Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το ρετσινόλαδο (Θ.Δ.Φραγκόπουλος)

Posted by sarant στο 18 Νοεμβρίου, 2012


 

Πριν από ένα μήνα περίπου είχα παρουσιάσει στο τακτικό κυριακάτικο λογοτεχνικό μας άρθρο ένα διήγημα του Θ.Δ.Φραγκόπουλου (1923-1998) για τον εξάδελφό του Θεόφιλο Φραγκόπουλο (1917-1969), τον πανεπιστήμονα επιμελητή της Γεωπονικής που αυτοκτόνησε όταν έγινε στόχος του δικτατορικού καθεστώτος. Σήμερα παρουσιάζω ένα ακόμα «επίκαιρο» (έτσι τα ονόμαζε) διήγημα του Φραγκόπουλου, γραμμένο για τη δίκη των Έξι. Η ιδέα ήταν του φίλου Βαγγέλη Δαρδαντάκη, ο οποίος πληκτρολόγησε το κείμενο και μου επισήμανε ότι την Πέμπτη που μας πέρασε (στις 15 Νοεμβρίου) συμπληρώθηκαν 90 χρόνια από την ολοκλήρωση της δίκης και την εκτέλεση των Έξι, των πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών που θεωρήθηκαν υπαίτιοι για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Η εκτέλεση έγινε λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση της απόφασης, πιθανώς προκειμένου να μην προλάβει να φτάσει το αγγλικό τελεσίγραφο που απαιτούσε ματαίωση της εκτέλεσης.

Η εκτέλεση των Έξι ήταν μια απαραίτητη αγριότητα που επέφερε την κάθαρση που ζητούσε η ελληνική κοινωνία μετά μιαν ανυπολόγιστη συμφορά. Τον Οκτώβριο του 2010, ύστερα από προσφυγή του εγγονού του Μ. Πρωτοπαπαδάκη, ο Άρειος Πάγος ακύρωσε την απόφαση του Επαναστατικού Δικαστηρίου και την καταδίκη των Έξι και έπαυσε την ποινική δίωξη λόγω… παραγραφής. Αν διαβάζω σωστά την απόφαση, ο Άρειος Πάγος δεν «αθώωσε» επί της ουσίας τους Έξι, αλλά αυτό θα περιμένω να το πουν ειδημονέστεροι στα νομικά από μένα. Η δικαστική απόφαση βέβαια δεν αλλάζει την κρίση της ιστορίας, μάλλον υπογραμμίζει (όχι πως χρειαζόταν) τον ταξικό χαρακτήρα της δικαιοσύνης.

Αλλά ας γυρίσουμε στο διήγημα. Ο Θ.Δ.Φραγκόπουλος γράφει για κάτι που δεν το έζησε (γεννήθηκε έναν χρόνο μετά τα γεγονότα που περιγράφει) αλλά που θα το ήξερε πολύ καλά από διηγήσεις. Κατά πάσα πιθανότητα, μεταφέρει με απόλυτη πιστότητα τις διηγήσεις αυτές, επιλέγοντας βέβαια σε ποια σημεία θα εστιάσει τον φακό, καθώς περιγράφει πώς ο διχασμός του 1916 επηρέασε μια μεγαλοαστική οικογένεια που έτυχε να μην συνταχθούν όλα της τα μέλη με την ίδια παράταξη. Ο Φιλάκος που αναφέρεται στη διήγηση είναι ο εξάδελφος Θεόφιλος Φραγκόπουλος στον οποίο ήταν αφιερωμένο το προηγούμενο διήγημα. Ο Νικολάι είναι ο Νικ. Θεοτόκης, ένας από τους έξι εκτελεσθέντες, υπουργός δικαιοσύνης και στρατιωτικών στις κυβερνήσεις Γούναρη και Στράτου.

Έχω μονοτονίσει το διήγημα και έκανα ελάχιστες ορθογραφικές επεμβάσεις. Μπορεί να έχουν ξεφύγει λάθη τονισμού από το οσιάρ. Το «Γουδί» είναι ορθογραφία που την είχε και ο Φραγκόπουλος, διότι έτσι έγραφε επί δεκαετίες όλος ο κόσμος το τοπωνύμιο αυτό, τόσο την αθηναϊκή γειτονιά όσο και τον τόπο της εκτέλεσης των Έξι και γενικώς των «προδοτών» (που δεν συμπίπτει με τη γειτονιά Γουδί) πριν ο Δήμος Αθηναίων υιοθετήσει (αντιστάσεως μη ούσης) το δήθεν σωστότερο «Γουδή», προτιμώντας να τιμήσει μια οικογένεια μεγαλοκτηματιών και να περιφρονήσει κατάμουτρα (ο δήμος) το γλωσσικό αισθητήριο εκατοντάδων χιλιάδων Αθηναίων. Αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο άρθρο.

 

ΤΟ ΡΕΤΣΙΝΟΛΑΔΟ

Πολλοί μελετητές της ιστορίας της Δίκης των Εξ, που κατέληξε στον τυφεκισμό των πρωταιτίων τής Μικρασιατικής καταστροφής, στο Γουδί, έχουν εκφράσει την απορία τους, για ποιόν άραγε λόγο ο στρατοδίκης πλοίαρχος (Π.Ν.) Κωνσταντίνος Φραγκόπουλος, που τόσο ενεργό μέρος έλαβε στην πολύμηνη διαδικασία, δεν παρευρέθηκε στην τελική συνεδρίαση, εκείνην που απήγγειλε τις ποινές. Μερικοί μάλιστα είδαν αυτή την απουσία σαν μια πολιτική πράξη, ένα είδος σιωπηλής αποδοκιμασίας προς τον Πρόεδρο, στρατηγό Οθωναίο, προς την ίδια την Επανάσταση ή τον Πλαστήρα. Άλλοι θέλησαν να δουν τούτη την πράξη σαν μια απόδειξη ενός πνεύματος καιροσκοπισμού. Οι εχθροί του πλοίαρχου Φραγκόπουλου δεν δίστασαν μάλιστα να τον κατηγορήσουν για λιγοψυχία. Η αλήθεια ωστόσο είναι εντελώς διαφορετική. Χαίρομαι που τώρα μου δίνεται η ευκαιρία να αποκαταστήσω την υστεροφημία του γενναίου αυτού δημοκράτη μαχητή.

Ο Κωνσταντίνος ήταν ο υστερότοκος γιος του Θεόφιλου Φραγκόπουλου, εφέτη στη δίκη του Χαρίλαου Τρικούπη για τα άρθρα του «Τις Πταίει;», που πλήρωσε τη δικαστική του ευσυνειδησία να αθωώσει τον Τρικούπη, με δυσμενείς μεταθέσεις, χαλκευμένες κατηγορίες και διώξεις, που καταπίκραναν την ευγενικιά ζακυνθινή ψυχή του καί τον οδήγησαν, μετά τήν αποκατάσταση του Τρικούπη στα πράγματα, στήν παραίτηση. Ο πατέρας μου, Δημήτριος, ήταν ο πρωτότοκος, και ανάμεσα στους δυο υπήρχε ο Σπυρίδων, που σκοτώθηκε στον Μακεδονικό Αγώνα, υπολοχαγός. Στον διχασμό του 16, ο πατέρας μου έγινε βασιλικός και ο Κωνσταντίνος βενιζελικός. Ο πατέρας μου ήταν δικαστικός και ο θείος μου αξιωματικός του Ναυτικού· ίσως η εξήγηση να βρίσκεται εκεί.

Παρά τα έντονα πολιτικά πάθη, τα αδέλφια δεν απομακρύνθηκαν ποτέ ψυχικά το ένα από το άλλο, αν και δεν έλειψαν ποτέ οι προστριβές. Η πρώτη αφορμή σοβαρής διάστασής τους στάθηκε το ιστορικό ξεμάλλιασμα (το έγραψαν και οι εφημερίδες) ανάμεσα στις δασκάλες των παιδιών τους. Απόλυτα σύμφωνα με την πολιτική παράδοση, ή εκλογή της εθνικότητας κάθε δασκάλας δεν ήταν καθόλου τυχαία: εμείς, δηλαδή οι αδερφές μου και εγώ, είχαμε μια Γερμανίδα, τα ξαδέλφια μου, δηλαδή ο Φιλάκος και η Φανή, είχανε μια Γαλλίδα. Άγριες αψιμαχίες είχαν αρχίσει από το 1916, αλλά τον Νοέμβριο του 1920 η Φρόιλάιν Τερέζε και η Μαμζέλ Εγκάς αρπάχτηκαν μαλλί με μαλλί — πάνω στο θέμα αν έπρεπε νά συνυπολογισθούν οι ψήφοι του στρατού στις εκλογές του Νοεμβρίου — σε τέτοιο βαθμό ώστε να κληθεί η αστυνομία. Οι μανάδες, που ο φανατισμός δεν τις είχε τυφλώσει, αποφάσισαν φρονίμως πως από δε και πέρα τα ξαδέρφια δεν θα ξανάπαιζαν μαζί στο Ζάππειο, και καθορίστηκε προσεχτικά το ωράριο και το δρομολόγιο που η κάθε δασκάλα με το τσούρμο της θα ακολουθούσε ώστε να μην συναντιόμαστε ούτε στο δρόμο. Καθώς εκείνοι κάθονταν στήν οδό Κανάρη και εμείς στην οδό Ηρακλείτου, δυο βήματα πιο πέρα, το εγχείρημα ήταν δυσκολότερο από ότι μοιάζει να φαίνεται. Τα παιδιά, όταν διαμαρτυρήθηκαν, σωφρονίσθηκαν με ένα γερό ξύλο.

Το 1917, ο Κωνσταντίνος γύρισε καμαρωτός από τήν Άμυνα της Θεσσαλονίκης και ο πατέρας μου παύθηκε. Το 1920, ο πατέρας μου αποκαταστάθηκε, επιστρατεύθηκε και έγινε επίτροπος στρατοδικείου, ενώ ο θείος μου κρυβόταν (συχνά στο σπίτι μας) ώσπου νά δραπετεύσει στη Γαλλία. Το 1922 ο πατέρας μου ξαναπαύθηκε και ο θείος μου διορίσθηκε στρατοδίκης των Εξ.

— Τέτοιος που είναι, είπε τότε ο πατέρας μου, πάλι καλά που δεν έγινε και τίποτα χειρότερο.

Τά πάθη είχαν φτάσει στο απροχώρητο. Τότε ήταν που, καλεσμένη στο σπίτι των Μαζαράκη, η αδελφή μου Λία είπε το περίφημο: «Εγώ δεν τρώω βενιζελικά γλυκά» όταν της πρόσφεραν την καθιερωμένη τούρτα. Ήταν ακόμα 9 χρονών.

Οι σχέσεις όμως ανάμεσα στα δυο αδέλφια εξακολουθούσαν να είναι στενές.

Γρήγορα φάνηκε για το πού πήγαινε εκείνη η δίκη. Το γεγονός πως ανάμεσα στους κατηγορουμένους ήταν και ένας δεύτερος ξάδελφος της μάνας μου δεν έκανε φυσικά τα πράγματα ευκολότερα.

Σαν ένα από τα μοναδικά αποκούμπια των βασιλικών, λόγω του αδελφού του, ο πατέρας μου γινόταν καθημερινά ο δέκτης παραπόνων, ικεσιών, θυμών και ανησυχιών. Στο σπίτι μας άλλωστε είχε κρυφτεί ο Πρίγκιπας Ανδρέας το βράδυ πριν φυγαδευτεί με το αγγλικό καράβι. Το πρόσωπο του πατέρα μου γινόταν κάθε μέρα και πιο σκοτεινό.

— Πρέπει κάτι νά γίνει για να μη βάψει τα χέρια του ο αδερφός μου με αίμα, είπε στο τέλος στη μητέρα μου.

— Πώς πήγε καί μπλέχτηκε έτσι! Αλλά από βενιζελόμουτρο τί περιμένεις;

— Καί μάλιστα αίμα συγγενικό, είπε η μητέρα μου. Χτες ακόμα ήταν η γυναίκα του Νικολάι εδώ πέρα καί μου έλεγε πως, και τρεις να εκτελέσουνε, ο άντρας της είναι μέσα. Το διεμήνυσε το κάθαρμα ο Βενιζέλος, που τον έχει στο μάτι από τον καιρό που ήταν πρέσβυς στο Βερολίνο, στον Κάιζερ.

— Ο ξάδερφός σου είναι ένας βλάκας και μισός, είπε ο πατέρας μου. Όφειλε νά φύγει, όπως το ’καναν τόσοι καί τόσοι δικοί τους μετά το είκοσι.

— Νόμιζε πως η καθαρή του συνείδηση ήταν αρκετή για να τον προστατεύσει, είπε η μάνα μου. Άλλωστε, εμείς οι Θεοτόκη δεν συνηθίζουμε να το βάζουμε στα πόδια. Μένουμε για να αντιμετωπίσουμε τις ευθύνες μας. Αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να τον ντουφεκίσει ο αδερφός σου.

— Εδώ κοντεύουμε να γίνουμε αρχαία τραγωδία, στέναξε ο πατέρας μου. Τι διχασμός, θεέ μου!

— Χώρια που, αν τώρα βουτήξει ο Ντιντής τα χέρια του στο αίμα, άντε να τον σώσεις αργότερα όταν θα ’ρθουμε πάλι στα πράγματα, είπε η μητέρα μου.

— Αυτό είναι άλλη μια σκέψη που δε φεύγει από το νου μου, είπε ο πατέρας. Πες μου, συνέχισε, τί λέει ή συννυφάδα σου για όλα αυτά;

Η γυναίκα του θείου μου ήταν ένα άκακο και σιωπηλό πλάσμα, γεμάτο σωφροσύνη, που έβλεπε τις εναλλασσόμενες τύχες του άντρα της και την έπιαναν ζαλάδες. Ήταν από την Αίγυπτο, με άνεση οικονομική, μαθημένη να είναι υπάκουη στο εκάστοτε γκουβέρνο και να περνάει μια ζωή ανέφελη, και αυτές οι θηριομαχίες, όπως τις έλεγε, της προξενούσαν έναν διαρκή τρόμο.

— Προχτές μου έλεγε, είπε η μητέρα μου, πως δεν κοιμάται πια σχεδόν καθόλου από το φόβο της. Αν δεν φοβόταν ακόμα περισσότερο τον Ντιντή και τους θυμούς του, θα του είχε πει να μην ανακατεύεται…

— Στάσου, είπε ξαφνικά ο πατέρας μου. Νομίζω πώς μου ήρθε μια ιδέα για το πως μπορώ να σώσω τον αδερφό μου.

*

Η δίκη είχε πια φτάσει στο τέλος της. Οι απολογίες των κατηγορουμένων, οι αγορεύσεις των στρατιωτικών επιτρόπων και των συνηγόρων είχαν τελειώσει. Το δικαστήριο, διακόπτοντας για τρεις μέρες, είχε συγκληθεί για κείνο το πρωί για να βγάλει την ιστορική του απόφαση. Το προηγούμενο βράδυ ο θείος Ντιντής είχε συμμετάσχει στη σύσκεψη στο σπίτι του Οθωναίου με τον Χαβίνη και τον Πεπονή: δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς, οι πρόσφυγες φώναζαν, οι βασιλικοί έκαναν ξανά ύποπτες κινήσεις για αντικίνημα, έπρεπε να δοθεί μια κάθαρση. Ο θείος μου ξύπνησε πολύ κουρασμένος, είχε κακοκοιμηθεί. Αλλά η απόφαση του ήταν αμετάκλητη: αυτοί που κατέστρεψαν το Έθνος, έπρεπε να τιμωρηθούν. Με σφιγμένη καρδιά φόρεσε τη στολή του.

Σιωπηλή, φοβισμένη, η θεία Τζέλλα μπήκε στο γραφείο του, φέρνοντας αμίλητη τον καφέ. Τον άφησε δίπλα του και έκατσε στήν απέναντι πολυθρόνα, τη δερμάτινη, κοιτώντας τον εξεταστικά και κάπως περίεργα.

— Μωρέ όλα σήμερα μου φαίνονται ολόπικρα, μουρμούρισε ο θείος Ντιντής κατεβάζοντας μετά την πρώτη του ρουφηξιά το φλιτζάνι. Δεν έβαλες ζάχαρη καθόλου στον καφέ;

Η Τζέλλα τον ζύγισε με το βλέμμα, ανήσυχη.

— Θυμάσαι που είπε ο γιατρός να περιορίσουμε το ζάχαρο, γιατί έτσι που πάμε θα πάθεις διαβήτη από τις στενοχώριες; μουρμούρισε απαλά.

— Μα είναι ανάγκη να μου κάνει το στόμα κόλαση; είπε θυμωμένα ο θείος Ντιντής. Όλα σαν ξινόλαδο μου φαίνονται. Λες και πίνω φαρμάκι.

Ήπιε ακόμα μια ρουφηξιά και μετά, αποφασισμένα, άδειασε όλο το φλιτζάνι. Μια ανακούφιση ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο της Τζέλλας.

—Έλα, πήγαινε τώρα, και ο θεός βοηθός του είπε.

Και — πράγμα που είχε νά κάνει για πολλά, αμέτρητα χρόνια, από τότε που εκείνη η γαλλίδα… — τον πλησίασε και τον φίλησε στο μέτωπο.

— Πράγματι, ο θεός βοηθός, στέναξε καί ο Θείος Ντιντής, βάζοντας το πηλήκιό του και κοιτώντας τον εαυτό του μέσα στον καθρέφτη πάνω από το τζάκι.

Η απόσταση ανάμεσα από το σπίτι του μέχρι το στρατοδικείο ήταν μικρή και συνήθως ο Ντιντής την κάλυπτε με τα πόδια, αλλά εκείνη τη μέρα αισθανόταν τόσο βαριά τα ποδάρια του, ώστε με ανακούφιση αντίκρισε στη διασταύρωση Πινδάρου και Ακαδημίας ένα μόνιππο που το πήρε για να τον πάει στη παλιά Βουλή. Όταν έφτασε εκεί, αισθανόταν περίεργα: την ώρα που πλήρωνε τον άμαξα αισθάνθηκε και μια τρομερή σουβλιά στα έντερά του.

— Μα τί έχω; συλλογίστηκε. Μήπως τύψεις; Από τώρα; Προχώρησε στον κιγκλιδόφραχτο περίβολο και ανέβηκε τις σκάλες με ολοένα μεγαλύτερη δυσφορία. Φτάνοντας το πάνω κεφαλόσκαλο, κατάλαβε τι είχε: ήταν ανάγκη να πάει στην τουαλέτα.

*

Μόλις ο θείος Ντιντής έφυγε, η θεία Τζέλλα, χωρίς καν να βάλει καπέλο, βγήκε στο δρόμο, έστριψε την γωνία της Κανάρη προς τη Σόλωνος, και περπατώντας γρήγορα έφτασε στην Ηρακλείτου, στη γωνία με την Μηλιώνη. Πίσω από την πόρτα, περιμένοντας το χτύπημά της στο κουδούνι, βρισκόταν η ίδια η μητέρα μου.

— Λοιπόν; Λοιπόν; την ρώτησε ανυπόμονα.

Ο πατέρας μου βγήκε από το υπνοδωμάτιο με τη ρόμπα, τρεχάτος.

— Εντάξει, είπε φοβισμένα, ανήσυχα, η Τζέλλα.

— Το ήπιε; Όλο; έκανε ο πατέρας μου.

— Παραπονέθηκε, άλλα το ήπιε όλο, ναι.

— Μήπως κατάλαβε τίποτα; είπε η μητέρα μου.

— Όχι, ήταν τόσο στενοχωρημένος που νόμισε πως το στόμα του ήταν πικρό από τη στενοχώρια, είπε η θεία Τζέλλα.

— Ανησυχούσα λίγο, είπε ο πατέρας μου. Ξέρεις, δεν είναι εύκολο να το κρύψεις στον καφέ.

*

Ο θείος Ντιντής ήταν κάθιδρος. Δεν άντεχε να πάει για τέταρτη φορά στο μέρος — ήταν που ήταν αηδιαστικά ρυπαρό. Αλλά να που έπρεπε. Και η έναρξη της συνεδρίασης καθυστερούσε, γιατί διαρκώς την ώρα που πήγαινε να μπει μέσα στην αίθουσα (οι άλλοι, με καλόβολη κατανόηση, τον περίμεναν έξω) ένιωθε την ίδια σουβλιά στην κοιλιά και την ίδια ανάγκη για επιτακτική εκκένωση. Επρόκειτο καθαρά για συμπτώματα δηλητηρίασης.

— Λυπάμαι, είπε ψιθυριστά στον Χαβίνη. Δεν ξέρω τι με έπιασε.

— Μα να σε δει ο γιατρός; Είναι καί ο Μπένσης εδώ, τον έχουμε για τον Γούναρη μήπως του έρθει τίποτα με την απόφαση…

— Όχι, είμαι καλά! είπε ζωηρά ο Ντιντής. Μια στομαχική αδιαθεσία, κάποια δηλητηρίαση…

Αλύγιστος, ατσαλάκωτος, τον πλησίασε ο Οθωναίος.

— Κύριε Πλοίαρχε, του είπε. Αν δεν αισθάνεσθε καλά, να σας αντικαταστήσουμε. Έτσι που αργούμε μπορεί να παρεξηγηθεί η βραδύτητά μας σαν μια ένδειξη ελλείψεως ομοφωνίας για την απόφαση. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό… Τι διεθνείς επιπτώσεις μπορεί να έχει…

Ο Ντιντής έσφιξε με αγωνία τα γόνατα του. Η ανάγκη ξαναρχόταν, άκρως επιτακτική. Φοβήθηκε πως στο τέλος δεν θα απέφευγε την γελοιοποίηση και τον εξευτελισμό της ανεγκράτειας.

— Με συγχωρείτε, τραύλισε. Δεν μπορώ!

Και χύθηκε κατά τά αποχωρητήρια.

— Πολύ καλά, είπε ο Οθωναίος, καθώς τον είδε νά χώνεται στην πόρτα, και χάιδεψε το μουστάκι του για να κρύψει ένα μορφασμό. Να ειδοποιηθεί πάραυτα ο πρώτος αναπληρωματικός. Εμπρός, κύριοι.

*

— Πράγματι, είπε η θεία Τζέλλα. Είναι πολύ δύσκολο να κρύψεις τή γεύση του ρετσινόλαδου στον καφέ.

Φεβρουάριος ’76

 

 

43 Σχόλια προς “Το ρετσινόλαδο (Θ.Δ.Φραγκόπουλος)”

  1. Μαρία said

    Φαρσοκωμωδία θυμίζει η υπόθεση 🙂

    Μα πού είναι ο Κιντ να ξεπαρθενιάσει το νήμα;

  2. spiral architect said

    … — Πράγματι, είπε η θεία Τζέλλα. Είναι πολύ δύσκολο να κρύψεις τή γεύση του ρετσινόλαδου στον καφέ.

    Είναι δυνατόν,να αποποιήθηκε ακούσια την ευθύνη του σαν στρατοδίκης απέναντι σε συγγενή, με μια δόση καθαρτικού ρετσινόλαδου στον πρωινό καφέ; 😯
    (όχι ότι δεν έγιναν έτσι τα πράματα, αλλά, να, χαλάει η μαγεία της ιστορίας)

    Πίσω από τον δυνατό άνδρα κρύβεται μια ακριβή γυναίκα.

    Καλημέρες. 🙂

  3. gpoint said

    δεν είδα πουθενά τον Φάντη, έ ;

  4. sarant said

    Ευχαριστω για τα πρώτα σχόλια!

  5. Μαρία said

    Ο Φαήλος, όταν μιλάει για ντιντήδες, αυτόν έχει στο νου του; 🙂

  6. Γς said

    Πιτσιρικάς άκουγα (50ς) μέσα στις ατέλειωτες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις μεταξύ εθνικοφρόνων και αριστερών μετά των συνοδοιπόρων τους, να ξεπετάγονται, αραιά και που, και κάτι Βενιζελικοί και κάτι ΑντιΤέτοιοι.

    Νόμιζα ότι είχαν να κάνουν με τον Σοφοκλή Βενιζέλο. Δεν πολυμαθαίναμε για τα του 22. Ούτε για τη Δίκη , την 4η Αυγούστου, τα πραξικοπήματα. Αλλά ούτε και για τα πολύ πρόσφατα, Βάρκιζα ‘Δημοψήφισμα’, κτλ.
    Θέματα ταμπού για τον Τύπο της εποχής. Με θυμάμαι να ψάχνω να βρω κάτι για τα κενά αυτά στην εγκυκλοπαίδεια του ‘Ηλίου’.

    Σίγουρα, οι αντιπαραθέσεις Βασιλικών και Βενιζελικών, δεν γνώρισαν και τις καλύτερες μέρες τους στην μετεμφυλιακή Ελλάδα.
    Κι απάνω που όλα αυτά σχεδόν έχουν ξεχαστεί, το περασμένο Σάββατο στο εξοχικό των κουμπάρων μας, που έχουν και τον Ανακτα εικόνα στο σαλόνι ήρθε η κουβέντα για το Διχασμό.

    Και να ο υπέργηρος δικαστής να τα σέρνει στον Βενιζέλο που πήγε και εξόργισε τους Μπολσεβίκους στην Ουκρανία και βόηθησαν τον Ατατούρκ. Και να ο πράος στρατηγούλης μας, συμμαθητής του Μητσοτάκη, να ξιφουλκεί κατά των Ελκιά-ελιά-και-Κώτσο-Βασιλιά.
    Οι υπόλοιποι απλώς κρατιόμασταν να μη ξεσπάσουμε στα γέλια.

  7. cronopiusa said

    καλή σας μέρα

    σας ευχαριστούμε κύριε Δαρδαντάκη
    σας ευχαριστούμε κύριε Σαραντάκο

    ΝΕΤ Η μήχανη του Χρόνου – Η Δίκη των 6 / I

    ΝΕΤ Η μήχανη του Χρόνου – Η Δίκη των 6 / II

  8. panavros said

    2.Καλημέρα, εγώ θα έλεγα οτι πίσω απο τη συγκεκριμένη ανδρική βλακεία υπήρξε μια ταλαιπωρημένη ψυχούλα που έσωσε τα πράγματα τουλάχιστον για τον συγκεκριμένο άνδρα.

    Το «θεία Τζέλλα» (αλλά και η όλη πλοκή) παραπέμπει σε ελληνική ταινία του 60…Τζένη, Τζούντι, Τζέσσυ…κτλ , το δε «βενιζελόμουτρο» το βρίσκω αρκετά σημερινό 🙂 .

    …Βενιζελικοί-Βασιλικοί, Αριστεροί-Δεξιοί, Πασοκτζήδες-Νεοδημοκράτες. Για σκεφτείτε τους Χαλασοχώρηδες του Παπαδιαμάντη στο σημείο οπου η μία ομάδα λέει «Ζήτω οι ξυπόλυτοι» και η άλλη ομάδα-νίωθωντας αρχικά οτι τα ζήτω είναι γι’αυτούς- απάντησε με το «Ζήτω οι ξ’σκζάνηδες».Τι είχες Γιάννη, τι ‘χα πάντα.

    …ειρήσθω εν παρόδω το σημερινό διήγημα αγγίζει και το θέμα «θανατική ποινή».

  9. nikos10 said

    Πράγματι, δεν πρόκειται για αθώωση των καταδικασθέντων, αλλά για εξαφάνιση της αρχικής απόφασης και διακοπή της δίωξής τους (η οποία αναβιώνει μετά την εξαφάνιση της απόφασης), λόγω του θανάτου τους! Ο οποίος θάνατος επήλθε ακριβώς λόγω αυτής της καταδίκης! Για όσους θεωρούν βαρετά τα νομικά, ιδού ένα ωραιότατο σουρεαλιστικό σκηνικό!
    Γενικά, πάντως, η δυνατότητα αναθεώρησης παλαιών αποφάσεων είναι πολύ προβληματική, ιδίως όταν αφορά ιστορικά γεγονότα. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι δικαστές σε ρόλο ιστορικού.
    Να θυμίσω δε ότι ο Άρειος Πάγος έχει απορρίψει τρεις φορές τα αιτήματα του Γρ. Στακτόπουλου και της χήρας του για την αναθεώρηση της απόφασης με την οποία καταδικάστηκε για τη δολοφονία του Πολκ. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανείς πλέον που να πιστεύει ότι αυτός ήταν ο αυτουργός.

  10. panavros said

    “Ζήτω οι ξ’σκιζάνηδες”.

  11. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια!

    9: Καίρια η επισήμανση για τον Στακτόπουλο, που πέθανε με τη ρετσινιά του φονιά -εκεί ο Άρειος Πάγος δεν συγκινήθηκε, βλέπεις δεν ήταν πρωθυπουργός της δεξιάς ο Στακτόπουλος.

  12. spyroszer said

    Καλημέρα, να σας κουράσω με μερικά νομικά:
    Σύμφωνα με τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας αίτηση επανάληψης της διαδικασίας της δίκης μπορεί να γίνει αν, μεταξύ άλλων, ύστερα από την οριστική καταδίκη κάποιου αποκαλύφθηκαν νέα, άγνωστα, στους δικάσαντες δικαστές, γεγονότα ή αποδείξεις, τα οποία μόνα τους ή σε συνδυασμό με εκείνα που είχαν προσκομισθεί προηγουμένως κάνουν φανερό ότι αυτός που καταδικάστηκε είναι αθώος ή καταδικάστηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε.
    Πρέπει δηλ. τα νέα γεγονότα να «κάνουν φανερό», όχι απλά πιθανό, ότι αυτός που καταδικάστηκε είναι αθώος. Η απόφαση λοιπόν μπήκε στην ουσία της υπόθεσης άφου έκανε δεκτή κατ’ ουσίαν την αίτηση επανάληψης, κρίνοντας ότι καθίσταται φανερό, βάσει των νέων στοιχείων, ότι αυτοί που καταδικάστηκαν είναι αθώοι.
    Από κει και πέρα, υπάρχουν δύο δυνατότητες για το Δικαστήριο: είτε κηρύξει την αθωότητα του κατηγορουμένου, κρίνοντας ότι δεν είναι αναγκαία η επανάληψη της δίκης (πχ όταν τα νέα γεγονότα που παρουσιάστηκαν καθιστούν αναμφίβολη την αθωότητα ή προκύπτει ότι το αξιόποινο εξαλείφθηκε δια παραγραφής), είτε να διατάξει τη διεξαγωγή νέας δίκης. Στη προκειμένη περίπτωση το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν είναι εφικτή (αναγκαία) η επανάληψη της δίκης, αφού το αδίκημα έχει παραγραφεί και έπαυσε οριστικά τη ποινική δίωξη.
    Αξίζει να αναφερθεί ότι σύμφωνα με τη μειοψηφία του Δικαστηρίου η αίτηση επανάληψης έπρεπε να απορριφθεί γιατί δεν βρέθηκαν στα Αρχεία του Κράτους και δεν υπάρχουν στο φάκελο της δικογραφίας ούτε η από 15.11.1922 απόφαση του Εκτάκτου Επαναστατικού Δικαστηρίου Αθηνών, ούτε τα πρακτικά της δίκης εκείνης, ούτε τα έγγραφα και λοιπά αποδεικτικά μέσα που έλαβαν υπόψη τους οι δικαστές που συγκροτούσαν το δικαστήριο εκείνο και έτσι δεν μπορούν να συγκριθούν και να αξιολογηθούν προς εκείνα τα στοιχεία που επικαλείται ο αιτών ως νέα γεγονότα και αποδείξεις. Κάπου χάθηκαν στη πορεία ή κάποιοι τα «έχασαν».

  13. Δηλαδή, σοβαρά, δεν υπάρχουν τα πρακτικά και η απόφαση της Δίκης των Εξ; Μα υπήρχε λέει και βιβλίο, «Δίκη των Εξ: Τα επίσημα πρακτικά» (Αθήνα 1976).

  14. spyroszer said

    9. Η παύση της ποινικής δίωξης λόγω παραγραφής ήλθε ως αποτέλεσμα της αποδοχής στην ουσία της αίτησης επανάληψης, αλλιώς αν απορριπτόταν η αίτηση δεν θα υπήρχε παραγραφή. Είναι μια κακή διατύπωση της απόφασης, ότι δεν είναι εφικτή η επανάληψη της δίκης λόγω παραγραφής (γιατί εφικτή νομικά είναι), προφανώς εννοεί ότι δεν είναι αναγκαία. Η απόφαση πάντως αυτή του Αρείου Πάγου δικαιώνει και ηθικά τους έξι, σε αντίθεση με τον Στακτόπουλο.
    Είναι χαρακτηριστικό ότι στη απόφαση αυτή γράφεται επί λέξει: «Αλλά πέραν του ότι δεν υπάρχουν επιβαρυντικά στοιχεία σε βάρος τους για την πράξη για την οποία καταδικάστηκαν και οι έξι από αυτούς εκτελέστηκαν, λόγοι περαιτέρω ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΕΩΣ επιβάλλουν να κηρυχθούν αθώοι προκειμένου να κλείσει οριστικά αυτή η πληγή που καταταλαιπώρησε στο παρελθόν το ΕΘΝΟΣ».
    Βλέπουμε δηλ. μια μεροληψία του Αρείου Πάγου, που στην υπόθεση Στακτόπουλου δεν έδειξε την ίδια δυστυχώς ευαισθησία, και απέρριψε 4 φορές την αίτηση επανάληψης (1 φορά του ίδιου του Στακτόπουλου και 3 φορές της συζύγου του μετά το θάνατό του).
    Ενδιαφέρουσε πληροφορίες για το ιστορικό της υπόθεσης Στακτόπουλου από νομικής πλευράς (και όχι μόνο) και γενικά για την επανάληψη ποινικής δίκης υπάρχουν εδώ (στο τέλος για τον Στακτόπουλο και τη δίκη των έξι).
    http://invenio.lib.auth.gr/record/125452/files/GRI-2011-6067.pdf?version=1

    13. Προφανώς οι δικαστές που μειοψήφισαν εννοούν ότι δεν υπάρχουν σήμερα τα επίσημα έγγραφα στα αρχεία του κράτους. Θα υπάρχουν σε ιστορικές μελέτες από ερευνητές που πιθανόν τα είδαν όταν υπήρχαν.

  15. To βιβλίο που αναφέρει ο Δύτης το θυμάμαι να κυκλοφορεί και στα περίπτερα σε τεύχη, σαφώς πριν από το 1967. Επίσης θυμάμαι, πάλι από τη δεκαετία του 60, αφιέρωμα σε συνέχειες στην εφημερίδα Ὁ Φάκελος του Διχασμού». Δεν συμφωνώ επομένως με τον Γς (αν και μιλάει για λίγο παλιότερη εποχή) ότι το θέμα ήταν στα ταμπού.
    Ο αναφερόμενος στο διήγημα Χαβίνης πρέπει να είναι ο μετέπειτα (το 1951) υπουργός του Πλαστήρα, για τον οποίον η Ρεζάν διηγείται ότι εξαιρέθηκε λόγω… διαστάσεων από ένα μέτρο οικονομίας σχετικά με τα υπουργικά αυτοκίνητα.

  16. Μαρία said

    15 Και αρχές του ’50 Δάφνης σε συνέχειες επίσης στην Ελευθερία: Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων.
    π.χ.
    http://tinyurl.com/chlqf7b

  17. Μαρία said

    επίσης σε συνέχειες, για να μη μαλώσει ο Ηλεφού.

  18. Γς said

    15:
    >Δεν συμφωνώ επομένως με τον Γς (αν και μιλάει για λίγο παλιότερη εποχή) ότι το θέμα ήταν στα ταμπού.

    Μιλάω (# 6) για τις αρχές των 50ς. Και τούτο όχι μόνο διότι άλλα καυτά θέματα απασχολούσαν τον τύπο, αλλά και διότι η αναφορά σε βενιζελο-βασιλικά, διχαστικά, μεταξικο-δικτατορικά, κομμουνιστικο-φασιστικά δεν ήταν επιθυμητή και άνευ ρίσκου, ενασχόληση. Μιλάω βέβαια για το ραδιόφωνο, τα μεγάλα γράμματα των εφημερίδων, τις συζητήσεις στα νυκτερινά πάνελ των μεγάλων στα σκαλοπάτια και τα πεζούλια της γειτονιάς. Ετσι περισσότερα ξέραμε για τον πόλεμο της Κορέας και το Ντιεν Μπιέν Φου, παρά για το τι έγινε στο Γράμμο και το Βίτσι 2 χρόνια νωρίτερα που ήμουν 4 χρονών. Πόσο μάλλον για τα παλιότερα, που έκαναν και ‘τζή’.

  19. Immortalité said

    @11β Έχω την εντύπωση ότι στην λαϊκή αντίληψη ο Στακτόπουλος δεν έχει τη ρετσινιά του φονιά.
    Ωραίο άρθρο.

  20. cronopiusa said

    8
    Pena de Muerte Θανατική ποινή

    Alegato contra la Pena de Muerte.

    La Hoguera

  21. H Κρόνυ έγραψε πάλι ιστορία.
    Κάθε φορά που ανοίγει ένα κεφάλαιο της ιστορίας, θέλετε τη Δίκη του Σωκράτη, θέλετε τη Δίκη των Έξι, θέλετε άλλα αλλού, π.χ. τα σταλινικά, και τα μαοϊκά, και τ’ αμερικάνικα, τα χιτλερικά, τα αραβικά, τα ιταλκά… και όλα. Τελικά ο άνθρωπος φέρεται σαν κτήνος ιστορικής εμβέλειας κι εμείς κρίνουμε (το ρήμα είναι άλλο, και μέσης φωνής αλλά το έκοψα. Φανταστήτε το. Σας έχω ικανούς,)

  22. Γς said

    21:
    >ο άνθρωπος φέρεται σαν κτήνος

    Ως κτήνος (ζώον) που είναι, ίσως;

    >κτήνος ιστορικής εμβέλειας
    Τί θέλουμε να πούμε;
    Το historic range of man, bear, dear κτλ το καταλαβαίνω. Η ιστορική εμβέλεια ενός κτήνος = η περιοχή, περιοχές που ήταν είναι, αλλά κτήνος ιστορικής εμβέλειας;
    Ρωτώ γιατί δεν ξέρω.

    >το ρήμα είναι άλλο
    Καλά τώρα. Λίγο λαζόπουλο ή φικιώρη να έχει δει κανεις…

  23. Γς said

    Dear ΛΚ, deer ήθελα να πώ 🙂

  24. ππαν said

    Ωραία ανάρτηση. Αυτή η ιστορία με την αναθεώρηση της Δίκης είναι βέβαια κωμικοτραγική, αλλά ταιριάζει ταμάμ με όσα συζητάγαμε για την διαχείριση του παρελθόντος.

  25. atheofobos said

    Σχετικά με το που ακριβώς εκτελέστηκαν οι 6 έχω γράψει το:
    ΝΑ ΠΑΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΣΤΟ ΓΟΥΔΙ ,ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΑΜΕ;
    http://www.atheofobos2.blogspot.gr/search?q=%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%B9

  26. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα.

    25: Ναι, το άρθρο σου είναι πολύ χρήσιμο!

  27. Κάτι γλωσσικό. Διαβάζουμε στο διήγημα (αλλά και σε παλιότερη βιβλιογραφία) για «τη Δίκη των Έξ». Δηλαδή το αριθμητικό γραφόταν «εξ» στην καθαρεύουσα. Προφανώς από το αρχαίο όπως λέει το ΛΚΝ «μσν. έξι < αρχ. ἕξ με προσθήκη του [i] από το εξήμισυ αναλ. προς τα ζευγάρια: δυόμισι – δύο, πεντέμισι – πέντε".

    Όμως έχω προσέξει ότι αρκετού συνάδελφοι (που τέλειωσαν το πολυτεχνείο στη δεκαετία του 1970) να γράφουν το αριθμητικό "έξη" . Έτσι όριζε η γραμματική στην "απλή καθαρεύουσα" ή είναι ανορθογραφία; (το έχω δει σε πολλά κείμανα για να πω ότι το έγραψε κάποιος ανορθόγραφος). Από που προκύπτει η κατάληξη σε η;

    Κι ένα ανέκδοτο σχετικό. Ο ενωμοτάρχης ορεινού χωριού πρ΄πει να αναφέρει στον κεντρικό σταθμό της χωροφυλακής στο κεφαλοχώρι μι κατολίσθηση που είχε θύμα μια κατσίκα. Εχει γράψει τα διαδικαστικά (το μέρος πριν από το μήνυμα όπως λένε) και "Πτώσις λίθων σκότωσε κατσίκα" αλλά δεν του αρέσει και δεν θέλει να τον κακοχαρακτηρίσουν οι ανώτεροί του. Ευτυχώς περνά εκείνη τη στιγμή ο δάσκαλος και ρωτά τις σωστές λέξεις για το "σκότωσε" και το "κατσίκα" για να πάρει τις απάντήσεις "φόνευσε" και "αιξ" και γράφει "πτώσις λίθου φόνευσε έξ" και το έστειλε. Η απάντηση του ήλθε άμεσα "Αναφέρατε ονόματα" και απάντησε "Γίδα Κουτσοχέρα".

  28. Immortalité said

    @27 Την ευχή μου, ξεκαρδίστηκα! 😀

  29. sarant said

    27: Καλό!

    Το ορθογραφικό λεξικό του Μπαμπινιώτη λέει ότι το έξη το έγραφαν έτσι επειδή θεωρούσαν ότι έχει κοπεί από το εξήμισι. Το έξι το παράγει από το εξ, όπου το ι προστέθηκε κατ’ αναλογία προς το είκοσι, λέει.

  30. Νέο Kid Στο Block said

    27. 29. Κι έτσι δικαιολογείται κι αυτή η απόστροφος που βάζουμε (ενίοτε) στο εξ 🙂

  31. Με την ευκαιρία να θυμηθούμε και οι καταθέσεις ποιων στο έκτακτο στρατοδικείο ήσαν επιβαρυντικές για τους κατηγορούμενους:
    Συντριπτική για τους κατηγορούμενους ήταν η κατάθεση του πρώην αρχιστράτηγου Αναστ. Παπούλα. Ήταν καταπέλτης. Αποκάλυψε πως η επιθετική πορεία προς την Άγκυρα ήταν απαίτηση του Γούναρη. Έγινε για πολιτικούς λόγους.
    Επιβαρυντικές ήσαν και οι καταθέσεις των στρατηγών Πάλλη και Πάσσαρη που κινούνταν στο στενό περιβάλλον της Αυλής.
    Εκτός όμως από τους παραπάνω και άλλοι αξιωματικοί (Σπαής, Κοιμήσης, Βενετσανόπουλος, Σκυλαδάκης, Σπυρίδωνος, Κ. Κανελλόπουλος κλπ) καταθέσανε πολλά επιβαρυντικά στοιχεία. Επίσης και ο Γεώργ. Δ. Ράλλης ήταν κατήγορος των Έξ. Αν και προερχόταν από την ίδια πολιτική παράταξη, τους επιβάρυνε πολύ με την κατάθεσή του…»

  32. cronopiusa said

    90 χρόνια από την εκτέλεση των έξι στου Γουδή στις 15 Νοεμβρίου 1922 – Η επανάληψη της διαδικασίας της «δίκης των έξι» και η αναγνώριση της αθωότητας τους

    Ανάθεμα τον αίτιο-Τραγούδια της Μικράς Ασίας

    Δυο φορές ξένος – Συνθήκη της Λωζάνης

  33. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ and commented:
    Add your thoughts here… (optional)

  34. «Για την αναψηλάφηση της Δίκης των Εξ: Η τοποθέτηση του Τάκη Σαλκιτζόγλου»

    …………………..
    ………………….
    Έτσι ο αναγιγνώσκων την πρότασή του δεν αντιλαμβάνεται τι σχέση έχουν με την κρινόμενη υπόθεση οι πολυσέλιδες αναφορές του στη Ρωσογερμανική σύγκρουση του 1914 για την Πρωσία (σελ. 12), στην κινηματογραφική ταινία του Μελ Γκίμπσον Gallipoli (σελ. 34), στον Έρνεστ Χεμινγουέι και τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο του 1936-1939 (σελ. 93-94), στην εκστρατεία του Ναπολέοντα στη Ρωσία (σελ. 101), στην ήττα των Γάλλων στο Ντιεν-Μπεν-Φού της Ινδοκίνας το 1954 (σελ. 157), ακόμα και στο ρόλο του … Ρασπούτιν κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση (σελ. 40), όπως επίσης και, λίαν περιέργως, στον……Τρωικό Πόλεμο (σελ. 106-107). Η μικρή αυτή σταχυολόγηση μερικών μόνο επιχειρημάτων του από την πλημμύρα των άχρηστων και άσχετων ιστορικών συμβάντων, τα οποία ματαίως προσπαθεί να συνδέσει ο συντάκτης της πρότασης με την προδοσία ή όχι των Έξι καταδικασθέντων, αποδεικνύει απλώς την επιδεικτική ιστοριομάθεια του κ. αντεισαγγελέα. Η πολυσέλιδη αυτή εισαγγελική πρόταση αναλίσκεται επίσης σε διεξοδική περιγραφή όλων σχεδόν των μαχών που έδωσε ο στρατός μας στη Μικρά Ασία, πράγμα βεβαίως περιττό, αφού κανείς δεν περιμένει να λάβει μαθήματα πολεμικής στρατηγικής από τα δικόγραφα των νομικών.

    Όλα αυτά είναι απλώς περιττά και α π ρ ο σ δ ι ό ν υ σ α και δεν συνάδουν με τη λακωνικότητα και την εύστοχη ακρίβεια που πρέπει να διακρίνει τις δικαστικές εισηγήσεις και αποφάσεις .

    – Εξάλλου ο συντάκτης της εισαγγελικής πρότασης παρεσύρθη και σε σοβαρές ιστορικές π α ρ ε κ τ ι μ ή σ ε ι ς, πράγμα αναμενόμενο από τη στιγμή που θέλησε να γίνει κριτής των συμβάντων της Ιστορίας. Οι δικαστικές αποφάσεις δεν είναι πεδίον και ευκαιρία ανάπτυξης υποκειμενικών θεωριών επί θεμάτων αμφισβητουμένων ή και άλυτων, επί των οποίων η επιστήμη δεν έχει ακόμη κατασταλάξει, και ίσως ποτέ δεν θα το κατορθώσει, και που διαφεύγουν από το γνωστικό αντικείμενο των δικαστών. Διότι δεν περιμένουμε βεβαίως από τα δικαστήρια να αποφανθούν επί μεγάλων προβλημάτων, όπως π.χ. η ορθότης των θεωριών του Δαρβίνου, η παραδοχή ή η απόρριψη της θεωρίας του Φρόϋντ, ακόμη και η ύπαρξη ή όχι Θεού. Η αποτίμηση των ιστορικών γεγονότων είναι έργο των ιστορικών και όχι των δικαστών.
    Διαφορετικά οδηγούμεθα σε μια επικίνδυνη Δ ι κ α σ τ η ρ ι ο π ο ί η σ η τ η ς Ι σ τ ο ρ ί α ς (Judiciarisation de l’ Histoire ).
    …………………………
    …………………………

    http://kars1918.wordpress.com/2012/03/07/salkitzoglou/

  35. @ 32 Το κείμενο που μας πρότεινες φανερώνει το πως βλέπουν οι ακροδεξιοί την ιστορικό εκείνο γεγονός.

    Μόνο που τα υπόλοιπα για το «ανάθεμα στον αίτιο» κ.τ.λ. δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με θρήνο για θλιβερούς και αχρείους ηγέτες που διαχειρίστηκαν τη Μικρασιατική Εκστρατεία από το Νοέμβρη του ’20 έως και τον Αύγουστο του ’22 και κατάφεραν να οδηγήσουν στην τρομακτική ήττα, παραδίδοντας αφοπλισμένους, συνειδητά και κυνικά, τους ελληνικούς και αρμενικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας στους τσέτες του Μουσταφά Κεμάλ.

    Ούτε την ελάχιστη τσίπα έχουν οι ακροδεξιοί σήμερα.

    Δύο χρήσιμα κείμενα είναι τα εξής:

    -Δίκη των Εξ: Κάθαρση σε Τραγωδία
    http://kars1918.wordpress.com/2009/12/03/3-12-2009/

    -Ιδεολογικές αγκυλώσεις και η «δίκη των έξι»
    http://kars1918.wordpress.com/2009/12/28/28-12-2009/

    Μ-π

  36. Μπροστά στη σημερινή αχρειότητα των ακροδεξιών -που κορυφώνεται με το χρυσαυγίτικο θράσος- που με το ένα χέρι κρατούν δοξαστικό για τον Ιωάννη Μεταξά και στο άλλο τους θρήνους που έγραψαν μόλις πρόσφατα για την καταστροφή της Σμύρνης, προσωπικά νοιώθω αμηχανία και οργή.

    Το μόνο που μπορεί να αντιπαραθέσει κάποιος σ’ όλη αυτή τη διαστροφή και την πλαστογραφία -που ευνοεί η εποχή και ανέχεται η Αριστερά- είναι η γνώση:

    Σας καταθέτω άλλα δύο κείμενα

    -Η Δίκη των Εξι και ο Κολοκοτρώνης
    http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=315345

    -Γιασασίν (ζήτω ο) Γούναρης
    Με αφορμή την «αθώωση» των έξι από τον Αρειο Πάγο
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=218569

    Μ-π

  37. sarant said

    34-36: Καλά τα λέει ο Σαλκιτζόγλου

  38. cronopiusa said

    35

    μα για αντιπαραβολή με το δυο φορές ξένος παρέθεσα το κείμενο

    αν στον ιστότοπο σας ήσασταν περισσότερο παρατηρητικοί θα βλέπατε πως στο σχόλιο 7 παρέβαλα την εκπομπή της ΝΕΤ για την αναψηλάφηση της δίκης,στο καφεδάκι της κυρίας Τζέλλας και όχι την γνωστή σκηνή του Φελλίνι

    «Σάλτα τσι άρπα ‘μ’ απ’ του κύμα μην πνιγώ τσι έχεις του κρίμα,
    σάλτα τσι άρπα ‘μ’ απ’ του κύμα μην πνιγώ τσι έχεις του κρίμα»
    .
    Έχετε δίκιο για το τραγούδι και επανορθώνω
    ΣΑΝ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΤΟ ΓΙΑΓΚΙΝΙ

    Διαβάζω τακτικά τον ιστότοπό σας και έχω μάθει πολλά από εσάς, σας ευχαριστώ

    αλλά, είμαι παιδί μιας άλλης κουλτούρας που μάχεται την θανατική ποινή
    Violeta Parra – Gracias a la Vida

  39. @ 38 Ευχαριστώ για την απάντηση.

    Το ζήτημα δεν είναι αν καλώς εκτελέστηκαν, αλλά εάν καλώς καταδικάστηκαν! Εάν ήταν όντως ένοχοι για τη Μικρασιατική Καταστροφή και την τελική σφαγή των χριστιανικών πληθυσμών στην Ιωνία ή για όλα φταίνε η ξένοι που επιβουλεύονται τον περιούσιο λαό και κατασκευάζουν εξιλαστήρια θύματα.

    Είδες πως λειτουργούν κάποια πράγματα; Νομίζω το κείμενο που παράθεσες με έκανε έξαλλο. Ίσως το δικό σου αντίστοιχο θα ήταν εάν έβλεπες ένα κείμενο για το πόσο αθώος ήταν ο ραβίνος της Θεσσαλονίκης.

    Μ-π

  40. cronopiusa said

    Palestine 1896

    Palestine before 1948

    Nani, nani (Música Sefardí/Sephardic Song)

  41. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Ἂν σᾶς πῶ τώρα τὶ θυμήθηκα. Ὅταν ἔκανα τὸ κομμάτι τῆς παθολογίας στὴν εἰδικότητα σὲ μιὰ γενικὴ ἐφημερία ποὺ τρέχαμε καὶ δὲ φτάναμε ἀπὸ τὶς ἀπανωτὲς εἰσαγωγές, μιὰ ἡλικιωμένη κυρία μᾶς ἔπαιρνε συνεχῶς ἀπὸ πίσω λέγοντάς μας πὼς δὲν εἶχε ἐνεργηθεῖ κι ἤθελε νὰ τῆς δώσουμε κάτι. Προσπάθησε ὁ ἐπιμελητὴς νὰ τῆς δώση νὰ καταλάβη πὼς εἴχαμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε ἐπείγουσες καταστάσεις κι ὅτι θὰ ἀσχολούμασταν μὲ αὐτὸ σὲ δεύτερο χρόνο. Αὐτὴ ὅμως τὸ βιολί της. Κάποια στιγμὴ ποὺ εἶχαν κοπάσει τὰ περιστατικὰ τὴ βλέπουμε πάλι μπροστά μας. «Ἐντάξει» εἶπε ὁ ἐπιμελητὴς «θὰ πῶ στὴ νοσοκόμα νὰ σᾶς δώση ντουφαλάκ». Ὁπότε λέω κι ἐγὼ «μήπως προτιμᾶτε λίγο ρετσινόλαδο;». Ἡ γυναῖκα ἔβαλε τὶς φωνές ἀπειλώντας θεοὺς καὶ δαίμονες. Μοῦ εἶχαν διηγηθεῖ ὁ παππούς μου κι ἡ γιαγιά μου γιὰ τὸ ρετσινόλαδο ἀλλὰ τότε μόνο συνειδητοποίησα τὶ τραύματα εἶχε ἀφήσει. Δυὸ τρεῖς μέρες μετὰ χωρὶς νὰ τὴ θυμᾶμαι, τῆς πῆρα αἷμα καθ’ὅ,τι ὁ συνάδελφος ποὺ τὴν εἶχε ἀναλάβει εἶχε ρεπό. Μὲ θυμήθηκε ἀφοῦ τῆς ἔβαλα τὸ τσιρότο. Μοῦ λέει χαμηλόφωνα «ἐσεῖς εἶσθε ποὺ εἴπατε τὴν ἄλλη φορὰ νὰ μοῦ δώσετε ρετσινόλαδο; Ἀφοῦ εἶσθε τόσο καλὸς κι εὐγενικός, γιατί λέτε τέτοια πράγματα;».

  42. sarant said

    Καλό!

  43. H «αθώωση» των εξι είναι καθαρά ΠΟΛΙΤΙΚΗ πράξη. Αναγκάσθηκε το δικαστήριο (Αρειος Πάγος) έτσι να ενεργήσει γιατί ετσι του επέβαλε η κρατούσα πολιτική τάξη. Το πρώτο «επαναστατικό» δικαστήριο που δίκασε σε πρώτο και τελικό βαθμό ήταν ένας σχηματισμός ΕΚΤΟΣ του δικαστηριακού συστήματος. Σαν τέτοιο, η απόφασή του ΔΕΝ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ από το συμβατικό δίκαιο…Με την ίδια ακριβώς λογική πρέπει να οδηγηθούν στον Αρειο Πάγο γιά αναίρεση και οι καταδικαστικές αποφάσεις των Γερμανικών Δικαστηρίων της κατοχής και άλλα επαναστατικά δικαστήρια όπως πχ του ΕΛΑΣ που προέκυψαν κατά περισόδους από την ανωμαλία της κάθε εποχής…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε <span>%d</span> bloggers: