Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Για τα «Μαρασλειακά» της Μ. Ρεπούση

Posted by sarant στο 18 Φεβρουαρίου, 2013


marasl b178962Το όνομα της Μαρίας Ρεπούση έχει συνδεθεί με το διάσημο βιβλίο Ιστορίας της 6ης Δημοτικού, που δέχτηκε ολομέτωπη την επίθεση της εθνικιστικής δεξιάς (και μερικών αριστερών, που ελπίζω να το έχουν μετανιώσει πικρά) και που τελικά αποσύρθηκε, πράγμα το οποίο θεωρώ ότι αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες ιδεολογικές νίκες της ακροδεξιάς τις τελευταίες δεκαετίες. Τότε που μαινόταν η ακροδεξιά επίθεση ήταν δύσκολο να κρίνει κανείς το βιβλίο νηφάλια, από φόβο μήπως ταυτιστεί με τους καρατζαφέρηδες και τους καραμπελιάδες.

Σήμερα, αρκετά χρόνια μετά, κυκλοφορεί το νέο βιβλίο της Μαρίας Ρεπούση, τα «Μαρασλειακά». Επειδή στο μεταξύ η Μαρία Ρεπούση είναι βουλευτίνα της ΔΗΜΑΡ, υπάρχει παρόμοιος φόβος: μήπως η κριτική στο βιβλίο της θεωρηθεί έμμεση κριτική προς το κόμμα της και την επιλογή του να συμμετάσχει στην τρικομματική συγκυβέρνηση. Βέβαια, μέχρι τώρα, οι κριτικές που έχω διαβάσει ήταν σχεδόν όλες ανεπιφύλακτα επαινετικές. Εγώ, παρόλο που δεν είμαι ιστορικός, έχω αρκετά ασχοληθεί με τον μεσοπόλεμο κυρίως από τη σκοπιά της ιστορίας της λογοτεχνίας· και επειδή στο αρχείο μου έχω αρκετές πρωτογενείς πηγές, δεν ήταν πολύ δύσκολο να ελέγξω κάποια από τα γραφόμενα στο βιβλίο της Μ. Ρεπούση. Ομολογώ ότι δεν έχω μείνει ικανοποιημένος και σας διαβεβαιώνω ότι η αρνητική μου κριτική δεν υπαγορεύεται από την πολιτική τοποθέτηση της συγγραφέα. Πάντως, σας προειδοποιώ ότι το κείμενό μου είναι πολύ εκτενές. Επίσης, κατά το δυνατόν θα παρακαλούσα τα σχόλιά σας να μην εστιαστούν μόνο στο βιβλίο Ιστορίας της 6ης Δημοτικού.

Επειδή πιθανόν οι περισσότεροι να μην έχουν φρέσκα τα γεγονότα, θα κάνω μια τηλεγραφική ανασκόπηση. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1917-20 που έβαλε τη δημοτική στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση (Το αλφαβητάρι με τον ήλιο, Τα ψηλά βουνά) σταμάτησε απότομα μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920, οπότε επανήλθε δριμύτερη η καθαρεύουσα και τα νέα διδακτικά βιβλία οδηγήθηκαν στην πυρά. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την εκδίωξη του βασιλιά, η επαναστατική κυβέρνηση επανέφερε τους διωγμένους δημοτικιστές στην ηγεσία της εκπαίδευσης. Πλάι στο Μαράσλειο Διδασκαλείο, που το ανέλαβε ο Δελμούζος, και που εκπαίδευε δασκάλους για τα δημοτικά σχολεία, ιδρύθηκε, ως αντίπαλο δέος στη Φιλοσοφική σχολή που ήταν προπύργιο του γλωσσικού συντηρητισμού, η Παιδαγωγική Ακαδημία, με αποστολή να μετεκπαιδεύει καθηγητές για τη μέση εκπαίδευση. Διευθυντής της ο Δημ. Γληνός. Τα δυο ιδρύματα συστεγάζονταν και αλληλοσυμπληρώνονταν· στελεχώθηκαν με δημοτικιστές, αρκετούς από αυτούς αριστερούς (Ιορδανίδης, Βάρναλης, Ιμβριώτου). Με την όξυνση των αντιθέσεων η κοινωνικοπολιτική συγκυρία γίνεται ολοένα και πιο αρνητική για τους πρωτεργάτες της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης· στα τέλη του 1924 μια μερίδα των Φιλελευθέρων συντάχθηκε με την αντίδραση και άρχισε να επιτίθεται στο Μαρασλειακό συγκρότημα. Πρώτο θύμα ήταν ο Βάρναλης που παύθηκε για αντιπατριωτικούς στίχους (στο δημοσιευμένο τρία χρόνια νωρίτερα Φως που καίει), δεύτερος δέχτηκε επίθεση ο Ιορδανίδης, που ήταν κομμουνιστής και επιπλέον η σύζυγός του ήταν υπάλληλος της σοβιετικής πρεσβείας (πρόκειται για τη Μαρία Ιορδανίδου, την αγαπημένη συγγραφέα της Λωξάντρας), και το κακό τρίτωσε όταν στη συνέχεια δέχεται επίθεση η Ρόζα Ιμβριώτου γιατί δίδασκε το μάθημα της ιστορίας σύμφωνα με τον ιστορικό υλισμό (είχε εκδοθεί πρόσφατα και το βιβλίο του Κορδάτου για την κοινωνική σημασία της επανάστασης του 1821). Τότε αρχίζουν και τα καθαυτό Μαρασλειακά. Με τη δικτατορία Πάγκαλου η συντηρητική επίθεση εξαπολύεται πλέον ολομέτωπη, οι δημοτικιστές χάνουν τα ερείσματά τους, και τελικά όλοι οι πρωτεργάτες της μεταρρύθμισης απολύονται στις αρχές του 1926, η Παιδαγωγική Ακαδημία καταργείται και η μεταρρύθμιση ενταφιάζεται.

Ας γυρίσουμε όμως στο βιβλίο της Μ. Ρεπούση. Τα Μαρασλειακά επιχειρούν να εξιστορήσουν (αντιγράφω από το οπισθόφυλλο του βιβλίου) «τη διαμάχη που ξέσπασε στο Μαράσλειο Διδασκαλείο τον Μάρτιο του 1925 και απασχόλησε την κοινή γνώμη και τον πολιτικό κόσμο για μια κρίσιμη διετία. Η αφετηρία της αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο η Ρόζα Ιμβριώτη φερόταν να διδάσκει την Επανάσταση του 1821 και γενικά το μάθημα της Ιστορίας· κατέληξε, όμως, να θέσει υπό αμφισβήτηση το συνολικό μεταρρυθμιστικό έργο που επιτελούνταν εκεί, υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Δελμούζου, ακυρώνοντας έτσι, για μία ακόμα φορά, τη μεταρρύθμιση της εκπαίδευσης».

Η συγγρ. θεωρεί την πρωτοποριακή διδασκαλία της Ιμβριώτη σαν την αφετηρία της διαμάχης και την αμφισβήτηση της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης σαν συνέπεια. Προσωπικά διαβάζω τα γεγονότα αντίστροφα: η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση είχε προκαλέσει, ήδη από το 1923, την επίθεση της «αντίδρασης», αρχικά μόνο των καθαρευουσιάνων και ακροδεξιών· ωστόσο, μέσα στο 1924, με την έναρξη λειτουργίας της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, το ξεθύμασμα της επανάστασης του Πλαστήρα  και την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον συντηρητικότερο Μιχαλακόπουλο (Οκτ. 1924), μια μερίδα των Φιλελευθέρων αρχίζει να επικρίνει την εκπαιδ. μεταρρύθμιση. Σημείο καμπής είναι η μεταστροφή της (βενιζελικής) Εστίας, η οποία από τις 10 Νοεμβρίου 1924 αρχίζει να επιτίθεται στην Παιδαγωγική Ακαδημία με κύριο στόχο τον Κ. Βάρναλη, τον γνωστό ποιητή, ο οποίος είχε αποσπαστεί εκεί και δίδασκε Νεοελλ. Λογοτεχνία, και τις «αντιπατριωτικές» απόψεις που είχε εκφράσει στο «Φως που καίει». Εξίσου καλά θα μπορούσαμε να βάλουμε λοιπόν την «αφετηρία» των γεγονότων στον Νοέμβριο του 1924 και στην επίθεση στον Βάρναλη ή, πιο σωστά, την επίθεση στην Παιδαγ. Ακαδημία με αφορμή τον Βάρναλη. Γιατί τόσο κατά τη γνώμη του Βάρναλη, όπως την εξέφρασε στα Φιλολογικά του Απομνημονεύματα («Μα τουτουνούς [Δελμούζο και Γληνό] ίσα-ίσα θέλανε να φάνε … εμένα με χτυπήσανε για λογαριασμό δικό τους κι ο Δελμούζος νόμιζε πως εγώ τον πήρα στο λαιμό μου!», σελ. 282) όσο και κατά τη δική μου γνώμη, η επίθεση στον Βάρναλη και στην Ιμβριώτη δεν ήταν αυτοσκοπός, ήταν μέσο για να χτυπηθούν μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, αφενός η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και αφετέρου η διείσδυση των ιδεών του κομμουνισμού στην εκπαίδευση. Ο Βάρναλης και η Ιμβριώτη δεν ήταν οι κύριοι στόχοι, σχεδόν ήταν οι παράπλευρες απώλειες. Και οι Μαρασλειακοί δεν ηττήθηκαν επειδή έκαναν λάθη τακτικής ή επειδή δεν είχαν αρραγές μέτωπο, αλλά επειδή άλλαξε η γενικότερη πολιτική κατάσταση: άλλωστε, το αποφασιστικό χτύπημα στη μεταρρύθμιση δόθηκε από τη δικτατορία του Πάγκαλου.

Βέβαια, είναι σωστό ότι παρόλο που η επίθεση στη μεταρρύθμιση και στο Μαρασλειακό συγκρότημα (Μαράσλειο και Παιδαγ. Ακαδημία) άρχισε από τα τέλη του 1923, το γεγονός που συμβατικά ονομάστηκε «Μαρασλειακά» ξεσπάει με αφορμή την επίθεση στην Ιμβριώτη. Αλλά σε μια διατριβή 450 σελίδων δεν εξηγείται η αποσιώπηση του πρώτου σταδίου της επίθεσης στο Μαρασλειακό συγκρότημα. Όχι μόνο η επίθεση της Εστίας αποσιωπάται παντελώς, αλλά και το πρωτοφανές γεγονός της τιμωρίας του Βάρναλη με εξάμηνη παύση, το οποίο μάλιστα συνέβη κατά την περίοδο που ερευνά η συγγρ. δεν αναφέρεται καθόλου στο βιβλίο. Στα τέλη Μαρτίου 1925 ο Βάρναλης τιμωρείται με εξάμηνη παύση. Σε εφημερίδες και περιοδικά δημοσιεύονται διαμαρτυρίες· λόγιοι και πολιτικοί της Αθήνας (ανάμεσά τους ο Γ. Παπανδρέου και ο Παλαμάς) και λογοτέχνες της Αλεξάνδρειας (ανάμεσά τους ο Καβάφης) υπογράφουν κείμενα συμπαράστασης που δημοσιεύονται ευρέως στον Τύπο, κάποιοι από αυτούς, όπως ο Παλαμάς και ο Παρορίτης, που είναι δημόσιοι υπάλληλοι, καλούνται σε απολογία, αλλά η κ. Ρεπούση αποσιωπά όλα αυτά τα γεγονότα, που συμβαίνουν ακριβώς τη στιγμή που ξεκινάει η επίθεση κατά της Ιμβριώτη!

Στην επίθεση κατά του Βάρναλη λογαριάζω να ασχοληθώ σε χωριστό άρθρο, συν τοις άλλοις επειδή αναδεικνύονται αξιοπρόσεχτα ζητήματα, όπως, ας πούμε, η πολύ θαρραλέα θέση που αρχικά υιοθέτησε ο Δελμούζος όταν η Εστία κατάγγειλε ότι στο μαρασλειακό συγκρότημα υπηρετούσαν κομμουνιστές εκπαιδευτικοί: «Ο καθένας μας μπορεί ατομικά να έχει οποιαδήποτε πολιτική πίστη θέλει, ακόμα και αναρχικός να είναι και σε σύλλογο αναρχικό να ανήκει και θεωρητικά στην εξωσχολική του δράση να γράφει ακόμα υπέρ του αναρχισμού. Πώς μπορεί να συμβιβάσει σε τέτοια περίπτωση την ατομική του πίστη με το έργο του διδασκαλείου, αυτό είναι ζήτημα δικής του συνειδήσεως. Σ’ αυτό δεν είμαστε εμείς που θα ελέγξομεν». Είναι κρίμα που η Μ. Ρεπούση δεν εντόπισε ή δεν επέλεξε να δημοσιεύσει το σημαντικό αυτό απόσπασμα. Στον Βάρναλη σε συνάρτηση με τα Μαρασλειακά αναφέρεται και ο Ηρ. Κακαβάνης στο βιβλίο του «Ο άγνωστος Βάρναλης«. Τέλος παρένθεσης.

Φοβάμαι ότι ο Βάρναλης εξοβελίζεται επειδή δεν ταιριάζει με την έμφυλη ανάγνωση της κ. Ρεπούση, η οποία θέλει οπωσδήποτε τα γεγονότα να ξεκινούν επειδή μία γυναίκα δίδαξε την ιστορία κατά διαφορετικό τρόπο (ίσως και σε  παραλληλισμό με την επίθεση που δέχτηκε η ίδια). Δεν διαφωνώ ότι η επίθεση κατά της Ιμβριώτη αντιπροσωπεύει το αποκορύφωμα της αντιδραστικής επίθεσης, αλλά δεν είναι η αρχή της. Δέχομαι ότι οι περισσότεροι που εξετάζουν τα Μαρασλειακά (όχι όλοι!) θεωρούν ως αρχή της διαμάχης την επίθεση κατά της Ρόζας Ιμβριώτη, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την πλήρη αποσιώπηση της δίωξης του Βάρναλη, όπως κάνει το βιβλίο της Μ. Ρεπούση. Άλλωστε, δεν είναι πιστεύω τυχαίο ότι και το ισχυρό και μαχόμενο φεμινιστικό κίνημα της εποχής, δηλαδή ο Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας (η Ιμβριώτη ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του), δεν έσπευσε να συμπαρασταθεί στη διωκόμενη Ιμβριώτη ως γυναίκα αλλά μόνο να καταδικάσει «το διωγμό εναντίον της δημοτικής γλώσσας και των δημοτικιστών». Η Μ. Ρεπούση εξηγεί αμήχανα (σελ. 261) τη στάση «ίσων αποστάσεων» που κράτησαν οι φεμινίστριες της εποχής εικάζοντας πως νόμισαν ότι «θα είχαν έτσι καλύτερη τύχη στον αγώνα τους για τη διεκδίκηση πολιτικών δικαιωμάτων», αλλά υπάρχει και μια απλούστερη εξήγηση: δεν ανέδειξαν τη γυναικεία διάσταση του ζητήματος, γιατί απλώς έκριναν ότι δεν υπήρχε γυναικεία διάσταση ή ότι η γυναικεία διάσταση ήταν απλώς το κερασάκι στην τούρτα, η πικάντικη πινελιά στο πολύ σοβαρότερο θέμα της ματαίωσης της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

Ούτε και οι αντιδραστικοί της εποχής έκαναν κάποια διάκριση ανάμεσα στα θύματα της επίθεσής τους. Ο πολύς Κουλουμβάκης, ο Γ. Χατζιδάκις, το Εμπρός, όλοι οι πολέμιοι της μεταρρύθμισης, στα άρθρα τους αναφέρονται εξίσου στην Ιμβριώτου, στον Ιορδανίδη και στον Βάρναλη, στον Γληνό και τον Δελμούζο, όταν στηλιτεύουν τη μεταρρύθμιση: Ποιοι θα παυθούν εκ των πρώτων: … η απόλυσις του καθηγητού Βάρναλη, της Ρόζας Ιμβριώτου και τινών άλλων προσώπων (Εμπρός, 10.1.1926, σελ. 4) ή «ο κ. Ιορδανίδης, ο κ. Βάρναλης, ο κ. Γληνός και η άλλη σεμνή χορεία των κομμουνιστών» (Γ. Χατζιδάκις, Ο επιστημονικός ψευδομανδύας, Εμπρός 8.7.1925). Στο παραληρηματικό κείμενο συλλογής υπογραφών «Να καώσιν τα μαλλιαροαθεϊστικά βιβλία», γραμμένο με ύφος που μοιάζει κακή μίμηση του Μποστ, ο Βάρναλης είναι από τα πρώτα κεφάλια της αντεθνικής Λερναίας Ύδρας διαβάζουμε: «Γνωστόν τοις πάσι ότι η Λερναία Ύδρα της καταχθονίου, της εθνοκτόνου συμμορίας των Γλυνών και των Δελμούζων, Τριανταφυλλίδων, Ιμβριωτών, Ιορδανίδων, Βάρναλων, Βαχαβιόλων, Τσαμασφύρων, Κορδάτων, Παπαμαύρων….» (Εμπρός 28.3.1926). Ο Κουλουμβάκης μάλιστα αποκαλεί τον Βάρναλη «απεχθέστερο των μαλλιαρών μεταξύ των εκπαιδευτικών λειτουργών» (Εμπρός 28.7.1925). Μερικές φορές η κ. Ρεπούση παραθέτει παρόμοια αποσπάσματα, αλλά (τυχαία ίσως) παραλείπει ακριβώς εκείνο το μέρος στο οποίο γίνεται λόγος για τον Βάρναλη ή την Παιδαγωγική Ακαδημία. Για παράδειγμα, στη σελ. 68 έχει ένα αντιδραστικότατο παράθεμα του Χατζιδάκι, αλλά δυο αράδες πιο πάνω, στο ίδιο άρθρο, ο Χ. επιτίθεται ακριβώς στην Παιδαγωγική Ακαδημία. «Αν το πανεπιστήμιον διά της απολύσεως τοσούτων καθηγητών ηρημώθη, ιδρύθη όμως η περίφημος Παιδαγωγική Ακαδημία, εις την οποίαν αυτοχειροτονήθησαν Ακαδημαϊκοί, ο κ. Γληνός μάλιστα και διευθυντής, ήτοι πρόεδρος αυτής, και εδίδαξαν ο κ. Ιορδανίδης, ο κ. Βάρναλης, ο κ. Γληνός και η σεμνή χορεία των τα σοφά και πατριωτικά αυτών διδάγματα».

Η επιλογή της συγγραφέα να αγνοήσει σχεδόν όλες τις εξελίξεις πριν από το 1924, δεν οδηγεί μόνο στην εξαφάνιση του Βάρναλη, αλλά και στην περιθωριοποίηση ενός εκ των πρωταγωνιστών της αντιδραστικής μερίδας, του παιδαγωγού Σπυρ. Καλλιάφα, ο οποίος εμφανίζεται μόλις στη σελ. 144 του βιβλίου (και, χρονολογικά, τον Ιούλιο του 1925). Αποσιωπάται έτσι ότι ο Καλλιάφας, από τις αρχές κιόλας του 1924, είχε αρχίσει τις επιθέσεις ενάντια στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, και μάλιστα και σε βενιζελικούς κύκλους (π.χ. είχε δώσει εκτενή συνέντευξη στον Σπύρο Μελά τον Φεβρουάριο του 1924, για την οποία βέβαια δεν γίνεται λόγος στο βιβλίο). Η κ. Ρεπούση ξεμπερδεύει με το παρελθόν του Καλλιάφα με μια λακωνική υποσημείωση (υποσ. 66, σ. 383): Τα έργα και τις ημέρες του Καλλιάφα κάνει γνωστά ο Χαράλαμπος Νούτσος, (1990), όπ.π., σελ. 23-165. Ο Νούτσος (που το βιβλίο του είναι εξαντλημένο) χρειάστηκε 140 σελίδες για να τα αφηγηθεί, η κ. Ρεπούση τα προσπερνάει σε 12 λέξεις!

Επίσης, οι πηγές της πάσχουν σε ό,τι αφορά την αριστερά. Παρόλο που η συγγρ. υποστηρίζει ότι αποδελτίωσε κείμενα του Ριζοσπάστη της περιόδου 1921-1927, απουσιάζουν από το βιβλίο της σημαντικά δημοσιεύματα της εφημερίδας, και ιδίως μια σειρά επτά (!) επιφυλλίδων που δημοσιεύτηκαν στον Ριζοσπάστη από τις 24 ως τις 31/8/27 (με κενό στις 29/8), με τίτλο «Απ’ αφορμή μιας διακήρυξης του Εκπαιδευτικού Ομίλου», με υπογραφή Π.Κ. Οι επιφυλλίδες αυτές είναι πολύ χρήσιμες για τον μελετητή, επειδή περιέχουν μια συνολική ανασκόπηση της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης από το 1913 ως το 1927, όπως την έβλεπε το ΚΚΕ, με ιδιαίτερη έμφαση στα Μαρασλειακά. Ο ίδιος ο Δελμούζος, τις συμπεριέλαβε στο βιβλίο του «Παιδεία και κόμμα», (και μάλιστα παραποιημένες, όπως αποκαλύπτει ο Χαρ. Νούτσος, σ. 270 της Ιστορίας της εκπαίδευσης). Η συγγρ. περιλαμβάνει στη βιβλιογραφία της και το βιβλίο του Δελμούζου και εκείνο του Νούτσου, αλλά δεν παίρνει υπόψη της τις επιφυλλίδες, παρόλο που εκεί ρητά αναφέρεται ότι (κατά το ΚΚΕ) τα Μαρασλειακά άρχισαν τον Νοέμβριο του 1924 με την επίθεση της Εστίας κατά του Βάρναλη. Δεν λέω ότι η συγγρ. έπρεπε να ενστερνιστεί τη θέση του ΚΚΕ, αλλά έπρεπε τουλάχιστον να την παρουσιάσει, πολύ περισσότερο που υπάρχει στο βιβλίο της ενότητα με τίτλο «Η κομμουνιστική αριστερά». Επίσης, η αποδελτίωση του Ριζοσπάστη έχει γίνει με επιπολαιότητα ή μονομέρεια: έτσι, ενώ παρατίθεται (στη σελ. 432) ένα απόσπασμα από ένα σχολιάκι του Ριζοσπάστη (στις 24.6.1925) που εγκωμιάζει την πρώτη περίοδο του Ψυχάρη, αποσιωπάται ότι την επόμενη ημέρα ο Ριζοσπάστης δημοσίεψε ένα πολύ εκτενέστερο άρθρο, με τίτλο «Δημοτικιστές αλλά όχι ψυχαρικοί», στο οποίο επαναφέρει στην τάξη τον πρώτο αρθρογράφο (που ίσως είναι ο Παρορίτης με ψευδώνυμο). Δύσκολο να μην είδε η συγγρ. το άρθρο αυτό, γιατί βρίσκεται δίπλα στο άρθρο «Εθνικισμός και αγριανθρωπισμός» που το σχολιάζει στο βιβλίο της. Και όταν θες να παρουσιάσεις τη στάση του ΚΚΕ απέναντι στον Ψυχάρη, δεν αποδελτιώνεις μόνο ένα άρθρο «εκτός γραμμής».

Η «δημιουργική επιπολαιότητα» στον χειρισμό των πηγών γίνεται έκδηλη σε μια-δυο ακόμα περιπτώσεις που θα τις παρουσιάσω αναλυτικά γιατί αγγίζουν ή και ξεπερνούν τα όρια της διαστρέβλωσης. Ας πούμε, η συγγρ.  στη σελ. 84-85 η Ρεπούση αποδίδει στον Γληνό αντιφεμινιστικές απόψεις που δεν τις έχει! Γράφει: «Ο δημόσιος αυτός λόγος περί ασυμβατότητας της γυναίκας με τη διδασκαλία της Ιστορίας είχε απήχηση και στους δημοτικιστικούς κύκλους». Βαριά κουβέντα, που θα χρειαζόταν σοβαρή τεκμηρίωση. Και ως μόνη απόδειξη, αμέσως ακολουθεί: «Ο Γληνός εμφανίζεται να συμμερίζεται την άποψη του Μάρκου Τσιριμώκου ότι αποτελούσε απερισκεψία η ανάθεση του μαθήματος της Ιστορίας σε μια γυναίκα». Πηγή; Είναι η υποσημείωση 82, στη σελ. 356, μια επιστολή του Γληνού στον Δελμούζο που έχει εκδοθεί από τον Γ. Γάτο παλιότερα. Η Ρεπούση δεν παραθέτει το κείμενο της επιστολής. Επειδή όμως το βιβλίο το έχω, μπορούμε να δούμε τι λέει ο Γληνός: «Σε μένα κρατάει πόζα ο κ. Τσιριμώκος [ο υπουργός, ο Γιάννος]. Ο Μάρκος [ο αδελφός του υπουργού] φέρνεται κάπως καλύτερα, αλλά και αυτός την τιμωρία και τη μετάθεση της κ. Ιμβριώτου τη θεωρεί και σκόπιμη και δικαιολογημένη και θεωρεί επιπολαιότητα εκ μέρους μας, ότι εμπιστευθήκαμε τη διδασκαλία της ιστορίας σε μια γυναίκα». Ανακεφαλαιώνω: Ο Γληνός λέει στον Δελμούζο πως ο Μάρκος Τσιριμώκος θεωρεί επιπολαιότητα ότι ανέθεσαν το μάθημα της ιστορίας σε μια γυναίκα. Η Μ. Ρεπούση «μεταφράζει»: ο Γληνός εμφανίζεται να συμμερίζεται την άποψη του Μάρκου Τσιριμώκου. Αγγίζει τα όρια της διαστρέβλωσης, δεν βρίσκετε; Και να σημειωθεί ότι ο μέσος αναγνώστης, που δεν έχει πρόσβαση στις πηγές, δεν έχει καμιά δυνατότητα να ελέγξει την επιστημονική ειλικρίνεια της κ. Ρεπούση.

Δεύτερο κρούσμα, πάλι εναντίον του Γληνού, στη σελ. 135: «Μεγάλη μερίδα των δημοτικιστών (υποσ. 14), του Γληνού συμπεριλαμβανομένου (υποσ. 15) θεωρούσε ότι αυτό [το κλείσιμο της υπόθεσης] θα συνέβαινε, μόνο αν θυσιαζόταν η Ιμβριώτη. Πρότειναν λοιπόν να γίνει η Ιμβριώτη το εξιλαστήριο θύμα…»
Η «συμπερίληψη» του Γληνού στη μερίδα όσων πρότειναν να γίνει εξιλαστήριο θύμα η Ιμβριώτη, αν πάμε στην υποσημείωση, στη σελ. 378, είναι και πάλι μια φράση από γράμμα του προς τον Δελμούζο: «θετικά ζητάει να ρίξη [ο υπουργός] την Ιμβριώτου εξιλαστήριο θύμα στον αγώνα». Όμως, η Μ. Ρεπούση το παρουσιάζει σαν ο Γληνός να προτείνει τη θυσία της Ιμβριώτη, ενώ στο γράμμα του ο Γληνός το παρουσιάζει ως απευκταίο. Βλέπετε, παραθέτει μόνο αυτή τη φράση, ενώ στην πρωτογενή πηγή ο Γληνός λέει (δικά μου τα πλάγια): «Ας μην υπεραισιοδοξούμε. Θετικά ζητάει να ρίξη την Ιμβριώτου εξιλαστήριο θύμα στον αγώνα». Υπερβάλλω όταν λέω ότι εδώ διαστρεβλώνει, αφού αφαίρεσε την πρώτη φράση;

Επίσης, η εμφανής τάση ηρωοποίησης της Ρόζας Ιμβριώτη κάνει τη συγγραφέα να απαλείφει από το εκτενές βιογραφικό της (σελ. 329) ορισμένα στοιχεία που θα μπορούσαν να την παρουσιάσουν να συμβιβάζεται, όπως ας πούμε ότι πήρε υποτροφία από το ίδρυμα Ροκφέλερ το 1928 ή ότι επί Μεταξά, το 1937, ανέλαβε διευθύντρια στο Πρότυπο Ειδικό Σχολείο (όπου, πάντως, είχε πολύ αξιόλογο έργο).

Τέλος, η συγγραφέας εμφανίζει στον επίλογο την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1929 ως δικαίωση των πρωτεργατών του εκπαιδευτικού δημοτικισμού («η μεταρρύθμιση του 1929 ήταν η δικαίωσή τους»), ενώ παραλείπεται, ας πούμε, η άποψη του Γληνού ότι η μεταρρύθμιση του 1929 ήταν «ουσιαστικά πολύ ατελέστερη από τη μεταρρύθμιση του 1913», ότι ήταν «εικονική και πισωδρομική», ότι η εργασία ήταν «πρόχειρη, βιαστική, αμελέτητη, αντιφατική, χωρίς τόλμη, χωρίς δημιουργικότητα, χωρίς βαθύτερη αντίληψη, χωρίς άμεση επαφή με τα πράγματα» (σειρά 13 άρθρων στην Ακρόπολι τον Ιούνιο του 1929) και δεν αναφέρεται ότι με την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του 1932 πολλά μέτρα της μεταρρύθμισης ακυρώθηκαν.

Με αυτά δεν θέλω να πω ότι το βιβλίο είναι άχρηστο: βρήκα ενδιαφέροντα πράγματα στην αποδελτίωση του τύπου, και οι αποκρουστικές απόψεις των αντιδραστικών, τόσο εναντίον των γυναικών (το σχετικό κεφάλαιο είναι ίσως το καλύτερο) όσο και εναντίον των δημοτικιστών ή των αριστερών, δίνονται παραστατικά, με εξαίρεση βέβαια τα σημεία όπου η συγγραφέας επεμβαίνει στις πηγές για να χρεώσει αντιφεμινισμό στον Γληνό.

Αλλά το βιβλίο δεν αστοχεί μόνο στα μεγάλα, αστοχεί και στα μικρά. Κι αν τα μεγάλα μπορούν να αποδοθούν σε ιδεολογική τοποθέτηση, τα μικρά λάθη προδίνουν σοβαρό έλλειμμα παιδείας και ανύπαρκτη επιμέλεια του βιβλίου. Παραθέτω μια ανθολογία από τα λάθη του βιβλίου, κατά σειρά εμφάνισης.

* Στη σελ. 45 η συγγρ. αναφέρεται στον δημοτικιστή Μάρκο Τσιριμώκο και τις θέσεις του για το 1821, και αναφέρει εν παρόδω: «Ο Τσιριμώκος, που θα βρεθεί στο κέντρο λήψης των αποφάσεων όταν κρίνεται η τύχη του Μαράσλειου, αποδίδει την Ελληνική Επανάσταση στην ιδέα της ελευθερίας….» Αλλά δεν είναι ο ίδιος Τσιριμώκος που θα βρεθεί στο κέντρο λήψης των αποφάσεων! Πρόκειται για τον Γιάννο Τσιριμώκο, τον Υπουργό Παιδείας και αδελφό του Μάρκου.

* Στη σελ. 59 «Ένα χρόνο μετά, το 1890, επιχείρησε να προβεί σε αλλαγή και ο Δεληγιάννης, με τα νομοσχέδια Γεροκωστόπουλου, που επίσης δεν προχώρησαν, αφού λίγες μέρες μετά την κατάθεσή τους στη Βουλή, βασιλικό πραξικόπημα ανέτρεψε την κυβέρνηση». Καταρχάς, ο πρωθυπουργός λεγόταν Δηλιγιάννης, όσο κι αν είναι διαδεδομένο λάθος το «Δεληγιάννης». Έπειτα, η διατύπωση είναι παραπλανητική ως προς τον χρόνο κατάθεσης των νομοσχεδίων, αφού το βασιλικό πραξικόπημα έγινε τον Φεβρουάριο του 1892.

* Στη σελ. 67 λείπουν δυο αράδες (εδώ με πλάγια) από το παρατιθέμενο απόσπασμα με αποτέλεσμα να μη βγαίνει νόημα «ότι ο Λάζαρος Κουντουριώτης ο προσενεγκών όλην την περιουσίαν του δωρεάν υπέρ της Ελλάδος αγωνιζομένης υπέρ της ελευθερίας έπραξε τούτο ίνα αρπάση την περιουσίαν των Τούρκων…»

* Στη σελ. 86 αναφέρεται ότι «Το 1920, με επανέκδοση το 1923, είχε κυκλοφορήσει στην ελληνική αγορά … το κλασικό βιβλίο του Αύγουστου Μπέμπελ για τις γυναίκες». Μάλλον αγνοεί η συγγρ. ότι το βιβλίο αυτό είχε ήδη κυκλοφορήσει στα ελληνικά από το 1892.

* Στη σελ. 145 (και παντού αλλού στο βιβλίο) Το όνομα του υπουργού Παιδείας αναφέρεται «Χατζηκυριακός», ενώ ήταν «Χατζηκυριακού». Το λάθος αυτό δικαιολογείται, επειδή σε αρκετές πηγές δίνεται έτσι το όνομα (και, επιπλέον, υπήρχε κι άλλος υπουργός που λεγόταν όντως Χατζηκυριακός).

* Στη σελ. 152, το παράθεμα (οι μαλλιαροί φεύγουν κουρεμένοι) δεν είναι από το φ. του Εμπρός της 11.8.1926 όπως λέει η υποσημ. 102 (σελ. 389) αλλά 11.8.1925, ένα χρόνο νωρίτερα, που έχει τη σημασία του διότι χρονολογικά δεν έχει θέση εκεί, εφόσον έχει γραφτεί πριν από την παραίτηση Τσιριμώκου.

* Στη σελ. 197 υπάρχει ένα παράθεμα από εφημερίδα: «Ουδεμίαν εντύπωσιν ηδύνατο να κάμη η αφήγησις περί παίψιν ουρητηρίων». Τι σημαίνει η ανύπαρκτη αυτή λέξη; Αν πάμε στις υποσημειώσεις δεν θα φωτιστούμε, διότι η σχετική υποσημείωση (υποσ. 104, σ. 404) είναι λάθος, παραπέμπει σε άλλο άρθρο. Αλλά κρίνοντας από τα συμφραζόμενα, προφανώς έλεγε κάτι σαν «ελλείψεως» και ο φοιτητής που έκανε την αποδελτίωση δεν το έβγαζε κι έγραψε ό,τι του κατέβαινε. Κι όπως δεν το κοίταξε κανείς…

* Στη σελ. 211 από αβλεψία γράφεται «Θεοδωρόπουλου» (το όνομα ενός από τους τρεις δασκάλους) αντί για «Δημητρακόπουλου».

* Στη σελ. 233-34 μια κωμική αρμαθιά από λάθη και αβλεψίες. Πρώτον, «την πολυσχιδήΝ ταύτην σπείραν» (πολυσχιδή, σωστά, στο πρωτότυπο)· δεύτερον, «βαρβαρώδους χρηματισμού» (στο πρωτότυπο: βορβορώδους) και τρίτον, αυτά δεν τα λέει ο Ευταξίας, αλλά ο Σακελλαρόπουλος, κι αυτό έχει σημασία διότι στη σελ. 235 γίνεται λόγος για απαντητική επιστολή των εκπαιδευτικών που κατηγορήθηκαν για «βορβορώδη» (ή βαρβαρώδη, αν επιμένει η κυρία Ρεπούση) χρηματισμό από τον κ. Σακελλαρόπουλο, και η αναφορά μένει ξεκρέμαστη!

* Στη σ. 237 αναφέρεται «του Ν. Λεβίδη, που είχε διατελέσει υπουργός Παιδείας». Ο Νικόλαος Λεβίδης όμως δεν είχε ποτέ το υπουργείο Παιδείας. Συγχωρητέο λάθος, αφού υπάρχει και στην πρωτογενή πηγή.

* Στη σελ. 247 ο γνωστός λογοτέχνης Στέφανος Δάφνης γράφεται Δαφνής, το ίδιο και στις υποσημειώσεις!

* Στη σελ. 274, το βιβλίο Δημοτικισμός και παιδεία εκδόθηκε το 1927, όχι το 1926.

* Στη σελ. 275 η κ. Ρεπούση υποστηρίζει ότι «ο Δελμούζος δεν θα απαντήσει στον Κορδάτο· θα τον αγνοήσει». Δεν είναι σωστό. Ο Δελμούζος απάντησε, κυρίως στον Βάρναλη αλλά και στον Κορδάτο, με το άρθρο του Λαχανιασμένη φευγάλα ή ο ελληνικός αρχοντοχωριατισμός, που δημοσιεύτηκε στα Ελληνικά Γράμματα στο τ. 2 (1/7/1927) . Η κ. Ρεπούση το αγνοεί, ίσως επειδή υπογραφόταν όχι από τον Δελμούζο αλλά από το περιοδικό, αλλά έχει συμπεριληφθεί στη συλλογή Μελέτες και πάρεργα του Δελμούζου και άλλωστε το αναφέρει και ο Χ. Νούτσος στο βιβλίο του, σελ. 203.

* Στη σ. 349, υποσ. 92. Ο συγγραφέας της διδακτορικής διατριβής δεν λέγεται Χάρης Αναστασιάδης αλλά Θεοχάρης Αθανασιάδης (αλλού το έχει σωστά).

* Στη σελ. 356, υποσ. 75. Ο πρώτος εκ των συγγραφέων δεν λέγεται Θεοδωρακόπουλος, αλλά Θεοδωρόπουλος. Επιπλέον, δεν αναφέρεται ότι το κείμενο αυτό (Αναίρεσις των Μαρασλειακών…) παρατίθεται ως επίμετρο (σελ. 311 κε), ενώ λείπει από τη βιβλιογραφία!

* Στη σ. 405, ο τίτλος του άρθρου της Καθημερινής προφανώς ήταν με κεφαλαία κι έτσι έγινε «Οι κορυβάντες» (το σωστό, βέβαια, είναι Κορύβαντες!).

* Η δεύτερη επιστολή Γληνού προς Εστίαν δεν δημοσιεύτηκε μόνο στη στήλη επιστολών του Ελ. Βήματος όπως λέει η συγγρ. στη σελ. 414, αλλά και στη Δημοκρατία, 7.6.25, σελ. 3, σε περίοπτη θέση, και μάλιστα συνοδευόμενη από δήλωση των δοκίμων της Παιδ. Ακαδημίας.

* Στη σ. 417 στην τρίτη παράγραφο το «ότι των συντακτών» να γίνει «εκ των συντακτών» και το «ούτε οικογένεια σήμερον δεν υφίσταται» να γίνει «ότι οικογένεια σήμερον δεν υφίσταται».

* Στη σ. 423 ο Γρυπάρης πέθανε το 1942 και όχι το 1949 όπως γράφεται.

* Στη σελ. 433, σε άρθρο του Πουλιόπουλου για το μακεδονικό, διαβάζουμε: «Και ήρωες ‘εθνικούς’ ελάτρευσε ο λαός εκείνος, που αναδείχτηκαν μέσ’ στους αλλεπάλληλους επαναστατικούς του σηκωμούς (‘Ιλντσν, Σανδάσαυ’)». Τι είναι αυτά τα ακατάληπτα «Ιλντσν, Σανδάσαυ»; Είναι τα «Ίλιντεν» Σανδάσκυ, όπως τα κουτσοκατάλαβε αυτός που έκανε τη μεταγραφή από τη σκαναρισμένη σελίδα της εφημερίδας (εδώ μπορείτε να τη δείτε)

* Στη σελ. 443, ο Άριστος Καμπάνης αναφέρεται… Αρίστος. Κι άλλοι το κάνουν αυτό το λάθος, αλλά δεν είναι καθηγητές πανεπιστημίου.

Θα μπορούσα να αναφέρω κι άλλα λάθη και αβλεψίες του βιβλίου, αλλά δεν έχει νόημα, εδώ έβαλα τα πιο τρανταχτά. Δεν έχουν βέβαια όλα την ίδια βαρύτητα, και θα ήταν εξωπραγματικό να απαιτεί κανείς από ένα βιβλίο 470 σελίδων να είναι αλάνθαστο, ιδίως όταν έχει τόσο μεγάλον όγκο πρωτογενών πηγών. Ωστόσο, με πληγώνει που γράφει κανείς βιβλίο για τον μεσοπόλεμο και δεν ξέρει πώς λεγόταν ο Άριστος Καμπάνης και ο Στέφανος Δάφνης, ή που βλέπει κάτι ακατανόητο σαν το «Ιλντσν» και δεν πάει το μυαλό του στο Ίλιντεν, την εξέγερση των σλαβομακεδόνων το 1903. Από μια ιστορικό δεν το περίμενα αυτό.

Δεν ξέρω αν έγινε επιμέλεια στο βιβλίο, στον κολοφώνα δεν αναφέρεται επιμελητής, πάντως έχει αρκετά σημεία τσαπατσουλιάς (ένας επιμελητής, άλλωστε, θα έπιανε πολλές από τις παραπάνω αβλεψίες). Εκείνος που υποφέρει περισσότερο από την επίθεση της τσαπατσουλιάς είναι ο Μιχάλης Παπαμαύρος, ο υποδιευθυντής του Μαρασλείου επί Δελμούζου. Καταρχάς, σε διάφορα σημεία αναφέρεται ως «Παπαμαύρου» (πράγμα που συμβαίνει και σε πρωτογενείς πηγές). Έπειτα, στη σελ. 443 αναφέρεται ως Μάρκος Παπαμαύρου, και στην σελ. 371 ως Παπαμάρκος! Και επειδή το όνομά του λείπει από τον πίνακα ονομάτων, δεν υπάρχει τρόπος να καταλάβει ο αναγνώστης αν πρόκειται για ένα, δύο ή τρία πρόσωπα.

Μια και αναφέρθηκε ο πίνακας ονομάτων· είναι το μόνο σημείο στο οποίο διατυπώθηκε ως τώρα αρνητική κριτική για το βιβλίο από τους προηγούμενους που το έκριναν: η Μ. Θεοδοσοπούλου, στην Εποχή, επισήμανε ότι λείπουν τα μικρά ονόματα πολλών προσώπων. Λείπουν επίσης πολλά πρόσωπα. Εκτός από τον Παπαμαύρο (η απουσία του οποίου ίσως εξηγείται από το ότι θεωρείται βασικό πρόσωπο του βιβλίου, αλλά η συγγρ. όφειλε να αναφέρει ποιους θεωρεί ‘βασικά πρόσωπα’) λείπουν, μεταξύ άλλων, οι: Πέτρος Βασιλικός, Πηνελόπη Χριστάκου, Μίλτος Κουντουράς, Άριστος Καμπάνης.

Μεγαλύτερο πρόβλημα υπάρχει με τις υποσημειώσεις: έτσι όπως είναι οργανωμένες, δεν διευκολύνουν τον αναγνώστη που θα θελήσει να ανατρέξει σε αυτές. Βέβαια, επειδή είναι πάρα πολλές και μερικές από αυτές πολύ εκτεταμένες (πιάνουν σελίδες ολόκληρες), δεν θα ήταν πρακτικό να μπουν στο κάτω μέρος των σελίδων, τουλάχιστον όχι χωρίς άλλη οργάνωση της ύλης του βιβλίου. Μπήκαν λοιπόν όλες πίσω, και όχι με ενιαία αρίθμηση, αλλά με αρίθμηση ανά κεφάλαιο! Και, λες και το κάνουν επίτηδες, ο τίτλος του κεφαλαίου δεν αναφέρεται στην κεφαλίδα (header ελληνιστί) των σελίδων των υποσημειώσεων, οπότε δεν υπάρχει απλός τρόπος για να βρεις σε ποια σελίδα βρίσκεται, ας πούμε, η υποσημείωση 88 του έκτου κεφαλαίου, πρέπει να τις διατρέξεις από την αρχή ή να έχεις βάλει χρωματιστά χαρτάκια εκεί που αρχίζει κάθε νέο κεφάλαιο και μηδενίζεται το κοντέρ των υποσημειώσεων.

Ακόμα κι αν ξεπεράσει όμως αυτόν τον σκόπελο ο επίμονος αναγνώστης, δεν είναι σίγουρο ότι θα βρει πού αναφέρεται η υποσημείωση, διότι, όπως είπαμε και πιο πάνω, κάποιες υποσημειώσεις είναι λάθος. Για παράδειγμα, η υποσημ. 55 της σελ. 383 παραπέμπει σε ένα άρθρο του Διδασκαλικού Βήματος από τις 10.1.1925 ενώ το σωστό είναι 10.1.1926· στην ίδια σελίδα, η υποσημ. 60 παραπέμπει σε ένα άρθρο του Ελ. Βήματος (16.12.1926, σελ. 1) αλλά αν ανατρέξετε στο συγκεκριμένο φύλλο της εφημερίδας δεν θα το βρείτε. Δεν τις έλεγξα βέβαια όλες τις υποσημειώσεις, ούτε καν δειγματοληπτικά, μόνο όπου είχα λόγο να ελέγξω όταν κάτι μου φαινόταν αξιοπερίεργο. Μερικές φορές, αναπαράγονται παλαιότερα λάθη. Για παράδειγμα, στη σελ. 70 διαβάζουμε ότι τον Νοέμβριο του 1924 το Εμπρός δημοσίεψε κείμενο με 187 υπογραφές που ζητούσαν να απομακρυνθεί ο Γληνός από τη θέση του. Θέλησα να δω τι είδους άνθρωποι ήταν οι υπογράφοντες, αλλά δεν τα κατάφερα. Η σχετική υποσημείωση παραπέμπει στη διδακτορική διατριβή του Χαρ. Αθανασιάδη (που τον γράφει Αναστασιάδη). Υπάρχει κι αυτή ονλάιν, και ανατρέχοντας εκεί βρίσκουμε ότι οι υπογραφές δημοσιεύτηκαν στο Εμπρός στις 4 Νοεμβρίου 1924. Υπάρχει κι αυτό ονλάιν, αλλά υπογραφές δεν υπάρχουν στο φύλλο αυτό, ούτε σε άλλα φύλλα της εφημερίδας σε κοντινή ημερομηνία. Μάλλον σε άλλη εφημερίδα έγινε η δημοσίευση.

Η βιβλιογραφία επίσης είναι άσχημα οργανωμένη. Για παράδειγμα, η υποσημείωση 33, σ. 364 παραπέμπει σε «Αντωνακάκης Γεώργιος. Τα Μαρασλειακά. Έκθεσις, χ.ε. σ. 7-10.», ενώ η υποσημ. 12 στη σελ. 377 παραπέμπει σε «Αντωνακάκης. Γεώργιος (1926), όπ.π., σ. 33» -άντε τώρα να βρεις ότι αφορά το ίδιο κείμενο, όταν μάλιστα το όνομα Αντωνακάκης απουσιάζει από τη βιβλιογραφία. Επίσης, στη σελ. 455 τα ενυπόγραφα άρθρα του Κουλουμβάκη στην εφημ. Εμπρός καταχωρούνται δυο φορές, μία ως ενυπόγραφα με αναφορά του συγγραφέα και μια δεύτερη ως ανυπόγραφα!

Βέβαια, αναγνωρίζω πως πολλά από αυτά τα λάθη και αναπόφευκτα είναι σε ένα μεγάλο έργο με μεγάλο πλήθος πηγών, αλλά και δεν βαραίνουν πολύ στην κρίση μας για την αξία του έργου. Δεν βλάφτει ωστόσο η επισήμανσή τους, μπορεί μάλιστα να βοηθήσει και στη βελτίωση του βιβλίου σε ενδεχόμενη νέα έκδοση· δυστυχώς, για τα βασικά ελαττώματα των Μαρασλειακών δεν αρκεί η διόρθωση κάποιων αβλεψιών.

Advertisements

221 Σχόλια to “Για τα «Μαρασλειακά» της Μ. Ρεπούση”

  1. Επβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά το υπ’ εμού ρηθέν πως σημασία για τον εκδότη έχει η αναγνωρισιμότητα του επιθέτου του συγγραφέως ώστε να πουλήσει και ούτε που διαβάζουν τι λέει μέσα. Σιγά μη βάλουνε και διορθωτή-επιμελητή. Στοιχίζει.
    Το πολύ-πολύ αν διαβάσουν το άρθρο σου στην δεύτερη έκδοση να λάβουν υπ’ όψιν τις παρατηρήσεις σου χωρίς να το αναφέρουνε φυσικά.
    Το παίψιν ίσως είναι παύσιν.
    Την καλημέρα μου και την μουσική της έκφραση :

  2. ππαν said

    Το περίμενα από το καλοκαίρι το άρθρο σου, Νικοκύρη. Συμφωνώ απόλυτα αν και βέβαια δεν έχω με κανένα τρόπο ελέγξει την ακρίβεια ούτε γνωρίζω τα του Μεσοπολέμου όπως εσύ. Η μονομέρεια, η εμμονή σε μια μόνο διάσταση είναι εντυπωσιακή. Ακόμη κι αν η Ρ. γράφει το βιβλίιο ακριβώς για να αναδείξει μια διάσταση που δεν έχει τονιστεί και που κατά την γνώμη της είναι η κεντρική, είναι αδικαιολόγητη να αποσιωπεί ότι δεν κολάει.
    Τέλος πάντων, εσύ λες να μην αναφερθούν οι σχολιαστές στο βιβλίο της Ιστορίας, αλλά η Ρεπούση έχει κανείς την αίσθηση πως αυτό θέλει, το βιβλίο σου δίνει συχνά την εντύπωση πως η συγγραφέας θέλει να μας κάνει να σκεφτούμε το παράλληλο ανάμεσα στις δυο γυναίκες.

    Το λάθος Παπαμαύρος-Παπαμάρκου μου χτύπησε κι εμένα, κι είναι βέβαια απαράδεκτο γιατί κι οι δυο ήταν πολύ σημαντικοί παιδαγωγοί αλλά σε εντελώς διαφορετικές περιόδους: ο Χαρίσιος Παπαμάρκος ήταν συνεργάτης του Τρικούπη και σε αυτόν χρωστάμε την οργάνωση του πρωτοβάθμιου σχολείου μας όπως το ξέρουμε.

    Αυτό με τις σημειώσεις που το συζητούσαμε προχτές: είναι μεγάλη πληγή, το συνηθίζουν πολλοί διεθνώς αλλά στην κεφαλίδα γράφει όχι μόνο κεφάλαιο αλλά και τις σελίδες. Ωραίο το σύστημα του Δημαρά στον Ρωμαντισμό και τον Διαφωτισμό, κι άλλες εκδόσεις του Ερμή το έχουν.

  3. Καλημέρα Νικοκύρη. Εξαιρετικό (και) το σημερινό σου άρθρο.

    Για να ανακοπεί κάθε προσπάθεια για εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και να συκοφαντηθούν για άλλη μια φορά οι δημοτικιστές, μπήκαν στο χορό και διάφορες παραθρησκευτικές οργανώσεις οι οποίες «σκάλιζαν» την παλιά υπόθεση των «Αθεϊκών» του Βόλου, για να αποδείξουν ότι οι μασονικές και άλλες ύποπτες διασυνδέσεις των δημοτικιστών, έχουν παρελθόν. Η Χριστιανική Ένωση Νέων μάλιστα, είχε απευθύνει, το 1927, ερωτήσεις στον εισαγγελέα της δίκης των Αθεϊκών (που έγινε το 1914 στο Ναύπλιο) Σωτ. Σωτηριάδη και του ζητούσαν να εξηγήσει, τι συνέβη και αθωώθηκαν ο Δελμούζος και οι άλλοι 11 κατηγορούμενοι «αφού ως γνωστόν ήσαν ένοχοι». Μέσα στο ίδιο πνεύμα, ο Δημοσθένης Κούρτοβικ, εκδότης της εφημερίδας Κήρυξ του Βόλου, που ήταν ορκισμένος εχθρός του Δελμούζου, εξέδωσε το 1928 ένα φυλλάδιο με τον ψευδεπίγραφο τίτλο “Τα πρακτικά της εν Ναυπλίω δίκης του 1914, των αθέων και μαλλιαρών του Βόλου”.

    Όσο για την κ. Ρεπούση, τι να πω; Τα λες εσύ μια χαρά, δε χρειάζεται να προσθέσω τίποτα.

  4. Πολιτικάριος said

    Εξαίσιο κείμενο! Το 2011 ο Χαρ. Νούτσος εξέδωσε ένα μικρό βιβλίο («Η Ρόζα και η Κλειώ») στο οποίο ασκεί κριτική στο ερμηνευτικό σχήμα της κας Ρεπούση – και της κας Γαζή – ως προς την έμφυλη διάσταση των Μαρασλειακών. Βέβαια τότε δεν είχε βγεί ακόμα το βιβλίο της κας Ρεπούση, οπότε η κριτική κατευθυνόταν σε κάποια άρθρα που είχαν γράψει οι συγγραφείς, αν θυμάμαι καλά στο Βήμα. Νομίζω ότι το κείμενό σας μπορεί να διαβαστεί παράλληλα με το πόνημα του κ. Νούτσου.

  5. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Α, ρε Νικοκύρη φωτιές πού ανάβεις .
    Γι’ αυτό κάποιοι συγγραφείς – πολιτικά πρόσωπα (όπως έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτησή σου) πρέπει να γράφουν με ψευδώνυμο.
    Η αρνητική κριτική έναντι της καταφανώς μονομερούς οπτικής γωνίας του συγγραφέα είναι αναπόφευκτη άλλα και λίαν ενισχυμένη, λόγω της πολιτικής τοποθέτησης αυτού.
    Εκαλύφθην από τον Τζιπόϊντ.

  6. ππαν said

    5: Η Ρεπούση ήταν επιστήμονας και συγγραφέας πριν γίνει πολιτικός, άσε που δεν γράφει λογοτεχνία. δεν υπάρχει σύγκριση με άλλους πολιτικούς συγγραφείς.

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    3: Την επανεμφάνιση των πρωταγωνιστών των Αθεϊκών δεν την ήξερα, σ’ ευχαριστώ.

    4: Καλά κάνεις και θυμίζεις το βιβλίο του Νούτσου, που το διάβασα βέβαια -όπως λες, γράφτηκε πριν κυκλοφορήσει το βιβλίο για τα Μαρασλειακά. Πάντως, ένα βασικό λάθος που επισημαίνει στα προηγούμενα άρθρα των Ρεπούση-Γαζή (πότε πήγε η Ιμβριώτη στο Βερολίνο) έχει διορθωθεί στο βιβλίο, άρα και η αρνητική κριτική βοηθάει.

    2: Όταν λες «στην κεφαλίδα γράφει τις σελίδες» τι εννοείς; Σελιδαρίθμηση έχει και το βιβλίο της Ρεπούση, αλλά δεν βοηθάει όταν δεν ξέρεις πού αρχίζει και πού τελειώνει κάθε κεφάλαιο.

  8. ππαν said

    Eννοώ: στις σημειώσεις, σε κάθε σελίδα πανω πάνω γράφει «Σημειώσεις των σελίδων 10-24» και συχνά το κεφάλαιο, που βέβαια δεν ταυτίζεται με τις σελίδες. Είναι πρακτικό γιατί ξέρεις ποια σελίδα ψάχνεις χωρίς άρον άρον να θυμάσαι και ποιο κεφάλαιο διαβάζεις.

  9. Theo said

    Πολύ καλή και εμπεριστατωμένη η κριτική σου, Νικοκύρη!
    Αλλ’ αυτό «της συγγραφέα» δεν μου κάθεται με τίποτα.
    Λίγη ευελιξία στη γλώσσα δεν βλάπτει και νομίζω πως πάνω από τους κανόνες είναι το γλωσσικό αίσθημα.

  10. Γιώργος Πρίμπας said

    Με μόνη ένσταση ότι τα δώρα δεν καταλογίζονται στις νίκες, εξαιρετικό το άρθρο σας και αναδεικνύει την επιπολαιότητα με – αν λάβουμε υπόψη μας και τη θέση που έχει – με την οποία η κα Ρεπούση αντιμετωπίζει τα ιστορικά θέματα. Τυχαίνει να μένω στην Καλλιθέα πολύ κοντά στο σπίτι που έσβησε στο φριχτό λιμό του χειμώνα του 1941-1942 μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες άλλους συνανθρώπους του ο Γρυπάρης οπότε αυτή η μετατόπιση κατά επτά χρόνια μου κτυπάει πολύ έντονα. Από την άλλη βέβαια όταν συμμετέχεις σε μία κυβέρνηση που παρέδωσε την εθνική κυριαρχία στους τραπεζίτες και δημιούργησε συνθήκες κατάλληλες για ένα νέο λιμό (όσοι είναι δάσκαλοι στα σχολεία των λαϊκών περιοχών του λεκανοπεδίου γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι συμβαίνει) ε καλά τι 42, τι 49 τι 2019. Τυπογραφικό λάθος θα πεις και καθάρισες.

  11. spiral architect said

    @6: Σίγουρα δεν υπάρχει σύγκριση με άλλους πολιτικούς συγγραφείς αλλά (δυστυχώς) το τελικό αποτέλεσμα μετράει.
    Και (πάλι δυστυχώς) γι’ αυτήν η Ρεπούση σταμπαρίστηκε άσχημα στο παρελθόν, μετέπειτα πολιτεύτηκε και εκλέχτηκε με το «αριστερό» υποπόδιο της συγκυβέρνησης, εξέδωσε τα Μαρασλειακά και δέχεται κριτική κάτω από αυτό το πρίσμα.
    Οπότε νηφαλιότητες και άλλα τέτοια κομψά δεν είναι ανεκτά, όσο και καλοπροαίρετος α είναι ο ψαγμένος αναγνώστης. 😦

  12. sarant said

    8: Α, τώρα κατάλαβα -ναι, έτσι βοηθάει!

    9: Το «της συγγραφέα» μπορεί και να θέλει χωριστό άρθρο. Καταρχάς, αυτός είναι ο τύπος της σχολικής γραμματικής. Επίσης, και προφανώς, δεν ενοχλεί το «του συγγραφέα». Εσύ μάλλον προτιμάς τον τύπο «της συγγραφέως», ίσως και την ονομαστική «η συγγραφεύς», αλλά το δικό μου γλωσσικό αίσθημα βρίσκει δυσκοίλιο το πρώτο και απεχθές το δεύτερο. Θα συμφωνήσω ωστόσο ότι ο τύπος «η συγγραφέας – της συγγραφέα» είναι άβολος (τα ίδια ισχύουν και για τη γραμματέα, την εισαγγελέα, την ταμία), διότι έχει θηλυκό σε -ας. Η μόνη καλή λύση, κατ΄εμέ, είναι «η συγγραφέα – της συγγραφέας», όπως λέγεται στα λαϊκά ήδη η γραμματέα και η ταμία (το οποίο «η ταμία» είναι και ο αρχαίος τύπος). Δεν το έβαλα στο άρθρο για να μην εστιαστεί εκεί η συζήτηση. Είπαμε, αξίζει χωριστό άρθρο.

  13. ππαν said

    11: Προσωπικά ποτέ δεν με απασχόλησε ότι είναι στην ΔΗΜΑΡ όταν διάβασα το βιβλίο της.

  14. Theo said

    12: Προτιμώ τον τύπο “της συγγραφέως” (δεν έχω ακούσει «στα λαϊκά», όπως λές, τον τύπο “της συγγραφέα”) και στην ονομαστική “η συγγραφέας». Η πολυμορφία μπορεί να δυσκολεύει λίγο τους μαθητές αλλά πλουτίζει τη γλώσσα.

  15. spiral architect said

    @13: Nαι, αλλά εσύ Νίκο είσαι και ψαγμένος και καλοπροαίρετος, οπότε επισήμανες την μονομέρειά της. 😉
    Άλλοι πως θα αντιδράσουν;

  16. emil said

    α ρε Σαραντάκο και ΒΗΜΑ αγόρασα για πάρτη σου !

    χαλάλι σου….

  17. rogerios said

    Εύγε, οικοδεσπότη!

    Προκρούστειες αναγνώσεις της Ιστορίας και μεθοδολογικές αστοχίες (για να το θέσουμε ευγενικά) δεν πρέπει να έχουν την υποστήριξή μας απλώς και μόνο επειδή τα συμπεράσματα είναι κοντά στην ιδεολογία μας. Σταματώ εδώ…

    Παρεμπ. κι εμείς γράφουμε της «γενικής εισαγγελέα» και δεν έχω ακούσει ιστορίες για φούρνους που γκρεμίζονται. 😉

  18. Σοκάρομαι κάθε φορά που βλέπω την αριστερά (με η χωρίς εισαγωγικά) να βοηθά τόσο πολύ την ακροδεξιά με τη μανιχαϊστική της και πάρα πολλές φορές την αντιδραστική και την αντιλαϊκή αντίληψη των πραγμάτων, αλλά και της Ιστορίας.

    Δυστυχώς οι αντικειμενικές χαζομάρες της Ρεπούση, οι σιωπές και οι αφαιρέσεις της έδωσαν το μεγαλύτερο όπλο στην ακροδεξιά για να γίνει τιμητής και να κερδίσει λαϊκή αποδοχή. Όπως ξέρεις, μέχρι εκείνη τη στιγμή ο μόνος αντίλογος που είχε ήταν το «κρυφό σχολειό». Με αφορμή το «συνωστισμό», την παρουσίαση των γεγονότων που συνέβησαν στην Ανατολή την περίοδο 1908-1923, την απόλυτη σιωπή για τις Γενοκτονίες που διαπράχθηκαν και ουσιαστικά την αιτιολόγησή τους, τον πλήρη απουσία αναφορά στον Πόντο κ.λπ. [Βέβαια, ίσως θα έπρεπε οι απόγονοι των προσφύγων του ’22 να ζητήσουν συγγνώμη από τους φαντασιακά Βαλκάνιους ομοεθνείς τους το ότι τολμούν να θεωρούν ότι θα έπρεπε και η δική τους ιστορική εμπειρία να ενσωματωθεί στο συλλογικό εθνικό αφήγημα!!!]

    Οι πρώτοι που αντέδρασαν ήταν οι ίδιοι οι Πόντιοι στο παγκόσμιο Συνέδριό τους με ένα Ψήφισμα που εντόπιζε αυτές τις Σιωπές και τις αρνήσεις της δικιάς τους ιστορίας. Το ίδιο λίγο αργότερα έγινε με τις οργανώσεις των δυτικο-μικρασιατών και Καππαδοκών. Μετά ξεκίνησε ο ορυμαγδός, με τη συμμετοχή του μεγαλύτερου μέρους της Αριστεράς να στέκεται κριτικά κρατώντας όμως χαμηλούς τόνους (ο καθένας για δικούς του βέβαια λόγο), πλην ολίγων καθεστωτικών αριστερών διανοουμένων που συνέπηξαν ένα πολύ ενδιαφέρον μέτωπο με τους αγριότατους νεοφιλελεύθερους Δεξιούς.

    Να σου θυμίσω ένα κείμενο μας που τα κατέγραφε όλα αυτά: » Η αριστερή και η προσφυγική κριτική…» http://pontosandaristera.wordpress.com/2007/10/06/6-10-2007/»

    Με αφορμή το συγκεκριμένο γεγονός, η Δεξιά, η Ακροδεξιά, ο εθνολαϊκισμός και το κακό συναπάντημα βρήκε την μεγάλη ευκαιρία να γίνει τιμητής.

    Έτσι φτάσαμε στο τραγικό όντως σημείο, οι απόγονοι των υπευθύνων της Μικρασιατικής Καταστροφής που βαρύνονται όχι μόνο με τη διαχείριση εκείνης της μεγάλης ιστορικής πρόκλησης, αλλά και γιατί:
    – δεν επέτρεψαν στους Μικρασιάτες να κηρύξουν Αυτονομία,
    -να δημιουργήσουν ντόπιο δικό τους στρατό για να αμυνθούν στις συμμορίες του Μουσταφά Κεμάλ,
    -δεν επέτρεψαν τα μη διαλυμένα σώματα του ελληνικού στρατού να μείνουν και να υπερασπίσουν τη Σμύρνη και τέλος
    -απαγόρευσαν από τα ελληνικά πλοία να πάρουν έστω και ένα πρόσφυγα,
    να χύνουν με ευθύνη της Ρεπούση και των υποστηρικτών της, μαύρο δάκρυ για τη σφαγή της Σμύρνης….

    Τέσπα. Θλιβερός ο νεοελλαδισμός!!!! Ειδικά όταν αντιλαμβάνεσαι ότι ούτε γέφυρες έχουν στηθεί, ούτε τα αυτιά έχουν ανοίξει, ούτε ευαισθησίες υπάρχουν! Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο απ’ αυτή τη στάση στο νεοναζισμό, που απειλεί να καπηλευτεί τα πάντα….. και δυστυχώς θα το καταφέρει!

    Μ-π

    ————————————————————————–

    Εννοείται ότι το παραπάνω σχόλιο αναφέρεται στις πρώτες αράδες τούτης της ανάρτησης

  19. Νίκος Π said

    Χαίρομαι να βλέπω ουσιαστικές βιβλιοκριτικές και όχι παρουσιάσεις βιβλίων από φίλους των συγγραφέων. Ενδεχομένως να πρέπει να δούμε την έμφαση στη διάσταση του φύλου ως οφειλόμενη στην πλήρη έλλειψή της ως τώρα -αλλά δεν γνωρίζω καλά τη βιβλιογραφία, ισχύει κάτι τέτοιο κ.Σαραντάκο; Και, μην έχοντας διαβάσει το βιβλίο, μου κάνει μεγάλη εντύπωση: όντως η Ρεπούση αγνοεί όλη την προηγούμενη σύγκρουση των δημοτικιστών με τους συντηρητικούς για να μείνει στη μορφή της Ιμβριώτη;
    Η ταύτιση Ρεπούση και Ιμβριώτη στο μυαλό της συγγραφέα (Ππαν έφα) μου φαίνεται πολύ πιθανή (και δεν θα είναι πάντα υποσυνείδητη).
    Οσο για την μπηχτή για την αποδελτίωση των πηγών από φοιτητές μου φαίνεται εύλογη. Εκτός κι αν δεν είναι μπηχτή και το χρέος της συγγραφέως αναγνωρίζεται στον πρόλογο του βιβλίου -κάτι που γενικά δεν συνηθίζεται δυστυχώς

  20. Μάλιστα.

    Δεν προλαβαίνω παρά να σημειώσω τη φράση που μου έκανε εντύπωση, στην αρχή της ανάρτησης: Επειδή πιθανόν οι περισσότεροι να μην έχουν φρέσκα τα γεγονότα 🙂

  21. ΔουΚου said

    Πολύ καλό!
    Αληθεύει ότι ο Δημ. Γληνός υποστήριζε την χρήση του λατινικού αλφαβήτου στα ελληνικά ή είναι συκοφαντία;

  22. aprybak said

    Στο σημείο όπου αναφέρεται ο Πουλιόπουλος και το «Ιλντσν, Σανδάσαυ» λείπει το link για τη σκαναρισμένη σελίδα της εφημερίδας. Φαντάζομαι όχι λόγω πολιτικής τοποθέτησης του αρθρογράφου 🙂

  23. ΠΑΝΟΣ said

    Για κάτι τέτοια διαβάζω το ιστολόγιο.Μπράβο σου! Βεβαίως και είναι δικαίωμα τής κ.Ρεπούση να είναι στην ΔΗΜΑΡ όπως και χιλιάδων που την ψηφίζουν.
    Εσύ αναλύεις λάθη τού βιβλίου απολύτως αντικειμενικά,αυτό κάνει μπαμ.
    Θα πω όμως μιαν αμαρτία μου:εκείνο το «τουτουνούς» τού Βάρναλη μού έκανε εντύπωση!!

  24. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    19: Ομολογώ ότι δεν ξέρω αν η προηγούμενη βιβλιογραφία για τα Μαρασλειακά αγνοούσε πλήρως τη διάσταση του φύλου και δεν αποκλείω την υπεραντίδραση της συγγραφέα. Οπότε δεν βλάφτει κι η δική μου επισήμανση 🙂

    20: Δεν εννοούσα να τα έχουν φρέσκα από πρώτο χέρι, αλλά είναι αστείο έτσι που το έγραψα 🙂

    22: Λόγω της απροσεξίας του αρθρογράφου! Τώρα το πρόσθεσα, είναι εδώ:
    https://sarantakos.wordpress.com/?attachment_id=8328

    23: Αφού έτσι το έχει 😉

  25. Καθένας αναγνώστης προσλαμβάνει διαφορετικά ένα κείμενο. Το ίδιο κείμενο δημιουργεί διαφορετικές εντυπώσεις, ανάλογα με την πνευματική καλλιέργεια του αναγνώστη. Στο άρθρο, αυτό γίνεται προφανές.
    Διάβασες αγαπητέ Νικοκύρη ένα βιβλίο και το έκανες φύλλο και φτερό. (Έτσι γίνονται πτερόεντα τα έπη). Σε θαύμασα! Να ήταν ένα δυο λαθάκια, μια αβλεψία ή μια ακυρολεξία, να πούμε δεν πειράζει. Αλλά αυτό το κατεβατό (χαρά στο κουράγιο σου), αυτός ο συνωστισμός σχολίων μοιάζει με καταστροφή των επιχειρημάτων της συγγραφέως. (Άλλο άρθρο είπαμε).
    Είμαι σίγουρος ότι η συγγραφέας, αν καταφέρει να παραμερίσει την πικρία της, θα παραδεχθεί (αν και όχι δημοσίως) ότι έκανε ατελή εργασία. Ας ελπίσουμε ότι στην επόμενη έκδοση θα καταφέρει να δείξει σωστά πώς το εκάστοτε πολιτικό κατεστημένο φροντίζει να επηρεάσει την εκπαίδευση, βάζοντας βάσεις για την μελλοντική του διατήρηση.

  26. herko said

    21. Σε μια εκδήλωση της Φοιτητικής Συντροφιάς το 1929 ο Δημήτρης Γληνός έκανε 3 προτάσεις για την αντιμετώπιση του αναλφαβητισμού (Είχε προκληθεί θόρυβος από τους καθηγητές του πανεπιστημίου και τις δηλώσεις του πρύτανη που έριχνε όλο το βάρος στους δασκάλους). Πρόβλημα ιδιαίτερα έντονο στις αρχές της δεκαετίας. Μία από τις τρεις προτάσσεις του ήταν και η χρήση του λατινικού αλφάβητου (https://sarantakos.wordpress.com/2009/04/29/agramat/). Είχε προηγηθεί το παράδειγμα του Κεμάλ στην Τουρκία που κατάφερε σε σύντομο χρόνο να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της αγραμματοσύνης με αλλαγή αλφάβητου.
    Πρέπει όμως να έχουμε υπόψη το εξής ότι ο Γληνός παρότι αρχίζει να υιοθετεί τον Μαρξισμό ακόμη δεν έχει ολοκληρώσει αυτή την πορεία. Συνέπεια αυτού είναι να βλέπει και το ζήτημα της αγραμματοσύνης τελείως στατικά, ως αποτέλεσμα της διγλωσσίας (Μην ξεχνάμε ότι το 1927 είχε ήδη εκδοθεί το «Δημοτικισμός και λογιατατισμός» που έθετε την κοινωνική πλευρά του ζητήματος). Σε δημοσίευμά του ο «Ριζοσπάστης» χαρακτήρισε τις απόψεις του Γληνού «μπουρμπουλήθρες».

  27. ΔουΚου said

    26. Δεν το γνώριζα. Σας ευχαριστώ πολύ.

  28. Μισιρλού... said

    Μα πού να το φανταστώ πως ο καθυστερημένος σχολιασμός σου (ή και μια αναφορά) για το βιβλίο της Ρεπούση είχε μπει σε διαδικασία εξονυχιστικών ιατρικών εξετάσεων!
    Φίλοι μου, η νικοκυρέικη μαγνητική τομογραφία έδειξε προχωρημένο καρκίνο…

    Μπράβο, βρε Νίκο!
    Απ’ την αρχή είχα μυριστεί -με τα λίγα που ήξερα- πως αυτή η έκδοση έγινε για αυτοαγιοποίηση, αλλά όχι και σε τέτοιο βαθμό!
    (Πωπωωω… ούτε τους επιστήμονες δεν πρέπει να παίρνουμε πια στα σοβαρά…)

  29. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    27: Αγαπητέ, πάνω που έψαχνα να παρουσιάσω το λινκ, με πρόλαβε ο Herko στο 26.

  30. Αρκεσινεύς said

    Τελευταία γράφτηκαν κριτικές για το βιβλίο του Γιάννη Παπακώστα: «Από τη λογοτεχνία στον κοινωνικό προβληματισμό ποιήματα-μεταφράσεις-μελέτες και άρθρα του Γιάννη Μηλιάδη». Ο Γιάννης Μηλιάδης εμπλέκεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στα μαρασλειακά.

    http://www.inews.gr/130/giannis-miliadis-enas-pnevmatikos-vrachos-ston-vracho-tis-akropolis.htm

    http://www.tanea.gr/news/culture/books/article/5001291/o-barnalhs-o-melas-kai-to-mesaiwniko-stigma/

    Εξαιρετική κριτική και νομίζω πως είναι μικρόψυχη η άποψη πως αυτή πηγάζει από την πολιτική τοποθέτηση της συγγραφέως.

  31. Αρκεσινεύς said

    30. Στο τέλος, αναφέρομαι βέβαια στην εξαντλητική κριτική του Νικοδεσπότη μας.

  32. sarant said

    30: Αρκεσινέα, σε ευχαριστώ, αυτό το λινκ (των Νέων) δεν το είχα δει. Ο Μηλιάδης ήταν ο τρίτος από αυτούς που αντιμετώπισαν προβλήματα επειδή υπέγραψαν υπέρ του Βάρναλη αν και δημόσιοι υπάλληλοι, οι άλλοι δύο ήταν Παλαμάς και Παρορίτης. Δεν θα συμφωνούσα ότι το 1926 ο Γληνός «ήδη προσέγγιζε το ΚΚΕ», αλλά δεν ξέρω αν το συμπέρασμα είναι του δημοσιογράφου ή του Παπακώστα.

  33. ΣοφίαΟικ said

    Πάντως Νικοκύρη, η κριτική σου προς το συγγραφικό έργο της Ρεπούση δεν είναι πρωτοφανής. Αν θυμάμαι καλά, είχες διαφωνήσει και με το σχολικό βιβλίο (αυτό γιατί δεν βλέπω να το ξεκαθαρίζεις στην πρωτη παράγραφο και δνε βλέπω να το γνωρίζει ο Πόντιος)

  34. nirevess said

    24 (λινκ)
    Μου άρεσε στο Ριζοσπάστη (Εθνικισμός και Αγριανθρωπισμός, 1η στήλη, 4η παράγρ.) εκείνη η «κτηνοτροφική και γεωργική κουλτούρ»!

    Πάντως, οι χαρακτηρισμοί των αντιπάλων βλέπω πως ήταν πανταχόθεν παραληρηματικοί: «το θορυβοποιό γερόντιο» «καθαρή γεροντική εξάντληση» (για τον Ψυχάρη, Δημοτικιστές αλλά όχι Ψυχαρικοί, 1η παράγρ.).

  35. sarant said

    33: Είχα επικρίνει (όχι πάντως δημόσια τον καιρό της αντιπαράθεσης) το σχολικό βιβλίο για μια σειρά ψεγάδια, και γλωσσικά -αλλά ήμουν αντίθετος με την αντικατάστασή του. (Περισσότερα ψεγάδια βρίσκω στο καινούργιο βιβλίο Ιστορίας).

  36. Δημήτρης Καραδαγλής said

    Νικοδέσποτα, respect.

    Αυτό δεν είναι απλώς κριτική αλλά κυριολεκτικά αποδόμηση.

    Είναι πράγματι ανησυχητικό (ἠ μἠπως ύποπτο και δηλωτικό μηχανισμών αναρρήχησης) ότι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι στη σύγχρονη Ελλάδα αγνούν βασικά πράγματα στον τομέα τους;

    Νομίζω πως η κυρία Ρεπούση έμεσα επιδιώκει τον παραλληλισμό της επίθεσης που δέχτηκε για το βιβλίο της με αυτήν κατά της Ρόζας Ιμβριώτη αλλά σκόνταψε επί του σαραντάκειου όρους.

  37. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Δὲν ἐπέκρινες τότε τὸ βιβλίο γιὰ νὰ μὴν ταυτιστῆς μὲ τὴ δεξιά. Μήπως ὁ λόγος ποὺ ἐκδόθηκε τὸ βιβλίο καὶ μάλιστα ἀπὸ δεξιὰ κυβέρνηση, ἦταν ἀκριβῶς αὐτός; Νὰ θεωρηθῆ ἡ ἀριστερὰ ἀντεθνικὴ καὶ νὰ δικαιώση τὶς ἀκραῖες θέσεις τῶν διαφόρων φασιστοειδῶν; Ἂν κρίνουμε ἀπὸ τὴ μετέπειτα πορεία τῶν πραγμάτων νομίζω ὅτι αὐτὸ ἐπιβεβαιώνεται. Σαφῶς καὶ ἔπρεπε ἀπὸ τότε νὰ καταγγείλουμε ὅλοι αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὶς μεθοδεύσεις.

  38. buzz said

    Για τα “Μαρασλειακά” της Μ. Ρεπούση « Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία…

    Αλλά το βιβλίο δεν αστοχεί μόνο στα μεγάλα, αστοχεί και στα μικρά. Κι αν τα μεγάλα μπορούν να αποδοθούν σε ιδεολογική τοποθέτηση, τα μικρά λάθη προδίνουν σοβαρό έλλειμμα παιδείας και ανύπαρκτη επιμέλεια του βιβλίου….

  39. sarant said

    34: Όπως λες, πανταχόθεν (ή σχεδόν). Και ο ίδιος ο Ψυχάρης είχε αποκαλέσει «καραγκιόζη της δημοτικής» τον Καβάφη, αν και δεν νομίζω να οφείλεται εκεί η μήνη (σικ) του συντάκτη του Ριζοσπάστη.

  40. sarant said

    37: Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, τα σχολικά βιβλία δεν τα εγκρίνει ή εκδίδει η κυβέρνηση, αλλά οι αρμόδιες υπηρεσίες. Άλλωστε, το συγκεκριμένο βιβλίο είχε εγκριθεί επί κυβερνήσεως Σημίτη, και τελικά κυκλοφόρησε στα σχολεία επί Καραμανλή. Εγώ δεν βρίσκω πολλά ψεγάδια σε αυτό το βιβλίο, κυριως με είχε ενοχλήσει ότι δεν έδινε τόσο μεγάλη σημασία στην Επανάσταση του 1821. Ο περιβόητος «συνωστισμός» ήταν ατυχής έκφραση επειδή έδωσε λαβή στους ακροδεξιούς, αλλά αν δεις τις επίμαχες σελίδες του βιβλίου, στα συμφραζόμενά του, καταλαβαίνεις ότι δεν υπήρξε υποβάθμιση.

  41. spiral architect said

    @36: Νομίζω πως η κυρία Ρεπούση έμεσα επιδιώκει τον παραλληλισμό της επίθεσης που δέχτηκε για το βιβλίο της με αυτήν κατά της Ρόζας Ιμβριώτη αλλά σκόνταψε επί του σαραντάκειου όρους.
    Καλόοοο! 😀

  42. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    39. Μήπως ὅμως εἶχε σκοπιμότητα αὐτὸς ὁ…ἀτυχὴς συνωστισμός; Ἀντὶ γι’αὐτὸν τὸν ὅρο θὰ μποροῦσε νὰ πῆ τὴν ἀλήθεια γιὰ τὶς σφαγὲς ἀλλὰ καὶ νὰ τονίση τὶς εὐθύνες τῶν Ἑλλήνων ποὺ ἐπέτρεψαν τὶς σφαγές, τὰ πολιτικὰ καὶ στρατηγικὰ λάθη κλπ. Θὰ μποροῦσε νὰ ἀναφέρη κι ὅτι κι οἱ Ἕλληνες στρατιῶτες δὲν ἦταν ἀρνάκια ἀλλὰ κι ἔσφαξαν καὶ βίασαν καὶ ἔγιναν μισητοὶ ἀπὸ τὸν ἄμαχο τουρκικὸ πληθυσμό, θὰ μποροῦσε νὰ πῆ ὅτι κι οἱ Τοῦρκοι ποὺ ξεριζώθηκαν ἀπὸ τὴ Μακεδονία καὶ τὴν Κρήτη ἔζησαν κι αὐτὴ τὰ ἴδια βάσανα μὲ τοὺς Ἕλληνες καὶ πολλὰ ἄλλα ποὺ θὰ ἐνέπνεαν ἀντιπολεμικὰ αἰσθήματα στὰ παιδιά…Ἐπίσης δὲν εἶναι ὕποπτο ποὺ ὑποβαθμίζει τὸ ρόλο τῆς Ἐπανάστασης; Κι ὁ χαρακτρηρισμὸς τοῦ Κολοκοτρώνη ὡς τρομοκράτη; Εἶναι ἀριστερὴ θέση γενικὰ γιὰ Ἕαν ἠγέτη ἑνὸς ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀγώνα; Νομίζω ὅτι ἡ Ρεπούση κρίνεται ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος…

  43. sarant said

    42: Τα άλλα που λες τα συζητάμε (αλλά τότε, αν έλεγε για σφαγές και βιασμούς από ελληνικό στρατό θα την έγδερναν ζωντανή), αλλά αυτό που λες. ότι το βιβλίο Ιστορίας χαρακτηρίζει τρομοκράτη τον Κολοκοτρώνη ΔΕΝ το λέει το βιβλίο, ούτε κατά διάνοια, πράγμα που δείχνει ποσα ψέματα διαδίδουν οι καρατζαφέρηδες και οι καραμπελιάδες και τα πιστεύει ο κόσμος (όπως εσύ).

  44. Καλημέρα, Νίκο. Εξαίσιο άρθρο. Θα πρέπει να υπάρχει ένας κόκκος αφέλειας ή πιο θλιβερών χαρακτηριστικών· δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς την έλλειψη επιμέλειας, ιδιαίτερα μετά από τον σάλο που προηγήθηκε με το προηγούμενο πόνημα. Μεγαλύτερη εντύπωση μου προκαλεί η εικόνα που δίνεται για τον Γληνό, μια και οι θέσεις του είναι μάλλον γνωστές κι εκτός των κύκλων των ακαδημαϊκών ή άλλων μελετητών, πολύ περισσότερο, μια και η ίδια έχει ασχοληθεί περισσότερο στο παρελθόν με το έργο του. Έχω μεγάλη περιέργεια για το αν θα απαντήσει, αλλά κυρίως για το πώς θα απαντήσει στα σημεία που τον αφορούν. Καλή συνέχεια κι ευχαριστώ που μου έφτιαξες το μεσημέρι.

  45. herko said

    30-32 Το 1926 ο Γληνός δεν είναι κομμουνιστής. Οι συζητήσεις που αρχίζουν το 1924 στον Εκπαιδευτικό Ομιλο για τον χαρακτήρα της Εκπαίδευσης τον ωθούν σιγά σιγά σιγά προς το Μαρξισμό. Στη διάσπαση του ΕΟ το 1927 πάει με τη ριζοσπαστική πτέρυγα αλλά δεν είναι ακόμη κομμουνιστής. «Ο ίδιος ο Δημ. Γληνός έμεινε αμφίρροπος. Το σύνθημα πού είχε υιοθετήσει: κανένας φραγμός προς τ’ αριστερά προετοίμαζε από τότε την τελική στροφή του προς το ΚΚΕ» (Σωμερίτης Στρατής). Πίσω από τον Γληνό στα 1927 συντάσσονται και οι σοσιαλδημοκράτες. Στη διάσπαση του 1929 οι σοσιαλδημοκράτες που θέλουν να κρατήσουν τον ΕΟ μακριά από τους αγώνες και τα γενικότερα προβλήματα του λαού είναι η αιτία νέας διάσπασης του Ομίλου. Αποχωρεί η σοσιαλιστική Ομάδα που δεν είχε πάψει να προσβλέπει στον Γληνό. Από αυτή τη διάσπαση και μετά ο Γληνός περνά με το μέρος των κομουνιστών. Μην ξεχνάμε ότι ακόμη και το 1929 ο Ριζοσπάστης ασκεί σκληρή κριτική στις απόψεις Γληνού.
    Σαν κομμουνιστή τον αντιμετωπίζει και η Ρεπούση στα Μαρασλειακά, Και αυτό ειναι ένα ακόμη μειονέκτημά της. Αντιμετωίζει τα πρόσωπα στατικά. Δε βλέπει πώς επιδρουν τα γεγονότα και η ένταση της ταξικής σύγκρουσης στα πρόσωπα.

  46. Μαρία said

    4, 7
    Με τη διαφορά οτι ενώ διορθώνει σιωπηρά ένα πραγματολογικό λάθος, δεν αναφέρει το βιβλίο στη βιβλιογραφία.
    Για να μείνω στο εκτενές βιογραφικό της Ιμβριώτη, όπου και το λάθος, εντύπωση μου έκανε οτι παρά τη φεμινιστική της οπτική η Ρ. παραλείπει το πατρικό της όνομα, Ιωάννου.

    Βλέπω οτι μόνο η Ππαν κι εγώ έχουμε διαβάσει το βιβλίο 🙂

  47. sarant said

    44: Eυχαριστώ Έλενα. Επιμέλεια μπορεί να υπήρξε, αλλά δεν δηλώνεται. Και πάντως, δεν νοείται να γίνεται επιμέλεια και να γράφονται λάθος ονόματα γνωστών προσώπων.

    45: Ακριβώς, ακόμα και το 1929 υπάρχει αντιπαράθεση ΚΚΕ-Γληνού. Και καλά λες ότι η Ρεπ. αντιμετωπίζει τα πρόσωπα στατικά. Δεν χώρεσε στην κριτική μου και δεν το έβαλα, αλλά μου έκανε εντύπωση που αποκαλεί (σε βιογραφική σημείωση) τον Παρορίτη «σοσιαλιστή». Σοσιαλιστής ήταν το 1908, δεν έμεινε σοσιαλιστής ως το τέλος!

  48. Ξαναβλέπω τώρα το εξώφυλλο: μεγαλύτερα γράμματα η συγγραφέας παρά ο τίτλος.
    Ξαναδιάβασα την ανάρτηση και έφριξα ακόμα περισσότερο, στο μεταξύ. Αν τέτοια λάθη και διαστρεβλώσεις έκανε πανεπιστημιακός, είναι ασυγχώρητος· αν τα έκαναν φοιτητές που ανέλαβαν την αποδελτίωση (όπως υπονοείται καπου), ε, πάλι ο πανεπιστημιακός είναι ασυγχώρητος…

  49. Αντιφασίστας said

    Καλημέρα σε όλες και σε όλους!
    Έμαθα πολλά σήμερα και από τον Νικοκύρη και από τίς φίλες σχολιάστριες και τους φίλους σχολιαστές για θέματα που »γνωρίζω» εντελώς επιφανειακά. Από όσα διάβασα συμπεραίνω ότι η Ππαν έχει δίκιο: η Ρεπούση προσπαθεί να πλασαριστεί ως η Ρόζα Ιμβριώτου του 2000. Ελπίζω να διαβάσει τη σημερινή ανάρτηση και να διορθώσει στις πιθανές επόμενες εκδόσεις ό,τι διορθώνεται, γιατί ο μέσος αναγνώστης όπως εγώ, που δεν έχει πρόσβαση στις πηγές, θυσιάζει χρήμα και χρόνο για να πληροφορείται και όχι για να παραπληροφορείται.

  50. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    43. Τί νὰ πῶ; Μοῦ τὸ εἶχε ἐπιβεβαιώσει ἄνθρωπος ἦταν τὰ παιδιά του στὴν 6η δημοτικοῦ καὶ ποὒ δὲν θεωρῶ ἀναξιόπιστο. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι δὲν τὸ πῆρα στὰ χέρια μου

  51. herko said

    Νίκο, ο Παρορίτης (και θα έπρεπε να το ξέρει η Ρεπούση) είναι στη δεκαετία του 1920 συντάκτης του Ριζζοσπάστη. Εχει το χρονογράφημα της εφημερίδας. Προσωπική μου άποψη είναι ότι πίσω από κάποια δημοσιεύματα του Ρ είναι ο Παρορίτης. Επίσης ως κομμουνίστρια αντιμετωπίζει, η Ρεπούση και την Ιμβριώτη στα 1925. Και η Ιμβριώτη είναι αντίστοιχη με τον Γληνό περίπτωση.

  52. ππαν said

    45: Μου θυμίζει την Γαλάτεια Καζαντζάκη τάχαμου κομμουνίστριαστα 1917.

  53. Αντιφασίστας said

    Αρχιμήδη, αν στο βιβλίο αναφερόταν ο Κολοκοτρώνης ως τρομοκράτης, θα το είχαν κάνει παντιέρα οι εθνικιστικοί κύκλοι. Αντιθέτως, το πιο »ακραίο» που επισείουν είναι ο περιβόητος συνωστισμός. Εδώ οι σημαντικότερες αιτιάσεις τους:
    http://www.iospress.gr/ios2007/ios20070218.htm

  54. Alexis said

    Χαρά στο κουράγιο σου Νίκο για την εξαιρετική και εμπεριστατωμένη δουλειά που έκανες με το βιβλίο της Ρεπούση!
    Η προχειρότητα στην αποδελτίωση των πηγών, αλλά κυρώς η ηθελημένη διαστρέβλωση πραγματικών γεγονότων, που σωστά επισημαίνεις, δημιουργεί μοιραία πολλά ερωτηματικά και για την «ποιότητα» του σχολικού βιβλίου της Ιστορίας.
    Όσο καλοπροαίρετος κι αν είναι κανείς, δεν μπορεί να δεχτεί ότι ο «συνωστισμός» ήταν απλά μία ατυχής έκφραση, από μια συγγραφέα που εσκεμμένα διαστρεβλώνει τις απόψεις του Γληνού για να τον βγάλει σώνει και καλά αντιφεμινιστή!
    Και δεν συμφωνώ ότι εάν αναφερόταν και σε ελληνικές βιαιότητες στη Μικρασία θα προκαλούσε μεγαλύτερες αντιδράσεις. Το σχολικό βιβλίο που έκανα εγώ στην ΣΤ Δημοτικού (πριν από 35 χρόνια και σε εποχές που η «εθνικοφροσύνη» ήταν πολύ πιο ισχυρή) περιέγραφε με μελανά χρώματα τη σφαγή των Τούρκων από τους Έλληνες μετά την άλωση της Τριπολιτσάς και δε θυμάμαι κανέναν να έχει αντιδράσει γι αυτό.
    Όσο για την προσπάθεια αυτοηρωοποίησής της, με την υποσυνείδητη σύγκριση Ρεπούση-Ιμβριώτη, μόνο σαρκαστικά μειδιάματα μπορεί να προκαλέσει.

    Άσχετο (1): Ο τύπος «δημοσίεψε» είναι δόκιμος;
    Άσχετο (2): Από χτες ξεκοκαλίζω κι εγώ τις «Λέξεις που χάνονται». Πέρα από ο,τιδήποτε άλλο είναι κι ένα υπέροχο ταξίδι στο χρόνο, που ανακατεύει Βυζάντιο, Βενετούς, Τούρκους, εικόνες των ανθρώπων της υπαίθρου από περασμένες εποχές, σμυρνέικα και ρεμπέτικα τραγούδια, μαντινάδες κλπ.
    Και πάλι θερμά συγχαρητήρια!

  55. Μαρία said

    Τα προβλήματα του βιβλίου είναι φανερά ήδη απ’ την Εισαγωγή.
    Εκεί αναφέρεται σε παλιότερες προσεγγίσεις των Μαρ. αυτή που τα συνδέει με το γλωσσικό και την αντίπαλή της που τα συνδέει με την εκμετάλλευση του κομμουνιστικού κινδύνου. Για τη δεύτερη μάλιστα προσέγγιση, που απο τυπογραφικό λάθος είναι στριμωγμένη σε άσχετη παράγραφο, δεν δίνονται παραπομπές.
    Εκθέτει στη συνέχεια τη δική της προσέγγιση. Στο 1ο μέρος του βιβλίου συγκροτεί «το πλαίσιο της μαρασλειακής διαμάχης» στη βάση «της δικής της επιλογής», που «σχετίζεται με την ερμηνεία των Μαρ. ως μιας αντιπαράθεσης που αφορά κυρίως τρία θέματα: την ιστορία, την εκπαίδευση και τα φύλα», ενώ όπως ρητά δηλώνει, θα μπορούσε να απαρτίζεται από άλλα πιο «πολιτικά» συγκείμενα (π.χ. δικτατορία Πάγκαλου, «ή ακόμα και τους κοινωνικούς αγώνες…»).
    Ως εδώ η διατύπωση φαίνεται προβληματική: α. Η έκβαση μιας μεταρρύθμισης που αφορά το σχολείο, πώς είναι δυνατόν να ερμηνευθεί, αν αποσυνδεθεί από τις πολιτικές και κοινωνικές συγκρούσεις απ’ τη στιγμή μάλιστα που η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση αποτελεί κυβερνητική επιλογή;
    και β. οι ιδεολογικές συγκρούσεις για το σχολείο αποτελούν συστατικό της εξιστόρησης των Μαρ. κι όχι ερμηνεία τους.

    Απο δω και πέρα, όπως επισήμανε κι ο Νικοκύρης, όταν οι πηγές δεν εναρμονίζονται μ’ αυτό το πλαίσιο, αποσιωπώνται. Δεν πρόκειται δηλαδή για άγνοια των πηγών. Έχουμε ακόμα και δείγματα παρανάγνωσης, όπως επίσης επισημάνθηκε, προκειμένου μια πηγή να χρησιμοποιηθεί ως τεκμήριο.
    Έτσι (σχ. 19) 1. μεταθέτει χρονικά τις επιθέσεις στην Παιδαγωγική Ακαδημία μετά το μαρασλειακό επεισόδιο. Γράφει στη σ. 17: «Το θέμα δεν είναι πια μόνο η διδασκαλία της Ιστορίας …. είναι και η Παιδαγωγική Ακαδημία που διευθύνεται απο τον Δημήτρη Γληνό.»
    2. α. Από το υπόμνημα των τριών δασκάλων (της τριανδρίας κατά τη συγγρ.), που υπήρξε και η αιτία του μαρασλ. επεισοδίου από τη στιγμή που δημοσιεύτηκε στον τύπο, δίνονται επιλεκτικά αποσπάσματα, παραλείπεται όμως το εξής κρίσιμο «Δεν είνε καθόλου αληθές οτι εδημιουργήσαμεν προσωπικό επεισόδιον εις βάρος της κυρίας Ιμβριώτου. Την κυρίαν Ιμβρ. σεβόμεθα απλώς ως κυρίαν. ως άλλως και η ίδια δεν θα αρνήται. Η κυρία Ιμβρ. αυτήν την φοράν ίσως είναι το αθωότερον θύμα του κ. Δελμούζου. » που δείχνει οτι η Ιμβρ. δεν διώκεται ως γυναίκα.
    2. β. Παρόμοια τοποθέτηση έχει κι ο πρώην πρόεδρος της ΔΟΕ Καραγιάννης, εκδότης του περιοδικού Ερμής (σε ρόλο 5ης φάλαγγας στα Μαρασλειακά) :
    «Την Ιστορίαν εις την τελευταίαν τάξιν του Μαρ. Διδασκαλείου διδάσκει κάποια κυρία, η οποία παρουσία και υπο την επιδοκιμασίαν του κ. Δελμούζου ανέπτυξεν εις τους μαθητάς της ότι η νεωτέρα και ορθή αντίληψις της ιστορίας είνε ο ιστορικός υλισμός, δηλ. ο κομμουνισμός.» (Ερμής 30/5/1925)

    Θα επανέλθω.

  56. Μαρία said

    51 Δεν ισχύει αυτό, οτι τους θεωρεί κομμουνιστές.
    Στο τέλος (Αντί επιλόγου) σ. 279 γράφει: Ο Γλ. φαίνεται να αμφιταλαντεύεται όσον αφορά τις δυνατότητες του συστήματος να αποδεχτεί τη μεταρρύθμιση της εκπαίδευσης. Ωστόσο, θέλει να του δώσει άλλη μία ευκαιρία πριν το καταγγείλει και ακολουθήσει, τελικά, τη διαδρομή που θα τον οδηγήσει στο Κομμ. Κόμμα.

  57. spyridonv said

    Βουλευτής (βουλευτίνα θέλω να πω, αλλά δεν μου κάθεται και πολύ καλά!) ήταν η Ρεπούση όταν έγραψε/εξέδωσε το βιβλίο για τα Μαρασλειακά; Μήπως η έλλειψη χρόνου δικαιολογεί κάποια απ’ τα αδικαιολόγητα… Σήμερα είναι ενεργή πανεπιστημιακός και βουλευτής ταυτόχρονα;

  58. herko said

    Ισχύει Μαρία. Ολη η αφήγηση των γεγονότων γίνεται με τρόπο που δείχνει ότι τα προσωπα έχουν πολιτική τοποθέτηση και ιδεολογά, με μία τάση να δικαιολογήσει και να ξεχωρίσει τον Δελμούζο. Αυτό που λέει στον επίλογο, το είδα. Μάλλν όμως, υποθέτω, μετά από παρατήρηση κάπου που είδε το βιβλίο πριν εκδοθεί, προσπαθεί κάπως να το σώσει. είναι αρκετά τα σχετικά παραθέματα στο βιβλίο.
    Συνολικοτερα πάντως φαίνεται ότι αγνοεί την εποχή, τα γεγονότα και τα πρόσωπα

  59. Μαρία said

    57 Όχι. Το βιβλίο βγήκε τον Απρίλιο του 2012.

    24
    >Ομολογώ ότι δεν ξέρω αν η προηγούμενη βιβλιογραφία για τα Μαρασλειακά…
    Υπάρχει το βιβλίο της Γαζή, Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Ιστορία ενός συνθήματος 1880-1930.

  60. sarant said

    51: Σωστά, ο Παρορίτης γράφει το χρονογράφημα στον Ριζοσπάστη από το 1921 έως τουλάχιστον το 1923 ως «Σύντροφος» (έχει και έναν διαξιφισμό με τον Λαπαθιώτη το 1923).

    55: Ευχαριστώ. Είναι σημαντικό αυτό με τη χρονική μετάθεση των επιθέσεων (ότι τάχα πρώτα δέχτηκε επίθεση το Μαράσλειο και μετά η ΠαιδΑκαδημία). Στην πραγματικότητα, προηγήθηκαν οι επιθέσεις στην ΠαιδΑκαδημία, και οι αντιδραστικοί αυτήν είχαν κύριο στόχο, γιατί τη θεωρούσαν (όχι άδικα) αντίπαλο δέος στην Φιλοσοφικη΄του Αθήνησι.

    54: Ευχαριστώ για τα καλά λόγια.
    Τα ρήματα σε «-εύω» φτιάχνουν αόριστο είτε σε -ευσε είτε σε -εψε, ανάλογα με το βαθμό λογιότητας του ρήματος. Θεωρώ ότι το «δημοσιεύω» είναι ανάμεσα στα εντελώς λαϊκά και τα εντελώς λόγια, άρα μπορεί να σχηματίσει αόριστο και σε -εψα και σε -ευσα, ενώ ας πούμε δεν θα έγραφα ποτέ «εκμαίεψα». Και αφού κορυφές σαν τον Λίνο Πολίτη έγραφαν «δημοσίεψε», πιο δόκιμος τύπος δεν γίνεται.

  61. Νίκος Π said

    Spyridonv (57) ίσως έχεις δίκιο για την έλλειψη χρόνου, αλλά στην τελική ας μην έβγαζε το βιβλίο τώρα, ή ας εμπιστευόταν σε κάποιον την επιμέλεια (απορία: η Πόλις δεν έχει επιμελητές; Παπαζήσης έγινε;)
    Το άρθρο που έγραψε η Ρεπούση με την Έφη τη Γαζή θα μπορούσε κάποιος να πει ποιο είναι;

  62. sarant said

    57: Πέρα από αυτό που είπε η Μαρία, νομίζω ότι οι βουλευτές δεν επιτρέπεται να είναι ενεργοί πανεπιστημιακοί, εκτός αν κάτι άλλαξε. Παλιότερα είμαι βέβαιος πως δεν μπορούσαν να έχουν ενεργό δραστηριότητα.

  63. ππαν said

    Πολύ καλό είναι το Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια. Εκεί, α προπό και αν θυμάμαι καλά, έχει για τον Καλλιάφα. Θέλω πολύ να διαβάσω αυτό του Νούτσου που αναφέρει ο Πολιτικάριος στο 4 γιατί την Γαζή την έχω σε υπόληψη.

  64. Μαρία said

    58 Δεν την αγνοεί. Τα βασικά βιβλία και άρθρα απ’ τη βιβλιογραφία της τα έχω διαβασμένα. Απλώς φαίνεται να μη τα λαμβάνει υπόψη, γιατί δεν ταιριάζουν στο πλαίσιο που «έχει επιλέξει». Άλλο παράδοξο κι αυτό το τελευταίο, λες και το παρελθόν είναι σούπερ μάρκετ και ψωνίζουμε ότι «επιλέγουμε».
    Για το Δελμούζο συμφωνώ και θα γράψω αργότερα κάτι παραπάνω.

    Δώσε, αν θες, σελίδες για τα παραθέματα που λες, μια και δεν τα πρόσεξα.

  65. Μαρία said

    63 Για την περίπτωση Καλλιάφα, αναλυτικά στο άλλο του Νούτσου, που αναφέρει ο Νικοκύρης.

  66. nirevess said

    61. (Επιμελητές)
    Ου γαρ έρχεται μόνη (η κρίσις)…

  67. Μαρία said

    61 Πρόκειται για 2 άρθρα.
    Της Γαζή στο Βήμα της 16/6/2002 και της Ρεπούση στο ένθετο της Αυγής, Παιδεία και Κοινωνία, τ.2, Μάιος 2005. Στο πρώτο τεύχος υπήρχε άρθρο του Αθανασιάδη για τα Μαρασλειακά (υπάρχει ονλάιν) και ακολούθησε το άρθρο της Ρεπούση.

  68. herko said

    Μαρία, δεν είμαι σπίτι και δε θα είμαι μέχρι πολύ αργά. Για όλα αυτά όμως έχω γράψει αναλυτικά. Είναι υπό δημοσίευση.
    Τη σχετική βιβλιογραφία τη γνωρίζει (όχι όλη όμως). Την εποχή και τα πρόσωπα δε γνωρίζει. Παράδειγμα. Μπορεί να δει κανείς τα Μαρασλειακά ξεκομμένα από τις εξελίξεις στον Εκπαιδευτικό Ομιλο? Μπορεί να τα δει κανείς έξω από την ταξική σύγκρουση που εκείνη την περίοδο οξύνεται και εκφράζεται και στο χώρο της Λογοτεχνίας, και της επιστήμης και κατά συνέπεια και της Εκπαίδευσης. Είναι μια σειρά ειδικα γεγονότα που πρέπει να πάρει κανείς υπόψη του (και δημοσιεύματα)

  69. ππαν said

    Herko και Μαρία, συμφωνείτε. Απλώς ο ένας το «αγνοώ» το εννοεί «παραβλέπω» κι η άλλη «δεν γνωρίζω» 🙂

  70. Μαρία said

    68 Παρόμοιο ερώτημα έθεσα κι εγώ στο 55. Θεωρώ όμως οτι δεν είναι θέμα άγνοιας αλλά πολιτικής τοποθέτησης. Αυτό φαίνεται και στα εννοιολογικά της εργαλεία και κυρίως στο οτι ξεκάθαρη ερμηνεία για την αποτυχία της μεταρρύθμισης δεν υπάρχει στο βιβλίο πέρα απο κάποιες νύξεις στην εισαγωγή και στον επίλογο, που ακόμα κι αν τις δεχτεί κανείς, μένει με την απορία πώς διάολο όλοι αυτοί οι λόγοι εξέλειπαν το ’29, με το οποίο τελειώνει, αφελώς(;), πανηγυρικά.

  71. Ζ.αγοραια said

    Το θυμήθηκα ξεφυλλίζοντας το βιβλίο του Βήματος «Λέξεις που χάνονται», που επιμελήθηκε ο Νίκος Σαραντάκος, ένας από τους πιο πιστούς εραστές της ελληνικής γλώσσας. Δεν ήξερα τη σημασία του και όταν μικρή ρωτούσα τη γιαγιά (που το λάτρευε) τι θα πει «χοσάφι», μου απαντούσε: «Αυτό που τρως». Και μου (ξανα)διηγιόταν πόσο πιο νόστιμο το έκαναν στο σπίτι τους στη Σμύρνη. Αναστέναζε, αλλά ετρωγε ολο το μπωλ, πρεπει να πω.
    Τάδε έφη Μαρία Χούκλη
    http://www.bostanistas.gr/?i=bostanistas.el.kouzinistas&id=731

    Όπα ρε μεγάλε!!

  72. Μαρία said

    69 Πιθανότατα. Πάντως έχω την εντύπωση οτι κάποια βιβλία στη βιβλιογραφία της υπάρχουν καθαρά διακοσμητικά 🙂

  73. Ηλεφούφουτος said

    Εντυπωσιακό το πόνημα του Νικοκύρη και στην τεκμηρίωση και στην όλη αναλυτική του παρουσίαση και στο εύρος των γνώσεων που αφήνει να φανεί. Κακά τα ψέματα, λίγοι θα είχαν τον εξοπλισμό να γράψουν τόσο εμπεριστατωμένη κριτική, ακομα κι αν διέθεταν αρκετό χρόνο για τον έλεγχο των παραπομπών.
    Βέβαια διαφωνώ κάργα με το ότι οι αριστεροί (και ήσαν πολλοί, όχι μόνο οι επώνυμοι) πρέπει να μετανοήσουν για τις επιθέσεις στο βιβλίο της Στ’ Δημοτικού. Υπήρχαν βάσιμοι λόγοι και για έναν αριστερό να επιτεθεί σ εκείνο το βιβλίο.

    «Αν τέτοια λάθη και διαστρεβλώσεις έκανε πανεπιστημιακός, είναι ασυγχώρητος·» λέει ο Δύτης 48, αλλά φοβάμαι πως αυτή η εικόνα πανεπιστημιακού μού είναι πολύ οικεία. Πέρα από τους όντως άξιους στο Αθήνησι, θυμάμαι μία μάζα μουχλοδίαιτων υπερσυντηρητικών από τη μια, αλλά και μία άλλη διακριτή ομάδα, μη συντηρητικών, κουλτουριαριζόντων, που ψιλοσνομπάρανε τους μουχλοδίαιτους, πουλούσαν χαριτωμενιά και καινούργια θεωρητικά μοντελάκια εκ Παρισίων, όπως όμως φαινόταν όταν έξυνες την επιφάνεια μόνο τα μοντελάκια ήξεραν (πόσο καλά θα σας γελάσω). Αν π.χ. αντικείμενό τους ήταν η θεωρία λογοτεχνίας, εντυπωσίαζαν με αεροδυναμικά μοντέλα ανάλυσης με βάση τη θεωρία της πρόσληψης ή τον αποδομισμό, λογοτεχνία όμως είχαν διαβάσει πολύ λιγότερη κι από έναν βιβλιόφιλο φοιτητή. Το αντίστοιχο στη γλωσσολογία (τρανταχτή άγνοια της ιστορίας της Ελληνικής, έλλειψη γλωσσομάθειας, ανικανότητα έκφρασης), στην ιστορία (άγνοια εποχών και γεγονότων). Και ένα ακόμα κοινό στοιχείο σε ό,τι καταπιάνονταν: η τσαπατσουλιά.
    Ήσαν οι δύο όψεις του ελληνικού κατεστημένου: ο παραδοσιακός συντηρητισμός από τη μια, ο δυτικολιγούρικος «εκσυγχρονισμός» από την άλλη.

  74. Άρτεμη said

    Καταπληκτικό κείμενο, αληθινή αποδόμηση που είπε και κάποιος άλλος πιο πάνω. Ωστόσο και μένα με ενοχλεί η συγγραφέα, τής συγγραφέα. Ξέρω, δέν λέει κανείς έτσι την ονομαστική, αλλά όταν βλέπω αυτή τη γενική, έτσι μού έρχεται στο μυαλό και η ονομαστική τής λέξης.
    Για προσωπικούς λόγους ερώτηση: αυτοί «οι βαχαβιόλοι» που αναφέρονται στο κείμενο, «αυτοί» εδώ είναι http://anemi.lib.uoc.gr/search/?search_type=simple&display_mode=overview&stored_cclquery=contributor=%28%CE%92%CE%B1%CF%87%CE%B1%CE%B2%CE%B9%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82,%20%CE%99%CE%AC%CE%BA%CF%89%CE%B2%CE%BF%CF%82.%29&rss=0&number=10&keep_number=10&offset=1 είναι ή κάποιος κοντινός του;

  75. spyroszer said

    Έμαθα κι εγώ αρκετά πράγματα σήμερα για γεγονότα τα οποία δεν γνωρίζω καλά.
    Νομίζω, για να είμαστε δίκαιοι στην κριτική προς την Ρεπούση, ότι αυτό που αναφέρθηκε παραπάνω, ότι επιχειρεί να συγκρίνει τον εαυτό της με την Ιμβριώτη, είναι μια υπόθεση ατεκμηρίωτη. Φαίνεται απ’ όλη τη βιβλιογραφία της ότι εστιάζει ιδιαίτερα στον ρόλο της γυναίκας στην ιστορία. Έχει κάνει αρκετές δημοσιεύσεις πάνω σ’ αυτόν τον άξονα, και η πρώτη, ή απ ‘τις πρώτες, ήταν η «Και στη Γαλλική Επανάσταση τα φύλα ήταν δύο 1990» .
    http://users.auth.gr/marrep/PS_REPOUSI/EL/html/pub_dim.html
    Φαίνεται ότι στο συγκεκριμένα βιβλίο, από υπερβάλλοντα ζήλο για την ανάδειξη της σημασίας της γυναίκας, της Ιμβριώτη, στα ιστορούμενα γεγονότα, διαπράττει σοβαρά μεθοδολογικά σφάλματα.
    Να συνεισφέρω κάποια λινκ:
    Μια κριτική του βιβλίου «η Ρόζα και η Κλειώ»
    http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=658237
    Και δύο άρθρα ακόμα του Αθανασιάδη για τους δάσκαλους της αντίδρασης και τον Μιχάλη Παπαμαύρο.
    http://phedps.uoi.gr/prosopiko/CVs/athanasiades/docs/p10.pdf
    http://phedps.uoi.gr/prosopiko/CVs/athanasiades/docs/p5.pdf

  76. ππαν said

    Συμφωνώ με τον Ηλεφούφουτο και ειδικά με τον Πόντιο σε σχέση με το βιβλίο της Στ Δημοτικού αλλά είπαμε να μη το γυρίσουμε εκεί.

  77. ππαν said

    74: Δεν κάνω υποθεση, την αίσθηση που μου αφήνει αναφέρω. Η οποία δεν μπορεί βέβαια να τεκμηριωθεί :). Κι η κριτική του Μπακουνάκη (ίσως να ΄βαζα εισαγωγικα΄στην κριτική; ) νομίζω αφήνει τέτοια αίσθηση.

  78. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    71: Καλώς την -δεν το είχα δει, σ’ ευχαριστώ!

    73: Εκεί που ξύνεις την επιφάνεια φοβάμαι ότι έχεις δίκιο….

    74: Ναι, τον Ιωάννη Βαχαβιόλο εννοούσε η αναφορά σε «βαχαβιόλους».
    Κατ’ εμέ, το κανονικό είναι «η συγγραφέας – της συγγραφέα» (σχολική γραμματική) ή «η συγγραφέα – της συγγραφέας» που είναι και ομαλότερο.

    75: Όπως πάντα με ενδιαφέροντες λίκνους 😉

  79. Μαρία said

    74 Ναι. Ο Ι. Βαχαβιόλος ήταν πρόεδρος του εκπ. Συμβουλίου το ’23.

    75, 77 Την ίδια σύνδεση κάνει κι ο Παπαθεοδώρου, θετικά, στην επίσης θετική κριτική του.

  80. Φιλίστωρ said

    @36: Πραγματικά. Είναι σαφές ότι η κυρία Ρεπούση επιδιώκει τεχνηέντως να οικοδομήσει ιστορικούς παραλληλισμούς ανάμεσα στη δική της «περιπέτεια» και στην επίθεση που δέχτηκε η Ρόζα Ιμβριώτη. Στην πραγματικότητα όμως, το μόνο που καταφέρνει είναι να προβάλει κάποιες «φεμινιστικές» (τρόπος του λέγειν) εμμονές και να δικαιώσει εκείνους που αμφισβήτησαν την επιστημονική της επάρκεια.
    Πληροφοριακά πάντως, αν κάποιος ενδιαφέρεται για μια παλιότερη διαμάχη περί τη σχολική διδασκαλία της Ιστορίας, ας ρίξει μια ματιά σε μια σύντομη μελέτη του Χάρη Αθανασιάδη με τίτλο [i]»Έθνος και Σχολική Ιστορία. Η πολεμική στο βιβλίο «Ιστορία Ρωμαϊκή και Μεσαιωνική 146 π.Χ. – 1453 μ.Χ.» της Β’ Γυμνασίου (1965)»[/i]
    [url]http://phedps.uoi.gr/prosopiko/CVs/athanasiades/docs/dokimes.pdf[/url]

  81. Μαρία said

    78 Ιάκωβος Βαχ.

  82. ππαν said

    80: ναι, η διαμάχη για το βιβλίο του Καλοκαιρινού και πιο ενδιαφέρουσα ήταν και το άρθρο του Αθανασιάδη είναι καλό, αν και, ας μου επιτραπεί να πω, έχει κάτι ελλείψεις.

  83. sarant said

    81: Σωστά, Ιάκωβος.

    80: Προφανώς είναι το βιβλίο που ήθελε να πολτοποιήσει η κυβέρνηση αποστατών. Έχω μια ωραία γελοιογραφία του Μποστ γι’ αυτό, επιφυλάσσομαι.

    50: Με καθυστέρηση.
    Αρχιμήδη, σε διαβεβαιώνω ότι τέτοια πατάτα δεν υπάρχει στο βιβλίο, ότι δηλ. ο Κολοκοτρώνης ήταν τρομοκράτης! Μου λες ότι ο γνωστός σου, με παιδιά στην τάξη αυτή, σε διαβεβαίωσε. Το πιστεύω ότι σου το είπε και νομίζω ότι ξέρω πού το εμπνεύστηκε. Κυκλοφορεί σε καραμπελιάδικα και άλλα ακροδεξιά σάιτ μια γελοιογραφία που δείχνει έναν «θολοκουλτουριάρη» δάσκαλο με μαλλούρα να λέει στο μάθημα ότι όλα ήταν ειδυλλιακά στην Οθωμαν. αυτοκρ. μέχρι που ξεσηκώθηκαν οι τρομοκράτες το 1821. Πάω στοίχημα πως αυτή η γελοιογραφία, που τον καιρό εκείνο την έβλεπες συχνά, εντυπώθηκε στο μυαλό του φίλου σου σε σημείο που να αρχίσει να λέει ότι αυτή είναι η θέση του βιβλίου.

    Γιαυτό, νάφε και μέμνασο απιστείν.

  84. Μαρία said

    83 Και μη χειρότερα! Οι περισσότεροι που αναπαρήγαγαν τέτοιες ανοησίες δεν έκαναν τον κόπο να δώσουν 3 ευρώπουλα και να αγοράσουν το βιβλίο.
    Απ’ αυτήν άποψη θυμίζουν το Εμπρός και το Σκριπ.

  85. Αρκεσινεύς said

    Απ’ όσα βλέπεις τα μισά κι απ’ όσα ακούς κανένα λέει ο λαός ο οποίος βέβαια πάντοτε ρέπει στην υπερβολή.

    ΄Οσο για την κ. Ρεπούση αποδεικνύεται τελικά πως δεν ήταν καθόλου νήφουσα.

  86. gbaloglou said

    73

    Κάτι που είδα σε συνέδρια Θεωρητικών Επιστημών και με ενόχλησε: σχεδόν όλες οι παρουσιάσεις συνίστανται σε ξύλινη ανάγνωση των άρθρων … με τέτοιο τρόπο που σε κάνει να υποπτεύεσαι ότι οι ομιλητές δεν κατέχουν καλά το ίδιο τους το άρθρο και θέμα, ότι φοβούνται πως αν μιλήσουν από μνήμης (με την βοήθεια κάποιου υπενθυμιστικού σημειώματος εννοείται) θα τα μπερδέψουν, θα εξασθενήσει το περίτεχνο δίκτυο επιχειρημάτων τους, κλπ κλπ

  87. Αντιφασίστας said

    73: Ακόμα θυμάμαι γνωστό μου πανεπιστημιακό καθηγητή της Θεολογίας να αναρωτιέται, σε κουβεντούλα που είχαμε σε κάποιες καλοκαιρινές διακοπές, αν για τον Πελοποννησιακό πόλεμο έγραψε ο Ηρόδοτος ή ο Θουκυδίδης. Νόμισα ότι μου έκανε πλάκα, αλλά πραγματικά δεν θυμόταν. Το να ξέρεις πολλά ή και τα πάντα για την επιστήμη σου και να αγνοείς τα στοιχειώδη από βασικούς τομείς της γνώσης μάλλον είναι γνώρισμα της εποχής μας.

  88. gryphon said

    Eγώ πού είμαι ασχετος και αγνοοω τά περισσότερα απο οσα αναφερονται στο αρθρο αυτο που καταλαβα διαβαζοντας το είναι πως απο τοτε μεχρι σημερα μαινεται ενας πολεμος πραγματικος για τήν ιδεολογικη κυριαρχία στήν εκπαίδευση και οχι μονο σε αυτή.
    Γι’αυτο και αυτό πού λέει ο Δελμουζος
    «Ο καθένας μας μπορεί ατομικά να έχει οποιαδήποτε πολιτική πίστη θέλει, ακόμα και αναρχικός να είναι και σε σύλλογο αναρχικό να ανήκει και θεωρητικά στην εξωσχολική του δράση να γράφει ακόμα υπέρ του αναρχισμού. Πώς μπορεί να συμβιβάσει σε τέτοια περίπτωση την ατομική του πίστη με το έργο του διδασκαλείου, αυτό είναι ζήτημα δικής του συνειδήσεως. Σ’ αυτό δεν είμαστε εμείς που θα ελέγξομεν»
    δεν στέκει ειναι αφελεια νατο πιστευει (που μαλλον δεν θα το πιστευε).Πρεπει να είναι κανεις δρ Τζεκυλ και μιστερ Χαιντ να εχει διχασμενη προσωπικοτητα για να το κανει αυτο.Αν ειναι π,χ κομμουνιστής δέν υπαρχει περίπτωση να μην βλεπει τήν ιστορία η το οτιδηποτε υπο το πρισμα τής κοσμοθεωρίας του.Οποτε αν τοτε υπηρχε ενα κατεστημενο η μια κυβερνηση αντιθετης ιδεολογίας ηταν απολυτα φυσικονα μην θέλει τετοιους ανθρωπους σε καιριες θεσεις στήν εκπαδευση. γιατι πολυ σωστά θα θεωρουσαν οτι θα προσπαθησουν να την επηρεασουν προς τήν κατευθυνση τής ιδεολογίας τους.
    Το ιδιο συμβαίνει και σημερα.Ειναι αγωνας κυριαρχίας.Τα υπολοιπα ειναι δευτερευοντα.

  89. #86 +1 Για να μη μιλήσει κανείς για το απόν ή γελοίο related work…

  90. στὴν πραγματικότητα τὸ σχολικὸ βιβλίο τῆς Ῥεπούση τὸ ὑπερασπίστηκε μόνο ἡ ἐθνομηδενιστικὴ ἀριστερὰ κι ἕνα μικρὸ μέρος τοῦ ὑπόλοιπου πολιτικοῦ κόσμου. ὅμως ἐπειδὴ ὁ Νικοκύρης δὲν θέλει σχόλια ἐπ’αὐτοῦ δὲν ἔχω νὰ προσθέσω τίποτε ἄλλο, ἀφ’οὗ τὸ βιβλίο γιὰ τὰ Μαρασλειακὰ δὲν τὄχω διαβάσει.

  91. Μαρία said

    86 Απο στήθους θες να πεις. Έχουν την ανακοίνωση σε γραπτή μορφή, για να δημοσιευτεί στα πρακτικά. Δεν βρίσκω άλλο λόγο.

  92. gbaloglou said

    91

    Κανένα πρόβλημα με το να είναι έτοιμη για δημοσίευση στα πρακτικά η ανακοίνωση πριν από το συνέδριο. Πρόβλημα έχω με τον τρόπο της παρουσίασης, για τους λόγους που ανέφερα στο #86 — πως να το κάνουμε, διαφέρουν ο γραπτός και ο προφορικός λόγος…

  93. π2 said

    73: Ηλεφούφουτε, τα είπες όλα (για ένα σημείο διαφωνίας, βλ. στο τέλος). Υπάρχει όμως κάτι ακόμη χειρότερο από την εικόνα που σκιαγραφείς, με ολίγη από κακοχωνεμένη θεωρία, ολίγη από παχιά λόγια, ολίγη από λεκτικές ακροβασιές και τσαπατσουλιά. Είναι το γεγονός πως κάποιοι έχουν αναγάγει την τσαπατσουλιά σε τιμή τους και καμάρι τους. Ιδίως στη νεότερη ιστορία έχω συχνά διαπιστώσει από επιφανείς και φτασμένους επιστήμονες μια κάποια περιφρόνηση για την ιστορική χαμαλοδουλειά, για την προσεκτική δουλειά με τις πηγές και για την αναδίφηση μεγάλου όγκου πρωτογενούς υλικού. Κάποιοι, ακόμη και αν δεν το λένε παραέξω, θεωρούν πως η βασική δουλειά τους ελάχιστη σχέση έχει με τις πηγές, ότι συνίσταται κυρίως στην θεωρητική επεξεργασία της δουλειάς άλλων, στην ανίχνευση του σχήματος και της δομής, λες και το περιεχόμενο δεν έχει σημασία (ιδίως αν αντικρούει το ωραίο σχήμα που σκαρφίστηκαν). Με άλλα λόγια, νομίζουν πως είναι δυνατόν να γίνεις ιστορικός σεφ χωρίς ν’ ασχοληθείς με τις πρώτες ύλες της ιστορικής κουζίνας, αρκεί να σερβίρεις ωραία το πιάτο.

    Οι λαθροχειρίες και η πρόχειρη έως ανέντιμη χρήση των πρωτογενών πηγών αποτέλεσμα αυτής της ψηλομύτικης αντιμετώπισης της κουζίνας είναι. Και το αποτέλεσμα δυστυχώς είναι πως η τσαπατσουλιά περνάει και στις επόμενες πανεπιστημιακές γενιές.

    Για το βιβλίο ιστορίας διαφωνώ όμως. Έχει δίκιο ο Νικοκύρης πως η συστράτευση με τον κύριο όγκο των αντιδρώντων στο βιβλίο ήταν πολιτικό σφάλμα. Το βιβλίο ήταν κακό, και το έλεγα εξαρχής, για τελείως διαφορετικούς λόγους όμως από αυτούς που κινητοποίησαν τον κύριο όγκο των αντιδρώντων. Αλλά είπαμε πως δεν μιλάμε για το βιβλίο. 😉

  94. spiral architect said

    @90: Για το ποιοι είναι οι εθνομηδενισταί δες εδώ.
    Φρέσκο πράμα. 😉
    (φτάνει πια με τις κλισέ εκφράσεις και επίθετα)

  95. physicist said

    #86. Οι ανακοινώσεις στις θετικές είναι, βέβαια, καλύτερες: γίνονται με σλάιντς γραμμένα σε πάουερ-πόιντ, που έχουν πολλά χρώματα και διαγράμματα, ενώ βασικό ρόλο παίζουν τα βίντεο και τα βιζουαλαϊζέισιον γενικώς. Εξισώσεις και Μαθηματικά σπάνια βλέπεις πλέον, επειδή «κουράζουν το κοινό». Μα πιο πολύ μ’ αρέσουν οι ανακοινώσεις που ξεκινάνε με motivation του στυλ: «[The topic I will discuss] is a multi-billion Dollar business» και νάσου τα πάι-τσαρτς που να δείχνουνε τούτο και τ’ άλλο, και νάσου ο λεβέντης ή η λεβέντισσα να δείχνουν πόση χρηματοδότηση έχουν από δω κι από κει για να λύσουν το ενεργειακό πρόβλημα και για να θεραπεύσουν τον καρκίνο και την τριχόπτωση (και τα τρία μ’ ένα σμπάρο).

    Όχι πως με πειράζει που οι θετικές έχουν εφαρμογές αλλά η ουσία έχει χαθεί στα πολλά χρωματιστά και στους φραμπαλάδες. Και συγγνώμη για την άσχετη παρένθεση αλλά καημό το ‘χω.

  96. Μαρία said

    92 Κατάλαβα τι θες να πεις. Συμφωνώ οτι είναι κουραστικό, η διάλεξη είναι είδος μεταξύ γραπτού και προφορικού αλλά διαφωνώ οτι ο λόγος είναι οτι δεν κατέχουν το θέμα. Μπορεί κάποιος π.χ. να μην έχει ευχέρεια λόγου.

  97. Μαρία said

    93α Σ’ αυτή τη «σχολή» ασκεί κριτική κι ο Νούτσος στο Η Ρόζα και η Κλειώ.

  98. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    86: Ωραίος όρος η ξύλινη ανάγνωση!

    89: Αυτό το related work συνοδεύει τις ανακοινώσεις; Τις κρίσεις τους;

    93: «Είναι το γεγονός πως κάποιοι έχουν αναγάγει την τσαπατσουλιά σε τιμή τους και καμάρι τους». Κι αυτό πολύ ωραίο!

  99. 96 Υπάρχουν παραδείγματα ανθρώπων που όση γλαφυρότητα και ευχέρεια έχουν στον γραπτό λόγο, τόση τους λείπει στον προφορικό. (Μαρία, ξέρεις ποιον –ποιαν– έχω στο μυαλό μου)

  100. Mindkaiser said

    Νικοκύρη, έχω βαρεθεί να σου δίνω συγχαρητήρια, αλλά πραγματικά αυτά τα άρθρα είναι όαση στην έρημο.

    Εύχομαι να απαντήσει με άρθρο της η Κα. Ρεπούση, γιατί ο διάλογος θα είχε ενδιαφέρον.

    Επιπλέον, με θλίψη σκέφτομαι πόσο διαφορετικός θα ήταν ο δημόσιος διάλογος, αν οι πολέμιοι του βιβλίου ιστορίας είχαν αρθρώσει παρόμοιο δομημένο αντίλογο αντί να καταφεύγουν σε κραυγές και τσιτάτα.

  101. Γς said

    Κ. Αρβανιτόπουλος (Υπουργός Παιδείας):

    >η καταγραφή των επίμαχων γεγονότων από την κυρία Ρεπούση είναι απλά λανθασμένη, είναι κακή ιστορία, είναι τσαπατσούλικη ιστορία΄

    Νικοκύρης (συμμαθητής του υπουργού):

    >Δεν ξέρω αν έγινε επιμέλεια στο βιβλίο, στον κολοφώνα δεν αναφέρεται επιμελητής, πάντως έχει αρκετά σημεία τσαπατσουλιάς

    Ούτε για τσαπατσούλη, τσαπατσούλιά, έχουμε μιλήσει εδώ, ούτε και για την τσάπα του γιού (it’s up to you).

  102. sarant said

    100: Δεν νομίζω ότι μπορούσε να γίνει διάλογος, αφού η μία μερίδα αρνιόταν πεισματικά να διαβάσει το βιβλίο και μόνο διάβαζε τα σκονάκια που της σερβίριζαν οι καραμπελιάδες και οι καρατζαφέρηδες 🙂

  103. sarant said

    101: Ο τσαπατσούλης είναι τούρκικο δάνειο.
    Αυτό που δεν ξέρεις, και ούτε εγώ το ήξερα, είναι ότι υπάρχει κι άλλη μια σύμπτωση μεταξύ υπουργού-Νικοκύρη και Ρεπούση, ότι πέντε χρόνια μετά που εμείς αποφοιτήσαμε, η Μ. Ρεπούση διορίστηκε και δίδαξε γαλλικά στο γυμνάσιό μας, όπως μου είπε ένας νεότερος συναπόφοιτος προ ολίγου.

  104. Αντιφασίστας said

    Και εναντίον του βιβλίου της Ρεπούση τάχθηκε η μη εθνομηδενιστική συντριπτική πλειονότητα των πολιτών και του πολιτικού κόσμου, που, ως γνωστόν, έχουν βαθύτατες ιστορικές γνώσεις και ενοχλήθηκαν από το περί ου ο λόγος βιβλίο για καθαρά επιστημονικούς λόγους. Αλλά, είπαμε, δεν μιλάμε για το βιβλίο της ιστορίας. 😉

  105. Μαρία said

    99 Ε βέβαια. Εκτός απ’ την Ε. έχω κι άλλη ακραία περίπτωση υπόψη μου.

  106. ππαν said

    Το τσαπατσούλιτζερ δεν το απονέμουμε πια; Έφυγε κι ο Μιχαηλίδης… Αλήθεια, είπα Μιχαηλίδης: αυτό το Παιδί ο Κιντ πού είναι;

  107. Μαρία said

    106 Περίμενα οτι θα εμφανιστεί στο ποστ για τους ομοφυλόφιλους λόγω παλιών ενοχών αλλά τίποτα.

  108. π2 said

    99: Εγώ ξέρω και ενδιάμεσα παραδείγματα, ανθρώπων που είναι σαφώς ανεπαρκείς σε μονόλογο σε αμφιθέατρο, με μακροπερίοδο, μπερδεμένο και αμήχανο λόγο με συνεχείς παρενθέσεις, και πολύ αποτελεσματικοί, ξεκάθαροι, σαφείς σε μικρό σεμιναριακό ακροατήριο. Ο διάλογος βοηθάει.

  109. Μαρία said

    108 Παρόμοια κι η περίπτωση που έχει στο μυαλό του ο δύτης και λόγω «αγοραφοβίας» 🙂

  110. Αντιφασίστας said

    Διαβάσατε την εμπεριστατωμένη κριτική του Νικοκύρη; Αν θέλετε διαβάστε παρακάτω και την κριτική -την μη κριτική- ενός βιβλιοφάγου πνευματικού ανθρώπου, που, όμως, δεν γνωρίζει σχεδόν τίποτα για το θέμα που πραγματεύεται η Ρεπούση. Έτσι πάμε και σκάμε τα ωραία μας λεφτά αγοράζοντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες, εμπιστευόμενοι τους δήθεν ειδήμονες:
    http://www.lifo.gr/mag/features/3331

  111. spyroszer said

    77. Ναι δεν ήταν σωστή η λέξη ατεκμηρίωτη, πως να τεκμηριώσεις την αίσθηση; Εννοούσα ότι η Ρεπ. έχει ασχοληθεί και στο παρελθόν, πριν γίνει γνωστή, με αυτά τα θέματα, με τον ρόλο της γυναίκας και τον τρόπο διδασκαλίας της ιστορίας. Εδώ είναι το παλιό της άρθρο, του 2005, για το οποίο έγραψε το βιβλίο ο Νούτσος, που φαίνονται οι εμμονές της: (μιλά για την Ιμβριώτη) » Τo λάθος βρίσκεται στο γεγovός ότι είναι γυναίκα. Στη γυναικεία της φύση εδράζει το κακό. Το φύλο της την εμπόδιζε να διδάξει ένα μάθημα φρονηματιστικό, πατριωτικό, εθνικό, που αρμόζει στην ανδρική φύση».
    http://users.auth.gr/~marrep/PS_REPOUSI/EL/PUBLICATIONS/arthra/marasliaka.pdf
    79. Το ότι υπάρχουν κάποιοι συσχετισμοί των μαρασλειακών με τα ρεπουλικά (σικ) πιθανόν να είναι αλήθεια, αλλά το πρόβλημα θα ήταν αν έκανε η ίδια η Ρεπούση ευθέως τους συσχετισμούς. Τώρα αν με τη δημοσίευση του βιβλίου της προκαλεί αρνητικές συνειρμούς, ότι δηλαδή θέλει έμμεσα να συγκριθεί με την Ιμβριώτη, φταίει βεβαίως και η ίδια. Διότι αν έκανε τη δουλειά της επιστημονικά σωστά, δηλαδή να εντάξει όσα γράφει μεθοδολογικά ορθά και τεκμηριωμένα στο ευρύτερο πλαίσιο της εποχής τους, δεν θα μπορούσε να της πει κανείς τίποτα.
    Συμφωνώ απόλυτα με τους προλαλήσαντες ότι δεν είναι δυνατόν να γράφεις κάποιο βιβλίο ιστορίας και να αγνοείς ή να ερμηνεύεις όπως θέλεις τις πηγές. Αυτό δυστυχώς ισχύει σε πολλά επιστημονικά πεδία, δηλαδή ξεκινά κάποιος να γράψει ένα σύγγραμμα με σκοπό να επαληθεύσει την θεωρία που έχει στο μυαλό του αγνοώντας τα δεδομένα.

  112. spiral architect said

    Αντιγράφω σχόλιο από την βιβλιοκριτική του Μπακουνάκη, απ’ το ηλεΒήμα:
    Τα Μαρασλειακά ήταν μια μάχη που δώθηκε για την αλλαγή της παραδοσιακής εθνικιστικής παρουσίασης της Ιστορίας. Μια μάχη που δώθηκε με αφορμή την παρουσίαση της Ρόζας Ιμβριώτη, που τότε έγινε εμβληματική μορφή της αριστεράς διανόησης. Δυστυχώς, η Ρόζα Ιμβριώτη, ενώ πολεμούσε να καταρρίψει μια λανθασμένη ιδεολογία, δεν ήταν και η ίδια άμοιρη ευθυνών. Δεν προσπαθούσε να παρουσιάσει την πραγματική Ιστορία, αντικειμενικά, αλλά μέσα από τον διαστρεβλωτικό φακό της Μαρξιστικής θεωρίας. Για αυτό, και για τις διεστραμμένες ιδέες της που παρουσίασε αργότερα ως καθηγήτρια στην Παιδαγωγική Σχολή του ΕΛΑΣ στο βουνό, την απαρνήθηκαν ακόμα και οι ίδιοι οι ομοϊδεάτες της και αρνήθηκαν να χρησιμοποιήσουν το σύγγραμά της σε άλλες σχολές του ΚΚΕ. Για όσους απορούν για ποιές διεστραμμένες ιδέες μιλώ, να διευκρινήσω πως εννοώ την προσπάθεια να μετατρέψει τους μαθητές σε καταδότες ακόμα και των ίδιων των γονιών τους, και την προώθηση της βίας μέσα στα σχολεία. Δυστυχώς, πριν μια εβδομάδα, παρακολουθωντας το κανάλι του ΚΚΕ μια εκπομπή με τίτλο «θέματα Παιδείας», είδα οτι το ΚΚΕ επανέφερε τα ιδανικά της Ρόζας. Ετσι, στην εκπομπή αυτή, είδα με φρίκη μια συνέντευξη όπου ο δημοσιογράφος με την καλεσμένη του συζητούσαν επί ώρα για την ανάγκη προώθησης της βίας μέσα στο σχολείο και την πλήρη αποδοχή της βίας ως λύσης για τα πολιτικά προβλήματα. Ελπίζω η κ. Ρεπούση να τα γράφει και αυτά στο βιβλίο της, όπως τα έμαθα και εγώ από τον πατέρα μου, μαθητή της Ρόζας
    😯

    Για τους «άλλους» που αναρωτήθηκα στο σχ. #15.

  113. tamistas said

    Κορυβαντιώ για την εξονυχιστική βιβλιοκριτική.

  114. π2 said

    110:

    Το βιβλίο της διακρίνεται για την εσωτερική αρμονία στις περιγραφές του, για ένα αίσθημα πληρότητας αναφορικά με τα υπέρ και τα κατά και, πέρα από την τεκμηρίωση στα σχετικά με τη διαμάχη, ευεργετείται από ένα ταλέντο δαψίλειας, πλουσιοπάροχης αποδεικτικότητας και αίσθημα αρμονίας γνήσια θηλυκό.

    Τζίζας.

  115. ππαν said

    110: Είσαι κάπως άδικος. Ο Παπαγιώργης έκανε το λάθος να εμπιστευτεί την Ρ. ως προς την τεκμηρίωση κλπ. όχι γιατί δεν ξέρει σχεδόν τίποτε για την περίοδο αλλά γιατί δεν ξέρει όσα ο Νικοκύρης για να ψυλλιαστεί και να εξετάσει πιο προσεκτικά. Ο Παπαγιώργης δεν είναι ιστορικός και δεν κάνει τον ειδήμονα σε τίποτε έτσι κι αλλιώς. Πάντως έχει πολλές ιστορικές γνώσεις κυρίως για τον εμφύλιο και ασχολείται από ό,τι ξέρω και με τα τα προεπαναστατικά-επαναστατικά.

  116. sarant said

    115: Κυρίως με τα προεπαν-επαναστατικά ασχολείται, αλλά εγώ κρατάω μικρό καλαθάκι όταν βλέπω κάποιον να γράφει «άνδρο».

    112: Για να μην παραπλανηθεί κανείς, να το ξαναπούμε ότι αυτό που παραθέτεις είναι σχόλιο αναγνώστη (όχι του Μπακουνάκη του ίδιου).

    111: Άμα βάζεις σικ, γράφε το σωστά 🙂 Ρεπουσικά είναι, ο Ρέπουλης βέβαια είχε πεθάνει το 1925 οπότε ρεπουλικά δεν θα ήταν.

  117. aerosol said

    Εξαιρετικό Νικοκύρη. Εύγε!

    #114:
    Ήμουν έτοιμος να κοπυπαστώσω ακριβώς αυτό!
    Έχει κάποιο δίκιο και η Ππαν, αλλά μου κάνει εντύπωση να διαβάζω αόριστα για αρμονία και θηλυκότητα -κι ας ξέρω το ύφος του Παπαγιώργη. Δεν είναι ντεφιλέ μόδας.

  118. spyroszer said

    116 Ναι σωστά ρεπουσικά, μου ξέφυγε !!!!

  119. ππαν said

    116-117: Και με τον Εμφύλιο, από όσα ξέρω, λόγω και προσωπικής ιστορίας. Συμφωνώ, Αεροσόλ, αυτά κι εμένα δεν μου αρέσουν. Πλάκα πάντως έχει που ατ γράφει για τη συγκεκριμένη και για το συγκεκριμένο βιβλίο 🙂

  120. Μαρία said

    111 Όπως έγραψα και παραπάνω, δεν δημιουργεί συνειρμούς όχι όμως αναγκαστικά αρνητικούς .

    110 Χωρίς να ανοίξω τον λίκνο. Αν είναι του Παπαγιώργη, ξεφύλλισε απλώς το βιβλίο και διάλεξε το πιο πιασάρικο θέμα.
    Μέχρι τώρα δεν έχει γραφτεί καμιά βιβλιοκρισία, για βιβλιοπαρουσιάσεις πρόκειται με πιο σοβαρές του Παπαθεοδώρου και της Θεοδοσοπούλου.

  121. ππαν said

    120: Γενικά σπάνια διαβάζουμε βιβλιοκρισίες κανονικές, ας είναι καλά αυτός στην Εποχή που έγραψε κριτική για τον Μπόγδανο ;).

  122. Νατάσσα said

    Αν συζητούσαμε για το βιβλίο Ιστορίας, θα επισημαίναμε ότι από τους παράλληλους μονολόγους γύρω απ’ αυτό, γιατί διάλογος δεν έγινε νομίζω, έλειψε η άποψη όσων έτυχε να το διδάξουν εκείνη τη χρονιά στις τάξεις τους. Αλλά είπαμε, δε συζητάμε γιαυτό…

  123. Αντιφασίστας said

    Εμπιστεύομαι τον Παπαγιώργη στην παρουσίαση λογοτεχνικών βιβλίων και είναι από τους αγαπημένους μου δοκιμιογράφους. Αλλά, διάβολε, δεν μπορείς να τσαλαβουτάς στα πάντα και να παίρνεις στον λαιμό σου τους ανυποψίαστους αναγνώστες.

  124. Μαρία said

    121 Έτσι είναι. Μόνο σε επιστημονικά περιοδικά πια, που δεν είναι προσιτά στον πολύ κόσμο.

    120 Ωχ, τώρα το είδα:
    δεν δημιουργεί συνειρμούς αντί δημιουργεί …

  125. Chris said

    Η κ. Ρεπούση επίκουρος καθηγήτρια από το 1993
    http://users.auth.gr/marrep/PS_REPOUSI/EL/html/other_activities.html

    Με πρώτη δημοσίευση σε διεθνές επιστημονικό περιοδικό το 2003
    http://users.auth.gr/marrep/PS_REPOUSI/EL/html/pub_dim.html

    Φαίνεται στις ελληνικές φιλοσοφικές σχολές ο πήχης είναι πολύ χαμηλά σε ό,τι αφορά την επιλογή των διδασκόντων.

    Προς τιμήν της πάντως, και σπάνια περίπτωση για φιλοσοφική σχολή, δημοσιεύει το βιογραφικό της.

  126. ππαν said

    Επίκουρος με 407;

  127. munich said

    Αγαπητή Ππαν μόλις γκούγκλαρα το ΝΔ 407 και είδα ότι αφορα τους συμβασιούχους διδάσκοντες σε ΤΕΙ, ΑΕΙ. Δεν μπορείς βάσει αυτού να εννοέισαι επικουρος? Τι ισχύει? Η απορία μου είναι (για άλλη μια φορά) ειλικρινής

  128. ππαν said

    ΚΙ εγώ ειλικρινά ρώτησα, Επίκουρος ήξερα πως εκλέγεσαι, είναι βαθμίδα μετά τον Λέκτορα με θητεία, νομίζω τρία χρόνια.

  129. munich said

    Μα τον Τουτάτη έχεις δίκιο!
    Μήπως ξέρεις σε ποια ξένη βαθμίδα αντιστοιχεί (αγγλικά ή γερμαικά)? Ζητώ συγγνώμη από την παρέα που παρεμβάλλω τις άσχετες απόριες μου σε ένα τόσο ενδιαφέρον νήμα

  130. spyroszer said

    124. Δημιουργεί αρνητικούς συνειρμούς κυρίως τώρα, μετά τις αποκαλύψεις του Νικοκύρη 🙂

  131. ππαν said

    Αχ δεν τα ξέρω, δεν ανακατεύομαι με τέτοια, την εκλογή του επίκουρου ειδικά την ξέρω από μια πραγματική ιστορία, η μάνα ενός φρεσκοεκλεγμένου φέρνει τα χαμπέρια στον πατέρα: – «Ο γιος μας εκλέχτηκε!» -«Με ποιαν κλέφτηκε;»

  132. Ο Ιάκ. Βαχαβιόλος, υπηρέτησε στο Βόλο από τις αρχές Μαΐου μέχρι τέλος Νοεμβρίου του 1910 ως επιθεωρητής των δημοτικών σχολείων Μαγνησίας.
    Το 1914, σε ηλικία 45 ετών, ήταν πρόεδρος του Κεντρικού Εποπτικού Συμβουλίου της Δημοτικής Εκπαιδεύσεως. Στη δίκη των Αθεϊκών έσπευσε στο Ναύπλιο ως μάρτυρας υπερασπίσεως του Δελμούζου. Στην κατάθεσή του, έπλεξε το εγκώμιο του Δελμούζου και του συστήματος διδασκαλίας του στο Ανώτερο Δημοτικό Παρθεναγωγείο Βόλου. Όπως τόνισε στην κατάθεσή του παρακολουθούσε τη λειτουργία του σχολείου αυτού: «…εξ επαγγελματικού ενδιαφέροντος – η εποπτεία του σχολείου τούτου ως μη δημοτικού δεν ήτο ιδικής μου αρμοδιότητος – επεσκέφθην κατ’ επανάληψιν το σχολείον και παρηκολούθησα την διδασκαλίαν του κ. Δελμούζου…»
    «…Με άλλους λόγους το σχολείον δια του διευθυντού του εγνώριζε τι εζήτει και πώς να επιτύχει το ζητούμενον. Άλλως η καθημερινή μακρά και και επίμονος προπαρασκευή του κ. Δελμούζου και ο άδολος ενθουσιασμός του και μόνον ταύτα θα ήρκουν να εξασφαλίσωσι την επιτυχίαν…»
    (Η Δίκη του Ναυπλίου, εκδ. Διόνυσος , 1976, σελ. 194 ως 197 κατάθεση Ι. Βαχαβιόλος).

    Υπάρχει παλιά φιλία λοιπόν μεταξύ του Ιάκ. Βαχαβιόλου και του Δελμούζο. Γνώριζε φυσικά και τον Κ. Βάρναλη αφού το 1910 που ο Ι. Βαχ. ήταν επιθεωρητής στη Μαγνησία ο Βάρναλης ήταν σχολάρχης στην Αργαλαστή.

  133. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    122: Ναι, θα είχε ενδιαφέρον η άποψη όσων το δίδαξαν.

  134. munich said

    κι εγώ τα χω χάσει λίγο, με τους τζουνιορ προφεσσορ, σινιορ γκρουπ λιντερ, ασσίσταντ, ασσοσιετ κτλ και δεν ξέρω σε τι αντισοιχούν στην Ελλάδα

  135. π2 said

    131: Με ορισμένους εκλεγέντες να παραμένουν χωρίς επικύρωση της θέσης τους και χωρίς δουλειά μέχρι και τρία χρόνια τώρα, το κλέψιμο είναι πλέον μια ρεαλιστική επιλογή.

    Οι μη τοποθετημένοι στη θέση τους εκλεγέντες πανεπιστημιακοί έχουν και σύλλογο με το προφανές όνομα Α-λέκτορες.

  136. Μαρία said

    128, 129 Κάποιο λάθος υπάρχει προφανώς. Μάλλον δίδασκε αρχικά με 407 και μετά προκηρύχτηκε η θέση επίκουρης.
    Ππαν, δεν είναι υποχρεωτικό να έχει κανείς προηγούμενη θητεία ως λέκτορας ή στην προηγούμενη βαθμίδα γενικότερα. Μη κοιτάς που το πέρασμα στην επόμενη βαθμίδα έχει καταντήσει προαγωγή και αποκλείονται οι απέξω.

  137. ππαν said

    Δεν ξέρω τίποτε, απλώς είχα καταλάβει ότι οι 407-συμβασιούχοι και οι εκλεγμένοι είναι παράλληλα συστήματα, αλήθεια ρώτησα.

  138. Μαρία said

    135 Ωραίοι οι αλέκτορες. Ξέρω κι έναν πρώην Ααναπληρωτή.

  139. Μαρία said

    137 Προφανώς. Κι εγώ αλήθεια απάντησα.

  140. π2 said

    136: Μαρία, οι 407 μπορούν, θεωρητικά να είναι σε οποιαδήποτε βαθμολογική βαθμίδα (π.χ. ακόμη και αν. καθηγητή). Στην πράξη βέβαια είναι (ήταν καλύτερα, γιατί έχουν εκλείψει τα σχετικά κονδύλια) κατά κανόνα χαμηλόμισθοι έκτακτοι λέκτορες.

  141. ππαν said

    Σήμερα διάβασα για μια Καλομαρία, την αδερφή της Θεοδώρας, του Βάρδα κλπ. Δυστυχώς τεκνοθέτησες αυτό το Οσία Μαρία αλλιώς θα σου το πρότεινα.

  142. π2 said

    Μισθολογική βαθμίδα εννοούσα.

  143. gmich said

    Κυρία Ρεπούση εγώ δηλώνω ότι αποκηρύσσω τις κριτικές (των επιστημονικών συγραμμάτων ) από όπου και αν προέρχονται

  144. Μαρία said

    142 Α ναι το ξέρω. Αλλά η διατύπωση στο βιογραφικό μου φάνηκε παραπλανητική.
    Στην πράξη, χέσε μέσα. Μπορεί να γυρνάνε και απο πόλη σε πόλη

  145. Μαρία said

    141 Η Καλαμαριά στα ποντιακά.

  146. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    Ναι, έχουν πάθει μεγάλο χουνέρι οι καημένοι οι Α-λέκτορες!

  147. gmich said

    Ωχ! συγγραμμάτων αγράμματε!

  148. Μαρία said

    Προσθέτω ένα ορέο μισογύνικο του Καραγιάννη που ανέφερα παραπάνω δημοσιευμένο στο περιοδικό του το 1922. Αλλά με την Ιμβρ. ήταν κύριος. Δεν έχει πρόβλημα με τις ιστορικούς.
    «Η γυναίκα έχει ακοήν αβλυτέραν του ανδρός και διά τούτο δεν έχομεν μεγάλας συνθέτιδας. Η όρασις της γυναικός είνε ασθενεστέρα της του ανδρός και διά τούτο η ιστορία δεν ομιλεί περί
    μεγάλων ζωγράφων γυναικών. Η γυναίκα υπολείπεται του ανδρός κατά την ποσότητα του αίματος και διά τούτο κορδακίζεται εν ώ περπατεί, αποσκοπεί δε η τάνυσις των μελών του σώματός της εις την παροχήν αίματος εις τα άκρα.»

  149. Ρουμλ. said

    #12:
    Η συγγραφέα- της συγγραφέας
    Τους τύπους που προτείνει ο Ε. Κριαράς : συγγράφισσα, γραμμάτισσα, ταμίισσα πώς τους βλέπετε;

  150. ππαν said

    Kαταπληκτικό!

  151. Αντιφασίστας said

    148: Ωραίο! Και ο Αριστοτέλης λέει ότι ο άντρας έχει πιο πολλά δόντια από τη γυναίκα. Ακόμα και τα πιο μεγάλα μυαλά, όπως ο Αριστοτέλης και ο Καραγιάννης, μπορούν να πέσουν θύμα των προκαταλήψεων. 😉

  152. sarant said

    149: Λογικά τα δύο πρώτα θα ήταν τα αναμενόμενα, αλλά η γλώσσα δεν ακολουθεί πάντα τη λογική. Το τρίτο είναι αντιαισθητικό με τη χασμωδία.Και εφόσον οι αρχαίοι είχαν την ταμία, μπορούμε να το λέμε κι εμείς -στην πιάτσα ήδη λέγεται.

  153. Μαρία said

    151 Φαντάσου τον τώρα να κάνει μάθημα σε κοριτσάκια στη Χαλκίδα το ’22 και να τα βγάζει μισοτυφλόκουφα 🙂

    152 Τις προάλλες άκουσα απο νέα δημοσιογράφο «η εισαγγελέα, της εισαγγελέας». Αυτός ο τύπος φαίνεται οτι έπιασε.

  154. Αντιφασίστας said

    Kαι τώρα σας καληνυχτίζω, αύριο πάλι, καλά να ‘μαστε, διότι αρχίζει η Ανατροπή και συμμετέχει ο μέγιστος φωτοδότης Ψαριανός. Αλήθεια, αυτός έχει εκδώσει καμιά ποιητική συλλογή; 😉

  155. ππαν said

    154: Δε νομίζω, γι αυτό εξάλλου τονε προτίμησαν οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ από τη Νάντια Βαλαβάνη που έχει.

    153: Ναι αλλά θα μπορούσαν να κουνιούνται όσο ήθελαν!

  156. Μαρία said

    154 Ο Κουβέλης έχει εκδώσει κάποια συλλογή.
    Σημείωσε και μαργαριτάρια του υπουργού. Πετάει μερικά καλά.

  157. Γς said

    Διδακτορική διατριβή της Ρεπούση δεν είναι;
    Θα σε διαβάζει και θα ανατριχιάζει.
    Σαν αρνητική εισηγητική έκθεση αξιολόγησης της διατριβής της μοιάζει το σημερινό.

    Θα βλέπει στον ύπνο της τη διαδικασία της δημόσιας υποστήριξης και τον Νικοκύρη βλοσυρό δίπλα στην τριμελή επιτροπή να της κάνει φαρμακερές ερωτήσεις:

    -Κυρία Ρεπούση, στη σελίδα 86 αναφέρετε ότι «Το 1920, με επανέκδοση το 1923, είχε κυκλοφορήσει στην ελληνική αγορά το κλασικό βιβλίο του Αύγουστου Μπέμπελ για τις γυναίκες». Μάλλον αγνοείτε ότι το βιβλίο αυτό είχε ήδη εκδοθεί πολλά χρόνια πριν. Γνωρίζετε πότε;

    Κόκαλο η Ρεπούση.
    Οπότε ο επεμβαίνει ο επιβλέπων καθηγητής της:
    – Μαρία, αν κάποιος απαντούσε στην ερώτησε αυτή λέγοντας «από το 1892», ποία θα ήταν η γνώμη σου;
    – Θεωρώ ότι αυτή είναι η σωστή απάντηση.

    Μια τέτοιου είδους επέμβαση είχα κάνει και εγώ κάποτε και ξελάσπωσα μια δικιά μου.

  158. sarant said

    157: Μα, έχει ήδη πάρει διδακτορικό από τη Σορβόνη, πριν πολλά-πολλά χρόνια!

  159. Γς said

    158:
    Ναι.
    La Grèce et la Turquie 1919-1923. Évolution et Rencontre à travers les avatars de la “Grande Idée”

    και όχι
    «Ο συνωστισμός συρ λε κε ντι πορ της Σμύρνης»

    Σκούζα με.
    Όπως διαβάζω φωτογραφικά, με δυο τρεις λέξεις ανα παράγραφο, ίσως άρπαξα από την αράδα:
    >Αλλά σε μια διατριβή 450 σελίδων δεν εξηγείται η αποσιώπηση του πρώτου σταδίου της επίθεσης

    Άρπαξα μόνο το:
    >Διατριβή 450 σελίδων
    Και τα περί διδακτορικής μπήκαν μόνα τους στο CPU τσιπάκι του μυαλού μου.
    Νόμισα ότι είχε ασχοληθεί με αυτό το θάμα στο διδακτορικό της.

  160. ππαν said

    Η διατριβή της είναι 1500 σελίδες.

  161. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    » Όσα ξέρει ο Νικοκύρης, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος «.
    Οι παροιμίες λένε πάντα αλήθεια.

  162. MelidonisM said

    αναμένοντας την απάντηση και τον διάλογο

    148
    Το 1926, όταν για πρώτη φορά μια γυναίκα δικηγόρος, η Μαρία Φλαμπουριάρη, έκανε εμφάνιση σε δικαστήριο, τα σχόλια στον Τύπο ήταν δηλητηριώδη:
    «Καλούμεν το λάλον δεσποινίδιον να επανέλθη, ως τάχιστα, εκεί όπου φύσει ανήκει. Ή εις το σπίτι του ή εις το «Καπρίς». Αι γυναίκες είνε προωρισμέναι, κατ’ εκλογήν των και προ παντός καθ’ ικανότητα, ή να γίνουν μητέρες ή να μείνουν γυναίκες. Ή σπίτι ή «Καπρίς». Μέσος όρος δεν υπάρχει, όπως μεταξύ άρρενος και θήλεος δεν υπάρχει τρίτον φύλον».
    http://www.tanea.gr/news/culture/books/article/4719774/?iid=2 Μαρία Ρεπούση
    Την Ιστορία τη διδάσκουν μόνον… άνδρες
    Μανώλης Πιμπλής |

  163. # 160

    Ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλ’ εν τω ευ το πολύ

  164. spiral architect said

    @154: Αμάν παναϊα μ’! 😯
    Μη μου πεις ότι κάθισες και είδες τον Πρετεντέρη και τον b>Πσαριανό; 😛

  165. # 162

    Σωστό !!

    Hisstory, είναι !
    Ούτε Herstory θα το κάνουμε, ούτε Itsstory φυσικά !!

  166. Γς said

    Ερχεται σήμερα ο γάλλος πρόεδρος Ολάντ και μας φέρνει επενδύσεις αλλά και κάτι φρεγάτες.
    Ενας άλλος γάλλος πρόεδρος ο Ζισκάρ ντ Εστέν μας είχε φέρει τη Συγγρού, δλδ μια μαγκιόρα ασφαλτόστρωση της.
    Ηθελε ο Καραμανλής όταν θα ερχόταν ο γάλλος από το τότε αεροδρόμιο στην Αθήνα να είναι όμορφη η λεωφόρος.
    Τελικά βρώμαγε ασφαλτίλας μιας και όλα έγιναν εσπευσμένα την τελευταία στιγμή αλά ελληνικά.

    Και πως του πέρασε από το νου του Καραμανλή να μοιάζει η Συγγρού και λίγο Σαμζελυζέ.
    Και το πέτυχε εν μια νυκτί.
    Πράγματι κοιμηθήκαμε με μια άδεντρη Συγγρού και ξυπνήσαμε με μια Πάρκγουέη.
    Ολη τη νύχτα πάκτωναν κομμένα δέντρα στο φρέσκο τσιμέντο στα πεζοδρόμια και στο διαχωριστικό διάζωμα στη μέση.

  167. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    162: Για μένα, το πιο ενδιαφέρον σημείο του βιβλίου ήταν η σταχυολόγηση των απόψεων της συντηρητικής πλευράς για γυναίκες-δημοτικιστές-αριστερούς. Βέβαια,από το 1895 είχαν αρχίσει, τότε που εμφανίστηκαν οι πρώτες φοιτήτριες.

  168. Theo said

    @128, 134: Οι επίκουροι εκλέγονται για τριετή θητεία, όχι ως μόνιμοι. Μετά την τριετία επακολουθεί κρίση και τότε (κατά κανόνα) μονιμοποιούνται.
    Νομίζω πως το αντίστοιχο του επίκουρου καθηγητή στα αγγλικά είναι assistant professor.

  169. 162, 167. Αντιθέτως η ελληνική εργατική τάξη, από τη στιγμή που έκανε τα πρώτα της βήματα για να αυτοκαθοριστεί «ως τάξη καθ’ εαυτήν» ήθελε τη γυναίκα να συμμετάσχει στον επαγγελματικό στίβο και στα κοινά ισότιμα με τον άντρα. Σε κοινή εκδήλωση Λαρισαίων και Βολιοτών εργατών για το γιορτασμό της εργατικής πρωτομαγιάς το 1910 (δυο μήνες περίπου μετά την εξέγερση του Κιλελέρ), παραβρέθηκαν δυο γυναίκες. Η εφημερίδα «Εργάτης» του Βόλου, έγραψε με καμάρι:

    «…διεκρίνοντο δύο συναγωνίστριαι σουφραζέτες, αντιπροσωπεύουσαι επαξίως και το ωραίον φύλον. Ήσαν η αδελφή και η μνηστή του ενθουσιώδους καπνεργάτου Στ. Φασούλα».

  170. Β.... said

    Γυναίκες πρόσφυγες και ρατσισμός…..
    —————————————————-

    Η αντιμετώπιση των γυναικών προσφύγων από την Μικρά Ασία από τους γηγενείς Έλληνες και κυρίως από τα εθνικόφρονα στοιχεία των αστικών περιοχών.

  171. παπαΣτρούμφ said

    Σχετικά με το βιβλίο της ιστορίας έχω ακούσει από άνθρωπο που το δίδαξε (μάλλον αριστερό και σίγουρα όχι εθνικιστή) ότι ήταν κατά τη γνώμη του εντελώς ακατάλληλο για την ηλικία των παιδιών του δημοτικού καθώς το ύφος και το επίπεδο της γλώσσας ταίριαζε περισσότερο σε φοιτητές. Γενικά το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν η δυσκολία κατανόησης του κειμένου, με αποτέλεσμα το όποιο περιεχόμενο και η σύγχρονη προσέγγισή του με πηγές και παραθέματα να μην είναι αποδοτική στην πράξη αλλά να δυσκολεύει και τα παιδιά και το δάσκαλο. Επαναλαμβάνω ότι αυτή δεν είναι προσωπική μου άποψη αλλά δεύτερο χέρι — προσωπική άποψη δεν έχω διότι δεν το έχω καν διαβάσει (πόσο μάλλον διδάξει :-)).

  172. ΜΙχ. Μιχαλόπουλος said

    Αγαπητέ Κύριε, νομίζω ότι κάνατε μια εντυπωσιακή δουλειά που μάλλον θα πρέπει να αποτελέσει την βάση της δεύτερης έκδοσης του βιβλίου.
    Με την βοήθεια των σχολίων σας θα διαβάσω το βιβλίο.
    Να είστε καλά

  173. Αντιφασίστας said

    155: Ισχυρότατο καρφί, συνσαραντακίστρια! Εφάμιλλο των καρφιών της Κουρνίκοβα. 😉
    164: Φίλε, είμαι ψαριανικός μέχρι το κόκαλο. Πώρωση! Τον ακολουθώ όπου κι αν παίζει.

  174. ππαν said

    173: Η Κουρνίκοβα για τα καρφιά της ήταν γνωστή; Δεν το θυμάμαι αυτό D:

  175. Αγγελική said

    Εξαιρετικό και τεκμηριωμένο το άρθρο του Νικοκύρη. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο για να ελέγξω την έπάρκεια της εδραίωσης της έμφυλης ανάγνωσης των Μαρασλειακών αλλά η πολύ προβληματική χρήση των πηγών φαίνεται να είναι δεδομένη.
    Από τα πολλά που θα ήθελα να συζητήσω και δεν προλαβαίνω, δυστυχώς, στέκομαι στο σχόλιο 73: Συμφωνώ απόλυτα με την ανάγκη καλής γνώσης του πρωτογενούς υλικού που χρησιμοποιεί ένας ερευνητής και πιστεύω ότι ο χώρος της θεωρίας είναι εξαιρετικά ολισθηρός και ρευστός και γι’ αυτό πρόσφορος σε απάτες, πολλές φορές κολοσσιαίες. Πολύ συχνά, διαβάζουμε σε περισπούδαστες εισαγωγές εξαγγελίες θεωρητικών προσεγγίσεων, οι οποίες στην συνέχεια ουδέποτε πραγματοποιούνται- γιατί είναι πολύ δύσκολο- ενώ ο φιλόδοξος συγγραφέας περιορίζεται σε μια συμβατική και πολλές φορές πλημμελή περιγραφή γεγονότων με σωρεία παραθεμάτων για να »παχαίνει΄΄ το βιβλίο.
    Όμως, κατά την γνώμη μου το ζητούμενο είναι άλλο: Η πετυχημένη αξιοποίηση ενός υλικού, μετά από διεξοδική και ενδελεχή επεξεργασία και στοχασμό, υπό μία νέα οπτική, η οποία θα αντλεί από τις νεότερες θεωρίες, γιατί πολύ συχνά αυτές μας πάνε παραπέρα στην κατανόηση των πραγμάτων. Αυτό που οσμίζομαι από το σχόλιο, πέραν της σωστής παρουσίασης του «επιστημονικού τοπίου», είναι μια υποβόσκουσα εχθρότητα προς την Θεωρία- η τελευταία, συνήθως έρχεται εξ Εσπερίας- μια βαθύτερη επιθυμία να κρατήσουμε την επιστημονική μας χώρα μας πτωχήν( σε θεωρητική αναζήτηση) αλλά τιμίαν( περιορισμένη στα «του βουνού και του λόγγου»). Η υπόρρητη αποστροφή φοβάμαι ότι υποδηλώνεται και από την χρήση της λέξης «δυτικολιγούρικος» που παραπέμπει στο λεξιλόγιο των Ζουράρηδων.
    Αυτό που με προβληματίζει γενικότερα είναι ο αντιθεωρητικός προσανατολισμός που συναντάται και στον λόγο της Αριστεράς, όπως έχει επισημάνει σε ένα άρθρο του στην ¨»Αυγή» ο θεωρητικός της Λογοτεχνίας, Βασίλης Λαμπρόπουλος. Πέρα από πασαλείμματα και απάτες, μέσα από διάβασμα και δουλειά ελπίζω ο εντός της Αριστεράς ασχολούμενος με την Θεωρία θύλακος να πληθύνει.
    Ελπίζω να μην υπήρξα υπερβολική και να μην αδίκησα τον σχολιαστή προσπαθώντας να αναδείξω το επιχείρημα μου.
    Υ.Γ. Δεν βρίσκω αυτή την στιγμή το άρθρο του Λαμπρόπουλου και δεν υπάρχει στο αρχείο της Αυγής, γιατί είναι σχετικά παλιό, γράφτηκε τον Νοέμβριο, μάλλον, του 2010 ή του 2011.

  176. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Νικοκύρη το άρθρο σου είναι εξαιρετικό, όπως και πολλά σχόλια, έμαθα πολλά πράγματα που δεν ήξερα. Έχω μια ένσταση μόνο, «θα ήταν εξωπραγματικό να απαιτεί κανείς, απο ένα βιβλίο 470 σελίδων, να είναι αλάνθαστο» (αν ήταν 300;). Το εξωπραγματικό, είναι οτι δεν το απαιτεί κανείς (πλην ελαχίστων ίσως) πλέον, ειδικά απο τέτοιου τύπου (επιστημονικά τρομάρα τους) βιβλία, με αποτέλεσμα την έκδοση βιβλίων (σαν το εν λόγο) που στην καλύτερη περίπτωση, δεν σέβονται τον αναγνώστη, και στην χειρότερη, τον υποτιμούν ή τον αγνοούν, (για την παρουσίαση του βιβλίου απο τον Παπαγιώργη,που έβαλε ο αντιφασίστας, μετα το διάβασμα της δικής σου κριτικής, δεν έχω σχόλιο). Αυτή η εύκολη αποδοχή των λαθών, νομίζω οτι είναι αποτέλεσμα της ισοπέδοσης της κριτικής σκέψης, απο το απαράδεκτο εκπαιδευτικό σύστημα, που προάγει την εξειδίκευση. Αν αναγάγουμε το πρόβλημα της κριτικής σκέψης, σε κοινωνική κλίμακα, και ρίξουμε μια ματιά στο κοινοβούλιο που μας αντιπροσωπεύει, (μέλος του οποίου είναι η και η κυρία Ρεπούση) μάλλον θα μελαγχολήσουμε. Είναι ΕΞΩΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ, αλλα, μάθαμε να πληρώνουμε, φόρους, χαράτσια, κακοτεχνίες δημοσίων έργων, διόδια, δημοσίους υπαλλήλους, ΒΙΒΛΙΑ, κλπ, χωρίς να έχουμε απαιτήσεις.

  177. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    175: Δεν μπόρεσα ούτε εγώ να το βρω το άρθρο που λέτε.

    176: Έχει σημασία και το είδος των λαθών, βέβαια. Αλλά και η (κατά τα φαινόμενα) ανύπαρκτη ή λειψή επιμέλεια.

  178. Ηλεφούφουτος said

    σχ 175 Αντιθεωρητικός προσανατολισμός Αριστεράς; Μα η αριστερή διανόηση ήταν πάντα μες στη θεωρία, τόσο που στο μυαλό πολλών αυτός που θεωρητικολογεί και δεν περιορίζεται στα μετρημένα κολυβογράμματα «του βουνού και του λόγγου» είναι ταυτισμένος με τον αριστερό, συγκεκριμένα τη γνωστή καρικατούρα με τα μούσια, τα μαλλιά, τα γυαλάκια με στρογγυλό σκελετό και τον ακαταλαβίστικο λόγο.

    Θα έλεγα μάλιστα ότι ακριβώς αυτό το ίματζ καλλιεργούν οι πανεπιστημιακοί που περιέγραφα στο 175. Φοράνε κάποια χαρακτηριστικά που τους δίνουν προοδευτικόν αέρα αλλά ουσία μηδέν. Διεκδικούν αριστερές δάφνες αλλά ο τους ρόλος είναι να δίνουν αριστερό άλλοθι σε δεξιές και ακροδεξιές πολιτικές, όπως καλή ώρα η ΔΗΜΑΡ.

    Όσο για το «δυτικολιγούρικος», λυπάμαι αλλά ζουράρηδων ξεζουράρηδων δηλώνει έναν απόλυτα υπαρκτό τύπο στην κωμωδία του νεοελληνικού κατεστημένου παράλληλα με τον μπαρμπα-Γιώργο του «βουνού και του λόγγου», μάλιστα από τον καιρό του Σημίτη η εν λόγω λιγούρα έγινε διαβατήριο για πολλά.
    Παρεπιφτού και δεν μπορώ βέβαια να το αποδείξω, αλλά τη λέξη τη χρησιμοποιούσα κι εγώ μαζί με άλλα σύνθετα (ευρωλάγνος, ευρωλιγούρης) πριν να την ακούσω απ το Ζουράρη, που σημειωτέον κι αυτός το ίδιο αμάρτημα διαπράττει με τους ανωτέρω πανπιστημιακούς, της θεωρητικολογίας χωρίς γερά θεμέλια. Πώς να το κάνουμε, όταν ένα φαινόμενο γίνεται αντιληπτό, αποκτά και όνομα.

  179. Μαρία said

    177 Μάλλον εννοεί αυτό που αναφέρεται στην κριτική της λογοτεχνίας.
    http://sofos.edlit.auth.gr/forum/viewtopic.php?t=2137
    Στους αριστερούς ιστορικούς της εκπαίδευσης κάθε άλλο παρά λείπει η θεωρία.
    Απλώς εκεί που η Ρεπ. θεωρεί φορείς της όποιας μεταρρύθμισης μια «πολιτική και εκπαιδευτική ελίτ» απέναντι σε μια καθυστερημένη κοινωνία (αταξική;), ένας αριστερός ιστορικός βλέπει μια ενδοαστική σύγκρουση. Εκεί που η Ρεπ. θεωρεί το σχολείο απλώς ένα θεσμό κοινωνικοποίησης, ένας αριστερός ιστορικός το θεωρεί ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους. Θα μπορούσα να αναφέρω κι άλλα παραδείγματα που παραπέμπουν υπόρρητα στο λειτουργισμό. Δεν κομίζει δηλαδή τίποτα νέο. Το γεγονός επίσης οτι προκειμένου για τη συκοφάντηση απ’ τον τύπο του μαρασλειακού εγχειρήματος (αυτά ουσιαστικά είναι συμβατικά τα μαρασλειακά) χρησιμοποιεί έννοιες απο νεότερες θεωρίες όπως αναπαράσταση και επιτέλεση, δεν νομίζω οτι προσφέρουν κάτι στην κατανόησή τους.
    Όσο για τη φεμινιστική της οπτική θα νομιμοποιούνταν μόνο, αν δήλωνε οτι θέλει να αναδείξει μια δευτερεύουσα πτυχή των Μαρασλειακών.

  180. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    177 – Εννοείται οτι έχει σημασία το είδος των λαθών, αλλα αν εσύ (μόνος σου;) βρήκες τόσα βαρβαρώδη (αλλαγή ονομάτων και χρονολογιών) και βορβορώδη (διαστρέβλωση της άποψης του Γληνού) λάθη, μια αξιόλογη ομάδα επιμελητών και διορθωτών, (για επιστημονικό βιβλίο υποτίθεται οτι πρόκειται βρε αδερφέ) θα τα είχε εξαλείψει όλα, άντε να ξέφευγε κάποιος τονισμός, όχι τέτοιο χάλι. Αλλα αν δεν έχει μεγάλες απαιτήσεις ο πελάτης, ο πωλητής θα του πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες, αυτό το πρόβλημα ουσιαστικά επισημαίνω γενικεύοντάς το. Γιατι δεν το πρόσεξαν το βιβλίο η συγγραφέας και ο εκδότης; προφανώς γιατι γνωρίζουν σε ποιούς απευθύνονται, το ίδιο γίνεται και με τους «πολιτικούς», εμείς γιατι λειτουργούμε έτσι;

  181. Αγγελική said

    Νόμιζα ότι ήταν πολύ σαφής η άποψη μου ωςπρος την Ρεπούση και το έργο της, αφού αναλύω το πώς αντιλαμβάνομαι την χρήση της θεωρίας. Υπερασπίζομαι την θεωρία υπό τους όρους που περιέγραψα, όχι την Ρεπούση.Υπήρξε παρανόηση. Όσον αφορά τα της Αριστεράς, έχω υπ’ όψιν μου το άρθρο του Λαμπρόπουλου, δεν ατιπαραβάλλω σε καμιά περίπτωση το λεξιλόγιο της Ρεπούση προς το λεξιλόγιο άλλων ερευνητών της Αριστεράς. Με αφορμή το σχόλιο θέλησα να εφράσω τις απόψεις μου γενικότερα,μετέφερα την συζήτηση αλλού. Στην φοβία, πιθανόν,προς τις θεωρίες της πρόσληψης, ή του μεταδομισμού, τις οποίες η Ρεπούση μπορεί να μην έχει ακούσει ποτέ και αν τις έχει ακούσει θα έχει δει κάτι στα πεταχτά για να γράψει αβασάνιστα κάποια εντυπωσιακή φούσκα.

  182. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  183. Μαρία said

    181 Αγγελική, δεν ισχυρίστηκα οτι υπερασπίζεσαι τη Ρεπ. Πήρα απλώς αφορμή απ’ τον αντιθεωρητισμό της αριστεράς, όπως έγραψες, για να αναφερθώ στο θέμα μας, το βιβλίο της Ρεπ.
    Προσπαθώ να πω μ’ άλλα λόγια οτι κι αν ακόμη λείψουν τα λάθη και οι αβλεψίες της κατα Νικοκύρη κατηγορίας των μικρών, η κριτική μου στο βιβλίο δεν πρόκειται ν’ αλλάξει.

  184. Αγγελική said

    177. Θα το βρω. Δώστε μου λίγο χρόνο.
    178.Ωραίο το παρεπιφτού! Είσαι όμως κατά της θεωρίας ακόμη και υπό τους όρους που περιέγραψα ή μόνον κατά της θεωρίας ως.. θολοκουλτούρας;

  185. Ηλεφούφουτος said

    Εε, όχι σαφώς και δεν είμαι κατά της θεωρίας. Είμαι κατά της θολοκουλτούρας που αντισταθμίζει την έλλειψη γνήσιας κατάρτισης.
    Χρησιμοποίησα τη θεωρία της πρόσληψης και τον αποδομισμός επειδή είχα συγκεκριμένο πρόσωπο στο νου μου, όχι τη Ρεπούση.

    Με εξέπληξε το περί Αριστεράς εχθρικής στα παραπάνω, δεδομένου μεταξύ άλλων ότι από τους κορυφαίους εκπροσώπους του αποδομισμού στη θεωρία της λογοτεχνίας είναι ο μαρξιστής Τέρυ Ήγκλετον.

  186. Λες και δεν σε ξέρουμε, Θολοφούφουτε. (Είναι αποδομιστής –και διακειμενικός, και ποστμόντερν και απ’ όλα– ο Ήγκλετον; Ε, τότε θα είναι εθνικό το πρόβλημά μου, με τους Γάλλους δλδ)

  187. Αγγελική said

    Μαρία, πολύ γρήγορος ο σωστός εντοπισμός του άρθρου του Λαμπρόπουλου Ευχαριστώ.Θα βρω και την δημοσίευσή του στην Αυγή. Τώρα που το ξαναδιαβάζω διαπιστώνω ότι είναι κάπως άδικος ως προς τους κριτικούς της Ε.Τ. Καταλαβαίνω αυτό που λες σχετικά με το βιβλίο της Ρ. αλλά αν η ανάγνωση ήταν σωστότερη ίσως και η οπτική να άλλαζε. Χωρίς να έχω διαβάσει το βιβλίο, από την πλοήγηση του Νικοκύρη αντιλαμβάνομαι ότι το πρόβλημά του δεν είναι το θεωρητικό του λεξιλόγιο.
    Ηλεφου, το ζήτημα είναι πολύ σύνθετο. Μέσα από την Αριστερά καλλιεργήθηκε η θεωρία, μέσα από ρήξεις. Η αριστερή Joan Scott, στράφηκε στην προβληματική του ρόλου της γλώσσα ςστην διαμόρφωση της κατηγορίας φύλου, αφού διαφώνησε με την επσης αριστερή συνεργάτιδά της Louise Tilly, με την οποία είχαν δουλέψει μαζί για το γυναικείο εργατικό κίνημα. Όσον αφορά τον Eagleton, επειδή έχει ένα κυμαινόμενο θυμικό, οι απόψεις του αλλάζουν συχνά. Απ’ όσο γνωρίζω είναι κατά της Αποδόμησης αλλά επειδή είναι ΄σοβαρός έχει γράψει ήδη από παλιά υπέρ του Derrida στο βιβλίο του Literary Theory. An Introduction(1983) Θα έλεγα ότι υπάρχει διχασμός μέσα στην Αριστερά και σίγουρα στην ελληνική το «θεωρητικίζον» τμήμα είναι περιορισμένο. Δείτε το πώς αντιμετωπίστηκαν παλιότερα και οι αιρετικοί κριτικοί από την κομματική ορθοδοξία..Γενικότερα για την αρνητική υποδοχή της θεωρίας( με μικρό αλλά και κεφαλαίο) γράφει πολύ καλά ο επίσης μαρξιστής, Tony Bennett, που είναι γνωστός στην Ελλάδα με το βιβλίο του Φορμαλισμός και Μαρξισμός. Νεφέλη, 1983

  188. Αγγελική said

    Επεξήγηση: στην ανάγνωση των πηγών από την Ρεπούση αναφέρομαι

  189. Μαρία said

    187
    >αλλά αν η ανάγνωση ήταν σωστότερη ίσως και η οπτική να άλλαζε. Χωρίς να έχω διαβάσει το βιβλίο, από την πλοήγηση του Νικοκύρη αντιλαμβάνομαι ότι το πρόβλημά του δεν είναι το θεωρητικό του λεξιλόγιο.
    Δεν είναι θέμα σωστής ανάγνωσης. Δες και το παραπάνω σχόλιά μου 55, 64 και 70.
    Επειδή αυτό το πρόβλημα δεν απασχόλησε το Νικοκύρη, δεν σημαίνει οτι δεν υπάρχει.

  190. Ηλεφούφουτος said

    ΚΑτά της αποδόμησης ο Ήγκλετον; Με τ αφτιά μου τον άκουσα σε διάλεξή του όπου μεταξύ άλλων εξηγούσε το αβάσιμο των προκαταλήψεων κατά του αποδομισμού. Και στο λήμμα της Γουκιπέδιας βλέπω «he has also incorporated techniques and ideas from more recent modes of thought as structuralism, Lacanian analysis, and deconstruction.»
    Δεκτόν το περί θυμικού αλλά «κατά της αποδόμησης» βαρύ μού φαίνεται.

    186 Μεταξύ μας, επειδή και το εν λόγω πρόσωπο που θυμάμαι, με τις θεωρίες, τις χάντρες, τα τσαπράζια και τα καθρεφτάκια, ήταν της Σορβόνης και επιδεικτικά γαλλοτραφείσα, κι εγώ έχω όχι στο πολύ βάθος του μυαλού μου τη σύνδεση της δηθενιάς με αυτή τη χώρα.

  191. π2 said

    178: Δεν θα το εντόπιζα στην αριστερά ειδικά το πρόβλημα της πρόταξης της θεωρίας, εντός ή εκτός εισαγωγικών, για τη χαρά της θεωρίας (και όχι της θεωρίας ως ερμηνείας των πρωτογενών δεδομένων, που είναι απαραίτητο εφόδιο σ’ ένα τουλάχιστον κομμάτι της δουλειάς οποιουδήποτε επιστήμονα στις ανθρωπιστικές επιστήμες). Αν ήταν έτσι, δεν θα είχε γίνει τόσο της μόδας αυτό το τερτίπι στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Νομίζω πως ο κύριος λόγος είναι συντεχνιακός: στις ανθρωπιστικές επιστήμες όλο και περισσότεροι άνθρωποι γράφουν όλο και πιο εξειδικευμένα για όλο και μικρότερο ακροατήριο, που καταλήγει να αποτελείται κυρίως από συναδέλφους τους. Αυτό, σε συνδυασμό με τον πληθωρισμό του publish or perish, έχει ως αποτέλεσμα η επίφαση της θεωρητικής γαρνιτούρας να αποτελεί βολικό εφόδιο ατομικής ανέλιξης. Πέντε τσιτάτα και τρεις κακοχωνεμένες θεωρητικούρες κάνουν το γραπτό σου πιο ευυπόληπτο, ιδίως όταν το μικρό σου πια ακροατήριο αναγκάζεται να διαβάζει το γραπτό σου όσο βιαστικά το έγραψες.

  192. Αγγελική said

    Π2, και εγώ κάπως έτσι έθεσα το θέμα της θεωρίας- απάτης. Και εγώ τα ίδια λέω ως προς τον σεβασμό των πηγών και την καλή γνώση του πρωτογενούς υλικού. Το υλικό μας καθοδηγεί και τα ερωτήματα που θέτουμε, δεν επιβάλλουμε μια προσχεδιασμένη θεωρία πάνω του και αν δουλέψουμε σωστά η θεωρητική επεξεργασία »δένει΄΄ με το υλικό, δεν στέκει κενή, άσχετη και ξεκρέμαστη. Υπερασπίστηκα τις σοβαρές θεωρητικές επεξεργασίες.
    Ηλεφού,δεν θα αντιδικήσουμε για τις μεταπτώσεις του Eagleton, πάντως απόφυγε την Wikipedia, ως πηγή πληροφοριών, για τέτοια ζητήματα..Ο χώρος του New Left Review απ’όπου προέρχεται δεν είναι πολύ φιλικός σε όλα αυτά.,΄Στο βιβλίο που προανέφερα- πρόκειται για text book για φοιτητές- έχει μια νηφάλια κριτική στάση απέναντι στην Αποδόμηση και τις ακραίες εκδοχές της, σε καμιά περίπτωση όμως ο συγγραφέας δεν πρόσκειται σ’ αυτήν. Σε άλλα κείμενα είναι οξύτερος. Είναι πάντως ένας ευφυής και τολμηρός κριτικός που ανανεώνει τα θεωρητικά του εργαλεία.
    Μαρία, πρέπει, παίρνοντας υπ’ όψιν την κριτική του Ν. και τη δική σου, να διαβάσω το βιβλίο.

  193. Αγγελική said

    Διόρθωση στο παραπάνω: Ππαν εννοούσα.

  194. Μαρία said

    192 Το βιβλίο του Ίγκλετον υπάρχει και στα ελληνικά με εισαγωγή και επιμέλεια του Τζιόβα. Είναι και το μοναδικό του που διάβασα, όταν βγήκε το ’89 απο τις εκδόσεις Οδυσσέας.
    Έτσι όπως τα λες είναι αλλά απο τότε μπορεί να άλλαξε 🙂

  195. Ηλεφούφουτος said

    194 Κι εγώ αυτό έχω διαβάσει, καθώς κι ένα μεταφρασμένο βιβλιαράκι απο εκείνα που άλλοτε κυκλοφορούσαν σε πάγκους, πιο στρατευμένο στη μαρξιστική κριτική. Όντως δεν έβγαινε αποδομιστής από την Εισαγωγή, δεν θα το επέτρεπε άλλωστε και ο χαρακτήρας του βιβλίου που είναι όντως για φοιτητές.
    Θυμάμαι όμως και τη διάλεξή του στην Αθήνα, όπου συνέδεε τις προκαταλήψεις εναντίον του αποδομισμού με τον αμερικανικό νεοσυντηρητισμό, εξ αριστερών δηλαδή η υπεράσπιση, γι αυτό αντέδρασα.

  196. Λεωνίδας said

    μερικά ερωτήματα :

    είχαν οι προελαύνοντες μουσουλμάνοι στο Ισμίρ δυνατότητα να προκαλέσουν τον μαζικό πνιγμό των υποχωρούντων χριστιανών, δίχως μαζική χρήση όπλων?

    μήπως το ότι δεν το έκαναν οφείλονταν στην πολιτική τους που ήθελε να επιβιβαστούν στα πλοία και να πάνε στην Ελλάδα, συνεπώς ο όρος συνωστισμός είναι κοντά στην αλήθεια και συμβατός με την αποφυγή αντιεκπαιδευτικών όρων όπως η σφαγή ?

    έκανε ο ελληνικός στρατός παράνομη ιμπεριαλιστική εισβολή σε ξένο έδαφος με βάση την ιδεολογία του εδαφικού εθνικισμού που διέκρινε το ελληνικό κράτος, όπως έκανε πολλάκις στο παρελθόν ?

    έκανε ο ελληνικός στρατός κατά την προέλαση του στην τουρκική ενδοχώρα , δολοφονίες , βιασμούς και κομπολόγια από τις ρώγες των άμαχων γυναικών?

    ήταν οι πατριαρχικοί τοπική μειοψηφία , που δεν ξεπερνούσε το 20% , στον τουρκικό Πόντο, στην Καππαδοκία , στην Μικρά Ασία?

    αν ναι , με ποιά λογική θα αποκτούσαν αυτονομία διοικώντας το 80% των μουσουλμάνων ομοεθνών συμπολιτών τους, όπως ισχυρίζονται αριστεροδεξιοί υπερεθνικιστές με γεωγραφική καταγωγή από τις παραπάνω περιοχές?

    η μήπως οι υπερπλειοψηφούντες μουσουλμάνοι θα παραχωρούσαν χαριστικά την διοίκηση στους πατριαρχικούς , με την λογική του υπερεθνικιστή ιωαννίδη που πίστευε , όχι ο μοναδικός, ότι η τουρκία θα αντιδράσει χλιαρά στην πραξικοπηματική ένωση όλης της κύπρου με την ελλάδα, διότι έχει πολύ μεγάλο έδαφος,άρα δεν έχει ανάγκη και την μικρή κύπρο…!!!

  197. Γς said

    Ο,τι πεις Πασά μου!

  198. Γς said

    >με την λογική του υπερεθνικιστή ιωαννίδη που πίστευε

    Σκίζεις. Θαρρώ ότι είσαι πιο έξυπνος από τον Ιωαννίδη.
    Συγγνώμη, ο Ιωαννίδης ήθελα να πώ, ήταν πιο βλάκας από σένα

    Εμ, αμάν πιά!

  199. Τώρα αξιώθηκα να διαβάσω το εξαιρετικό άρθρο σου Νίκο, όταν το δημοσίευσες σταμάτησα στην προειδοποίηση πως θα είναι πολύ εκτενές.
    Μπράβο σου για την μίνι επιμέλεια, για άλλη μια φορά διαπιστώνω πόσο ευρύ είναι το γνωστικό σου πεδίο.
    Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει και δεν θα το διαβάσω. Όχι μόνο γιατί θεωρώ απαράδεκτη την τσαπατσουλιά και τη μονομέρεια που διαφαίνεται, αλλά γιατί δεν έχω τις γνώσεις να πιάσω και όλα όσα πιθανόν υπάρχουν αλλά δεν τα αναφέρεις.
    Κάποια βιβλία τα διαβάζαμε για να μάθουμε. Τώρα πρέπει να ξέρουμε αρκετά για να μπορούμε να τα ελέγχουμε. Καθόλου χρόνος…

  200. Και με αφορμή το 71 και τη Χούκλη: Μείνετε στο ένα, γιατί μετά θα δείτε το shape σας να θυμίζει την Μεγάλη οδαλίσκη του Ιngres.
    Εννοεί ότι θα αυξηθούν οι οσφυϊκοί μας σπόνδυλοι;
    Η γραμμή μας μην πάθει τίποτα και το shape μας κομμάτια να γίνει.

  201. sarant said

    Mερσι Ιμόρ (για το 199, όχι για το 200)

  202. Γεια. Ενδιαφέρουσα συζήτηση. Sarant στο σχόλιο 83 γράφεις για μια γελοιογραφία του Μποστ σχετικά με τη διαμάχη γύρω από το βιβλίο του Καλοκαιρινού (1965). Που θα μπορούσα να τη βρω;

  203. sarant said

    Καλημέρα. Μπορείς να τη βρεις στην Αυγή, 12.9.1965, ή πολύ πιο εύκολα στο Αρχειοτάξιο τ. 12, σελ. 99, ή, αν περιμένεις, μπορεί να την παρουσιάσω εδώ.

  204. Δεν διάβασα όλη τη συζήτηση εδώ, και τα 203 σχόλια,
    αλλά σκέφτηκα ότι αυτό ίσως ενδιαφέρει κάποιους/ες:

    Richard Clogg, «refugees crowded» το 1992 – Μαρία Ρεπούση, «(χιλιάδες) Ελληνες συνωστίζονται» το 2006
    http://xyzcontagion.wordpress.com/2013/03/03/richard-clogg-maria-repoysi/

    Δεν πιστεύω να είμαι τόσο «εκτός θέματος», ε;;;
    Αν ναι, ζητώ συγγνώμη 🙂

  205. sarant said

    Γκρρρ… όχι δεν είσαι καθόλου εκτός θέματος, αλλά πρόλαβες κι έγραψες πρώτη, ενώ είχα δει κι εγώ τη φωτογραφία του Κλογκ. Δεν πειράζει, θα ξαναγράψω, γιατί το θέμα είναι μεγάλο και δεν θέλω να το μπλέξω με αυτό εδώ το άρθρο.

  206. Μαρία said

    Στο πρωινάδικο του μεγκάλου καναλιού:
    Τα Μαρασλειακά: «Μια διαμάχη για την παιδεία με άρωμα γυναίκας». Το νέο βιβλίο της Μ. Ρεπούση.

  207. Κωλόγερας said

    Αγαπητέ φίλε,

    Συγχαρητήρια. Έμεινα κατάπληκτος από το άρθρο και την φοβερή κριτική ανάγνωση του βιβλίου της Ρεπούση. Το βιβλίο το είχα διαβάσει διαγώνια και μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον.

    Εκείνο που με εξέπληξε είναι ότι αποκαλύπτεις μια αδιανόητη προχειρότητα στη συγγραφή, με χαρακτηριστικό παράδειγμα αποδελτιώσεις που προφανώς έχουν γίνει από ημιμαθείς φοιτητές (δεν μπορώ να πιστέψω ότι η ίδια η Ρεπούση τις έκανε) και ακόμα πιο τραγικό από περιπτώσεις αναπαραγωγής λαθών από υποσημείωση σε υποσημείωση.

    Είναι όμως σαφές ότι η Ρεπούση – το αναφέρεις μάλιστα – είχε ξεκάθαρη «thèse» από την αρχή, να μιλήσει για το σήμερα μέσα από παλιό υλικό. Ας παραβλέψουμε τα λάθη, λάθη υπάρχουν παντού.

    Το πρόβλημα ξέρεις ποιό είναι ; Ότι αυτοί που έχουν τις καλές ιδέες συνήθως δεν έχουν μέθοδο.

  208. spiral architect said

    Για την κυρα-Στουκα και όλους τους συν αυτή:
    Βιβλίο ιστορίας ΣΤ’ δημοτικού: Η αποκατάσταση του Μεταξά
    Μπορείτε επιτέλους να χαρείτε.

    Αναθεωρητισμός της σύγχρονης ιστορίας είπες Νικοκύρη; Μόνο; 😯

  209. spiral architect said

    … και μην ξεχάσετε να ενημερώσετε αρμοδίως τον κύριο Καραμπελιά. 😛

  210. sarant said

    207: Ευχαριστώ!

  211. Γς said

    207:
    Ως μη ειδικός-και δεν είναι βέβαια αυτό δικαιολογία, δεν έχω διατρέξει το άρθρο συστηματικά και δεν μπορώ να καταλάβω τι εννοείς με τ5ην αναπαραγωγή λαθών από υποσημείωση σε υποσημείωση. Πιθανόν όμως να αναφέρεσαι στο πρόβλημα που μια ζωή αντιμετώπισα: Της αντιγραφής της βιβλιογραφίας από άρθρο σε άρθρο.

    Και ήταν τόσο αποκαρδιωτικό να βλέπεις επιστήμονες επιπέδου να ισχυρίζονται ψευδώς ότι έχουν μελετήσει ή απλώς διαβάσει βασικότατες εργασίες πάνω στο θέμα τους και να παραθέτουν λανθασμένους τίτλους, ονόματα, περιοδικό, τόμο και σελίδα. Και φυσικά δεν μιλώ για τυχαία λάθη, αλλά τα ίδια ακριβώς που μεταφέρονται από αντιγραφέα σε αντιγραφέα σε μια ακολουθία εργασιών δεκαετιών. ΒέριKόμονPhενόμενον, δυστυχώς.

    Αυτό στο τέλος πολύ σωστό και ιδιαίτερα στην αντίστροφη διατύπωσή του σε σημείο που η τέλεια μεθοδικότητα να σε κάνει να υποπτεύεσαι για την εγκυρότητα και την αξία μιας εργασίας.

  212. Κωλόγερας said

    210: Παρακαλώ!

    211: Ναι αυτό εννοώ, την αντιγραφή της βιβλιογραφίας.
    Ειδικά στο τελευταίο, θα συμφωνήσω.

  213. […] αλλά ελπίζω με επιχειρήματα, ένα άλλο βιβλίο της, σχετικά με τα Μαρασλειακά). Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, το βιβλίο “της κ. Ρεπούση” […]

  214. […] αλλά ελπίζω με επιχειρήματα, ένα άλλο βιβλίο της, σχετικά με τα Μαρασλειακά). Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, το βιβλίο “της κ. Ρεπούση” […]

  215. […] αλλά ελπίζω με επιχειρήματα, ένα άλλο βιβλίο της, σχετικά με τα Μαρασλειακά). Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, το βιβλίο “της κ. Ρεπούση” […]

  216. […] Για να χρησιμοποιήσω το κλισέ, “σάλο προκάλεσε” η τοποθέτηση της Μαρίας Ρεπούση, βουλευτίνας της ΔΗΜΑΡ, προχτές στη Βουλή, ότι τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά είναι νεκρές γλώσσες (ή ίσως “λεγόμενες νεκρές γλώσσες”), [: έτσι είπε, ακριβώς, κάνοντας, μάλιστα, και την σχετική χειρονομία των εισαγωγικών με το αριστερό], και κατά συνέπεια πρέπει να περιοριστούν οι ώρες διδασκαλίας τους και/ή να διδάσκονται προαιρετικά στις άλλες κατευθύνσεις πλην της ανθρωπιστικής. Δεν είναι η πρώτη φορά που δηλώσεις της κ. Ρεπούση προκαλούν παβλοφικού τύπου αντιδράσεις, όχι και πολύ τιμητικές κατά τη γνώμη μου για όσους αντιδρούν, για να μην αναφέρω τις ξεκάθαρα χυδαίες και σεξιστικές αντιδράσεις που οφείλονται στο γεγονός ότι (τολμάει και) μιλάει μια γυναίκα. Παρόμοιες απαράδεκτες αντιδράσεις έχουν εκφραστεί κατά καιρούς εναντίον της Ζωής Κωνσταντοπούλου, της Λιάνας Κανέλλη, της Άννας Διαμαντοπούλου και πολλών άλλων γυναικών -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συμφωνώ γενικά με τις πολιτικές θέσεις της κ. Ρεπούση ή με τις επιστημονικές της τοποθετήσεις· είχα παλιότερα κάνει αρνητική κριτική στο βιβλίο της για τα Μαρασλειακά. […]

  217. […] Για να χρησιμοποιήσω το κλισέ, “σάλο προκάλεσε” η τοποθέτηση της Μαρίας Ρεπούση, βουλευτίνας της ΔΗΜΑΡ, προχτές στη Βουλή, ότι τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά είναι νεκρές γλώσσες (ή ίσως “λεγόμενες νεκρές γλώσσες”), [: έτσι είπε, ακριβώς, κάνοντας, μάλιστα, και την σχετική χειρονομία των εισαγωγικών με το αριστερό], και κατά συνέπεια πρέπει να περιοριστούν οι ώρες διδασκαλίας τους και/ή να διδάσκονται προαιρετικά στις άλλες κατευθύνσεις πλην της ανθρωπιστικής. Δεν είναι η πρώτη φορά που δηλώσεις της κ. Ρεπούση προκαλούν παβλοφικού τύπου αντιδράσεις, όχι και πολύ τιμητικές κατά τη γνώμη μου για όσους αντιδρούν, για να μην αναφέρω τις ξεκάθαρα χυδαίες και σεξιστικές αντιδράσεις που οφείλονται στο γεγονός ότι (τολμάει και) μιλάει μια γυναίκα. Παρόμοιες απαράδεκτες αντιδράσεις έχουν εκφραστεί κατά καιρούς εναντίον της Ζωής Κωνσταντοπούλου, της Λιάνας Κανέλλη, της Άννας Διαμαντοπούλου και πολλών άλλων γυναικών -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συμφωνώ γενικά με τις πολιτικές θέσεις της κ. Ρεπούση ή με τις επιστημονικές της τοποθετήσεις· είχα παλιότερα κάνει αρνητική κριτική στο βιβλίο της για τα Μαρασλειακά. […]

  218. […] Για να χρησιμοποιήσω το κλισέ, “σάλο προκάλεσε” η τοποθέτηση της Μαρίας Ρεπούση, βουλευτίνας της ΔΗΜΑΡ, προχτές στη Βουλή, ότι τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά είναι νεκρές γλώσσες (ή ίσως “λεγόμενες νεκρές γλώσσες”), [: έτσι είπε, ακριβώς, κάνοντας, μάλιστα, και την σχετική χειρονομία των εισαγωγικών με το αριστερό], και κατά συνέπεια πρέπει να περιοριστούν οι ώρες διδασκαλίας τους και/ή να διδάσκονται προαιρετικά στις άλλες κατευθύνσεις πλην της ανθρωπιστικής. Δεν είναι η πρώτη φορά που δηλώσεις της κ. Ρεπούση προκαλούν παβλοφικού τύπου αντιδράσεις, όχι και πολύ τιμητικές κατά τη γνώμη μου για όσους αντιδρούν, για να μην αναφέρω τις ξεκάθαρα χυδαίες και σεξιστικές αντιδράσεις που οφείλονται στο γεγονός ότι (τολμάει και) μιλάει μια γυναίκα. Παρόμοιες απαράδεκτες αντιδράσεις έχουν εκφραστεί κατά καιρούς εναντίον της Ζωής Κωνσταντοπούλου, της Λιάνας Κανέλλη, της Άννας Διαμαντοπούλου και πολλών άλλων γυναικών -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συμφωνώ γενικά με τις πολιτικές θέσεις της κ. Ρεπούση ή με τις επιστημονικές της τοποθετήσεις· είχα παλιότερα κάνει αρνητική κριτική στο βιβλίο της για τα Μαρασλειακά. […]

  219. […] Για να χρησιμοποιήσω το κλισέ, “σάλο προκάλεσε” η τοποθέτηση της Μαρίας Ρεπούση, βουλευτίνας της ΔΗΜΑΡ, προχτές στη Βουλή, ότι τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά είναι νεκρές γλώσσες (ή ίσως “λεγόμενες νεκρές γλώσσες”), [: έτσι είπε, ακριβώς, κάνοντας, μάλιστα, και την σχετική χειρονομία των εισαγωγικών με το αριστερό], και κατά συνέπεια πρέπει να περιοριστούν οι ώρες διδασκαλίας τους και/ή να διδάσκονται προαιρετικά στις άλλες κατευθύνσεις πλην της ανθρωπιστικής. Δεν είναι η πρώτη φορά που δηλώσεις της κ. Ρεπούση προκαλούν παβλοφικού τύπου αντιδράσεις, όχι και πολύ τιμητικές κατά τη γνώμη μου για όσους αντιδρούν, για να μην αναφέρω τις ξεκάθαρα χυδαίες και σεξιστικές αντιδράσεις που οφείλονται στο γεγονός ότι (τολμάει και) μιλάει μια γυναίκα. Παρόμοιες απαράδεκτες αντιδράσεις έχουν εκφραστεί κατά καιρούς εναντίον της Ζωής Κωνσταντοπούλου, της Λιάνας Κανέλλη, της Άννας Διαμαντοπούλου και πολλών άλλων γυναικών -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συμφωνώ γενικά με τις πολιτικές θέσεις της κ. Ρεπούση ή με τις επιστημονικές της τοποθετήσεις· είχα παλιότερα κάνει αρνητική κριτική στο βιβλίο της για τα Μαρασλειακά. […]

  220. […] Για να χρησιμοποιήσω το κλισέ, “σάλο προκάλεσε” η τοποθέτηση της Μαρίας Ρεπούση, βουλευτίνας της ΔΗΜΑΡ, προχτές στη Βουλή, ότι τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά είναι νεκρές γλώσσες (ή ίσως “λεγόμενες νεκρές γλώσσες”), [: έτσι είπε, ακριβώς, κάνοντας, μάλιστα, και την σχετική χειρονομία των εισαγωγικών με το αριστερό], και κατά συνέπεια πρέπει να περιοριστούν οι ώρες διδασκαλίας τους και/ή να διδάσκονται προαιρετικά στις άλλες κατευθύνσεις πλην της ανθρωπιστικής. Δεν είναι η πρώτη φορά που δηλώσεις της κ. Ρεπούση προκαλούν παβλοφικού τύπου αντιδράσεις, όχι και πολύ τιμητικές κατά τη γνώμη μου για όσους αντιδρούν, για να μην αναφέρω τις ξεκάθαρα χυδαίες και σεξιστικές αντιδράσεις που οφείλονται στο γεγονός ότι (τολμάει και) μιλάει μια γυναίκα. Παρόμοιες απαράδεκτες αντιδράσεις έχουν εκφραστεί κατά καιρούς εναντίον της Ζωής Κωνσταντοπούλου, της Λιάνας Κανέλλη, της Άννας Διαμαντοπούλου και πολλών άλλων γυναικών -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συμφωνώ γενικά με τις πολιτικές θέσεις της κ. Ρεπούση ή με τις επιστημονικές της τοποθετήσεις· είχα παλιότερα κάνει αρνητική κριτική στο βιβλίο της για τα Μαρασλειακά. […]

  221. […] Για να χρησιμοποιήσω το κλισέ, “σάλο προκάλεσε” η τοποθέτηση της Μαρίας Ρεπούση, βουλευτίνας της ΔΗΜΑΡ, προχτές στη Βουλή, ότι τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά είναι νεκρές γλώσσες (ή ίσως “λεγόμενες νεκρές γλώσσες”) και κατά συνέπεια πρέπει να περιοριστούν οι ώρες διδασκαλίας τους και/ή να διδάσκονται προαιρετικά στις άλλες κατευθύνσεις πλην της ανθρωπιστικής. Δεν είναι η πρώτη φορά που δηλώσεις της κ. Ρεπούση προκαλούν παβλοφικού τύπου αντιδράσεις, όχι και πολύ τιμητικές κατά τη γνώμη μου για όσους αντιδρούν, για να μην αναφέρω τις ξεκάθαρα χυδαίες και σεξιστικές αντιδράσεις που οφείλονται στο γεγονός ότι (τολμάει και) μιλάει μια γυναίκα. Παρόμοιες απαράδεκτες αντιδράσεις έχουν εκφραστεί κατά καιρούς εναντίον της Ζωής Κωνσταντοπούλου, της Λιάνας Κανέλλη, της Άννας Διαμαντοπούλου και πολλών άλλων γυναικών – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συμφωνώ γενικά με τις πολιτικές θέσεις της κ. Ρεπούση ή με τις επιστημονικές της τοποθετήσεις· είχα παλιότερα κάνει αρνητική κριτική στο βιβλίο της για τα Μαρασλειακά. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: