Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο πολύπλαγκτος γιατρός Δημοκήδης

Posted by sarant στο 27 Ιανουαρίου, 2013


Τις Κυριακές βάζω φιλολογικά θέματα συνήθως. Σήμερα κάνω μια παρέκκλιση και βάζω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του πατέρα μου Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους, για τις περιπέτειες του αρχαίου ιατροφιλόσοφου Δημοκήδη. Ο λόγος που το ξεχώρισα είναι επειδή πριν από κάμποσο καιρό είχε παρουσιάσει το ίδιο κομμάτι (αν και σκαναρισμένο, οπότε δεν γκουγκλίζεται) ο συγγραφέας Άρης Δημοκίδης, στη στήλη του στη Lifo (που τη θεωρώ την καλύτερη της εφημερίδας), κι επειδή μας δίνει ένα παράδειγμα για το πώς διαμορφώθηκαν τα οικογενειακά μας ονόματα, τα επώνυμά μας. Προφανώς το επώνυμο Δημοκίδης κάποια σχέση θα έχει με τον αρχαίο Δημοκήδη, αλλά αν δεν ξέρεις την οικογενειακή ιστορία δεν μπορείς να συμπεράνεις με βεβαιότητα τη σχέση αυτή.

Όπως αφηγείται ο Άρης Δημοκίδης, το αρχικό επώνυμο των προγόνων του από τη μεριά του πατέρα του ήταν Πολυζωίδης (και είχαν συγγένεια με τον θαρραλέο δικαστή της δίκης του Κολοκοτρώνη). Επειδή όμως κάποιος πρόγονος ήταν επιφανής γιατρός, που μάλιστα έγινε και υπουργός στα μέσα του 19ου αιώνα, για να τον κολακέψουν τον παρομοίασαν με τον γιατρό Δημοκήδη της αρχαιότητας κι έτσι του κόλλησαν το παρατσούκλι Δημοκήδης, οπότε, είτε ο ίδιος είτε οι απόγονοί του το υιοθέτησαν για επώνυμο. Στην πορεία, η γραφή του άλλαξε σε Δημοκίδης, ώστε να μοιάζει περισσότερο με τα επώνυμα σε -ίδης κι έτσι χάθηκε η ετυμολογική διαφάνεια, διότι Δημοκήδης είναι αυτός που φροντίζει (κήδομαι) για τον λαό (δήμο), ενώ το Δημοκίδης μας κάνει να σκεφτόμαστε τους απογόνους κάποιου Δημοκ-.

Επειδή μου άρεσε η ιστορία, επειδή με κολάκεψε και μένα η αναφορά στο βιβλίο του πατέρα μου, κι επειδή τα επώνυμα και η ετυμολογία τους είναι θέμα που με απασχολεί, είπα να το παρουσιάσω σήμερα, αφού άφησα να περάσουν μερικοί μήνες από την πρώτη δημοσίευση στη Lifo. Όμως, για να μην έχετε παράπονο όσοι περιμένατε αμιγώς λογοτεχνική ύλη, στα Κείμενα μαζί του παλιού μου ιστότοπου ανέβασα μια συλλογή διηγημάτων του Ψυχάρη, Στον ίσκιο του πλάτανου, που την πληκτρολόγησε μερακλήδικα ο Γιάννης Π., ενώ άρχισα επίσης να ανεβάζω, σε συνέχειες, τον Λεωνή του Θεοτοκά, χάρη στην προσφορά του Χρήστου Κ. (προς το παρόν υπάρχουν τα δυο πρώτα κεφάλαια).

Λοιπόν, από το βιβλίο Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους, του Δημήτρη Σαραντάκου, παραθέτω το κεφάλαιο για τον Δημοκήδη, τον πολύπλαγκτο, τον πολυπλάνητο δηλαδή, γιατρό Δημοκήδη.

Ο πολύπλαγκτος γιατρός Δημοκήδης

Στην αρχαιότητα ο Κρότων, η επιφανής δωρική αποικία στην Μεγάλη Ελλάδα, φημιζόταν για τους γιατρούς που έβγαζε. Τέτοιος σπουδαίος γιατρός ήταν και ο Δημοκήδης. Επειδή όμως ερχόταν συνεχώς σε σύγκρουση με τον πατέρα του τον Καλλιφώντα, άνθρωπο ευέξαπτο και τυραννικό, έφυγε από την πατρίδα του και πήγε στην Αίγινα, όπου και εγκαταστάθηκε. Μολονότι δεν είχε πάρει μαζί του τα απαραίτητα ιατρικά εργαλεία και όργανα, ξεπέρασε όλους τους άλλους γιατρούς, και τον επόμενο χρόνο αναδείχθηκε σε κρατικό, τρόπον τινά, γιατρό με ετήσια αμοιβή ενός ταλάντου, πολύ μεγάλου ποσού εκείνη την εποχή.

Η φήμη του απλώθηκε πολύ, και τον επόμενο χρόνο τον προσέλαβαν οι Αθηναίοι δίνοντας του αμοιβή εκατό μνες. Αλλά και στην Αθήνα δεν έμεινε πολύ, γιατί ο Πολυκράτης ο τύραννος της Σάμου, τον κάλεσε κοντά του δίνοντάς του την ηγεμονική αμοιβή των δύο ταλάντων. Έτσι ο Δημοκήδης εγκαταστάθηκε στη Σάμο, συνδέθηκε στενά με τον Πολυκράτη και τον συνόδεψε στη μοιραία παγίδα που του έστησε ο Ορσίτης, μετά δε τη σύλληψη και θανάτωση του προστάτη του, έμεινε με τα άλλα μέλη της συνοδείας, σκλάβος των Περσών.

Τότε όμως συνέβη στον Δαρείο, τον Μέγα Βασιλέα, ένα ατύχημα. Έπεσε από το άλογό του και στραμπούλιξε άσχημα το πόδι του, σε σημείο που ο αστράγαλός του να βγει από τη θέση του. Οι αυλικοί του ζήτησαν τη βοήθεια Αιγυπτίων γιατρών, που ήταν τότε οι πιο ονομαστοί, αλλά εκείνοι προσπαθώντας με απότομες στρεβλώσεις του ποδιού να το επαναφέρουν στη θέση του, έκαναν το κακό ακόμα χειρότερο. Εφτά μερόνυχτα ο Δαρείος δεν μπορούσε να κλείσει μάτι από τους δυνατούς πόνους και βρισκόταν σε ελεεινή κατάσταση, όταν κάποιος έμαθε πως ανάμεσα στους σκλαβωμένους της ακολουθίας του Πολυκράτη βρισκόταν και ένας σπουδαίος γιατρός. Τον αναζήτησαν, τον βρήκαν και τον οδήγησαν, έτσι όπως ήταν κουρελιάρης και αλυσοδεμένος, μπροστά στον Μέγα Βασιλέα.

Ο Δημοκήδης στην αρχή αρνήθηκε πως ήταν γιατρός, γιατί φοβήθηκε πως θα τον κρατούσαν για πάντα στα Σούσα, ο Δαρείος όμως, που στο μεταξύ είχε πάρει τις πληροφορίες του, δεν τον πίστεψε και για να τον τρομάξει διέταξε να έρθουν βασανιστές με μαστίγια και περόνες. Τότε ο Δημοκήδης, σα να βρήκε ξαφνικά τον εαυτό του, ομολόγησε πως ναι μεν δεν ήταν γιατρός αλλά ήξερε από ιατρική, γιατί είχε μείνει κοντά σε κάποιον γιατρό και κάτι έμαθε από την τέχνη του.

Ο Δαρείος του ανάθεσε τη θεραπεία του ποδιού του και ο Δημοκήδης, χρησιμοποιώντας ελληνικές αλοιφές και με ήπια μέσα, μαλάξεις και επιθέματα, κατόρθωσε να γιάνει το πόδι του βασιλιά. Κατευχαριστημένος ο μονάρχης του χάρισε δυο ζευγάρια χρυσά πέδικλα και τότε αυτός, αστειευόμενος, τον ρώτησε:

«Τόσο κακό σου έκανα βασιλιά μου γιατρεύοντας το πόδι σου, ώστε να μου το ανταποδώσεις διπλό;»

Ο Δαρείος ευχαριστήθηκε με την κουβέντα του και τον έστειλε, με συνοδεία ευνούχων, στον γυναικωνίτη του να γνωρίσει τις γυναίκες του. Εκείνες, όλο χαρά που έδωσε στο βασιλιά την υγεία του, τον γέμισαν κυριολεκτικά με χρυσάφι, που κάθε μια τους έπαιρνε με μια κούπα από μια κασέλα. Ήταν τόσο πολύ το χρυσάφι, που ο Δημοκήδης φώναξε έναν υπηρέτη, τον Σκίπονα, που επίσης του παραχώρησε ο βασιλιάς, να το βάζει σε ταγάρια.

Ύστερα από αυτό έγινε ομοτράπεζος του Δαρείου και εγκαταστάθηκε στα Σούσα, όπου έχτισε αληθινό μέγαρο. Μεγαλόκαρδος καθώς ήταν, παρακάλεσε τον βασιλιά να χαρίσει τη ζωή στους Αιγύπτιους γιατρούς, τους οποίους, αγανακτισμένος που όχι μόνο δεν τον θεράπευσαν αλλά τον είχαν καταταλαιπωρήσει, είχε διατάξει να ανασκολοπίσουν. Ελευθέρωσε επίσης έναν μάντη από την Ηλεία, που είχε ακολουθήσει τον Πολυκράτη και μετά τη δολοφονία του έμενε παραμελημένος ανάμεσα στους άλλους σκλάβους. Εντούτοις, παρά το ότι περνούσε ζωή και κότα και είχε όλα τα αγαθά στη διάθεσή του, νοσταλγούσε την Ελλάδα και ονειρευόταν να γυρίσει εκεί. Καταλάβαινε όμως πόσο δύσκολο ήταν να πείσει τον Δαρείο να τον αφήσει να φύγει.

Τότε η τύχη τού χαμογέλασε. Ένα νέο περιστατικό μεγάλωσε τη φήμη και το κύρος του Δημοκήδη. Η Άτοσσα, κόρη του Κύρου και γυναίκα του Δαρείου, είχε βγάλει στο στήθος της απόστημα. Στην αρχή ντρεπόταν και το έκρυβε αλλά αυτό με τον καιρό μεγάλωσε, έσπασε και απλώθηκε σε όλο το σώμα της. Τότε φοβήθηκε και κάλεσε τον Δημοκήδη. Αυτός πολύ πρόθυμα υποσχέθηκε να τη θεραπεύσει, την έβαλε όμως προηγουμένως να ορκιστεί, πως για ανταμοιβή θα του έκανε όποια χάρη της ζητούσε, διευκρινίζοντας πως δε θα της ζητούσε πράγματα ατιμωτικά ή ανήθικα.

Η Άτοσσα δέχτηκε, ο Δημοκήδης τη θεράπευσε και τότε της ζήτησε να πείσει τον Δαρείο να τον στείλει, έστω και για μικρό διάστημα στην Ελλάδα. Πραγματικά η Άτοσσα, που συχνά συζητούσε στο κρεβάτι με τον Δαρείο για τις υποθέσεις του κράτους, όταν πληροφορήθηκε τα σχέδιά του να εκστρατεύσει κατά των Σκυθών, τον έπεισε να στείλει προηγουμένως ανθρώπους του στην Ελλάδα, για να πληροφορηθεί τις διαθέσεις των ελληνικών πόλεων και του συνέστησε να βάλει επικεφαλής της αποστολής τον Δημοκήδη.

Ο Δαρείος πείσθηκε, φώναξε τον Δημοκήδη και του ανέθεσε να πάει επικεφαλής πέντε επιφανών Περσών και με μεγάλη συνοδεία στην Ελλάδα, για να εξακριβώσει αν οι Έλληνες θα έμεναν ουδέτεροι όταν θα εκστράτευε κατά της Σκυθίας. Για να τον δοκιμάσει δε, του είπε πως ήταν ελεύθερος να πουλήσει το σπίτι του στα Σούσα και να πάρει μαζί του όσα πολύτιμα σκεύη ή έπιπλα επιθυμούσε. Ο Δημοκήδης όμως δεν έπεσε στην παγίδα και του απάντησε πως δε θα έπαιρνε τίποτα μαζί του, αφού μετά την ολοκλήρωση της αποστολής του θα επέστρεφε κοντά του.

Έτσι ξεκίνησαν από τη Σιδώνα της Φοινίκης, ο Δημοκήδης με τη συνοδεία του σε δύο τριήρεις και ένα φορτηγό σκάφος με τα εφόδια της αποστολής. Περιέπλευσαν τα νησιά του Αιγαίου και τις ακτές της ηπειρωτικής Ελλάδας, επισκέφθηκαν πολλές πόλεις και στο τέλος έφτασαν στον Τάραντα της Μεγάλης Ελλάδας, κυβερνήτης του οποίου ήταν ο Αριστοφιλίδης, προσωπικός φίλος του. Ο Δημοκήδης, ξεφεύγοντας από την προσοχή των Περσών, ζήτησε τη βοήθειά του κι αυτός διέταξε να αφαιρεθούν τα πηδάλια των πλοίων και να συλληφθούν οι Πέρσες σαν κατάσκοποι.

Ελεύθερος πια ο Δημοκήδης πήγε στην πατρίδα του τον Κρότωνα, να βρει τους δικούς του, και τότε ο Αριστοφιλίδης ελευθέρωσε τους Πέρσες και τους άφησε να φύγουν. Εκείνοι όμως δε γύρισαν στην Περσία, αλλά πήγαν στον Κρότωνα και βρίσκοντας τον Δημοκήδη στην αγορά, τον έπιασαν και προσπάθησαν να τον πάρουν μαζί τους. Ο Δημοκήδης φυσικά αντιστάθηκε, σε βοήθειά του έτρεξαν πολλοί συμπατριώτες του, που με τα μπαστούνια τους ξυλοφόρτωσαν τους Πέρσες και τους ανάγκασαν να τον αφήσουν και να φύγουν.

Έτσι ο Δημοκήδης επέστρεψε στην πατρίδα του, χωρίς θησαυρούς, αλλά σαν ελεύθερος άνθρωπος, πράγμα που το θεωρούσε πολύ σπουδαιότερο.

 

 

Advertisements

186 Σχόλια to “Ο πολύπλαγκτος γιατρός Δημοκήδης”

  1. Αντιφασίστας said

    Καλημέρα σε όλες και σε όλους!
    Πολύπλαγκτος πράγματι ο Δημοκήδης και η παραμονή του στην Περσία θυμίζει πολύ την παραμονή του Οδυσσέα στο νησί της Καλυψώς. Τα μαστίγια, οι περόνες και ο ανασκολοπισμός θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν και στην πάταξη του φακελακιού. 🙂

  2. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Άτοσσα (6ος αι. π. Χ.). Κόρη του Πέρση βασιλιά Κύρου. Υπήρξε σύζυγος του αδελφού της Καμβύση και κατόπιν του Σμέρδη. Τελευταίος σύζυγός της ήταν ο Δαρείος, με τον οποίο απέκτησε τον Ξέρξη. Στην τραγωδία του Αισχύλου Πέρσες, περιγράφεται η θλιβερή σκηνή της αναγγελίας της ήττας των Περσών κατά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, όπου η Άτοσσα κρίνει τον γιο της ως πολεμοχαρή και υπεύθυνο για τη συμφορά, χωρίς ωστόσο να πάψει να του παραστέκεται.
    (από λήμμα της e-Δομής σε cd)

    Ο πολύπλαγκτος γιατρός Δημοκήδης γνώριζε άραγε τα κακά αποτελέσματα της αιμομιξίας, μιας κοινότατης πρακτικής των αρχαίων λαών; 🙄

    Διαβάστε επίσης και λίγο Ρογήρο. 😉

  3. Αντιφασίστας said

    Ο Μάρκαρης και ο Αντρέας Παππάς πιάσανε δουλειά σήμερα στο Βήμα. Χίλιες φορές καλύτερος ο συνεπής Γιάννης Μαρίνος από αυτούς τους τύπους. Ειδικά ο Παππάς δίνει τα ρημάδια τα ρέστα του στην κατασπίλωση του ΣΥΡΙΖΑ.

  4. Δημήτρης Καραδαγλής said

    Πολύ ωραία ανάρτηση (για άλλη μια φορά!),
    θυμήθηκα ένα κείμενο για τον Δημοκήδη στο αναγνωστικό της πέμπτης τάξης του δημοτικού στα μέσα της δεκαετίας του εβδομήντα.

    Ενδιαφέρον ερώτημα όμως είναι και το τι είδους κάκωση υπέστη ο Δαρείος. Δεν αναφέρεται ως κάκωση του αστραγάλου ή της φτέρνας αλλά του ποδιού. Η πιο κοινή κάκωση του ποδιού πάντως μετά από πτώση από άλογο είναι κακωση των μεταταρσίων ή κάκωση του Latarjet.

    Α, ευχαριστούμε και για την καινούρια λέξη, πολύπλαγκτος.

  5. ππαν said

    Πολύ ωραίο το κείμενο.
    Να πω πως καλός ο Δημοκήδης αλλά μου φαίνεται πολύ περίεργο κάποιος να το υιοθετεί ως επώνυμο προτιμώντας το από το Πολυζωΐδης, που εκτός από ιστορικό μαρτυρά την πρόφατη ιστορία της δικής του οικογένειας.

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5: Περίεργο είναι, πράγματι.

  7. Τι να πω ;
    Ενδιαφέροντα πολύ τα του Δημακήδη μεν αλλά έντυπα σαν την lifo δεν τα πιάνω, λερώνουν τό μυαλό
    από την άλλη βρε αντιφασίστα τους Μάρκαρη και Παππά δεν τους ξέρω αλλά να χαρακτηρίζεται συνεπής ο γραφικός τερατολόγος Γιάννης Μαρίνος ;;
    εκτός αν εννοείς συνεπής στην παραμορφωμένη αντίληψη που έχει για το τι συμβαίνει
    Θυμάμαι προ κρίσεως που ούρλιαζεπως κάθε ΣΚ όλοι οι έλληνες πάνε εκδρομή από την Αθήνα στα χωριά τους όταν τα στοιχεία της τροχαίας και του λιμανιού έδειχναν μετακινήσεις κάτω των 200 000 ατόμων δηλαδή ποσοστό περίπου 5% του πληθυσμού.
    Με την ίδια λογική είχε γεμίσει Πόρσε το Κολωνάκι

  8. spiral architect said

    @7: Μπα, υπάρχουν και χειρότεροι απ’ τους προαναφερθέντες:
    Les mensonges de la propagande de guerre française au Mali
    Κατά τα άλλα επεμβαίνουν στο Μάλι για να προασπίσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. 😛

    Με το καλό λοιπόν κι εδώ, όταν οι προαναφερθέντες θα αρθρογραφούν για το ότι οι θάνατοι από πείνα, κρύο και αδυναμία πρόσβασης σε φάρμακα βοηθούν τα μάλα στα δημοσιονομικα της Ελλάδας.

    Επί τη ευκαιρία, η έντυπη Λάιφο έχει κλείσει και το συζυγές Αθενς Βόις μένει στα σταντς του Μετρό, ενώ κάποτε και τα δυο έφευγαν σαν ζεστό ψωμάκι.
    Γιατί άραγε; 😉

  9. Αρκεσινεύς said

    Πολύπλαγκτος ο Οδυσσέας, πολυταξιδεμένος στη μετάφραση του Εφταλιώτη.

  10. Αρκεσινεύς said

    Άνδρα μοι έννεπε, Μούσα, πολύτροπον, ος μάλα πολλά
    πλάγχθη

    πλάζομαι περιπλανιέμαι
    πλαζόμενοι οι πλανήτες

    πλαγκτόν το [plaŋgtón] Ο γεν. πλαγκτού (χωρίς πληθ.) : (βιολ.) το σύνολο των (ζωικών και φυτικών) μικροοργανισμών που αιωρούνται στα νερά των θαλασσών και των λιμνών.
    [λόγ. < γερμ. Ρlankton < ουδ. του αρχ. επιθ. πλαγκτός `περιπλανώμενος΄]

  11. Αντιφασίστας said

    7: Συνεπής στις τερατολογίες του, Τζι. Τις γράφει μια ζωή και ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις. Οι άλλοι δύο είναι πρώην αριστεροί και νυν γενίτσαροι. Διάβασέ τους σήμερα και θα καταλάβεις τι εννοώ.

  12. Καλημέρα στο Νικοκύρη και την ομήγυρη.

    Την Άττοσα κάθε Ελληνίδα ηθοποιός ονειρεύεται να την να την υποδυθεί…
    Είχε συλλάβει λοιπόν ο ηγεμόνας κάποιον μάντη από την Ηλεία. Είχαμε πολλούς από δαύτους στα μέρη μας τα αρχαία χρόνια. Μερικά μαντικά γένη: Ιαμιδών, Κλυτιδών, Τυλλιαδών, Καλλιαδών κλπ. καθώς και τη μεγάλη φίρμα της ομηρικής εποχής το μάντη Μελάμποδα. Σαν κληρονομιά αυτών θεωρείται και η ύπαρξη μέχρι πριν λίγα χρόνια πρωτομαϊσσών και αρχιμάγων (ζουδιαραίων)…

  13. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    12: Ζούδιαρης, ο μάγος που διώχνει τα ζούδια, τα στοιχειά να πούμε.

  14. # 12
    Μπα, ερασιτέχνες ήσαντε. Οι επαγγελματίες είχαν τα μαγαζιά τους στην βοιωτία, στην Δοδώνη, στους Δελφούς

  15. Γς said

    3:
    >Ειδικά ο Παππάς δίνει τα ρημάδια τα ρέστα του στην κατασπίλωση του ΣΥΡΙΖΑ.

    Τι έχετε πάθει όλοι με τον ΣΥΡΙΖΑ;

    Απεργία σήμερα των ΜΜΚ. Ετσι η κυρά μου που είχε Εκκλησιασμό και ΔΣ με τις άλλες θεούσες στο Ιεραποστολικό τους Σωματείο πήρε στην επιστροφή μια καινούργια για να την πετάξει μέχρι τον σπίτι της.
    Φαίνεται όμως ότι κοντραριστήκανε άγρια στα θεο-θεωρητικά τους και για να αλλάξει κουβέντα την ρώτησε για τα άλλα της ενδιαφέροντα (ήταν φιλόλογος). Κι αρχίζει τα Ιστορικά της, τα Φιλοσοφικά της και τα κρυφο-Χρυσαυγίτικα της! Μέχρι να την πάει στο σπίτι, της είχε κάνει το κεφάλι καζάνι.

    -Πόσο χάρηκα που σε γνώρισα. Να τα λέμε. Πως σου φάνηκαν αυτά που είπα;
    Κι η κυρά μου αφελέστατα τάχα μου:
    -Μπράβο ωραία τα λες. Με το ΣΥΡΙΖΑ όμως πως έμπλεξες;!
    -Καλά αυτό κατάλαβες εσύ;
    Πρόλαβε να πει η φουκαριάρα

  16. 13. Ακριβώς αφεντικό. Γι’ αυτό κι ο καταπληκτικός Νίκος Ζούδιαρης, έγραψε τους στίχους και τη μουσική του τραγουδιού «Ήρθε ένας μάγος»

    14. Εντάξει, υπήρχαν και τα παραμάγαζα (παραμαντεία), αλλά και οι Ολυμπιακοί αγώνες, φέρνανε τουρίστες που θέλανε να πιάσουνε στο στοίχημα τους νικητές, κι επειδή δεν κυκλοφορούσαν αθλητικές εφημερίδες, ρωτούσαν τους μάγους…

  17. # 11
    αντιφασίστα δεν θα χαλάσω τις συνήθειές μου για να τους διαβάσω, ειλικρινά σε πιστεύω. Ανεβάζω όμως ένα τραγούδι για τις παλιές αγάπες να φτιάξει η μέρα μας

  18. 16 β

    Σε μια κούρσα που κατέβαζε τέσσερα άρματα ομόσταβλα ο Αλκιβιάδης, τι γκανιάν να παίξεις ;
    Η αργότερα όταν αγωνιζότανε ο Νέρων ; στημένα πράγματα !
    Δεν είναι τυχαίο πως και σήμερα ο ολυμπιακός θεωρείται η ομάδα των κατ’ εξοχήν στημένων, τόχει το όνομα ! Αλλά όπως τότε με τους ελανοδίκες έτσι και σήμερα οι κασέτες στις καλένδες !

  19. Αντιφασίστας said

    Ωραίο το τραγούδι, Τζι, και για να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται, οι τύποι πάσχουν από το σύνδρομο Νικοπολίδης. Δεν τους αρκεί να πάρουν μεταγραφή για τον αιώνιο αντίπαλο (θεμιτό), αλλά γίνονται βασιλικότεροι του βασιλέως και γλείφουν εκεί που έφτυναν (αθέμιτο).

  20. Αντιφασίστας said

    Και επειδή πάλι το έριξα στην πολιτικολογία, επανέρχομαι στο θέμα μας. Ο μέγας κουτσομπόλης Ηρόδοτος γράφει ότι η Άτοσσα έπεισε τον Δαρείο να εκστρατεύσει εναντίον της Ελλάδας, λέγοντάς του ότι επιθυμούσε να την υπηρετούν δούλες Αθηναίες, Σπαρτιάτισσες και Κορίνθιες. Άκου τώρα βίτσιο! Και επειδή τα σχέδια της γυναίκας του συνέπιπταν με τα δικά του, ο Δαρείος έστειλε τον Δημοκήδη σαν κατάσκοπο (Ηρόδοτος, Ιστορία Γ’, 133-137).

  21. 18. Τότε παίξε σύνθετο δίδυμο.

  22. ο παραλίγο κηπουρός Νικοπολίδης έδειξε την κλάση του με την ατάκα που αμόλησε στο διαφημιστικό που γύρισε :

    … το σύστημα που μας προστατεύει !

    συνήθεια, δεύτερη φύση

  23. panayacht said

    12: Ο συγκεκριμένος μάντης άραγε είχε μαντέψει την αιχμαλωσία του; Και αν ναι, ήξερε επίσης ότι έτσι κι’ αλλιώς θα τον ελευθερώσει ο γιατρός;

  24. physicist said

    Θέλει πολύ γερά νεύρα για να διαβάσεις άρθρο σε ιστοσελίδα φαιδρών προσώπων που έχουν βάλει τα ζώδια πρώτο τραπέζι πίστα. Χαρά στο κουράγιο του Νοικοκύρη.

  25. Theo said

    @3: Αλήθεια ποιος είναι ο μ. ο. ηλίκίας των αρθρογράφων του «Βήματος»; 70+; (αν δεν ήταν και οι Βλαχόπουλος και Χριστοδουλάκης…)
    Έχει μια αρτηριοσκλήρωση η εφημερίδα τα τελευταία χρόνια ή μου φαίνεται;

  26. Αντιφασίστας said

    Δεν είναι θέμα ηλικίας αλλά νοοτροπίας και εξυπηρέτησης συμφερόντων. Εγώ πια την αγοράζω αποκλειστικά και μόνο για τις ενδιαφέρουσες βιβλιοπροσφορές της. Σήμερα έχει Μαρκαντωνάτο και Τσέχοφ και την άλλη εβδομάδα Νικοκύρη, νομίζω. Πώς να μην την αγοράσεις; 😉

  27. 23. Μπορεί να είχε πάθει κάποια βλάβη ο Υ,Π. Μ. (Υπολογιστής Πρόβλεψης Μελλούμενων), που ως γνωστόν είχαν ανακαλύψει οι πρόγονοί μας.

  28. Θα νικήσουμε σ’ αυτό τον ακήρυχτο οικονομικό πόλεμο που …κηρύχθηκε στη χώρα μας, δήλωσε ο κόκκινος Πάνος, όπως άκουσα πριν ένα λεπτό στη ΝΕΤ.

  29. Αντιφασίστας said

    Ο Ηρόδοτος λέει επίσης ότι ο Δημοκήδης παντρείτηκε την κόρη τού διάσημου ολυμπιονίκη Μίλωνα.
    Τον …κόκκινο Πάνο, φίλε Ορεσίβιε, τον είχε εκθέσει ο γίγαντας Λεβέντης. Θυμάστε την ιστορία με την πίτσα. Συνεπώς δεν πρέπει να εκπλησσόμαστε με τους ακήρυχτους κηρυγμένους πολέμους που ξεφουρνίζει. Μπορεί και χειρότερα. Κατά τον μαστραντώνη και τα κοπέλια του.

  30. Αντιφασίστας said

    Παντρείτηκε! Ωραία! Παντρεύτηκε, βέβαια.

  31. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    23: Αυτό είναι πρόβλημα για πολλούς μάντες και προφήτες, πώς δεν πρόβλεψαν τα δικά τους. Το έξυπνο θα ήταν να έλεγαν ότι μπορούν να προβλέπουν τα πάντα εκτός από όσα τους αφορούν.

    26: Μπα, το αναγγείλανε; Δεν το περίμενα τόσο νωρίς

  32. Theo said

    @26: Και βέβαια είναι και θέμα εξυπηρέτησης συμφερόντων, όσον αφορά την κεντρική γραμμή της εφημερίδας.
    Κάποιους αρθρογράφους όμως, που -λόγω ονόματος- ήσαν σχετικά ανεξάρτητοι, πριν από είκοσι χρόνια τους διάβαζα με ενδιαφέρον. Είχαν κάτι καινούργιο να πουν, ένα λόγο ζωντανό ν’ αρθρώσουν. Σήμερα μου φαίνονται μπαγιάτικοι. Απλώς επαναλαμβάνονται, κι αυτό, νομίζω πως είναι θέμα ηλικίας.

  33. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Το επώνυμο Δημοκίδης θα μπορούσε να προέρχεται από το επώνυμο Δημόκας + κατάλ. -ίδης. Το Δημόκας προέρχεται από το Δήμος(<Δημήτρης) + την ρουμανικής αρχής αρχής κατάληξη "oc" που εμφανίζεται στα ελληνικά με τους τύπους -όκης, -όκας, -όκος και μπορεί να έχει υποκοριστική, μεγεθυντική ή και σχετλιαστική σημασία. Μπορεί, επομένως, το επώνυμο να ήταν εξαρχής Δημοκίδης (που ενδεχομένως να είναι και μετάφραση κάποιου Δημόκογλου) και κατόπιν να έγινε η σύνδεση με τον αρχαίο γιατρό, αφού τύχαινε ο άνθρωπος αν είναι γιατρός και να λέγεται και Δημοκίδης.

  34. Αντιφασίστας said

    Ναι, τις »Λέξεις που χάνονται». Αλλά τώρα που το ξανακοιτάω, συνειδητοποιώ ότι δεν είναι την επόμενη Κυριακή αλλά σε 3 εβδομάδες. Προηγούνται ο Πάντος με τις νεοελληνικές φράσεις και η Ιορδανίδου με τα αντιδάνεια. Θα έχεις παρέα τον Χάξλεϊ, Νικοκύρη. Καθόλου άσχημα! 😉

  35. Αντιφασίστας said

    Εκπληκτική η πλάκα-τρολάρισμα που έκανε ο Άρης Δημοκίδης στον Νίκο Χατζηνικολάου:
    http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/29089

  36. Έχει το ενδιαφέρον του ο Δημοκίδης αλλά κτγμ οι δύο καλύτερες στήλες της Lifo είναι μακράν το Σαν σήμερα του Σπύρου Στάβερη και τα Ευρήματα της Βασιλικής Πλιάτσικα, που κάνει για την αρχαιότητα ό,τι θα ήθελα να κάνω εγώ για την Ανατολή.

  37. ππαν said

    Συμφωνώ με τον Δύτη, πολύ ωραίες στήλες. Με τον Σταβέρη έχω συγκινηθεί πολλές φορές, κι έχει φοβερό αρχείο.

  38. sarant said

    33: Αφού τον λέγανε Πολυζωίδη πριν!

    34: Εντάξει, κι εγώ για τότε το υπολόγιζα.

  39. spiral architect said

    Ο Στάβερης είναι καλός φωτογράφος.
    (στο flickr δεν τον έχω πετύχει …)

  40. ππαν said

    39: Απλά καλός;

  41. Γς said

    35:
    Ωραίο.
    Στα χρόνια μου, δλδ στα παιδικάτα μου, θυμάμαι ότι το κοιπιπέϊστ πήγαινε σύννεφο στις εκδόσεις. Και καλά μην υπήρχαν (ή μην γίνονταν σεβαστοί) νόμοι για το κλόπιράϊτ.
    Θυμάμαι ένα κόλπο που χρησιμοποίησε ένας εκδοτικός οίκος για κάποιον οδηγό δρόμων κλπ της Αττικής.
    Προσέθετε φανταστικούς δρόμους και πληροφορίες και το δήλωνε μάλιστα στον πρόλογο του οδηγού.
    Ηταν μια απειλή για τον αντιγραφέα ότι δικαστικώς την έχει πατήσει.

    Και η προσωπική μου εμπειρία:
    Αναγκάστηκα μέσα στο κώδικα προγραμμάτων διαφόρων εφαρμογών να βάλω μεταβλητές με το όνομά μου, ούτως ώστε να μπορώ να αποδείξω (έτσι για το γαμώτο) ότι είναι δικά μου.

    Και μιλώντας για ονόματα μεταβλητών της Fortran, θα ήθελα να μιλήσω για κάποια πλακίτσα με ονόματα προγραμμάτων. Αλλά αυτό σε επόμενη ανάρτηση.

  42. Αντιφασίστας said

    Μπήκα να δω τις στήλες που προτείνει ο Δύτης και έπεσα πάνω σε θησαυρό. Εκπληκτικά πράγματα!

  43. ππαν said

    Σήμερα πάλι με τον Τσίρκα…

  44. Ωραίος για άλλη μια φορά! Και αυτό με τον Ζούδιαρη καταπληκτικό. Δεν είναι τυχαία η σημασία του επωνύμου του, καθόλου τυχαία.
    @34 Βρε Άντι που τα μαθαίνεις όλα αυτά και μάλιστα τρεις βδομάδες πριν! 🙂

    @31β Μπα μην το λες. Και τον Χριστό δεν τον κατηγόρησαν ότι έσωσε τους άλλους αλλά όχι τον εαυτό του; Άσε που και στην πραγματική ζωή βλέπεις και κρίνεις τα των άλλων με ματιά σαν ξυράφι και όταν πρόκειται για τον απατό σου πας και τρως τα μούτρα σου ωραία και καλά. 😀

  45. spiral architect said

    @40: Στην τέχνη όλα είναι σχετικά. 😉
    (παράδειγμα)

  46. Γς said

    34:
    Χάξλει και ο νούς μου πήγε στον Τόμας Χάξλεϋ το
    μπουλντόγκ του Δαρβίνου.
    Και σ’ ανώτερα Νικοκύρη!
    Και να δεις που ο νους μου ξαφνικά πήγε (και μην παρεξηγηθείς) στα βιβλία των παλαιοπωλείων της Ασκληπιού. Τα υπαίθρια παλαιοπωλεία (ένα πρόχειρο στάντ συνήθως) στον τοίχο του Δημοτικού Νοσοκομείου ‘Ελπίς’ Πνευματικού Κέντρου σήμερα. Δεκαετία 50, 60,ίσως και 70. Πιθανόν και παλιότερα.
    Ποιος μαθητής και φοιτητής της εποχής δεν έκανε κόρτε στο πεζοδρόμιο αυτό στα βιβλία τους, με την ελπίδα ότι θα βρει κάτι σε λογική τιμή;
    Πότε θα μιλήσουμε γι αυτά;

  47. Γς said

    Καλά αυτός δεν παίζεται:
    Ειδικός φόρος για την εκκλησία, που θα τον πληρώνουν μόνο όσοι αναφέρουν στην φορολογική τους δήλωση ότι είναι ΧΟ.
    Για τον Κουράκη λέω. Που είναι; Σύριζα ή Δημάρ; Κι έχει ένα ωραίο βαμμένο μαλί. Κι αλογοουρίτσα θαρρώ;
    Κακίες, ε;
    Οχι συμπαθής μου είναι…

  48. Αρκεσινεύς said

    34, 38. Λανθασμένοι οι υπολογισμοί σας. Στις 24 Φεβρουαρίου θα είναι το βιβλίο.

  49. @43 Χάζευα το αφιέρωμα στον Τσίρκα και σκεφτόμουν με αφορμή την επιστολή που έχει προμετωπίδα, πως το Αλεξανδρινό Κουαρτέτο ποτέ δεν κατάφερα να το διαβάσω ενώ τις Ακυβέρνητες Πολιτείες τις διάβασα με μιαν ανάσα…
    Και μια και μιλάμε για βιβλία, μια ψυχή μου έκανε δώρο την Τριλογία του Βερολίνου η οποία είναι καταπληκτική*, ένα εξαιρετικό νουάρ εφάμιλλο ενός Τσάντλερ και ευτυχώς που ο τόμος είναι ασήκωτος διότι με έβλεπα να τον κουβαλάω στην τσάντα και να διαβάζω κρυφά στις γωνίες μέχρι να το τελειώσω.

    *έχει κάποιες ανθυποαβλεψίες επιμέλειας αλλά κομμάτια να γίνει.

  50. ππαν said

    8: Γιατί λες πως η έντυπη Λάιφο έκλεισε; Νομίζω κυκλοφορεί ακόμη αλλά εξαφανίζεται γρήγορα.

    Για το Μαλί αυτό που ξέρω είναι πως όλοι οι Μαλινέζοι )πώς τους λέμε 😉 που γνωρίζω είναι υπέρ της επέμβασης και συμφέροντα οικονομικά δεν έχουν ούτε μιλιταριστές είναι…. Η προηγούμενη επιχείρηση στην Λιβύη εφοδίασε τους ισλαμιστές της περιοχής με όπλα και οι ντόπιοι φέυγουν κυνηγημένοι κατά εκατοντάδες. Κι εμένα με εντυπωσιάζει αυτό, ποτέ δεν θα ήμουν υέρ μιας πολεμικής επέμβασης στην Ελλάδα αλλά λέω τι ξέρω.

  51. » Ένας κόσμος χωρίς περιθώρια», είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκ, που έχει κάνει για το Σπ. Στάβερη ο σκηνοθέτης (και πολύ καλός φωτογράφος) Πάνος Θωμαϊδης. Προβλήθηκε τον περασμένο Νοέμβρη στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο εκθέσεως του Στάβερη, του Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης και του 52ου Φεστιβάλ Κιν/φου Θεσσαλονίκης.

  52. Αντιφασίστας said

    48: Σίγουρα; Το είδα στο έντυπο Βήμα. Μπορεί να έκανα λάθος στο μέτρημα.
    49: Έχω διαβάσει πολύ καλές κριτικές για την τριλογία του Κερ. Αφού λες κι εσύ ότι αξίζει και αφού η εποχή, στην οποία διαδραματίζονται οι ιστορίες, πολύ με εξιτάρει, θα το πάρω. 🙂
    Προβλέπω ότι θα ξημερωθώ με τον Στάβερη.

  53. Μια μόνο παρατήρηση στο σημερινό του Στάβερη για τον Τσίρκα: το «ποίημα Υ.Γ.» του Αναγνωστάκη δεν είναι ακριβώς ποίημα, είναι μια σειρά από αυτόνομες φράσεις, στίχους αν θέλετε. Και έτσι, το «Δεν ήξερε κανείς τους ποιος ήταν ο Γιάννης ο Σαλάς» θα έπρεπε να μπει μοναχό του, όχι σαν στίχος σε ανύπαρκτο ενιαίο ποίημα.

  54. Αντιφασίστας said

    Ακυβέρνητες Πολιτείες, ε; Η »Λέσχη» είναι από τ’ αγαπημένα μου βιβλία, τα άλλα δύο δεν μου άρεσαν εξίσου. Βρήκα το »Αλεξανδρινό κουαρτέτο» σε προσφορά μόνο 15 ευρώ και το καβάντζωσα για το καλοκαίρι, να ‘μαστε καλά.

  55. @52 Να το πάρεις. Τα νουάρ είναι αγαπημένο είδος και δεν είμαι καθόλου επιεικής αναγνώστρια. Το ανακάλυψα στις γιορτινές αρμένικες επισκέψεις στο βιβλιοπωλείο, είχα διαβάσει στο πόδι σχεδόν πέντε κεφάλαια, αλλά επειδή είχα ήδη ξεπεράσει κατά πολύ τον προϋπολογισμό έκανα την καρδιά μου πέτρα και περίμενα τη γιορτή μου. Και δεν έπεσα έξω 😉

  56. Αντιφασίστα, παρομοίως για Λέσχη. Το Κουαρτέτο το βρήκες στην παλιά έκδοση, την τετράτομη, ή την καινούρια-τούβλο;

  57. ππαν said

    56: Εγώ διαφωνώ, βέβαια.Τις αγαπώ σαν παιδιά μου και τις τρεις, πώς να τις ξεχωρίσεις; Πού είναι ο άλλος να πούμε για τις Ακυβέρνητες Πολιτείες, και τις τρεις εννοώ;

  58. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #38
    Δεν διαφωνώ ότι τον έλεγαν Πολυζωίδη. Θα μπορούσε όμως ο Δήμος Πολυζωίδης, που τον φώναζαν Δημόκα για κάποιο λόγο, να έγινε μετά Δημοκίδης. Η σταθερότητα των επωνύμων είναι κάτι το πολύ καινούριο. Στην Κύπρο ακόμη δεν υπάρχει. 🙂

  59. @57 Και εγώ τις αγαπώ και τις τρεις αλλά η Λέσχη είναι μια κλάση πάνω. Ο άλλος ποιος άλλος;
    Δύτη εμένα μου είχαν χαρίσει το τούβλο και το άλλαξα με την παλιά την τετράτομη κυρίως για ν’ αποφύγω τις κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, αλλά μολονότι προσπάθησα δεν με συμπάθησε το βιβλίο φαίνεται…

  60. Ε, είχαμε μια ωραία κουβέντα με τον Ηλεφού το καλοκαίρι, αυτός είναι ο άλλος.

  61. ππαν said

    59: Ο Ηλεφούφουτος.

  62. Αντιφασίστας said

    Στην καινούρια, Δύτη. Το βρήκα στην Πολιτεία. Κι εγώ λατρεύω το νουάρ, ειδικά Τσάντλερ και Χάμετ.

  63. ππαν said

    60: ΚΙ εσύ ο σεφερικός, τα έχω σημειώσει κάπου γιατί παραδόξως σας μπερδεύω 🙂

    https://sarantakos.wordpress.com/2012/08/07/draka/

  64. Αντιφασίστας said

    59: Η μετάφραση του Χουρμούζιου, πάντως, θεωρείται εξαιρετική, καλύτερη από της Παπουτσοπούλου, άρα μάλλον έκανες καλή ανταλλαγή. Προσωπική άποψη, βέβαια, δεν έχω.

  65. ππαν said

    58: Εγώ πάντως λέω μήπως ο Πολυζωΐδης -Δημοκήδης είχε τίποτα διαφορές στα πολιτικά με τον Πολυζωΐδη σκέτο. Ο δικαστής πεθαίνει -θυμάμαι πάμφτωχος- το 1873, ο άλλος άλλαξε επώνυμο στα μέσα του 19ου, ενώ ζούσε ακόμη ο συγγενής του, που, α προπό, έκανε κι αυτός υπουργός εκείνη την εποχή περίπου.

  66. @63 Δε μου λες; Μας έχεις όλους κατηγοριοποιημένους, για μόνο αυτούς τους δύο; 🙂

    @62 -64 Εσένα σε συμπάθησα να το ξέρεις :D.
    Ε, ναι η μετάφραση ήταν ο βασικός λόγος της αλλαγής και οι κακώσεις ο δεύτερος. Δεν είχα διαβάσει καμία από τις δύο αλλά μου είπαν ότι η παλιά ήταν εξαιρετική και τους πίστεψα.

  67. Αντιφασίστας said

    Αν πέφτει φακέλωμα, γράψτε με στους παπαδιαμαντικούς. 🙂
    Ακολουθούν καμιά …εκατοστή, αλλά αρκετά παρακάτω.

  68. ππαν said

    Ε εσένα δεν σε μπερδεύω. Εννοώ τα έχω σημειώσει στο μυαλό μου.

    Ο πρώτος τόμος της τετράτομης έκδοσης του Ντάρελ, με το μενεξεδί εξώφυλλο, βρίσκεται σε πολλές βιβλιοθήκες, μονάχος, σε όσες περίπου βρίσκονται κι οι πρώτοι τόμοι -ή ο πρώτος, ανάλογα την έκδοση- του Χαμένου Χρόνου. Πολλοί δεν άντεξαν παναπεί τον σκόπελο της Ιουστίνης καιτων τόπων και των τοπονυμίων. Δεν θα μάθουν ποτέ τι έχασαν 🙂

  69. ππαν said

    Το 68 στο 66

  70. Παλιοσειρά said

    47:
    Γς, δεν έχω δει την πρόταση του Κουράκη, αλλά αν πρόκειται για αυτό που υποθέτω, γιατί σε σοκάρει; Το σύστημα αυτό εφαρμόζεται στην Γερμανία, την Φινλανδία, μάλλον και αλλού:καταβάλλουν εισφορά υπέρ της θρησκευτικής κοινότητας στην οποία ανήκουν μόνο αυτοί που δηλώνουν ρητά ότι είναι μέλη της και το επιθυμούν, η εισφορά δε αυτή εισπράττεται (ως φόρος υπέρ τρίτου) και αποδίδεται στην οικεία θρησκευτική κοινότητα από το Δημόσιο. Είναι καλύτερο δηλαδή να χρηματοδοτούνται ορισμένες μόνο θρησκείες (για την ακρίβεια: μόνο η επίσημη, ή, κατά τον ελληνικό ευφημισμό, η «κρατούσα»), και μάλιστα να χρηματοδοτούνται υποχρεωτικά και από αυτούς που δεν το επιθυμούν; Άσε δηλαδή που, αν εφαρμοζόταν το σύστημα στην Ελλάδα, θα τρίβαμε τα μάτια μας πόσοι είναι πράγματι διατεθειμένοι να δηλώσουν ΧΟ, όχι μόνο με τα λόγια, αλλά και με την τσέπη τους…

  71. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    48: Ταιριάζει και καλά, γιατί θα είμαι Ελλάδα να το πάρω. Έτσι κι αλλιώς, η κανονική έκδοση έχει σχεδον εξαντληθεί.

    49-56: Εγώ δεν βρήκα ακέρια την παλιά μετάφραση, μόνο 2 τόμους, κι έτσι πήρα το τούβλο (τη νέα μετάφραση) του Κουαρτέτου και δεν το συμπάθησα καθόλου, το άφησα στις πρώτες σελίδες. Ιμορικός είμαι, γιατί τον Τσίρκα τον διάβασα μονορούφι.

  72. sarant said

    70: Νομίζω πάντως ότι, τουλάχιστον στη Γερμανία, όλοι πληρώνουν μια εισφορά και ορίζουν πού να πάει. Ή στη θρησκευτική τους κοινότητα ή σε κοινωφελείς σκοπούς. Αν κάνω λάθος, ας με διορθώσουν.

    Και βέβαια συμφωνώ με την πρόταση Κουράκη.

  73. Μπράβο Ππαν που τη βρήκες, την ωραία κουβέντα.
    Με εκπλήσσει που δεν έχω εντοπίσει καμία σύγκριση των δύο μεταφράσεων. Κι εγώ απ’ του Χουρμούζιου το είχα διαβάσει.

  74. Αντιφασίστας said

    Εγώ τα έχω βρει μπαστούνια με τον »Άνθρωπο χωρίς ιδιότητες». Δεν πολυβοηθάει κι η μετάφραση…

  75. ππαν said

    70: Ας χωριστεί πρώτα η Εκκλησία από το Κράτος. Κατά τα άλλα και όσο δεν χωρίζεται η πρόταση είναι περιβόλι σκέτο, πολιτικάντικο πυροτέχνημα που για μένα βρωμάει νεοφιλελυθερισμό, αλλά του Κουράκη το μυαλό δεν έφτασε ως εκεί.

  76. ππαν said

    73: Δυτη, γκούγκλισα «Λαμπράκης άρλεκιν» και το βρήκα αμέσως 🙂

  77. @67 Εσύ που είσαι παπαδιαμαντικός, αυτό το διάβασες για σου ξέφυγε;

    @68β Δεν ξέρω τι έχασα, αλλά έχω ορκιστεί να δίνω μια ευκαιρία σε κάθε βιβλίο και σε αυτό έδωσα τέσσερις. Πέρα από τη 10η σελίδα δεν κατάφερα καμιά φορά να πάω.

    @71β Τυχαίο; 😀

  78. ππαν said

    72: Συμφωνείς, Νικοκύρη, με το να δηλώνουμε τα θρησκευτικά μας πιστεύω σε επίσημα έγγραφα 😉 ;

  79. Per aspera said

    Με μια απλή μετάθεση του τόνου γίνεται δημοκηδής και καμία μα καμία σχέση δεν έχει με τον Άρη και το έντυπο που τον φιλοξενεί.

  80. Αντιφασίστας said

    77: Να έχεις την ευχή μου! 🙂 Όχι, δεν το είχα πάρει χαμπάρι ότι κυκλοφορεί. Το έχω διαβάσει, βέβαια, σε άλλη μετάφραση, αλλά εδώ μιλάμε για μετάφραση κυρ Αλέξανδρου. Μόλις με έκανες φτωχότερο κατά 17,90 ευρώ.

  81. @80 Α, φχαριστώ πολύ! Μαζεύω ευχές πάντα κάπου χρησιμεύουν! 🙂
    Και εγώ το είχα ξαναδιαβάσει αλλά είναι πολύ καλό σε αυτή τη μετάφραση. Έχει και ένα παράρτημα που εξηγεί κάποια μεταφραστικά λάθη του Παπαδιαμάντη που κι αυτά έχουν την σημασία τους.
    Δε με λες; Το ειδικό νήμα για τον Παπαδιαμάντη που φιλοξενεί όλη τη σειρά που προβλήθηκε στην ΕΤ, χάρη στην ευγενική χορηγία του Μάγου του ιστολογίου το έχεις υπ’ όψιν για σου ξέφυγε κι αυτό 😉

    @76 Τώρα που το ξαναθυμήθηκα: μα καλά είναι δυνατόν να σου αρέσει ο Πολίτης αλλά όχι Καραγάτσης; Πάνω που πάω να τα ξεχάσω, τσουπ μου το ξαναθυμίζεις! 😀

  82. ππαν said

    Αχ, ναι. το παραδέχομαι αλλά ο Καραγάτσης μου είναι αντιπαθητικός, και δεν εννοώ ο ίδιος, το γράψιμό του, οι ήρωές του κλπ. Ο Πολίτης μου αρέσει τρελά ως μεταφραστής, από αυτόν κατάλαβα πολύ μικρή κι ανυποψιαστη, πόσο σημαντικός είναι ο μεταφραστής.

  83. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    78: Εννοείται ότι το μέτρο αυτό πρέπει να συνδυαστεί με τον χωρισμό εκκλησίας και κράτους. Και δεν θα δηλώνουν θρησκευτικό πιστεύω, θα λένε ότι θέλουν να διατεθεί η εισφορά τους υπέρ της ΧΟ εκκλησίας ή υπέρ της Καθολικής ή υπέρ των Γιατρών χωρίς σύνορα ή υπέρ του Χαμόγελου του Παιδιού κτλ.

  84. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Τώρα διάβασα την αφήγηση του Δημοκίδη από το λινκ και η ιστορία του δεν αντέχει ούτε σε στοιχειώδη κριτική. Στο Μελένικο με Κολοκοτρώνη, Υπουργός Υγείας (ή όπως αλλιώς θα μπορούσε να λεγόταν) στα μέσα του 19ου αιώνα…

  85. @82 Άλλο μεταφραστής άλλο λογοτέχνης όμως. Οι ήρωες του Καραγάτση ήταν όσο αντιπαθητικοί είναι οι άνθρωποι γύρω μας. Καμία ωραιοποίηση. Αλλά εντάξει μεγάλη κουβέντα. Κανείς δεν είναι τέλειος 🙂

  86. ππαν said

    83: Προς το παρόν όμως το να διαλέγουμε με ειδική δήλωση πού θέλουν να διατεθούν οι φόροι μας –αίτημα παραδόξως όλων των ντεπαρντιέδων εδώ πέρα, αλλά και στην Ελλάδα φαντάζομαι, όλοι οι μεγαλοφοροφυγάδες είναι φιλάνθρωποι…– είναι μου φαίνεται αντίθετο με πολλά από τα πιστεύω μας, αν δεχτούμε δηλαδή ότι πιστεύουμε στο κοινωνικό κράτος, στην δημόσια εκπαίδευση-υγεία κλπ κλπ.

  87. Αντιφασίστας said

    81: Εννοείται πως μου είχε ξεφύγει κι αυτό! 🙂 Έχεις διαβάσει »Έγκλημα και τιμωρία» σε μετάφραση Παπαδιαμάντη;
    Πολίτης και Μπεράτης εξαιρετικοί μεταφραστές.

  88. Πρώτα διάβασα τον Πολίτη ως μεταφραστή του Κίπλινγκ και μετά ως συγγραφέα κι εγώ.

  89. Αντιφασίστας said

    Η πρόταση του Κουράκη μοιάζει ριζοσπαστική και δίκαιη, αλλά κρύβει τις παγίδες που επισημαίνει η Ππαν. Οι άτεκνοι π.χ. δεν θα θέλουν οι φόροι τους να πηγαίνουν στην παιδεία και ένα σωρό άλλες παρενέργειες. Αν χωριστεί το κράτος από την εκκλησία, τότε το πράγμα συζητιέται.

  90. ππαν said

    84: Ναι, βρε Γρηγόρη, κι εγώ όταν το πρωτοδιάβασα αυτό με τον «κάποιον Πολυζωΐδη» στο Μελένικο με έκανε λίγο να ντραπώ για τον Δημοκιδη, που γενικά μου αρέσει…

  91. @87 Το έχω διαβάσει δις μόνο από τον Παπαδιαμάντη. Είχα προσπαθήσει σε μια άλλη μετάφραση αλλά δεν τα είχα καταφέρει.

    Δύτη πρώτα διάβασες Κίπλινγκ και μετά το αναγνωστικό του σχολείου που είχαμε το «στου Χατζηφράγκου»;

    Το άρθρο του Δημοκίδη δεν το διάβασα καθόλου.

  92. Theo said

    77: Κι εγώ είμαι παπαδιαμαντικός. Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τον κυρ Αλέξανδρο από τα έντεκά μου, όταν αγόρασα σε τεύχη τα Άπαντά του, στην έκδοση Βέη-Σεφερλή, δεν ξέρω πόσες φορές τον έχω διαβάσει, αλλά δεν αντέχω να διαβάζω τις μεταφράσεις του, όταν πχ, το «Έγκλημα και Τιμωρία» το έχει μεταφράσει ο Αλεξάνδρου σε εξαιρετική δημοτική. Τον Παπαδιαμάντη τον συνδέω με την Ελλάδα, με τα βιωματικά του κείμενα για την Αθήνα, τη Σκιάθο και τους κατοίκους τους. Άλλο το κλίμα του Ντοστογιέφσκι ή του Πόε, που δεν ταιριάζουν με την παπαδιαμαντική ιδιόλεκτο.

  93. gryphon said

    Η πρόταση του Κουράκη είναι ψιλοατιμη με τήν έννοια οτι δέν λέει με ειλικρινεια ποιος είναι ο πραγματικός (κουτοπονηρος) σκοπός του.
    Τον καταλαβε και τον αποκαλύπτει ο σχολιαστής Παλιοσειρά παραπανω.
    Δέν θα ασχοληθω τώρα με το ιστορικό τού θέματος αυτου τής μισθοδοσίας τών κληρικων δηλαδη γιατί δέν το ξέρω και καλά ουτε θα επιχειρησω να πείσω κανενα για το γιατι πρεπει να συνεχισει να γίνεται αν και υπαρχουν επιχειρηματα.
    Θα ακολουθησω αντιθετα τήν λογικη του Κουρακη και για αλλες κατηγοριες δημοσιων υπαλληλων φορεων οργανισμων κλπ.
    Δηλαδη κι εγω σαν ανθρωπος που εχω δουλεψει μονο στον ιδιωτικό τομέα και πολλοι άλλοι σαν και μενα δέν θελω π.χ να πληρωνω ενα κόμμα που δεν ψηφίζω.Θα ηθελα ας πουμε τήν επιχορήγηση του συριζα (και αλλων κομματων ) να τήν πληρωνουν μόνο όσοι δηλωνουν οπαδοι του.Το ιδιο και τον μισθο του κ.Κουρακη αλλα και τήν σύνταξη του αργότερα σάν βουλευτη.Το ιδιο βεβαια και για τους βουλευτες άλλων κομματων.Το καθε κομμα και οι βουλευτές του να πληρωνονται αποκλειστικα με χρήματα οσων δηλωσουν οπαδοι τους.
    Επίσης δέν θελω να πληρώνω τον μισθο της κ.Σταη τής κ.Κατσιμη και του κ.Αρβανίτη και μερικων εκατονταδων ακομη κρατικοδιαιτων προπαγανδιστών τους οποιους δέν γουσταρω.Ας τους πληρωνουν μόνο οσοι τους αρέσουν οι συγκεκριμενοι.Pay per view.
    Επίσης εκατονταδες μκο που δέν μου αρέσει το «εργο» τους. Και ουτω καθεξης.Οσο περισσοτερο το σκεφτομαι τόσο αρχιζει να μου αρέσει η
    προταση του Κουράκη.

  94. Μαρία said

    84 Δεν διάβασα το Δημοκίδη αλλά ο Αναστάσιος Πολυζωΐδης ήταν Μελενίκιος και διετέλεσε υπουργός όχι υγείας αλλά παιδείας.

  95. sarant said

    92: Υπάρχουν μερικές μεταφράσεις παπαδιαμαντικές σε έργα ελασσόνων συγγραφέων (π.χ. Ο Μαξιώτης), που θεωρούνται αριστουργηματικές.

  96. Μαρία said

    Αμάν! Μόλις το είδα:
    «καταγόμασταν από έναν Πολυζωϊδη που κάτι έκανε στο Μελένικο με τη δίκη του Κολοκοτρώνη»

  97. Αφού μας έστειλε στην κόλαση με ήττα από την Ξάνθη στην Τούμπα ο ΠΑΟΚ κέρδισε στο μπάσκετ τον αήττητο Ολυμπιακό !!!!
    Μια ζωή ασπρόμαυρη αρρώστια !!!!

  98. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #94
    Έτσι βγάζει κάποιο νόημα, αλλά με τον Κολοκοτρώνη στο Μελένικο με τίποτα! 🙂

  99. ππαν said

    94: Μαρία, λέει ότι ο δικός του ο πρόγονος ήταν συγγενής του Αν. Πολυζωΐδη.

    Έψαξα τις κυβερνήσεις του 19ου, Υπουργείο Υγείας δεν υπήρχε, ούτε υπουργός Πολυζωΐδης -εκτός από τον γνωστό- ή Δημοκίδης.
    Αλλά άλλο μου κάνει εντύπωση, και παρότι αυτοί οι οικογενειακοί μύθοι με συγκινούν: αυτόν τον Πολυζωΐδη του Κολοκοτρώνη δεν είχε την περιέργεια να τον γκουγκλίσει ο Δημοκίδης; Να μην πω ότι εγώ σε 10΄είδα ότι αυτά για το Υπουργείο κλπ δεν στέκουν…

  100. Αντιφασίστας said

    92: Σωστή η επισήμανση και πιστεύω κι εγώ ότι ο καλύτερος μεταφραστής του Ντοστογιέβσκι είναι ο Αλεξάνδρου. Αλλά είναι αυτή η παπαδιαμαντική γλώσσα, βρε παιδί μου, που με μαγεύει!

  101. ππαν said

    96: Γιατί, τον σχολιαστή απο κάτω που ανυπομονεί να μάθει τη ιστορία του;

  102. Αντιφασίστας said

    96: Καταγόμαστε από έναν Πολυζωίδη που κάτι έκανε στο Μελένικο με τη δίκη του Κολοκοτρώνη; Καλά, ούτε τη »Δίκη των δικαστών» με τον Κούρκουλο δεν έχει δει;

  103. Theo said

    @95: Ναι, για τον «Μαξιώτη» και κάποια έργα ελασσοόνων συμφωνώ.
    Επειδή, όμως, ο Παπαδιαμάντης ήταν μέγας συγγραφέας, δεν μπορούμε να λέμε γενικά ότι οι μεταφράσεις του είναι καλύτερες από το πρωτότυπο.
    Άλλο ο κανόνας, κι άλλο οι εξαιρέσεις.

  104. ππαν said

    Και σκέψου, ήταν και συγγενής του 🙂 Να έχει χάρη ο Δημοκίδης που τονε συμπαθούμε αλλιώς το τσαπατσούλιζερ θα το κέρδιζε σαν βουάρ!

  105. @92 Εγώ δεν θα έλεγα ότι είμαι παπαδιαμαντικιά με την έννοια ότι δεν έχω κάποιον συγγραφέα πάνω από άλλους. Ο κάθε ένας που μου αρέσει μου αρέσει για συγκεκριμένους λόγους και δεν τον συγκρίνω με τους υπόλοιπους (που μου αρέσουν). Όμως νομίζω ότι αδικείς τον μεταφραστή Παπαδιαμάντη διότι σε καμία περίπτωση λόγω γλώσσας δεν επιβάλλεται στο κείμενο. Η αίσθηση που είχα όταν διάβασα το Έγκλημα και Τιμωρία (μετά τις πρώτες σελίδες που ζορίστηκα με τη γλώσσα) ήταν σαν κοίταζα μέσα από ένα καθρέφτη που άνοιξε και με έκλεισε μέσα για όσο κράτησε το βιβλίο. Ήταν νομίζω η πρώτη φορά που αναγνώρισα στοιχεία του εαυτού μου σε ένα μυθιστορηματικό ήρωα, στοιχεία που δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν, που ταυτίστηκα μ’ αυτόν, με την εσωτερική του πάλη, που αρρώστησα μαζί του. Αν με ρώταγες τότε θα σου έλεγα ότι το βιβλίο δεν ξέρω σε ποια γλώσσα το διάβασα, ήταν σαν να το είχα ζήσει. Και αυτό το πιστώνω και στον μεταφραστή Παπαδιαμάντη. Και δεν θέλω να το ξαναδιαβάσω από άλλον.

    Όταν διαβάζεις Πόε σε μετάφραση Μπωντλαίρ, διαβάζεις Μπωντλαίρ ή Πόε;

    @104 Μετά τα τσίρκο έπαψα να τον συμπαθώ 🙂

  106. ππαν said

    Ε, δεν είναι μόνο τα τσίρκο…

  107. @103 Α! και κανείς δεν είπε θαρρώ πως οι μεταφράσεις του είναι καλύτερες από το πρωτότυπο.

  108. @106 Μπορεί αλλά εκεί είχε επιδείξει μια ανωτεροσιά και ένα στυλάκι που με είχαν κρυώσει. Άνθρωπος είμαι κι εγώ επηρεάζομαι 🙂

  109. munich said

    @72
    κάνετε λάθος.
    Όποιος θέλει και είναι πιστός δηλώνει αν είναι προτεστάντης ή καθολικός και πληρώνει εισφορά περιπου 8% επί του εισοδήματός του (στη Βαυαρία). Αυτά τα συγκεντρώνει η εφορεία και τα διοχετεύει στην καθολική και προτεσταντική εκκλησία. Όλοι οι άλλοι πιστοί άλλων δογμάτων, άθεοι, κτλκτλ δεν δηλώνουν τίποτα και δεν πληρώνουν τίποτα και η εφοεία δεν δίνει τίποτα στις θρσκευτικές τους οργανώσεις.
    Αν θέλω εγώ να ενισχύσω την εκκλησία μου/ μια μκο/ ένα φιλανθρωπικό σκόπο κάνω μια δωρεά (όχι στη φορολ. μου δήλωση) κι αν θέλω το δηλώνω στην φορολ. δήλωσει και έχω μια φοροελάφρυνση

  110. ππαν said

    108: Και σε άλλα θέματα, κοινωνικά, κυρίως κοινωνικών διεκδικήσεων καληώρα, έχει πάρει θέσεις λίγο αντιπαθητικές..

  111. Μαρία said

    98, 99 Τους Μελενίκιους τους θεωρούμε Σερραίους με την ευρύτερη έννοια 🙂 Μάλιστα στο δικαστικό μέγαρο Σερρών έχουν στήσει και προτομή του Πολυζ.
    Γι’ αυτό μπήκα στον κόπο να δω το Δημοκίδη. Το έχουμε και στα Σέρρας το επώνυμο Δημοκίδης αλλά δεν ξέρω αν είναι Μελενίκιοι.

    99 Μα και μόνο η διατύπωσή του δείχνει απίστευτη τσαπατσουλιά, αλλά λέει οτι δεν τον νοιάζει.

  112. @110 Δεν τον παρακολουθώ και δεν ξέρω. Αλλά ένας λόγος παραπάνω…

  113. ππαν said

    111: Γενικά τον νεο ελληνισμό τον περιφρονούν όλοι οι τρέντηδες, ΧΑ και χίψτερς, ποιος Πολυζωΐδης τώρα….
    Ποιος άλλος ήταν από το Μελένικο να δεις, ο Χρηστομάνος; κάπου έπεσα προχτές.

  114. Αντιφασίστας said

    Να ‘χεις τον Πολυζωίδη πρόγονο και να τον σνομπάρεις! Σημεία των καιρών.

  115. Μαρία said

    113 Ναι, οι γνωστοί Χρηστ. και ο συγγραφέας και ο χημικός, γιατρός κλπ, καταγωγή απο Μελένικο, χωρίς να γεννηθούν οι ίδιοι εκεί. Το ίδιο και η Πέτροβιτς που γράφει παιδικά βιβλία.

  116. sarant said

    113-115: Με απώτατη καταγωγή από Μελένικο, πάντως, και φυσικά μόνο των αντρών -τουλάχιστον δυο μητέρες δεν ήταν ελληνίδες.
    Ο συγγραφέας (Κωνσταντίνος) γεννήθηκε στην Αθήνα. Ο πατέρας του (Αναστάσιος, χημικός) είχε γεννηθεί στη Βιέννη. Ο παππούς του συγγραφέα, δεν ξέρω ποιος ήταν, πάντως Βιεννέζος. Ο προπάππος του συγγραφέα, Αναστάσιος Χρηστομάνος, γεννήθηκε περί το 1775 στη Νάουσα, όπου ζούσε τότε ο πατέρας του, ο Χρήστος Μάνος (*1737) ο οποίος είχε γεννηθεί στην Κατράνιτσα Εορδαίας αλλά καταγόταν από το Μελένικο και είχε εκεί περιουσία. Ο Χρήστος Μάνος εγκαταστάθηκε το 1795 στη Βιέννη και διέπρεψε ως έμπορος με τα παιδιά και τα εγγόνια του. Μετά τον θάνατο του Χρήστου Μάνου, τα παιδιά του πήραν το όνομα Χρηστομάνος.

  117. Αντιφασίστας said

    Και η Αικατερίνη Λασκαρίδου η παιδαγωγός, που είχε και δυο σπουδαίες κόρες. Είδατε το Μελένικο!

  118. Μαρία said

    113
    π.χ.
    http://www.serrelib.gr/hronika.php?id=11

    116 Ο παππούς Κωνσταντίνος γεννήθηκε στο Μελένικο και πήγε μικρός στη Βιέννη.

  119. Συγνώμη, αλλά στις αφηγηματικές τέχνες, οι ήρωες είναι ή ολοκληρωμένοι ή ανολοκλήρωτοι. Το «αντιπαθητικός ήρωας» δε σημαίνει τίποτα απολύτως. Κι ο Ριχάρδος ο Γ΄ του Σαίξπηρ είναι «αντιπαθητικός» αλλά το έργο είναι αριστούργημα, όσο κι «συμπαθητικός» Άμλετ…
    Βέβαια οι ήρωες έχουν ενδιαφέρον (για τη δραματουργική εξέλιξη του έργου), όταν είναι απρόβλεπτοι, ασυνήθιστοι κλπ. Αλλά ο δημιουργός πρέπει να παρουσιάσει με σαφήνεια τη συμπεριφορά του καθενός. Εννοώ αν ο δημιουργός θέλει να μας παρουσιάσει ένα χαρακτήρα με αντιφατική συμπεριφορά, πρέπει με σαφήνεια να αποκαλύπτει την αντιφατικότητά του.
    Ο Καραγάτσης έχει πολύ ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Προσωπικά λατρεύω ένα βιβλίο του από τα λιγότερο διαβασμένα, το Αμρί α μούγκου – Στα χέρια του Θεού.

  120. ππαν said

    119: Σημαίνει κάτι, πως δεν θέλω να το διαβάσω, ο χαρακτήρας με ενοχλεί, μου φαίνεται ψεύτικος, σχηματικός, προβλέψιμος κλπ. Αυτό εννοώ αντιπαθητικός.

    Κι η μυλωνού τον Καραγάτση της με τον Σαίξπηρ; 🙂

  121. @120 Ε, καλά τώρα μόνο για σχηματικούς και προβλέψιμους χαρακτήρες δεν μπορείς να κατηγορήσεις τον Καραγάτση. Αλλά ας ήτανε ο Καραγάτσης Άγγλος και θα σου έλεγα εγώ ποιος θα ήταν ο μυλωνάς και ποιος ο πραματευτής 😀

  122. sarant said

    116: Τι να σου πω, εγώ διάβασα ότι ο Χρήστος Μάνος πέθανε στη Βιέννη και ότι εκεί έζησαν τα παιδιά του και τα εγγόνια του (άρα και ο παππούς Κωνσταντίνος).
    http://media.ems.gr/ekdoseis/makedonika/makedonika_18/ekd_pemk_18_Karathanasis.pdf
    Μπορεί να μην το διάβασα προσεχτικά (σελ. 93).

  123. ππαν said

    Ρε παιδιά γούστα είναι αυτά, αλλά Καραγάτσης – Σαίξπηρ είναι μια σύγκριση λίγο ψηλοκρεμαστή 🙂
    Αλλά γούστα είναι αυτά, δεν σηκώνουν συζήτηση.

  124. @123 Το θέμα είναι πως ο Ορεσίβιος δεν έκανε σύγκριση Καραγάτση – Σαίξπηρ αλλά συμπαθητικού και αντιπαθητικού χαρακτήρα επισημαίνοντας ότι λίγη σημασία έχει αυτό για την ποιότητα του έργου. Και για τη σύγκριση πήρε χαρακτήρες μόνο από τον Σαίξπηρ.
    Που να ξέρει ο έρμος τι εννοείς εσύ «αντιπαθητικός» αφού δεν το είχες διευκρινίσει;

    Τώρα κανείς δεν σύγκρινε τον Καραγάτση με τον Σαίξπηρ γιατί είναι σα να συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια. Αδερ δε ουάν άδερ δη άδερ.

  125. ππαν said

    Νόμιζα πως αυτό για το Άγγλο και τον πραματευτή ήταν σύγκριση, διότι κι ο αθάνατος βάρδος Άγγλος ήταν.
    Φαντάζομαι ότι μιλάω με τον Ορεσίβιο μέσω αντιπροσώπου οπότε πες του πως αν δεν είχε καταλάβει τι εννοώ λογικά δεν κατάλαβα κι εγώ τι εννοεί. Γι αυτό υπάρχουν οι δικηγόροι 🙂

  126. Αντιφασίστας said

    Στα μυθιστορήματα του Καραγάτση συναντάμε τους πιο πολυσύνθετους μυθιστορηματικούς χαρακτήρες του νεοελληνικού μυθιστορήματος. Και στο Αμρί α μούγκου- στα χέρια του Θεού (σουαχίλι) το βλέπουμε αυτό στα πρόσωπα της Μαρίας και του Εχελπίδη. Πώς ένα τόσο δυνατό μυθιστόρημα είναι σχεδόν άγνωστο, δεν μπορώ να το καταλάβω!

  127. Αντιφασίστας said

    Βγάλτε το μυθιστορηματικούς, μου πέφτει βαρύς ο πλεονασμός. 🙂

  128. @125 Αυτό με τον Άγγλο και τον πραματευτή ήταν πλάκα στη σύγκριση που έκανες εσύ στο 120 και είχε και μια φατσούλα ναααα με το συμπάθειο 🙂
    Κατά τα λοιπά δεν φταίω εγώ, έχω μια έμφυτη παρόρμηση να ερμηνεύω τα πράματα 😀

    @126 Καλά η Ππαν μπορεί να μην το ξέρει, αλλά όχι και άγνωστο. 😉

  129. ππαν said

    Ε αφού δεν μ΄αρέσει ο Καραγάτσης δεν τον διαβάζω, δοκίμασα, όπως εσύ τον Ντάρελ -συγνώμη για τη σύγκριση..-, και δεν μου έκατσε. γιατί να το κρύψω;

  130. 124. Ιμόρ, απάντησες με σαφήνεια.
    120. Ππαν, η μόνη σύγκριση που έκανα ήταν μεταξύ Ριχάρδου Γ΄ και ‘Αμλετ. Πάντως για να μαντέψω ότι λέγοντας αντιπαθητικός εννοούσες προβλέψιμος, σχηματικός, ψεύτικος, θάπρεπε να είμαι …ζούδιαρης. Τώρα που διευκρίνισες τι εννοείς το κατάλαβα. Βέβαια εξακολουθώ να μην μπορώ να προβλέψω τη συμπεριφορά των ηρώων του Καραγάτση αλλά αυτό μπορεί νάναι δικό μου πρόβλημα.

  131. @130α Μερσί Ορεσίβιε, ένα άλφα ερμηνευτικό ταλέντο το είχα από μικρή 🙂

    @129 Εγώ από τον Ντάρελ διάβασα δέκα σελίδες, δεν έχω άποψη για το βάθος των χαρακτήρων του.

  132. Μαρία said

    122 Ο Αναστάσιος, γιος του Χρήστου Μάνου είναι παππούς του χημικού Αναστάσιου, που γεννήθηκε το 1841 απο πατέρα Κων/ντίνο. Απ’ το άρθρο του μακαρίτη δεν βγαίνει άκρη πού μπορεί να ζούσε ο Κων/ντίνος το 1841.
    Ο συγγραφέας δηλαδή έχει προπροπάππο τον Χρήστο Μάνο.

  133. sarant said

    132: Ακριβώς αυτά λέω κι εγώ στο 116.

    Στο άρθρο που λίνκαρα λέει ότι ο Χρήστος Μάνος με τα παιδιά και τα εγγόνια του έκαναν εμπορικές επιχειρήσεις στη Βιέννη.
    Άρα, υποθέτω ότι ο Κωνστ. Χρηστομάνος, εγγονός του Χρήστου Μάνου, ζούσε στη Βιέννη, όπου άλλωστε γεννήθηκε ο Αναστάσιος πατέρας του συγγραφέα.

  134. Μαρία said

    133 Πού να ξέρουμε λεπτομέρειες. Μπορεί να ζούσαν μεταξύ Μελένικου και Βιέννης.
    Αυτό είναι του Καφταντζή που τον θεωρώ αξιόπιστο:
    http://www.serrelib.gr/hristomanos.htm

  135. Να συμπληρώσω κι εγώ για την Τριλογία του Βερολίνου του Κερ πως το το τούβλο το πήρα κι εγώ και τις χίλιες τόσες σελίδες τις ξετίναξα σε τρεις μέρες. Διαβάζεται απνευστί, είναι εξαιρετικά εμπνευσμένο έργο αλλά τις ανθυποβλεψίες που λέει η Ιμόρ τις πρόσεξα κι εγώ, αγγίζουν και το επίπεδο της καθαρής αβλεψίας ενίοτε.

  136. @135 Έτσι ακριβώς! 🙂

  137. @136 Για τις αβλεψίες υποθέτω λέμε για παράδειγμα τις απαραίτητες υποσημειώσεις του δεύτερου βιβλίου που έπρεπε να μεταφερθούν στο πρώτο; Γιατί σε ένα σημείο στο πρώτο σκάλωσα κι έπρεπε να γκουγλίσω για να καταλάβω τις διαφορές μεταξύ των διαφόρων αστυνομικών οργανώσεων των ναζί 😉

  138. Πάντως εύκολα βρήκα την εικόνα της εφημερίδας του Στράιχερ στο διαδίκτυο. Κόλαση. Ας μην σποϊλεριάσουμε εδώ αλλά καταλαβαίνεις τώρα.

  139. @137 Δεν έχω ακόμα φτάσει στο δεύτερο (προχτές το άρχισα και δεν έχω ούτε τρεις ώρες σερί) αλλά αν στο δεύτερο έχουν σε υποσημειώσεις όλα όσα γκούκλισα για να καταλάβω θα τους σκίσω! 🙂
    Το ότι από υποσημειώσεις δεν πηγαίνανε καλά ήταν το ένα. Το άλλο είναι ότι είμαι ψείρας ρε γμτ και μου χτυπάνε στο μάτι όλα τα απίθανα. Ένα ερσάτς αντί για ερζάτς κάπου στην πέμπτη σελίδα, ένας κα- ναπές (Κύριος οίδε γιατί) και κάτι άλλα τέτοια.

    @138 Α! μη λες τίποτα! Άσε με και έχω και δουλειά και προσπαθώ να συγκεντρωθώ να μην το σκέφτομαι! 😀

  140. Γς said

    Μόλις τελείωσε ένα γαλλικό ντοκυμαντέρ για το τείχος του Βερολίνου. Πόσο σφράγισαν τη ζωή μας αυτά τα γεγονότα. Για μας που γεννηθήκαμε στην κατοχή, μεγαλώσαμε στον εμφύλιο, Κορέες, Μπιεν ντιεν φου. Αποκλεισμός και αερογέφυρες Βερολίνου, 1962, Ιχ μπιν αϊνερ Μπερλινερ, «Γκόρμι-Γκόρμπι», 1989.

  141. Για το δεύτερο, ότα φτάσεις σε αυτό το σημείο σου έδωσα χιντ για να το έχεις εικονογραφικά αντικρυστά με το κείμενο. Απλά γκουγκλάρεις τον τίτλο της εφημερίδας όταν τη συνατήσεις και θα δεις στα πρώτα αποτελέσματα ένα πολύ σημαντικό αρχείο. Όσο για το πρώτο, όπως και όλο το τούβλο, αποτελεί ακριβή αναπαραγωγή της αρχικής έκδοσης που βγήκε σε τρεις χωριστούς τόμους πριν αρκετά χρόνια οπότε κατανοητό που προσπεράστηκαν κάποιες αμήχανες δυσκολίες χωρίς και τη βοήθεια του διαδικτύου. Αλλά το γμτ, το ξαναβγάζει ο Κέρδος και τσιγκουνεύτηκε μια καινούρια επιμέλεια; Εσύ και οι άλλοι φίλτατοι φίλοι του Νικοκύρη καταλαβαίνουμε γρήγορα τι κάνουμε μόλις συναντήσουμε κενά και τα ψάχνουμε όμως ο «μέσος αναγνώστης» χάνει ένα μέρος της απόλαυσης στην ανάγνωση αν δεν του διασαφηνιστούν ορισμένα λεπτά σημεία που παίζουν ζωτικό ρόλο στην αφήγηση.

  142. Γς said

    Ντάξει Ein Berliner.

  143. @141 Έλα ντε; Μια καινούρια επιμέλεια θα το έκανε στολίδι! Με κάτι τέτοια εκτιμώ όλο και περισσότερο τη δουλειά που έγινε στο Μαύρο Αλγέρι, κι ας είχε πεντακόσιες υποσημειώσεις τη σελίδα. Χωρίς αυτές ούτε τα μισά δεν έπιανες.
    Άσε που να διαβάζεις και να έχεις και το κινητό να ψάχνεις στο γούγλη δεν είναι και πολύ βολικό. Μερσί για το χιντάκι άι γουιλ γιούζ ιτ !:)

  144. Γς said

    142:
    ‘Βίλι Μπραντ’ το νέο αεροδρόμιο του Βερολίνου και θυμήθηκα που ψάχναμε όλα τα αεροδρόμια για να βρω την κυρά.
    Είχαμε πάει οδικώς σε ένα συνέδριο κι αυτή με αεροπλάνο αλλά δεν ξέραμε που θα έφτανε. Στο Τένγκελ δεν ήταν, το κινητό της δεν λειτουργούσε και πήραμε σβάρνα όλα τα αεροδρόμια.
    Ετσι πέσαμε και πάνω στο ιστορικό Τέμπελχοφ και ξύπνησαν μέσα μου όσα άκουγα μικρός για την επική προσπάθεια να κρατηθεί το Δυτικό Βερολίνο που το μάντρωσαν μετά.
    Διαταραγμένες μνήμες μιας διαταραγμένης εποχής μιας διαταραγμένης γενιάς θα έλεγα.

  145. spiral architect said

    Εγώ θυμάμαι ένα Βερολίνο με μπύρες, λουκάνικα και μπαρ με κουλ τζαζ.
    (οι City ήταν μπανάλ για τους ανατολικοβερολινέζους)
    Βιβλιοφάγους αναγνώστες στα πάρκα και εγκαταλελειμμένα τη Ράιχσταγκ και το στάδιο των ολυμπιακών του ’36 από τότες.
    Tο αστέρι της Μερτσέντες στην κορυφή ενός πύργου στο Δυτικό που φαινόταν απ’ το Ανατολικό.
    Τρεις (ή τέσσερις;) σταθμούς του μετρό εκτός λειτουργίας.
    Την Ούντερ ντερ Λίντεν και τη βιβλιοθήκη του Χούμπολτ. Λίγα χρόνια μετά έγινε η εκκαθάρισή της.
    Τη εταιρεία Narva με τους «παλαβούς» μηχανικούς της, που επιδείκνυαν με καμάρι στους «δυτικούς» φοιτητές την (εμπορική) λάμπα που ζει ένα εκατομμύριο ώρες.
    Διαταραγμένους δεν γνώρισα.
    Μετά δεν ξέρω τι έγινε. Έχω από τότε να ξαναπάω …

    Καλοκαίρι του ’83 😐

  146. sarant said

    Δεν με είδες, Σπειροειδή; (Μπα, είχα πάει Πάσχα του 83)

  147. Γς said

    >Διαταραγμένους δεν γνώρισα.
    Για εποχή είπα. Και για μνήμες. Αλλά και μια γενιά η δική μας που στα πρώτα της ακούσματα ήταν οι δοκιμές των σειρήνων. Τα αεροπλάνα που βλέπαμε πιτσιρικάδες, που καμιά φορά ρίχνανε και προκηρύξεις προς ενημέρωση του πληθυσμού (και χαρά εμείς να τρέχουμε και να τις μαζεύουμε μία μία).
    Ηταν και οι αφηγήσεις για τον τόσο κοντινό πόλεμο. Για τα Αγγλικά αεροπλάνα που ανεβοκατέβαιναν στο Χασάνι το ένα πίσω από το άλλο το Δεκέμβρη του 44. Και ήταν και τα πρώτο μας ‘σινεμά’: Μαζευόταν όλος ο κόσμος σε μια αλάνα εκεί που είναι σήμερα είναι το Δημαρχείο Υμηττού. Οι μεγάλοι κουβαλούσαν και την καρέκλα τους, εμείς κατάχαμα. Δυό τρείς (ποός ξέρει από ποια υπηρεσία ενημέρωσης) στήνανε μια οθόνη, μεγάφωνα και βάζαν σε μια μηχανή προβολής τις μπομπίνες.
    ‘Το γεφύρωμα της Χρυσής Gate’ ήταν το πρώτο ‘έργο’ που είδα. Και που να ήξερα το νήπιο ότι θα πέρναγα στο Σαν Φραντσίσκο τη γέφυρα τόσες φορές στη ζωή μου. Η ‘αερογέφυρα του Βερολίνου’ ήταν το άλλο (επίκαιρα γιατί ήταν σε εξέλιξη) που έδειχναν τις ντακότες των καλών Αμερικάνων να πηγαινοέρχονται σε ένα αεροδρόμιο μεταφέροντας τα πάντα για να σώσουν τον κόσμο από τους κακούς κουμμουνιστές. Και να λοιπόν που έπεσα πάνω KAI σ αυτό το αεροδρόμιο που τόσο με είχε εντυπωσιάσει.
    Γι αυτό σου λέω δεν μπορείς να δεις τέτοια ντοκυμαντέρ με το ίδιο με το ‘διαταραγμένο’ μάτι μας

  148. Γς said

    147->145

  149. j7n said

    @95 Η μετάφραση του Quo Vadis για την οποία γράφτηκε ότι «εν πολλοίς υπερέχει του πρωτοτύπου»:
    http://srv-web1.parliament.gr/display_doc.asp?item=46223&seg=
    [σελ.199-718]
    http://srv-web1.parliament.gr/display_doc.asp?item=46224&seg=
    [σελ. 4-135]

  150. sarant said

    149: Εδώ βγαίνουν μόνο τα πρωτοσέλιδα του Άστεος, αλλά η μετάφραση θα είναι στις μέσα σελίδες υποθέτω.

  151. j7n said

    @150
    Eπιλέγουμε τη «Μετάβαση σε σελίδα: 199». Οι επόμενες είναι οι 203, 207,211,…718.

  152. sarant said

    151: Ωχ ναι!

  153. Theo said

    @105: Προσπάθησα να διαβἀσω το «Έγκλημα και τιμωρία» στη μετάφραση Παπαδιαμάντη αλλά δεν το άντεξα. Προηγουμένως το είχα διαβάσει δυο τρεις φορές σε μετάφραση Αθηνάς Σαραντίδη κι άλλες εφτά οχτώ σε μετάφραση Αλεξάνδρου. Κι είχα την ίδια αίσθηση με σένα. Μάλλον αυτή είναι η δύναμη του ντοστογιεφσκικού λόγου (δηλώνω και ντοστογιεφσκικός), όχι τόσο του μεταφραστή. Εμένα, πάντως, με κερδίζει η χυμώδης δημοτική του Αλεξάνδρου.

  154. j7n said

    @153 Διάβασε τη μετάφραση του μυθιστορήματος του Αλφόνσου Δωδέ «Ταρταρίνος ο εκ Ταρασκώνος»:
    http://srv-web1.parliament.gr/display_doc.asp?item=47279&seg=47637
    [62-140]
    Μετά διάβασε αυτό:
    http://www.ekebi.gr/magazines/showimage.asp?file=19110&code=1536&zoom=800

  155. Theo said

    @116: Η Κατράνιτσα (το χωριό της μητέρας μου) σήμερα ονομάζεται Πύργοι. Χωριό εμπόρων και δασκάλων, εκτός από τον Χρήστο Μάνο, έχει αναδείξει κι άλλους επιφανείς, όπως τον Πέτρο Ίτσκο, που διαπραγματεύθηκε τη συνθήκη για την αυτονομία της Σερβίας με τον σουλτάνο το 1808 (οι Σέρβοι την ονομάζουν «συνθήκη του Ίτσκου) και, το 1775, υπήρξε χορηγός ενός από τα πρώτα βιβλία που εκδόθηκαν στην Ελλάδα. Ο Ίτσκος, όπως κι άλλοι κατρανιτσιώτες, ζούσε στο Σεμλίνο (Ζέμουν της Σερβίας σήμερα), μεθοριακή πόλη μεταξύ Οθωμανικής αυτοκρατορίας και Αυστροουγγαρίας, που απολάμβανε φορολογικά προνόμια, όπου, αν και μειονότητα κυριαρχούσαν στην οικονομική και πνευματική ζωή του τόπου (ένας κατρανιτσιώτης, ο Ιωάννης Καραμάτας, ίδρυσε εκεί το πρώτο τυπογραφείο της Σερβίας). Τις πληροφορίες αυτές τις αντλώ από το βιβλίο του Ιωάννη Παπαδριανού «Οι Έλληνες πάροικοι του Σεμλίνου (18ος-19ος αι.): διαμόρφωση της παροικίας, δημογραφικά στοιχεία, διοικητικό σύστημα, πνευματική και πολιτιστική δραστηριότητα», εκδ. Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου – Ινστιτούτο Βαλκανικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη, 1988. Επίσης, άλλες πληροφορίες μπορεί να βρει κανείς στο λήμμα της Wikipedia «Πύργοι Κοζάνης».

    Σήμερα αρκετοί Βιεννέζοι επισκέπτονται το χωριό αναζητώντας τα σπίτια των προγόνων τους, που έχουν καταστραφεί στο ολοκαύτωμα του χωριού, στις 24 Απριλίου του 1944, το μεγαλύτερο (μετά απ’ αυτό των Καλαβρύτων) από τους Γερμανούς ναζί και τους Έλληνες συνεργάτες τους, με 318 θύματα.
    Ο Δημήτριος Καραγιάννης που μετανάστευσε το 1810 στη Βιέννη από την Κατράνιτσα είναι κατά πάσαν πιθανότητα ο προ-προ-προπάππος του Herbert von Karajan, ο οποίος όμως αρνιόταν την ελληνική καταγωγή του.
    Ο δε Νίκος Κιάος, πρώην πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, γεννήθηκε στη Νάουσα από κατρανιτσιώτες γονείς.

  156. Theo said

    @154: έχω ρίξει μια ματιά σ’ αυτή τη μετάφραση και πάντα προτιμώ τον πρωτότυπο Παπαδιαμάντη από τον μεταφραστή.

  157. Theo said

    @107: Σου απάντησε ο J7n στο σχ. 149.

  158. sarant said

    155: Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά -ομολογώ ότι δεν ήξερα για το ολοκαύτωμα!

  159. Theo said

    @158: Δεν είναι πολύ διαδεδομένο, γιατί τα μισά θύματα βιάστηκαν και σφαγιάστηκαν από τους ταγματασφαλίτες των γειτονικών χωριών, οι οποίοι στελέχωσαν τον εμφυλιοπολεμικό και μεταεμφυλιοπολεμικό κρατικό οργανισμό της περιοχής. Οι δικοί μου, που επέζησαν γιατί είχαν «μυριστεί» την επικείμενη καταστροφή και κατέφυγαν στην Έδεσσα λίγο πριν από το ολοκαύτωμα, δεν μου έλεγαν τίποτα σχετικά. Κι ο τότε υπουργός Μακεδονίας Θράκης, ο κοζανίτης Τσαρτσιώνης πριν από λίγα χρόνια κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο ενός από τους αρχηγούς των σφαγέων, πράγμα που το καυτηρίασε ο «Ιός» της Ελευθεροτυπίας.

    Τα στοιχεία τα βρήκα πριν από λίγα χρόνια σε κάποιες πολυγραφημένες μαρτυρίες δυο κατρανιτσιωτών συνταξιούχων δασκάλων και προσπαθώ να τα διασταυρώσω από επιζώντες.
    Σ’ ένα πρόσφατο (του 2011, νομίζω) για τα δέκα πιο μαρτυρικά χωριά της Κατοχής, ο δήμαρχος Εορδαίας, γράφοντας για την καταστροφή των Πύργων-Μεσόβουνου, συνοπτικά αναφέρεται στους Γερμανούς, χωρίς καμία νύξη για τους Έλληνες συνεργατες τους.

  160. sarant said

    159: Έτσι εξηγείται!

  161. Theo said

    159, διόρθωση:
    Σ’ ένα πρόσφατο (του 2011, νομίζω) συλλογικό τόμο.

  162. Γς said

    159:

    >Δεν είναι πολύ διαδεδομένο, γιατί τα μισά θύματα βιάστηκαν και σφαγιάστηκαν από τους ταγματασφαλίτες των γειτονικών χωριών

    Δεν είναι πολύ διαδεδομένο, [επειδή ;] γιατί τα μισά θύματα βιάστηκαν[;]

    Δεν καταλαβαίνω. Πες μας περισσότερα σε παρακαλώ

  163. sarant said

    Φαντάζομαι πως θέλει να πει ότι οι φονιάδες δεν ήταν μόνο Γερμανοί όπως στα Καλάβρυτα, στο Δίστομο κτλ. αλλά ήταν και γερμανοτσολιάδες, και επειδή στη μεταπολεμική Ελλάδα κυβερνούσαν οι δικοί τους λογικό είναι να μην ήθελαν να ακούγεται το έγκλημά τους.

  164. Γς said

    Οχι ρε πούστη μου! Γίνανε και τέτοια;

  165. Γς said

    Ρίξε λίκνους Theo

  166. j7n said

    @Τheo «Κι ο τότε υπουργός Μακεδονίας Θράκης, ο κοζανίτης Τσαρτσιώνης πριν από λίγα χρόνια κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο ενός από τους αρχηγούς των σφαγέων, πράγμα που το καυτηρίασε ο “Ιός” της Ελευθεροτυπίας.»

    Δωσίλογοι μεσαίου χώρου
    http://www.iospress.gr/mikro2005/mikro20051210.htm
    Η ανατομία μιας σφαγής
    http://www.iospress.gr/ios2002/ios20021027a.htm

    Για τον «Δημήτριο Καραγιάννη που μετανάστευσε το 1810 στη Βιέννη από την Κατράνιτσα»:

    In 1767 [Georg Johann Karajoannes] left his birthplace travelling first to Vienna and then moving on to Chemnitz in Saxony.
    http://www.karajan.co.uk/family.html

  167. j7n said

    Για το ολοκαύτωμα των Πύργων Κοζάνης:
    http://www.lakevegoritida.gr/papers/22.pdf
    [σελ. 4]

  168. sarant said

    Ευχαριστούμε!

  169. Theo said

    @162: Ναι, είναι όπως τα λέει ο Νικοκύρης στο 163.

    @166, 167: Χίλια ευχαριστώ για τις παραπομπές.
    Στη λίμνη Βεγορίτιδα μια από τις μαρτυρίες είναι ενός θείου μου, που -μεταξύ των άλλων- αναφέρεται στο κάψιμο του προπάππου και της προγιαγιάς μου σ’ ένα αχυρώνα.
    Για τον Γεώργιο Καραγιάννη ίσως να έχεις δίκιο. Εγώ είχα διαβάσει κάπου για κάποιο Δημήτριο Καραγιάννη, κατρανιτσιώτη, και έτος μετανάστευσής του το 1810, αλλά δεν κράτησα σημείωση.

  170. Theo said

    διευκρίνηση:
    Με το «λίμνη Βεγορίτιδα» εννοώ την παραπομπή του σχ. 167.

  171. j7n said

    Οι Kαραγιάννηδες:
    http://www.kozani.net/articles.php?p_id=376
    http://www.xronos-kozanis.gr/Sthles-PRIN_20_XRONIA.php?start_from=&ucat=5&subaction=showfull&id=1284369056&archive=1285880633&
    http://www.heidermanns.net/pers/Familie/d0019/g0000010.html#I29616

  172. Theo said

    @171: Ευχαριστώ και πάλι. Μάλλον άλλος ήταν ο κατρανιτσιώτης Καραγιάννης (αν υπήρξε).

  173. Immortalité said

    @141 Jago το είδα και μου έχει σηκωθεί η τρίχα!

  174. […] είχε κάνει τον κόπο να διαβάσει τις περιπέτειες του πολύπλαγκτου Δημοκήδη, (έχει γράψει ένα κεφάλαιο στο βιβλίο του ο μακαρίτης ο […]

  175. […] είχε κάνει τον κόπο να διαβάσει τις περιπέτειες του πολύπλαγκτου Δημοκήδη, (έχει γράψει ένα κεφάλαιο στο βιβλίο του ο μακαρίτης ο […]

  176. […] είχε κάνει τον κόπο να διαβάσει τις περιπέτειες του πολύπλαγκτου Δημοκήδη, (έχει γράψει ένα κεφάλαιο στο βιβλίο του ο μακαρίτης ο […]

  177. […] είχε κάνει τον κόπο να διαβάσει τις περιπέτειες του πολύπλαγκτου Δημοκήδη, (έχει γράψει ένα κεφάλαιο στο βιβλίο του ο μακαρίτης ο […]

  178. […] είχε κάνει τον κόπο να διαβάσει τις περιπέτειες του πολύπλαγκτου Δημοκήδη, (έχει γράψει ένα κεφάλαιο στο βιβλίο του ο μακαρίτης ο […]

  179. […] είχε κάνει τον κόπο να διαβάσει τις περιπέτειες του πολύπλαγκτου Δημοκήδη, (έχει γράψει ένα κεφάλαιο στο βιβλίο του ο μακαρίτης ο […]

  180. Γς said

    174,…,179:
    Μήπως ο σφουγγαριστής υπηρεσίας;

  181. sarant said

    Πίνγκμπακ είναι, δεν βλάφτουν.

  182. Γς said

    181:
    Ναι δεν το είχα προσέξει.
    Θέλω κι εγώ να το κάνω στο δικό μου το μπλογκ αλλά δεν τα καταφέρνω. Πoιός θα μου πει το «πως»;

  183. 182 Μόνο στη wordpress (νομίζω)

  184. […] είχε κάνει τον κόπο να διαβάσει τις περιπέτειες του πολύπλαγκτου Δημοκήδη, (έχει γράψει ένα κεφάλαιο στο βιβλίο του ο μακαρίτης ο […]

  185. […] είχε κάνει τον κόπο να διαβάσει τις περιπέτειες του πολύπλαγκτου Δημοκήδη, (έχει γράψει ένα κεφάλαιο στο βιβλίο του ο μακαρίτης ο […]

  186. […] https://sarantakos.wordpress.com/2013/01/27/democedes/ […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: