Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο βενετσιάνικος καθρέφτης, τρεις ιστορίες χωρίς επιμύθιο

Posted by sarant στο 14 Δεκεμβρίου, 2012


ven-eksΤη Δευτέρα 17 του μήνα συμπληρώνεται ένας χρόνος που δεν έχουμε κοντά μας τον πατέρα μου, τον αξέχαστο Δημήτρη Σαραντάκο. Συνηθίζεται όταν κάποιος πεθαίνει να χαρακτηρίζουν τον θάνατό του «αδόκητο», δηλαδή απροσδόκητον, απρόσμενο, αλλά ο πατέρας μου πραγματικά έφυγε ξαφνικά, μέσα σε λίγες ώρες -και γι’ αυτό μας πήρε τόσο πολύ για να το χωνέψουμε: ακόμα πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται «θα ρωτήσω τον πατέρα μου», σίγουρος για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου ότι θα βρω την απάντηση, κι ύστερα να συνειδητοποιώ με συντριβή ότι αυτό δεν γίνεται πια.

Πάνω στο γραφείο του πατέρα μου, τη μέρα που έφυγε, υπήρχε μια εκτύπωση από τον υπολογιστή, όπου απαριθμούσε τα βιβλία που είχε έτοιμα προς έκδοση, τα άλλα τα μισοέτοιμα ή τα μόλις αρχινισμένα. Λογάριαζε μέσα σ. την επόμενη πενταετία να τελειώσει και να εκδώσει πάνω από δέκα βιβλία… Ένα από αυτά, που ήταν έτοιμο προς έκδοση, τα «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια», το δημοσιεύω στο ιστολόγιο κάθε δεύτερη βδομάδα (εδώ η τελευταία συνέχεια) και αναζητώ και εκδότη. Κάποια άλλα δεν είναι εύκολο να συμπληρωθούν, ενώ φλερτάρω με την ιδέα της ηλεκτρονικής έκδοσης για κάποια άλλα βιβλία του που επίσης είναι έτοιμα.

Σήμερα όμως είμαι πολύ χαρούμενος γιατί θα πάρω στα χέρια μου το βιβλίο που βλέπετε αριστερά, και το οποίο πρέπει να βρίσκεται ήδη στα βιβλιοπωλεία, σίγουρα στην Πρωτοπορία (και στο τούβλινο και στο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο της). Πρόκειται για το βιβλίο του πατέρα μου «Ο βενετσιάνικος καθρέφτης» με υπότιτλο «Τρεις ιστορίες χωρίς επιμύθιο», που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες από τις εκδόσεις «Γνώση». Από τις ίδιες εκδόσεις είχε κυκλοφορήσει ο πατέρας μου τρία ακόμα βιβλία, «Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους«, «Τι μας έμαθαν επιτέλους οι αρχαίοι Έλληνες» και «Σχίζοντας τις γραμμές των οριζόντων«, που είχαν αρκετή επιτυχία.

Σε αντίθεση με τα τρία προηγούμενα, ο Καθρέφτης είναι λογοτεχνικό βιβλίο, τρεις νουβέλες, που έχουν και οι τρεις, ως κοινό σημείο αναφοράς, τον εμφύλιο πόλεμο και ειδικά τον εμφύλιο στην Πελοπόννησο, αλλά δεν είναι αναμνήσεις (άλλωστε ο πατέρας μου δεν είχε συμμετοχή στον εμφύλιο) αλλά μυθοπλασία, έστω και με αφετηρία διηγήσεις ή μεταγενέστερα συμβάντα.

Όπως γράφω στο οπισθόφυλλο:

Δύο κυνηγημένοι αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού βρίσκουν καταφύγιο σε μιαν άγνωστη και ανεξερεύνητη σπηλιά – θα καταφέρουν να επιζήσουν και τι θα ανακαλύψουν στα σπλάχνα της;

Τρεις μηχανικοί της Αγροτικής Τράπεζας, αποκλεισμένοι σπό την κακοκαιρία σ’ ένα ορεινό χωριό, έχουν μιαν απρόσμενη, και λογικά ανεξήγητη , συνάντηση.

Μια αγωνίστρια της αριστεράς, αντιμέτωπη με μια φριχτή αποκάλυψη, περνάει μέσα απ το γυαλί του βενετσιάνικου καθρέφτη, για να βρει τους συντρόφους της νιότης της.

Τρεις νουβέλες, που έχουν κοινό θέμα τους στον εμφύλιο πόλεμο στην Πελοπόννησο, στις οποίες ο συγγραφέας επιδιώκει να δείξει πώς σκέφτονται και πώς ένιωθαν οι άνθρωποι που βρέθηκαν στη δίνη της φοβερής εκείνης εποχής και να περιγράψει την ατμόσφαιρά της.

«Οι μορφές όλων αυτών των ανθρώπων που καθρεφτίστηκαν μέσα σ΄αυτόν τον καθρέφτη, δεν άφησαν άραγες κανένα ίχνος; Αυτοί οι τόσο ζωντανοί άνθρωποι, που χόρεψαν, τραγούδησαν, μίλησαν, καμάρωσαν, γέλασαν μπροστά του, χάθηκαν έτσι, χωρίς ν αφήσουν τίποτα;»

Δείγμα γραφής δεν θέλω να δώσω γιατί οι νουβέλες δεν προσφέρονται για επιλογή αποσπασμάτων. Αντιγράφω όμως τον πρόλογο του πατέρα μου:

Αυτά που θα διαβάσετε είναι τρεις ιστορίες, που την πρώτη την άκουσα το 1975 και τις άλλες δύο τις έζησα, κατά κάποιον τρόπο, το 1985 και το 1995, αντίστοιχα. Και οι τρεις ανατρέχουν στον Εμφύλιο Πόλεμο και ειδικότερα στον τρόπο που διεξήχθη στην Πελοπόννησο.

Οι ιστορίες αυτές δεν έχουν, φυσικά, αξιώσεις ιστορικών δοκιμίων. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος πως τα γεγονότα που αναφέρονται σ’ αυτές έγιναν έτσι ακριβώς όπως τα αφηγούμαι και πως οι κρίσεις που έκαναν οι αφηγητές μου για γεγονότα και ιστορικά πρόσωπα είναι σωστές και δίκαιες. Μολονότι καταγράφοντάς τες ανέτρεξα σε ορισμένα ιστορικά συγγράμματα, όπως την Ιστορία του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου του καθηγητή Γιώργου Μαργαρίτη, τον Πέρδικα του Γρηγόρη Κριμπά,  το Πελοπόννησος 40-45 του Παντελή Μούτουλα και άλλα, αυτό έγινε περισσότερο για να επιβεβαιώσω κάποια σημεία των αφηγήσεων αυτών, που μου φάνηκαν περίεργα.

Οπωσδήποτε λοιπόν οι ιστορίες αυτές δεν αποτελούν ιστορικά δοκίμια, ούτε καν μαρτυρίες, με την έννοια που δίνουμε στον όρο. Εκτός αυτού, η δεύτερη και η τρίτη τουλάχιστον ιστορία,  δεν έχουν κάποια λογικοφανή εξήγηση, πράγμα που ενοχλεί πρώτον εμένα. Γι’ αυτό και προβληματίστηκα πολύν καιρό αν θα έπρεπε να τις καταγράψω και να τις δημοσιεύσω.  Τελικά, αν τις δημοσιεύω είναι γιατί πιστεύω πως δίνουν κάποιες ερμηνείες για το πώς σκέφτονταν και πως νιώθανε οι άνθρωποι που βρέθηκαν στη δίνη της φοβερής εκείνης εποχής και απεικονίζουν κάπως την ατμόσφαιρά της.

Για να έχουμε και το νου μας, δηλώνω πως όλα τα ονόματα ανθρώπων και τόπων που αναφέρονται στις ιστορίες αυτές, είναι φανταστικά, εκτός φυσικά από τα ονόματα ιστορικών προσώπων και τοποθεσιών.

Πράγματι, και οι τρεις ιστορίες έχουν στοιχεία φανταστικού πάνω στον καμβά της εξιστόρησης γεγονότων που όντως συνέβησαν στον Εμφύλιο. Εγώ βέβαια κάθε άλλο παρά αμερόληπτος είμαι, αλλά μ’ αρέσουν πολύ όλες, ειδικά η πρώτη. Σας συνιστώ λοιπόν θερμά να το πάρετε, πολύ περισσότερο που η τιμή του είναι εξαιρετικά προσιτή (5 ευρώ μόνο, για καινούργιο βιβλίο 170 σελίδων), όπως άλλωστε και τα άλλα βιβλία του ίδιου εκδότη.

92 Σχόλια προς “Ο βενετσιάνικος καθρέφτης, τρεις ιστορίες χωρίς επιμύθιο”

  1. LandS said

    Το λίκνο της Πρωτοπορίας για το βιβλίο είναι http://www.protoporia.gr/o-venetsianikos-kathreftis-p-370533.html και όχι αυτό που μας στέλνει σε σφάλμα 404.

    Να είσαι πάντα καλά Νίκο να τον θυμάσαι και να τιμάς τη μνήμη του με αυτόν τον υπέροχο τρόπο.

    Όσο για το «θα ρωτήσω τον πατέρα μου», μη παραξενεύεσαι. Σχεδόν στη μέρα κλείνει έντεκα χρόνια ο δικός μου και ακόμα θέλω να τον ρωτάω.

  2. Γς said

    Καλημέρα,
    Διόρθωσε σε παρακαλώ το λόκνο της Πρωπορίας
    Το έχεις ενώσει με το λίκνο του ιστολογίου

  3. marianna said

    Θα χαμογελάει ευτυχισμένος από ψηλά βλέποντας την αγάπη σου και τη δική μας να υλοποιούν το όνειρο που έμεινε στη μέση. Να ‘σαι καλά να τον θυμάσαι και να τον τιμάς πάντα!

  4. ππαν said

    Καλημέρα.. Τι ωραίο μνημόσυνο, πόσο τυχερός είσαι που μπορείς ακόμη κια κούς την φωνή του πατέρα σου μέσα αό αυτά που έγραψε!

    κι αυτό:
    http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/29006

  5. Νέο Kid Στο Block said

    Kαλοτάξιδο!
    Νίκο, ήρθε η ώρα να σου εκμυστηρευτώ μια ματσαραγκιά που έκανα πέρσι ( μετά το χαμό του πατέρα σου).
    Ήμουνα σε μεγάλο βιβλιοπωλείο εδώ στην ολιγόβιβλη χώρα και στο ράφι με τις προσφορές ,μεταξύ λίγων άλλων αξιόλογων, νάσου κι ένα μοναδικό αντίτυπο του «Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους». Αντί όμως ο πελλός να το πάρω κατευθείαν (είχα και κανα-δυο άλλα ήδη ,και τα χέρια μου ήταν πιασμένα) το άφησα στο ράφι πάνω από τη στοίβα ξαπλωτό, για να συνεχίσω το χάζεμα και να το πάρω φεύγοντας.
    Κάποια στιγμή, καθώς ξεφύλλιζα κάπου κοντά, παίρνει το μάτι μου μια κυρία να το κρατάει και να απομακρύνεται!
    ΠΑΝΙΚΟΣ! Τρέχω, συγγνώμη κυρία, αυτό είναι δικό μου ξέρετε το βιβλίο!
    -Μα το βρήκα στο ράφι!
    – Εε.., το έχω φέρει για αλλαγή… (κοκκίνισμα του ψεύτη)
    – Αλλαγές εν κάνουσι στις προσφορές! (βλέμμα καχύποπτο και ελαφρώς ειρωνικό)
    – Με συγχωρείτε ! Απλώς το θέλω πάρα πολύ για συγκεκριμένο λόγο. Είμαι αρχαιολόγος και έχει κάποια επιστημονικά στοιχεία που μού χρειάζονται! Ξέχασα να το πάρω πριν κοντά μου. (χωρίς κοκκίνισμα αυτή τη φορά, νομίζω. Ο εθισμός στην ψευτιά..)
    – …..Α, αρχαιολόγος είναι ο συγγραφέας; ….τέλος πάντων, ορίστε! θα πάρω κάποιο άλλο..

    – ΟΥφφφ..!

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια -και διόρθωσα και τον λίκνο.

    1: Έτσι είναι…
    4: Το νούμερο του κινητού… που είναι βέβαια ατομικό του καθενός μας, ενώ το σταθερό ανήκει στο σπίτι.

  7. sarant said

    5: Ολιγόβιβλη η μεγαλόνησος; Ωραίο πάντως!

  8. spiral architect said

    Καλημέρα.
    Ότι είπαν οι προλαλήσαντες. 🙂

  9. Ρουμλ. said

    Το «τίμα τον πατέρα σου» βρίσκει στο πρόσωπό σας την απόλυτη εφαρμογή. Μπράβο και πάλι μπράβο!!.

  10. Γς said

    5:
    >Αντί όμως ο πελλός* να το πάρω
    ————-
    * τρελός

  11. Γς said

    10:
    Επή’αν τζ’ ήπαν της πελλής
    πως θε να πάω πέραν
    γιαλουρούδα μου

    Πήγαν και είπαν της τρελής
    ότι θα πάω στην ξενητιά
    γιαλουρουδα μου

    Ασμα πολλά ωραίον

  12. Gpoint said

    Καλοτάξιδο το βιβλίο ( επιτέλους κι ένα σε λογική τιμή )

  13. Ηλεφούφουτος said

    Ααα, ωραίο!

    Έχω κι εγώ ένα κινητό αγαπητού μου προσώπου που έφυγε απ τη ζωή πριν δύο χρόνια σχεδόν, κι ακόμα δε μου πάει να το σβήσω απ τη μνήμη του δικού μου.

  14. Καλοπούλητο και καλοδιάβαστο Νίκο!
    Λέω πως η έκδοση αυτή, είναι ο καλύτερος τρόπος να τιμήσετε τα συναπαντήματα του πατέρα σου.

    @4 Ρε κορίτσι μου, με το μαλακό τέτοιες παραπομπές.

    (Θα πρότεινα, εφόσον είναι εφικτό, τα αποσπάσματα της ανάρτησης που γράφεις με κόκκινο, να τα βάλεις με ένα άλλο χρώμα, πράσινο ας πούμε διότι το κόκκινο χτυπάει στο μάτι σας διορθωμένο κείμενο και δεν βοηθάει την ανάγνωση.)

  15. advocatusDiaboli said

    Το να τιμά ο γιός τον πατέρα ,συχνά δείχνει πολλά για την προσωπικότητα του γιού ,πάντα όμως δείχνει περισσότερα για την προσωπικότητα του τιμώμενου,εχω χαρίσει στην κόρη μου τα δύο πρώτα βιβλία του πατέρα σας,ειναι λυπηρό να κοστίζει 3,50 € ένα πακέτο τσιγάρα και να κανείς να μην διστάζει να τα αγοράσει και στα βιβλία να αναρωτιέται αν είναι σωστο να διαθέσει 5 €.

  16. Καλαχώρας Λεώνικος said

    Καλοτάξιδο. Συγχαρητήρια γι’ αυτόν που το έγραψε και διπλά συγχαρητήρια γι’ αυτόν που το φρόντισε να βγει (συμπεριλαμβανομένου και του εκδότη)

  17. tofistiki said

    Καλοτάξιδο… Όπως λες κι εσύ, ούτε εγώ μπορώ να είμαι αμερόληπτη, μου το είχε άλλωστε δώσει να το διαβάσω όταν το έγραφε ακόμα, για διορθώσεις κλπ, οπότε το έχω ήδη διαβάσει 2-3 φορές. Εμένα πάντως με συγκινεί η τρίτη ιστορία πιο πολύ.
    (κι αν ζούσε, ίσως σήμερα σε πείραζε ότι το ηλε-φιστίκι σε πρόλαβε και δημοσίευσε πρώτο την είδηση! 🙂 )

  18. advocatusDiaboli said

    Αν βρω στο τελευταίο βιβλίο προσβολή της λογικής η των ιστορικών γεγονότων , εξ αιτίας πολιτικής οπτικής, να το αναφέρω ,για να έχουμε να λέμε και με τον Αντιφασίστα;

  19. Αντιφασίστας said

    Να ζήσετε να τον θυμάστε, Νικοκύρη. Έχω χάσει κι εγώ τη μάνα μου και τον ξέρω τον καημό,
    Αύριο, στην καθιερωμένη και απολαυστική σαββατιάτικη τσάρκα στα βιβλιοπωλεία του κέντρου, θα περάσω από την Πρωτοπορία και θα το αγοράσω το βιβλίο του αείμνηστου Δημήτρη Σαραντάκου. Αυτό, πάντως, που ενοχλεί τον συγγραφέα, η μη λογικοφανής εξήγηση, εμένα με εξιτάρει. Από βδομάδα οι εντυπώσεις. 🙂

  20. sarant said

    Σας ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    Πολύ θα χαίρεται ο πατέρας μου από ψηλά!

    14: Διορθώθηκε

    17: Η Παρασκευή όμως είναι πιο επίκαιρη μέρα 🙂

    18-19: Περιμένω εντυπώσεις.

  21. Γς said

    >θα ρωτήσω τον πατέρα μου

    Ακόμα η κυρά μου όταν το φέρνει η συζήτηση για σένα με κακίζει που δεν κατέβηκα στην Αθήνα στις 17 Δεκέμβρη πέρυσι. Δεν πρόφταινα. Είναι αλήθεια.

    Αλλά θα ήθελα, με όλο το σεβασμό στη μνήμη του να πω δυο λόγια γι αυτή σου την στιγμιαία παρόρμηση να ρωτήσεις τον πατέρα σου.
    Κατ αρχάς, άσε με να εκτονωθώ (με όλο το σεβασμό πάντα):

    -Μπαμπά τι είναι το Α; το Β; … -Δεν ξέρω παιδί μου. –Μην ενοχλείς τον μπαμπά σου. –Ασε ρε γυναίκα το παιδί να ρωτάει να μαθαίνει.

    Για μένα σίγουρα δεν θα νοιώσουν τα παιδιά την ανάγκη να με ρωτήσουν.
    Κι αυτό γιατί σχεδόν ποτέ δεν πήραν βολική απάντηση.
    Αν ήταν ερώτηση σχετική με το ‘επί του πρακτέου’ η απάντησή μου ήταν ‘εσύ τι λές;’.
    Αν ήταν για συνήθεις απορίες, πάντα ξεκίναγα με το ‘Νομίζω ότι… αλλά ας το ψάξουμε’.
    Ακόμα και για θέματα που είχα τις απόψεις μου, τα πιστεύω μου, ποτέ δεν προσπάθησα να τους επηρεάσω.
    Με χαρά μου βλέπω τώρα ότι και τα τρία έχουν τις ίδιες πολιτικές αντιλήψεις με μένα.
    Εξαίρεση τα ποδοσφαιρικά που αναφανδόν ήμουν φαν του Θρύλου και τους έσερνα και μαζί μου στα γήπεδα.
    ΚΙ όμως εκει την πάτησα. Ο πατέρας μου κατάφερε να κάνει βάζελο τον μεγάλο μου.
    Το ίδιο έκανα και με τους φοιτητές μου. Ποτέ δεν έπαιρναν ‘απαντήσεις’ , ιδίως οι μεταπτυχιακοί.

    Μαζί ψάχναμε και αν η απάντηση ήταν αυτή που με κάθε επιφύλαξη τους έλεγα, τόσο το καλύτερο (για μένα, που ήξερα, αλλά δεν ήθελα να κάνω τον πολύξερο. Που ήθελα να μάθουν να ψάχνουν ζωντανοί κι όχι ψόφιοι παπαγάλοι).

    Και έγιναν γάτες! Κι αυτοί που ήταν δίπλα μου, που έγιναν ‘επιστήμονες’ -μεγάλη κουβέντα- και τα άλλα τα παιδιά μου τα βιολογικά.
    Τρέμω με την ιδέα να τους ‘απαντούσα’, να τους προέτρεπα, να τους ‘καθοδηγούσα’.
    Γάτες σου λέω!

    Ποτέ δεν θα νοιώσουν την ανάγκη να με ρωτήσουν., όταν με το καλό νέ χάσουν.
    Το ίδιο κι ο πατέρας μου.
    Ετσι με έμαθε.
    Δεν θα ξεχάσω όταν. Στο τέλος του λυκείου έβγαλα διαβατήριο και πέρασα από όλες τις επιτροπές για Γκεστ Αρμπάιτ στη Γερμανία (1961). Θα πήγαινα να δουλέψω και να …σπουδάσω. Υπέγραψε, επειδή ήμουν ανήλικος, αλλά όταν τον ρώτησα αν ήταν σωστό αυτό που έκανα, μου απάντησε: -Εσύ πως το βλέπεις;
    Σκέψου λέει να μου είχε πει ότι ήταν βλακεία αυτό που πήγαινα να κάνω. Θα είχα φύγει οπωσδήποτε!

    Α, ρε μπαμπά
    Ηρθαμε με την κόρη μου εκτάκτως, αλλάζοντας τέσσερις πτήσεις για να τον πάρουμε στην Αμερική.
    –Παππού έχεις καρκίνο και σου το κρύβουν. Ελα μαζί μας να γίνεις καλά.
    Ανένδοτος. Πέθανε λίγες μέρες αργότερα. Μαχόμενος, ‘κάτω’ από τη σύντροφό του, από καρδιά οφ κόρς. Ηταν χήρος.

  22. Είπα κι εγώ! Λες λόγω θέματος να γλυτώσουμε από μία ακόμα φοβερή ιστορία αυτοαφορικότητας, αφόρητης περιαυτολογίας, ποδοσφαιρολογίας και τιμημένου σεξ;
    Είναι δυνατόν; Εμ, δεν είναι!

  23. Γς said

    Μερσί μποκου που με διαβάζεις

  24. τυφλόμυγα said

    Συγκινητική η δύναμη της σχέσης σας.

    Δε θα το ξεπεράσεις ποτέ. Απλά θα μάθεις να ζεις με αυτό.

    Καλοτάξιδο.

  25. τυφλόμυγα said

    Συναπαντήματα λέγονται τα μνημόσυνα από το δεύτερο χρόνο και μετά. Στον πρώτο χρόνο λέμε (τα) χρόνια ή ετήσιο. Τέλος πάντων…

  26. @25 Συναπαντήματα είναι η επέτειος του θανάτου. Όχι το μνημόσυνο.
    Στις 17/12 είναι τα πρώτα συναπαντήματα του κ. Δημήτρη και το μνημόσυνο μπορεί να είναι άλλη μέρα. Συνήθως προηγείται. Δηλαδή μάλλον θα το κάνουν Σάββατο ή Κυριακή, αν γίνονται μνημόσυνα την Σαρακοστή των Χριστουγέννων.
    Αν δε με πιστεύεις και δεν θες να ρωτήσεις τη μάνα σου, άνοιξε τον Πιτυκάκη.
    Πάντως έχω την εντύπωση ότι περιμένεις στη γωνία. Κρίμα.
    Τέλος πάντων…

  27. ππαν said

    Πραγματικά, ένας γιος που μιλάει για τον πατέρα που έχασε πριν ένα χρόνο είναι μοναδική ευκαιρία για να πει κάποιος πόσο καλύτερος πατέρας υπήρξε ο ίδιος: η φαυλότητα έχει φτασει σε ύψη δυσθεώρητα. Πάω για πλονκ!

  28. 6, 13,
    Παρόμοια περίπτωση με το νούμερο του κινητού κάποιου ανθρώπου που δεν είναι πια μαζί μας και που παραμένει ακόμα στην μνήμη (του κινητού και την δική μας) μού συνέβη πριν δύο χρόνια με την σελίδα εκλεκτού εκλιπόντος φίλου στο ΦΒ – παραμένει ακόμα ενεργή.

  29. @27 Εδώ θα διαφωνήσω. Φυσικά και είναι μοναδική. Η επόμενη θα ήταν του χρόνου και όλοι ξέρουμε τι θα γίνει σε μερικές μέρες. Είναι για να ρισκάρει;

  30. Αντιφασίστας said

    26: Αυτό με τα συναπαντήματα δεν το ήξερα. Κάτοικος μεγαλούπολης, τι περιμένεις! 😉

  31. Γς said

    27:
    Αυτό κατάλαβες;
    Σιγά μην ήθελα να βάλω τον πατέρα μου δίπλα στον κυρ Δημήτρη…
    Απλώς πήρα αφορμή από το «θα ρωτήσω τον πατέρα μου» για να πω δυο κουβέντες.
    Σίγουρα (ελπίζω και εύχομαι) να πουν και τα δικά μου τα παιδιά «θα ρωτήσω τον πατέρα μου»
    Όπως το λέω κι εγώ για τον δικό μου πατέρα.
    Γιατί ήταν σωστός και μου λείπει. Οσο ίσως κι ο ο κυρ Δημήτρης στο Νίκο.
    Ασε που είχαν κι οι δυο εγγόνες Αννούλες…

  32. ππαν said

    28: Είναι μια πολύ ωραία νουβέλα του Will Self -και θαρρώ την έκανε και μυθιστόρημα- «The North London Book of the Dead,» όπου ο συγγραφέας συναντάει τη νεκρή μητέαρ του στον δρόμο και του αποκαλύπτει πως οι νεκρόί απλώς μετακομίζουν σε άλλο, μακρινό, σημείο της πόλης.

  33. Καλοτάξιδο Νίκο! Μόλις το παράγγειλα από το ηλεβιβλιοπωλείο της Πρωτοπορίας! 🙂

  34. @30 🙂

  35. ππαν said

    29: Αμφιβάλλεις εσύ πως ακόμη και στην Δευτέρα παρουσία θα ακουστεί μια φωνή : «Μμμ σιγά! Αυτό δεν είναι τίποτε, θυμάμαι ΕΓΩ μια φορά έκανα μια πιο θεαματική είσοδο κλπ»

  36. @35 Μετά το σημερινό, καθόλου όμως. 😀 😀 😀

  37. Alfred E. Newman said

    Αντί για οτιδήποτε άλλο, κάτι από την Παλατινή Ανθολογία:

    Ποιητὴς ἐλθὼν εἰς Ἴσθμια πρὸς τὸν ἀγῶνα,
    εὑρὼν ποιητάς, εἶπε παρίσθμι᾽ ἔχειν.
    μέλλει δ᾽ ἐξορμᾶν εἰς Πύθια· κἂν πάλιν εὕρῃ,
    εἰπεῖν οὐ δύναται, «Kαὶ παραπύθι᾽ ἔχω. «

  38. τυφλόμυγα said

    @26, Η μόνη περίοδος μέσα στο χρόνο κατά την οποία δεν γίνονται μνημόσυνα είναι η Μεγάλη Εβδομάδα.

    Σου είναι τόσο δύσκολο τελικά να απαντάς ευγενικά και όχι ειρωνικά ή προσβλητικά στο συνομιλητή σου; Ήταν τόσο δύσκολο να σεβαστείς πρώτη εσύ το άρθρο (@22) και να απαντήσεις χωρίς αναφορές σε συγγενικά πρόσωπα όπως σε έχω ξαναπαρακαλέσει να κάνεις; Τόσο δύσκολο; Όντως κρίμα.

  39. @38 Κοίτα, δεν θα σου απαντούσα, είναι φανερό ότι έχεις θέμα, αλλά σιχαίνομαι τις συναισθηματικές κορώνες και την προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων.
    Το 26 σχόλιό μου δεν ήταν ούτε ειρωνικό ούτε προσβλητικό, εκτός αν μιλάς από καθέδρας και η αντίκρουση της θέσης σου σε προσβάλει εξ ορισμού. Ανεξάρτητα όμως από το τι ήταν το δικό μου σχόλιο, μη ζητάς ειδική μεταχείριση όταν εσύ με περιμένεις στη γωνία για να πετύχεις και να διορθώσεις απαξιωτικά το «λάθος», το οποίο και τελικά το κάνεις εσύ. Ξαναδιάβασε το 25 σχόλιό σου αν δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Γενικότερα θα βοηθούσε, αν διαβάζεις κάτι που σου φαίνεται διαφορετικό απ’ αυτό που ξέρεις, πριν να τρέξεις να διορθώσεις παραθέτοντας το «σωστό», ν’ αναρωτηθείς μήπως ο άλλος που το γράφει δεν είναι ένας εκ προοιμίου βλάκας, αλλά μπορεί κάτι να ‘χει πάρει τ’ αυτί του.
    Με την ευκαιρία θα σε παρακαλούσα να με απαλλάξεις από τα μαθηματάκια σεβασμού· από τα λογικά άλματα που κάνεις συμπεραίνω πως ούτε τι είναι σεβασμός δεν έχεις ξεκαθαρίσει στο μυαλό σου.
    Από που και ως που η αναφορά σε συγγενικά πρόσωπα γενικώς σε μία ανάρτηση για τον πατέρα του Νίκου είναι ένδειξη ασέβειας; Έπρεπε μήπως να γράψω «ρώτα κάποιον μεγαλύτερό σου που να ξέρει καλύτερα αλλά όχι συγγενή σου» για να φερθώ πιο σεβαστικά; Ήταν η αναφορά στη μαμά σου προσβλητική για σένα ή για τον Νίκο; ή για τον κ. Δημήτρη; Ας σοβαρευτούμε λέω γω.
    Με έχεις «ξαναπαρακαλέσει» είπες κι εγώ η αγενής δεν σεβάστηκα την παράκλησή σου. Μου ήταν άραγε τόσο δύσκολο; Κρίμα όντως. Δείξε μου σε παρακαλώ πού με παρακάλεσες να μην αναφέρομαι στα δικά σου συγγενικά πρόσωπα, θα σου ζητήσω ταπεινά συγγνώμη. Το μόνο όμως πράγμα που μου είπες ποτέ ήταν το εξής: Θα πω μόνο πως δε θα απαντήσω στις προσωπικές / οικογενειακές ερωτήσεις σου. Το αν τρώγατε ντολμαδάκια με κιμά στο σπίτι σου ή αν τρώγαμε στο δικό μου δεν έχει καμία σημασία (και καμία θέση) στην κουβέντα μας. Τα προσωπικά παραδείγματα, όπως κι εσύ έχεις πει πολλές φορές σε συσχολιαστές, δεν μετράνε ως επιχείρημα σε μια κουβέντα. .
    Αν με αυτό με παρακαλούσες , να μην αναφέρομαι γενικότερα σε δικά σου συγγενικά πρόσωπα, να με συγχωρείς αλλά έχεις θέμα και με την έκφρασή σου.

  40. @39 Προσθήκη: Εκ των υστέρων συνειδητοποίησα ότι αναφερόμενη στο @22 συγκρίνεις το 26 σχόλιό μου με αυτό του Γς.
    Κρίμα για την προσπάθειά μου να σου απαντήσω ψύχραιμα. Ένα «όμοιος ομοίω» θα έφτανε και θα περίσσευε.

  41. Αντιφασίστας said

    Να παρευρέθησαν άραγε και κάποιοι από τους 635 ντόπιους ψηφοφόρους της ΧΑ;
    http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=736836

  42. Αντιφασίστας said

    Οι χρυσαυγίτες έχουν τ’ όνομα, αλλά πολλοί ακόμα έχουν τη χάρη:
    http://www.efsyn.gr/?p=8200

  43. advocatusDiaboli said

    Γράφει κάποιος δυο κουβέντες στην μνήμη του ενός προσφιλούς προσώπου και ο Γς μας ενημερώνει για το καμασούτρα στην τρίτη ηλικία ,η Ιμορταλιτέ τον βαζει στην θέση του, μετά ξεμαλλιάζεται με την τυφλόμυγα και ο αντιφασίστας για μουσικη υπόκρουση λεέι το ΄μάντρα του για την ΧΑ.

  44. advocatusDiaboli said

    Εντάξει αντιφασίστα ,που δεν θέλεις το μάθημα των θρησκευτικών, όταν μετά από πολλά χρόνια δεις έναν ηλικιωμένο με άσπρη γενειάδα και καταλάβεις οτι δεν είναι ο Μαρξ ,να δω τι θα του πείς!

  45. Και ο Δικηγόρος του Διαβόλου τους βάζει όλους στη θέση τους. Αυτό το ξέχασες.

  46. sarant said

    44: Το στοίχημα του Πασκάλ, ε;

  47. advocatusDiaboli said

    Γλωσσού αλλά γενναία , καλά καταχέριασες την οδύνη του πατέρα που αντιμετώπισε τον εφιάλτη να αλλάξει ομάδα ο ενας γιός του και θέλησε να το μοιραστεί με την κοινότητα!

  48. advocatusDiaboli said

    46.όχι απο την υποτιθέμενη απάντηση αστροναύτη όταν ρωτήθηκε αν είδε τον θεό και πως είναι και είπε ,she is black!

  49. @ 47 🙂

  50. NM said

    advocatusDiavoli (#44):
    Εγώ πάντως δεν θα του πω τίποτα, θα του κρατήσω μούτρα και θα δηλώσω οπαδός του Παύλου. Εύχομαι μόνο ότι πριν προλάβει να με βάλει στο ασανσέρ για το υπόγειο, θα έχω βρεί τον αδελφό του και θα τον έχω ρωτήσει για ποιο λόγο δεν μιλιόντουσταν μεταξύ τους, τόσα χρόνια και οι δυο τους στη Ρώμη. Αμα μάλιστα μας παίρνει ο χρόνος για λίγη κουβεντούλα παραπάνω, ελπίζω να κουτσομπολέψουμε και τη στάση του ενώπιον του διμοιρίας των ΜΑΤ έξω από τη ΓΑΔΑ της Ιερουσαλήμ.

  51. Γς said

    Εντάξει είμαι λάθος. Όχι μόνο τώρα, αλλά αν θέλετε και σε κάθε ανάρτησή μου.

    Αλλά αυτές οι αντιδράσεις…

    Εχει καταντήσει τραγωδία.
    Τραγωδία με το χορό της να μου τα σέρνει.
    Ποτέ ευθέως αλλά στο μπάκγκράουντ τονίζει ντύνει και φωτίζει νοηματικά, λεκτικά, ηχητικά και μουσικά και προβάλλει το πάθος και τα μηνύματα μου.

    Μόνο που κάτι έλειπε:

    Η Πρωθιερεια του χορού (#37)!

  52. Αντιφασίστας said

    44: Λες να γουστάρει ο παππούλης να τον κάνουν διδακτέα και εξεταστέα ύλη; 😉

  53. advocatusDiaboli said

    52.Λες να γουστάρει ο παπούλης να υπάρχουν πολλά τα δρώμενα δεν θα μιλήσω θέματα σκηνοθέτες που τον παρουσιάζουν γκεϊ και εσύ τους επικροτείς ,στα γράφω στη διάλεκτο που συμπαθείς!

  54. NM said

    Γς (#51):
    Όχι κύριε. Δεν είστε λάθος. Ούτε τώρα, ούτε άλλοτε.
    Γιατί σήμερα ο οικοδεσπότης μας τελεί μνημόσυνο του πατέρα του και όλοι εμείς οι παροικούντες σ’αυτή τη σελίδα, άντρες και γυναίκες, παριστάμεθα κατά πως πρέπει και πως αισθάνεται ο καθένας μας.
    Και όλοι γνωρίζουμε πως αλλοιώς εκδηλώνονται οι γυναίκες και αλλοιώς οι άντρες σε τέτοιες στιγμές.

  55. Αντιφασίστας said

    53: Μίλα σ’ όποια διάλεκτο θέλεις, σιδερωμένη ή ασιδέρωτη, δεν με πειράζει, δεν θέλω να καταπιέζεσαι. Εσύ πώς ξέρεις ότι ο Χριστούλης δεν γουστάρει να τον παρουσιάζουν ως γκέι; Μελετώντας ελαφρώς τας Γραφάς, δεν μου φάνηκε ομοφοβικός φασίστας. 😉

  56. 47,
    Για να συμφιλιωθεί με την Γλωσσού ο Γουσού, που κοινοποίησε την πράσινη μεταστροφή του νεοσσού του, θα αρκούσε να διευκρινίσει

    «Ανάρτησα για το παιδί μου«. 🙂 😳

  57. Αντιφασίστας said

    56: 😀 Ωραίο!

  58. @56 Εννοείς να ήταν ευφυής και με χιούμορ. Μην κρίνεις εξ ιδίων, σπάνιος συνδυασμός 😉

  59. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  60. neraktia said

    Συγνώμη, δεν παρακολούθησα τη συζήτηση εδώ…

    Ο κ Δημήτρης είναι εξαιρετικό θέμα για διδασκαλία! (Τα κείμενά του)

    (Αλλα, απ’ότι καταλαβαίνω …κι ο ίδιος)

    Αντε να μάθουν τα παιδιά τι εστι αντίσταση, αξιοπρέπεια και τρυφερότητα!

  61. sarant said

    60: Σ’ ευχαριστώ!

  62. neraktia said

    Εμείς ευχαριστούμε!

  63. Γς said

    Με αγχώσατε και πέταξα ένα μήνυμα χτες βράδυ σε μια φίλη:

    «Αν εχεις ώρα ρίξε μια ματιά εδώ. Είμαι ο Γς που σχολιάζω. Ηταν τόσο κακό αυτό που έκανα;»

    Και βλέπω τώρα την απάντησή της.

    «Με ξενύχτησες. Πολύ ωραίο μπλογκ. Κάτι είχα ακούσει. Καταπληκτικές ιστορίες. Θα φροντίσω να αγοράσω τα βιβλία. Φιλάκια »

    Για την ταμπακέρα τίποτα.
    Ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

    Πάντως μπορεί ο χορός να συνεχίσει με επικεφαλής την Πρωθιέρεια να μουρμουράει τα μπινελίκια της. Θα τα διαβάσω το μεσημέρι. Μου αρέσουν. Διορθώνομαι

    Με τραβάει η κυρά στην άλλη άκρη της Αττικής για ένα ιερατικό μνημόσυνο και φωνάζει πως δεν θα προλάβουμε.

  64. Voulagx said

    Μην το γουσουζευεις το θεμα.

  65. τυφλόμυγα said

    Ακόμα κι αν είχα άδικο, που δεν έχω, ακόμα κι αν ήμουνα προσβλητική, που δεν ήμουνα, τίποτα δεν δικαιολογεί τον πάτο, τον οχετό, τη στοχοποίηση και απανθρωποποίηση του @39. Λυπάμαι.

    Θα σημειώσω μόνο κάτι σχετικό με τον Γς και τον κ. Μιχάλη Νικολάου.
    Ο Γς έχει γράψει σχόλια σχετικά με τη ζωή του στη Νάσα και το Τέξας. Σε πολλούς από εμάς τα σχόλια φαίνονται υπερβολικά έως και προϊόν φαντασίας. Ο κ. Νικολάου όμως, ο οποίος ζει και διδάσκει σε πανεπιστήμιο του Τέξας, έχει συχνά επιβεβαιώσει ή συμπληρώσει με δικά του σχόλια όσα λέει ο Γς.

    Δεν έχω κάτι άλλο να πω. Όποιος έχει ανοιχτά μάτια και μυαλό βλέπει και κρίνει.
    Καλημέρα σε όλους και όλες φυσικά. 🙂

  66. advocatusDiaboli said

    Προς Γς, πιστεύω πως λόγω του φιλικού κλίματος εξέφρασες το πως έχεις βιώσει το θέμα σε πλαίσια προφορικής φιλικής συζητησης,δεν μας ανήγγειλες ότι έγραψες δοκίμιο ,ας αφήσουμε λοιπόν τα φαρμακέρα πληκτρολόγια και τις μυγοσκοτωστρες να πέσουν από τα χέρια μας.

  67. sarant said

    Καλύτερα, όπως λένε, να το λήξουμε το θέμα.

  68. Gpoint said

    Αμοραλιτέ !

  69. Αντιφασίστας said

    Μόλις ολοκλήρωσα το διάβασμα της πρώτης νουβέλας »Χθόνεια Οδύσσεια». Μου άρεσε πολύ. Δεν θα προχωρήσω σε λογοτεχνική κριτική, αφού δεν έχω τα απαραίτητα φόντα. Διαβάζοντάς το, όμως, σκεφτόμουν πόσες σάχλες έχουμε φάει στη μάπα από φίρμες της λογοτεχνίας, που γράφουν επειδή τους το επιβάλλει το συμβόλαιό τους, και πόσα διαμαντάκια έχουμε απολαύσει από εραστές της τέχνης του λόγου, όχι και τόσο γνωστούς στο ευρύ κοινό. Και ακόμα περισσότερα είναι τα καλά κείμενα που δεν διαβάσαμε, που τα προσπεράσαμε ψάχνοντας »κάτι να γυαλίζει», που λέει κι ο Καζούλης.
    Συνεχίζω το διάβασμα, διακόπτοντας μόνο για να δω την Πανάθα. Με περιμένει »Νύχτα αγρύπνιας». 😉

  70. sarant said

    Φαντάζομαι ότι δεν το λες για να μη με κακοκαρδίσεις, σ’ ευχαριστώ πολύ!

  71. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Νομίζω οτι ο αγωνιστής πατέρας σου, θα προτιμούσε να έγραφες οτι πέθανε ξαφνικά, και οχι έφυγε (σαν να σας παράτησε ακούγεται). Προφανώς ήταν ένας καλός πατέρας αν κρίνουμε απο τα λόγια σου, και σίγουρα άφησε καλή παρακαταθήκη στον τόπο, αν κρίνουμε απο τα γραπτά του, και απο τον γιό του Νικόλαο, είσαι πολύ τυχερός που έζησες μαζί του, τέτοιοι άνθρωποι πεθαίνουν (βιολογικά) δεν φεύγουν.

  72. attikanet.blogspot.com said

    Το βιβλίο του πατέρα σας Δημήτρη Σαραντάκου «βενετσιάνικος καθρέφτης», το «ρούφηξα». Και οι τρεις νουβέλλες «λένε» πολλά. Και όχι μόνο λογοτεχνικά…
    Ευχαριστώ που μας το συστήσατε.

  73. sarant said

    Α,. σας ευχαριστώ πολύ, χαίρομαι που σας άρεσε!

  74. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Σήμερα μόνο ,παραπομπή στην παραπομπή, έφτασα και σε τούτο το νήμα.Τη Δευτέρα, ανυπερθέτως θα πάω για «Το βενετσιάνικο καθρέφτη».
    Σ.σ. Εκτός εκείνα που αφορούσαν στον πατέρα σας με τα οποία συγκινήθηκα, τα γύρω-γύρω μ έκαναν και ξεκαρδίστηκα αλλά κι ανταριάστηκα. Κλαυσίγελως. Περασμένα.

  75. sarant said

    Α, σας ευχαριστώ πολύ, ελπίζω να σας αρέσει!

  76. Νίκο να σε ενημερώσω πως ενώ είχα παραγγείλει το βιβλίο, ο εκδότης δεν το έστειλε. Μου είπαν επίσης από το βιβλιοπωλείο ότι είναι πάγια ταχτική του κάποια να τα κρατάει μόνο για την Αθήνα.
    Μπορείς να το ρωτήσεις; Γιατί δεν θέλω να το πάρω από το σάιτ της Πρωτοπορίας.

  77. Theo said

    Το αγόρασα προχθές από την «Πρωτοπορία» της Θεσσαλονίκης και τέλειωσα σήμερα την ανάγνωσή του.
    Είχε αφηγηματικό χάρισμα ο πατέρας σου, Νικοκύρη. Κάποιες ενστάσεις έχω για τη «Νύχτα αγρύπνιας» που μοιάζει λίγο ασπόνδυλο.
    Ο Θεός να τον αναπαύσει!

  78. sarant said

    76: Μήπως έγινε λάθος; Μήπως να το παράγγελνες με άλλο ηλεβιβλιοπωλείο; Δεν είναι εύκολο να μιλήσω στον ίδιο τον εκδότη, θα ρωτήσω όμως.

    77: Η αλήθεια είναι ότι η Νύχτα Αγρυπνίας υστερεί λίγο στη δομή -ευχαριστώ όμως για τα καλά λόγια!

  79. @78α Λάθος δεν έγινε. Δεν έχω πρόβλημα το συγκεκριμένο ηλεβιβλιοπωλείο απλώς θέλω ν’ αγοράζω από τα τούβλινα. Θα το ξαναβάλει στην παραγγελία μου είπε. Θα δούμε.

  80. Αντιφασίστας said

    Και η Πρωτοπορία τούβλινη είναι. 🙂 Έχω φάει τα νιάτα μου ψαχουλεύοντας τα ράφια της. Τώρα μάλλον περνάει δύσκολες στιγμές, γιατί επιδίδεται και στις αγοραπωλησίες μεταχειρισμένων.

  81. @80 Ναι αλλά με την τούβλινη μας χωρίζει θάλασσα 😉

  82. EΦΗ ΕΦΗ said

    81.Τα μεταχειρισμένα της Πρωτοπορίας (από πρόσφατο πέρασμά μου), είναι σαν αμεταχείριστα. Κάτι μου είπε η κοπελιά στο στο δικό μου σχόλιο (γιατί πολλά είναι τόσο καθαρά σαν άθικτα) που δεν το θυμάμαι,δεν το κατάλαβα κιόλας.Είναι και εξυπηρετικότατοι.’Ενα Μπρυκνερ που ήθελα και τον είχε ‘αμωμο γύρω στα 20 ευρώ κι εγώ τον ήθελα σε …μεταχειρισμένο, μου τον βρήκε στ άλλο μαγαζί τους με 9 ευρώ.
    Μού θύμισα το ανέκδοτο με τα φθηνότερα αυγά αν ήταν σπασμένα, – «σπάσε μου δώδεκα»! :))

  83. sarant said

    82: Ακριβώς, έτσι.
    Δεν νομίζω πάντως να έχουν πρόβλημα, μάλλον μπαίνουν στην αγορά αυτή.

  84. EΦΗ ΕΦΗ said

    81.Να το φροντίσομε.Στο Κάστρο είσαι μωρέ; Ένα φεγγάρι, μα ένα φεγγάρι μόνο ,έμεινα στη Βίγλα, πρι τα γκρεμίσουνε.Παιδάκι στα 12. ‘Εχω παίξει με τις γάτες της Όασης.

  85. @84 Να ‘σαι καλά Έφη, ο λόγος σου με χόρτασε 🙂
    Φχαριστώ μα έχω άκρες στην πρωτεύουσα, ανεβοκατεβαίνω κι εγώ συχνά, αν δεν το στείλουν τελικά θα το πάρω που θα μου πάει. Ήθελα όμως να το γράψω να το ξέρει κι ο Νίκος.

  86. Αντιφασίστας said

    83: Μακάρι, γιατί Πρωτοπορία και Πολιτεία παραμένουν προπύργια του σχετικά φτηνού βιβλίου.

  87. EΦΗ ΕΦΗ said

    75.
    Ημουν προς το τέλος της χθόνιας Οδύσσειας.
    Η περιγραφή των διαδρομών μέσα στη σπηλιά χαράχτηκε στη μεμβράνη του μυλού μου σαν σε χάρτη.Με τόση φυσικότητα κι απλότητα ξεδιπλωνόταν στις σελίδες το μέσα αυτής της Νέκυιας που λέω ότι μπορώ να την περιγράψω πια απόξω. Ακολουθούσα στο χώρο ως συνοδηπόρος,ως ερασιτέχνης εξερευνητής κι άφηνα στους αντάρτες τα ζόρια της αγωνίας και του πόνου γιατί είναι αγριευτικά. Κοντοστεκόμουν κι όλο γύριζα πίσω την αφήγηση να μη φτάσει να μάθω πως ξεψύχησε ο λαβωμένος σύντροφος.
    Μετά ακολούθησα τον Ηλία στη δύσκολη ανάδυση κι οδηπορία στο φως της μέρας. Στάθηκα και διάβασα ξανά ξανά αυτό το κάλλιο να σε φυλάει η λαγκαδιά παρά η Παναγιά.Ξερω, λέει η πουρναριά,αλλά εγώ ,πάει ,το πρώτο που μού ΄κατσε ,αυτό λέω κι αμέσως ξαναλέω»η πουρναριά ρε λέμε». Δεν έμεινα ψύχραιμη αναγνώστρια. Φρίκαρα κι ένοιωσα και στυφάδα στο στόμα. Συγκινήθηκα, απ όλα.
    Είχα σταματήσει στο σημείο που βαζει ο ηρωας τα ράσα. Χθες ανοίγοντας ένα από τα λινκ εδώ, διάβασα πως αυτός ο Κυριακίδης της proton έφυγε ως ρασοφόρος! Ε έβαλα τα γέλια.Τα ράσα «σώζουν» λοιπόν.
    .Για κάθε περίπτωση πρέπει να εξοικονομήσω ένα σετάκι και φελόνι μαζί.Ποτέ δεν ξέρεις τις εξελίξεις στις μέρες που διανύουμε…

    Κάποιος έχει πει ,και τόχω σημειώσει,αλλά τώρα δεν το βρίσκω, (για την ακρίβεια του λόγου) ότι ο άνθρωπος είναι αυτό που μένει όταν εκείνος έχει φύγει.

    και ο Δημήτρης Σαραντάκος υπήρξε άξιος της ζωής. Άφησε πίσω κι ανθρώπους κι έργο με ειδικό βέρος.

    Για τη δεύτερη ιστορία προσεχώς.
    Υ.Γ. Τι να έγραφαν στα ημερολόγια;

  88. sarant said

    Σε ευχαριστώ πολύ Έφη!

  89. EΦΗ ΕΦΗ said

    87. γ.μ.τ! ανθρώπους κι έργο με ειδικό βάρος.

  90. Κουνελόγατος said

    Λοιπόν, το διάβασα μονορούφι (όπως και όλα τα βιβλία του). Κριτικός δεν είμαι (παρά την εξ αγχιστείας σχέση με την Κρήτη), 🙂 σημασία έχει ότι μου άρεσαν, άλλη ιστορία περισσότερο (χθόνια Οδύσσεια), άλλη λιγότερο (νύχτα αγρύπνιας). Να είστε καλά να τον θυμάστε.

  91. sarant said

    Νάσαι καλά, σ’ ευχαριστώ! Κι εμένα πιο πολύ μου αρέσει η Χθόνια Οδύσσεια!

  92. […] Άχθο Αρούρη» που έγραψε για τον πατέρα του και τον «Βενετσιάνικο καθρέφτη». Νομίζω όμως, πως είχε μεγάλο ταλέντο στο να […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: