Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η κότα δεν τρώει μπισκότα

Posted by sarant στο 24 Ιανουαρίου, 2013


Θα μπορούσα να το βάλω και σαν ερώτηση; Τρώει η κότα μπισκότα; Προτίμησα όμως να παρουσιάσω απευθείας την απάντηση που δίνω εγώ΄στο φλέγον αυτό ερώτημα, απάντηση όμως που θα την τεκμηριώσω στο τέλος του άρθρου, αφού πρώτα εξηγήσω τι συνδέει την κότα με τα μπισκότα και πώς αυτό μπορεί να ενδιαφέρει ένα ιστολόγιο γλωσσικού και όχι, ας πούμε, ορνιθπολογικού προσανατολισμού. Στο μεταξύ, σκεφτείτε κι εσείς αν τρώει η κότα μπισκότα.

Βέβαια, όσοι έχετε ακούσει την εκπομπή που κάναμε πρόσφατα με τη Μελίνα Δασκαλάκη στον ηλεραδιοφωνικό σταθμό amagi radio μπορεί να θυμάστε τι σχέση έχει η κότα με τα μπισκότα. Πράγματι, όσα συζητήσαμε σε εκείνη την εκπομπή είναι η αφορμή του σημερινού σημειώματος.

Λέγαμε λοιπόν για το συκώτι, το οποίο, όπως έχουμε αναφέρει και στο ιστολόγιο, προέρχεται από το «συκωτόν ήπαρ», δηλαδή το συκώτι από χήνες και άλλα ζώα, που οι αρχαίοι τα τάιζαν με σύκα για να παίρνει άρωμα. Με τον καιρό, το ουσιαστικό εξέπεσε και παρέμεινε το επίθετο, «συκωτόν», το οποίο έφτασε να χαρακτηρίζει όχι μόνον το ειδικά προετοιμασμένο συκώτι, αλλά το συκώτι γενικά. Από το συκωτόν, που ήταν πια ουσιαστικό, είχαμε το υποκοριστικό συκώτιον και μετά συκώτι. Αυτό το γλωσσικό φαινόμενο, η απόπτωση δηλαδή του ουσιαστικού, είναι αρκετά συνηθισμένο στα ελληνικά (πρβλ. ποντικός μυς δηλ. το ποντίκι από τη θάλασσα (πόντος) που έγινε ποντικός, νεαρόν ύδωρ, πανικός φόβος) και λογαριάζω να του αφιερώσω ένα άρθρο στο κοντινό μέλλον (οπότε, ας μην το πολυσυζητήσουμε σήμερα).

Πάνω σ’ αυτό, μου λέει η Μελίνα Δασκαλάκη, ότι παρόμοιο φαινόμενο έχουμε και με την ετυμολογία της κότας. Την κοίταξα με απορία, και μου εξήγησε ότι η λέξη κότα προέρχεται, όπως είχε ακούσει, από το ιταλικό una gallina cotta, μια κότα ψητή, που μετά εξέπεσε το ουσιαστικό, το gallina (κότα), και έμεινε το cotta (ψητή, μαγειρεμένη) που το δανειστήκαμε εμείς. Δεν την είχα ξανακούσει αυτή τη θεωρία, ομολογώ. Και βέβαια παραδέχομαι πως ακούγεται ωραία, είναι δηλαδή κάτι το μπεντροβάτο, αλλά δεν έχει βάση. Καταρχάς, αν είχε εκπέσει το ουσιαστικό στα ιταλικά, θα υπήρχε και στα ιταλικά η σημασία cotta = όρνιθα, που δεν υπάρχει.

Έπειτα, σύμφωνα με τα ετυμολογικά λεξικά, η κότα είναι (με ορθογραφική απλοποίηση) το θηλυκό του ελληνιστικού κόττος, λέξη που είχε μεν πολλές σημασίες αλλά στον Ησύχιο σημαίνει κόκορας. Από τη λέξη κοττίς (κεφαλή) ο κόκορας πήρε το όνομα κοττός εξαιτίας του λοφίου του (και οι αλεκτρυόνες κοττοί διά τον επί της κεφαλής λόφον). Φαντάζομαι ότι η ηχητική ομοιότητα της λέξης κοττός με τη φωνή της όρνιθας θα βοήθησε στην εδραίωση της λέξης «κότα». Πάντως, η αλήθεια είναι ότι δεν βρήκα στα σώματα κειμένων τη λέξη «κότα» σε μεσαιωνικά κείμενα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρόκειται για δάνειο.

Ωστόσο, το ιταλικό cotto έχει περάσει στην ελληνική γλώσσα, όχι στην κότα αλλά, ακριβώς, στα μπισκότα. Η λέξη μπισκότο είναι δάνειο από το ιταλικό biscotto, που σημαίνει δυο φορές ψημένο (bis-cotto). Την ιδέα του αρτοσκευάσματος που ψήνεται δυο φορές την έχουμε βέβαια και στη γλώσσα μας, όπου έχουμε τον διπυρίτη άρτο, όπως λεγόταν, ήδη από την αρχαιότητα, το φρυγανισμένο ψωμί, η γαλέτα, το παξιμάδι, που ήταν απαραίτητο να ψήνεται έτσι για να διατηρείται για καιρό, ιδίως στο σιτηρέσιο των στρατιωτών και η ίδια εικόνα βρίσκεται στη σημερινή εμπορική ονομασία «διπλοφουρνιστά».

Το μπισκότο πέρασε αρχικά στη γλώσσα μας από τον ιταλικό πληθυντικό (biscotti) και η πρώτη του καταγραφή, στην υστεροβυζαντινή «Ιστορία Πτωχολέοντος» είναι στον τύπο πισκούττιν, αλλά αργότερα πήρε τη σημερινή μορφή, ενώ βέβαια άλλαξε ελαφρώς και σημασία, αφού το παλιό πισκούττιν ήταν ένα είδος παξιμαδιού ενώ σήμερα το μπισκότο είναι γλύκισμα, με αυγά και ζάχαρη, τραγανό μάλλον παρά σκληρό. (Να πω την αλήθεια, δεν ξέρω πότε έγινε η αλλαγή της σημασίας) Είναι δηλαδή το μπισκότο μας αντίστοιχο με το γαλλικό biscuit, ενώ το γαλλικό biscotte είναι η δική μας φρυγανιά, αν και στα παλιότερα γαλλικά το biscuit σήμαινε «παξιμάδι».

Παρότι διαφημιστικό, βρίσκω συμπαθητικό το τραγούδι «Μπισκοτάκι» του Κραουνάκη, που γράφτηκε για τα 90χρονα των Μπισκότων Παπαδοπούλου:

αν και για ιστορικούς λόγους προτιμώ το Μπισκοτάκι του Λογό:

Όμως φτάσαμε στο τέλος και δεν σας έχω απαντήσει γιατί οι κότες δεν τρώνε μπισκότα. Λοιπόν, οι κότες δεν τρώνε ούτε μπισκότα, ούτε παντεσπάνι, ούτε κρουασάν, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν βρίσκουν, δεν τους δίνουμε. Αν τύχει και βρουν, όπως λέει και το ανέκδοτο, τρώνε. Αλλά συνήθως δεν βρίσκουν -κι έτσι, η κότα δεν τρώει μπισκότα, ούτε και συνδέεται ετυμολογικά μαζί τους.

196 Σχόλια to “Η κότα δεν τρώει μπισκότα”

  1. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Cotto επίσης, έχει καθιερωθεί να λέγεται το μη υαλωμένο πλακάκι εξωτερικού χώρου τύπου terracotta, που έγινε της μόδας στα νεόδμητα σπίτια των υπερβορείων προαστίων τα τελευταία χρόνια πριν την κρίση.

  2. Γς said

    Καλημέρα,
    Και οι γυναίκες ενίοτε:

    Με το που ανοίγει τα μπισκοτάκια της η Γεωργία η παρασκευάστρια στο εργαστήριο την κοιτάζω και της λέω:
    -Ρε συ ομόρφυνες. (και πόσο πείναγα)
    -Ελα ρε,
    (Τους βούτηξα το πρώτο μπισκότο)
    -Ναι ρε, πως έτσι ξαφνικά; Συνεχίζω μπουκωμένος.
    -Πωπώ, κούκλα έγινες (πάει και το δεύτερο).
    Μέχρι να ανοίξει τη τσάντα της, να βρει το καθρεφτάκι της, να δει τη φατσούλα της που ομόρφυνε, φύγανε πέντε-έξι ακόμα μπισκοτάκια.
    Και κάποτε ανέκραξε:
    -Α, να χαθείς!

  3. Καλημέρα Νικοκύρη.

    Η κότα δεν τρώει μπισκότα, γιατί δε βρίσκει.
    Αλλά μήπως βρίσκουμε κι εμείς κότα, για να περάσουμε ζωή και κότα;

  4. Νατάσσα said

    Στον γαλλοθρεμμένο Τσελεμεντέ πάντως, μπισκουί σήμαινε το παντεσπάνι.
    Τις καλημέρες μου…

  5. Νατάσσα said

    Δεν παίζω -και στο κλάσμα του δευτερολέπτου, βρε παιδιά!

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Το cotto το ξέχασα να το γράψω, και το αστείο είναι πως το είχαμε κουβεντιάσει και στην εκπομπή. Καλά που το ανέφερες.

  7. Γς said

    Κι οι τερακότες

  8. Γς said

    Κι οι τεραγίδες, ωχ, οι τεραγίγες TeraGiga

  9. Γς said

    Για τις κοκότες έχουμε μιλήσει;
    Ετυμολογικώς

  10. άλλος Παναγιώτης said

    Ούτε η κότα τρώει μπισκότα, ούτε η κατσίκα μασάει ταραμά τελικά! Αλήθεια, ποια είναι η προέλευση αυτής της φράσης.

  11. sarant said

    9: Ετυμολογικώς προέρχονται από το γαλλ. cocotte, αρχικά κοτούλα, chick.

  12. spiral architect said

    Δάνειες λέξεις:
    Τι τρέχει με την ετυμολογία του ούζου;
    Ισχύει το παρακάτω που διάβασα σε ένα φόρουμ;

    Δεδομένου ότι η ετυμολογία της λέξης είναι αμφίβολη (κατά την επικρατέστερη εκδοχή, προέρχεται από την τουρκική λέξη uzum, που θα πει τσαμπί από σταφύλι – εκδοχή που δεν ακούγεται πειστική αφού το ποτό αυτό παραγόταν από την αρχαιότητα ακόμη), ο Πεντζίκης εφηύρε τη δική του ετυμολογική εκδοχή και ισχυριζόταν ότι η λέξη ούζο σημαίνει ου ζω, δίνοντας στο ποτό μια υπερβατική διάσταση ή αλλιώς ορίζοντάς το ως έκφραση μιας κατάστασης του πνεύματος που οδηγεί πέραν της ζωής και του θανάτου.

    Εγώ πάλι στο σχολείο άκουσα και την εκδοχή : «Η προέλευση της ονομασίας του ούζου δεν είναι γνωστή με απόλυτη σιγουριά. Εικάζεται ότι η ονομασία προέρχεται από το εξής περιστατικό: Μία εταιρία εξήγαγε το ποτό στη Μασσαλία και στα κιβώτια της εξαγώγιμης παρτίδας αναγραφόταν η φράση «uso Massalia», δηλαδή «προς χρήση στη Μασσαλία». Για κάποιους λόγους η φράση αυτή έγινε συνώνυμη του καλής ποιότητας ούζου, και στη συνέχεια η λέξη «Μασσαλία» έφυγε και έμεινε η λέξη uso=ούζο που στο εξής χαρακτήριζε το ποτό.

    Δεν έψαξα αν έχει γραφτεί κάτι επ’ αυτού κατά το παρελθόν εδώ. 😳

  13. LandS said

    #10 Αν η κατσίκα έβρισκε ταραμά θα μάσαγε. 🙂
    Η φράση προέρχεται από το γεγονός ότι δεν κωλώνει/μασάει ο Φούντας 🙂 🙂

    Ο ποντικός είναι το ποντίκι του Εύξεινου μόνο Πόντου ή όλων των θαλασσών, λιμνών και ωκεανών; Κάνουν λάθος όσοι το αντιδιαστέλλουν με το μυς αρουραίος;

  14. Γς said

    10:
    Ούτε μασάει ταμπάκο

  15. Πάντως, και το μπισκοτάκι του Λογό είχε (εκ των υστέρων) χρησιμοποιηθεί σε διαφήμιση, της Αλλατίνη. Και μάλιστα τραγουδισμένο από τον ίδιο («Μην κρατάς το στόμα σου κλειστο / πάρε Αλλατίνη γεμιστό»).

  16. Γς said

    11:
    Και η κοτούλα cocotte από το δικό μας κοττίς εσετερά;

    εσετερά; α, aux armes et cætera
    Στα όπλα! Με τα μπισκότα θα μας φάνε οι κότες

  17. Γς said

  18. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Είχα δει κάποτε μια διαφήμιση για προσιούτο στην Ιταλία που τελείωνε με την ατάκα «crudo o cotto, Granbiscotto», δηλαδή «ωμό ή ψημένο, (προτιμάτε) Granbiscotto. Granbiscotto ήταν η παλιά μέθοδος να ωριμάσει το προσιούτο, τυλίγοντάς το σε ψίχα ψωμιού, αλλά δεν νομίζω να την εφαρμόζουν ακόμα. Πάντως το όνομα έμεινε.

  19. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Ξέχασα ένα »

  20. Γς said

    18:
    >crudo o cotto, Granbiscotto

    Crudo o cotto? Scappellotto!

  21. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    12: Δεν έχουμε γράψει. Το ότι ούζο παραγόταν από τα αρχαία χρόνια (αμφίβολο) και να αληθεύει δεν σημαίνει ότι η λέξη δεν μπορεί να είναι τουρκική.

    13: Δίκιο έχεις, όταν το έγραφα σκεφτόμουν το φουντούκι. Υπάρχει πιθανότητα πάντως να εννοείται ο Πόντος και όχι ο πόντος, αλλά έκανα τη διόρθωση και θα το ψάξω περισσότερο.

    15: Δεν το θυμόμουν αυτό.

    16: Η cocotte είναι παιδική λέξη, από τη φωνή της κότας.

  22. Να θυμηθούμε και την διάσημη κότα που συνόδευε πάντα τον Κ.Τσάτσο στις γελοιογραφίες του Φωκίωνα Δημητριάδη.
    Το καλοκαίρι του ’59 ο Κ. Τσάτσος, υπουργός προεδρίας τότε της κυβέρνησης Καραμανλή, κατέβασε από το Ηρώδειο την παράσταση των Ορνίθων του Αριστοφάνη.Στην παράσταση αυτή του Κουν, ο ιερέας ,που εμφανίστηκε ντυμένος όχι με αρχαιοελληνικό χιτώνα αλλά με ράσο παπά, ερμήνευε το ρόλο του ψέλνοντας σε ρυθμούς εκκλησιαστικής ψαλμωδίας. Κι αυτό ενόχλησε τους θρησκόληπτους.
    Με αφορμή αυτό το περιστατικό, ο Δημητριάδης στις γελοιογραφίες του ζωγράφιζε συνέχεια δίπλα στον Τσάτσο και μια κότα.
    Όταν κάποτε συναντήθηκαν σε κάποια εκδήλωση, ο Τσάτσος ρώτησε τον Δημητριάδη:
    -«Μα κ. Δημητριάδη, γιατί με ζωγραφίζετε πάντα με μια κότα;»
    Και ο γελοιογράφος του απάντησε:
    – «Μυστήριο πράγμα υπουργέ μου, το ίδιο ακριβώς με ρωτά και η κότα».

  23. Γς said

    Με πρόλαβες:

    Και να μπουκάρει λέει ξαφνικά ο Αριστοφάνης και από πίσω του ο Κούν, ο Χατζιδάκις κι ο Τσάτσος του Φωκίωνα με την όρνιθα!

  24. munich said

    ωραίο το τραγουδάκι του Κραουνάκι κι ας είναι διαφημιστικό. Τα μιράντα είναι αξεπέραστα τα τρώγαμε εμείς μικροί και πόσο συγκινηθήκαμε όταν το καλοκαίρι στην Ελλάδα δώσαμε και στο μωρό μας. Είναι γέυση που ξυπνάει συναισθήματα και μνήμες

  25. Τσούρης Βασίλειος said

    Τον κόκορα εμείς τον λέμε πέτο ή κόκοττα και βέβαια ¨κοκοττεύει » το χαρέμι του.
    Η δική μας έκφραση » Έχεις πέτο; » σημαίνει αν έχεις κότσια, τόλμη, πυγμή κλπ.

    Το ίδιο το ρήμα κοττάω ( ή μήπως κοτάω ) σημαίνει τολμώ, έχω θράσος κλπ.

  26. munich said

    κραουνάκΗ

  27. tamistas said

    Αν μια κότα τρώει μπισκότα,
    είναι τέρας κι όχι κότα
    και τη λένε τερακότα.

    Πλην, αν φέρεται έτσι αλλόκοτα,
    θάχει φράγκα, θαν’ φραγκόκοτα.

  28. sarant said

    27: Πολύ ωραίο!

    25: Λέτε και κόκοτος, όχι;

    22: Μπράβο, είναι ωραίο θέμα για άρθρο!

  29. Γς said

    9, 11:
    Πρέπει να είναι δάνειο η κότα εξ Εσπερίας.
    Δεν τις έλεγαν κότες τις ‘όρνιθες’ που άκουγα παλιά στις επαρχίες.
    Στη Πάρο θυμάμαι τον πεθερό μου να τις λέει ‘πουλιά’

  30. spiral architect said

    @22: Φωκίων Δημητριάδης – Βήμα – 1959 – H έκρηξη του ΚΚ του Α’ και η όρνιθα του Τσάτσου. 😀

  31. Γς said

    Κι αυτή

  32. Avonidas said

    Καλημέρα,
    παλιότερα είχα διαβάσει (νομίζω σε κάποιο σχολικό εγχειρίδιο ιστορίας) ότι οι λέξεις «κότα» και «κοτέτσι» είναι σλαβικής/αλβανικής καταγωγής (δεν θυμάμαι ακριβώς ποιο). Δεν έψαξα το θέμα έκτοτε. Υπάρχει (σοβαρή) ετυμολογική υπόθεση που να υποστηρίζει κάτι τέτοιο, ή πρόκειται περί των γνωστών κοτ-σάνων των σχολικών βιβλίων; 😉

    Με την ευκαιρία, η ετυμολογία της ονομασίας «Αλβανία» είναι ελληνική/λατινική, από την ονομασία του Ιλλυρικού φύλου των Αλβανών. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια σύνδεση της λέξης με το λατινικό albus (λευκός) ή το ελληνικό ἀλφός.

  33. Γς said

    24:
    Τα μπισκότα Παπαδόπουλου τα διαφήμιζε σο καιρό της χούντας κι ο Γιώργος Οικονομίδης.
    Αφού έλεγε τα διάφορα στο τέλος συμπλήρωνε με νόημα:
    ‘Παπαδόπουλος. Ομορφαίνει την Ελλάδα’

  34. Τσούρης Βασίλειος said

    28 β) Ναι

  35. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #32
    Παίρνω την πάσα για να πω:
    Το κοτέτσι προέρχεται όντως από το σλαβικό kotьcь, με απόδοση του τονισμένου ь με έ, πράγμα που δείχνει ότι είναι νεότερο δάνειο (αλλιώς θα ήταν ί ή ως άτονο θα αποβαλλόταν). Η λέξη στα σλαβικά σημαίνει τη φωλιά και την αποθήκη, ενώ στα ελληνικά υπήρξε περιορισμός της σημασίας σε ορνιθώνας. Η λέξη έχει περάσει και στις άλλες βαλκανικές γλώσσες, (σλοβενικά kotec, σερβικά kotac, αλβανικά kotec, βλάχικα cuteațǎ, ρουμάνικα coteț) με την ίδια ή παραπλήσια σημασία. Βλ. περισσότερα στο Οικονόμου, Σλαβικά δάνεια στα ελλ. ιδιώματα της Ηπείρου, σελ. 63.

  36. spiral architect said

    Από τη σειρά παιδικών τραγουδιών που έκανε πάταγο πριν λίγα χρόνια:

    Καλή αφορμή για να σπάσει κανείς την τηλεόραση. 😈

  37. Νέο Kid Στο Block said

    Kαι βέβαια ο κόκορας, με τον οποίο παραμάσχαλα είχε εμφανιστεί στο γήπεδο ο θρυλικός Τότης Φυλακούρης!
    (δεν θυμάμαι χρονιά,δεν θυμάμαι γήπεδο, θυμάμαι μόνο ότι ήταν καζούρα του «μύτου» στα γαβρίδια, μετά από μια (σύνηθη) ευρωσφαλιάρα από τους «πετεινούς» Totthenam Hotspur F.C )

  38. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Στο βιβλίο που ανάφερα στο #35 (σελ. 54) ετυμολογείται από τα σλαβικά (kokotъ) και ο κόκοτος/κόκουτας (=κόκορας) και τα κουκότια (=κοτόπουλα).
    Ίσως μέσω αυτών των λέξεων και μέσω απλολογίας έχουμε την κότα.

  39. spyroszer said

    22. Ωραίο αυτό δεν το ‘ξερα.
    Να θυμίσω και το ανέκδοτο επί χούντας, που λεγόταν και αργότερα αφού το άκουσα στα ’80ς: Ήταν ένας που έβριζε συνέχεια τον Παπαδόπουλο, τον συνέλαβαν οι αστυνομικοί και τον ρωτάνε: Μα γιατί βρίζεις συνέχεια τον Παπαδόπουλο τον εθνάρχη μας, τι σου φταίξε; – Μα μπισκότα είν’ αυτά που φτιάχνει;

  40. munich said

    @36
    χαχα τι πλάκα! χαριτωμένο

  41. munich said

    το μυαλό της κότας

  42. Γς said

    36:
    Εχει μέσα και κότα.

    Και ορνιθούα (στην Κυπριακή βερσιόν)

  43. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Σχετικό με το κοτέτσι και τη σλαβική του ρίζα είναι βέβαια και το ψευδώνυμό μου. Βλ. μια ετυμολόγηση εδώ https://sarantakos.wordpress.com/2012/05/16/gesemia/#comment-116580

  44. ΣοφίαΟικ said

    Δηλαδη, αν κατάλαβα καλα, η κότα είναι ελληνική λέξη, το κοτέτσι είναι σλαβικό δάνειο που λόγω της ομοιότητας με την κότα το περιορίσαμε να σημαίνει τον ορνιθώνα;
    Πάντως στα ποντιακα΄ξέρω ότι λέγονται κοσάρες (ή μάλλον, κοσ΄σαρας) οι κότες.
    όσο για τα μπισκότα, ειμαι τόσο παλιό μπισκότο που θυμάμαι τα πτι μπερ που τα πουλάγανε χύμα, σε μεταλλικά μεγάλα κουτιά με τζαμάκι στο καπακι για να φαίνονται.
    Πτι μπερ για βούτηγμα στο γάλ, εννοείται ΄δυο ΄δυο, για να κολλάνε.

  45. cronopiusa said

    Η κότα αρθρογραφεί – Πώς να γράψεις το πρωτοσέλιδο του Πρώτου Θέματος Δεν τρώει μπισκότα διαφημίζει Dany Mauro – Tamiflu (avec les paroles)

    Καλή σας μέρα

  46. τυφλόμυγα said

    Έβγαλα έξω το καναρίνι να λιαστεί, να πάρει τον αέρα του. Έφυγα. Όταν γύρισα βρήκα το κεφαλάκι του πεσμένο στο κλουβί. Κάποιο σαρκοβόρο πουλί ήρθε και το πήρε. 😥 Δυο μέρες τώρα είμαι απαρηγόρητη. Η αβλεψία μου στοίχισε σ’ ένα πλασματάκι τη ζωή του. Φριχτός θάνατος. Για πρώτη φορά στη ζωή μου θα ήθελα να έχω όπλο κι όπου βλέπω να μαυριδερό πουλί να χτυπάω. Ξαφνικά το σπίτι άδειασε. 😥

  47. Γς said

    43:
    Πως και το διάλεξες;
    Εκτός αν το διάλεξαν άλλοι (παρατσούκλι)
    ‘Τσούκλι’ είπα; Τι είναι αυτό πάλι;

  48. cronopiusa said

    καλή μου Τυφλόμυγα συμπάσχω

  49. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    46: Κρίμα….

    44: Μάλλον έτσι είναι αν και δεν μπορούμε να αποκλείσουμε εντελώς την υπόθεση του 38.

  50. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #47
    Το χωριό μου είναι το Κοτόρτσι.

  51. spyroszer said

    25. Το κοτάω λέει το ΛΚΝ ότι βγαίνει απ’ το ελληνιστικό κόττος = κύβος ζάρια, κοτεύω = ρισκάρω τολμώ. Είναι και το κιοτεύω κιότεψε- κιοτής απ’ το τουρκικό kotu = κακός (κάποιοι λένε και κότεψε με επίδραση προφανώς απ’ την κότα). Δεν ξέρω, είναι σωστές αυτές οι ετυμολογίες;

  52. apostb1 said

    Σε χωριά της βόρειας Ελλάδας με θρακιώτες παλιότερα την κότα την έλεγαν «γορνίθα»! Το «γ» στην αρχή προφανώς είναι η δασεία, υπάρχουν και καναδυό λέξεις ακόμα που προφερόταν: γορίζω (=ορίζω, διατάζω) γουρλιάζω (=ουρλιάζω) και δεν θυμάμαι άλλη απ’ τους παππούδες. Τις χρησιμοποιούσαν ακόμα και η δεύτερης γενιάς πρόσφυγες απ’ την ανταλλαγή των πληθυσμών (οι γονείς μας που είναι γύρω στα 65-70, αλλά σπάνια), τώρα έχουν πια εκλείψει

  53. ΠΑΝΟΣ said

    Είμαι σίγουρος ότι ο Φωκίων Δημητριάδης έκανε πλακίτσα βάζοντας τον Τσάτσο με κότα.Με πουλί θα τον σκιτσάριζε ,αν δεν έκανε πλάκα.

  54. sarant said

    53: Πάνο, ο Φωκ.Δημ. ήξερε ότι στον Αριστοφάνη Όρνιθες είναι τα πουλιά, ήξερε όμως κιόλας ότι για τον πολύ κόσμο είναι οι κότες.

    52: Δεν νομίζω ότι το αρχικό γ έχει κάποια σχέση με τη δασεία, αφού ούτε η όρνιθα ούτε το ουρλιάζω έπαιρνε δασεία. Ούτε νομίζω ότι είναι θρακιώτικο φαινόμενο η ανάπτυξη του γ-. Το γουρμάζω (ωριμάζω, πάλι χωρίς δασεία) υπάρχει σε πολλά μέρη της Ελλάδας.

  55. sarant said

    51: Όπως φαίνεται, υπάρχουν κάμποσα κενά σε αυτές τις ετυμολογήσεις.

  56. Ωραία ανάρτηση Νικοκύρη!

    @22: Πολύ μου άρεσε η ιστορία αυτή ΑλλουΦάνη! Δεν την ήξερα! 🙂

    @36: Το βιντεάκι μου θύμισε την αγωνία φίλης μου, που είχε μικρή κόρη, και της έβαζε να ακούει παρόμοια τραγουδάκια από το γιουτούμπι, αλλά έλα που είχε αρχίσει να διαβάζει η μικρή, και προσπαθούσε να διαβάσει τα σχόλια, τα περισσότερα των οποίων είχαν να κάνουν με τις κοπέλες που τραγουδούν, με το πόσο… χμμμ… καλλίγραμμες είναι, και με το… τι ήθελαν οι σχολιαστές να κάνουν μαζί τους! 😀 Ίσως γι’αυτό στο συγκεκριμένο βιντεάκι να μην επιτρέπονται τα σχόλια! 🙂

    @46: Τι κρίμα Τυφλομυγίτσα… Πολύ στεναχωρέθηκα… 😦

  57. τυφλόμυγα said

    Ευχαριστώ Κρόνι μου. Να ‘σαι καλά κι εσύ και ο Στέλιος.

  58. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    46 – To σαρκοβόρο πουλί πώς το πήρε, άνοιξε το κλουβί; πιο πιθανό είναι, να το έφαγε κανένας Σιλβέστρος. Απο την άλλη, καλύτερος ο θάνατος απο την σκλαβιά, στα καναρίνια, όπως και στα περισσότερα πουλιά, αρέσει πιο πολύ να πετάνε ελεύθερα, απο το να πηδάνε απο ξυλάκι σε ξυλάκι, σε ενα κλουβί 20χ30 εκατοστά. Δεν είναι ο προορισμός τους, να γεμίζουν κάποιο σπίτι, εν αντιθέση με τους σκύλους, που έχουν επιλέξει αυτόν τον ρόλο.

  59. Αντιφασίστας said

    Καλημέρα! 26 Οκτωβρίου 1972, Κιντ, στη Λεωφόρο. Παίζαμε με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας, όταν ο Τότης έβαλε τον κόκορα στη σέντρα, επειδή την προηγούμενη μέρα ο Θρήνος είχε αρπάξει μια τεσσάρα από τους Πετεινούς της Τότεναμ στο Λονδίνο.

  60. Γς said

    58:
    Μην κάνεις πλάκα ρε γμτ.
    Ασε την κοπέλα στον πόνο της.
    Πως φαίνεται ρε Στέλιο ότι δεν είχες ποτέ κατοικίδιο.

    Είναι κανείς εδώ μέσα χωρίς ζωάκι;
    Αχ, πείτε τι έχετε;
    Εμείς έχουμε (δλδ τα παιδιά μου) ένα πίτ μπουλ (την Γουίλη) η κόρη μου, ένα γατούλι (Μελής) ο άλλος, κι ένα άλλο μονόφθαλμο γατάκι (Μάϊκλ) ο άλλος μου γιός.

    Εγώ εδώ έχω 12 ψαράκια σε 4 ενυδρεία. Α, και περιστέρια που έρχονται και γεννάνε στα λουλούδια μας. Τα φροντίζω. Ούτε Ιδιωτικό μαιευτήριο να ήμασταν.

    Τι ζωάκια έχετε;

  61. Αντιφασίστας said

    Καλή σας όρεξη!
    http://www.google.gr/search?q=%CE%BC%CF%80%CE%B9%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%84%CE%B1&hl=el&sa=X&tbo=u&tbm=isch&source=univ&ei=KSkBUZuSMo27hAeu2IGYDw&ved=0CDIQsAQ&biw=1366&bih=667

  62. Γς said

    61:
    Για να συμπληρωθεί ο τίτλος .
    Τώρα πως μέσα στις κότες είναι κι ο Αλέφαντος και ο Καραμανλής, η Γκουγκλ ξέρει.

  63. Αντιφασίστας said

    46: Τυφλόμυγα, λυπάμαι πολύ, το είχα ζήσει κι εγώ μικρός, όταν έχασα με παρόμοιο τρόπο το καναρίνι μου, τον Νίνο. Ακόμα τον θυμάμαι τον φιλαράκο.
    60: Ύαινες:
    http://www.google.gr/imgres?q=%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%B9%CF%84%CE%B5%CF%82&hl=el&sa=X&tbo=d&biw=1366&bih=667&tbm=isch&tbnid=aoEuv3N3wrz09M:&imgrefurl=http://www.pelop.gr/%3Fpage%3Darticle%26DocID%3D58617%26srv%3D15&docid=W1TUolSF6GcyFM&imgurl=http://www.pelop.gr/temp/CACHE_650X650_1_56157.JPG&w=650&h=429&ei=uCoBUeehF87w0QG1z4DYCQ&zoom=1&iact=hc&vpx=1049&vpy=165&dur=4394&hovh=182&hovw=276&tx=209&ty=96&sig=105100609801644505793&page=1&tbnh=140&tbnw=199&start=0&ndsp=26&ved=1t:429,r:6,s:0,i:97

  64. @60: Όχι «Στέλιο», μάλλον «Λάμπρο» ήθελες να γράψεις, ε; 🙂

  65. Γς said

    64:
    Στέλιο είπα; Λάμπρο εννοούσα!

  66. π2 said

    12, 21: Ε όχι και δεν έχουμε γράψει: https://sarantakos.wordpress.com/2011/08/04/mezedakia/
    και
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/11/02/dynasty/
    (σχ. 29 κ.ε.).

  67. Κοίτα τώρα που βγαίνω και σωστή που λέω μερικούς μερικούς κότους! (γιατί άμα τους πεις κόκορες προσβάλλεις το πουλί) 🙂
    Το τραγουδάκι του Λογό μου θύμιζε πάντα τα Γεμιστά Παπαδοπούλου, τα στρογγυλά με τη σοκολάτα…

    @24 Τα Μιράντα έχουν μεγαλώσει γενιές ολόκληρες… Βέβαια τώρα οι γονείς προτιμούν κάτι βιολογικά γερμανικά χωρίς ζάχαρη και λοιπά, αλλά τα Μιράντα είναι ιστορία και μνήμη.
    (και ευτυχώς που βγαίνουν σε μικρή συσκευασία και δεν έχω πολλές τύψεις που μπορώ ακόμα να τη φάω ολόκληρη 😳 )

  68. Γς said

    Είναι και τα Ελληνικά Μπισκότα.
    Η ΕLBISCO δλδ, η Ελληνική Εταιρεία Μπισκότων ΑΕ. Elite, Αλλατίνη, Κρις-Κρις, Βοσινάκη, Forfma.
    Φλωρεντινοί Allatini to Χίκιαεπτακόσιατόσο, ο Μύλος τους στη Σαλονίκη, Ο Στέφανος Μάνος, κλπ κλπ

  69. sarant said

    66: Δεν έχει γραφτεί άρθρο, εννοούσα.

  70. Αντιφασίστας said

    Ένα ωραίο λαϊκό παραμύθι:
    http://www.snhell.gr/kids/content.asp?id=96&cat_id=4
    Και ένας αγαπημένος κόκορας:
    http://zh.scribd.com/doc/65037988/%CE%91%CE%A1%CE%9A%CE%91%CE%A3-%CE%9F-%CE%BA%CF%8C%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%B1%CF%82-%CE%A0%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CF%80%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%B5%CE%B9

  71. NM said

    Συγγνώμη για το εκτός θέματος, αλλά από το πρωϊ ακούω απ’όλους τους δημοσιογραφους, συνδικαλιστές, πολιτικούς (πλην Μητρόπουλου, που προσπάθησε μάταια να διορθώσει το λάθος) και από κυβερνητικες ανακοινώσεις, για Ε Π Ι Τ Α Ξ Η των εργαζομένων στο Μετρό.
    Κατόπιν τούτου οι εργαζόμενοι σε όλα τα ΜΜΜ φαινεται να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και να μπαινουν σε απεργίες συμπαράστασης. Παρακαλώ λοιπόν κύριε Σαραντάκο να αναλάβετε και τις δικές σας (τις λεξικολογικές)

  72. physicist said

    Τη δεκαετία του 1970 (ήταν εποχή που ακόμα πουλιόντουσαν μπισκότα χύμα), θυμάμαι στο μπακάλικο τη σκαλιέρα του Παπαδόπουλου με έξι θέσεις (τρία ζεύγη σε ισάριθμες σειρές) για έξι είδη μπισκότων. Ήταν συσκευασμένα σε κυβικά κουτιά με μήκος ακμής καμια 40αριά εκατοστά, που άνοιγαν κι έπαιρναν καπάκι ένα μπλε μεταλλικό πλαίσιο με πόρτα και τζάμι. Τα έξι είδη ήταν: Μιράντα-Γεμιστά-Πτι Μπερ-Μαρί-Κράκερ-γαλέτα, (τα τελευταία μικρά και αρμυρά, σε εξάγωνο σχήμα). Από τα γλυκά μπισκότα, στην πρώτη και τη δεύτερη σειρά, άπαιχτα ήταν τα Πτι Μπερ, παρόμοια και τα Μαρί αλλά σε στρογγυλό σχήμα και με λιγότερες φιοριτούρες στο σχέδιο. Τα Μιράντα ήταν πρώτα-πρώτα στην προσφορά, κι αυτά σημείο αναφοράς — μακρόστενα και με ραβδώσεις, απλά και πιο άγαρμπα στη γλύκα τους από τα Πτι-Μπερ. Τα Κράκερ ό,τι έπρεπε για προσφάι μ’ ένα κομάτι τυρί φέτα.

    Ωραίες μνήμες, αξέχαστες!

  73. Αντιφασίστας said

    71: Σωστά χρησιμοποιείται ο όρος επίταξη, εφόσον για τις τρόικες εσωτερικού και εξωτερικού οι εργαζόμενοι είναι απλώς αντικείμενα χωρίς δικαιώματα, ανάγκες και συναισθήματα.

  74. munich said

    @67
    κι εμείς βεβαίως βεβαίως προτιμούσαμε αυτά τα γερμανικά που λες αλλά και μπισκοτόκρεμα δεν της δώσαμε ποτέ, καθόλου ζάχαρη αυστηρα μέχρι που…ήρθαμε για διακοπες στην Ελλάδα και με τα Μιράντα το παιδί ξύπνησε και έκανε τη διατροφική του επανάσταση. μονο στη γιαγιά όταν ήθελε φαϊ, εμάς μας έγραψε

  75. π2 said

    69: Στην πρώτη από τις δύο αναρτήσεις, το ούζο σχολιάζεται στο κείμενο, όχι στα σχόλια.

  76. #59 (ρογηρο-παρεμπ) η οποία Τότεναμ εξ απ’ ανέκαθεν είχε παρατσούκλι τα σπιρούνια*, κι όχι τους πετεινούς*, αλλά ας όψεται ο Διακογιάννης που μεγάλωσε γενιές και γενιές με ανακρίβειες και λάθη ποδοσφαιρικά και πραγματολογικά. Για να μη θυμηθώ εφοπλιστές, ανθρακωρύχους, κόκκινους διαβόλους (για τη Λίβερπουλ!) κι ένα σωρό άλλα εφευρήματα…

    *ο πετεινός στο σήμα της, σπιρούνια έχει στα πόδια, το όνομα είναι σε σπιρούνια.

  77. sarant said

    71: Με όλο σας το δίκιο βάζετε το θέμα.
    Νομικός δεν είμαι, και μακάρι να μας φωτίσουν οι ειδικότεροι, αλλά:

    Το Σύνταγμα κάνει λόγο για επίταξη προσωπικών υπηρεσιών στο άρθρο 22 παράγραφος 4:
    4.Οποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας απαγορεύεται. Ειδικοί νόμοι ρυθμίζουν τα σχετικά με την επίταξη προσωπικών υπηρεσιών σε περίπτωση πολέμου ή επιστράτευσης ή για την αντιμετώπιση αναγκών της άμυνας της Χώρας ή επείγουσας κοινωνικής ανάγκης από θεομηνία ή ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία, καθώς και τα σχετικά με την προσφορά προσωπικής εργασίας στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης για την ικανοποίηση τοπικών αναγκών.
    (Οι επιτάξεις αντικειμένων είναι στο άρθρο 18)
    http://el.wikisource.org/wiki/Σύνταγμα_της_Ελλάδας#.CE.86.CF.81.CE.B8.CF.81.CE.BF_22

    Δείτε και μια φοιτητική εργασία για την επίταξη, στη σελ. 25κε έχει ορισμένα χρήσιμα για την επίταξη σε περιπτώσεις απεργιών. Το κρίνει πάντως (η φοιτήτρια που την έγραψε) τελεολογικά ανεπίτρεπτο:

    Click to access 1162.pdf

  78. Αντιφασίστας said

    Και μια που ξύπνησαν οι αναμνήσεις, οι κάπως παλαιότεροι μπορεί να θυμάστε και το καλό περιοδικό του αντιεξουσιαστικού χώρου »Ο κόκκορας που λαλεί στο σκοτάδι» του Μιχάλη Πρωτοψάλτη, που αργότερα εξέδιδε τα εξίσου καλά »Άνθη του κακού».

  79. Συμφωνώ κι εγώ ότι το γ που αναπτύσσεται συχνά στα νέα ελληνικά πριν από αρχικό φωνήεν (ή ανάμεσα σε φωνήεντα, π.χ. ‘αγέρας’) δεν πρέπει να έχει σχέση με την αρχαία δασεία, που – φαντάζομαι – είχε εκλείψει πολύ προτού εμφανιστεί αυτό, όμως, Νίκο (54), το ‘ωριμάζω’ έπαιρνε δασεία (αφού προέρχεται προφανώς από το ‘ώρα’), και το ‘ουρλιάζω’ μπορεί να μην έπαιρνε στα ελληνικά, στα γαλλικά όμως παίρνει 🙂

  80. @74 Και καλά σας έκανε! Φαρίνα μπεμπελάκ με φρέσκο χυμό πορτοκάλι και λιωμένα μιράντα. Όποιος δεν το έχει φάει μικρός δεν ξέρει τι θα πει να σου τρέχουν τα σάλια 🙂
    Ο πατέρας μού αγόραζε τα μιράντα με τη σακούλα. Το βάζει και αυτό στην απαρίθμηση των λόγων για τους οποίους ισχυρίζεται ότι τον έχω καταστρέψει 😀
    Τα πτιμπέρ ήταν καλά για τηλεσκόπιο, προσπαθούσαμε να δούμε μέσα από τις τρυπούλες και ξεχνούσαμε να τα φάμε.

    @71 και 77 Δεν είναι η πρώτη φορά που μιλάνε χωρίς να ξέρουν τι σημαίνουν τα όσα λένε…

  81. sarant said

    76: Από αυτόν είχα μάθει ανθρακωρύχους τη Νιουκάσλ λοιπόν;

    75: Δίκιο έχεις και είναι και μεταγενέστερο… Τελικά δεν ξέρω τι έχω (γράψει)

  82. π2 said

    76: Ε, εντάξει, γαλλομαθής ήταν ο άνθρωπος, δικαιολογείται. Για τους φιλομαθείς ποδοσφαιρόφιλους, η wiki έχει μακροσκελέστατους καταλόγους παρατσουκλιών (ΗΒ, Ευρώπη, Αμερική).

  83. Γς said

    Μην τρελαθούμε κιόλας που δεν είναι ο Κόκορας το σήμα της Τότεναμ:
    Εντάξει έχει κι ένα σπιρούνι στο πόδι του.

  84. Η κότα σκαλίζοντας βγάζει το μάτι της.
    Αν ο Σίμος Κεδίκογλου είχε δώσει βάση σ’ αυτή την παροιμία θα ήταν πιο προσεκτικός.

  85. π2 said

    83: Άλλο σήμα, άλλο παρατσούκλι.

  86. cronopiusa said

    Επιστράτευση των εργαζομένων και επίταξη των μέσων μαζικής μεταφοράς
    La gallina ha dit que no,
    visca la revolució…

    Απεργία σε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς μέχρι και την επόμενη Τρίτη αποφάσισαν οι εργαζόμενοι στις αστικές συγκοινωνίες. Ετσι, τουλάχιστον έως το πρωί της Τετάρτης 30 Ιανουαρίου δεν θα κυκλοφορήσουν το Μετρό, ο Ηλεκτρικός, το Τραμ, ο Προαστιακός, τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ! TA NEA ON-LINE

  87. Ξέρετε τι ξεχάσαμε;

  88. Επίσης, θέλω να μοιραστώ μαζί σας την συγκίνησή μου για κάτι που συνέβη πριν από λίγο: Διαβάζοντας μεγαλόφωνα τις ειδήσεις για την επίταξη, μου βγήκε αυθόρμητα ένα «του Μετρού» 😉

  89. Να κι η ετυμολογική πορεία του μπισκότου ανά τους αιώνες: μπισκότο < ιταλικό biscotto < bis + cotto (=δύο φορές ψημένο) < λατινικό coctus, μετοχή παθητικού παρακειμένου του ρήματος coquo < ινδοευρωπαϊκό *pekʷ- (=μαγειρεύω) (συγγενές με το σανσκριτικό पचति (pácati) και το αρχαιοελληνικό πέσσω)

  90. Και ένα παράδειγμα «εξευγενισμού» (δεν θυμάμαι πώς το λέει ο Νίκος) που συνέβη μόλις τώρα στο Μέγκα: έκτακτη είδηση, δηλώσεις του Πρωθυπουργού, οι οποίες καταλήγουν «… τα λάθη του παρελθόντος δεν θα ξαναγίνουν!». Κατ. Βγαίνει η τηλεπαρουσιάστρια και λέει: «Μάλιστα, ακούσαμε τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού, ότι τα λάθη του παρελθόντος δεν θα επαναληφθούν»! Με διαφορά δύο δευτερολέπτων!

  91. Αντιφασίστας said

    90: Ελπίζω οι πολίτες που τον ψήφισαν να παραδειγματιστούν από αυτή τη δήλωση και να μην ξανακαν…, συγνώμη, να μην επαναλάβουν το ίδιο λάθος.

  92. 76,
    …η Μάν. Γιουνάιτεντ αποκαλείται ακόμα «Μπέμπηδες», για κάτι που ίσχυε πριν μισό αιώνα
    …η Άστον Βίλα «Χωριάτες» (από το Villans υποτίθεται;)…

  93. spiral architect said

    @71:
    Επίταξη
    Επιστράτευση

  94. sarant said

    90: Ευπρεπισμό το λέω εγώ 🙂

  95. Αρκεσινεύς said

    Πάντως ο Μπ. τον οποίο σίγουρα χρησιμοποιούν λέει επίταξη:1. η διαταγή που δίνεται. 2 η συνταγματικά κατοχυρωμένη ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ατόμων ή η κατάληψη ιδιοκτησίας για την εξυπηρέτηση στρατιωτικών ή κοινωνικών αναγκών σε περιόδους εκτάκτου ανάγκης

  96. #58
    λάμπρο επειδή η γάτα μου η Βreeze(ίδια με τον Συλβέστρο) κατεβάζει δυο τρία πουλιά εβδομαδιαίως σαν κυνηγιάρα που είναι (συνήθως δεκαχτούρες) σε πληροφορώ πως το μόνο που βρίσκω είναι πούπουλα !!
    ολα τα άλλα ράμφος πόδιακ.λ.π.είναι γι αυτήν τροφή. αρα αφού έμεινε το κεφάλι στην τυφλόμυγα, γάτα δεν ήταν

    #87
    Αψογος !! (τι θυμήθηκες μεγάλε !! )

    # 92
    Ακηθεύει πως οι κύπριοι λένε την Αστον Βίλλα… Αστον έπαυλη ;;;;;;;

  97. Αρκεσινεύς said

    http://www.inews.gr/23/epistratefsi-apergon-kai-epitaxi-syrmon-anakoinose-o-k-chatzidakis.htm

    Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ, ΤΑ ΝΕΑ μιλούν για επιστράτευση.

  98. sarant said

    95: Νομίζω ότι το γλωσσικό είναι το μικρότερο σφάλμα της απόφασης αυτής, αν είναι κιόλας σφάλμα.

  99. sarant said

    95: Αρκεσινέα, ποια έκδοση του Μπαμπινιώτη έχεις; Ρωτάω επειδή η δική μου (3η) έχει άλλον ορισμό, που περιορίζεται σε πράγματα.

  100. Αντιφασίστας said

    Όλο κότες και κοκόρια σήμερα! Φτάνει! Υπάρχουν και παπαγαλάκια σ’ αυτή τη ζωή:
    http://www.google.gr/imgres?q=%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CF%82+%CE%B7%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82&hl=el&tbo=d&biw=1092&bih=533&tbm=isch&tbnid=QVFapYzmV5HBgM:&imgrefurl=http://www.lifo.gr/now/society/20133&docid=EtEfj439Ut_TfM&imgurl=http://www.lifo.gr/uploads/image/436202/kan.jpg&w=795&h=553&ei=IHIBUYXUA-Oc0AWjoYDYDA&zoom=1&iact=hc&vpx=331&vpy=236&dur=823&hovh=188&hovw=269&tx=138&ty=176&sig=105100609801644505793&page=1&tbnh=145&tbnw=213&start=0&ndsp=13&ved=1t:429,r:9,s:0,i:103

  101. spyroszer said

    Το Σύνταγμα λέει «επίταξη προσωπικών υπηρεσιών», το ν.δ. 17/1974, (που εκδόθηκε πριν απ’ τη ψήφιση του Συντάγματος του 1975, την περίοδο του «Αττίλα», με βάση το οποίο, αντισυνταγματικά σύμφωνα με κρατούσα άποψη, γίνονται μέχρι σήμερα οι επιτάξεις/επιστρατεύσεις σε απεργίες) λέει «πολιτική κινητοποίηση» ή «πολιτική επιστράτευση». Διαλέγετε και παίρνετε. Αλλά αυτό πράγματι είναι το λιγότερο.
    Δείτε εδώ τι πρότεινε ο Βενιζέλος όταν ήταν στην αντιπολίτευση, με πρόταση νόμου στη Βουλή το 2006, ο οποίος σήμερα είναι υπέρ της επιστράτευσης:

    Click to access T-EPISTRA-eis.pdf

  102. sarant said

    Θα σου το κλέψω, ξέρεις, αύριο κιόλας!

  103. spyroszer said

    Εννοείται, πάσα ήταν !

  104. Γς said

    ‘Αγρια Ελευθερία’ και ‘Υποκινητές Κοινωνικών Εκρήξεων’
    Ωραίο το τρομοκρατικό κονσόρτσιουμ του Μολ

  105. Γς said

    96:
    >αφού έμεινε το κεφάλι στην τυφλόμυγα, γάτα δεν ήταν

    Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν ήταν η Βreeze. Στο μέτρο που δεν άφησε τα υπολείμματα για συσκότιση.

  106. Αρκεσινεύς said

    99.Νίκο, έχω τη β΄εκδοση. Σωστά, νομίζω, έκανε τη διόρθωση. Για επίταξη ζώων και πραγμάτων ξέρω κι εγώ, όχι ατόμων..

  107. Η κότα δεν τρώει μπισκότα, η Καλλιθέα όμως τρώει πέντε γκολ στο α΄ημίχρονο !!
    Φόρτσα ΠΑΟΚάρα !!!

  108. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    46.Είχαμε κρεμασμένο στην κληματαριά της αυλής κλουβί με δυό κοτσυφάκια. Ο παπούς τα είχε περιμαζέψει από το περιβόλι που χαμοπετάριζαν καθώς είχαν πέσει πρόωρα από τη φωλιά και ήταν η έκπληξη που μας φύλαγε όταν κατεβήκαμε στην Κρήτη,κατά τα μέσα Ιουνίου που τέλειωσε το σχολείο.Ήταν ζωηρά,ήμερα, κεφάτα με λαμπερά μεγάλα μάτια, κοντούτσικη ουρά και σκούρα ακόμη μύτη κι έτρωγαν από το χέρι μας μούρα και κάτι πεταλούδια που τα κερνάγαμε. Δεν τα χαρήκαμε πολύ. ‘Ενα τρομερό απόγεμα ο παπούς φάνηκε ν ανηφορίζει κάθιδρος το δρομαλάκι από τη ρεματιά. Κράταγε άδειο το κλουβί κι ένα χοντρό ραβδί. Ανέβαινε κουνώντας με έξαψη το κλουβί και έσφιγγε το ραβδί (και τα δόντια του): «Μα το γκαταραμένο» »άκου μωρέ παιδιά ιντά εγίνηκε!» «τέτοιο πράμα πού να το βάλει ο νους μου, τα παντέρμα!» αναστέναζε λαχανιασμένος.
    Το φίδι (ο όφις ο καταραμένος), σύρθηκε πάνω στην κληματαριά, μπήκε στο κλουβί,κατάπιε τα πουλιά,φούσκωσε,δε μπορούσε να ξαναβγεί και τον πέτυχε ο παπούς φρακαρισμένο μέσα και πήγε και τον ρεμάτισε.
    Για χρόνια λέγαμε ότι άν το φίδι είχε προλάβει να χωνέψει ,θα έφευγε κι εμείς θα νομίζαμε ότι κάποιος μας έκλεψε τους κοτσυφούς. Μακάρι να είχε γίνει έτσι γιατί ακόμη νοιώθω μια σουβλιά σ΄ εκείνη την ανάμνηση.

  109. Γς said

    Επιστράτευση και επίταξη:

    Επιστράτευση του 1974. Μια μεραρχία κινείται αργά προς τη Μακεδονία με επιταγμένα αυτοκίνητα.
    Ιούλιος και ήμασταν με πουκαμισάκια. Τα βράδια όμως έκανε κρύο και ψιλόβρεχε κιόλας.
    Κάπου στο θεσσαλικό κάμπο μερικοί τουρτουριασμένοι επιστρατευμένοι μπήκαν μέσα σε μια αποθηκούλα για να βγάλουν τη νύχτα.
    Και με το ξημέρωμα πλακώνει στο χωράφι ο ιδιοκτήτης της κι αρχίζει να φωνάζει με ποιό δικαίωμα μπήκαν μέσα και θα μας κάνει και θα μας ράνει.
    Ερχεται κάποιος αξιωματικός:
    -Ησυχάστε κύριε, δεν έγινε τίποτε. Εξάλλου σεβαστείτε την κατάσταση που βρισκόμαστε.
    Τότε το κάθαρμα αγρίεψε περισσότερο. Φωνές, απειλές, χαμός.
    Οπότε ο δικός μας:
    -Λοχία. Εχουμε φόρμα Νο τάδε; Παντελόνι; Αρβύλες ..
    -Τι νούμερο φοράτε κύριε;
    -Γιατί ρωτάς;
    -Η αποθήκη επιτάσσεται και σεις επιστρατεύεστε. Σκοπός να τη φυλάτε.
    -Μα τι λέτε τώρα. Μπορείτε να την χρησιμοποιείτε. Καμία αντίρρηση. Για τη πατρίδα…

  110. Μαρία said

    101 Δεν ξέρω αν έγινε δεκτή αυτούσια η πρόταση Μπένη και λοιπών αλλά το ν.δ. του ’74 αναθεωρήθηκε.
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_100048_31/01/2007_214173
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_31/01/2007_214186

  111. τυφλόμυγα said

    60, Γουσού, ευχαριστώ για την υποστήριξη μα έχει δίκιο ο Λάμπρος @58. Κι εγώ έτσι σκεφόμουνα στην αρχή. Βλέπεις, δεν πήγαμε σε κανένα pet shop ν’ αγοράσουμε καναρίνι. Μας το χάρισαν. Με τον καιρό δέθηκα κι άλλαξα γνώμη, άκουσα και ιστορίες… τέλος πάντων.

    Αντιφασίστα @63, Εγώ δεν είμαι μικρή πια, απλά ήταν η πρώτη φορά που έχασα κατοικίδιο και το ‘χω πάρει κάπως βαριά. Θα το ξεπεράσω. 🙂
    Ωραίο το λαϊκό παραμύθι @70α.

    Η ιστορική παράσταση @22

  112. @108 Τα πουλιά στο κλουβί έχουν πάντα κακό τέλος. Είναι εκτεθειμένα και ανήμπορα ν’ αντισταθούν. Όπως και τα πουλιά που πέφτουν από τις φωλιές. Δε φταίνε οι γάτες, ούτε τ’ αρπακτικά, ούτε τα φίδια που τους έχουμε το μεζέ στο πιάτο και περιμένει και από πάνω δεν τον προσέχουμε…

  113. gryphon said

    107
    Μα πέντε γκόλ στό ημίχρονο.Ελεγα μεχρι τρια.Και με 5 ευρω κερδισα 35.Αλλα αν ηξερα οτι θα εβαζε πεντε και το ειχα παιξει θα ειχα τωρα ενα εξτρα κατοσταρικο.Λεω τώρα δηλαδη συζητηση να γινεται γιατι δέν ξερω αν εσυ η κανεις άλλος το κανει αυτό αλλα εγω πολυ συχνα διαβαζω διαφορα μπλογκς καλη ωρα οπως αυτο τωρα και παραλληλα χαζευω κανενα λαιβ μηπως βγαλω κανενα ευρω απο αυτα που δεν παιρνω απο τήν δουλεια μου και ο σημερινος αγωνας προσφεροταν.

    108
    Τα κοτσύφια τα αρσενικα μαλλον εχουν το πιο ωραιο κελαιδισμα (για μενα πιο ωραιο και απο τα αηδονια τις καρδερινες κλπ) κατι που εμαθα μεγαλος.Μικρος για καποιο λογο μαλλον λογω χρωματος θεωρουσα οτι ειναι κατι σαν μικρα κορακια.Νομιζα οτι δεν κελαιδανε η οτι ξερω γω κραζουν.Στήν επαρχια στα χωρια κλπ τά κυνηγανε πολυ αλλα έχω παρατηρήσει οτι μεσα στήν Αθηνα που δέν μπορει τοσο ευκολα να βγει ο αλλος με τήν καραμπινα και να αρχισει να βαραει εχουν γεμισει ολα τα αλση και οι πλατειες με κοτσυφια.Στο δασος στην Πανεπιστιμιουπολη πρεπει να υπαρχουν εκατονταδες αν οχι χιλιαδες γιατι ειναι σχετικά ασφαλη απο του διαφορους ελμερ φαντ.Κατι ειναι κι αυτό.

  114. @108 Θυμήθηκα και αυτά: Και με τα χιόνια
    γυρνώντας απ’ τα ψώνια
    σε βρήκα στου μπαμπά την αγκαλιά
    Να κλαις Ειρήνη
    για το καναρίνι
    που δε θα ξανακελαηδήσει πια

    Ένα άλλο καναρίνι θα σου φέρω
    όταν περάσει κάμποσος καιρός
    Είναι νωρίς ακόμα και το ξέρω
    πόσο πονάει ο πρώτος χωρισμός

    Θά’ρθουνε κι άλλοι
    κοπέλα πια μεγάλη
    καμιά φορά σε μια κρυφή γωνιά
    Θα κλαις Ειρήνη
    για το καναρίνι
    που δε θα ξανακελαηδήσει πια

    Όταν θα χάνεις κάποιον έρωτα σου
    και θα πικραίνει η γλύκα του φιλιού
    Θα νιώθεις πάντα μέσα στην καρδιά σου
    το θάνατο ενός μικρού πουλιού

    Και θα `ναι όλα πιο δύσκολα από τώρα
    που έχεις του μπαμπά την αγκαλιά
    Να κλαις Ειρήνη για το καναρίνι
    που δε θα ξανακελαηδήσει πια

    Αχ καναρίνι μου, καναρινάκι μου
    αχ καναρίνι μου γλυκό,
    πάρ’ το φαρμάκι μου, πάρ’ το σαράκι μου
    και κάν’ τα όμορφο σκοπό.

    Στη φυλακή σου βάλε με
    μα διώξε μου τον πόνο,
    εσύ που ξέρεις να ξεχνάς
    με το τραγούδι μόνο.

    Αχ καναρίνι μου, καναρινάκι μου
    πες μου τι κάνεις σαν πονάς,
    πού βρίσκεις τη φωνή
    πού βρίσκεις δύναμη
    και κάθε μέρα τραγουδάς;

    Στη φυλακή σου βάλε με
    μα διώξε μου τον πόνο,
    εσύ που ξέρεις να ξεχνάς
    με το τραγούδι μόνο.

    Κόψε κυρά βασιλικό
    και στρώσε το τραπέζι
    βάλε και στο γραμμόφωνο
    κάτι παλιό να παίζει

    Βασανάκι βασανάκι
    η ζωή μας γέρασε
    κι η χαρά από μπροστά μας
    βιαστική προσπέρασε

    Σπάσε κυρά και το κλουβί
    αηδόνι να πετάξει
    κι είναι βαριά η φυλακή
    ας είναι κι από μετάξι

    Βασανάκι βασανάκι
    η ζωή μας γέρασε
    κι η χαρά από μπροστά μας
    βιαστική προσπέρασε

  115. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Ὅταν ἤμουν στὴν Ἰταλία προσπάθησα νὰ διασκευάσω στὰ ἰταλικὰ τὴν παξιμαδοκλέφτρα κι ἔφτιαξα τὸ ἑξῆς δίστιχο:
    eri una ladra di pane biscottato
    ora che tu sei con me mi chiedi un principato

  116. π2 said

    Μια που αναφέρθηκε η παξιμαδοκλέφτρα, φαντάζομαι έχετε δει τις πρόσφατες παραλλαγές (ένα, δύο).

  117. Γς said

    116:
    Σούπερ!
    😉

  118. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  119. Γς said

    115:
    biscottato, principato

    ben trovato

  120. christos k said

    95,99 Σχετικά με την επιταξη ο Μπαμπι στην δ εκδ λέει: 1. Διαταγή που δίνεται σε κάποιον, 2. Στέρηση της χρήσης και της κάρπωσης του πράγματος απο τον ιδιοκτήτη του, με μονομερή πράξη της διοίκησης, η οποία έχει προσορινό χαρακτήρα για κάλυψη έκτακτης και άμεσης δημόσιας ανάγκης.

  121. spyroszer said

    110. Έχεις δίκιο, ψηφίστηκε ο νόμος 3536/2007, αλλά επειδή δεν τροποποιούσε, ούτε καταργούσε το νδ/1974 δεν μου τον έβγαλε η τράπεζα νομικών πληροφοριών του ΔΣΑ. Στο άρθρο 41 προβλέπεται ότι σε καιρό ειρήνης επίταξη προσωπικής εργασίας μπορεί να γίνει για αντιμετώπιση αμυντικών αναγκών, φυσικών καταστροφών και κινδύνου δημόσιας υγείας και επιταξη πραγμάτων για αντιμετώπιση κινδύνου δημόσιας τάξης ή υγείας. Δεν ψηφίστηκε η πρόταση Βενιζέλου και δεν προβλέφθηκε τίποτε για τις απεργίες. http://www.dsanet.gr/Epikairothta/Nomothesia/n3536_07.htm. Απ’ ό,τι είδα για την επίστρατευση των απεργών των ΜΜΜ, η κυβέρνηση επικαλείται λόγους δημόσιας υγείας, που δεν νομίζω να στέκει στη προκειμένη περίπτωση. Και για την επίταξη των συρμών λόγους δημοσίας τάξης και υγείας.
    Το άρθρο αυτό είχε καταψηφίσει το ΠΑΣΟΚ το 2007. Αγόρευση του Βενιζέλου:

    Click to access es08022007.pdf

  122. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    113.β. Ούτε λόγος.Και τα κοτσύφια της Κρήτης μάλλον για απελευθέρωση θα πήγαιναν αφού τα χαιρόμασταν λίγο καιρό.
    Στο σπίτι εκεί, υπήρχε κι ένα λαγουδάκι* (κανονικό,όχι κουνέλι) από μωρό, ελεύθερο μες σπίτι για 2-3 χρόνια,το οποίο όμως ποτέ δεν ημέρεψε.Κρυβόταν όλη τη μέρα μες τα χίλια συμπράγκαλα και τα καμαράκια και παρακαμαράκια και τη νύχτα πήγαινε και χόρταινε δίπλα στο ψυγείο που του έβαζε τροφή (νομίζω βρώμη) και νερό.Σ΄εκείνο το σημείο είχε τζάμι που έφεγγε από το γλόμπο του δρόμου και φαινόταν κι από τα κρεβάτια μας. Είχε συμβεί να νιώσουμε στον ύπνο μας μικρά «σφαιράτα» χοροπηδητά του λαγού πάνω στα σκεπάσματά μας. Ναι, οι λαγοί παίζουν τις νύχτες.
    Προσωπικά ούτε ψάρι δε θέλω στη γυάλα.Ο γάτος μου* ο Μαυρογιαλούρος ή Ασπροκοιλιάς (που τον βρήκα κουβαράκι ματωμένο, μισότυφλο ακόμη, στον κήπο και τον ανάθρεψα, ζει ελεύθερος και σκαρφαλώνει στο μπαλκόνι με το σφύριγμα μου για φαγητό και για χάδια,Χάνεται τώρα το χειμώνα 2-3 μέρες και τσουπ ξαναφανερώνεται. (Οι ερωτότσαρκες γαρ). Μου λένε για την προστασία του να τον πάω για στείρωση αλλά θυμάμαι τη Λουκρητία και τον Καστράτο του Αρκά και όλο το ξανασκέφτομαι.Βρε παιδί μου δεν τον θέλω δεσποζόμενο! Αδέσποτος και δικός μου ή μάλλον εγώ είμαι δική του ,διότι οι γάτοι-ες θεωρούν ότι πάντα είναι τ αφεντικά.
    Για τα κοτσύφια:http://www.ornithologiki.gr/page_in.php?tID=2950

    *60 τέλος

  123. Μαρία said

    121 Μερσί. Έτσι εξηγείται που όλοι επικαλούνται το ν.δ. του ’74.
    Γιά να δούμε τι έλεγε κι ο Ρουπακιώτης το 2006.
    http://www.ananeotiki.gr/el/readArchives.asp?catID=1&subCatID=0&page=485&textID=1027

  124. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    Σπύρο, Μαρία, χρήσιμα όσα βρήκατε!

    108-122: Τι ωραίες ιστορίες!

    120: Τα ίδια που έχει και η 3η έκδ. δηλαδή.

  125. Πέπε said

    Κύριε Σαραντάκο, έχω ένα ζήτημα εδωπέρα με τα παιδιά και θέλουμε τα φώτα σας, για μια λέξη που δεν αφορά καμία από τις αναρτήσεις σας. Να το ρίξω όπου να ‘ναι ή μπορούμε να έχουμε μια επικοινωνία εκτός μπλογκ;

    Ευχαριστώ.

  126. sarant said

    sarantπαπάκιpt.lu

    ή αν το θεωρείς γενικώς ενδιαφέρον ρίξε το εδώ

  127. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    60 – Ψυχολόγε, μόνο τα σκυλιά και τα γατιά που έχω μεγαλώσει, ξεπερνούν τα 30, η μάνα μου είχε φρικάρει. Ξέρω πολύ καλά τον πόνο της απώλειας ενός ζώου, απο μικρό παιδί, πάντα είχα ένα σκυλάκι, συνήθως μπάσταρδο. Κατα έναν περίεργο τρόπο, στα πέντε χρόνια, το έχανα. Τον Τζό, ένα μισό κανίς, μισό γιορκσάϊρ, τον φόλιασαν, τον Περίπου, μισό σέτερ, μισό μπόξερ, μισό πόϊντερ, μισό……που είχαμε γυρίσει όλη την Ελλάδα με την μηχανή, απο τα 18 μου, μέχρι τα 21τα ίδια, τον MAD, ένα ντόπερμαν, που το μεγάλωσα με μπιμπερό, και κοιμόμασταν στο ίδιο κρεβάτι, στο δυάρι που μέναμε στο Μαρούσι, τον σκότωσε ένας με το αυτοκίνητο, παραβιάζοντας το στοπ, και δεν σταμάτησε, ευτυχώς γι αυτόν, γιατι θα τον σκότωνα, όπως ήθελε και η τυφλόμυγα για τα μαυριδερά πουλιά. Ξέρω οτι πονάει, και δεν το είπα με κακία, (δεν φαίνονται τα συναισθήματα στον υπολογιστή), απλώς δεν μπορώ να βλέπω πουλιά, (ούτε άλλο ζώο) κλεισμένα σε κλουβιά, μου είναι ανυπόφορο. Κι εμείς είχαμε ένα καναρίνι το 68 τον Στέλιο, στο Ν Ψυχικό έμενα τότε, και μας το χάρισαν κάποιοι γείτονες, αλλα στενοχωριόμουν που το έβλεπα να μην μπορεί να πετάξει, και μια μέρα άνοιξα το κλουβί για να φύγει. Απο τότε άνοιγα κρυφά τα ξένα κλουβιά, και τα άφηνα ελεύθερα, αρκετές φορές αγόραζα καρδερίνες απο την λαϊκή και τις άφηνα ελέυθερες. Τελευταία φορά το έκανα πριν 4 χρόνια εδώ στον Γέρακα που μένω, αγόρασα τρείς καρδερίνες με τις κόρες μου, και πήγαμε λίγο πιο έξω που έχει αμπέλια, και τις αφήσαμε, είναι απόλαυση να τις βλέπεις να πετάνε ελεύθερες.

    96 – Έχω τον Αρτέμη (καθαρόαιμος κεραμιδόγατος) που κάνει το ίδιο, ούτε εγώ έχω δεί κάτι, εκτός απο πούπουλα, απλώς το μόνο πουλί που θα μπορούσε να του επιτεθεί, είναι η καρακάκτσα, αλλα ήταν μέσα στο κλουβί πώς να το πιάσει;

    111 – Συγνώμη αν φάνηκα αγενής, δεν είχα αυτή την πρόθεση, και σίγουρα κατανοώ την θλίψη σου. Θα σου πρότεινα αν έχεις χώρο, να πάρεις ένα σκυλάκι, κατα προτίμηση μπασταρδάκι, έχει πολλά η φιλοζωϊκή εταιρεία, που είναι και εμβολιασμένα και δωρεάν. Θα σου χαρίσει απίστευτη συντροφιά, γιατι τα σκυλιά έχουν εξειδικευθεί στην συμβίωση με τον άνθρωπο, αλλα θα το σώσεις και απο την ευθανασία που θα του κάνουν μετα απο κάποιους μήνες.

  128. spyroszer said

    123. Εννοούσα δεν καταργεί ή τροποποιεί το νδ 17/74 ευθέως αλλά έμμεσα, λέει ότι δεν εφαρμόζονται εφεξής κάποια άρθρα του. Δημοσιεύθηκαν και τα ΦΕΚ

    Click to access epitaksi1.pdf


    Click to access epitaksi2.pdf


    Click to access epitaksi3.pdf


    Τέλος πάντων δεν βλέπω ποιος είναι ο σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια υγεία, που απαιτεί το Σύνταγμα. Τουλάχιστον τότε με την επίταξη των βυτιοφόρων, τηρούσαν κάποια προσχήματα, έλεγαν ότι δεν μπορούν να τροφοδοτηθούν τα νοσοκομεία με καύσιμα κλπ.

  129. Και η όρνιθα γράφει ωραία..!

  130. Μαρία said

    128 Να περιμένουμε να επιτάξουν και τις ξυλόσομπες σύμφωνα πάντα με τα άρθρα 18 και 22.

  131. sarant said

    128: Ευχαριστούμε!

    129: Πολύ καλό!

  132. Γς said

    127:
    >μόνο τα σκυλιά και τα γατιά που έχω μεγαλώσει, ξεπερνούν τα 30

    Τι ήθελα να πω κάτι για γατούλες στη διπλανή μου στο αεροπλάνο. Για τρεις ώρες και πάνω μου έλεγε για τις γάτες που είχε μεγαλώσει στη ζωή της. Αλλά η πλάκα ήταν για τα γατάκια τους. Πως τα αποκατέστησε ένα, ένα. Σαν να ήταν παιδιά της:

    -Που λες αυτή η γατούλα έκανε 5 γατάκια την πρώτη φορά. Το ένα το έδωσα σε έναν εισαγγελέα τον Α αν τον έχεις ακουστά. Πολύ εξαιρετικός κύριος. Είναι πρώτος ξάδελφος του Β που είχε παντρευτεί την κόρη του Γ, αλλά χώρισαν γιατί αυτή τον ζήλευε. Τώρα μεταξύ μας, εγώ έχω ακούσει ότι τον απατούσε.
    Η γατούλα λοιπόν αυτή μου έλεγε ο Α ότι έκανε 8 γατάκια. Και άκου να δεις τι τύχες είχανε. Το ένα το πήρε ένας γιατρός του ΚΑΤ. Ορθοπεδικός, Καθηγητής πρώτης. Ξέρω. Εχει χειρουργήσει τη ξαδέλφη μιας φίλης μου της Ολγας που είχε σπάσει το ισχίο της. Η γατούλα λοιπόν αυτή …

    Μέχρι να προσγειωθούμε κατάλαβα τι δράμα είναι για ένα Γς να συνταξιδεύει με μια Γςα**2

  133. Γιώργος Κεντρωτής said

    Γειά σου, Νίκο. Να σου αποκαλύψω ότι το ολοκόκκινο γιουτιουμπάκι (πρόσεξες, φαντάζομαι, το εμβόλιμο γιώτα) με το Μπισκοτάκι του Γιάννη Λογοθέτη το έχει «κρεμάσει» στον κυβερνοχώρο η αφεντιά μου. Τολμώ να πω ότι από εκείνο το… αρχαιότατο βιντεάκι μέχρι σήμερα έχει βελτιωθεί τεχνική μου, γι’ αυτό και τολμώ να κάνω την αναφορά.

    Και τί ωραίο το υποκοριστικό της ιταλογεννημένης μετοχής: Μπισκοτάκι – παναπεί διπλοφουρνισμενάκι!

  134. sarant said

    133: Γιώργο, δεν το πρόσεξα ότι το είχες ανεβάσει εσύ! Όσο για το γιουτΙουμπάκι, τι να πω, εμένα μου φαίνεται δυσπρόφερτο αυτό το «τιουμπ» στα ελληνικά, και γιαυτό προτιμώ το «τουμπ». Προσωπική άποψη, και βέβαια υπάρχουν πολλοί εκλεκτοί συνάδελφοι και φίλοι που προτιμούν τη δική σου εκδοχή.

  135. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ορνιθοσκαλίσματα :

    -η αλεκτορίς, αλεκτρυονίς,αλεκτρύαινα, η ‘ορνις, η κότα, η γιόρνιθα, η όρθα, η κοκώνα (πουλάδα) κυριολεκτικά και τρυφερά
    -κουτορνίθι ,πουλακίδα,
    -Σούταρε ρε καρακοτάρααα! (γκαρίδα σε γήπεδο)
    -Δώστε μας και τον κόκορα δώστε μας και την κότα (Κάλαντα)
    -«κι από τη μαύρη όρνιθα κιανένα αυγουλάκι
    κι αν το ΄καμε κι η γαλανή ας είναι ζευγαράκι » (κάλαντα Κρήτης)
    -Αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γενούν οι κότες.
    -ξει ξει η γιόρνιθα ίσαμε να βγάλει τα μάτια τζη (ξύνει ξύνει η όρνιθα…)

    -Η γιαγιά μας η καλή ,κότες έχει στην αυλή
    κότες και κοτόπουλα,έχει κι έναν κόκορα.
    -Μια κότα στρουμπουλή, μια όμορφη πουλάδα
    -»κότες στο μέτωπο» (οι κότες -ανιχνευτές στον πόλεμο του Κόλπου)
    -Σφάξε κότα το Γενάρη
    πετεινό τον Αλωνάρη
    ή «όρνιθα γεναριάτικη και πετεινό αλωνάρη»

    -Κοιμάται με τις κότες
    -Εγενήκαμε «των ορνίθω» (από δυο χωριά χωριάτες)
    -Λεφτά να φαν κι οι κότες
    -Η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα;

    και η μαντινάδα:

    ‘Ημουνε κράχτης πετεινός΄
    κι εδά στα γερατειά μου
    να με τσιμπούνε οι γιόρνιθες
    δεν το βαστά η καρδιά μου

    Σας εκφράζω τα εικότα
    μα τελειώσαν τα μπισκότα

  136. sarant said

    A μπράβο! Και παρατηρώ ότι οι παλιοί Κρητικοί, που ακούγανε τι λέγανε, αποφεύγαν όσο μπορούσαν τις χασμωδίες, έτσι: οι γιόρνιθες (αλλά: την όρνιθα).

  137. Γς said

    135:
    >”κότες στο μέτωπο” (οι κότες -ανιχνευτές στον πόλεμο του Κόλπου)

    Αχ, για ποιές κότες μιλάς;

  138. Γς said

    122:
    >ζει ελεύθερος και σκαρφαλώνει στο μπαλκόνι με το σφύριγμα μου για φαγητό και για χάδια

    Μια τέτοια χαλαρή σχέση είχα αναπτύξει στην αλλοδαπή με ένα σκιουράκι. Το έβλεπα να περνάει και να ξαναπερνάει δήθεν τυχαία στην αυλή μέχρι να βγω να το ταΐσω. Εμένα όμως παρά τα καρύδια, τους σπόρους, τα φρούτα, δεν με άφησε ούτε μία φορά να το χαϊδέψω.

  139. τυφλόμυγα said

    Καλημέρα σε όλους. 🙂

    Οι κότες το σκασαν.

    Tα λινκ στο 116 μου θύμισαν την Τριτοδεσμίτισσα του Φοίβου Δεληβοριά.

    127γ, Όχι βρε Λάμπρο, δεν ήσουνα αγενής -τη γνώμη σου είπες. 🙂 Ωραίες ιστορίες με τα κατοικίδια που είχες ανά καιρούς.

    108, 122, Έφη, να σ’ ευχαριστήσω κι εγώ που μοιράστηκες τις εμπειρίες σου μαζί μας. (Δεν είχα προσέξει το 108 σου χτες.) Έχεις κρητική καταγωγή αλλά μένεις Αθήνα, αν κατάλαβα καλά;

  140. Αντιφασίστας said

    Καναρίνια και μαύρα φτερά. Να ένα σχετικό διήγημα απ’ τη συλλογή του Νικοκύρη:
    http://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/pieridis_kanarini.htm

  141. Αντιφασίστας said

    Κι αυτό το πολύ ωραίο:
    http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&op=viewPost&pid=31109
    Καλημέρα, κιόλας! 🙂

  142. @138Γς. Ποντίκια: Μικρά, ανέξοδα, ευφυά, επικοινωνιακά, καθαρά, όλα τα καλά. Αλλά ‘σαν παιδιά’. Όπως τα μάθεις.

    @Τυφλόμυγα, συμπάσχω επίσης. Ήθελα να στο πω από χθες αλλά με πρόδωσε η σύνδεση στο Δδ (διαδίκτυο, όπως λέμε Γς)

    @60 Γς. Ένα αλφικό θηλυκό κουνέλι τριών ετών ήδη και δυο ινδικά χοιρίδια δύο ετών.
    Περιμένω να γίνω παππούς τον επόμενο μήνα, και ήδη αγόρασα δυο κλουβιά, αλλά δεν ξέρω πόσα θα κάνει. Καιροφυλακτώ διότι μόλις γεννηθούν ο μπαμπάς θα πνίξει τ’ αρσενικά. Αλλά και τη μαμά θα την αφήνω μόνο για θηλασμό· είναι επικίνδυνες σχέσεις στο κλουβί. Το κλουβί του κουνελιού είναι κλειστό διότι δραπετεύει σε κάθε ευκαιρία και δεν ξαναπλησιάζει το κλουβί του εκτός αν φοβηθεί. Τα ποντίκια βγαίνουν, αλλά επιστρέφουν μόνα τους. Ούτε λερώνουν ούτε χαλάνε τίποτα, σε αντίθεση με το κουνέλι που χαλάει τα πάντα, ακόμα και τα μπεκ του ποτίσματος. Ευτυχώς έχω φίλο που τα ταΐζει αν λείψω. Με τα πουλιά δεν ήμουν ποτέ τυχερός. Αλλά μπροστά στα τρωκτικά… ούτε σκυλί δε με συγκινεί.

    Για το ούζο, χωρίς να ξέρω, η εκδοχή της Μασσαλίας μού φαίνεται ελκυστική. Αραβικό είναι το ρακί, arrak, διότι το ‘r’ είναι ηλιακό σύμφωνο (αφομοιώνει το l του άρθρου).

    Επίσης ευχαριστήθηκα που σε κάποιο λίκνο παρουσιάστηκε η εκδοχή που είχα αναφέρει για τον οίνο.
    Το κρασί < κεράνυμι (κράμα, κερνώ, κρατήρ) < κέρας (ως δοχείο, όπως, π.χ. αν θυμάστε, τότε που ο Δίας ήταν βρέφος). Και… κέρας – keren (εβραϊκά) χωρίς σχόλια.

    @4 Παντεσπάνι, προφανώς pain d’ Espagne (χωρίς έρευνα), είναι, κατά μία άποψη, το ψωμοειδές αφρώδες σιροπιασμένο υπόστρωμα πάνω στο οποίο βάζουν διάφορες αηδίες για να κάνουν πάστες και τούρτες, και αυτό λέγεται επίσης biscuit. Κατ’ άλλη άποψη, τη δική μου, είναι ένα κέικ με διάφορα μισοκαραμελωμένα φρούτα. Έτσι τουλάχιστο το φαντάστηκα όταν άκουσα ότι η Μαρία Αντουανέττα, δυο μέρες πριν ανέβει στο ικρίωμα της γκιλοντίνας και δει εποπτικά τα αίτια της Γαλλικής Επανάστασης, μαθαίνοντας ότι αυτοί που ξεσηκώθηκαν ζητούσαν απλώς ψωμί, απάντησε, κατά τον θρύλο, με όλη την αθωότητα της ψυχής της: δώστε τους παντεσπάνι

    @ 1 S.A. αφού προορίζονται για τα υπερβόρεια προάστια, τα πλακάκια θα είναι ‘εφυαλωμένα’. Ο πατέρας μου με μάλωνε όταν έλεγα ‘σμάλτο’. Το ήθελε εφυάλωση.
    @30 KK o Α΄!!!!! Αυτό σημαίνει ότι αναγνώρισες ως βασιλέα ΚΑΙ τον Β΄; Μπρρρρρ

    @54 Νοικ. Το γουρμάζω δεν είναι μάλλον πανελλήνιο, παράλληλα με το ωριμάζω; Νομίζω ότι σε πολλές λέξεις που αρχίζουν από φωνήεν, αν δεν δημιουργείται σύγχυση, συχνά αναπτύσσεται ένα σύμφωνο για να διευκολύνει την εκφορά. Άλλωστε, όταν αρχίζουμε να μιλάμε, και η πρώτη λέξη είναι φωνήεν, ακούγεται ένας ‘φθόγγος’, ένα glottal stop (πρβλ beampter) που στα εβραϊκά αποδόθηκε με ιδιαίτερο γράμμα, το άλεφ א. Πρβλ και οβελός, σούβλα. Η δασεία είναι άσχετη, αλλά ο Άγγελος @79 τη βρήκε στο hurler.

    @67 Ιμορ… [έχουμε να σε δούμε…………] Το πρόβλημα δεν είναι η ζάχαρη και το αλεύρι, πές τους, αλλά τα ανεξέλεγκτα λίπη και το αλάτι.

    @96Gpoint… Καλά, δεν ξέρεις τι θα πει βίλα στην κυπριακή; Φυσικά την λένε έπαυλη

    @101 spy Αν ξανασυσχετίσεις συνέπεια και πολιτικό, θα σε μαλώσω.

    @106 Φαίνεται τον μάλωσαν αρμοδίως, για να μη μπλέκουν και μ’ αυτόν.

  143. Γς said

    @142 Λεώ

    >@96Gpoint… Καλά, δεν ξέρεις τι θα πει βίλα στην κυπριακή;

    Ούτε εγώ ξέρω…

  144. Γς said

    143:
    Καλά ξέρω, ξέρω! Μην το κάνουμε τώρα θέμα…

  145. ππαν said

    142: Λεώνικε (φιλιά), η Μαρία Αντουανέτα δεν είπε για παντεσπάνι, μπριός τους είπε να φάνε, σα να λέμε τσουρέκι. Και, ναι, pain d’espagne. Στην Ιταλία το χρησιμοποιούν πολύ, στην Σικελία ακόμη περισσότερο έχω τη αίσθηση.

  146. Γς said

    60:
    Λοιπόν έχουμε και λέμε:

    Gpoint:
    Γάτα. Την Βreeze η οποία πρέπει να τρώει καλά (όταν πιάνει ψάρια το αφεντικό της).

    Τυφλόμυγα:
    Καναρίνι (Ξαφνικά το σπίτι άδειασε)

    Γς:
    12 ψαράκια. Τα ψάρι1, ψάρι2, … , ψάρι12.

    Αντιφασίστας:
    Καναρίνι. Νίνο + και έναν ”Κόκκορα που λαλεί στο σκοτάδι” +. Φαν.

    Stazybο Hοrn:
    Πετεινό (με σπιρούνι). Φαν

    ΕΦΗ ΕΦΗ:
    Τα δύο κοτσιφάκια+ (κι ο καταραμένος όφις+). Ένα λαγουδάκι (κανονικό,όχι κουνέλι +). Ενας γάτος ο αλανιάρης Μαυρογιαλούρος ή Ασπροκοιλιάς, αμφιβόλου αφοσίωσης και ηθικής.

    Gryphon:
    Κοτσύφια. Φαν

    Immortalité:
    Καναρίνια. Φαν

    Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου:
    Una ladra di pane biscottato. Πιθανόν να είναι γυναίκα και όχι κατοικίδιο. Δεν πειράζει όμως, κι αυτές φίλες του ανθρώπου είναι. Ποιο πάνω μάλιστα κι απ τα ζωάκια.

    ΛΑΜΠΡΟΣ:
    Εχει μεγαλώσει κατά καιρούς 30 γατάκια και σκυλάκια (και μία μανούλα που είχε φρικάρει). Σκυλάκια: Τζο+ , Περίπου+ και MAD+. Ένα καναρίνι, τον Στέλιο (απελεύθερος). Κι ένα γάτο, τον Αρτέμη, κεραμηδόγατος, άρα αμφιβόλου ηθικής και δαύτος. Αγοράζει καρδερίνες και τις απελευθερώνει με τις κόρες του στο Γέρακα και μια μέρα θα πάρει τη Μαραθώνος και θα έρθει να πιούμε καφέ.

    Λεώ:
    Ποντικάκια, δύο χαμστεράκια, θα γίνει και παπούς. Καταλάβατε, από τη μια κάνουν πειράματα με τα ινδικά χοιρίδια κι από την άλλη ευαισθησίες… όπως ο συνάδελφός του ο Γιόζεφ Μένγκελε.
    [Α, που το θυμήθηκα: Μόλις είχε αγοράσει ένα χαμστεράκι μια κοπελίτσα σ ένα πετ σοπ στην Αμερική και έκανε κάτι χαρούλες μα κάτι χαρούλες!
    -που θα το βάλεις; Εχεις κλουβί, με τροχό και τέτοια; Της είπα. Και μου απαντάει στη ψύχρα: –Όχι! Το πήρα για το φίδι του αδελφού μου. Σας ορκίζομαι αλήθεια σας λέω. Όπως αλήθεια είναι ότι ένας φίλος μου εδώ στην Αγία Τριάδα της Ραφήνας έχει ως κατοικίδιο ένα άλογο! Θα αναρτήσω φωτογραφία του και το σημείο που είναι το σπίτι του.
    Μάλιστα τακτικά το αφήνει ελεύθερο να κάνει σουλάτσο στους δρόμους. Επιστρέφει κανονικά. Πότε θα του φέρει καμια φοράδα ελευθέρας βοσκής…].
    Α, ο Λεώ έχει κι ένα κουνελάκι. Δυστυχώς ή ευτυχώς μένει σε διαμέρισμα. Είχε η κόρη μου ένα και είχε αρχίσει να φοβάται για τη στατικότητα της μονοκατοικίας της από τα λαγούμια-κατακόμβες που είχε ανοίξει.

  147. # 142-144

    Και για τον αετό παίζει το…βιλαέτι ;;;

  148. Αντιφασίστας said

    144: Αφού ξέρεις τι θα πει, τότε μπορείς να καταλάβεις τι έγινε όταν μια Ελλαδίτισσα είπε σε μεγάλη παρέα Ελλαδιτών και Κυπρίων ότι οι Κύπριοι έχουν πολύ ωραίες βιλίτσες. Τα ομηρικά γέλια που ακολούθησαν και το απορημένο ύφος της …δράστριας θα τα θυμάμαι για πάντα.

  149. @142 -9 Τα Παπαδοπούλου δεν έχουν τρανς λιπαρά. [Αλάργα αλάργα… ]

    Έχεις κατοικίδια ποντίκια;

  150. Καλαχώρας Λεώνικος said

    Δεν έχω χαμστεράκια αλλά ινδικά χοιρίδια. Τα είπα ‘ποντίκια’ για να προκαλέσω αντιδράσεις, για πλάκα. Αλλά κάποτε είχα άσπρα ποντίκια, αλλά μου πέθαναν όλα από καρκίνο του μαστού. Τα ποντίκια δεν επιστρέφουν στο κλουβί, ούτε τα χαμστεράκια. Αλλά τα ινδικά χοιρίδια συμπεριφέρονται άψογα. Το κουνέλι μου είναι πολύ χαδιάρικο. Δεν είμαι σε διαμέρισμα, άσχετα αν το σπίτι μου είναι λίγο μεγάλο.
    Ξέχασα να πω ότι στον κήπο έχω χελώνες. Αυτές ήταν η αδυναμία μου ανέκαθεν, αλλά δε χαϊδεύονται και δεν επικοινωνούν μαζί μας, αν και κάποπιοι λένε ότι τα έχουν καταφέρει. Μας αναγνωρίζουν όμως και δε μας λερώνουν αν τις πιάσουμε, όπως κάνουν με όλους τους άλλους. Όταν πιάνεις χελώνα που δε σε ξέρει, πρέπει να την πιάσεις προσεκτικά, με πρόβλεψη ότι ‘θα στα κάνει πάνω σου’. Βέβαια δεν πρόκειται για κόπρανα αλλά για ένα μακρουλό πράσινο μακαρόνι.

  151. Καλαχώρας Λεώνικος said

    @145Ππαν Ευχαριστώ για τη διόρθωση. Γι’ αυτό έγραψα ότι θρυλείται, γιατί υποθέτω πως δεν ήξερε απλώς τι της γινόταν, όχι ότι ήταν και προκλητική. Φαίνεται αυτός που μου το είπε συνέδεσε το pain με το pain d’ Espagne.

  152. Άρτεμη said

    Γιατί αγνοείτε τα κοκόρια; 🙂

    Ωστόσο ο πολύ αγαπημενος μου Lluis Llach – που έχει μελοποιήσει την καβαφική Ιθάκη έξοχα – έχει γράψει και τούτο για τις κότες
    http://www.youtube.com/watch?v=xfw4pl8ZjAo&playnext=1&list=PLC2FBD579EE164BEF&feature=results_main σατιρικό και «ξεσηκωτικό» τραγούδι 🙂

  153. τυφλόμυγα said

    κ.Καλοχώρα @142β, Να είστε πάντα καλά. 🙂

    Ευχαριστώ όλους για τη συμπαράσταση και τις ιστορίες με κατοικίδια. Ξεχάστηκα μαζί σας. 🙂

    Δεχτείτε ως δωράκι συνταγή φίλης για μπισκότα με γέμιση σοκολάτα -τα αγαπημένα μου.

    Triple Chocolate Cookies

    1/2 cup plus 1 tablespoon butter
    1/3 cup granulated sugar
    1/3 cup light brown sugar, firmly packed
    1/2 teaspoon vanilla
    1 egg
    1 1/4 cups plus 2 tablespoons all-purpose flour
    1/2 teaspoon baking soda
    1/2 teaspoon salt
    1/4 cup cocoa
    3/4 cup semisweet chocolate chips
    3/4 cup white chocolate chips
    1/2 cup chopped hazelnuts or other nuts

    In a mixing bowl, cream butter and sugars until light and fluffy. Beat in vanilla and egg. In a separate bowl, sift together the flour, baking soda, salt, and cocoa. Stir sifted ingredients into creamed mixture, blending well. Stir in chocolate and white chocolate chips and nuts. Drop by teaspoonfuls onto lightly greased cookie sheets. Bake in a preheated 374° oven for 10 to 12 minutes. Cool cookies on baking sheet for 2 to 3 minutes then remove to racks to cool completely. Makes about 2 to 3 dozen cookies.

  154. «Η κότα δεν πετάει,
    Η ντακότα, ναι.»

  155. @150 Είπα κι εγώ! 😀 Κότες, κουνέλια, σκύλους, γάτες, πουλιά που πέσαν από φωλιές, σκαντζοχοιράκια, προβατάκια τα πάντα έχω αναθρέψει και περιθάλψει, (μέχρι και ένα φίδι δε μαρτύρησα μην το σκοτώσουνε) αλλά τα ποντίκια τα σιχαίνομαι πουάν φινάλ!

  156. sarant said

    150-155: Εμείς είχαμε κάποτε ένα άσπρο ποντίκι με κόκκινα μάτια, σε κλουβί (από την εποχή που η μητέρα μου ήταν στο νοσοκομείο και χρησιμοποιούσαν πειραματόζωα, την ίδια εποχή που έκαναν τεστ εγκυμοσύνης χρησιμοποιώντας βατράχους).

  157. Ηλεφούφουτος said

    Το προβατάκι πώς το περίθαλψες, βρε Ιμορ; (καλά για σκαντζοχοιράκι δεν ρωτάω)

    σχ 152 για να μείνω στα ιβηρο-αμερικανικά, κι ο επαναστάτης ήρωας στο «Σπίτι των Πνευμάτων» (όταν η Ιζ. Αλιέντε δεν είχε ανακαλύψει ακόμα στη Νέα Υόρκη τις απελευθερωτικές συνέπειες της αποικιοκρατίας) τραγουδούσε για τις κότες που επαναστάτησαν και πήραν την αλεπού στο κυνήγι.

    Και το αγαπημένο μου τραγούδι όταν ήμουν νήπιο:

  158. @157 Και όμως το έχω περιθάλψει! Ήμουν δεν ήμουν δώδεκα όταν κερδίσαμε στη λοταρία της εκκλησίας του χωριού τα Φώτα, ένα προβατάκι μωρό και ολοζώντανο. Το πήραμε από το σκοινί και το πήγαμε σπίτι, όπου το δέσαμε σε μια ελιά (μέγα σφάλμα καθώς της έφαγε το φλοιό και εξεράθει δια παντός) και το βαφτίσαμε «Προβατάκι». Πρώτη φορά με προβατάκι, που μας έχανε που μας έβρισκες δίπλα του. Είχαμε κάνει και συμφωνία με τους γονείς πως το δικό μας το Προβατάκι που ήταν κορίτσι, θα το δίναμε στο βοσκό να κάνει οικογένεια. Μη γελάτε, σας βλέπω. Τέλος πάντων να μη στα πολυλογώ, ένα μεσημέρι, την ώρα του φαγητού, ρωτάει ο πατέρας μου τον μικρό αν τάισε το πρόβατο και πόσο έφαγε. «Δεν ξέρω του λέει ο μικρός, του άφησα την ταΐστρα με το καλαμπόκι και του έδωσα και χόρτα να φάει όσο θέλει». Πετάγεται όρθιος ο πατέρας μου, παρατάει το φαΐ και τρέχει στο πρόβατο που είχε πέσει ανάσκελα και κόντευε να σκάσει. Τότε έμαθα ότι τα πρόβατα τρώνε μέχρι να σκάσουν και πρέπει να τους το πάρεις από μπροστά. Απελπισία, κλάμα, κακό, παίρνουμε τον κτηνίατρο, να του δώσουμε λέει κόκα κόλα. Έλα που στο σπίτι μας κόκα κόλα δεν έμπαινε; Πάω και φέρνω το μπουκάλι του Περριέ, το γυάλινο του ενός λίτρου, και ο ο μπαμπάς με τον μικρό κρατάγανε το πρόβατο ακίνητο και εγώ το του έδινα το Περριέ με το μπουκάλι (καθόλου δεν του άρεσε η αλήθεια είναι). Μετά καθόμουνα δίπλα και του χάιδευα την κοιλίτσα και του έλεγα παραμύθια. Σώθηκε πάντως. Από το σκάσιμο, γιατί από το σφάξιμο όχι, μας τη φέρανε μπαμπέσικα και μας κοροϊδέψανε πως το έδωσαν να γίνει μανούλα και πήρανε ένα άλλο. Αλλά η αλήθεια πάντα βρίσκει τρόπο και εκείνο το Πάσχα κανείς μας δεν έφαγε μπουκιά…

    Τα σκατζοχοιράκια είναι σύνηθες φαινόμενο, πάνε τα άτιμα δίπλα στη Λίζα που τα γαβγίζει, λυσσάει με δαύτα, και άμα δεν τα προλάβω έχουμε θύματα. Και τη μύτη της ολομάτωτη.

    Το τραγούδι κι απ’ τα δικά μου αγαπημένα 🙂

  159. Ηλεφούφουτος said

    158 Προφανώς όχι στη Γαλλία όλα αυτά, ε;

    Απίστευτη η ιστορια με το προβατάκι! Αναρωτιέμαι οι τσοπάνηδες τι κάνουν όταν πάνε τα πρόβατα για βοσκή.

  160. @158 Προφανώς όχι 🙂 Στη Γαλλία πήγα μετά το σχολείο και το μοναδικό ζωντανό που είχε μπει στο σπίτι ήταν ο γάτος μιας φίλης, τον οποίο φιλοξενούσα όποτε πήγαινε ταξίδι. Αυτό το χνουδωτό καθαρματάκι είχε χούι να μου γλύφει τις πατούσες μόλις με έπαιρνε ο ύπνος. Και άμα τον έκλεινα στην κουζίνα πήγαινε και ξάπλωνε πάνω στα πλυμένα πιάτα για εκδίκηση 🙂 Δικό μου κατοικίδιο, αρνήθηκα να πάρω στα 24τμ.

    Στη βοσκή δεν υπάρχει θέμα, και όχι μόνο επειδή δεν υπάρχει τόσο πολύ χορτάρι ή βότανα για να σκάσουν. Το πρόβλημα το δημιουργεί το καλαμπόκι, όταν είναι στα χειμαδιά, γιατί αυτό διαστέλλεται στο στομάχι και πρήζονται πολλές φορές μέχρι σκασμού. Μετά την εμπειρία με το Προβατάκι, έτυχε να κάμω και σύντεκνο βοσκό και τα επιβεβαίωσα όλα 🙂

  161. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    158. Φλασιά! Στην »επιφάνεια εργασίας» του μυαλού ανασύρθηκε από την πιο βαθιά μου μνήμη ακόμη ένα καλοκαιρινό «επεισόδιο» και μάλιστα με κοτοπουλάκι.
    Στο έμπα του χωριού, η βρύση με τα τρία κουτσουνάρια και τις πέτρινες γούρνες ξέχειλες, μοιράζει δίκαια το νερό στους δυο κεντρικούς καταπότες που το διακλαδίζουν στα καλοκαιρινά μποστανάκια, στα «Σώχωρα».
    Δίπλα στο δροσερό «σύμπλεγμα» , κάτω από την τεράστια τζανεριά, κάθε μέρα τα καλοκαίρια, οι γυναίκες πότε βάζανε μπουγάδες , πότε βράζανε μπογιές σε ντενέκες και βάφανε νήματα ή πλύνανε κοφινιές στάρια πριν το αλέσουν στις πλάκες του χερόμυλου (για τον τραχανά ή το φύραμα των κλωσσόπουλων).
    Η θεία μου, τη μέρα του έκτακτου χειρουργείου, στράγγιζε σε δυο-τρεις καλάθες το πλυμμένο στάρι και μετά το άπλωνε λίγο-λίγο πιο κει στον ήλιο σε χασεδένιο πανί πάνω σε ξερόχορτα.Το πουλαδάκι (εφηβο κοτοπουλάκι του μισού κιλού) όλο έκλεβε σπόρους απ το πανί.Το κυνηγάγαμε ως πέρα το χωριό,μα σε λιγάκι πάλι νά το, να τρώει βιαστικά τ απλωμένο στάρι. Μια,δυο,τρεις και πάλι τα ίδια.
    «Βρε παιδιά, αφήσετέ το να φάει, πόσο θα φάει το κλωσσοπούλι του διαόλου!» λέει σε μια στιγμή ο θείος μπαϊλντισμένος.
    Παρατήσαμε λοιπόν το ορνίθι στη μανία του κι εμείς, τα παιδάκια-κοτοπουλάκια, γυρίσαμε στο πανηγύρι μας: Κουβαλούσαμε με κουβάδια ή τσίγκινες κανάτες το νερό και «κουταλομετρούσαμε» (με τα χέρια μας, ‘οπως και οι μεγάλοι )το στάρι μέσα στις ξύλινες σκάφες,να πλυθεί καλά πριν μπει στις κοφίνες.
    Σε μια στιγμή η θεία μας φωνάζει : «μωρέ γιάντα ταράσσει ετσά έκειονε το κλωσσοπούλι»…
    Το λαίμαργο πουλί ήταν ανάσκελο στο στάρι απάνω, κι έκανε τρελές πεταλιές στον αέρα (και στο χάρο). Αντί για κοιλιά είχε μια μικρή μπάλα στην πλάτη σχεδόν! Ήταν τόσο τσιτωμένη που τα πούπουλα αραίωναν κι έβλεπες από το διάφανο πια δέρμα ,τα σπειριά του σιταριού μέσα στην κοιλιά.
    «Κρίμας-κρίμας», «Γλάκα,γλάκα, φέρε καρολοκλωστή και μια βελόνα κι ό,τι γενεί»
    Η θεία χειρούργησε τσάκα-τσάκα το πουλί.Έβγαλε μια γερή χούφτα στάρι από μια μικρή «τομή»που έκαμε στο πιο τεντωμένο σημείο της κοιλιάς, το έραψε ύστερα, κι αυτό ήταν!
    Το πουλάδι αυτό επέζησε και την επόμενη χρονιά τρώγαμε τ αυγά της.Είναι παράξενο που δε θυμάμαι καθόλου να ματώνει η μικρή σχισμή του δέρματος.’Ενας μεγάλος κρατούσε ακίνητα, πόδια φτερούγες και λαιμό του ασθενή και η χειρουργός το τακτοποίησε στα σβέλτα. Πιο πολύ «μου τυπώθηκε» το στάρι που άχνιζε καθώς το άδειαζε με το δάχτυλό της.
    Α ναι! και τα φτερά κάτω από την ουρά του που ήταν λερωμένα. Τάχε κάνει πάνω του βέβαια το αχόρταγο πτηνό.

  162. Αντιφασίστας said

    Ωραία ιστορία, Έφη! Τα κουτσουνάρια τι είναι; Οι κρουνοί της βρύσης; Μ’ αρέσει που χρησιμοποιείς ιδιωματικές λέξεις, δίνουν μεγάλη ζωντάνια στα κείμενά σου. 🙂

  163. Χμμμμ
    Υποθέτω πως της ανοίξατε την γκούσα και όχι το στομάχι. Παλιά όταν πουλούσανε τις γαλοπούλες για τα Χριστούγεννα τις ταίζνε καλαμπόκι να γεμίσει η γκούσα και το πλήρωνε ο πελάτης σαν κρέας του πουλιού.
    Λογικό να τα έκανε επάνω της η κότα σαν πουλί που υποτίθετα πως είναι.Τα κανονικά πουλιά που πετάνε, μόλις φάνε κάτι φροντίζουν να αποκαταστήσουν την ισορροπία του βάρους των αλλιώς θα έχουν προβλήματα στην πτήση τους. Το έχω παρατηρήσει στον δικό μου Ιωνάθαν, τον γλάρο που με συνοδεύει στα ψαρέματά μου και τρώει τα μικρά που πιάνω.
    Τεράστια εντύπωση μου έκανε μια ημέρα που δεν ήλθε και δεν τσίμπαγε τίποτε, λες και τόξερε ο κερατάς !

  164. @161 Ε, ναι το καλαμπόκι είναι γενικώς επικίνδυνο. Μόνο που στ’ όρνιθες το ρίχνεις συνήθως με τη σέσουλα στο χώμα σαν συμπλήρωμα και ποτέ δεν κινδυνεύουν σοβαρά. Και το προβατάκι δεν θα την έβγαζε την εγχείριση 🙂

    @162 Οι κρουνοί! Άκου οι κρουνοί! 😀 Καλά, εσείς τα λούκια που μαζεύουν το νερό της βροχής από τις στέγες και το διοχετεύουν σ’ ένα σημείο πως τα λέτε, κουτσουνάρες δεν τα λέτε; 🙂

    @163 Γκούσα λες την πετροκοιλιά.;

  165. Μαρία said

    164 Γκούσα λέμε τον πρόλοβο των πουλιών. Εμείς το λέμε και για το κάτω μέρος του ανθρώπινου λαιμού.

  166. @165 Μάλιστα. Πετροκοιλιά είναι ο προστόμαχος. Τη γκούσα δε τη λέμε.

  167. # 164
    αν λες πετροκοιλιά την πτύχωση πριν το στομάχι που έχου οι κότες και οι γαλοπούλες, ναι. Είναι και πολύ κοντά στο δέρμα, ελέγχεται με την αφή.
    ο δικός μου Ιωνάθαν φιγουράρει φάτσα-κάρτα στην διηγηματοποίηση

  168. Αντιφασίστας said

    162: Πού, παιδί μου, στην Αθήνα; Μας έχει καταστρέψει ο μακροχρόνιος εγκλωβισμός στη μεγαλούπολη, ακόμα και γλωσσικά. 🙂

  169. Αντιφασίστας said

    164 εννοούσα.

  170. @169 Παρά την αυτοαναφορικότητα του σχολίου καταλάβαμε 😉
    Τώρα σοβαρά, πώς λέτε τις αθηναϊκές κουτσουνάρες;

  171. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ερωτόκριτος:
    και παρεμπρός εφάνη μου κουτσουναράκι χτύπα,
    σιμώνω βρίσκω το νερό εις του χαρακιού την τρύπα.

    Έκατσα να ξεκουραστώ σιμά στο κουτσουνάρι
    όντε γροικώ αναστεναγμό και μύσμα τ’ αρρωστάρη

    1:49 και 2:13

    Ειναι από η σκηνη της ψευτικης ιστορίας που λέει ο (μεταμφιεσμένος) Ερωτόκριτος στην Αρετούσα δίχνοντάς της το δαχτυλίδι του όρκου, τάχα ότι του το χάρισε ο λαβωμένος κάτοχός του, που ξεψύχησε στα χέρια του

    -κουτσουναρίζει το αίμα ( της βαθιας πληγής)
    -«ετρέξανε τα μάτια ντου κουτσουνάρι»
    -εκουτσουναρισανε τα δάκρυγια ντου ωσά ν του κοπελιού (μικρού παιδιού)

    κουτσουνάρα- η υδρορροή
    -Το δώμα έχει δυο κουτσουνάρες κι έναν ανηφορά.
    (Στη στέγη έχει δυο «σωλήνες απορροής»-παρέμβαση του μηχανικού του σπιτιού- και μια καπνοδόχο)
    .

  172. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    αμώ τον ανιντερνετισμό μου.Το λίκνο μόνο βέβαια. Γς, είμαι ανεπίδεκτη.

    .Πές πως είναι μνημόσυνο στον Ψαρονίκο. Στις 8 Φλεβάρη, θα λείπει τριανταπέντε, (πωπω 35!) χρόνια.

    Ανιντερνετισμός: Κάποιος «επωνυμος» ιταλός που του άρεσαν στην ελληνική γλώσσα οι λέξεις με πολλά ν (Α, αυτό πάει στο μυστήριο Επίτιμο με τα οξυγονούχα ) βάφτισε την κόρη του Ενενήντα ! η Ενενίντα

  173. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Κάποιος που δε θυμάμαι, μπορεί κι «επώνυμος» Ιταλός

  174. Αντιφασίστας said

    170: Λούκια και υδρορρόες ή υδρορροές οι περισσότεροι. Αν πεις το τυπικό σωστό υδρορρόες σε κοιτούν περίεργα, οπότε υδρορροές. Προτιμώ το λούκια.
    171: Ευχαριστώ, Έφη! 🙂

  175. sarant said

    171: Κουτσουνάρι, κατά Κριαρά ετυμολογείται από ιταλικό goccia (σταγόνα)

  176. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    174: κι εγώ τώρα έμαθα τη υδρορρόη! Όπως Καλλιρρόη. Ωραιότατο. Φατσόνι θαυμασμού εδώ

  177. Αντιφασίστας said

    Σε τι ταξίδια μπορεί να σε οδηγήσει μια λέξη! Εμένα αρχικά το μυαλό μου πήγε στην κουτσούνα, την κούκλα δηλαδή, και κοίταξα εδώ
    http://www.slang.gr/lemma/show/koutsouna_18975

  178. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    ναι, κουτσούνα, η κούκλα, κυριολεκτικά και τρυφερά
    «εμεγάλωσες, δε θες μπλιο κουτσούνες!» και πάει η παλιά κούκλα με γύψινο (γύψινο;) κεφάλι και χεράκια (οι φούχτες με τα δαχτυλάκια μόνο) η υπόλοιπη ήταν πάνινη.Την έδωσε στο φιλιοτσάκι της (βαφτιστηράκι).

  179. Αντιφασίστας said

    Φιλιοτσάκι, φιλιότσος: άλλη μια ωραία λέξη. Γλωσσικός θησαυρός είσαι, Έφη! Αυτή τη λέξη την είχα ακούσει και στην Κύμη της Εύβοιας.
    Να τη δούμε και σε ποιητικό κείμενο:
    http://www.snhell.gr/kids/content.asp?id=261&cat_id=12

  180. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Eυχαριστώ για το κέρασμα. Πάτριος οίνος.Μαρουβάς!

  181. Γς said

    172:
    >αμώ τον ανιντερνετισμό μου.Το λίκνο μόνο βέβαια. Γς,

    Κάνε δουλειά σου

    >είμαι ανεπίδεκτη.

    Και να δεις πως το διάβασα. Σε καλό μου

  182. Γς said

    163:
    >μια ημέρα που δεν ήλθε και δεν τσίμπαγε τίποτε, λες και τόξερε ο κερατάς !

    Βρε άστα αυτά. Μόνο μια μέρα; Το τάραξες στην πείνα το ζωντανό.
    Πάντως ωραία η αναμνηστική φωτό που πρόλαβες να του τραβήξεις .

  183. Γς said

    161:
    Κάτι ανάλογο είχε πάθει και ένας κόκκορας μας.
    Ωραίος πλουμιστός με το χαρέμι του στο Βύρωνα του παλιού καιρού.
    Αρχοντας! Μέχρι που ένα πρωί άρχισε να σέρνεται, να αδυνατίζει, του θανατά.
    Ούτε για σφάξιμο δεν ήταν πιά.

    Με τον καιρό όμως άρχισε σιγά σιγά να ξαναφουσκώνει και να πατά σταθερά στα πόδια του. Μέχρι που επανήλθε στα Κικιρίκου! του.
    Τι είχε συμβεί; Αποκαλύφθηκε στην ιατροδικαστική μας κατσαρόλα, όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου.
    Είχε καταπιεί μια μεγάλη πρόκα (σιδερένιο σκουλίκι), που του είχε κατατρυπήσει τα σωθικά.

  184. skol said

    Εγώ το ανέκδοτο το ήξερα με τη γάτα και τα μπαρμπουνοκέφαλα. (Γιατί οι γάτες δεν τρώνε μπαρμπουνοκέφαλα;)
    Δεν είναι αυτή η πιο γνωστή βερσιόν;

  185. sarant said

    184: Το ανέκδοτο που ήξερα εγώ, είναι άλλο, αλλά πράγματι ο υπαινιγμός μου ήταν πολύ αχνός:
    http://www.slang.gr/lemma/show/ama_bro_gamo_8035

  186. skol said

    185: Σωστά! Δεν μου πέρασε απ’ το μυαλό. 🙂

  187. skol said

    Με τα μπαρμπούνια που είπα, σκέφτηκα και έναν σχετικό γρίφο.
    Τρώει ο μπαρμπέρης μπαρμπούνια;

  188. sarant said

    187: Καλό είναι αυτό για τίτλο άρθρου.

  189. Γς said

    184:
    Σε ποιό ανέκδοτο αναφέρεσαι;

  190. Άρτεμη said

    157 δέν μπορώ να βρω τη συνέντευξη τώρα, αλλά η Αλλιέντε είχε πει πως ο ήρωάς της βασίστηκε σε ένα μίγμα τών χαρακτηριστικών τών Victor Jara – Lluis Llach 🙂

  191. τυφλόμυγα said

    174, Ποτέ δεν είχα ακούσει ή χρησιμοποιήσει τη λέξη τονισμένη στη παραλήγουσα (υδρορρόη). Τι μαθαίνει κανείς εδώ μέσα!

    175, Ενδιαφέρον! Άρα, το κουτσουνάρι έχει την ίδια ρίζα με το αγγλικό gutter;

  192. TAK said

    «Δεν τα θέλω τα μπισκότα
    χάρισέ τα σ’ άλλη κότα!»

    Ως μπαμπάς νηπίου τον Τριβιζά σκέφτηκα αμέσως μόλις διάβασα τον τίτλο του άρθρου:
    http://www.mikrosanagnostis.gr/library/pageflip6/Default.html

    Καλή σας μέρα.

  193. Γς said

    192:
    Ωραίο

    Το είπε όντος η κότα, η Καρλόττα.
    Το άκουσα όλο.

    Και μ αυτό το παραμύθι του Τριβιζά νομίζω ότι τελείωσαν τα σχόλια αυτού του ωραίου άρθρου που μας έκανε να μιλήσουμε και για τα κατοικίδια μας.
    Τα ζωάκια μας, που ως γνωστόν είναι οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου, μετά τις γυναίκες βεβαίκως…
    😉

  194. Γς said

    βεβαίως

  195. sarant said

    192: Χαχα, καλημέρα Τάσο!

  196. τυφλόμυγα said

    Δύσκολη ερώτηση έκανα @191β και δε μου απαντάτε; 😦
    Αρχικά ήθελα να ρωτήσω και για τη ρίζα του gargoyle.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: