Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Δυο ποιητές περιγράφουν τον θάνατό τους

Posted by sarant στο 21 Οκτώβριος, 2012


Το «Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι» είναι ένα από τα γνωστότερα ποιήματα του Κώστα Ουράνη (1890-1953), ίσως το γνωστότερο, που απόκτησε μια δεύτερη νεότητα όταν το μελοποίησαν τα Διάφανα Κρίνα.  Βέβαια, ο Ουράνης έχει δυο πολύ γνωστούς στίχους, από άλλα ποιήματα, το «Οι Δον Κιχώτες παν μπροστά κι οι Σάντσοι ακολουθάνε» και κυρίως το  «Αν είναι νάρθει θε ναρθεί αλλιώς θα προσπεράσει», που έχει γίνει παροιμιώδες χωρίς να θυμόμαστε τον ποιητή του, αλλά ως ποίημα το «Θα πεθάνω…» νομίζω ότι είναι γνωστότερο. Φυσικά, κι άλλοι ποιητές έχουν γράψει για τον θάνατό τους και περιγράψει τον θάνατό τους, είναι ένα από τα βασικά θέματα της ποίησης.

Να δούμε το ποίημα:

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν’ ακούω
και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ’ έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,
θα με βρουν στο κρεβάτι μου, θε να ‘ρθει ο αστυνόμος,
θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.

Απ’ τους φίλους που παίζαμε πότε πότε χαρτιά,
θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: «Τον Ουράνη
μην τον είδε κανείς; Έχει μέρες που χάθηκε…».
Θ’ απαντήσει άλλος παίζοντας: «Μ’ αυτός έχει πεθάνει!».

Μια στιγμή θ’ απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας,
θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι
θε να πουν: «Τι ‘ναι ο άνθρωπος! Χθες ακόμα εζούσε…»
και βουβοί στο παιχνίδι τους θα βαλθούνε και πάλι.

Κάποιος θα ‘ναι συνάδελφος στα «ψιλά» που θα γράψei
πως «προώρως απέθανεν ο Ουράνης στην ξένην,
νέος γνωστός στους κύκλους μας, που κάποτε είχε εκδώσει
μια συλλογή ποιήματα πολλά υποσχομένην».

Κι αυτή θα ‘ναι η μόνη του θανάτου μου μνεία.
Στο χωριό μου θα κλάψουνε μόνο οι γέροι γονιοί μου
και θα κάνουν μνημόσυνο με περίσσιους παπάδες,
όπου θα’ ναι όλοι οι φίλοι μου – κι ίσως ίσως οι οχτροί μου.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
σε μια κάμαρα ξένη, στο πολύβοο Παρίσι·
και μια Κέττυ, θαρρώντας πως την ξέχασα γι’ άλλην,
θα μου γράψει ένα γράμμα – και νεκρό θα με βρίσει…

Να το ακούσουμε κιόλας από τα Διάφανα Κρίνα:

Δεν ξέρω πότε γράφτηκε το ποίημα, βρήκα πάντως ένα γράμμα του Ουράνη στον Πάνο Καραβία, γραμμένο από το Παρίσι το 1932, όπου του διηγείται ότι τυχαία ξαναβρήκε εκείνη την Κέττυ, που την αγαπούσε παλιά, και που την είχε αναφέρει στο ποίημά του.

Ξεφυλλίζοντας παλιά τεύχη του Μπουκέτου πριν από καιρό, βρήκα ένα ποίημα που θυμίζει το ποίημα του Ουράνη. Λέγεται «Θα πεθάνω…» και το έχει γράψει ο Γαλλοελβετός Henry Spiess (1876-1940), το μετέφρασε δε ο Γιώργος Κοτζιούλας, που εκείνη την εποχή ήταν φοιτητής στην Αθήνα και δούλευε στο Μπουκέτο διορθωτής-επιμελητής-διασκευαστής-μεταφραστής. Το ποίημα δημοσιεύηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1929.

Θα πεθάνω…

Μια ειρηνική και βροχερήν ημέρα θα πεθάνω,
μιαν ήσυχη και θλιβερήν ημέρα του Σεπτέμβρη,
μια πληχτική και σιωπηλήν ημέρα θα πεθάνω,
στο πάτωμα το τέταρτο μια μέρα θα πεθάνω.

Εφτά θα πέφτουν στη σειρά πάνω απ’ τον Πύργον ώρες
και τότε εγώ την Κονταμίν για πάντα θα ‘χω αφήσει·
ωστόσο από το Μπουρ-ντε-Φουρ τ’ αλάνια θα περνούνε
δείχνοντας τα ποδάρια τους κι αδιάντροπα πηδώντας.

Πολυάσχολοι και βιαστικοί, μ’ έγγραφα φορτωμένοι,
στης συνεδρίας την αίθουσα θα μπαίνουν οι γραφιάδες.
– «Το Δικαστήριον αργεί», θα πούμε και σε λίγο:
– «Πάμε ν’ ακούσουμε λοιπόν λίγη Νομολογία».

Ο Ανρί Μαρτέν θα πει σιγά, σκυμμένος στα χαρτιά του:
– «Ξέρεις! Ο Σπις επέθανε»!… Τη θέση του ο καθένας
θα ξαναπάρει όπως εχτές κι αύριο. Θα ιδούν να μπαίνει,
χωρίς να βιάζεται ο Ροσσέλ με κεφαλή σκυμμένη.

Των καρεκλών ο θόρυβος όλο θα λιγοστεύει,
– «Εμπειρογνώμονες, θα πουν, υπάρχουν μες στη σάλα;»
Βαρύς καιρός θάναι. Η βροχή κάτω απ’ τον κρύον αέρα
μαιάνδρους αργούς στα βρώμικα τα τζάμια θάχει κάμει.

Δε θάμαι πια άλλο τη «Ζουρνάλ» εκεί να ξεδιπλώνω,
να σταματώ γυρεύοντας ν’ ανάψω το τσιγάρο
και κάπου να ρωτώ ο Κουλέν γιατί είναι ριζοσπάστης…
Δε θα μου ξαναπεί ο Μορσιέ:  «Ποιητά μου, καλημέρα!»

Θα ειπούν: «Ο Σπις επέθανε!… Τόφαγε το ψωμί του·
ποτέ του πια δε θα φανεί μ’ ένα βιβλίο στο χέρι».
Εκείνοι που δε μ’ αγαπούν θα μ’ έχουν συχωρέσει.
Πόση ζωή του απόμεινεν ο Ωμπέρ θα λογαριάζει.

Μονάχα λίγοι στίχοι μου θα μείνουν ταιριασμένοι
με της βροχής τη μουσική μια μέρα φθινοπώρου.
Θα ειπούν: «Ο Σπις επέθανε· σε λίγο να ο χειμώνας».
Θα ειπούν: «Είχε τουλάχιστο τη ζωή του ασφαλισμένη;»

Κι εγώ, που συλλογίζομαι το θάνατό μου τόσο,
– στη μετεμψύχωση κανείς αν πρέπει να πιστεύει-
ω εσείς οι φίλοι που έξαφνα θα σας στεναχωρέσω,
στων δικηγόρων την Εδέμ την δίχως δίκες θάμαι.

Τα ποιήματα, πέρα από το κοινό θέμα έχουν κι άλλα κοινά στοιχεία -ας πούμε, και οι δυο φαντάζονται πως θα πεθάνουν φθινόπωρο. Και οι δυο φαντάζονται πώς θα σχολιάσουν τον θάνατό τους οι φίλοι ή οι συνάδελφοι. Υπάρχουν όμως και διαφορές: Ο Ουράνης φαντάζεται πως θα πεθάνει στα ξένα, ο Σπις στον τόπο του -και περιγράφει τα οικεία του τοπία. Ένα άλλο κοινό στοιχείο είναι ότι οι δυο ποιητές τελικά πέθαναν περίπου στην ίδια ηλικία, 63 χρονών ο Ουράνης το 1953, 64 ο Σπις το 1940.

Ο Κοτζιούλας ήταν πρώιμο ποιητικό ταλέντο, και μετέφραζε για το Μπουκέτο από τα δεκάξι του, με εφόδιο τα γαλλικά του γυμνασίου, όσα και όποια μάθαιναν στα Κατσανοχώρια και στην Άρτα. Στο πανεπιστήμιο του Μπουκέτου τελειοποίησε τις γνώσεις του. Όταν μεταφράζει το ποίημα του Σπις, είναι εικοσάχρονος. Δεν θα τον κατηγορήσω που δεν έχει κρατήσει την ομοιοκαταληξία του πρωτοτύπου, αλλά θα πω ότι στην τελευταία στροφή δεν τα κατάφερε καλά. Επιπλέον, δεν έχει αποφύγει κάποια λαθάκια. Αλλά ας δούμε το πρωτότυπο:

JE MOURRAI…

A mon ami William Rossel et à Francis Jammes qai a été clerc de notaire.

Je mourrai par un jour paisible et pluvieux,
par un jour doucement attristé de Septembre;
je mourrai par un jour d’ennui silencieux,
je mourrai par un jour de quatrième chambre.

Neuf heures tomberont lentement de la Tour
et j’aurai pour toujours quitté les Contamines;
les trottins passeront pourtant au Bourg de-Four,
en montrant leur cheville et en faisant des mines.

Charriant leur serviette, affairés et bavards,
les petits clercs se hâteront vers l’audience.
Et l’on dira : « Le Tribunal est en retard. »
Et puis : « Allons ouïr cette Jurisprudence. »

Henri Martin, penché sur ses pièces dira :
Vous savez ? Spiess est mort. » Chacun prendra sa place,
comme hier et comme demain ; et l’on verra
Rossel entrer, sans se presser, la tête basse.

Ce sera la rumeur des chaises qui décroît.
On entendra : « y a-t-il des Experts dans la salle ? »
Il fera lourd. La pluie aura, sous le vent froid,
fait des méandres lents contre les vitres sales.

Je ne serai plus là, dépliant le « Journal »
et m’arrêtant pour allumer des cigarettes
et demandant pourquoi Coulin est radical…
De Morsier ne me dira plus : « Bonjour poète!»

On dira : « Spiess est mort ; il s’est trop promené ;
on ne le verra plus venir avec un livre. »
Ceux qui ne m’aiment pas m’auront tous pardonné.
Aubert supputera ce qui lui reste à vivre.

Il ne restera rien de moi que quelques vers
scandés un jour d’automne au rythme de la pluie.
On dira : « Spiess est mort ; voici bientôt l’hiver. »
On dira : « Il s’était assuré sur la vie. »

Et moi, qui pense tant à mourir, je saurai
peut-être s’il faut croire à la métempsycose,
ô vous, tous mes amis, que je regretterai
du haut du Paradis des Avocats sans causes…

(Επειδή το γαλλικό κείμενο το βρήκα οσιαρισμένο κάπου, μπορεί να έχει λαθάκια που οφείλονται στην οπτική αναγνώριση των χαρακτήρων).

Τα λάθη της μετάφρασης ίσως τα είδατε. Στον τέταρτο στίχο, je mourrai par un jour de quatrième chambre σημαίνει, νομίζω, «θα πεθάνω μια μέρα που συνεδριάζει το τέταρτο τμήμα» (του δικαστηρίου) και όχι, βέβαια, «θα πεθάνω στο τέταρτο πάτωμα». Επίσης, οι trottins δεν είναι «τα αλάνια», είναι οι μοδιστρούλες, οι μιντινέτες αν θέλετε, τα εργαζόμενα λαϊκά κορίτσια της γειτονιάς. Πάντως, η ποίηση αντέχει τις μεταφραστικές ανακρίβειες περισσότερο από τη μεταφρασμένη πεζογραφία, αρκεί να μη χάνεται το νόημα, οπότε και τα δυο λάθη που εντόπισα δεν είναι σοβαρά.  Άλλωστε, καλά λεξικά δεν υπήρχαν την εποχή εκείνη. Νομίζω ότι η μετάφραση του Κοτζιούλα μεταφέρει το κλίμα του ποιήματος, οπότε δεν θα την πω αποτυχημένη, ιδίως αν πάρω υπόψη ότι έγινε από έναν εικοσάχρονο για μια έκδοση εφήμερη -αν είχε αξιωθεί να εκδώσει τη μετάφραση, μπορεί να την είχε ξαναχτενίσει.

Αμυδρά θυμάμαι να έχω διαβάσει κάπου (αλλά δεν θυμάμαι πού) ότι η ομοιότητα των δυο ποιημάτων δεν είχε περάσει απαρατήρητη, τότε. Ο Ουράνης μπορεί να ήξερε το ποίημα του Σπις, το αντίστροφο είναι απίθανο ακόμα κι αν υποθέσουμε πως το ελληνικό ποίημα γράφτηκε πρώτο, που μάλλον δεν ισχύει. (Δεδομένου ότι και τα δυο ποιήματα μοιάζουν να γράφτηκαν σε όχι μεγάλη ηλικία, και επειδή ο Σπις ήταν παλιότερος (γεννήθηκε το 1876), μάλλον το γαλλικό ποίημα γράφτηκε πρώτο). Και να το ήξερε όμως, και να εμπνεύστηκε απ’ αυτό, δεν είναι μομφή για τον Ουράνη. Έδωσε ένα ποίημα διαφορετικό, προσωπικό δικό του, ίσως και καλύτερο, διότι στο γαλλικό ποίημα τα πολλά κύρια ονόματα κουράζουν και μια-δυο στροφές θα μπορούσαν να λείπουν.

Κι έτσι, αν πράγματι το «Πένθιμο του φθινόπωρου δείλι» είναι εμπνευσμένο από το ποίημα του Σπις, στο μεταφρασμένο ποίημα του Σπις έχουμε τη συνάντηση τεσσάρων ποιητών: Του Σπις, που το έγραψε· του Κοτζιούλα, που το μετέφρασε· του Ουράνη, που (υποθέτουμε ότι) εμπνεύστηκε απ’ αυτό. Και ο τέταρτος ποιος είναι; Μα, ο Καρυωτάκης -διότι βέβαια, ο στίχος «Μονάχα λίγοι στίχοι μου θα μείνουν» θαρρώ πως είναι επηρεασμένος από το καρυωτατικό «Μόνο μπορεί να μείνουνε κατόπι μας οι στίχοι, δέκα μονάχα στίχοι να μείνουνε καθώς…» της φοβερής Υστεροφημίας, αφού ο νεαρός Κοτζιούλας αγαπούσε τον Καρυωτάκη και είχε επηρεαστεί απ’ αυτόν.

Advertisements

85 Σχόλια to “Δυο ποιητές περιγράφουν τον θάνατό τους”

  1. Γς said

    Καλημέρα,
    Πολύ ωραίο το σημερινό θέμα.
    (Σχόλιο μέσα σε ένα δευτερόλεπτο από την αρχική ανάρτηση. Για Γκίνες!)

  2. Γς said

    Θα πεθάνω ένα πένθιμο …. – Διάφανα Κρίνα

  3. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  4. Γς said

    2: Την πάτησα. Για να βιάζομαι…Δεν είχα προλάβει να δω ότι το είχες ήδη ανφέρει. Δεν πειράζει.

  5. spiral architect said

    Καλημέρα.

    […] Μια στιγμή θ’ απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας,
    θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι
    θε να πουν: «Τι ‘ναι ο άνθρωπος! Χθες ακόμα εζούσε…»
    και βουβοί στο παιχνίδι τους θα βαλθούνε και πάλι.
    […]

    😐 😐

  6. Earion said

    και τότε εγώ την Κονταμίν για πάντα θα ’ευχαριστώ αφήσει·> και τότε εγώ την Κονταμίν για πάντα θα ’χω αφήσει·

  7. Καλημέρα! Να αναφέρουμε και το Mal du départ του Καββαδία (Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής…), που καταλήγει κι αυτό στο θάνατο.

  8. Γς said

    Trottins et μοδιστρούλες.

  9. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    6: Ευχαριστώ για τη διόρθωση!

    7: Σωστό -είπαμε βέβαια ότι πολλοί ποιητές έχουν γράψει για τον θάνατό τους και τον έχουν περιγράψει -ο Λαπαθιώτης να δεις.

  10. Καλαχώρας Λεώνικος said

    Μελαγχόλησε ο Αρχιτέκτονας, ο Δύτης έγραψε ιστορία, όντως ο Καββαδίας είναι μεαλύτερος ποιητής και από τους δυο και το ποιημά του δε συγκρίνεται με τον άλλων δύο, που όμως απηχούν πεπαλαιωμένη ποιητική αντίληψη. Αλλά και αντικεμενικά… λίγε λένε μπροστά στον Καββαδία. Ήσαν βέβαια κι άλλοι άνθρωποι. Και δε νομίζω ότι τα Διάφανα Κρίνα έκαναν ΚΑΤΙ ‘μελοποιώντας’ το, εκτός που το έφεραν στην επιφάνεια, αλλά δε μας έλειπε. Και απλή εμμελής ανάγνωση από βυζαντινό ψάλτη, καλύτερη θα ήταν.

  11. sxoliko said

    Ο θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου
    Τσέζαρε Παβέζε

  12. Ναυτίλος said

    Εδώ που βρίσκομαι δεν έχω εύκαιρα τα κιτάπια μου, αλλά έχω την εντύπωση ότι αυτό το ποίημα του Ουράνη βρίσκεται στη συλλογή »Νοσταλγίες», η οποία ολοκληρώθηκε το 1920. Άρα ο ποιητής το έγραψε πριν φτάσει τα 30 του χρόνια. Πολλή απελπισία αυτή η γενιά! Γνήσια απελπισία άραγε ή πόζα;

  13. gpoint said

    #10
    Συμφωνώ και επαυξάνω :

    Αν η μοίρα το καλεί
    μια μέρα να πεθάνω
    θέλω του χάρου το φιλί
    μεσ’στο αεροπλάνο

    που τραγουδάγανε κάποτε οι σμηνίτες, κι αυτό για θάνατο μιλάει…

  14. Γς said

    10:
    >Και απλή εμμελής ανάγνωση από βυζαντινό ψάλτη, καλύτερη θα ήταν.

    Γαϊτάνε προχώρα, σε θέλει ο Καλαχώρας!

  15. Γς said

    13:
    Σειρά!

  16. spiral architect said

    @10: Λεώνικε, δεν μελαγχόλησα, 😦 έμεινα ανέκφραστος 😐 μπροστά στην αντιμετώπιση του μοιραίου.
    Δεν κρίνω ποιος είναι μεγαλύτερος απ’ όλους, θαρρώ όμως ότι, αμφότερους τους «επισκιάζει» ο Καββαδίας, λόγω του ότι είναι περισσότερο γνωστός.

    @14: Βρε ΓουΣού όσες πληγές και να ξύνεις έχουμε καλό μπακάπ για το Πάσχα. 😆

  17. Βαγγελης said

    Καλημέρα!

    https://sarantakos.wordpress.com/category/%CE%BB%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B8%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82/page/2/

  18. Μισιρλού... said

    Καλημέρα, καλημέρα!
    Νίκο μου, πώς και σου ξέφυγε, πουλάκι μου;

    Θα πεθάνω ένα πένθιμο του χυνοπώρου δείλι
    [Νουμάς, Τόμ. 13, Αρ. 551 (1915) σελ. 69

    Και έχει σημειωμένη την επιρροή του, από τον Spiess
    🙂

    Στην εφηβική μου ηλικία, το ήξερα απέξω… Και θυμάμαι, μια εκδρομή με το σχολείο στο Παλαμήδι, που με ανοιχτά χέρια στην άκρη του βράχου έκανα σόου-απαγγελία!!!

  19. Costas said

    Μια και περί θανάτου και ποίησης ο λόγος, να κι ένας τίτλος με διαφορετικό αλλά παραπλήσιο θέμα, που ίσως ενδιαφέρει κάποιους γαλλόφωνους:

    Paul Demiéville, Poèmes chinois d’avant la mort, édité par Jean-Pierre Diény (L’Asiathèque, Paris 1984)

  20. Μισιρλού... said

    @18, Ξέχασα να σημειώσω την χρονολογία…
    Παρίσι, 1914

  21. sarant said

    Μισιρλού, έχεις δίκιο, μου ξέφυγε -είπαμε, δεν τον έχω μελετήσει τον Νουμά στο βάθος που του αξίζει. Ώστε 1914 γράφτηκε το ποίημα, άρα ο Ουράνης ήταν 24, καλά μάντεψα λοιπόν πως το έγραψε σε όχι μεγάλη ηλικία!

    Και πράγματι, στη δημοσίευση του Νουμά βάζει μότο τον Σπις, αλλά όχι αυτό το ποίημα του Σπις, το Je mourrai, αλλά κάποιο άλλο.

  22. cronopiusa said

    Korngold – Don Quixote’s Conversion and Death

    Don Quijote de la Mancha en el cine

  23. Γς said

    16 β:
    Πλάκα, πλάκα με έκανες να πάω στα πιτσιρίκια μου. Ειμαι τώρα εκεί μαζί τους. Θες η τρέλα μου, θέλεις επειδή έχω πιεί. Το πραγματικό πρόσωπο του θανάτου

  24. bernardina said

    Ασφαλώς στη ζοφερή εικόνα που βγάζει το πεισιθάνατο ποίημα του Ουράνη έπαιξε και κάποιο ρόλο το ότι ήταν φυματικός, έτσι δεν είναι;
    Σ’ ευχαριστώ για τη σημερινή ανάρτηση, Νίκο· το ποίημα αυτό ήταν ένα από τα αγαπημένα του πατέρα μου (ναι, ήταν κι εκείνος ένας ρομαντικά απαισιόδοξος νεανίας 😀 Το πιο αγαπημένο του ήταν το Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε…).

  25. cronopiusa said


    LEONARD COHEN – Take this Waltz

  26. Immortalité said

    @7 Αυτό που όλο με προλαβαίνει ο Δύτης! 🙂 Να επισημάνω μόνο ότι ο Καββαδίας . δεν μιλάει απλώς για θάνατο αλλά για αυτοκτονία

    Ας πει κάποιος πως δεν μοιράζουμε βραβεία πρώτου σχολιαστή. Όχι ότι θα κάνει διαφορά αλλά μπορεί να γλυτώσουμε κανά έξτρα σχόλιο.

  27. Γς said

    21:

  28. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια και τα τραγούδια!

    Να πω ότι και πάλι θα λείψω ως το βράδυ, οπότε αν κάτι πιαστεί στη σπαμοπαγίδα θα πρέπει να περιμένει!

  29. Ένα πολύ ωραίο ποίημα του Ουράνη:

  30. Γς said

    27:
    21->23
    Συμπαθάτε με

  31. spyroszer said

    Paradis des Avocats ! Και έλεγα ότι θα πάμε στη κόλαση. Έχουμε ελπίδες λοιπόν !

  32. gpoint said

    αφιερωμένο στον Γς

    When you’re sad and when you’re lonely
    And you haven’t got a friend
    Just remember that death is not the end
    And all that you’ve held sacred
    Falls down and does not mend
    Just remember that death is not the end
    Not the end, not the end
    Just remember that death is not the end

    When you’re standing at the crossroads
    That you cannot comprehend
    Just remember that death is not the end
    And all your dreams have vanished
    And you don’t know what’s up the bend
    Just remember that death is not the end
    Not the end, not the end
    Just remember that death is not the end

    When the storm clouds gather ’round you
    And heavy rains descend
    Just remember that death is not the end
    And there’s no one there to comfort you
    With a helpin’ hand to lend
    Just remember that death is not the end
    Not the end, not the end
    Just remember that death is not the end

    Oh, the tree of life is growing
    Where the spirit never dies
    And the bright light of salvation shines
    In dark and empty skies

    When the cities are on fire
    With the burning flesh of men
    Just remember that death is not the end
    And you search in vain to find
    Just one law-abiding citizen
    Just remember that death is not the end
    Not the end, not the end
    Just remember that death is not the end

  33. Μισιρλού... said

    Σ’ αυτή τη συλλογή Poètes d’aujourd’hui… – 1917 βλέπουμε -στο εισαγωγικό σημείωμα- πως το ποίημα του Henry Spiess «Je mourrai…» είναι από τη συλλογή του Rimes d’ Audience [Γενεύη 1903].

    Τελικά, όπως υποπτεύθηκες, προηγείται του αγαπημένου μας Ουράνη…

  34. Ιωάννα said

    Μαρία Πολυδούρη, Σαν πεθάνω http://www.youtube.com/watch?v=uVpygbd24lM

  35. ππαν said

    Πολύ ωραίο το σημερινό. Δεν το ήξερα το ποίημα του Ουράνη, αλλά ήξερα το άλλο που λέει «και, τώρα που με άφησες, με φρίκη αναλογιέμαι: το θάνατό σου, αγάπη μου, πως πάω να συνηθίσω»

  36. cronopiusa said


    Αλήθεια, ο Χάρος ήθελα να ‘ρχότανε
    σαν ένας καπετάνιος να με πάρει
    χτυπώντας τις βαριές πέτσινες μπότες του
    κι ένα μακρύ τσιμπούκι να φουμάρει

  37. cronopiusa said

    Βαρβέρης Γιάννης

    Με το ταξί καλπάζοντας

    Ρομαντικό ταξί μέσα στη νύχτα
    σαν άμαξα δαιμονισμένη.
    Μαστίγωσε τους μαύρους σου άμαξα
    ρίξε στην Πανεπιστημίου τ’ άλογα σου
    με μια ελαφρά μου κλίση χαιρετώντας
    τις φευγαλέες δενδροστοιχίες των περιπτέρων
    καθώς μεθάω μέσα στη νύχτα τόσων φώτων
    που με καλούν από τον πύργο των πιδάκων.Βίτσι
    σε λέω και στρίψε την Ομόνοια
    ο Κόμης μες στα τόσα μύχια δώματα
    εδώ τα εξαίσια σώματά του βασανίζει
    μια βουή που κάθεται στα κόκαλά μου ομίχλη
    χύσου λοιπόν στην ασφαλή μας άσφαλτο
    κει που κοπάζουν τα ουρλιαχτά, στην κατηφόρα.
    Μάρνη κι εγώ βουλιάζω πιο βαθιά στο κάθισμά μου
    με τον καπνό μου σαν Ζορό να με τυλίγει
    να με προδίνει μόλις φτάνει μπρος στο τζάμι
    κι ο αγέρας τον αρπάζει από την μπέρτα.
    Θα μείνεις τέλος μόνο εσύ κι’ εγώ αμαξά
    εγώ που έχω από πριν σοφά μετρήσει
    τις πιθανές γωνίες των καθρεπτών σου
    για να μη δεις ποτέ το πρόσωπό μου
    και μες στην άπνοια της πλατείας που χλιμιντρίζει
    να μη με δεις τώρα σαν κατεβαίνω
    που θα φυσήξω λίγο την κορφάδα των μαλλιών σου
    για να μου πουν
    χωρίς να νιώσεις
    Καληνύχτα.

    Επεισόδιο

    Όλη τη νύχτα έβρεχε. Και το πρωί
    τα φορτηγά κατέβηκαν με λάστιχα λασπωμένα.
    Οι νεκροί μετακομίζουν σ’ άλλα σώματα αφήνοντας
    μεγάλες γρατσουνιές στο δέρμα.
    Ο ουρανός το γυρίζει γρήγορα στο γαλάζιο.
    Ένας καυτός ήλιος περνάει
    σφυρίζοντας πάνω απ’το κεφάλι μου.
    «Ο θάνατος δεν είναι τίποτα», μου έλεγε
    τις προάλλες ένας ταξιτζής.
    «Μια απλή διακοπή του φωτός. Όπως όταν
    δεν έχεις να πληρώσεις το λογαριασμό».

  38. spiral architect said

    @30: … δεν θα το ξεκινούσα. 😳

  39. τυφλος σαμουραϊ said

    Cesar Vallejo, Piedra negra sobre una piedra blanca

    Me moriré en Paris con aguacero,
    un día del cual tengo ya el recuerdo.
    Me moriré en Paris—y no me corro—
    talvez un jueves, como es hoy, de otoño.
    Jueves será, porque hoy, jueves, que proso
    estos versos, los húmeros me he puesto
    A la mala y, jamás como hoy, me he vuelto,
    Con todo mi camino, a verme solo.
    César Vallejo ha muerto, le pegaban
    todos sin que él les haga nada;
    le daban duro con un palo y duro
    También con una soga; son testigos
    los días jueves y los huesos húmeros,
    la soledad, la lluvia, los caminos…

  40. cronopiusa said

    Γκαϊφύλλιας Θανάσης – Κώστα Καρυωτάκη Πρέβεζα

  41. gpoint said

    #40
    τι μου θύμισες, χρονοποιούσα, νάσαι καλά !

  42. αλζ said

    Ούτε ο ίδιος ο Ουράνης δεν θυμόταν τη δημοσίευση του ποιήματός του το 14 στον «Νουμά». Στην επιστολή τού 32 προς τον Π.Καραβία (βλ.»Οκτώ Μορφές»,1979, σ.225-226) γράφει ότι πέρασαν 16 χρόνια από τότε που έμενε στο Καρτιέ Λατέν και είχε πρωτοερωτευθεί την Ketty. Είναι μοιραίο να κάνει η μνήμη παιχνίδια…

  43. cronopiusa said

    Γς 23

    «Έρωτας στα Χιόνια» ΝΟΤΑΡΑ ΣΑΠΦΩ 1ο μερος

    «Έρωτας στα Χιόνια» ΝΟΤΑΡΑ ΣΑΠΦΩ 2o μερος

  44. cronopiusa said

    Κώστας Ουράνης – Πάψετε πια…

    Πάψετε πια να εκπέμπετε το σήμα του κινδύνου,
    τους γόους της υστερικής σειρήνας σταματήστε,
    κι αφήστε το πηδάλιο στις τρικυμίας τα χέρια!
    Το πιο φριχτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε!

    Τι; Πάλι να γυρίσουμε στην βαρετήν Ιθάκη,
    στις μίζερες τις έγνοιες μας και τις φτηνές χαρές μας,
    και στην πιστή τη σύντροφο, που σαν ιστόν αράχνης
    ύφαινε την αγάπη της γύρω από τη ζωή μας;

    Πάλι να ξέρουμε από πριν το αύριο τι θάναι
    και να μη νοιώθουμε καμιά λαχτάρα ν’ ανατέλλει;
    Πάλι σαν τους ανήλιαστους καρπούς, που μαραζώνουν
    και πέφτουν σάπιοι καταγής, να μοιάζουν τα όνειρά μας;

    Η τόλμη αφού μας έλειψε – και θα μας λείπει πάντα! –
    να βγούμε μόνοι απ’ τη στενή και τη στρωτή μας κοίτη,
    κ’ ελεύθεροι, σαν άνθρωποι στη χαραυγή του κόσμου,
    τους άγνωστους να πάρουμε και τους μεγάλους δρόμους
    μ’ ανάλαφρη περπατησιά σαν του πουλιού στο χώμα
    και την ψυχή μας ριγηλή σα φυλλωσιά στην αύρα,
    τουλάχιστο ας μη χάσουμε την ευκαιρία τώρα
    το παίγνιο να γίνουμε των άγριων των κυμάτων –

    κι όπου το φέρει! Ως πλόκαμοι μπορούν να μας τραβήξουν
    τα κύματα της θάλασσας τα σκοτεινά τα βύθη,
    μα και μπορούν στη φόρα τους να μας σηκώσουν τόσο
    ψηλά, που με το μέτωπο ν’ αγγίξουμε τ’ αστέρια!..

  45. Μαρία said

    18 Ενδιαφέρον το εύρημα. Στη συνέχεια το ξαναδούλεψε, όπως φαίνεται απ’ τις αλλαγές στον 4ο στίχο της 1ης στροφής και στους 2 πρώτους στίχους της προτελευταίας. Και βέβαια το χυνόπωρο γίνεται φθινόπωρο.
    Επίσης στη μεταθανάτια έκδοση των ποιημάτων του απ’ την Εστία παραλείπεται το μότο.

    Νικοκύρη, με γύρισες σαρανταφεύγα χρόνια πίσω, μια που κι εγώ τα ποιήματα του Ουράνη τα απέκτησα έφηβη. Για την ακρίβεια τα βούτηξα απ’ τη βιβλιοθήκη μιας θείας.

  46. Οὐράνης: οἱ Δὸν Κιχῶτες πᾶν μπροστὰ κι οἱ Σάντσοι ἀκολουθᾶνε!

    Καρυωτάκης: Οἱ Δὸν Κιχῶτες πᾶνε ὀμπρὸς καὶ βλέπουνε ὣς τὴν ἄκρη
    τοῦ κονταριοῦ ποὺ ἐκρεμασαν σημαία τους τὴν ἰδεα.

  47. «…οι trottins δεν είναι “τα αλάνια”, είναι οι μοδιστρούλες,…»

    Ίσως το trottins να θύμισε «τροτέζα» (αν πράγματι η λέξη ήταν ήδη σε χρήση τότε), και τελικά βγήκε συνειρμικά στην μετάφραση «αλάνια».

  48. Δημήτρης Μ. said

    Δύο ακόμη θάνατοι, όχι λόγιοι, αλλά υψηλής αισθητικής και πάθους:

    <a href="the text you want people to click on in your comment to get to that URL«>Σαν πεθάνω στο καράβι

    Όταν πεθάνω θάφτε με

  49. Δημήτρης Μ. said

    Σαν πεθάνω στο καράβι

  50. Προσγολίτης said

    «Οι ποιητές ζούνε αιώνια
    – δυστυχώς μετά το θάνατό τους».

    *

    «Δεν θα πεθάνω ολόκληρος» [θα μείνουν οι στίχοι μου;, τα βιβλία μου; – κάπως έτσι το θυμάμαι. Το έχω δει στο Λεξ. Δημητράκου (ε, δεν κουβαλιέται…)]

  51. Νίκος Γεράκης said

    50:
    Όχι, ολότελα δε θα πεθάνω! Το πνεύμα μου
    ποιητικό
    Τη στάχτη μου θα επιζεί, τη σήψη θα διαφύγει,
    Και δοξασμένος θα ’μαι, ως που στη γη
    Έστω και ένας ποιητής θα ζει.

    Αλεξάντρ Πούσκιν – Μνημείο

  52. cronopiusa said

    “..αν κάποια μέρα κατορθώσω τέλος να διαφύγω,

    θ΄ανοίξω ένα μικρό μαγαζί, κάπου απόμερα,

    και θα πουλάω πικρά πράγματα: μικρά βαλσαμωμένα ζώα,

    βιογραφίες φτωχών,

    βλέφαρα που δεν έκλεισαν ποτέ και, φυσικά, απερίσκεπτα καμινέτα.”

    (εμπόριο άψυχων δευτερολέπτων και σκέψης άμυαλης, με το ζύγι..μα ήταν αυτή η διαφυγή που ονειρεύτηκες;)

    “Στην είσοδο θα γράψω: “δωροδοκήστε τον αντικρινό τυφλό-αυτός μόνον ξέρει”.

    Και τα βράδυα θα κάθομαι στην πόρτα, με το μαύρο καπέλο μου κι ένα δίσκο ζαχαροπλαστείου στα χέρια κι όποιος καταλάβει!”

    Τάσος Λειβαδίτης

    ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ. ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ

    Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑ,ΜΠΑΡΑΜΠΑΝΤΟΥ.Β΄ΜΕΡΟΣ

  53. Μαρία said

    47 Την ίδια ρίζα έχουν αλλά νομίζω οτι τον παραπλάνησε το γένος της λέξης. Ενώ ο trotteur έχει θηλυκό trotteuse, o trottin δεν έχει θηλυκό. Εξάλλου ο Ηπίτης έχει μόνο την παλιά σημασία του trottin=μικρός ακόλουθος, κοπέλλι, παιδί. Νεαρός εργάτης των ιπποδρόμων.

    Μιχάλη, η τροτέζα σου έπρεπε να παραπέμπει στην ταινία με τη Σίρλεϊ Μακλέιν, Η Irma la douce παίχτηκε στην Ελλάδα μ’ αυτό τον τίτλο 🙂

  54. panavros said

    43.Cronopiusa πολύ όμορφο διήγημα απο μία λατρεμένη ηθοποιό. Ωστόσο μεγάλη η απόλαυση να διαβάζει κανείς τον Παπαδιαμάντη ωστε να την αρνηθεί για χάρη του youtube :).

  55. 53,
    Ωραία η σύσταση για την τροτέζα (δεν ήξερα τον ελληνικό τίτλο της ταινίας, ήξερα μόνο την Ίρμα της Λαμπέτη).

  56. Νίκος Γεράκης said

    ΑΜΑΝ πια! Με βαρέθηκα. Φρίκη!
    Μόνο το χιόνι του μπαρμπα-Γιαννού μας σώζει.
    Ατιμο C2H5OH
    Αντε να την κάνω, από δω μέσα.

  57. Γς said

    Νίκος Γεράκης = Γς
    Μπερδεύτικα. Ελεγα να συνεχίσω μέ άλλο όνομα αλλά προδόθηκα.
    Φτού! γμτ την ατυχία μου

  58. cronopiusa said

    75 Aniversario de la muerte de Federico García Lorca en Vintage Music

  59. 50: Ο πρώτος διδάξας είναι μάλλον (αν δεν το πήρε από κανέναν Έλληνα) ο Οράτιος:
    Exegi monumentum aere perennius
    Regalique situ pyramidum altius (…)
    Non omnis moriar, multaque pars mea
    Vitabit Libitinam.
    (Έστησα ένα μνημείο πιο αιώνιο από το μπρούντζο και πιο ψηλό από τη βασιλική τοποθεσία των πυραμίδων· δεν θα πεθάνω ολόκληρος, ένα μεγάλο μέρος μου θα ξεφύγει από τη θεά του Άδη — Ωδές Γ΄ 30)

  60. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα, μόλις επανήλθα!

    39: Τελικά, πολλοί ποιητές συναντιούνται σ’ αυτό το ποίημα!

  61. Νέος Τιπούκειτος said

    Christina Rossetti (1830-1894)

    When I am Dead, My Dearest

    When I am dead, my dearest,
    Sing no sad songs for me;
    Plant thou no roses at my head,
    Nor shady cypress tree:
    Be the green grass above me
    With showers and dewdrops wet;
    And if thou wilt, remember,
    And if thou wilt, forget.

    I shall not see the shadows,
    I shall not feel the rain;
    I shall not hear the nightingale
    Sing on, as if in pain:
    And dreaming through the twilight
    That doth not rise nor set,
    Haply I may remember,
    And haply may forget.

  62. Νέος Τιπούκειτος said

    Alfred de Musset (1810 – 1857)

    Mes chers amis, quand je mourrai,
    Plantez un saule au cimetière.
    J’aime son feuillage éploré ;
    La pâleur m’en est douce et chère,
    Et son ombre sera légère
    À la terre où je dormirai.

  63. Νέος Τιπούκειτος said

    Όπου η Ροσέτι πιθανότατα απαντάει στον ντε Μυσέ.

  64. ππαν said

    Είχε πέσει στα χέρια μου κάποτε ένα γαλλικό βιβλίο με επικήδειους λογοτεχνών γραμμένους από τους ίδιους.

  65. sarant said

    Και το αντίστοιχο του Λαπαθιώτη

    ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΩ.
    Όταν πεθάνω μη σφαλήσετε
    τα μάτια μου τα παγωμένα.
    Θέλω να ιδώ ποιοι θα γελάσουνε
    και ποιοι θα κλάψουνε για μένα.

    Θα ’ρθει η μανούλα μου η ταλαίπωρη,
    θα φέρουν τον παπά το γέρο.
    Θα ’ρθουν τριγύρω όσοι μ’ αγάπησαν:
    αυτοί θα κλάψουνε, το ξέρω.

    Και θα ’ρθουν κι άλλοι, σαν το μάρμαρο•
    θα κλάψουν, να φανούν πως κλαίνε.
    Κι εσύ, με τα γυαλένια μάτια σου,
    θα τους μαντέψεις, πεθαμένε!

    Έρχεται ο θάνατος αλύπητα,
    γλυκά-γλυκά να μας κοιμήσει.
    Και ξεσκεπάζει με μιας γύρω μας
    και τις αγάπες και τα μίση.

    Και θα περάσουνε, θα φύγουνε,
    και θα ’ρθουν άλλοι, θα ’ρθουν άλλοι.
    Ούτε τους ένιωσα, ούτε μ’ ένιωσαν:
    στο χώμα θα βρεθούμε πάλι.

    Μ’ αν έρθει δίχως κλάματα,
    που ήταν για μένα Φως και Πλάση,
    κι έρθει σιγά-σιγά, σα μάρμαρο,
    να με κοιτάζει, να γελάσει,

    μ’ αν έρθει, δίχως κλάματα,
    σε μένα, στο φτωχόν εμένα;
    Ω! αν μη βλέπω, τότε, κλείστε μου
    τα μάτια μου τα παγωμένα.

    (Επίσης πολύ νεανικό, δημοσιευμένο το 1909, όταν ήταν 21)

  66. Μαρία said

    61 Γεια σου Τιπού ακριβοθώρητε.

    Το ποίημα του Ουράνη δεν έχει σχέση με τις επιθυμίες του πεθαμένου (βάλτε μου ιτιές, καναβουριές, μπουζούκια, ναργιλέδες κλπ) αλλά με το άσμα «Σαν πεθάνω τι θα πούνε».

  67. ππαν said

    Οι επιθυμίες του πεθαμένου, εδω:

  68. Μαρία said

    65 Θέλω να ιδώ ποιοι θα γελάσουνε
    και ποιοι θα κλάψουνε για μένα.

    Απ’ τα κλασικά όνειρα. Και ποιος δεν έχει ονειρευτεί την κηδεία του.

  69. sarant said

    Και λεπτομερής περιγραφή της κηδείας, πάλι από τον Λαπαθιώτη, μάλιστα σε δύο παραλλαγές, εδώ η συντομότερη:

    (Προϋποθέσεις ή τα μετά θάνατον)

    …………….

    Το φέρετρό μου σανιδένιο
    δε θα ’χει καμιάν ομορφιά·
    θα το καρφώσουν μάνι-μάνι,
    με τα κοινότερα καρφιά,

    κι ύστερα βίρα και στον ώμο
    (λίγο μακρύ, λίγο φαρδύ)
    θα πάρει σε δυο μέρες δρόμο
    για το στερνό μου το τσαρδί…

    Θα είναι ο Άγγελος, ο Χάρης,
    ο Κλέων, ο Τάκης, η Λιλή,
    ο Γιώργος ο Μυλωνογιάννης,
    κι άλλοι πολλοί, πολλοί, πολλοί…

    ………………
    Και την επαύριο θ’ αρχινίσουν
    κάποιες γραμμές, εδώ κι εκεί,
    – κι αμέσως θα με παραλάβουν
    οι κριτικές, κι οι κριτικοί:

    «τεχνίτης», «μουσικός του στίχου»,
    «πολύ λεπτός αισθητικός»,
    – αυτά που γράφονται συνήθως
    κι αυτά που γράφουν σχετικώς·

    «τύπος ανώμαλος εκφύλου»,
    «γνωστή και συμπαθής μορφή»…
    Μα εμέ για ό,τι θα μου γράψουν
    δε θα μου καίγεται καρφί!

    Γιατί από μένα, ό,τι θα μείνει
    –κι εκεί που τώρα κατοικεί,–
    δεν θ’ ασχολείται με τους άλλους,
    δε θα διαβάζει κριτική…

    …………………
    Ο φίλτατός μου Πέτρος Χάρης
    με σφίξιμο χεριού γερό
    θα λέει αράδα στους γνωστούς του:
    – Τι φοβερό! Τι φοβερό!…

    Και παρατώντας τις δουλειές του,
    βιβλία και πολιτική,
    τη «Νέα Εστία» και τις «Τέχνες»,
    θα μου σκαρώσει κριτική!

    Μα και ο Βαγιάνος θα αρχίσει
    σ’ όλη, γραμμή, την Αττική,
    μ’ αστούς, μ’ εργάτες, με χωριάτες,
    καμπάνια λαπαθιωτική!

    Και κυνηγώντας άρον-άρον
    θα γράφει μέσα σε καρνέ,
    ως και τις γνώμες των γαϊδάρων
    της πολιτείας Αχαρναί!!!

  70. Μαρία said

    69 Αυτό μάλιστα. Ευκαιρία να διαβάσουμε και το παλιό ποστ.
    https://sarantakos.wordpress.com/2011/01/08/lapa8jan2011/

  71. mazestix said

    Παίρνω μια στροφή από κάθε ποίημα:

    «Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
    μέσα σ’ έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,
    θα με βρουν στο κρεβάτι μου, θε να ‘ρθει ο αστυνόμος,
    θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία».

    «Εφτά θα πέφτουν στη σειρά πάνω απ’ τον Πύργον ώρες
    και τότε εγώ την Κονταμίν για πάντα θα ‘χω αφήσει·
    ωστόσο από το Μπουρ-ντε-Φουρ τ’ αλάνια θα περνούνε
    δείχνοντας τα ποδάρια τους κι αδιάντροπα πηδώντας».

    Έχουν το ίδιο μέτρο!
    Αν στη μουσική των Διάφανων Κρίνων αντικαταστήσει κανείς τα λόγια του Ουράνη με τα λόγια του Κοτζιούλα, θα διαπιστώσει πως ταιριάζουν ακριβώς!

    Επομένως είναι πολύ πιθανό το ένα ποίημα να υπήρξε και έμπνευση για το άλλο αλλά και μετρικός οδηγός του.
    Δηλαδή ο Ουράνης να έγραφε το ποίημά του ψιθυρίζοντας ταυτόχρονα το προγενέστερο ποίημα, με δεδομένη αι τη χρονική εγγύητα των δύο έργων.

  72. Η μελοποίηση των Κρίνων πώς σας φαίνεται; Εγώ από μουσική δεν σκαμπάζω και έχω λογοφέρει με φίλο μου στιχουργό και κιθαριστή, εγώ υπέρ, εκείνος κατά.

  73. #59 καὶ στὴν 3,20:

    (παραθέτω ἀπὸ τὸν στίχο 13 κ. ἑ)

    iam Deadalo notior Icaro
    visam gementis litora Bosphori
    Syrtisque Gaetulas canorus
    ales Hyperboreosque campos;

    me Colchus et qui dissimulat matum
    Marsae cohortis Dacus et ultimi
    noscent Geloni, me peritus
    discet Hiber Rhodanique potor.

    absint inani funere neniae
    luctusque turpes et querimoniae;
    conpesce clamorem ac sepulcri
    mitte supervacuos honores.

    Σὲ λίγο ᾠδικὸ πτηνὸ γνωστότερο ἀπὸ τὸν Ἴκαρο θὰ ἐπισκεφθῶ τὰ ἀκρογιάλια τοῦ βουεροῦ Βοσπόρου καὶ τὶς Γαιτουλικὲς Σύρτεις καὶ τὰ Ὑπερβόρεια πεδία. Ἐμένα θὰ μάθῃ ὁ Κόλχος καὶ ὁ Δακὸς ποὺ προσποιεῖται ὅτι δὲν φοβᾶται τὴν Μαρσικὴ κοόρτι καὶ οἱ ἔσχατοι Γελωνοί, ἐμένα ὁ ἔμπειρος Ἴβηρας καὶ ὁ πότης τοῦ Ῥοδανοῦ. Ἄς λείπουν ἀπ’ τὴν μάταιη κηδεία μου τὰ μοιρολόγια καὶ τὰ πένθη τὰ αἰσχρὰ καὶ οἱ σχετλιασμοί. Συγκράτησε τὴν κραυγὴ καὶ ἄσε τὶς περιττὲς τιμὲς τοῦ τάφου.

  74. Μαρία said

    71 Έχουν το ίδιο μέτρο αλλά διαφορετικό τονικό σχήμα. Αρκεί να συγκρίνεις τα πρώτα ημιστίχια των πρώτων στίχων. Προπαροξύτονος οκτασύλλαβος στον Ουράνη, οξύτονος οκτασύλλαβος στη μετάφραση. Οπότε αυτό που γράφεις στο τέλος, οτι ο Ουρ. μπορεί να έγραφε ψιθυρίζοντας …, το βρίσκω απίθανο.

  75. Γς said

    68:
    Και ποιος δεν έχει ονειρευτεί την κηδεία του.

    Εβλεπα όνειρο τη κηδεία μου.
    Κόσμος πολύς περπατούσε με μουσικούς μπροστά που δεν έπαιζαν όμως γιατί είχαν απεργία.
    Τα είχα χρειαστεί. Καθόμουν δίπλα στον Πεθαμεναρζή, που οδηγούσε τη νεκροφόρα και του εξηγούσα γιατί δεν έπρεπε να με θάψουν:
    1) Δεν έπαιζαν οι μουσικοί, 2) δεν ξέρω τι οι παπάδες, 3) 4) 5) δεν θυμάμαι τους υπόλοιπους λόγους. Εκτός από τον τελευταίο:
    -Και είμαι και ζωντανός κύριε Νεκροθάφτα!
    Και μετά ξύπνησα (;)

  76. spiral architect said

    @72: Αισθαντικά μ’ αρέσει.
    (χωρίς κι εγώ να έχω ιδιαίτερες γνώσεις)
    Αν υπήρχε μια άλλη πρόταση μελοποίησης να τη συγκρίναμε …

  77. Καλημέρα,

    ο καθείς με τις επιθυμίες του…

  78. sarant said

    Καλημέρα
    72-76: Όταν μια μελοποίηση δεν είναι πολύ κακή, συνήθως μας αρέσει -έτσι έχω παρατηρήσει- εκτός αν υπάρχει άλλη καλύτερη.

  79. Μισιρλού... said

    Καλημέρα! Και μια φωτεινή καλοβδομάδα, για όλους…

    Και ως τιμή στον Ντίνο Χριστιανόπουλο:

    «Όταν πεθάνω, να με θάψτε στο χωριό» –
    θέλουν να τιμήσουν με το πτώμα τους
    την πατρίδα που αρνήθηκαν με το σώμα τους.

    Από «Μικρά ποιήματα» (Το κορμί και το σαράκι)

  80. «στων δικηγόρων της Εδέμ την δίχως δίκες θάμαι.» Μήπως εἶναι «τὴν Ἐδέμ»;

    (Συμπτωματικά, προχτὲς τὸ βράδυ διάβαζα τὸ ποίημα τοῦ Οὐράνη.)

  81. sarant said

    80: Ωχ, δίκιο έχεις…

  82. Γς said

    78:
    >Όταν μια μελοποίηση δεν είναι πολύ κακή, συνήθως μας αρέσει -έτσι έχω παρατηρήσει- εκτός αν υπάρχει άλλη καλύτερη.

    Τι θέλει να πει ο ποιητής;
    Hint 1. >εκτός αν υπάρχει άλλη καλύτερη.
    Hint 2. Ολότελα.
    Hint 3. Παναγιώταινα.

  83. sarant said

    Θέλω να πω, αν δεν ακούσουμε μια καλύτερη που να μας δείξει τη διαφορά, θεωρούμε καλή και τη μέτρια μελοποίηση.

  84. Γς said

    >Θέλω να πω, αν δεν (beep) μια καλύτερη που να μας δείξει τη διαφορά, θεωρούμε καλή και τη μέτρια.

    Το ίδιο λέμε.

    (Περπατώ στο μπλόγκ όταν η ππαν δεν είναι εδώ)

  85. Δημήτρης Φύσσας said

    ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ

    Όταν ο ίδιος δε θα υπάρχει –καμιά λύπη–
    Θα υπάρχουν όμως τα τιρκουάζ πλακάκια της Βικτώριας,
    Το παζάρι των φτωχών από το Γκάζι στον Κεραμεικό,
    Η μυρωδιά απ΄ το κοκκινόχωμα, υγρό, των πεύκων,
    Οι ιδρωμένοι στων γυμναστηρίων τις βιτρίνες,
    Κι όσα άλλα διατρέχει ο ηλεκτρικός των νέων Αθηναίων.

    Στ΄ αλήθεια καμιά λύπη.
    Άγνωστες κυρίες και πάλι θα σχολιάζουν κάποιον ποιητή
    Που θα σώζει κάποιο στίχο στο πρώτο τυχόν παλιόχαρτο
    Ή θα ηχογραφεί μια ιδέα στο κινητό,
    Στην Αττική, στο Φάληρο ή στο ΚΑΤ
    Ή όπου αλλού στον πολυαγαπημένο ηλεκτρικό.

    Και όντως, καμιά λύπη.
    Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων,
    Απαρατήρητοι κυκλοφορώντας μες στα τούνελ
    Άλλοι ποιητές θα διέρχονται το αστικό τοπίο
    (Πολύχρωμο, πολύγλωσσο των νέων Αθηναίων)
    Συλλέγοντας εικόνες, σωρεύοντας τις σκέψεις
    Και γενικά τα υλικά, πού, όταν τα κάνουν στίχους,
    Θα φέρουνε, ίσως, και σ΄ αυτούς
    Και τη δική τους «καμιά λύπη».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: