελέσματος της δουλειάς τους. Άρα μάλλον στάση, εξέγερση, και όχι απεργία.

    Βέβαια υπάρχει και η απεργία πείνας, που μπορεί να γίνει από οποιονδήποτε για διαμαρτυρία και μπορεί να είναι ή να μην είναι μορφή εργατικής πάλης.

    Μετά λέει ότι η λέξη προέρχεται από το κατέβασμα (strike) των topgallant sails. Κάτι που γινόταν ούτως η άλλως όταν το πλοίο σαλπάριζε χειμώνα. Μάλιστα με την ίδια λέξη περιγραφόταν η αποσυναρμολόγηση του πάνω μέρους του καταρτιού, το οποίο το ξανάβαζαν το καλοκαίρι για να μπορούν να ανοίγουν τα topgallant και τα ακόμη μικρότερα πανιά. Τέλος πάντων, εμένα μου φαίνεται περίεργο να μη κινείται πλοίο που μπορεί να ανοίξει τα topsails και τα course sails. Αν τα κάνανε και αυτά strike, τότε ναι.

  28. Γς said

    10:
    >το πρόλαβε προτού μπει στα τηλέτυπα

    He turned the GENERAL switch off!

  29. Ναυτίλος said

    Όπως το πάνε η τρόικα και η συγκυβέρνηση, η απεργία θα πάψει εκ των πραγμάτων να υφίσταται, αφού προ’υ’ποθέτει την ύπαρξη εργασίας.

  30. Νέο Kid Στο Block said

    Όλοι εμείς που σχολιάζουμε σε μέρα απεργίας, είμαστε τρισάθλιοι και υπάνθρωποι!

  31. Γς said

    29:
    Απεναντίας. Τότε είναι που θα φουντώσει.
    Η Απεργία η άλλη. Η Απεργία Πείνας ;(

  32. π2 said

    16-17: Το κοντινότερο παράλληλο από τον ελληνορωμαϊκό κόσμο είναι η στάσις του σωματείου των αρτοποιών στην Έφεσο τον 2ο αιώνα μ.Χ. Η απάντηση της ρωμαϊκής διοίκησης ήταν ένα έδικτο του διοικητή της επαρχίας, ο οποίος, φοβούμενος να τιμωρήσει τους στασιαστές απαγόρευσε απλώς τη λειτουργία του σωματείου τους και τις δημόσιες συναθροίσεις στις οποίες θα μπορούσαν να συμμετάσχουν οι αρτοποιοί. Οι αρχές της πόλης (στους τελευταίους στίχους της επιγραφής) έσπευσαν να υπερθεματίσουν, με ψήφισμα που σχετιζόταν και αυτό με την τρέλα (ἀπόνοια) των ἐργαστηριαρχῶν.

  33. Νίκος Μαστρακούλης said

    27: Απεναντίας, θέλει Αιγυπτιολόγο να μας πει αν υπήρχαν δούλοι τεχνίτες στην αρχαία Αίγυπτο και πότε. Βλ. π.χ. το The Pyramid Builders of Ancient Egypt: Modern Investigation of Pharaoh’s Workforce. Αντιγράφω από την περιγραφή του βιβλίου (για τους εργάτες/τεχνίτες της δωδέκατης δυναστείας): «Gone are the whip-driven slaves of the popular image: in their place are skilled workers knowing the value of their labor.»

  34. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  35. Νέο Kid Στο Block said

    Πολύ ενδιαφέρον το σχόλιο του LandS! Aς μας πουν αν θέλουν οι έξοχοι ιστορικοί φίλοι του μπλογκ την άποψή τους σχετικά με το θέμα «επίπεδο γνώσης/τεχνογνωσίας και ατομική ελευθερία» . Έχω την εντύπωση οτι στην Αρχαία Αίγυπτο η εξειδικευμένη γνώση (η τυπική εκπαίδευση) ήταν προνόμιο ελεύθερων (στα πλαίσια της εποχής η λέξη) ανθρώπων. Και είναι σίγουρο οτι σε τεχνικά έργα τέτοιας κλίμακας απαιτούνταν καλά σκεπτόμενοι μηχανικοί και εργοδηγοί αν μη τι άλλο. Κι όπως έλεγε κι ο πατριώτης «Οποιος ελεύθερα συλογάται, συλλογάται καλά»

    Νομίζω οτι και οι μορφωμένοι σκλάβοι-παιδαγωγοί της ελληνικής αρχαιότητας τύγχαναν μιας διαφορετικού είδους σκλαβιάς. Πολλοί φιλόσοφοι ήταν τυπικά σκλάβοι, αλλά ουσιαστικά;

  36. panavros said

    Νίκο έχεις δίκιο που γκρινιάζεις, σε κάθε επιστημονικό εγχείρημα το να χρησιμοποιείς παλιά βιβλιογραφία είναι μειονέκτημα αλλά υπάρχει κάποια βάση δεδομένων που να επιτρέπει την ευρεση της πρώτης εμφάνισης μιάς λέξης ή ακόμα λειτουργεί η παλιά μέθοδος «βγάζω τα μάτια μου»; Αν δεν υπάρχει ο «εύκολος» τρόπος τότε νομίζω οτι το μεγάλο κόστος θα οδήγησε το Μπαμπι στην επιλογή Κουμανούδη. Μην ξεχνάμε οτι το λεξικό Μπαμπινιώτη είναι εμπορικό προϊόν. Πάντως το γεγονός της χρησιμοποίησης παλιάς βιβλιογραφίας είναι δίκαια αντικείμενο κριτικής.

  37. ππαν said

    Ε ναι, υπάρχει ο εύκολος τρόπος για τις λέξεις που υπήρχαν στο λεξικό του Κουμανούδη, κι ας οδηγεί καληώρα σε λάθη. Για αυτές που εμφανίστηκαν μετά εύκολος τρόπος δεν υπάρχει!

  38. Γς said

    Κοντά στου Παπαστράτου στον Υμηττό (Βρυούλων και Βλαχερνών) θυμάμαι στις αρχές του 50 να λειτουργεί ακόμα ένα υφαντουργείο. Το ξαναθυμήθηκα μετά μερικές δεκαετίες, όταν μια γριούλα μου έλεγε ότι δούλευε εκεί μικρό κοριτσάκι προπολεμικά .
    -Και να σου πω κάτι αγόρι μου. Ποτέ δεν θα ξεχάσω, κι ο θεός να με συγχωρέσει, που δουλεύαμε μαζί την αδελφή μου όταν είχανε απεργία. Ας όψεται η μαύρη μας η φτώχια…

  39. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα, πολύ ενδιαφέρουσα η συζήτηση για την αρχαία Αίγυπτο!

    36: Βάση δεδομένων κτλ. δεν υπάρχει. Μόνο ο Κουμανούδης με τις αναπόφευκτες ελλείψεις. Το λεξικό είναι μεν εμπορικό προϊόν, αλλά τώρα που αποκομίζει μεγάλα κέρδη με μικρό κόστος (εννοώ στις επανεκδόσεις) θα μπορούσε να προσλάβει έναν νέο φίλόλογο και να του αναθέσει αναδρομικά καθήκοντα ληξιάρχου, με αναζήτηση σε ηλεκτρονικά σώματα κειμένων.

  40. Ναυτίλος said

    Αν πιστέψουμε τον Ανδρέα Παππά, εκτός από τον στρατηγό Στράικ υπάρχει και ο Βίλεμ των πορτοκαλιών, περισσότερο γνωστός και ως Γουλιέλμος της Οράγγης. Αν και όχι τόσο γνωστός, ώστε να τον ξέρουν και κάποιοι επαγγελματίες μεταφραστές-υποτιτλιστές.

  41. Μαρία said

    39 Απροπό, βλέπω οτι «το εγκόλπιον …» επανεκδόθηκε το 2004 απο τη Manpower.

  42. freierdenker said

    Τα σχόλια στην τρίτη στροφή του ποιήματος του Σουρή είναι χρήσιμα, αλλά δεν είναι απαραίτητα χρονικό το χάσμα που γεφυρώνουν (όπως υποννοεί η χρήση του παρατατικού «οι εφημερίδες δημοσίευαν … «).

    Και σήμερα όποιος διαβάζει τις κατάλληλες εφημερίδες μαθαίνει οτι ο Μπραντ Πιτ εφτασε στην Αλόνησο, ή οτι η Όλγα Φαρμάκη, ή ο Θόδωρος Πάγκαλος πετάχτηκαν για μπάνιο στην Βουλιαγμένη. Δηλαδή κάποια πράγματα άλλαξαν αλλά και κάποια έμειναν ίδια με αυτές τις ανακοινώσεις, αλλά δεν ξέρω ακριβώς τι.

  43. Ηλεφούφουτος said

    δύτη 16, καλά, έχει πολλή πλάκα!
    Όσο διάβαζα το άρθρο του Νικοκύρη που έβαζε τα γυαλιά στον Μπαμπινιώτη για το πώς δει την πρώτη μαρτυρούμενη χρήση χρονολογείν και την αναδρομή στο ιστορικό των απεργιών μού ήρθε στη μνήμη ακριβώς αυτό το άρθρο (Φαντάζιο; Ρομάντσο;).
    Σκέφτηκα όμως να μην πω τίποτα, γιατί μα πηγή είν αυτή τώρα;
    Εσύ το προχώρησες όμως πιο πολύ και βρήκες και σημείο αναφορας αξιοπρεπές.

    Θυμάμαι το φόβο των εργοδηγών, επιεδή ήταν να περάσει ο Φαραώ από ‘κει δίπλα, μην τυχόν και πάρει χαμπάρι την αναστάτωση.

  44. Immortalité said

    @36 Τι ακριβώς πάει να πει «μην ξεχνάμε οτι το λεξικό Μπαμπινιώτη είναι εμπορικό προϊόν»; Ότι θα παράγεται με το μικρότερο δυνατό κόπο και κόστος για να πουλιέται με το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος και εμείς πρέπει να είμαστε εντάξει μ’ αυτό; Ότι δικαιολογεί την ξεπατικωσούρα; Ότι θα πρέπει να περιμένουμε ένα δημόσιο ίδρυμα να κάνει όλη τη δουλειά γιατί τα «εμπορικά προϊόντα» έχουν άλλο σκοπό; Επιστήμονας δε δηλώνει; Δεν υπογράφει το λεξικό; Είναι αυτό δείγμα επιστημονικής έρευνας; Αλλά βέβαια, άμα έχουμε διαφημιστεί όσο δεν παίρνει, έχουμε τα κατάλληλα κονέ και το βιβλίο μας είναι παντού αλλά παντού, γιατί να βάλουμε ένα φιλόλογο – γλωσσολόγο να ψάξει; Ποιος σκάει στο κάτω κάτω για το πότε πρωτοεμφανίστηκε η μια λέξη ή άλλη.

    @23 Ωραία παρομοίωση και εξόχως ποιητική! 🙂

  45. Νίκος Μαστρακούλης said

    44β: Και ισχυρό νομικό επιχείρημα; 🙂

  46. Ηλεφού, πρέπει να ήταν η Γυναίκα, που διάβαζε η μητέρα μου τότε. Εναλλακτικά ο Ταχυδρόμος, αλλά δεν το νομίζω.

  47. Ηλεφούφουτος said

    Α, ναι, Γυναίκα.

    Ταχυδρόμος, κι εγώ θα το απέκλεια.

  48. spiral architect said

    Άσχετο: Πριν διαβάσω όλη τη σημερινή ανάρτηση το μάτι μου έπεσε στην ετικέτα «Εμμ. Λυκούδης» και – όπως να το κάνουμε – μου’ρθε ντουβρουτζάς, γιατί ο νους μου μπέρδεψε το επώνυμο του πρωτοδίκη της Σύρου με του βουλευτή της ΔEIΜΑΡ

    Επίσης άσχετο: Τις τελευταίες μέρες στα περισσότερα μπλογκ της πλατφόρμας wordpress και στο τέλος των αναρτήσεων εμφανίζονται WordAds. Τώρα μου εμφανίζεται διαφήμιση του Clinton Foundation, 😮 😯 με την προτροπή «να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο».

    Πάντως η συγκέντρωση είχε πολύ λαό και παλμό. 🙂

  49. panavros said

    37,39. Νίκο και Ππαν τη διαδικασία δεν την ξέρω ή αν φτάνει ένας φιλόλογος. Ίσως χρειάζεται μεγαλύτερη ομάδα διότι συνήθως η μικρή στελέχωση στερείται ελέγχου και πονάνε τα λεξικά μας στον τομέα αυτό. Θα μπορούσε ίσως να ειπωθεί οτι η υψηλότατη τιμή του λεξικού δικαιολογεί μεγαλύτερη στελέχωση.

    Πάντως θα έπρεπε να είχαμε μια βάση δεδομένων της προκοπής. Απεργούμε συνεχώς σε αυτον τον τομεα 🙂

  50. sarant said

    48: Εδώ στο άρθρο αυτό βλέπεις διαφήμιση; Εγώ όχι.

  51. spiral architect said

    @50: Νικοκύρη, τώρα όχι. Όταν έγραφα το σχόλιο, ναι.
    (και με απανωτό ριφρές)

  52. spiral architect said

    … για τρέξε και το «No Ads upgrade» στο λίκνο που έγραψα πριν. 😉

  53. Δημήτρης Μ. said

    Άσχετο με το θέμα, αλλά μήπως θα μπορούσε κάποιος να με πληροφορήσει, αν ξέρει πότε πρωτοεμφανίζεται η έκφραση «Νύμφη του Θερμαϊκού»;

  54. Ναυτίλος said

    Ο Λυκούδης, πάντως, δεν ήταν μόνο ο απεργιοφοβικός πρωτοδίκης Σύρου αλλά και ένας επαρκής συγγραφέας, κομψός χειριστής της καθαρεύουσας. Προτείνω για διάβασμα ένα άγνωστο κείμενό του που νομίζω πως κυκλοφορεί μόνο στο Διαδίκτυο. Τιτλοφορείται »Εικοσαήμερος πλους ανά τας Νοτίους Σποράδας».

  55. spiral architect said

    Αντιγράφω:

    Τις ημέρες που οι κάθε λογής εργαζόμενοι απεργούν και βρίσκονται στους δρόμους να διαδηλώνουν, το ιστολόγιο σιωπά πάντοτε με σεβασμό. Μόνο οι ποιητές έχουν δικαίωμα να μιλάνε τέτοιες μέρες και να κάνουν τους στίχους τους αντίδωρα για να στηρίζουν τους απεργούς.

    Έτσι κάνουμε και σήμερα, λοιπόν. Και παίρνουμε το σημερινό μας αντίδωρο από το χέρι τού Τάσου Λειβαδίτη, ζητώντας του συγγνώμη για το μονοτονικό. Πρόκειται για ένα από τα ιδιόμορφα «πεζά ποιήματα» ή «ποιητικά πεζά» του, με τίτλο «Ο νεκρός»:

    Όταν χτύπησε η πόρτα κι άνοιξα, δεν τον ήξερα αυτόν τον άνθρωπο, «ήρθα για το χρέος», μου λέει, «ποιό χρέος, του λέω, και ποιός να με δανείσει εμένα – εξάλλου εσύ τί είσαι, ο ταμίας;» «όχι, μου λέει – πέθανα χτες», και πράγματι κατέβηκε τη σκάλα και βγήκε έξω στον δρόμο

    χωρίς να φοβάται.

    [Τάσος Λειβαδίτης, «Ποίηση» – Τόμος 2, εκδόσεις Κέδρος]
    από εδώ

  56. Μαρία said

    23, 44, 45
    Πρόκειται για κείμενο που αποδίδεται στον Καρ.
    Στο βιβλίο της Γ. Δάλκου, Κωνσταντίνος Γεωργίου Καρυωτάκης, στο οποίο και ανέτρεξα, διαβάζω οτι πρόκειται για παράγραφο υπομνήματος που υπέβαλε στη Βουλή η ΕΕΣΔΥ (εκτελεστική επιτροπή της συνομοσπονδίας των δημοσίων υπαλλήλων) και δημοσιεύτηκε στις 25/1/1928. «Ο Γ. Π. Σαββίδης υποθέτει πως στη σύνταξη μιας τουλάχιστον παραγράφου του υπομνήματος, που διαφέρει αισθητά απο το υπόλοιπο κείμενο, θα πρέπει να συνέβαλε ο Καρυωτάκης. »
    Η ίδια η Δάλκου δεν έχει καμιά επιφύλαξη.

  57. Μαρία said

    54 Η κωμόπολις Φθειρία.
    http://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/lukoudhs_fqeiria.htm

  58. π2 said

    54: Είχε κυκλοφορήσει κι ένας τόμος με διηγήματά του στην περίφημη γκρίζα μικρή σειρά της Νεφέλης, η οποία είχε και μερικά πολύ καλά. Από τους ελάσσονες, θυμάμαι πως μου είχε κάνει θετικότατη εντύπωση ο Κωνσταντίνος Μεταξάς-Βοσπορίτης.

  59. sarant said

    Ναι, ο Λυκούδης έχει γράψει μερικά πολύ καλά. Επιφυλάσσομαι.

  60. LandS said

    33 & 35. Μήπως οι εξειδικευμένοι στους οποίους αναφέρεστε ήταν μέλη του ιερατείου (αυτοί ήταν ελεύθεροι με τα μέτρα της τότε εποχής) ή και της γραφειοκρατίας του Φαραώ (νομίζω ότι υπήρχε επικάλυψη ) οι οποίοι λογικά, ήταν και οι μορφωμένοι; Το ίδιο έγινε αργότερα με τους στρατιωτικούς. Ο συνάδελφος του Κιντ, Σινάν, διακρίθηκε πρώτα στη μάχη ως διοικητής γενιτσάρων, και μετά έγινε ότι έγινε. Και οι πρώτοι Μηχανικοί, στρατιωτικοί ήταν. Μετά, όσους δεν έχτιζαν γέφυρες για να περνάν τα στρατά, ή κάστρα για να πολεμάνε (ή δεν έσκαβαν λαγούμια για να τα γκρεμίσουν) , τους είπαν Πολιτικούς.
    Δεν ήταν πάντα ο σκλάβος με βούρδουλα και βάσανα. Το κρίσιμο είναι να τον ταΐζουν και να τον ντύνουν βρέξει χιονίσει, ακόμα και πλουσιοπάροχα χωρίς όμως να έχει το δικαίωμα να κάνει κάτι άλλο ή για κάποιον άλλο, ή αντίθετα να αμείβεται με ένα προσυμφωνημένο ποσό με την ώρα ( μέρα, βδομάδα, μήνα κλπ) εργασίας ή με «το κομμάτι» και ταυτόχρονα να έχει σχετική ευχέρεια να αλλάξει εργοδότη.
    Για παράδειγμα, μια καμαριέρα σε εγγλέζικο αρχοντικό την πρώιμη Βικτωριανή Εποχή, μπορεί να είχε πιο εξοντωτικό ωράριο, και η ζωή της να ήταν πιο φτωχική, από της μαύρης σκλάβας του Νότου των ΗΠΑ που της είχαν αναθέσει την μικρή κυρία. Δεν λέω ότι ήταν ο κανόνας, αλλά σε όσες περιπτώσεις συνέβαινε, εξακολουθούσε η Εγγλέζα να είναι μισθωτή και η Αφροαμερικάνα σκλάβα.

    Το ιστορικό παράδειγμα του Π2 στο 32, του σωματείου (της συντεχνίας ; ) των αρτοποιών της Εφέσου είναι απεργία. Νομίζω ότι οι συντεχνίες τότε δεν πουλούσαν στην ελεύθερη αγορά, αλλά στους άρχοντες που, ειδικά τα είδη πρώτης ανάγκης τα μοίραζαν στη πλέμπα.

  61. spiral architect said

    Pablo Neruda Ο λαός Μτφρ.: Radical Desire

    Τον θυμάμαι καλά αυτόν τον άνθρωπο, κι έχουν περάσει τουλάχιστο δυο αιώνες
    από τότε που τον είδα τελευταία φορά·
    δεν ταξίδευε ούτε με άλογο ούτε με άμαξα
    πάντα με τα πόδια
    αναιρούσε
    τις αποστάσεις,
    δεν κουβαλούσε ούτε σπαθί ούτε όπλο
    αλλά δίχτυα στους ώμους,
    τσεκούρι ή σφυρί ή τσάπα·
    δεν πολέμησε ποτέ με άλλον της δικής του φάρας —
    ο αγώνας του ήταν με το νερό ή με τη γη,
    με το σιτάρι, για να γίνει ψωμί,
    με το ψηλό δέντρο, για να προσφέρει ξύλο,
    με τους τοίχους, για να ανοίξουν πόρτες μέσα τους,
    με την άμμο, για να φτιαχτούν τοίχοι,
    και με τη θάλασσα, για να δώσει καρπό.

    Τον ήξερα και με στοιχειώνει πάντα.

    Οι άμαξες έγιναν κομμάτια
    ο πόλεμος κατέστρεψε πόρτες και τοίχους,
    η πόλη ήταν μια χούφτα στάχτες,
    και όλα τα φορέματα γινήκαν σκόνη
    και για μένα επιμένει,
    επιβιώνει στην άμμο,
    όταν πριν τα πάντα έμοιαζαν
    να αντέχουν εκτός απ΄αυτόν.

    Στο πήγαινε και το έλα οικογενειών,
    μερικές φορές ήταν ο πατέρας μου, ή συγγενής μου,
    ή σχεδόν ήταν, ή αν όχι, ίσως
    ήταν ο άλλος που δεν επέστρεφε ποτέ στο σπίτι
    γιατί τον κατάπινε το νερό ή η γη,
    τον σκότωνε μια μηχανή ή ένα δέντρο
    ή ήταν ο μαραγκός στην κηδεία
    που περπάταγε πίσω απ’ το φέρετρο, με μάτια στεγνά,
    κάποιος που ποτέ δεν είχε όνομα,
    εξόν όπως έχουν το ξύλο και το μέταλο ονόματα,
    και τον οποίο οι άλλοι κοίταγαν από ψηλά,
    χωρίς να βλέπουν το μυρμήγκι,
    μόνο τη μυρμηγκοφωλιά·
    έτσι ώστε όταν τα πόδια του σταμάταγαν να κινούνται,
    γιατί, φτωχός και κουρασμένος, είχε πεθάνει,
    δεν έβλεπαν ποτέ αυτό που δεν συνήθισαν να βλέπουν–
    ήδη άλλα πόδια περπάταγαν στο κατόπι του.

    Τα άλλα πόδια ήταν πάλι αυτός,
    και τα άλλα χέρια το ίδιο.
    Ο άνθρωπος επέμενε.
    Όταν έμοιαζε πως είχε εξαντληθεί,
    ήταν πάλι ο ίδιος άνθρωπος·
    να τον πάλι, να σκάβει το χώμα,
    να κόβει ύφασμα, αλλά χωρίς πουκάμισο ο ίδιος,
    ήταν εκεί και δεν ήταν, όπως πριν,
    είχε φύγει και είχε αντικαταστήσει τον εαυτό του·
    και επειδή ποτέ του δεν είχε νεκροταφείο
    ή τάφο, ή το όνομά του χαραγμένο
    στην πέτρα που ίδρωσε να κόψει,
    κανείς δεν ήξερε ποτέ ότι ήρθε
    και κανείς δεν ήξερε όταν πέθαινε
    κι έτσι μόνο όταν μπορούσε ο φτωχός
    επέστρεφε στη ζωή απαρατήρητος.

    Ήταν ο άνθρωπος, στα σίγουρα, χωρίς κληρονομιά,
    χωρίς γελάδια, χωρίς θυρεό,
    και δεν ξεχώριζε απ’ τους άλλους,
    τους άλλους που ήταν αυτός,
    από ψηλά ήταν γκρίζος, σαν τον πηλό,
    ήταν θαμπός, σαν το πετσί,
    ήταν κίτρινο θερισμένο σιτάρι,
    ήταν μαύρος στα ανθρακωρυχεία
    ήταν στο χρώμα της πέτρας στα κάστρα,
    ήταν στο χρώμα του τόνου στην ψαρόβαρκα,
    ήταν το χρώμα του αλόγου στις πεδιάδες–
    πώς να τον ξεχωρίσεις
    όταν ήταν αδιαχώριστος απ’ το στοιχείο του,
    γη, κάρβουνο, θάλασσα μ’ ανθρώπινη μορφή;

    Όπου ζούσε, ό,τι
    άγγιζε ο άνθρωπος μεγάλωνε–
    οι εχθρικές πέτρες
    που σπάγαν
    στα χέρια του
    παίρνανε σχήμα και γραμμή
    και μία-μία
    έπαιρναν τις καθαρές μορφές κτηρίων·
    έφτιαχνε ψωμί με τα χέρια,
    έβαζε τα τραίνα στη γραμμή·
    οι αποστάσεις γέμιζαν με πόλεις,
    μεγάλωναν άλλοι ανθρώποι,
    ερχόντουσαν οι μέλισσες,
    και μέσα από τη δημιουργία και τον πολλαπλασιασμό του ανθρώπου,
    περιπλανιόταν η άνοιξη στην αγορά
    ανάμεσα σε ψωμάδικα και περιστέρια.

    Ο πατέρας των καρβελιών ξεχάστηκε,
    αυτός που έκοβε και περπάταγε φορτωμένος, που καθάριζε
    και άνοιγε τα μονοπάτια, που μετακινούσε την άμμο·
    όταν δημιουργήθηκαν όλα, αυτός έπαψε να υπάρχει.

    Την χάρισε την ύπαρξή του, κι αυτό ήταν όλο.
    Πήγε κάπου αλλού να δουλέψει και στο τέλος
    πήγε προς τον θάνατο, κατρακυλώντας
    σαν πέτρα στο ποτάμι·
    ο θάνατος τον κουβάλησε προς τις εκβολές.

    Εγώ, που τον ήξερα, τον είδα να βυθίζεται
    μέχρι που υπήρχε μόνο σε ό,τι άφηνε–
    δρόμους που δεν θα μπορούσε να γνωρίζει,
    σπίτια όπου δεν θα ‘μενε ποτέ.

    Και επιστρέφω να τον δω, και κάθε μέρα περιμένω.

    Τον βλέπω στο φέρετρό του και τον βλέπω αναστημένο.

    Τον ξεχωρίζω από όλους
    τους άλλους που είναι ίσοι του
    και μού φαίνεται ότι αυτό δεν γίνεται,
    ότι αυτός ο δρόμος δεν μάς πάει πουθενά,
    ότι το να συνεχίζεις έτσι δεν έχει δόξα καμιά.

    Πιστεύω ότι ο ουρανός πρέπει να αγκαλιάσει
    αυτόν τον άνθρωπο, σωστά ποδημένο και εστεμμένο.

    Νομίζω ότι αυτοί που έφτιαξαν τόσα πολλά
    θα πρεπε να είναι όλων οι ιδιοκτήτες.
    Ότι αυτοί που φτιάχνουν ψωμί πρέπει να τρώνε.

    Ότι αυτοί που είναι στις στοές των ορυχείων πρέπει να έχουν φως.

    Αρκετά τώρα με τους γκρίζους αλυσσοδεμένους!

    Αρκετά με τις χλωμές ψυχές που εξαφανίστηκαν!

    Κανείς να μην περαστεί για οτιδήποτε άλλο από ηγεμόνας.

    Καμιά γυναίκα χωρίς διάδημα.

    Γάντια χρυσά για κάθε χέρι.

    Καρποί του ήλιου για όλους τους σκοτεινιασμένους!

    Τον ήξερα αυτόν τον άνθρωπο, και όταν μπορούσα,
    όταν ακόμα είχα μάτια στο κεφάλι μου,
    όταν ακόμα είχα φωνή στο λαρύγγι μου,
    τον αναζητούσα μέσα στους τάφους και του έλεγα
    κρατώντας του το χέρι, που δεν είχε γίνει ακόμα σκόνη:

    «Όλα θα περάσουν, και θα ζεις ακόμα.

    Βάζεις στη ζωή φωτιά.

    Έφτιαξες αυτό που είναι δικό σου.»

    Έτσι, να μην αναστατωθεί κανείς όταν
    μοιάζω μόνος αλλά δεν είμαι μόνος·
    δε μού λείπει η παρέα και μιλάω για όλους.

    Κάποιος με ακούει δίχως να το ξέρει,
    αλλά αυτοί που τραγουδώ, αυτοί που ξέρουν,
    συνεχίζουν να γεννιούνται και θα πλημμυρίσουν τον κόσμο.

    Επειδή σήμερα πέθανε από ανακοπή διαδηλωτής. 😦

  62. ππαν said

    Μαρία και άλλοι παντογνώστες/ριες: κανένα νεοελληνικό λογοτεχνικό/ποιητικό κείμενο σχετικό με τον μύθο της Κόρης και της Δήμητρας γνωρίζουμε; Γκουγκλίζω εδώ και ώρα και πέφτω όλο σε πελασγούς 🙂

  63. Ναυτίλος said

    Ναι, »Η κωμόπολις Φθειρία» είναι απολαυστικό αφήγημα, το καλύτερο του Λυκούδη.

  64. Γς said

    61:
    De aquel hombre me acuerdo y no han pasado
    sino dos siglos desde que lo vi,
    no anduvo ni a caballo ni en carroza:
    […]
    Alguien me está escuchando y no lo saben
    pero aquellos que canto y que lo saben
    siguen naciendo y llenarán el mundo.

  65. Μαρία said

    62 Μπα, δεν μου ‘ρχεται κάτι. Έχω μείνει στον ομηρικό ύμνο. Θα το κοιτάξω.

  66. π2 said

    60, in fine: Σωματείο καλύτερα. Οι αρχαίοι επαγγελματικοί σύλλογοι δεν είχαν τη λογική των μεσαιωνικών συντεχνιών, δεν είχαν δηλαδή κλαδικό οικονομικό ρόλο (ρύθμιση τιμών κλπ.). Επίσης, δεν πουλούσαν αποκλειστικά σε άρχοντες ή στη διοίκηση ούτε οι αρτοποιοί ούτε άλλοι παρόμοιοι επαγγελματίες. Αυτό που συχνά συνέβαινε, ιδίως σε περιόδους επισιτιστικής κρίσης, ήταν να αγοράζουν οι μεγαλοκεφαλαιούχοι τεράστιες ποσότητες σιτηρών, πρακτικά το σύνολο της ποσότητας που θα μπορούσε να φτάσει στην τοπική αγορά, ώστε να επωφελούνται από την υπερτίμηση.

  67. π2 said

    62: Φαντάζομαι εννοείς έργο στο οποίο να είναι κεντρικό μοτίβο ο μύθος της Δήμητρας και της Κόρης, δεν σου κάνει δηλαδή ένας απλός Γκάτσος (Κοιμήσου Περσεφόνη…).

  68. ππαν said

    65, 67: Ευχαριστώ παιδιά! Ό,τι θυμηθείτε καλόδεχτο.
    Κεντρικό, απόκεντρο, ένα απόσπασμα ή ποίημα που να συνδέεται. Ναι, ο Γκάτσος καλός είναι,ψάχνω δυο τρία.

  69. skol said

    62: Η ιερά οδός του Σικελιανού σου κάνει;

  70. ππαν said

    Α, σωστά!

  71. ππαν said

    Ευχαριστώ κι εσένα Σκολ!

  72. Immortalité said

    @62 Ο Ρίτσος δεν έχει γράψει μια Περσεφόνη;

  73. ππαν said

    Ωραία, μερσί Ιμμόρ κι έκλεισα, τα βρήκα! Ευχαριστώ πολύ, και συγνώμη για το τρολάρισμα.

  74. Αυτός said

    Ππαν, σελ. 55

    Click to access Robert-Graves-The-Greek-Myths-24grammata.com_.pdf

  75. cronopiusa said

    Για τον ναυτεργάτη Ξενοφώντα Λουγάρη
    A la huelga compañero

    A la huelga compañero,
    No vayas a trabajar
    Deja quieta la herramienta,
    Que es la hora de luchar.

    A la huelga diez,
    A la huelga cien,
    A la huelga madre yo voy también
    A la huelga cien, a la huelga mil,
    Yo por ellos madre y ellos por mi.

    Contra el gobierno del hambre
    Nos vamos a levantar
    Todos los trabajadores
    Codo a codo con el pan.

    Desde el pozo y el arado,
    Desde el torno y el telar
    Vivan los hombres del pueblo,
    A la huelga federal.

    Todos los pueblos del mundo
    La mano nos van a dar
    Para devolver a España,
    Su perdida libertad

  76. ππαν said

    Ευχαριστώ, Αυτέ!

  77. cronopiusa said

    Κωστὴς Παλαμᾶς Ὁ Ὁμηρικὸς Ὕμνος
    Εἶμαι τὸ φύτρωμα κ᾿ εἶμαι τὸ φούντωμα, ἡ Δήμητρα, ἡ χλόη…

  78. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα, ιδίως για τον Νερούντα!

  79. Κατερίνα Περρωτή said

    Συγνώμη,
    αλλά δεν ανησύχησε κανέναν το 14 % της ΧΑ?
    Ανεβαίνει ή είναι ιδέα μου?

  80. Μαρία said

    79 Σε ένα δείγμα 1.000 ατόμων απ’ τα οποία δήλωσαν εκλογική προτίμηση περίπου 400 έχει ανεβεί δυστυχώς απ’ τον προηγούμενο μήνα. Βλ. σ. 35,36

    Click to access Political%20Conjuncture%20and%20Governance_Sep2012.pdf

  81. cronopiusa said

    ΚΟΧατζήδες

    δειτε και τα κατω κατω λινκ

    Στη μία πέσανε τα πρώτα χημικά και ακόμα το ΠΑΜΕ δεν είχε αποχωρήσει !!

    Ο Ξενοφώντας Λουγάρης πέθανε 50 λεπτά μετά τα πρώτα χημικά

    Σε δυο μέρες θα έκλεινε χρόνος από τον χαμό άλλου ένα κομμουνιστή στο Σύνταγμα.

  82. napouser said

    «φλεβαρη» «ταχτικοι» …. μπλιαξ που θα ελεγε και ο αδωνης

  83. napouser said

    να προσθεσω πως στην ελλαδα η λεξη απεργια εχει χασει το πραγματικο της νοημα λογω της ιδεολογικης κυριαρχιας της αριστερας και απο «δικαιωμα» στη μη καταναγκαστικη εργασια οπως λεει το συνταγμα εχει γινει η δυνατοτητα επιβολης μη εργασιας στους αλλους

    επισης η «περιφρουρηση» της απεργιας εχει περασει απο την καταληψη χωρου εργασιας σε καταληψη δημοσιων αγαθων

  84. Ναυτίλος said

    83. Όταν όμως είχαμε ιδεολογική και σωματική κυριαρχία της δεξιάς, η λέξη απεργία ήταν απαγορευμένη και τιμωρούνταν με φυλακίσεις και εξορίες. Κάρφος στον οφθαλμό το δικαίωμα της απεργίας, έτσι;

  85. spiral architect said

    @83: Καθείς εφ’ ω ετάχθη.
    Επίσης κανένας απεργός δεν καταλαμβάνει «δημόσια αγαθά». 😯

  86. sarant said

    Καλημέρα!

    82: Ε τότε, γιατί δεν διαβάζετε τον Άδωνη;

  87. cronopiusa said

    Για τον 65χρονο άνεργο ναυτεργάτης Ξενοφώντα Λουγάρη

    ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΟ

    Σχεδόν πενήντα χρόνια
    βάσανα και διωγμοί
    τώρα στη μαύρη αρρώστια
    ανάξια πλερωμή.
    Το δίκιο του αγώνα
    πολλά σου στέρησε
    μα η ζωή λεχώνα
    ελπίδες γέννησε.

    Τίποτα δεν πάει χαμένο
    στη χαμένη σου ζωή
    τ’ όνειρό σου ανασταίνω
    και το κάθε σου «γιατί».

    Ποτέ δε λες η μοίρα
    πως σε αδίκησε
    μα μόνο η Ιστορία
    αλλιώς σου μίλησε.
    Σκυφτός στα καφενεία
    στους δρόμους σκεφτικός
    μα χθες μες στην πορεία
    περνούσες γελαστός.

  88. cronopiusa said

    87

    Για τον 67χρονο άνεργο ναυτεργάτη
    « Έφυγε αγωνιζόμενος για τα δικαιώματα των εργαζομένων» ΚΚΕ

  89. freierdenker said

    Ένα σχόλιο για την σχολιασμένη τρίτη στροφή του ποιήματος του Σουρή, αφού σκέφτηκα λίγο την ορολογία. Δεν αναφέρεται σε αυτό που τουλάχιστον μέχρι τον Χατζηφωτίου ήταν γνωστό ως «οι κοσμικές στήλες»? Δεν είναι αυτό που σήμερα αποκαλούμε «lifestyle»?

  90. sarant said

    89: Οι κοσμικές στήλες είχαν και περιγραφή. Αυτά τα παλιότερα, που κράτησαν βέβαια μέχρι και τον δεύτερο πόλεμο, ήταν πιο ξερά, πιο ενημερωτικά (αλλά και με την απαραίτητη διαφήμιση, π.χ. όταν διάβαζες ότι ο τάδε γιατρός γύρισε από ταξίδι ενημέρωσης στη Γαλλία και αναλαμβάνει και πάλι το ιατρείο του).

  91. Μισιρλού... said

    Για το 1889 του κ. Μπαμπινιώτη (με μια πρόχειρη αναζήτηση)

    Στο «Μη χάνεσαι» έχουμε αναφορές για απεργίες όλο το καλοκαίρι του 1882:
    -Απεργία τυπογράφων – Ιούνιος 1882
    -Το εργατικόν ζήτημα κατά πλάτος και μήκος – Ιούνιος 1882
    -Απεργία υποδηματοποιών – Ιούλιος 1882 [& στο Ασμοδαίος, τ. 199 (1882)]
    -Απεργία ραπτοεργατών – Αύγουστος 1882
    -Η εν Λαυρίω απεργία – 8 Δεκέμβρη 1882 [εδώ ο συντάκτης-ανταποκριτής περιγράφει μια ήρεμη κι εύθυμη απεργία, με μουσικά όργανα (λύρα και γκάιντα) και μπόλικη διασκέδαση!]

    Και πάλι ο Σουρής, με τετράστιχο («Μη χάνεσαι», τ.332-1882):

    Η Απεργία

    Απέργησαν κυρίαις πολλαίς μές ‘στο Παρίσι,
    κι’ ωρκίσθηκαν να σπάσουν τους άνδρας των ‘στο ξύλο
    μα τέτοια απεργία Ρωμηό ας μη φοβίση,
    κι’ αν γίνη, θα την κάμη το ανδρικό μας φύλο.
    Souris

  92. Μισιρλού... said

    Για τον Εμμανουήλ Λυκούδη και τις απεργίες.

    Στο τελευταίο βιβλίο του Λυκούδη «Διάττοντες» -που εκδόθηκε μετά θάνατον, το 1928- στο προοίμιό του ο Δ. Καμπούρογλου(ς), καταγράφει μια χρονολογική εργογραφία του.
    -Λόγος εις Κανάρην (1877)
    – Αι απεργίαι εν Ελλάδι (1879)
    κλπ.

    Με προβλημάτισε αν είναι αυθαίρετος ο τίτλος και η χρονιά έκδοσης που σημειώνει ο Καμπούρογλου. Όλες οι αναφορές,, στις αναζητήσεις του βιβλίου στο διαδίκτυο, δίνονται με τον τον πλήρη? τίτλο της συριανής έκδοσης της «Πατρίδος» (1883).
    Όμως, έχω προσέξει πως διάφορα βιβλία του Λυκούδη επανεεκδίδονταν κι από άλλους εκδοτικούς οίκους, και σκέφτομαι μήπως η καταγραφή του Καμπούρογλου αφορά σε μια πρώτη έκδοση.
    Γκουγκλίζοντας για τον τίτλο Καμπούρογλου, βλέπω πως αναφέρεται ακριβώς έτσι στις πηγές μιας εντυπωσιακής πολυσέλιδης εργασίας [που δεν φαίνεται ο τίτλος και ο συγγραφέας, και έχει κάνει τη δημοσίευση, 28-8-2012, στο scribdοκανάλι της η Ναταλία Φύτρου. Θέμα:
    «Υπάρχει παραγωγή οικονομικής σκέψης στην Ελλάδα στην περίοδο1820 έως 1940;»

    Ο/η συγγραφέας σχολιάζει αναλυτικά, σαν να έχει το βιβλίο στα χέρια του (σελ. 78):

    …Εντύπωση κάνει στο έργο του η έκταση των γνώσεων του και η εκτεταμένη χρήση της ξένης βιβλιογραφίας. Εκτός από τον Σούτσο, ο συγγραφέας αναφέρεται στους, Smith, Ricardo, Turgot, Say, Chevalier, Maurice Block (1816-1901), Garnier, Leroy-Beaulieu, Spencer, W. Cunningham(1849-1919), D. Howell, A. Jourdan (1825-1892), Jevons κ.ά. Εκτός από τις συγκεκριμένες βιβλιογραφικές αναφορές, παρακολουθεί τον τύπο, εγχώριο και διεθνή, είναι γνώστης των συνεδρίων και των περιοδικών και φυσικά ως νομικός παρουσιάζει τόσο το διεθνές όσο καιτο εθνικό νομοθετικό πλαίσιο.
    Η πολιτική θέση που παίρνει στο ζήτημα των απεργιών είναι έντονα συντηρητική και μάλιστα ο ίδιος δείχνει να το αντιλαμβάνεται. Ας σημειωθεί όμως ότι οι προτάσεις του για την αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου στρέφονται υπέρ του δικαιώματος της απεργίας με την πρόσθετη αιτιολογία ότι όπου νομοθετικά θεσπίστηκε το δικαίωμα της απεργίας, εκεί και παρατηρήθηκε μια σχετική ύφεση του φαινομένου. Αναγνωρίζει μάλιστα ότι πολλές φορές η εργατική τάξη όχι μόνο έχει δίκιο αλλά βρίσκεται και σε ασθενέστερη θέση απέναντι των εργοδοτών. Θα παραπέμψει μάλιστα και στο σχετικό απόσπασμα του Smith που καταδικάζονται οι συνωμοσίες των εργοδοτών…

    *

    Ο Λυκούδης μ’ αρέσει… Τον είχα ανακαλύψει νωρίς, από τα τοπιογραφικά κείμενά του.
    Έχω διαβάσει σχεδόν το σύνολο του έργου του. Ενώ τον θεωρούν ψυχρό και στεγνό στη γλώσσα, στη σκέψη είναι κοφτερός! Οι αναλυτικές περιγραφές του και η πολυλογία του μου πάνε! Τα οδηπορικά-εκδρομικά και οι εντυπώσεις του είναι εξαίρετα -και με πολλά και πρωτοφανή στοιχεία-τεκμήρια.
    Μπορεί σε πολλά κοινωνικοπολιτικά θέματα να μην παίρνει ευθέως θέση, αλλά το σχόλιο που κάνει είναι ουσιώδες και προσδιοριστικό για το χαρακτήρα του (και τη «ρομαντική» θέση του). π.χ. Στις παιδικές αναμνήσεις του, για την έξωση του Όθωνα, που περιγράφει πώς αυτός ο επαναστατιμένος νέος μίσησε κι απαρνήθηκε την «κόκκινη κονκάρδα». Ή τη θλίψη, την αγωνία και την πίκρα του για το άλογο ενός χωρικού στο δημοπρατήριο, τις φοβερές ατάκες του για τους γαϊδουρόδρομους της Πελοποννήσου έως την πονεμένη και συγκλονιστική ματιά του για τα θύματα της χολέρας («Η ξένη του 1954») κλπ…

    ΥΓ:
    Σας παρακαλώ, αν πετύχει κάποιος το βιβλίο τού Λυκούδη «Ελληνικαί κοινότητες ανά τους αιώνας» – 1889, που το εγκωμιάζει και τόσο ο Καμπούρογλου, θα ήθελα να μου το υποδείξει. Ατύχησα στις αναζητήσεις… Ας με θυμηθεί!

  93. sarant said

    Πόσο πολλά βιβλία, πόσο λίγος χρόνος…

  94. Μαρία said

    92 Οι Ελληνικαί κοινότητες … δεν πρέπει να είναι άλλο βιβλίο. Γι’ αυτό, αν προσέξεις, δεν δίνεται χρονολογία. Πρόκειται για τα προλεγόμενα στους Εκλογικούς κώδικες, που ο Καμπ. αναφέρει στη συνέχεια. Δες εδώ:
    http://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?filename=%2Fvar%2Fwww%2Fanemi-portal%2Fmetadata%2F4%2F2%2Fb%2Fattached-metadata-fb68b20fcd98820c1617f9000b1cc7a2_1237804353%2F202522.pdf&rec=%2Fmetadata%2F4%2F2%2Fb%2Fmetadata-fb68b20fcd98820c1617f9000b1cc7a2_1237804353.tkl&do=202522.pdf&width=268&height=391&pagestart=1&maxpage=538&lang=el&pageno=12&pagenotop=12&pagenobottom=10

  95. Μισιρλού... said

    @94 – Αααα, ευχαριστώ Μαρία!
    (ναι, αυτό δεν το είχα ανοίξει το βιβλίο… το άφησα για τη Θανασούλα…) 🙂

  96. Μαρία said

    95 Το υποψιάστηκα, γιατί ο Καμπ. αναφέρεται σε προλεγόμενα και δεν δίνει ξεχωριστή χρονολογία.

  97. Μισιρλού... said

    @93 – Αυτό πάει για τον Μπάμπι; Που δεν έχει χρόνο με τόσες ενασχολήσεις και τόσα πόστα «εξουσίας»;
    (χοχοχοοο)

  98. Μισιρλού... said

    @96 – Έτσι κι αλλιώς είμαι φαν σου ! 🙂
    [μέχρι και…πίστευε και μη ερεύνα τα της Μαρίας!!!]

  99. napouser said

    84: Όταν όμως είχαμε ιδεολογική και σωματική κυριαρχία της δεξιάς, η λέξη απεργία ήταν απαγορευμένη και τιμωρούνταν με φυλακίσεις και εξορίες

    oxi
    τιμωρουνταν η καταληψη δημοσιου χωρου και η ασκηση βιας οχι η απεργια

    κανεις δεν τιμωρουνταν αν δεν πηγαινε στη δουλεια του
    απολυοταν ισως … φυλακιζοταν δυσκολο … εξοριζονταν αδυνατο

    85¨: Επίσης κανένας απεργός δεν καταλαμβάνει “δημόσια αγαθά”.

    ο δημοσιος δρομος τι ακριβως ειναι? δημοσιο αγαθο που παρεχει επικοινωνια και μεταφορες
    δεν ανηκει σε σενα …. ανηκει ΚΑΙ σε εσενα

    86: Ε τότε, γιατί δεν διαβάζετε τον Άδωνη;

    μου αρεσει να διαβαζω και τον εχθρο για να μαθαινω καλυτερα

    καλησπερα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: